Αρχική Blog Σελίδα 2936

German defence policy: An election primer ahead of the 2017 federal elections

0

Angela Merkel’s commitment to increase Germany’s defence budget to 2 per cent of GDP, in line with NATO’s spending pledge, has become one of the most prominent campaign issues ahead of the country’s federal elections on 24 September. For those unfamiliar with the German political landscape, this debate provides an interesting lesson on the cultural intricacies of German politics.

Unlike in other countries, the securitisation of politics has won few votes in the past with the German electorate. In fact, it often seems that the less candidates talk about the Bundeswehr (Germany’s armed forces) the better. The announcement by Merkel’s CDU/CSU can therefore not only be interpreted as a sign of strength (her party leads the national polls by a double-digit margin) but also as a response to repeated calls from Germany’s allies to increase military spending. Germany’s allies might do well to follow the campaign closely because it will have a significant impact on the Bundeswehr’s future capabilities and readiness to support multilateral missions.

The country’s six main political parties have now publicly presented their campaign manifestos and the election campaign is in full-swing. In their manifestos, each party has outlined how they view Germany’s future in relation to the UN, NATO, the EU’s Common Security & Defence Policy, and the Bundeswehr’s ongoing deployments. More so than in recent campaigns, even the mainstream parties have diverged on key questions such as the defence budget, equipment procurement, and how to handle important bilateral relationships, such as those with Russia and the United States.

Current polls indicate that the CDU/CSU and the Social Democrats (SPD) are likely to receive the highest number of votes. The Greens and the liberal FDP are fighting for the votes of moderates, while the far-left Die Linke and the far-right Alternative for Germany (AdD) are attempting to outdo each other in a race to capture the anti-establishment vote. While all candidates avoid discussing potential coalition agreements prior to the election, a renewed grand coalition between the SPD and CDU/CSU or a coalition between the CDU/CSU and the FDP are considered likely outcomes by many political analysts.

Although some of the parties have not positioned themselves on all defence policy questions, there are at least five key defence issues that have a high level of relevance for the election and for Germany’s allies in Europe and beyond. These are EU defence cooperation, relations with the United States, Germany’s participation in NATO, relations with Russia, and the debates over defence spending and the role of the Bundeswehr. Each topic is considered below.

European Union defence cooperation

The country’s mainstream parties – the CDU, SPD, FDP, and the Greens – strongly support the subsequent deepening of the EU’s Common Security & Defence Policy and increasingly close collaboration with EU member states on defence & security. However, the far left and right-wing of the political spectrum strictly oppose EU cooperation. For the far-right AFD, this represents the natural extension of their Eurosceptic raison d’être, while for Die Linke, the opposition to further EU cooperation is simply driven by the party’s inherent pacifist policies rather than by a preference for alternatives.

The United States

The US would have hardly required mentioning in any previous election campaign. But the Trump administration’s back-and-forth on its commitment to NATO, among many other important international agreements, is cause for concern for Germany’s political leadership as well as its electorate. Hence, the United States has found its way into the foreign and defence policy campaign agenda of all parties for this year’s election.

All of the parties have emphasised the need to reaffirm Germany’s close partnership with the United States (or to paraphrase the SPD’s manifesto: ‘outside of Europe, the US remains Germany’s closest partner, regardless of its leadership’). The US has also indirectly affected the foreign and defence policy agenda of the German election campaign. All mainstream parties now explicitly call for a Europeanisation of Germany’s foreign and security policies: a clear reflection of the unease surrounding the historic American security guarantee and a decision that was made even easier with the UK vote to leave the European Union.

NATO

All parties except Die Linke also support Germany’s NATO membership and strongly commit to the alliance’s founding articles. Nevertheless, the AfD has demanded the exclusion of Turkey from NATO. It is unclear whether this policy suggestion is driven by the far-right party’s inherent anti-Muslim agenda or a sensible foreign policy position based on recent political tensions between the German government and President Erdogan over the visitation rights of German parliamentarians to the Incirlik NATO air base. While the Turkish-German dispute in and of itself is an issue of relevance for any new German government, the importance, efficacy, and role of NATO itself is not questioned by any of the main political parties.

