Αρχική Blog Σελίδα 2939

‘Drug-infested den’ and ‘true American patriots’: Donald Trump’s map of America

0

When President Trump looks at America, he sees two very different worlds: He’s visited inner cites he declared to be “worse than almost any of the places in the Middle East,” he slammed New Hampshire as a “drug-infested den.” And he’s championed “beautiful” cities full of “massive crowds” and “true American patriots,” often in states that voted for him. Oh yeah, and he really hates regions where a personality or politician crossed him. Always, though, Trump uses some very vivid imagery to paint his black-and-white vision of America. Here it is.

Loves Trump, or Trump loves them

Click read more for more information

Kentucky

Abraham Lincoln was a “great president. Most people don’t even know he was a Republican.”

Read more 

Maine

“What it does do is it gets you out to see states that you’ll never see otherwise. It’s very interesting. Like Maine. I went to Maine four times.” Trump, referring to the fact that Maine splits its electoral vote (one of only two states to do that) said, “I went to Maine 2 for one, because everybody was saying you can get to 269 but there is no path to 270.”

Read more 

Massachusetts

“They have a hell of a team,” Trump has said of the Patriots, of which he’s a big fan. (He and Patriots owner Bob Kraft are close.)

Read more 

Ohio

“Tonight I’m back in the center of the American heartland, far away from the Washington swamp to spend time with thousands of true American patriots.”

Read more 

Tennessee

“I know you people aren’t skeptical people, ‘cause nobody would be that way in Tennessee. Nope, nobody. Not Tennessee.”

Read more 

West Virginia

“The folks in West Virginia who were so nice to me.”

Read more 

Wisconsin

Trump repeatedly refers to the fact that a Republican presidential candidate hadn’t won Wisconsin since the 1980s. He also references its large crowds. “We had tremendous crowds. And I’d leave these massive crowds, I’d say, ‘Why are we going to lose this state?’ ”

Read more 

Bad politician or personality resides here

Click read more for more information

California

“Arnold Schwarzenegger isn’t voluntarily leaving the Apprentice, he was fired by his bad (pathetic) ratings, not by me. Sad end to great show”

Read more 

SAN JOSE

“The Mayor of San Jose did a terrible job of ordering the protection of innocent people. The thugs were lucky supporters remained peaceful!”

Read more 

D.C.

“We don’t need advice from the Washington swamp. We need to drain the swamp.”

Read more 

Hawaii

Hours after a Hawaii judge blocked a revised version of his travel ban, Trump called it “an unprecedented judicial overreach.”

Read more 

Illinois

CHICAGO

“More than two homicide victims per day. What the hell is going on in Chicago? Better tell that mayor to get tough.”

Read more 

Maryland

BALTIMORE

“I see where Mayor Stephanie Rawlings-Blake of Baltimore is pushing Crooked [Hillary] hard. Look at the job she has done in Baltimore. She is a joke!”

Read more 

Massachusetts

BOSTON

“Boston’s Mayor Walsh wasted a lot of time and money on going for the Olympics, and then he gave up. I don’t want him negotiating for me!”

Read more 

New Mexico

“She’s [Susana Martinez] got to do a better job. Okay? Your governor has got to do a better job.”

Read more 

New York

NEW YORK CITY

Mayor Bill de Blasio is the “single worst mayor in the history of New York City.”

Read more 

Pennsylvania

PHILADELPHIA

Former mayor Michael Nutter “is a crude dope!”

Read more 

South Dakota

After Badlands National Park tweeted defiant climate-change messages, the Trump administration ordered a ban on all Interior Department employees using Twitter, which was lifted the next day.

Read more 

Texas

DALLAS

Called Dallas Mavericks owner Mark Cuban “dopey.”

Read more 

Virginia

“[Republican Party of] Virginia has lost statewide 7 times in a row. Will now not allow desperately needed new voters. Suicidal mistake. RNC MUST ACT NOW!”

Read more 

Wyoming

“I don’t want to waste money going to Wyoming, sending crews for months and months knowing you’re not going to beat the bosses. I’ve beaten the bosses.”

Read more 

Failing, infested or otherwise in shambles

Click read more for more information

California

LOS ANGELES

“Our airports are like from a Third World country,” Trump has said, singling out LAX, LaGuardia, Newark and Kennedy.

Read more 

“California in many ways is out of control.”

Read more 

Georgia

ATLANTA, SPECIFICALLY JOHN LEWIS’S CONGRESSIONAL DISTRICT

“Congressman John Lewis should spend more time on fixing and helping his district, which is in horrible shape and falling apart (not to . . . mention crime infested) rather than falsely complaining about the election results. All talk, talk, talk – no action or results. Sad!”

Read more 

Illinois

CHICAGO

“You go to some of these inner-city places and it’s so sad when you look at the crime. … They’re living in hell. You look at the numbers in Chicago. There are two Chicagos. There’s one Chicago that’s incredible, luxurious and all — and safe. There’s another Chicago that’s worse than almost any of the places in the Middle East that we talk about and you talk about every night on the newscasts. So we’re gonna do a lot of work on the inner cities.”

Read more 

Iowa

“How stupid are the people of Iowa? How stupid are the people of the country to believe this crap?”

Read more 

Maryland

BALTIMORE

Repeatedly referred to as an inner city.

Michigan

DETROIT

“You could go to war zones in countries that we’re fighting and it’s safer than living in some of our inner cities that are run by the Democrats. It is a disaster the way African Americans are living in many cases, and in many cases the way Hispanics are living.”

Read more 

New Hampshire

“I won New Hampshire because New Hampshire is a drug-infested den.”

Read more 

New York

“Our airports are like from a Third World country”

Read more 

Pennsylvania

PITTSBURGH

Repeatedly referred to as an inner city.

HARRISBURG

Trump said Harrisburg “looked like a war zone” from his plane.

Read more 

Texas

“The drugs pouring through on the southern border are unbelievable. We’re becoming a drug culture, there’s so much. And most of it’s coming from the southern border.”

Read more 

About this story

Quotes compiled from Post research. Click each quote’s read more prompt for more information about its source.

https://www.washingtonpost.com/graphics/2017/politics/usa-according-to-trump/?hpid=hp_rhp-top-table-main_fix-trumpmap-137pm%3Ahomepage%2Fstory&utm_term=.aaa9f6ee6b1b

Η Σημαία

2
                                                                                                            Του Νίκου Ιγγλέση
Μεγάλος καυγάς ξέσπασε ανάμεσα στους μνημονιακούς ολετήρες για το ποιος θα κρατάει την ελληνική Σημαία κατά τις μαθητικές παρελάσεις.
Η Σημαία όμως δεν είναι ούτε το σύμβολο του πρώτου μαθητή, ούτε το σύμβολο του τυχερού – κατά την κλήρωση – μαθητή. Η Σημαία είναι το σύμβολο του έθνους – κράτους των Ελλήνων.
Τη Σημαία δεν πρέπει να κρατούν ούτε οι άριστοι ούτε οι τυχεροί αλλοεθνείς μαθητές αλλά μόνο Έλληνες κατά το γένος. Η Σημαία είναι η ελληνική ταυτότητα και συμβολίζει την ιστορία του έθνους, τη θρησκεία του, τις αξίες του, τον πολιτισμό του. 
Τη Σημαία έβαψαν με το αίμα τους γενιές και γενιές Ελλήνων σε πολέμους, επαναστάσεις και εξεγέρσεις. Στην Παλιγγενεσία του 1821, στην Κρητική Επανάσταση, στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρά Ασία, στα βουνά της Αλβανίας, στην Εθνική Αντίσταση, στο Πολυτεχνείο, στη μαρτυρική Κύπρο.
Τη συμβολική αξία της Σημαίας γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους οι ομογενείς μας, που την ξεδιπλώνουν σε κάθε εκδήλωσή τους, από τις ΗΠΑ μέχρι τη μακρινή Αυστραλία, για να υπογραμμίσουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους.
Οι δωσίλογοι πολιτικοί, αυτοί που παρέδωσαν τη χώρα στους δανειστές, θέλουν να αποκόψουν τους Έλληνες από τις ρίζες τους. Θέλουν να μετατρέψουν την ελληνική κοινωνία σε πολυπολιτισμική σύμφωνα με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης. Η Σημαία δε θα πρέπει να συμβολίζει τίποτα το ιδιαίτερο και θα μπορούν να την κρατούν άνθρωποι από την Ασία ή την Αφρική, σαν να πρόκειται για το ντεκόρ ενός εορταστικού φεστιβάλ.
Αφού εξευτέλισαν τους Έλληνες, θέλουν να εξευτελίσουν και το σύμβολό τους, τη Σημαία τους.
Έτσι σύντομα δε θα υπάρχουν Έλληνες με εθνική συνείδηση, υπερήφανοι για την καταγωγή και την ιστορία τους.
Τελικός στόχος να δημιουργηθεί ένας κοινωνικός πολτός πρώην Ελλήνων και εποίκων – μεταναστών με μοναδικό συνδετικό στοιχείο το κοινό νόμισμα, το ευρώ. Τότε θα αντικαταστήσουν και τυπικά τη Γαλανόλευκη με τη σημαία της ΕΕ.
Greek Attack

The Latest: Pence urges better ties among Balkan nations

0

U.S. Vice President Mike Pence, left, shake hands with Montenegro’s Prime Minister Dusko Markovic during a joint press conference in Villa Gorica in Podgorica, Montenegro on Wednesday, Aug. 2, 2017. Pence is attending the Adriatic Charter Summit in NATO’s newest member – Montenegro, on Wednesday. (Risto Bozovic/Associated Press)

 August 2

PODGORICA, Montenegro — The Latest on U.S. vice president’s visit to Montenegro (all times local):

7:20 p.m.

Albanian Prime Minister Edi Rama says stronger ties with the United States and among the Western Balkan countries themselves have been the main topic of talks with U.S. Vice President Mike Pence and other regional leaders at a Balkan summit in Montenegro.

Rama on Wednesday wrote in his Facebook page that White House deputy “strongly stressed the U.S.’s interest to strengthen cooperation with the countries of the region and also the necessity to increase interaction between the U.S. and the countries of the region … to successfully cope with the challenges of security, peace and prosperity in the region and in Europe.”

Albania, a NATO member since 2009, is expecting to launch full membership negotiations with the European Union in the near future.

___

5 p.m.

Kosovo’s president says U.S. Vice President Mike Pence is pledging to help eliminate the obstacles to Kosovo becoming a full NATO member.

President Hashim Thaci wrote on his Facebook page Wednesday that he had a “very friendly and also constructive meeting” with Pence on the sidelines of a U.S.-backed Balkan summit in Montenegro.

Thaci says he told Pence that Kosovo remains “without compromise (an ally) in fighting any form of extremism, radicalism and terrorism.”

“American leadership is irreplaceable for our Euro-Atlantic aspiration,” he said.

Kosovo, which declared independence in 2008 from Serbia, is recognized by 114 countries. It is in the initial steps to becoming a NATO member and a member of the European Union.

___

4:25 p.m.

The office of Serbia’s new prime minister says she met with U.S. Vice President Mike Pence on the sidelines of a U.S.-backed Balkan summit in Montenegro.

Ana Brnabic is staunchly conservative Serbia’s first woman and first openly gay prime minister. Her election in June was hailed as a sign of the country’s pro-EU policies despite a close relationship with traditional ally Russia.

A statement from Brnabic’s office says she expressed hope at the meeting with Pence that the United States will continue to support Serbia’s bid to join the European Union. The statement says the meeting also focused on Balkan stability and bilateral ties.

Serbia has remained under strong influence of Russia despite its proclaimed desire to join the EU. Belgrade has ruled out joining NATO.

___

4 p.m.

U.S. Vice President Mike Pence says now is the time for progress in the volatile Balkans and is urging the region’s leaders to make the most of it with America’s support.

Pence spoke Wednesday in Montenegro at the opening of a U.S.-backed summit of top Balkan officials. He pledged Washington’s commitment to the area that Russia also considers a zone of interest.

The summit in Podgorica, the capital of Montenegro, includes politicians from Albania, Bosnia, Kosovo, Serbia, Montenegro, Macedonia, Croatia and Slovenia. The region still is reeling from the wars that accompanied the breakup of Yugoslavia in the 1990s.

Pence told the leaders, “You belong to a new generation of Balkan leaders and this is a historic moment for progress in Western Balkans.”

He said: “I urge you with great respect to make the most of this moment.”

___

3 p.m.

U.S. Vice President Mike Pence has called Russia an “unpredictable country” that wants to destabilize the Balkan region.

Speaking to Balkan leaders at a summit in Montenegro on Wednesday, Pence said “as you well know, Russia continues to seek to redraw international borders by force and here in the Western Balkans, Russia has worked to destabilize the region, undermining your democracies and divide you from each other and from the rest of Europe.”

Pence says Moscow masterminded an attempted coup in Montenegro in October to prevent it from joining NATO. Russia has denied involvement. Montenegro joined NATO in June.

Pence says “Russia’s intentions were laid bare when Moscow-backed agents sought to disrupt Montenegro’s elections, attack your parliament and even attempt to assassinate your prime minister to dissuade the Montenegrin people from entering the NATO alliance.”

___

1 p.m.

Montenegro’s prime minister is in the limelight again.

After a scene that went viral on the internet when U.S. President Donald Trump appeared to have shoved Dusko Markovic at a NATO summit in Brussels in May during a photo op, the Montenegrin made a memorable slip of tongue in front of visiting U.S. Vice President Mike Pence.

Talking about a venue of a U.S.-backed Balkan summit in Montenegro on Wednesday, Markovic mixed up hotel Hilton with “hotel Clinton.”

Flanked by Pence, Markovic says: “I expect an open and concrete exchange of opinions by the leaders of the American-Adriatic Charter at a special summit later during the day in hotel Clinton.” He didn’t correct himself.

The slip drew laughter among reporters, and a slight smile from Pence.

___

11:40 a.m.

Montenegro’s prime minister says the small Balkan nation has “irrevocably” tied itself with the West and its values when it joined NATO in June.

Dusko Markovic said Wednesday the visit by U.S. Vice President Mike Pence confirms that NATO member states are treated equally regardless of their size.

Montenegro, formerly a traditional Russian ally in the Balkans, made a historic turn to the West by joining NATO.

Markovic says that “we have irrevocably tied our destiny to the values promoted and defended by this alliance.”

He added that “today confirms that when it comes to ideals there are no big and small in the international community despite a country’s size or population.”

Markovic told Pence: “Thank you for confirming this truth by coming to Montenegro.”

___

11:10 a.m.

U.S. Vice President Mike Pence says the Western Balkans belong to the West amid strong Russian pressure to maintain influence in the still tense European region.

Tiny Montenegro, which joined NATO earlier this year despite Moscow’s anger, is Pence’s third stop on a European trip backing nations that feel threatened by Russian influence.

Pence says that “we truly believe the future of the Western Balkans is in the West. And we look forward to affirming the commitment of the United States to building relationships and strengthening ties between the European community, the Western Balkans and the United States of America.”

Pence says “I bring greetings from President Donald Trump who sent me here as a visible sign of the alliance that we now enjoy through NATO.”

___

10:55 a.m.

U.S. Vice President Mike Pence has told tiny Montenegro that the United States has no small allies and cherishes its alliance with the newest member state of NATO.

Pence on Wednesday described Montenegro’s membership in NATO as a “historic achievement” for the Balkan country that traditionally was an ally of Russia in the turbulent region. He adds Montenegro’s NATO accession is “a sign of the strength of this country ten years after independence.”

The country of 620,000 people and an army of some 2,000 soldiers joined NATO in June.

Pence says the U.S. is committed to enhancing its relationship with Montenegro: “NATO is made up of large countries and small countries but the U.S. has no small allies, and we cherish our new alliance with Montenegro through NATO.”

10:30 a.m.

U.S. Vice President Mike Pence has praised tiny Montenegro for standing up to Russian pressure when it joined NATO earlier this year.

Pence is the highest-ranking American official to visit the small Adriatic state in 100 years. Russia considers Montenegro its traditional Slavic ally.

Pence said during a formal dinner with Montenegro President Filip Vujanovic on Tuesday evening that “your courage, particularly in the face of Russian pressure, inspires the world and I commend you for that.”

Pence said “I bring greetings from President Donald Trump. He sent me here as a tangible sign of our commitment to Montenegro as the newest member of NATO.”

Russia is accused of masterminding an attempted coup in Montenegro in October to prevent it from joining NATO.

Copyright 2017 The Associated Press. All rights reserved.

Remarks by the Vice President at the Adriatic Charter Summit

0

Hilton Podgorica Crna Gora

Podgorica, Montenegro

THE VICE PRESIDENT:   Well, thank you all.  Prime Minister Markovic,  Prime Minister Zaev, Prime Minister Brnabic, Prime Minister Cerar, Prime Minister Plenkovic, Prime Minister Rama, , President Thaci, Minister Zvizdic, distinguished guests, it is my great honor to join you today to celebrate the progress of the Western Balkans here at this historic Adriatic Charter Summit.  (Applause.)

The President of the United States, President Donald Trump, personally sent me here as a sign of our country’s enduring commitment to the Western Balkans.

It’s a special honor for me to be here today, as the very first Vice President of the United States to ever visit Montenegro.

It’s remarkable to think that Montenegro reclaimed its independence just 11 years ago.  But while Montenegro may be a young country, this is a land with an ancient history, and we are grateful for your leadership and hospitality today, Mr. Prime Minister.

Montenegro’s culture and traditions have long enriched the continent of Europe as a whole.  And the same can be said of all the countries represented here today.

The Western Balkans show the diversity of Western civilization — a beautiful mosaic of free countries and peoples — each with their own unique histories, cultures, languages and traditions and all of which deserve to be cherished, celebrated, and protected.

And the Adriatic Charter has played a leading role in bringing the Western Balkans into unity with Europe and alliance with the North Atlantic Treaty Organization.  And under President Trump, the United States of America will continue to support each of you as you pursue this future together.  (Applause.)

The Adriatic Charter itself is a testament to the United States’ commitment to the Western Balkans, and to Europe as a whole.

Established in 2003, the Adriatic Charter serves our shared vision, and the United States of America remains committed to this day to a “Europe whole, free, and at peace.”

The charter began small — with the United States, Albania, Croatia, Macedonia as founding members — but today it’s grown to encompass the entire Western Balkans.

The charter now counts Montenegro and Bosnia and Herzegovina as members, and Serbia, Kosovo as observers, and we look forward to overcoming the obstacles for Kosovo to become a full member in the near future.

And let there be no doubt:  The Adriatic Charter is fulfilling its purpose to bring the states of the Western Balkans closer together into a most successful defense alliance in history, NATO itself.

Eight years ago, Albania and Croatia acceded to NATO, joining Slovenia, which is represented here today.  And less than two months ago, NATO proudly welcomed the newest member of our historic alliance — Montenegro.

I actually had the privilege to personally congratulate Prime Minister Markovic at the White House on that very historic day.  Mr. Prime Minister, on behalf of President Trump, and here with other NATO allies, allow me to thank you for your leadership and allow me to congratulate you and the people of Montenegro once again for successfully acceding to NATO.  (Applause.)

My friends, Montenegro’s accession proves that NATO’s open door remains open.  And so will it always be for those European countries that share our values, contribute to the common defense, and strive to achieve security, prosperity, and freedom for their people.

And to all the leaders gathered here, let me assure you:  Under President Donald Trump, the United States will continue to stand with you as you pursue your European future together.

Whether your future is in NATO, the European Union, or both, the United States supports you — because either path will strengthen Europe.  And as President Trump said during his historic trip to Poland, in his words:  “A strong Europe is a blessing to the West and to the world.”

And by bringing the Adriatic ever closer to the Atlantic, we can ensure a brighter future not only for the Western Balkans, but for the West itself.

Under President Trump, the policy of the United States will always be to put the security and prosperity of America first.  But as the President has made clear, and I hope as my presence here today demonstrates, America First does not mean America alone.

The bond between the United States and Europe has been, is now, and always will be essential — for we are stronger together than we will ever be apart.

During his visit to Poland last month, President Trump challenged all our allies and partners in Europe, and really all who cherish freedom, to renew in his words our “commitment of will” to confront the shared challenges that we face.

And that commitment begins with you and the actions that you, the leaders of this region, take in the days and years ahead.

This is a time of great opportunity for each of your countries.  Virtually every state in the Western Balkans has recently held free and fair national elections, with the participation of all political parties, and with a result that reflected the will of your people.

This is a historic accomplishment — and President Trump and I congratulate each of you.  You belong to a new generation of Balkan leaders, and this is a historic moment for progress in the Western Balkans.  And so I urge you with great respect to make the most of this moment.

You have the opportunity to settle grievances of the past and bring people of different backgrounds and beliefs together in pursuit of the common good.  You can strengthen your economies and open the pathway to prosperity for your people through tax and regulatory reform.  You can tackle corruption and build accountable and transparent governments which will deliver on the highest aspirations of your people and build confidence among those who would invest in the prosperity of your future.

The task before you requires courage.

But your fellow citizens have placed their trust in you.  They believe in your ability to help them realize their dreams for a more prosperous and peaceful future.  And so do we.

As they say in Montenegro, “In good times, it’s easy to be good, but in adversity, heroes are recognized.”

So today with great respect, I urge each of you to be the heroes your people deserve — unlock the vast potential of your countries and realize our shared dream of a Europe whole, free, and at a peace.

Under President Trump, be assured, the United States will continue to support the Western Balkans as you take these important steps toward good government, democratic reform, and the rule of law.

We’ll continue to support the Dayton Accords and the principles they represent, and we’re committed to dialogue between Serbia and Kosovo to fully normalize relations between them.

And throughout the Western Balkans, the United States will partner with your citizens to foster a vibrant civil society, a free and independent press, and an economy that opens opportunity for all who seek it.

And we must never forget that security is the foundation of our prosperity, and the United States I can assure you will continue to partner with each of you as you promote security in the Western Balkans and beyond.

We’ll continue to forge strong relationships between your armed forces and the Armed Forces of the United States, training alongside you and partnering with you to professionalize your militaries even further.

We’ll continue to build your capability to operate alongside NATO and other Western forces.  And the United States will partner with you to reduce your dependency on legacy Soviet and Russian military hardware.

But as President Trump has made clear, your defense requires your commitment as much as ours.  Collective defense is the essential foundation of the NATO Alliance, and President Trump has made it clear that the United States expects all our allies, and all who would wish to join our alliance, to meet the minimum commitment of spending at least 2 percent of their gross domestic product on their own national defense.

This investment is necessary to keep our solemn pledge that an attack on one is an attack on all.  This oath requires action, and every NATO member and NATO aspirant must renew their commitment to our common defense — and they must renew it now.

We must shoulder this responsibility together because the dangers we face are growing and changing every day.  Throughout my trip, I have met with the brave men and women in uniform of the Armed Forces of the United States and our allies and our strategic partners.  I’m always inspired.  They’re the best of us.  And along with so many of your citizens, in Europe and across the wider world, they stand on the front lines of freedom.  Their service and their sacrifice keep our families safe and our freedom strong.

These heroes stand guard at a pivotal time, for our world is now a more dangerous place than at any point since the collapse of communism a quarter of a century ago.

As President Trump said in Poland, we are now confronted by adversaries, as he said, from inside and out, from the South and the East, that “threaten to undermine our values and erase the bonds of culture, faith, and tradition that make us who we are.”

And no enemy is more widespread than the global menace of radical Islamic terrorism.  Terrorism threatens us all, from the Western Balkans, to Western Europe, to the United States of America.

It was less than one year ago that many of your countries disrupted the ISIS-inspired plans for coordinated attacks in Albania, Kosovo, and Macedonia.

The United States is grateful — grateful for your contributions in the Global Campaign to Defeat ISIS, and in the fight against terror in Afghanistan.  Our shared sacrifices on the field of battle have only brought us closer and strengthened our commitment to freedom.

And make no mistake about it:  President Trump and the United States of America under his leadership will not rest, we will not relent until we hunt down and destroy ISIS at its source so it can no longer threaten our people, our allies, or our way of life.  (Applause.)

As our militaries and coalition forces drive ISIS from Iraq, and soon from its very existence, your countries will continue to face the danger of foreign fighters returning home from the Middle East, with the singular goal of sowing chaos and taking innocent lives.

We must be vigilant to this threat, a cancer in our countries, and we must be prepared to cut it out before it can fester and grow.

Beyond terrorism, President Trump has called attention to in his words “powers that seek to test our will, undermine our confidence, and challenge our interests.”

In recent days we’ve seen the completion of Venezuela’s collapse into dictatorship.  Not only did the regime hold a sham National Assembly election, but on Monday night, the regime seized two prominent members of the opposition, Leopoldo Lopez and Antonio Ledezma, who are being held illegally as we speak.

President Trump said yesterday, “The United States condemns the actions of the Maduro dictatorship,” and that we will hold Maduro personally responsible for the health and safety of these two brave men.

The United States calls on all who cherish freedom to condemn the Maduro regime for its abuse of power and its abuse of its own people.  Venezuela deserves democracy, and the Venezuelan people deserve freedom.

Beyond the Western Hemisphere, over the past week the world also witnessed, once again, the grave and growing threat posed by missile capabilities in the hands of dangerous regimes in North Korea and Iran.

Both regimes conducted provocative launches over a 24-hour span.  Their actions have brought them closer to threatening our partners in their regions, our transatlantic alliance, and the American homeland itself.

In these times of widening threats and provocations, more than ever before, we must stand together in defense of all that we hold dear.  We all have a vital role to play — for all the countries gathered here today loom large in the tapestry of freedom.

Here, in Europe, we must be resolute and uncompromising in the face of aggression from an unpredictable country that casts a shadow from the east, as well.

As you well know, Russia continues to seek to redraw international borders by force.  And here, in the Western Balkans, Russia has worked to destabilize the region, undermine your democracies, and divide you from each other and from the rest of Europe.

Russia’s intentions were laid bare over the past year when Moscow-backed agents sought to disrupt Montenegro’s elections, attack your parliament and even attempt to assassinate your Prime Minister to dissuade the Montenegrin people from entering our NATO Alliance.

President Trump has called clearly on Russia to “cease its destabilizing activities.”  And I can assure you:  The United States of America rejects any attempt to use force, threats, or intimidation in this region or beyond.  The Western Balkans have the right to decide your own future, and that is your right alone.  (Applause.)

The United States will continue to hold Russia accountable for its actions, and we call on our European allies and friends to do the same.  In a further sign of our commitment, very soon, President Trump will sign legislation to strengthen and codify the United States’ current sanctions against Russia.

Let me be clear:  The United States prefers a constructive relationship with Russia based on mutual cooperation and common interests.  But the President and our Congress are unified in our message to Russia — a better relationship and the lifting of sanctions, will require Russia to reverse the actions and conduct that caused sanctions to be imposed in the first place.

Finally, in these challenging times, President Trump has reminded us all that our fight, in his words, “begins with our minds, our wills,” and our very souls.