Russia

Among the most interesting security-related topics is Germany’s difficult relationship with Russia. Tellingly, all parties have mentioned Europe’s largest eastern neighbour. The Greens have openly labelled today’s Russia as a threat to European peace and stability. Meanwhile Die Linke’s agenda goes as far as to suggest a security alliance with Russia to encourage mutual disarmament. The SPD and CDU have condemned Russia’s military presence in Ukraine and demanded a continued sanction regime that leaves room for incentives if progress is made in the peace negotiations. Finally, the head of the FDP recently made headlines by suggesting there should be an attempt to isolate the dispute over the annexation of Crimea and to move on with a renewed European-Russian relationship.

The defence budget and the role of the Bundeswehr

Interestingly, no party manifesto has voiced strong positions on current Bundeswehr deployments, apart from Die Linke’s stance to withdraw from all deployments and dismantle the armed forces entirely. However, the discussion around the defence budget gained momentum following Merkel’s announcement on meeting the 2 per cent target, a goal vehemently opposed by the Greens and the Social Democrats. The CDU/CSU, however, defends its position as a reaction to repeated calls by Germany’s European and transatlantic allies to raise its defence spending, which has decreased to about 1.2 per cent of GDP since the fall of the Berlin Wall.

It is important to keep in mind that any of the above positions are subject to change during the inevitable coalition negotiations and that various other related topics, such as weapon export regulations, equipment procurement, and international aid will likely be part of any compromise struck between a new governing coalition. However, if one trusts the polls, the future of Germany’s defence policy is set to be a modernised Bundeswehr, increased cooperation with European neighbours, and a continued commitment to being a reliable partner in multinational deployments. The more pertinent questions which remain unanswered lie in the realm of diplomacy: how to re-engage with Russia, resolve the spat with fellow NATO member Turkey, and cooperate with the current US administration. These questions will be the real challenge for the next German Bundestag.

——————————–

Ahead of the 2017 German federal elections, scheduled for 24 September, we are previewing some of the key issues at stake. Lars Miethke provides a comprehensive primer on the role of defence policy in the campaign, and how each of the country’s main parties view Germany’s future on the international stage.

Note: This article gives the views of the author, and not the position of EUROPP – European Politics and Policy, nor of the London School of Economics.

_________________________________

About the author

Lars Miethke – LSE
Lars Miethke is a PhD candidate at the London School of Economics. His research interests include European foreign and defence policies, and the future of sovereignty.

«Ο συμβιβασμός του ασυμβίβαστου ; Αυτό θα είναι το μείζον διακύβευμα του Macron»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Η κυβέρνηση του Emmanuel Macron επιθυμεί να παρουσιάσει το περιεχόμενο των προεδρικών διαταγμάτων μεταρρύθμισης του Κώδικα Εργασίας στις 31 Αυγούστου, όπως είχε προβλεφτεί. Γι’αυτό και, πριν τα οριστικοποιήσει, θα υποδεχθεί τους κοινωνικούς εταίρους από την Τρίτη για έναν τελευταίο γύρο διαβούλευσης, μετά από τους 48 που προηγήθηκαν μέσα στο καλοκαίρι από τις 12 Ιουνίου έως και τις 23 Ιουλίου 2017! Τα συνδικάτα όμως CGT και SUD, κομμουνιστικής και τροτσκιστικής προέλευσης αντίστοιχα, κάλεσαν ήδη τον κόσμο τους σε ημερήσια κινητοποίηση στις 12 Σεπτεμβρίου, πέραν της ξεχωριστής (διασπαστικής;) κινητοποίησης του κόμματος του Jean-Luc Mélenchon για τις 23 Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για ένα από τα πιο καυτά θέματα ( βλέπε σχετικό άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στις 12-07-2017 στις Ανιχνεύσεις http://www.anixneuseis.gr/?p=171087), μετά τα μπάνια του γαλλικού λαού. Και αυτό γιατί οι κοινωνικοί εταίροι θα διαπιστώσουν από την Τρίτη τις πρώτες διαφορές τους με την κυβέρνηση σχετικά με τη μεταρρύθμιση του κώδικα εργασίας.

Οι εργοδοτικές οργανώσεις Medef και CPME φοβούνται πάρα πολλές παραχωρήσεις της κυβέρνησης προς τους εργαζόμενους (παρόλο ότι το 87% των επιχειρηματιών κρίνει θετική την μεταρρύθμιση του Macron), ενώ οι οργανώσεις των εργαζομένων ανησυχούν, από την πλευρά τους, για τις πιο σκληρές διατάξεις σε σχέση με αυτές που τους παρουσιάστηκαν τον Ιούλιο. Οι πρόσφατες δηλώσεις της Muriel Penicaud, υπουργού εργασίας, σχετικά με το κοινωνικό μοντέλο που «δεν είναι πλέον προσαρμοσμένο» και τις «δαπανηρές» και «αναποτελεσματικές» συμβάσεις εργασίας τους κάνουν να φοβούνται για τα ασυμβίβαστα συμφέροντα, εκεί που χρειάζεται συμβιβασμός.

Σύμφωνα με την ηλεκτρονική σελίδα lefigaro.fr στις 21-08-2017, η κυβέρνηση θα παρουσιάσει στους κοινωνικούς εταίρους, σε ξεχωριστά ραντεβού μαζί τους, ένα πρώτο σχέδιο εργασίας των 200 σελίδων, με το ακόλουθο πρόγραμμα διαβουλεύσεων:

@ με την εργοδοτική οργάνωση Medef την Τρίτη ώρα 14.00,
@ την Τετάρτη με τις οργανώσεις εργαζομένων CFTC ώρα 08.15 και CFDT ώρα 14.30 και CGT ώρα 18.00,
@ την Πέμπτη με την εργοδοτική οργάνωση CPME ώρα 14.00 και με την οργάνωση εργαζομένων Force ouvrière ώρα 17.00,
@ την Παρασκευή με τις οργανώσεις εργαζομένων CFE-CGC ώρα 08.30 και U2P ώρα 14.00.

Οι διατάξεις του εν λόγω σχεδίου μπορούν ακόμη να υποστούν τελικές τροποποιήσεις, πριν αποσταλούν στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά την εβδομάδα της 28ης Αυγούστου. Το κείμενο που θα προκύψει μετά από τις παραπάνω διαβουλεύσεις θα παρουσιαστεί επίσημα στις 31 Αυγούστου.

Βέβαια όπως έγραψε στις 3-08-2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Figaro ο Marc de Boni τα τρία αριστερά κόμματα της αντιπολίτευσης oι σοσιαλιστές, οι κομμουνιστές και οι ανυπότακτοι συνασπίστηκαν για να έχουν το δικαίωμα να καταθέσουν προσφυγή ενάντια στην κυβερνητική επιλογή των Προεδρικών Διαταγμάτων. Οι τρεις ηγέτες των ομάδων της κοινοβουλευτικής αριστεράς ανακοίνωσαν ότι έχουν υποβάλει μια προσφυγή στο Συνταγματικό Συμβούλιο για να αποτρέψουν την πλειοψηφία από την καταστρατήγηση της κοινοβουλευτικής οδού.

Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε πώς συγκεκριμένα θα καταλήξουν οι προωθούμενες μεταρρυθμίσεις του γαλλικού Κώδικα Εργασίας, αντί να κάνουμε τώρα εξωπραγματικές εικασίες. Τα πάντα ακόμα είναι σε προχωρημένη εξέλιξη. Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση του Μακρόν θέλει να βαδίσει γρήγορα, να καταλήξει σε συγκεκριμένες αλλαγές οι οποίες να έχουν άμεση εφαρμογή. Συγκεκριμένα η προβλεπόμενη διαδικασία που θα ακολουθηθεί είναι η εξής : μετά από την παραπάνω τελική διαδικασία διαβούλευσης, οι όποιες αποφάσεις θα εγκριθούν στο Υπουργικό Συμβούλιο κατά την εβδομάδα της 18ης Σεπτεμβρίου και θα δημοσιευθούν στην Επίσημη Εφημερίδα της κυβερνήσεως γύρω στις 25 Σεπτεμβρίου 2017. Θα τεθούν δε σε ισχύ αμέσως, αλλά θα πρέπει να κυρωθούν για να εφαρμοστούν.