So let us steel our minds, strengthen our wills, and refresh our souls.  For if we do, as the President has said, “the West will never, ever be broken.  Our values will prevail.  Our people will thrive, and our civilization will triumph.”

My friends in the Western Balkans, we gather at this historic Adriatic Charter Summit with the weight of history on our shoulders.

For 15 years, the United States has helped guide your countries as you walk the path toward peace at home, unity in Europe, and allied for our common defense.  You need only seize the day.  Take this opportunity, through your actions, to draw even closer to each other and to the West; complete the unfinished business of the Western Balkans; and finish the journey that we started together so many years ago.

And as I say these words of admonition, I have faith — I have faith you will succeed.  We’ll succeed together — because I have faith in strong and good people of this region.  I have faith in their aspiration and determination to embrace freedom for this generation and the next.  And I have faith in the beautiful tapestry of belief that I have seen as I’ve traveled across Europe in recent days.

I’ve seen many creeds, many rich and ancient traditions, but in them all, I’ve witnessed the power of faith to stir the soul and rekindle and renew the spirit.  For as the Good Book says, where the spirit of the Lord is, there is freedom.

Ours is a shared future of security and prosperity.  Ours is a shared future of liberty and freedom.  United in this great “community of nations,” I know we’ll face that future together.

And with your help, and with God’s help, we will achieve the vision of a Europe whole, free, and at peace.

And so I say with confidence:  With the courage of your people, with the commitment of this brave, new generation of Western Balkan leaders, with the strength of President Donald Trump and the United States of America, and with firm reliance on Almighty God, the future for the Western Balkans, the West itself, and the future of freedom is bright — brighter than ever before.  And we will meet that future as allies and friends together.

Thank you.  God bless you.  God bless all your nations and may God bless the United States of America.  (Applause.)

Η Τουρκία «χτυπάει» Ελλάδα και Κύπρο για χάρη της Συρίας και του Ιράκ;

0
Του Αλέξανδρου Δρίβα* Πέμπτη 03 Αυγούστου 2017

Το Κυπριακό Ζήτημα δεν πήρε την τροπή που φοβόμασταν ότι μπορεί να πάρει. Αν αυτός είναι ο λόγος για να πανηγυρίζουμε σε Ελλάδα και Κύπρο, τότε καλώς κάνουμε που ασπαζόμαστε το «μη χείρον –βέλτιστον». Ωστόσο, δεν μπορούμε να προβούμε σε ζητωκραυγές και πανηγύρια, πρώτον γιατί η πολιτική δε διεξάγεται στο πεδίο των συναισθημάτων και δεύτερον, γιατί η Τουρκία διατηρεί δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες στο βόρειο κομμάτι της Κύπρου, το οποίο και κατέχει παράνομα. Μπορούμε βέβαια να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι για ορισμένα πράγματα που αφορούν την ανάγνωση του τουρκικού τακτικισμού και που δείχνουν οτι η Τουρκία, κινδυνεύει να κάνει καλλιτεχνικό ματ, στον ίδιο της τον εαυτό.

Νεοθωμανισμός και ενέργεια

Οι μεγαλοστομίες και οι μεγαλοϊδεατισμοί του Ahmet Davutoğlu, μπορεί να έλαβαν χώρα σε σελίδες, όμως η πραγματικότητα δε φαίνεται να τις ασπάστηκε ποτέ. Η Τουρκία ουδέποτε δέχτηκε κάποια Συνθήκη η οποία δεν την τοποθετεί στα χρόνια του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Η Συνθήκη της Λωζάνης, αμφισβητήθηκε επίσημα από τον Τούρκο πρόεδρο, μόλις 10 μήνες πριν. Είναι πλεονασμός να πούμε πως η Συνθήκη της Λωζάνης, αποτελεί το νομικό κρηπίδωμα των ελληνο-τουρκικών σχέσεων αλλά και της δημιουργίας του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Στο σημερινό Ιράκ, (Μοσούλη) η Τουρκία θεωρεί πως υπέστη μεγάλη απώλεια από την Μ. Βρετανία. Ο σημερινός τουρκικός αναθεωρητισμός, μας υπενθυμίζει πως η Τουρκία δε δέχεται κανένα διεθνές κείμενο, ούτε πρωτογενές, ούτε παράγωγο Διεθνές Δίκαιο. Pacta sunt Servanda. Οι Συνθήκες πρέπει να τηρούνται. Και τηρούνται γιατί το επιβάλλει το Δίκαιο των Συνθηκών. Αν κάποια Συνθήκη μπορεί να αναθεωρηθεί, είναι μόνο με πόλεμο.

Όλη η περιοχή την οποία επιθυμεί να ελέγξει η Τουρκία, (οι τουρκικές διεκδικήσεις έναντι της Ελλάδας φτάνουν ουσιαστικά μέχρι τη Γαύδο) είναι πλούσια σε υδρογονάνθρακες. Η Τουρκία φιλοδοξούσε (και φιλοδοξεί ακόμη) να φέρει υπό τον έλεγχό της το Βόρειο Ιράκ (διατηρεί βάση εκεί) και κομμάτι της Συρίας. Για την Κύπρο και τις ενεργειακές της δυνατότητες, δε χρειάζεται να γίνει καν λόγος. Ήδη εταιρείες-κολοσσοί, έχουν δείξει με πράξεις το ενδιαφέρον τους. Έτσι λοιπόν, η Άγκυρα επιδιώκει να γίνει ένας ενεργειακός κόμβος και ταυτόχρονα, παραγωγός υδρογονανθράκων. Αυτό το σενάριο, είναι το ευκταίο για την Τουρκία αλλά απευκταίο για πολλές δυνάμεις. Γιατί όμως;

Η τουρκική βουλιμία και ο τακτικισμός

Η Τουρκία δένει τη θηλιά γύρω από το λαιμό της εδώ και αρκετά χρόνια. Το ΑΚΡ επιδίωξε τον απο-κεμαλισμό του τουρκικού κράτους και της τουρκικής κοινωνίας. Τα ερείσματα που αναζήτησε με σκοπό να τα μετατρέψει σε «άλλοθι» ο Erdogan, στηρίχθηκαν στην εκρηκτική ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας μετά την έξοδό της από την επιτήρηση του ΔΝΤ και σε έναν πρωτοφανή αλυτρωτισμό (εντός και εκτός συνόρων) που συνόδεψε την τουρκική εξωτερική πολιτική.

Η Τουρκία έχει πλέον «σύνορα καρδιάς». Διεκδικεί ρόλο οπουδήποτε θεωρεί ότι κάποτε είχε. Βαλκάνια, Καύκασος, Κεντρική Ασία, Ουιγούροι της Κίνας, Εγγύς και Μέση Ανατολή, Αίγυπτος, έγιναν στόχοι επιρροής για την Τουρκία. Από τη μια, για να τραβήξει την προσοχή της Δύσης, η Άγκυρα διεμήνυε σε όλα τα fora πως είναι η σουνιτική δύναμη που θα εγγυηθεί την ομαλοποίηση της Μέσης Ανατολής. Από την άλλη, κατά το έτος 2011, προσπάθησε να γίνει ο συνδετικός κρίκος του σιιτικού άξονα (Ιράν-Συρίας). Κατά τον ίδιο τρόπο, η τουρκική παραζάλη συνεχίστηκε και στις σχέσεις της με τις δύο μεγάλες δυνάμεις, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Από τη μια πλευρά, σημαντικό μέλος του Βορειοατλαντικού Συμφώνου και από την άλλη, «ειδικές σχέσεις» με τη Ρωσία. Με την νομιμοποιητική δικαιολογία της αντιμετώπισης του Κουρδικού Ζητήματος, η Άγκυρα εισέβαλε στη Συρία και προσπάθησε να ελέγξει το Βόρειο Ιράκ. Η κατάσταση για την Τουρκία σήμερα, έχει επιδεινωθεί. Οι Κούρδοι στηρίζονται άμεσα από τις ΗΠΑ, το Βόρειο Ιράκ θα προβεί σε δημοψήφισμα και ο τακτικισμός της Τουρκίας, προχωράει στο «ανακάτεμα» της τράπουλας αναφορικά με την κρίση του Περσικού Κόλπου και με τις παρανοϊκές αξιώσεις της στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.

Το τελευταίο χαρτί της Τουρκίας.

Η Τουρκία κλιμακώνει τις διεκδικήσεις της απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Μολονότι έχει λάβει μηνύματα αποτροπής κλιμάκωσης της έντασης και από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ισραήλ, η Τουρκία δεν είναι ορθολογικός δρών.

Το κεντρικό επιχείρημα που υποστηρίζει ότι ο ανορθολογισμός της Άγκυρας θα συνοδευτεί από κινήσεις απελπισίας (επιθετικές) αναφέρεται στο γεγονός πως το ΑΚΡ αντιμετωπίζει την ήττα της περιφερειακής της πολιτικής. Αυτή η ήττα θα έχει μεγάλο κόστος τόσο στο εσωτερικό της όσο και στη διαπραγματευτική της θέση στο μέλλον. Η Τουρκία θα προσπαθήσει (όπως ήδη κάνει) να φέρει σε δίλημμα τις δυτικές δυνάμεις (ίσως και τη Ρωσία) για τα ανταλλάγματα που δικαιούται. Χοντρικά, η Τουρκία θεωρεί πως δε γίνεται να μην έχει απτά οφέλη στη Συρία, στο Ιράκ και στην Κύπρο. Έστω, είτε στη Μέση Ανατολή, είτε στην Κύπρο (και στο Αιγαίο) η Τουρκία πρέπει κατά το ΑΚΡ να «αποζημιωθεί». Με άλλα λόγια, μια κρίση Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας, είναι πιθανή, όχι γιατί τα ελληνοτουρκικά «καίνε» αυτή τη στιγμή το ΑΚΡ αλλά γιατί θεωρεί πως μια επιθετική στάση απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο θα ήταν καταλύτης (game changer) για τη συνολική της περιφερειακή πολιτική.

*Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ

liberal.gr

Η Κροατία, η Ρωσία και το βαλκανικό Μεγάλο Παιχνίδι

1

Γιατί η Δύση χρειάζεται το Ζάγκρεμπ

 Η σταθερότητα της Κροατίας, ή η έλλειψή της, έχει σοβαρές επιπτώσεις τόσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και για την Ευρώπη. Μπορεί να γείρει την ισορροπία εντός της ήδη ασταθούς ΕΕ και να επηρεάσει την επιδεινούμενη κατάσταση στα Βαλκάνια, που χαρακτηρίζεται από οικονομικά προβλήματα, πολιτική διαφθορά και αυξανόμενο εθνικισμό.

Η DAGMAR SKRPEC είναι αναλυτής για την νοτιοανατολική Ευρώπη με έδρα της την Ουάσινγκτον.

Μετά την διάσπαση του κυβερνώντος συνασπισμού της Κροατίας τον Απρίλιο, φαινόταν ότι η χώρα θα μπορούσε να βιώσει μια επανάληψη της πολιτικής κρίσης του περασμένου καλοκαιριού [1], στην οποία ο πρωθυπουργός Τίχομιρ Ορεσκόβιτς εκδιώχθηκε μετά από μια ψήφο μη εμπιστοσύνης. Ωστόσο, η Κροατία την γλίτωσε παρά λίγο τον Ιούνιο, όταν ο πρωθυπουργός Αντρέι Πλένκοβιτς σχημάτισε νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αποτρέποντας την αστάθεια στο νεότερο μέλος της ΕΕ. Αυτή η παρ’ ολίγον διέξοδος από το επικείμενο πολιτικό χάος [2] έμεινε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητη˙ ωστόσο η σταθερότητα της Κροατίας, ή η έλλειψή της, έχει σοβαρές επιπτώσεις τόσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και για την Ευρώπη. Μπορεί να γείρει την ισορροπία εντός της ήδη ασταθούς ΕΕ και να επηρεάσει την επιδεινούμενη κατάσταση στα Βαλκάνια [3], που χαρακτηρίζεται από οικονομικά προβλήματα, πολιτική διαφθορά και αυξανόμενο εθνικισμό. Το πιο σημαντικό, η μετριοπαθής κυβέρνηση της Κροατίας είναι σήμερα ο ισχυρότερος σύμμαχος της Δύσης κατά της ρωσικής επέκτασης στην περιοχή.

26072017-1.jpg

Ένας Κροάτης φρουρός επιτηρεί στα σύνορα Κροατίας-Σερβίας στο Nijemci, τον Ιούλιο του 2013. ANTONIO BRONIC / REUTERS
———————————————————–

ΤΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΣΕΡΙ ΤΗΣ ΚΡΟΑΤΙΑΣ

Μόλις πριν από έναν χρόνο, η Κροατία φαινόταν να κατευθύνεται προς την ίδια πολιτική δυσλειτουργία που έχει κάνει τους βαλκανικούς γείτονές της [4] τόσο ευάλωτους στην ρωσική επιρροή. Ένα αδιέξοδο ανάμεσα σε διεφθαρμένα κόμματα της αριστεράς και της δεξιάς είχε οδηγήσει την χώρα στο χείλος του χάους. Τον Ιούνιο του 2016, το The Economist αποκάλεσε την Κροατία «οικονομική και πολιτική χαμένη περίπτωση» [5] και αμφέβαλε εάν η χώρα, με τους ανίκανους πολιτικούς της που τότε κατηγορούσαν ο ένας τον άλλο για φασισμό και κομμουνισμό, θα μπορούσε να βρει το «νικηφόρο σερί».