Ο Macron, και οι «περιπατητές» (marcheurs) του (έτσι αποκαλούνται οι συνοδοιπόροι του από το όνομα του κόμματός του en Marche), τώρα θα εισέλθει στα πάρα πολύ δύσκολα. Δηλαδή στο «είναι η οικονομία ηλίθιε!». Θα κριθεί από τα συγκεκριμένα αποτελέσματα της μεταρρύθμισης του Κώδικα Εργασίας που υποτίθεται ότι θα παρακινήσει νέες επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας, καθώς και από την ικανότητά του να συμβάλλει στην τόνωση της ανάκαμψης στη ζώνη του ευρώ.

Όπως θα κριθεί άλλωστε και η ομόλογός του Άνγκελα Μέρκελ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου στη Γερμανία για μια τέταρτη, πιθανώς, θητεία. Τον Ιούνιο του 2017, η Γερμανία κατέγραψε εμπορικό πλεόνασμα 21,2 δισ. Ευρώ, σύμφωνα με το ινστιτούτο στατιστικής Destatis. Τον ίδιο μήνα, η Γαλλία είχε έλλειμμα 4,7 δισ. Ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία των Τελωνείων της . Ωστόσο, κατά το 2ο τρίμηνο του 2017 δημιουργήθηκαν στη Γαλλία 91.700 πρόσθετες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Αύξηση δηλαδή κατά 0,5%, ανήκουστη από το 2011. Πρόοδος που θα πρέπει να πιστωθεί όμως στον διακυβέρνηση Hollande κι όχι στον Macron. Αυτά είναι τα συγκρίσιμα δεδομένα για τους ηγέτες του γαλλο-γερμανικού άξονα.

11 books the US Army’s top officer recommends to help understand the world

0

Christopher Woody Aug 16, 2017 Business Insider.

Thomson Reuters
US Army Gen. Mark Milley at a Senate Armed Services Committee hearing on his nomination to be Army chief of staff, July 21, 2015.

Secretary James Mattis has been heralded as a “warrior monk” for his prodigious knowledge and voracious reading habits.

But Mattis, a retired Marine general, is not the only US military officer who has supplemented his martial knowledge with academic achievement.

In that spirit, the US Army has distributed reading recommendations so soldiers and civilians alike are able “to sharpen their knowledge of the Army’s long and distinguished history, as well as the decisive role played by landpower in conflicts across the centuries.”

Below are some of the books recommended by Army Chief of Staff Gen. Mark Milley to help better understand the world’s current strategic environment, along with his explanations for their inclusion.

Penguin Press

“A World in Disarray: American Foreign Policy and the Crisis of the Old Order,” by Richard Haass

“Haass argues for an updated global operating system-call it world order 2.0-that reflects the reality that power is widely distributed and that borders count for less.”

Penguin Press

“Wired for War: The Robotics Revolution and Conflict in the 21st Century,” by P.W. Singer

“Blending historical evidence with interviews of an amazing array of individuals, [Singer] shows how technology is changing not just in how wars are fought, but also in the politics, economics, laws, and the ethics that surround war itself.”

W.W. Norton & Company

“The Tragedy of Great Power Politics,” by John J. Mearsheimer

“Contending that states throughout history have been driven to acquire greater power and influence as a means of guaranteeing their own security, [Mearsheimer] concludes that current efforts at engagement and seeking harmonious relations between states will ultimately fail and predicts that the U.S. security competition with a rising China will inevitably intensify.”

Random House

“The Rise and Fall of the Great Powers: Economic Change and Military Conflict from 1500 to 2000,” by Paul Kennedy

Kennedy’s “far-ranging survey explores the relationship between economics, strategy, technology, and military power. He argues for the primacy of economic factors to explain why some states achieved great power status. By the same token, nations stumbled and declined when their financial resources could no longer support their military ambitions and commitments.”