Ωστόσο, στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, οι Κροάτες ψήφισαν για να αντικαταστήσουν τους πολιτικούς ηγέτες από τα μεγάλα δεξιά και αριστερά κόμματα, την Κροατική Δημοκρατική Ένωση (HDZ) και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Κροατίας, αντίστοιχα. Έδωσαν επίσης 13 έδρες στο Κοινοβούλιο στο κεντρώο νεοφερμένο Most [6] («Γέφυρα»), το οποίο εισήλθε σε συνασπισμό με το HDZ. Με τη νομοθετική του πλειοψηφία να είναι εγγυημένη με την Γέφυρα, το HDZ, με επικεφαλής τον Plenkovic, μπόρεσε να απομακρυνθεί από την εθνικιστική, υπερ-συντηρητική του βάση, να κάνει μετριοπαθή την ρητορική του ενώ εστιάζει στην οικονομική ανάκαμψη και επιδιώκει μια λιγότερο επιθετική εξωτερική πολιτική έναντι των βαλκανικών γειτόνων της χώρας. Για παράδειγμα, από τις εκλογές και μετά, η Κροατία μείωσε τις εντάσεις με την Σερβία [7] με το να απελευθερώσει τις ενταξιακές συνομιλίες της ΕΕ [8]. Η κυβέρνηση Plenkovic υιοθέτησε επίσης μια πολιτική μη παρέμβασης [9] σχετικά με τους Κροάτες της Βοσνίας, με τους οποίους οι Κροάτες εθνικιστές έχουν σχηματίσει δεσμούς στο παρελθόν. Επιπλέον, η Κροατία υπήρξε η ηγετική φωνή για ενότητα εντός της ΕΕ, παρά την εδαφική της διαμάχη με την Σλοβενία σχετικά με τον Κόλπο του Piran.

Ωστόσο, μια κυβερνητική αναταραχή τον Μάιο φάνηκε να θέτει υπό αμφισβήτηση την πορεία προόδου της Κροατίας. Μετά από μια αμφιλεγόμενη διάσωση της Agrokor, του επιχειρηματικού ομίλου τροφίμων της χώρας που ήταν πολύ μεγάλος για να πτωχεύσει, οι υπουργοί της Γέφυρας διέσπασαν τον κυβερνητικό συνασπισμό, αυξάνοντας την πιθανότητα πρόωρων εκλογών που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τους μετριοπαθείς από την ηγεσία του HDZ. Για να αποφευχθεί αυτό, ο Plenkovic σχημάτισε έναν συνασπισμό έκπληξη, με το ακόμα πιο κεντρώο φιλελεύθερο Κροατικό Λαϊκό Κόμμα.

Αν και ο Plenkovic επέζησε της πρόκλησης στην ηγεσία του, ούτε η θέση του ούτε η κατεύθυνση του κόμματός του είναι βέβαιη. Η κύρια απειλή προέρχεται από την Δεξιά πτέρυγα του κόμματος. Τα συντηρητικά μέλη του HDZ έφυγαν διαμαρτυρόμενα για να σχηματίσουν ένα νέο κόμμα και στο εσωτερικό του HDZ ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νταβόρ Ίβο Στίερ, σηματοδοτεί την πρόθεσή του να αμφισβητήσει την ηγεσία του Πλένκοβιτς από τα δεξιά στις εσωτερικές εκλογές του κόμματος αυτό το φθινόπωρο. Οι εξελίξεις αυτές θέτουν το ερώτημα εάν οι μετριοπαθείς της Κροατίας μπορούν να επικρατήσουν και να διατηρήσουν την χώρα στην προοδευτική πορεία της. Επί του παρόντος, ο πρωθυπουργός βρίσκεται σε ισχυρή θέση, αλλά θα πρέπει να ξεπεράσει πολλούς αντιπάλους για να παραμείνει στο τιμόνι.

26072017-2.jpg

Ο Κροάτης πρωθυπουργός Andrej Plenkovic σε μια σύνοδο της ΕΕ στις Βρυξέλλες, τον Ιούνιο του June 2017. ERIC VIDAL / REUTERS
————————————————————-

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ

Για την υπόλοιπη Ευρώπη, πολλά παίζονται με βάση την σταθερότητα της κυβέρνησης της Κροατίας. Υπό τον Plenkovic, η Κροατία κυβερνήθηκε δια του παραδείγματος, και απέρριψε το είδος του εθνικισμού που εκτρέφεται στα ανατολικά σύνορα της ΕΕ, ιδίως στην Ουγγαρία και την Πολωνία. Η κυβέρνηση του Plenkovic διατήρησε την ηρεμία και τάχθηκε υπέρ μιας μεγαλύτερης ενότητας της ΕΕ [10] υπό το πρίσμα των γαλλικών και γερμανικών προτάσεων για μια «Ευρώπη πολλαπλών ταχυτήτων» [11] -την ιδέα μιας κλιμακούμενης συμμετοχής στην Ένωση, η οποία προέκυψε εν μέρει ως απάντηση στην οικονομική κρίση της ΕΕ και εν μέρει λόγω εντάσεων με την Ουγγαρία και την Πολωνία σχετικά με την μεταναστευτική πολιτική. Αυτή η επικίνδυνη τροχιά απόκλισης εντός της ΕΕ, μαζί με τις προκλήσεις που θέτουν το Brexit, η τρομοκρατία και η απειλή της Ρωσίας, σημαίνει ότι η Ευρώπη χρειάζεται δυναμική από μετριοπαθείς, υπέρ της ενότητας κυβερνήσεις για να επιβιώσει.

Πιο σημαντικό, όμως, από την υπέρ της ενότητας της ΕΕ επιρροή της, είναι ο ρόλος μιας πολιτικά μετριοπαθούς Κροατίας στην σταθεροποίηση των Βαλκανίων. Η υποχώρηση της δημοκρατίας σε άλλες πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες, όπως η Σερβία και η πΓΔΜ [12], κατέστησε την περιοχή ευάλωτη στην ρωσική παρέμβαση. Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, αξιοποίησε πλήρως τις εθνικές αποκλίσεις και τις κοινωνικοοικονομικές αδυναμίες για να αναζωογονήσει την παραδοσιακή βαλκανική σφαίρα επιρροής της χώρας του. Ο πρωταρχικός στόχος του Κρεμλίνου στην περιοχή είναι να κρατήσει τα βαλκανικά κράτη έξω από τα Δυτικά θεσμικά όργανα, δηλαδή το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Ο δευτερεύων στόχος του είναι να ελέγξει τις πηγές ενέργειας της περιοχής προκειμένου να καταστήσει τις Βαλκανικές χώρες εντελώς εξαρτημένες από την Ρωσία.

Τα Βαλκάνια είναι ιδιαίτερα σημαντικά δεδομένης της προσπάθειας της Ανατολικής Ευρώπης να επιτύχει περισσότερη ενεργειακή ανεξαρτησία. Καθώς η Πολωνία και η Ουκρανία οικοδομούν το δικό τους περιφερειακό κόμβο φυσικού αερίου [13], ο Πούτιν απαντά με έναν αγωγό φυσικού αερίου μέσω του εδάφους των πρώην γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών. Το 2016, η Ρωσία ολοκλήρωσε ένα τμήμα αγωγού 75 εκατομμυρίων δολαρίων στην πΓΔΜ, καλύπτοντας όλο το κόστος. Και στην Βοσνία, η Ρωσία σχεδιάζει να παρακάμψει την κεντρική κυβέρνηση και να κατασκευάσει έναν αγωγό φυσικού αερίου στην αυτόνομη, σερβικής πλειοψηφίας, Δημοκρατία Σέρπσκα [14].

Ο Πούτιν χρησιμοποιεί την τακτική διαίρει και βασίλευε για να επιτύχει τους στόχους του. Στην πΓΔΜ και το Μαυροβούνιο, η Ρωσία έχει τροφοδοτήσει την εθνική βία, οδηγώντας και τις δύο χώρες στο χείλος του εμφυλίου πολέμου. Τον Ιούνιο, ο Guardian ανέφερε ότι Ρώσοι πράκτορες «έχουν συμμετάσχει σε μια σχεδόν δεκαετή προσπάθεια [15] να διαδώσουν προπαγάνδα και να προκαλέσουν διαμάχες στην πΓΔΜ», εν μέρει στηρίζοντας μαφιόζικου στυλ πολιτικές και ενθαρρύνοντας την βία που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση κατά αλβανικής μειονότητας της χώρας. Επίσης στο Μαυροβούνιο, οι διαιρέσεις μεταξύ Μαυροβουνίων και Σέρβων έκαναν την χώρα ευάλωτη στην ρωσική παρέμβαση. Τον Οκτώβριο του 2016, δύο Ρώσοι πράκτορες [16] υποτίθεται ότι προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον πρόεδρο του Μαυροβουνίου, Μίλο Ντζουκάνοβιτς, στο πλαίσιο μιας απόπειρας πραξικοπήματος, το οποίο θα έδινε την εξουσία στην φιλορωσική, εθνικιστική σερβική αντιπολίτευση και θα εμπόδιζε το Μαυροβούνιο να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ [17]. Ο Ντζουκάνοβιτς επέζησε και το Μαυροβούνιο έγινε μέλος του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο, αλλά η χώρα παραμένει διασπασμένη. Οι συζητήσεις σχετικά με τον ρόλο της Ρωσίας στην απόπειρα πραξικοπήματος έχουν μόνο βαθύνει την δημόσια δυσπιστία ως προς τους θεσμούς του Μαυροβουνίου και διεύρυναν περαιτέρω τον διχασμό στην χώρα κατά μήκος των εθνοτικών γραμμών. Και στην Βοσνία, η οικονομική στήριξη του Πούτιν στην Δημοκρατία Σέρπσκα ενθάρρυνε τον πρόεδρό της, Μίλοραντ Ντόντικ, να πιέσει για απόσχιση. Αυτό θα έθετε ένα επικίνδυνο προηγούμενο για την επαναχάραξη του χάρτη της νοτιοανατολικής Ευρώπης, ενώ θα αναβίωσε τις βαλκανικές συγκρούσεις της δεκαετίας του 1990.

26072017-3.jpg

Το όρος Medvednica, πάνω από την κροατική πρωτεύουσα Zagreb, τον Δεκέμβριο του 2009. NIKOLA SOLIC / REUTERS
————————————————————————–

ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΟΧΥΡΟ

Η Κροατία, με την οικονομική και πολιτιστική της βαρύτητα, είναι τώρα ηγέτης στη νοτιοανατολική Ευρώπη και η πολιτική της έχει μεγάλο αντίκτυπο στην περιφερειακή δυναμική. Η στάση του Ζάγκρεμπ έχει ιδιαίτερη σημασία για την γειτονική Βοσνία, όπου, ως αντίδραση στα αιτήματα των Σερβοβόσνιων, οι Βόσνιοι Κροάτες ζητούν την δική τους αυτόνομη οντότητα [18]. Παρ’ όλο που οι Κροάτες της Βοσνίας κοιτούν για υποστήριξη από το Ζάγκρεμπ, η σημερινή κυβέρνηση του Plenkovic δεν την παρέχει [9]. Με την σειρά της, η κροατική πολιτική της μη παρέμβασης διατηρεί την Σερβία σε απόσταση. Αν όμως η πολιτική της χώρας γίνει και πάλι πολωμένη, οι σκληροί συντηρητικοί θα μπορούσαν να αναβιώσουν την υποστήριξη της Κροατίας προς τους Βόσνιους Κροάτες -οι οποίοι μπορούν να ψηφίσουν νόμιμα στις εκλογές της Κροατίας και τείνουν να στηρίζουν τους εθνικιστές.

Έτσι, επίσης, είναι η νέα αντιρωσική εξωτερική πολιτική του Ζάγκρεμπ που ωθεί την περιοχή μακριά από το Κρεμλίνο. Νωρίτερα φέτος, η Κροατία δημιούργησε την τριμερή πρωτοβουλία της Αδριατικής [19] μαζί με την Αλβανία και το Μαυροβούνιο -μια περιφερειακή ένωση με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των τριών χωρών. Μιλώντας κατά την διάσκεψη του Atlantic Council [20] στην Ουάσινγκτον, την περασμένη άνοιξη, οι υπουργοί Εξωτερικών των τριών χωρών δήλωσαν ότι οι κορυφαίες προτεραιότητές τους είναι η ασφάλεια στην περιοχή και η πρόληψη των ρωσικών παρεμβάσεων, καθώς και η βοήθεια προς την Αλβανία και το Μαυροβούνιο για την ένταξή τους στην ΕΕ.

Όσον αφορά το ευρύτερο παγκόσμιο παιχνίδι της Ρωσίας, η Κροατία έχει υιοθετήσει ακόμη πιο αποφασιστική στάση. Το 2016, η κυβέρνηση διοργάνωσε ομάδα εργασίας με την Ουκρανία [21] για να μοιραστεί την εμπειρία της με την Κράινα -μια βραχύβια αποσχιστική δημοκρατία της Σερβικής Κροατίας που δημιουργήθηκε στην δεκαετία του 1990- προκειμένου να βοηθήσει την Ουκρανία να επανεντάξει τελικά την Κριμαία, το Ντόνετσκ και το Λουάνσκ. Επιπλέον, η Κροατία έχει ξεκινήσει συζητήσεις με την Ουκρανία σχετικά με έναν πιθανό αγωγό φυσικού αερίου που να συνδέει την Κροατία, την Ουγγαρία και την Ουκρανία.

Ο ενεργειακός εφοδιασμός της Κροατίας και οι κυριότεροι οικονομικοί τομείς της, όπως και των γειτόνων της, προσεγγίστηκαν πρόσφατα από υποστηριζόμενες από το κράτος ρωσικές εταιρείες [22], καθώς η Μόσχα επιδιώκει να κατασκευάσει αγωγό φυσικού αερίου στην κροατική περιοχή της Σλαβονίας και να εξαγοράσει την Agrokor και τον ενεργειακό κολοσσό INA. Αλλά παρ’ όλο που χώρες της Κεντρικής Ευρώπης όπως η Σλοβενία, υπέκυψαν στις ρωσικές επιχειρηματικές προτάσεις και υιοθέτησαν μια φιλορωσική εξωτερική πολιτική, η νέα κυβέρνηση της Κροατίας παρέμεινε σταθερός σύμμαχος στην Δυτική εκστρατεία για να αντισταθεί στην ρωσική επέκταση στα Βαλκάνια. Ο Plenkovic αντιστάθηκε στην ρωσική επιρροή, για παράδειγμα, κατασκευάζοντας πλωτό τερματικό σταθμό υγροποιημένου φυσικού αερίου στην βόρεια Αδριατική [23] ώστε να αποτρέψει την ενεργειακή εξάρτηση της ΕΕ από την Ρωσία, καθώς και απορρίπτοντας μια προσφορά από ρωσικές τράπεζες για την ανταλλαγή χρεών της Agrokor -της οποίας κατέχουν το ένα τρίτο- με αντάλλαγμα μετοχές στην εταιρεία. Ο ηγέτης της Κροατίας γνωρίζει ότι η παράδοση του ελέγχου της μεγαλύτερης επιχείρησής της στους Ρώσους θα έθετε σε κίνδυνο την περιφερειακή ασφάλεια.

Η ΙΣΧΥΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

Η ικανότητα της Κροατίας να ελέγχει τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Ρωσίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την σταθερότητα της σημερινής κυβέρνησης και από τα αποτελέσματα των εσωτερικών εκλογών του HDZ αυτό το φθινόπωρο. Μια απώλεια της εξουσίας από τους μετριοπαθείς θα ήταν αναμφίβολα κακή για την περιοχή και για την Δύση. Αν όμως ο Plenkovic μπορεί να παραμείνει επικεφαλής στο δικό του κόμμα, οι μετριοπαθείς έχουν μια καλή πιθανότητα να κατευθύνουν την Κροατία προς τα εμπρός.

Ακόμα, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η μακροπρόθεσμη πρόοδος της Κροατίας δεν μπορεί να εξασφαλιστεί από μια κυβέρνηση, όσο μετριοπαθής κι αν είναι, αλλά πρέπει να βγει από ένα δυναμικό και πολυπολικό πολιτικό σύστημα. Σε αντίθεση με τους βαλκανικούς γείτονές της, όπου η πολιτική ισχύς γενικά ανήκει σε ένα άτομο, στην Κροατία η εξουσία έχει πλέον αποκεντρωθεί -χωρισμένη μεταξύ του Plenkovic, των συντηρητικών μελών του HDZ, του προέδρου και της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Κατά ειρωνικό τρόπο, το χάος που οδήγησε στην άνοδο νέων πολιτικών είχε ως αποτέλεσμα την καλύτερη κατανομή της εξουσίας. Αυτό με την σειρά του παρήγαγε πιο μετριοπαθή πολιτική και μείωσε την ευπάθεια της χώρας στην ρωσική επιρροή. Η Κροατία δείχνει ότι η στήριξη ισχυρών πολιτικών συστημάτων, και όχι ατόμων, είναι ο καλύτερος εγγυητής της Δύσης για την σταθερότητα στα Βαλκάνια.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/croatia/2017-07-25/croatia-russi…

Σύνδεσμοι:
[1] file://localhost/http/www.balkaninsight.com:en:article:croatian-govt-fal…
[2] http://www.total-croatia-news.com/politics/18539-croatian-government-in-…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/southeastern-europe/2017-07-07/h…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/bosnia-herzegovina/2016-12-20/dy…
[5] https://www.economist.com/news/europe/21700837-balkan-problem-child-unab…
[6] file://localhost/http/www.bbc.com:news:world-europe-37331820
[7] file://localhost/http/www.mia.mk:en:Inside:RenderSingleNews:289:133534870
[8] http://www.b92.net/eng/news/region.php?yyy=2016&mm=12&dd=23&nav_id=100053
[9] http://www.balkaninsight.com/en/article/croatia-s-new-premier-visits-bos…
[10] http://www.total-croatia-news.com/politics/17368-plenkovic-multi-speed-e…
[11] http://www.dw.com/en/what-does-a-multi-speed-eu-mean-for-central-and-eas…
[12] https://www.foreignaffairs.com/articles/macedonia/2017-05-23/will-macedo…
[13] http://www.oilprice.com/Latest-Energy-News/World-News/Ukraine-Poland-Pla…
[14] http://www.nationalia.info/new/10344/the-republic-of-srpska-plays-the-ru…
[15] https://www.theguardian.com/world/2017/jun/04/russia-actively-stoking-di…
[16] http://www.businessinsider.com/14-people-2-russians-charged-with-attempt…
[17] https://www.foreignaffairs.com/articles/bosnia-herzegovina/2015-12-15/mo…
[18] http://www.balkaninsight.com/en/article/bosnian-croats-keep-pushing-for-…
[19] http://www.mvep.hr/en/info-servis/press-releases/,27091.html
[20] http://www.balkaninsight.com/en/article/montenegro-s-hopes-rise-as-us-se…
[21] http://qha.com.ua/en/politics/croatia-to-help-ukraine-in-returning-the-o…
[22] http://www.total-croatia-news.com/business/17547-agrokor-part-of-russia-…
[23] http://www.reuters.com/article/us-croatia-Ing-idUSKBN15912O

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ο νόμος για την Παιδεία και η σημαία.

1

Ο νόμος Γαβρόγλου για τα Πανεπιστήμια θα δημιουργήσει προβλήματα σε μια Ανώτατη Παιδεία που λειτουργεί, ήδη, προβληματικά. Είναι αναχρονιστικός. Αλλά, οι αντιδράσεις για τη σημαία και τους μαθητές δημοτικού είναι υπερβολικές. Χρειάζεται η έντονη διάκριση καλού και κακού μαθητή απο το δημοτικό; Υπάρχει αυτή η διάκριση ή είναι πλαστή; Και όποιος έχει έφεση να μάθει γράμματα και να διαπρέψει σε κάποιον επιστημονικό τομέα χρειάζεται το δέλεαρ της σημαίας; (μιλάμε, πάντα, για το δημοτικό). Για τη μέση εκπαίδευση τα πράγματα είναι, ίσως, διαφορετικά.Για την Ανώτατη δεν το συζητάμε. Εκεί, (στην Ανώτατη) η αριστεία πρέπει να επιδιώκεται και να είναι ο κύριος στόχος.

«Η ανάκτηση της αξιοπιστίας της γαλλικής πολιτικής ζωής μάλλον θα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση»

0

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected], www.kalkis.eu

Η υπεσχημένη και υλοποιούμενη εγκαίρως 1η νομοθετική πράξη του Emmanuel Macron για την «ανάκτηση της αξιοπιστίας της γαλλικής πολιτικής ζωής», επισκιάζεται από την «υπόθεση Las Vegas» του φορέα Business France, στον οποίο ήταν διευθύντρια η Muriel Pénicaud, νυν Υπουργός Εργασίας, όταν ο ίδιος ήταν Υπουργός Οικονομικών του François Hollande. Πρόκειται για μια απευθείας ανάθεση του έργου διοργάνωσης της πολυπληθούς συμμετοχής Γάλλων επιχειρηματιών, με επικεφαλής τον Macron, σε μια εξειδικευμένη βραδιά υψηλής τεχνολογίας στο (σχετική φωτο της Le journal du dimanche)

Las Vegas τον Ιανουάριο του 2016 από τον φορέα Business France στη δομή επικοινωνίας Havas. Για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε το άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 09-07-2017 «Η ηθικοποίηση της γαλλικής πολιτικής ζωής καταβροχθίζει πολλούς: Η περίπτωση της Muriel Pénicaud;» http://www.anixneuseis.gr/?p=170927

Σύμφωνα με την σημερινή (2-08-2017) γαλλική σατυρική εφημερίδα «Le Canard enchaîné» η πρώην συνεργάτιδα της Muriel Pénicaud στον φορέα Business France κλήθηκε για τον Σεπτέμβριο από τους δικαστές, ως κατηγορούμενη. Κάτι που θα μπορούσε να γίνει και για την Υπουργό Εργασίας. Ένας στενός σύμβουλος του Emmanuel Macron, ο Ismaël Emelien διερωτάται η ίδια εφημερίδα, «αν είχε επίσης κάποιο ρόλο στην ανάθεση του έργου στην Havas;» «Γιατί να μην γίνουν σεβαστοί οι κανόνες του διαγωνισμού; Ποιες ήταν και είναι οι σχέσεις μεταξύ της Havas και του Ανώτερου Συμβούλου του Macron, του Ismael Emelien;»

Η Muriel Pénicaud, αν και δεν κατηγορείται δικονομικά για τίποτα την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, εγκαλείται πολιτικά από το όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας την εφημερίδα «L’Humanité» (27-07-2017) και για το εξής : «ότι το 2013 η Υπουργός Εργασίας κέρδισε πάνω από 1.130.000 ευρώ από την υπεραξία δικαιωμάτων προαίρεσης μετοχών της (stock-options), εκμεταλλευόμενη την ανακοίνωση μείωσης των θέσεων εργασίας της επιχείρησης Danone, όπου ήταν τότε διευθύντρια των ανθρώπινων πόρων, στα πλαίσια της αναδιάρθρωσής της, την εν λόγω περίοδο». Με άλλα λόγια, γνωρίζοντας εγκαίρως την επικείμενη μείωση του προσωπικού της Danone που θα προκαλούσε έτσι την άνοδο της τιμής της μετοχής της στο χρηματιστήριο, πούλησε νόμιμα την κατάλληλη στιγμή τις φτηνότερες μετοχές που είχε στην κατοχή της ως διευθυντικό στέλεχος που ήταν τότε, κάνοντας μια άκρως αποδοτική χρηματιστηριακή κίνηση.

Συγκεκριμένα η εφημερίδα «L’Humanité» ανέφερε ότι στις 19 Φεβρουαρίου 2013, η διοίκηση της Danone ανακοίνωσε την «εξάλειψη των περίπου 900 διευθυντικών και διοικητικών θέσεων σε 26 χώρες». Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές ανέβασαν από 52 ευρώ την μετοχή της Danone στα 55 με 60 ευρώ. «Μια συχνή αντίδραση, όταν ανακοινώνονται τα επιχειρησιακά σχέδια αναδιάρθρωσης», δήλωσε στην εφημερίδα Le Parisien, o εξειδικευμένος δικηγόρος Marc Uzan.

Κι άρα κατά την κομμουνιστική προσέγγιση, κι όχι μόνο, δεν μπορεί η Muriel Pénicaud («άνθρωπος του Κεφαλαίου») να υπηρετήσει τα συμφέροντα των εργαζομένων. Κι επομένως η επικείμενη μεταρρύθμιση του «Κώδικα Εργασίας» από την κυβέρνηση Macron θα είναι σε βάρος των εργαζομένων και προς όφελος του Κεφαλαίου.

Όπως είναι φυσικό, σύσσωμη η αντιπολίτευση εκμεταλλεύεται τις παραπάνω δυο υποθέσεις, ζητάει εξηγήσεις και αδυνατίζει έτσι την νευραλγική υπουργική θέση της Muriel Pénicaud και κατ’επέκταση της μεταρρύθμισης του «Κώδικα Εργασίας».

Τι θα κάνει λοιπόν ο Emmanuel Macron, μετά τα μπάνια του γαλλικού λαού τον Σεπτέμβριο ; Eνώ αναμένονται εξελίξεις και στην υπόθεση του Richard Ferrand, βουλευτή και κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της παράταξής του ; Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις «Νόμιμο και Ηθικό; ’Η αρκεί το Νόμιμο; Ιδού το δίλλημα του Macron», 25-05-2017 : http://www.anixneuseis.gr/?p=168247

Ο γράφων δεν καταδικάζει προκαταβολικά τα παραπάνω μνημονευόμενα πρόσωπα. Όταν μάλιστα δεν κατηγορούνται δικονομικά για τίποτα σήμερα. Θυμίζει απλά, για να μην ξεχνιόμαστε, ότι ο ηλικίας 39 ετών, Emmanuel Macron είναι ο 8ος πρόεδρος της γαλλικής 5ης Δημοκρατίας. Εξελέγη στις 9 Μαΐου 2017, λέγοντας ότι δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, ότι σκοπεύει να ενώσει τους Γάλλους. Και ότι προτίθεται να κάνει πολιτική με διαφορετικό τρόπο, ανανεώνοντας το πολιτικό προσωπικό και τις πρακτικές του.

Ορέγεται “τουρκικά Βαλκάνια” ο νέος αντιπρόεδρος της Τουρκίας, Χακάν Τσαβούσογλου, που γεννήθηκε στην Ελλάδα

1

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

Ο Χακάν Τσαβούσογλου. Φωτογραφία τουρκικής αντιπροεδρίας via Twitter. AUGUST 2, 2017

Άγκυρα, τέλη Φεβρουαρίου του 2016. Αμφισβητώντας ανοιχτά τη Συνθήκη της Λωζάνης, ένας φαινομενικά άσημος Τούρκος βουλευτής από την Προύσα ξεσπαθώνει σε ρυθμούς νέο-οθωμανικού αλυτρωτισμού.

«Όποιος οραματίζεται μια ισχυρή Τουρκία δεν μπορεί να περιορίσει τα σύνορα της καρδιάς του στα σημερινά τουρκικά σύνορα», δηλώνει ο 45χρονος Χακάν Τσαβούσογλου από το βήμα της τουρκικής βουλής, με το βλέμμα στραμμένο (και) στην ελληνική Θράκη.