Oxford University Press

“No One’s World: The West, the Rising Rest, and the Coming Global Turn,” by Charles A. Kupchan

“Between 1500 and 1800, the West sprinted ahead of other centers of power in Asia and the Middle East. … Today, that preeminence is in decline as China, India, Brazil, and other emerging powers rise. Kupchan considers how those principles associated with the West – democracy, capitalism, and secular nationalism – will continue to endure as new states outside the Western world gain greater economic and political prominence.”

PublicAffairs

“The Future of Power,” by Joseph Nye Jr.

“This exploration of the changing nature of power considers the dramatic role that the Internet and information technologies have played in redefining how nations project power and influence.”

Brookings Institution

“The Future of Land Warfare,” by Michael O’Hanlon

O’Hanlon “wonders where large-scale conflicts or other catastrophes are most plausible. Which of these could be important enough to require the option of a U.S. military response? And which of these could, in turn, demand significant numbers of American ground forces for their resolution?”

“He is not predicting or advocating big American roles in such operations – only cautioning against overconfidence that the United States can and will avoid them.”

Twelve

“The Accidental Superpower: The Next Generation of American Preeminence and the Coming Global Disorder,” by Peter Zeihan

“Zeihan examines how the hard rules of geography are eroding the American commitment to free trade; how much of the planet is aging into a mass retirement that will enervate markets and capital supplies; and how, against all odds, it is the ever-ravenous American economy that – alone among the developed nations – is rapidly approaching energy independence.”

“He concludes that geography will matter more than ever in a deglobalizing world and that America’s geography is simply sublime.”

Osprey Publishing

“Concrete Hell: Urban Warfare from Stalingrad to Iraq,” by Louis A. DiMarco

“In this masterful study of urban warfare, DiMarco explains what it takes to seize and hold a city literally block by block and provides lessons for today’s tacticians that they neglect at their own peril.”

Palgrave McMillan

“The Future Declassified: Megatrends That Will Undo the World Unless We Take Action,” by Matthew Burrows

“Burrows examines recent trends to forecast tectonic shifts that will drive us to 2030. A staggering amount of wholesale change is happening – from unprecedented and widespread aging to rampant urbanization and growth in a global middle class to an eastward shift in economic power and a growing number of disruptive technologies.”

Johns Hopkins University Press

“Great Powers and Geopolitical Change,” by Jakub J. Grygiel

“In an era of high technology and instant communication, the role of geography in the formation of strategy and politics can be undervalued. … In a series of case studies, Grygiel, a political scientist, highlights the importance of incorporating geography into grand strategy. He argues that states can increase and maintain their position of power by pursuing a geostrategy that focuses on control of resources and lines of communications.”

https://amp-businessinsider-com.cdn.ampproject.org/c/s/amp.businessinsider.com/11-us-army-chief-of-staff-book-recommendations-2017-8

Μπορεί να εξισωθεί ο κομμουνισμός με το ναζισμό; Ποιά είναι η ελληνική εμπειρία;

3

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η εμπειρία που είχαν την περίοδο του σταλινισμού γενικεύεται και μετατρέπεται σε μια αντικομμουνιστική υστερία και αυτό ακριβώς είναι η στόχευση του ιδεολογικοποιημένου συνεδρίου που θα λάβει χώρα στην Εσθονία και έχει ως τίτλο:  «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα»

Θα μπορούσε όμως να ταυτιστεί ο κομμουνισμός με το ναζισμό;

Κατ’ αρχάς θα έπρεπε να διευκρινιστεί το τι σημαίνει κομμουνισμός. Στα ελληνικά ο όρος μεταφράζεται ως «κοινοκτημονισμός», ενώ ως κοινωνισμός μπορεί να μεταφραστεί ο όρος σοσιαλισμός(socialisme). Σημαίνει δηλαδή  μια αντίληψη για την κοινωνική οργάνωση που βασίζεται στην ισότητα και στην άρνηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ως ιδεολογικό ρεύμα προέρχεται από την πανάρχαια τάση του ανθρώπου για ισότητα. Από την απαρχή της εμφάνισης του ανθρώπου και ειδικότερα από τη στιγμή που εμφανίζεται η κοινωνική διάκριση, η υποταγή του ανθρώπου σε άλλον άνθρωπο, η σκλαβιά και η εκμετάλλευση, εμφανίζεται αυτόματα και η ανάγκη για εξάλειψη των αρνητικών φαινομένων. Η ανάγκη αυτή θα πάρει κατά καιρούς πολλές μορφές, από φιλοσοφικά εξισωτικά και θρησκευτικά σωτηριολογικά κινήματα έως βίαιες εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Αυτή ακριβώς η πανάρχαια αντίδραση του ανθρώπου στην καταπίεση και την εκμετάλλευση είναι η απαρχή του φαινομένου που στην εποχή της νεωτερικότητας θα πάρει την ονομασία «Αριστερά».

Κομμουνιστικές, δηλαδή κοινοκτημονικές υπήρξαν οι πρωτοχριστιανικές κοινότητες. Πάνω σ’ αυτή την αντίληψη από πλευράς οργάνωσης και σχέσεων παραγωγής, λειτουργούν σήμερα τα πάμπολλα χριστιανικά μοναστήρια. Ο αγώνας του χριστιανικού κινήματος για ισότητα και εξάλειψη της καταπίεσης ήταν τόσο έντονος που διαβάζουμε στα Ευαγγέλια τέτοιου τύπου ρήσεις:   «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν.
ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς· καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ.
(Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, Λκ 12,51-53. 14,26-27)

Υπό τον όρο «Αριστερά» περιγράφηκαν διάφορα κινήματα, όπως  οΡεπουμπλικανισμός κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Σοσιαλισμός και ηΣοσιαλδημοκρατία, ο Κομμουνισμός και ο Αναρχισμός.   Η επικρατέστερη αυτών, υπήρξε μια καλά επεξεργασμένη θεωρία από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρειδερίκο Ένγκελς και έλαβε το όνομα «μαρξισμός». Η αντίληψη του Μαρξ βασιζόταν στην πλήρη δημοκρατία και αποδεχόταν ουσιαστικά όλες τις δημοκρατικές κατακτήσεις που είχε πετύχει η ανθρωπότητα έως εκείνη τη στιγμή. Με την εμφάνιση του Λένιν ο μαρξισμός θα αμφισβητηθεί και θα αποκτήσει νέα χαρακτηριστικά που πρότασσαν και μετέτρεπαν σε Ιερό Δισκοπότηρο το Κόμμα. Σκληρή κριτική στη λενινιστική αντίληψη θα κάνει η Ρόζα Λούξεμπουργκ θεωρώντας ότι ο Λενινισμός αντίκειται στο Μαρξισμό….

Όπως και νάχουν τα πράγματα, το ιδεολογικό αυτό ρεύμα προέρχεται από την πανάρχαια επιθυμία του ανθρώπου για ισότητα και ελευθερία, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κάποιες ακραίες εκδοχές του -όπως ο σταλινισμός- κατέληξαν στην πιο μεγάλη καταπίεση. Ο σταλινισμός, εκτός από την καταστροφή του εξισωτικού κομμουνιστικού ονείρου (ή ουτοπίας) για μια δίκαιη κοινωνία, δημιούργησε τις συνθήκες της διάλυσης της κοινωνικής δομής με την καταστροφή της αγροτικής τάξης (με τη βίαιη κολεκτιβοποίηση) και έθεσε τους λαούς της ΕΣΣΔ στο έλεος των οιονδήποτε ανεξέλεγκτων αποφάσεων του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ.  Όλη η παλιά φρουρά των μπολσεβίκων θα κατηγορηθεί με ανυπόστατα στοιχεία και θα εκτελεστεί. Αποτελεί τραγική εθιρωνία το γεγονός ότι οι κομμουνιστές που εκτελέστηκαν από τον Στάλιν ήταν πολλοί περισσότεροι από αυτούς που εκτελέστηκαν από τον Χίτλερ.