Ο ίδιος τυχαίνει, άλλωστε, να μιλάει με τον αλυτρωτικό αέρα ενός ισλαμιστή πολιτικού που έχει γεννηθεί… στην Κομοτηνή.

Πίσω στο παρόν, περίπου ενάμιση χρόνο μετά, εκείνος ο άσημος βουλευτής φιγουράρει πλέον ψηλά στην ιεραρχία της τουρκικής κυβέρνησης. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τον έχρισε αντιπρόεδρο (έναν από τους συνολικά πέντε αντιπροέδρους) κατά τον ανασχηματισμό της 19ης Ιουλίου. Όχι κι άσχημη εξέλιξη για έναν πολιτικό όπως ο Χακάν Τσαβούσογλου, χωρίς καμία υπουργική προϋπηρεσία, που πρωτοεξελέγη βουλευτής το 2011 στην Προύσα, να βρίσκεται ξαφνικά στο στενό περιβάλλον του Ερντογάν, επιφορτισμένος με την επίβλεψη θεσμών όπως είναι η τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού («TIKA») και η Προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας για Τούρκους του Εξωτερικού και Σχετικές Κοινότητες (Republic of Turkey Prime Ministry Presidency for Turks Abroad and Related Communities).

Επιφορτισμένος, κοινώς, με την εποπτεία ακριβώς εκείνων των θεσμών που αναλαμβάνουν να προωθούν τα τουρκικά συμφέροντα στην περιοχή των Βαλκανίων, συνεπικουρούμενοι από κονδύλια-δωράκια ύψους πολλών εκατομμυρίων δολαρίων προς τις τοπικές κοινότητες.

Ιδωμένος υπό πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ο Χακάν Τσαβούσογλου δεν είναι τυχαίος. Κάθε άλλο μάλιστα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε (έως την ηλικία των 11 ετών) στην Ελλάδα την οποία επισκέπτεται, κατ’ άλλους αραιά, κατ’ άλλους πιο συχνά. Ο ίδιος μιλάει Ελληνικά. Και είναι εδώ και χρόνια ένας από τους κύριους εκφραστές του τουρκικού αλυτρωτισμού στην περιοχή της δυτικής Θράκης.

Από εκείνους που επιλέγουν να βαφτίζουν «τουρκική» τη μουσουλμανική μειονότητα και να δρουν ως μακρύ χέρι της «μητέρας Τουρκίας» εντός των ελληνικών συνόρων, σε σύμπραξη (όπως φημολογείται) και με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.

«Ο Χακάν Τσαβούσογλου ήταν πρόεδρος του αλυτρωτικού συλλόγου Τούρκων δυτικής Θράκης για πολλά χρόνια», δηλώνει στον γράφοντα ο κ. Άγγελος Συρίγος, καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου.

«Ήταν πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης», υπογραμμίζει σε πρόσφατο άρθρο του, αναφερόμενος στον ίδιο πολιτικό, και ο αυτοεξόριστος στη Σουηδία Τούρκος δημοσιογράφος Αμπντουλάχ Μποζκούρτ.

Ο Χακάν Τσαβούσογλου εμφανίζεται να έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα τα τελευταία χρόνια ως απεσταλμένος της Άγκυρας στην περιοχή των Βαλκανίων, «οικοδομώντας» δεσμούς με μουσουλμανικές ομάδες κυρίως στην Ελλάδα, στη Βουλγαρία και στη Βοσνία.

Εμφανίζεται να διατηρεί στενούς δεσμούς με τον (επίσης γεννημένο στην Κομοτηνή) Χαλίτ Ερέν, τον επικεφαλής του «Κέντρου Ερευνών Ισλαμικής Ιστορίας, Τέχνης και Πολιτισμού» (IRCICA), ενός «πνευματικού» Κέντρου το οποίο επιχειρεί εδώ και χρόνια με έδρα την Κων/πολη να αναδείξει την «οθωμανική παράδοση» των Βαλκανίων (διοργανώνοντας μεταξύ άλλων διασκέψεις στα κατεχόμενα της Κύπρου, στα Σκόπια κ.α.).

Μια από τις πρώτες κινήσεις, μάλιστα, που έκανε ο Χακάν Τσαβούσογλου αφότου χρίστηκε αντιπρόεδρος στις 19 Ιουλίου ήταν να επισκεφτεί (στις 22 Ιουλίου) τον Χαλίτ Ερέν στα γραφεία του Κέντρου IRCICA στην Κων/πολη.

Σε κάποια δημοσιεύματα μάλιστα, οι δυο τους εμφανίζονται να είναι και συγγενείς. Νωρίτερα, στα τέλη Ιουνίου, ο Χακάν Τσαβούσογλου ήταν ένας από τους πολιτικούς που είχαν συνοδεύσει τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ κατά την επίσκεψή του στη Θράκη.

Στην παρέα μαζί τους, βρίσκονταν επίσης ο Μεχμέτ Μουεζίνογλου (ο επίσης γεννημένος στην Κομοτηνή πλέον πρώην υπουργός Υγείας και Εργασίας των κυβερνήσεων Ερντογάν) αλλά και ο Ιμπραχίμ Ερέν, νέος γενικός διευθυντής του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου της Τουρκίας TRT, ο οποίος «τυχαίνει» να είναι γιος του Χαλίτ Ερέν.

Να θυμίσουμε ότι ο Χαλίτ Ερέν είχε πρωταγωνιστήσει προ ετών, μαζί με άλλα εξέχοντα στελέχη των κυβερνήσεων Ερντογάν, σε επεισόδιο στα ελληνοτουρκικά σύνορα, όταν επιχείρησε να εισέλθει στη χώρα μας με διαβατήριο στο οποίο αναγράφονταν οι ελληνικές τοποθεσίες στα τουρκικά.

Όσο για τον φίλο της οικογένειας Ερέν και νυν αντιπρόεδρο της Τουρκίας, τον Χακάν Τσαβούσογλου, αυτός έχει στο παρελθόν επίσης διατελέσει και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας φιλίας Τουρκίας-Βοσνίας Ερζεγοβίνης. Πιο πρόσφατα (το Μάρτιο του 2017), όταν οι Αρχές της Βουλγαρίας κατηγόρησαν ανοιχτά την Άγκυρα ότι επιχειρεί να αναμειχθεί-παρέμβει στις βουλγάρικες βουλευτικές εκλογές προωθώντας συγκεκριμένους υποψηφίους της αρεσκείας της (της παράταξης DOST του «φίλου του Ερντογάν» Λιουτβί Μεστάν), ο Χακάν Τσαβούσογλου υπερασπίστηκε την τουρκική ανάμειξη ως «κάτι το φυσικό» με το σκεπτικό ότι «στη Βουλγαρία ζουν περίπου ένα εκατομμύριο Τούρκοι».

«Συμπτωματικά», το ίδιο έκανε και ο Μεχμέτ Μουεζίνογλου. Είναι προφανές ότι υπάρχει εδώ και χρόνια μια ομάδα Τούρκων γεννημένων στην Κομοτηνή (Μουεζίνογλου, Ερέν, Χ. Τσαβούσογλου κ.α.) που επιχειρεί να θέσει τις βάσεις μιας νέο-οθωμανικής αναβίωσης στα Βαλκάνια.

Με την «προεδροποίηση» του Χακάν Τσαβούσογλου ωστόσο, το εν λόγω σχέδιο αυτομάτως αναδεικνύεται σε κεντρικό πυλώνα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στέλνοντας παράλληλα σαφή μηνύματα… πολιτικά αναβαθμισμένων διεκδικήσεων-αμφισβητήσεων προς την ελληνική πλευρά.

Η επιλογή του Ερντογάν να χρίσει αντιπρόεδρο έναν πολιτικό με σαφώς αλυτρωτική δράση στη Θράκη φανερώνει ακριβώς μια τέτοια διάθεση, πολύ δε περισσότερο από τη στιγμή που ο εν λόγω πολιτικός αναλαμβάνει πλέον ως αντιπρόεδρος επισήμως την προώθηση των τουρκικών συμφερόντων στα Βαλκάνια και το άνοιγμα προς τις τοπικές κοινότητες (μέσω υπηρεσιών όπως η ΤΙΚΑ).

Ο αυτοεξόριστος στη Σουηδία Τούρκος δημοσιογράφος Αμπντουλάχ Μποζκούρτ προχωράει ακόμη παραπέρα υποστηρίζοντας ότι ο Χακάν Τσαβούσογλου (πιθανότατα) διατηρεί στενούς δεσμούς και με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (MIT), ενδεχομένως και με τον ίδιο τον επικεφαλής των εν λόγω υπηρεσιών, Χακάν Φιντάν, που είναι και το δεξί χέρι του Ερντογάν.

Ο Χακάν Τσαβούσογλου γεννήθηκε το 1972 στα Δειλινά, ένα χωριό κοντά στην Κομοτηνή, όπου εξακολουθούν να ζουν συγγενείς του. Το κρατικό τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu έσπευσε να μιλήσει με κάποιους από αυτούς τους συγγενείς του νέου αντιπροέδρου (τον εξάδελφο, τον παππού), με προφανή στόχο να αναδείξει την «τουρκική» παρουσία στα εδάφη της Θράκης.

Διόλου τυχαία, παράγοντες της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη (της αυτοαπολουκαλούμενης τουρκικής) έσπευσαν να καλωσορίσουν την «προεδροποίηση» του Χακάν Τσαβούσογλου. Ο Μουσταφά Αλή Τσαούς, πρόεδρος του τουρκόφιλου εθνικιστικού-μειονοτικού Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ) δήλωσε στο πρακτορείο Anadolu (σε δημοσίευμα με τον τίτλο «Greece-born Turkish minister’s promotion an ‘honor’») ότι η προαγωγή του Τσαβούσογλου σε αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης αποτελεί «μεγάλη τιμή» για την «τουρκική μειονότητα» της Δυτικής Θράκης αλλά και ευρύτερα, για όλες τις τουρκικές κοινότητες στα Βαλκάνια. Αναφερόμενος στις εν λόγω κοινότητες, ο ίδιος ο Χακάν Τσαβούσογλου δήλωνε παλαιότερα ότι «υπάρχουν εκατομμύρια Τούρκοι που δεν έχουν ποτέ τους δει ή επισκεφθεί την Τουρκία αλλά είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους για αυτήν».

Η «μητέρα» Τουρκία έχει μάλιστα, σύμφωνα με το νέο αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης, «ιστορική ευθύνη» να προστατεύει όλους αυτούς τους «εκατομμύρια» ανθρώπους στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή.

Καλούμενες να «αποκρυπτογραφήσουν» το νέο Τούρκο αντιπρόεδρο, πηγές από την Αθήνα μιλούν για έναν άνθρωπο που ήταν «δραστήριος στις μειονοτικές οργανώσεις και εδώ και εκεί» (σ.σ. σε Ελλάδα και Τουρκία αντίστοιχα) και πλέον κινείται «στα χνάρια του Μεχμέτ Μουεζίνογλου».

Η προαγωγή του στη θέση του αντιπροέδρου είναι σαφές ότι «δείχνει ένα ενδιαφέρον του Ερντογάν για τα της Ελλάδας». Από εκεί και πέρα, η Αθήνα παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις περιμένοντας να δει ποιες θα είναι οι πρώτες κινήσεις-δηλώσεις του γεννημένου στη Θράκη αντιπροέδρου.

Πηγή: Ορέγεται “τουρκικά Βαλκάνια” ο νέος αντιπρόεδρος της Τουρκίας, Χακάν Τσαβούσογλου, που γεννήθηκε στην Ελλάδα http://mignatiou.com/2017/08/oregete-tourkika-valkania-o-neos-antiproedros-tis-tourkias-chakan-tsavousoglou-pou-gennithike-stin-ellada/

Facebook: Δύο ρομπότ άρχισαν να συζητούν σε δική τους γλώσσα

0
Τρίτη 01 Αυγούστου 2017
Επανειλημμένως στη σελίδα αυτή αναφέρθηκα στην πολυπλοκότητα που διαμορφώνεται στο χώρο της τεχνητής νοημοσύνης και στη δυνατότητα που η πολυπλοκότητα αυτή δίνει στις μηχανές να αυτονομηθούν και να αναπτύξουν δικό τους τρόπο επικοινωνίας και λειτουργίας.
Η παρακάτω είδηση επιβεβαιώνει σε πρακτικό επίπεδο, όσα θεωρητικά συζητούνται τα τελευταία χρόνια.
Π.Σ.
“Η Facebook αναγκάστηκε να θέσει εκτός λειτουργίας δύο ρομπότ τεχνητής νοημοσύνης καθώς αυτά επινόησαν μία δική τους, περίεργη και… ανατριχιαστική γλώσσα.

Όπως αναφέρουν ξένα δημοσιεύματα, ερευνητές του τμήματος τεχνητής νοημοσύνης της Facebook ανέπτυξαν ένα πρόγραμμα που προσομοιώνει ανθρώπινους διαλόγους, με σκοπό να μάθει πως να διαπραγματεύεται και να εμπορεύεται μέσω της μίμησης ανθρώπινων συμπεριφορών.

Όταν όμως το μέσο κοινωνικής δικτύωσης ταίριαξε δύο από τα προγράμματα, των οποίων τα ψευδώνυμα είναι Alice και Bob, να διαπραγματευτούν μεταξύ τους, άρχισαν να αναπτύσσουν μία δική τους περίεργη μορφή επικοινωνίας.

Ο διάλογος των προγραμμάτων «οδήγησε σε απόκλιση από την ανθρώπινη γλώσσα καθώς ανέπτυξαν τη δική τους γλώσσα διαπραγμάτευσης», δήλωσαν οι ερευνητές. Τα προγράμματα επρόκειτο να μάθουν να εμπορεύονται μπάλες, καπέλα και βιβλία, να δίνουν την κατάλληλη τιμή στα αντικείμενα και να συναλλάσσονται. Όμως από τη στιγμή που οι ερευνητές του Facebook αφαίρεσαν οποιαδήποτε ανταμοιβή για την πραγματοποίηση των συναλλαγών στα αγγλικά, τα προγράμματα γρήγορα ανέπτυξαν τους δικούς τους όρους για την επίτευξη συμφωνιών.

Δεν υπήρχε ανταμοιβή για να μείνουν στην αγγλική γλώσσα κι έτσι κατέληξαν μία ακατανόητη γλώσσα και επινόησαν κωδικούς για να συνεννοούνται, δήλωσε ο ερευνητής της Facebook , Dhruv Batra. «Όπως αν πω “αυτό” πέντε φορές θα το ερμηνεύσει κάποιος ότι θέλω πέντε τεμάχια από αυτό το προϊόν. Δεν είναι διαφορετικό από τον τρόπο που οι ανθρώπινες κοινωνίες αναπτύσσουν σύμβολα και συντομογραφίες».

Μετά την διακοπή της ακατανόητης συζήτησης μεταξύ των προγραμμάτων, η Facebook ανέφερε ότι το project σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς τη «δημιουργία προγραμμάτων που μπορούν να σκεφτούν, να συζητήσουν και να διαπραγματευτούν, που είναι σημαντικά βήματα για την ανάπτυξη ενός προσωποποιημένου ψηφιακού βοηθού»”.

liberal.gr

Απόρρητο έγγραφο του Χένρι Κίσιγκερ: Ο στόχος της Τουρκίας από το 1974 ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου

1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Former US Secretary of State Henry Kissinger. FILE PHOTO. EPA/ROLEX DELA PENA AUGUST 1, 2017

Ο κόσμος της έρευνας είναι χωρίς αμφιβολία μαγικός (χωρίς εισαγωγικά η λέξη). Όχι μόνο επειδή ένας ερευνητής έχει τη δυνατότητα να πληροφορείται, πριν απ’ όλους για τον «υπόγειο και παράνομο κόσμο» των  κρατών και των μυστικών τους υπηρεσιών, αλλά και για ένα άλλο σημαντικό, επίσης, λόγο: Οι ερευνητές μπορούν -με βάση όλα αυτά τα απόρρητα έγγραφα- να καταλήξουν σε συμπεράσματα, τα οποία είναι περισσότερο κοντά στην αλήθεια.

Έχει σημασία μία λεπτομέρεια: Η πλειοψηφία των εγγράφων αποτυπώνουν την πραγματικότητα, διότι -τουλάχιστον για την Αμερική- ο διπλωμάτης που έχει την όποια πληροφορία από την χώρα όπου υπηρετεί, πρέπει να στείλει το τηλεγράφημα και την ενημέρωση άμεσα, ειδικά όταν το θέμα «βράζει».

Τις εποχές της παντοδυναμίας του Χένρι Κίσιγκερ, απαιτείτο από την Ουάσιγκτον άμεσα η ενημέρωση. Βέβαια, ακολουθούσε πάντα η ανάλυση και η παράθεση της γνώμης του κάθε πρέσβη, που υπέγραφε το τηλεγράφημα, αλλά δεν άλλαζε την ουσία της πρώτης πληροφόρησης.

Γιατί η παραπάνω εισαγωγή, θα αναρωτηθείτε. Το τελευταίο διάστημα αρχίσαμε με το Νίκο Μελέτη να μελετάμε «δέσμη εγγράφων», που δημοσιοποίησε η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών, και όσο και να προκαλεί εντύπωση, κάθε φορά τα συμπεράσματα είναι ακόμα πιο κοντά προς την αλήθεια. Υπό την έννοια ότι αυτή η «δέσμη εγγράφων», που μελετούμε, πρέπει να έχει υποστεί παρέμβαση.

Και το λέω αυτό, επειδή τα έγγραφα έχουν μία καλύτερη ροή από άλλα, έστω και αν η λογοκρισία που επιχειρείται 40 και πλέον χρόνια μετά, θα μπορούσε να διαφοροποιήσει το ζητούμενο, που είναι αυτά καθ’ αυτά τα συμπεράσματα:

Όταν πρωτοδιαβάσει κανείς, το έγγραφο που δημοσιεύουμε σήμερα, θα μπορούσε να αντιδράσει με τη φράση «ε, δεν τρέχει και τίποτα». Όμως η μελέτη του εγγράφου, σε συνδυασμό και με άλλα που προηγούνται τούτου ή ακολουθούν, αλλάζει την εικόνα.

Πρώτον: Ο Κίσιγκερ ομολογεί, στο πλαίσιο μίας απόρρητης συνομιλίας, ότι ο στόχος της Τουρκίας είναι η διχοτόμηση.

Δεύτερον: Αποκαλύπτει από τότε ότι οι Τούρκοι δεν επιθυμούν να υπάρχει κεντρική εξουσία. Που σημαίνει, σύμφωνα και με διπλωμάτες στους οποίους καταφύγαμε, ότι από το 1974 μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει θέση. Στόχος είναι ένα αδύναμο κράτος με δύο δυνατά κρατίδια.

Με κίνδυνο να παρεξηγηθώ, θα καταγράψω τη γνώμη μου: Οι άνθρωποι είναι σοβαροί. Έχουν μία θέση την οποία για 43 χρόνια δεν αλλάζουν, αλλά τη βελτιώνουν. Σε αντίθεση με την ελληνοκυπριακή και την ελληνική πλευρά, οι οποίες αλλάζουν συνεχώς τις θέσεις του -θα έλεγα» «όπως τα πουκάμισα»-, με αποτέλεσμα να έχουν συναντήσει τις απαράδεκτες τουρκικές.

Το θλιβερό είναι ότι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί, αλλά και εκπρόσωποι κυπριακών μέσων ενημέρωσης, έχουν εγκολπωθεί την επικίνδυνη άποψη, ότι η λύση του Κυπριακού θα επιτευχθεί μόνο με περισσότερες υποχωρήσεις από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη. Είναι πραγματικά θλιβεροί.

Τρίτον: Προκαλεί σοκ η κουβέντα του Κίσιγκερ ότι «δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο, στο πραγματικό ισοζύγιο δυνάμεων, πόσες είναι οι τουρκικές δυνάμεις» στην Κύπρο. Διότι, προφανώς, είναι τόσο κοντά η Τουρκία στο νησί, που όποτε το επιθυμεί αποβιβάζει στρατιώτες και πολεμικό υλικό. Το σημείο αυτό, ερχόμενοι στο παρόν, βοηθά να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα: ότι η Τουρκία δεν θα αποδεχθεί κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών της δικαιωμάτων, που απορρέουν από τη συνθήκη του 1960, απλά για να δικαιούται να παρεμβαίνει στο νησί. Εάν καταργηθούν οι εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα, και επειδή βρισκόμαστε στο 2017, και όχι στο 1974, η Τουρκία χάνει το παιγνίδι της Κύπρου. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να επιμένουν η Λευκωσία και η Αθήνα σε αυτή τη θέση, για μηδενικές εγγυήσεις και μηδενικά επεμβατικά δικαιώματα.

Ο ισχυρισμός των οπαδών της «όποιας λύσης» ότι η Τουρκία «επεμβαίνει όποτε θέλει, και τα σκυλιά δεμένα», είναι αστείος. Η Άγκυρα γνωρίζει, ότι οι νέες συνθήκες που θα υπογραφούν, εφόσον η Λευκωσία και η Αθήνα δεν υποχωρήσουν, τερματίζουν την παρουσία της στο νησί. Αυτό είναι δεδομένο.

Εάν παραμείνει έστω και ένας στρατιώτης, αυτο και μόνο -με τη δικαιολογία ότι κινδυνεύει- δίνει το ελεύθερο στην Τουρκία να εισβάλει ξανά.

Τέταρτον: Ο Δρ. Κίσιγκερ, κάνει όπως πάντα πλάκα: Ισχυρίζεται ότι δεν έχει επιρροή στον Μπουλέντ Ετσεβίτ, τότε πρωθυπουργό της Τουρκίας, αλλά όταν προκύπτει το πρόβλημα να δεχθεί το Ισραήλ ή όχι τη σύζυγό και τα παιδιά του Νίκου Σαμψών, προσφέρεται αμέσως να του μιλήσει.

Η σχέση του Κίσιγκερ με τον Ετσεβίτ, σχέση υποτίθεται καθηγητή και δασκάλου, καταγράφεται σε άλλα έγγραφα ως στενή. Έχω από καιρό καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αρκούσε ένα τηλεφώνημα του ίδιου του Κίσιγκερ για να μην ξεκινήσει καν η τουρκική εισβολή, στις 20 Ιουλίου 1974.

Όπως περιγράφουμε με τον Κώστα Βενιζέλο, στο βιβλίο μας για τα απόρρητα αρχεία του τότε υπουργού Εξωτερικών της Αμερικής, ο Κίσιγκερ είχε σοβαρές επιλογές για να σταματήσει την εισβολή. Και ΔΕΝ χρησιμοποίησε καμία. Επίσης, και το λέει ο ίδιος σε αυτό το έγγραφο, μερικοί συνεργάτες του στράφηκαν αμέσως εναντίον της ελληνικής χούντας και απαίτησαν επαναφορά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην Κύπρο. Επίσης -και πάλι το αναφέρει ο ίδιος- μετά την τουρκική εισβολή, οι ίδιοι συνεργάτες του απαίτησαν να σταματήσει τους Τούρκους. Δεν έπραξε ούτε το ένα, ούτε το άλλο, διότι ο βασικός του στόχος ήταν να εκδιώξει τον Μακάριο, ο οποίος -και να με συγχωρούν οι οπαδοί του- μερικές φορές «φύτρωνε εκεί που δεν τον έσπερναν».

Βέβαια, αυτή η φιλοδοξία του τότε Προέδρου της Κύπρου, να νομίζει πως είναι ομφαλός της γης, δεν θα μπορούσε ποτέ να δικαιολογήσει την ανατροπή του και την απόπειρα δολοφονίας του.

Πέμπτον: Αναφέρει ο Κίσιγκερ στην παρατήρηση του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών, ότι «ο Μακάριος ήταν εδώ», εννοώντας στην Ουάσιγκτον, ότι «δεν θα γυρίσει πίσω εύκολα, για να το θέσω ήπια». Όντως ο Μακάριος είχε πάει στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και είχε συναντήσει τον Χένρι Κίσιγκερ, ο οποίος -δια του εκπροσώπου του- προσπάθησε να τον δεχθεί ως Αρχιεπίσκοπο, όχι ως Πρόεδρο της Κύπρου.

Όταν ο Κίσιγκερ λέει ότι δεν θα γυρίσει πίσω εύκολα ο Μακάριος, εννοεί ότι δεν θα τον υποδεχθεί ξανά ως Πρόεδρο. Βέβαια, ο Μακάριος επέστρεψε στο νησί, τον Δεκέμβριο του 1974, και ο Κίσιγκερ αναγκάστηκε να τον συναντήσει μερικές φορές ως Πρόεδρο και Αρχιεπίσκοπο. Όμως, δεν σταμάτησε ποτέ να βυσσοδομεί εναντίον του.

Εκτον: Όταν ο τότε πρέσβης του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον, αναφέρει στη διάρκεια της συνάντησης ότι οι Άραβες διαδίδουν ότι το Εβραϊκό Κράτος βρίσκεται πίσω από το πραξικόπημα, εναντίον του Μακάριου, σπεύδει ο προϊστάμενός του υπουργός Εξωτερικών Γιγκάλ Αλλον και λέει: «Αυτό διευκολύνει τα πράγματα για την Αμερική», εννοώντας ότι δεν θα κατηγορείται η δύναμη που οργάνωσε το πραξικόπημα, δηλαδή η Αμερική. Και τι απαντά ο απαράδεκτος Κίσιγκερ: Δεν βλάφτει να έχει κανείς φήμη για δυνατότητες που δεν διαθέτει.

Ο πρακτικογράφος γράφει και τη λέξη γέλια στο σημείο αυτό! Και βεβαίως, ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι ο Κίσιγκερ είναι ο άνθρωπος που εμπνεύσθηκε τη φιλοτουρκική και ρατσιστική λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας…

Ακολουθεί το κείμενο του απόρρητου εγγράφου, που «απελευθέρωσε» η CIA:

ΛΕΥΚΟΣ ΟΙΚΟΣ – ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

ΑΠΟΡΡΗΤΟ-ΝΑ ΜΗΝ ΦΩΤΟΤΥΠΗΘΕΙ

ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ:

Γιγκάλ Αλλόν, Αναπληρωτής Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ

Σίμκα Ντίνιτζ, πρέσβυς Ισραήλ στις ΗΠΑ

Δρ. Χένρι Α. Κίσιγκερ, υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και βοηθός    του προέδρου Νίξον για Θέματα Εθνικής Ασφαλείας

Άλφρεντ Λ. Άθερτον, Τζούνιορ, Βοηθός ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για υποθέσεις Μέσης Ανατολής και Νοτίου Ασίας

Πήτερ Ρόντμαν, μέλος του προσωπικού του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, ΗΠΑ

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ:

Τρίτη, 30 Ιουλίου, 1974, 3.00-3.18 μμ

ΤΟΠΟΣ: Γραφείο Υπουργού, Υπουργείο Εξωτερικών [Παραμένουν για σύντομο διάστημα μόνον οι φωτογράφοι, και μετά απέρχονται}

Δρ. Κίσιγκερ: Μόλις έκαμαν μια συμφωνία, οι Έλληνες και οι Τούρκοι.

Υπουργός Αλλόν: Τι αφορά;

Δρ. Κίσιγκερ: Μια κατάπαυση πυρός, και την έναρξη πολιτικών συνομιλιών σε μερικές εβδομάδες.

Υπουργός Αλλόν: Οπότε δεν θα προστεθούν [αποβιβαστούν] και άλλα Τουρκικά στρατεύματα;

Δρ. Κίσιγκερ: Η ουσία των διανοουμένων και των υφισταμένων μου εδώ, σε επίπεδο κάτω του Βοηθού ΥΠΕΞ, είναι να εστιάζονται σε λάθος πρόβλημα. Όλη τη προηγούμενη εβδομάδα με ήθελαν να χτυπάω τους Έλληνες. Τα ίδια άτομα αυτή την εβδομάδα με θέλουν να χτυπώ τους Τούρκους. Δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο, στο πραγματικό ισοζύγιο δυνάμεων, πόσες είναι οι Τουρκικές δυνάμεις εκεί. Ήταν σίγουρο ότι θα έφταναν σε συμφωνία. Δεν είχε κανένα νόημα να αναλωθεί η συμφωνία σε τέτοιου είδους παραχωρήσεις.

Υπουργός Αλλόν: Έχουμε ένα προσωπικό πρόβλημα: ο Σαμψών ζητά να γίνουν δεκτές από το Ισραήλ η γυναίκα του και η οικογένειά του, σε περίπτωση που συμβεί κάτι.

Δρ. Κίσιγκερ: Θα το έκανα.

Υπουργός Αλλόν: Δεν θα αναστατώσει τους Τούρκους;

Δρ. Κίσιγκερ: Έχω μιλήσει [πολλές φορές] με τον Ετσεβίτ.

Υπουργός Αλλόν: Είναι [παλιός] φοιτητής σου.

Δρ. Κίσιγκερ: Έχω τόση επιρροή πάνω του όση και επάνω σε σένα! Αν επιθυμείς, δεν έχω πρόβλημα να πω στον Ετσεβίτ ότι μου έχεις μιλήσει.

Υπουργός Αλλόν: Ο Μακάριος ήταν εδώ;

Δρ. Κίσιγκερ: Δεν θα γυρίσει πίσω εύκολα, για να το θέσω ήπια.

Υπουργός Αλλόν: Τι θέλουν οι Τούρκοι;

Δρ. Κίσιγκερ: Διχοτόμηση πρώτα. Θα ήθελαν να μην υπάρχει κεντρική εξουσία. (Συνεχίζει για το αίτημα της οικογένειας Σαμψών): Απλά δεν είναι στη φύση του Ισραήλ να αρνηθεί την είσοδο στη χώρα σε μια γυναίκα και στα παιδιά [κάποιου]. Δεν θα έχετε καθόλου κέρδος, και οριακά μόνον προβλήματα.

Ρόυ, τι νομίζεις;

Κος Άθερτον: Η λέξη-κλειδί είναι οριακά.

Υπουργός Αλλόν: Θα στείλω ένα μήνυμα στον Ετσεβίτ.

Δρ. Κίσιγκερ: Αν θες το κάνω και εγώ. Γιατί διάλεξαν εσένα;

Πρέσβυς Ντίνιτζ: Οι Άραβες διαδίδουν ότι εμείς είμαστε [η δύναμη] πίσω από το πραξικόπημα.

Υπουργός Αλλον: Αυτό διευκολύνει τα πράγματα για την Αμερική.

Δρ. Κίσιγκερ: Δεν βλάφτει να έχει κανείς φήμη για δυνατότητες που δεν διαθέτει (γέλια).

Πρέσβυς Ντίνιτζ: ΕΧΕΙ ΛΟΓΟΚΡΙΘΕΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΗ.

Δρ. Κίσιγκερ: Γιατί δεν πάμε ο Γιγκάλ και εγώ στο πίσω δωμάτιο ώστε να μιλήσουμε ως καθηγητής και φοιτητής;

Υπουργός Γιαλόν: Καλώς (Οι υπουργοί Κίσσιγκερ και Αλλόν συζήτησαν για σύντομο διάστημα στο εσωτερικό γραφείο του υπουργού για περίπου τρία λεπτά, 3.15-3.18 μμ. Μετά βγήκαν από το εσωτερικό γραφείο ώστε να ξεκινήσει η μεγαλύτερη σύσκεψη στην Αίθουσα Συσκέψεων, η οποία και άρχισε στις 3.20 μμ).

ΕΔΩ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ: KISSINGER-EGGRAFO-IGNATIOU04

Πηγή: Απόρρητο έγγραφο του Χένρι Κίσιγκερ: Ο στόχος της Τουρκίας από το 1974 ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου http://mignatiou.com/2017/08/aporrito-engrafo-tou-chenri-kisigker-o-stochos-tis-tourkias-apo-to-1974-itan-i-dichotomisi-tis-kiprou/

Are China and India on the Road to War?

0

By Allison Fedirka Jul 31, 2017 Geopolitical Future

In mid-June, a remote area called the Dolam plateau in the Himalayas where the boundaries of China, India and Bhutan meet made headlines when Indian and Chinese troops began a standoff over a road construction project. China conducted a live-fire exercise in the area, and there have been false reports of deaths. Diplomatic efforts are underway to de-escalate the situation, but still the risk of war has been on everyone’s mind.

The terrain and weather in the area, located in a region called Doklam, are anathema to war. And yet, almost exactly 55 years ago, China and India fought briefly over this and other contested border areas. So what is the strategic value of this seemingly obscure plateau? And would India and China really go to war again over it?

Worth Fighting For

Put two major powers next to each other, even on the world’s largest continent with buffer states between them, and they’re bound to bump heads from time to time. China and India have most often fought over Kashmir and Arunachal Pradesh state, which borders China in an isolated patch of Indian territory east of what’s known as the Siliguri Corridor. The corridor is a narrow strip of land – just 17 miles (27 kilometers) wide at its narrowest point – that connects the rest of India to its northeastern states wedged between Bhutan, Bangladesh, Myanmar and China.

(click to enlarge)

After the 1962 war between India and China – a war also over border disputes, specifically Arunachal Pradesh and Kashmir – a border known as the McMahon Line was drawn between China and Arunachal Pradesh. China withdrew its troops from the area, but it didn’t recognize India’s sovereignty over the territory. India eventually annexed the Kingdom of Sikkim, which expanded the buffer it had to defend the Siliguri Corridor, and assumed the role of protecting Bhutan.

On the surface, the origins of this latest standoff seem innocuous. It began with China’s construction of a road on the outskirts of China’s western territory. The road leads toward the Chumbi Valley, which lies in the tri-border area between China, India and Bhutan. This small area dips between the other two countries.

(click to enlarge)

As construction progressed, China tried to extend work into the Dolam plateau, which is claimed by Bhutan. India recognizes Bhutan’s claim; China does not. India and China each have over a billion people; Bhutan is smaller than the Dominican Republic and has a population of less than a million. Since it can’t stand up to its massive neighbors, Bhutan depends on India for defense. Rather than allow the road construction to continue, India sent troops to barricade the project. China sent a small number of its own troops in response, and the standoff commenced.

What makes this obscure plateau so important is its relationship to the surrounding landscape. The Dolam plateau overlooks the Chumbi Valley and would be arguably the most strategic staging area from which to defend – or attack – the Siliguri Corridor. To maintain its territorial integrity, India must control the corridor and meet any challenge to that control. For this reason, the government in New Delhi cannot tolerate the slightest Chinese presence, nor can it allow China access to Dolam – not even in the form of a road.

If China were to gain control of the Siliguri Corridor, it could cut India off from its northeastern states and stake its own claim to the territory. And this isn’t just some trivial collection of states: They host the upper half of the Brahmaputra River, which flows through Bangladesh and drains into the Indian Ocean. Whoever controls this river controls the freshwater supply and flow to Bangladesh. Assuming dominance over the Brahmaputra River would put China just a few steps from accessing the Indian Ocean via Bangladesh – by coercion, if necessary. Access to the Indian Ocean is a Chinese imperative because it would enable Beijing to bypass the many maritime chokepoints in the South China Sea and would make it much harder for the U.S. Navy to hem China in.

This is all hypothetical, of course, and won’t happen anytime soon. But conceptually it follows China’s strategy for Myanmar, where Beijing is attempting to secure access to the Indian Ocean through a series of soft power maneuvers. Like Myanmar, Bangladesh is much smaller than China. The situations aren’t perfectly analogous, however, because to influence Bangladesh, China must first conquer territory under the control of a near peer – India.

Nevertheless, this explains how China’s interest and actions in Doklam fit into its larger geopolitical imperative of reaching the Indian Ocean. Imperatives, by their nature, are always present. They don’t disappear just because a country can’t fulfill them in the present. Gaining geopolitical power requires understanding both the short and the long game.

Potential for War

The decision to wage war is never taken lightly. Aside from the moral components, a great deal of thought must go into analyzing the strategic value of the war, the logistics, and the cost and benefit. In other words, saying there is a potential for war because a few hundred troops are in a standoff is an oversimplification of what war would actually entail.

Military Situation

The first step is to understand the tactical dimensions of the situation. Reports on this standoff are imprecise – information about Indian troops has been circulated more freely than about Chinese troops in the area. At the construction site on the plateau there are believed to be about 300-400 soldiers from each side. Under normal circumstances, India maintains about 120-150 troops in the area. Estimates from early July of troop numbers in the general vicinity of Doklam were 3,000 for both sides, putting real troop levels at a little over 6,000.

Nearby in Sikkim state (the Indian state bordering Bhutan and China), India has a few thousand more troops. The 63rd Brigade in eastern Sikkim and the 112th Brigade in the north consist of about 3,000 men each. Reports also say that two battalions from the 164th Brigade have been activated and moved closer to the Chinese border. Whether these troops are counted in the estimates of Indian troop numbers stationed in the Doklam area is unclear. India also boasts three infantry mountain warfare divisions consisting of about 10,000 troops each that are on high operational readiness. Information on what types of weaponry the Indian soldiers around Doklam have is minimal.

Troop numbers on the Chinese side are much more ambiguous. The only publicized figure has been the 3,000-troop estimate. In late July, the Chinese defense minister said there were plans to strengthen the People’s Liberation Army’s deployment and increase exercises along the border, but he offered no specifics on troop numbers or timelines. What little we do know concerns the weaponry that China has in the area and comes as a result of a one-day live-fire exercise the PLA held in Tibet in mid-July. These drills included anti-tank grenades, missiles, small artillery (howitzers) and, according to rumors, a new Chinese-designed light tank. There have been no reports of aircraft or heavy artillery or vehicles in Doklam on either side.

Environment

Warfare in an area such as Doklam would ultimately require ground troops in order to capture and hold territory. Supply chain logistics and the ability to sustain troop levels then become critical not only for sustaining the fighting but also to maintain control over territory once the fighting ends. Whether this can be done depends heavily on terrain, logistics and weather. In a place like Doklam, the environmental factors make it extremely difficult and costly to wage any type of war.

(click to enlarge)

Reaching altitudes as high as 14,000 feet, the region is surrounded by mountains. Even the lowest points of the valley are at an altitude of nearly 10,000 feet. This puts tremendous physical stress on soldiers. Any troops deploying would need 8-9 days to make their way up to the full elevation and get acclimated. Fatigue and other ailments related to the altitude would be much more likely than they would on a low-level plain.

The climate is generally inhospitable. During the summer, the temperatures peak in the 50s and 60s Fahrenheit (10-15 Celsius). Now is also the rainy season. During the winter, temperatures can easily drop below zero. There are few fixed facilities and accommodations for either military. On the Indian side, established facilities can hold only 150-200 people. Additional troops would need to use makeshift facilities and tents for shelter from the elements. Maintaining the health of troops in such intense conditions is challenging, and the risk is high of health problems that could reduce a soldier’s ability to fight.

(click to enlarge)

Finally, there is the question of logistics. There are few roads in the area that lead to Doklam. Most of the roads are unpaved, and those that are paved are small or have few lanes. Anecdotes from people who have worked in the area suggest that in many cases it is easier to move through the region on foot – especially in the areas with small dirt roads – rather than deal with the complications of vehicular travel. During the rainy season, the integrity of the dirt roads cannot be guaranteed. Massive mud deposits or flooding can severely impede travel. Under these conditions, it would be a logistical nightmare to run supplies and maintain troops fighting in Doklam.

Bigger Problems

This standoff is not about to lead China and India to war in Doklam. Though both sides have strategic interests in the region, the costs of warfare would outweigh the potential gains. Regardless of which side won, the simple participation in such a war would be very costly in terms of finances, supplies, logistics and troops.

Any territory gained would be strategically valuable, but neither country is in a position to capitalize on it. In India, Prime Minister Narendra Modi is still trying to centralize government control and sustain the economy. A military conflict could compromise the progress he has made so far.

China has its own list of challenges that need to be resolved. Its impressive growth numbers paper over the gaping holes in its economy. Moreover, relations with the U.S. are tense, and there’s still the potential for military conflict on the Korean Peninsula. These issues are far more immediate and important than Doklam.

The area matters greatly to both countries, but not enough to outweigh the other issues they’re facing, and not enough to justify the costs of war.

The post Are China and India on the Road to War? appeared first on Geopolitics | Geopolitical Futures.