Παράλληλα ο σταλινισμός είναι ο βασικός υπεύθυνος της πολιτιστικής γενοκτονίας που υπέστη ο σοβιετικός ελληνισμός, μαζί με άλλες μικρές εθνικές οντότητες, των εκτελέσεων της φυσικών του ηγετών και την υποχρεωτική μαζική μετεγκατάσταση στις στέπες της Κεντρικής Ασίας. Η αντιλαϊκή και τρομοκρατική συμπεριφορά των σταλινικών, κατάστρεψε έναν μεγαλειώδη σοβιετικό ελληνικό πολιτισμό που άνθισε το Μεσοπόλεμο και μαζί μ’ αυτόν και την τελευταία ελπίδα των Ποντίων που παρέμειναν στη Μαύρη Θάλασσα να συγκροτηθούν και να αναπτυχθούν μαζί με τους σύνοικους λαούς σε μια αυτόνομη ελληνική συνιστώσα.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ο ναζισμός προέρχεται ακριβώς από την αντίθετη παράδοση. Αυτήν της διάκρισης των ανθρώπων, της καταπίεσης του ενός από τον άλλον της απόλυτης εκμετάλλευσης της αντίληψης ότι μια ομάδα «εκλεκτών» μπορεί να κυριαρχήσει πάνω στους πολλούς. Προέρχεται δηλαδή από τον πιο ακραίο και απάνθρωπο ρατσισμό.

Γι αυτό η σύγκριση του κομμουνισμού με τον ναζισμό είναι το λιγότερο άτοπη.

Όμως, θα μπορούσε να συζητηθεί και να γίνει δεχτεί μια ερμηνευτική προσέγγιση που θα σύγκρινε τον ναζισμό με το σταλινισμό στη βάση των φρικαλεοτήτων των δύο ολοκληρωτικών συστημάτων. Αλλά και γι αυτό ακόμα, επιφανείς μελέτες του σταλινικού ολοκληρωτισμού έχουν καταθέσει την αντίθεσή τους, όπως ο Ισαάκ Ντόιτσερ που έγραψε:   «….ο Στάλιν δεν μπορεί να μπει στην ίδια μοίρα με τον Χίτλερ, ανάμεσα στους τυράννους που τα έργα τους είναι χωρίς αξία και περιεχόμενο: μάταια. Ο Χίτλερ ήταν ο ηγέτης μιας στείρας αντεπανάστασης, ενώ ο Στάλιν υπήρξε και ο ηγέτης κι ο εκμεταλλευτής μιας τραγικής αυτο-αντιφάσκουσας, αλλά δημιουργικής επανάστασης….»

Η ελληνική εμπειρία

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η ελληνική εμπειρία για το φαινόμενο αυτό και ειδικά η εμπειρία του ποντιακού ελληνισμού που έζησε στο κέντρο του σοβιετικού πειράματος. Δεν είναι το παρόντος για να συζητηθούν θέματα όπως η συμμετοχή των Ελλήνων στα διάφορα ρωσικά επαναστατικά κινήματα, ή η Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ ή οι επιπτώσεις του ρωσικού εμφυλίου πολέμου. Τα περισσότερα από αυτά έχουν διερευνηθεί επαρκώς. Θα αρκεστούμε σε δύο θέματα: στην εντυπωσιακή πολιτισμική άνθιση του ελληνισμού την περίοδο 1917-1937 και την καταστροφή που επέφερε ο σταλινισμός…

Στην ΕΣΣΔ είχαν παραμείνει δεκάδες χιλιάδες Ελληνες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την πλήρη επικράτηση των μπολσεβίκων στη Ρωσία. Από νωρίς είχε διαμορφωθεί μια νέα ελληνική μπολσεβικική ηγεσία, η οποία προσπάθησε με κάθε τρόπο να αναπτύξει πολιτισμικά και πολιτικά τις ελληνικές κοινότητες.Διαμορφώθηκε έτσι ένας σημαντικός και πολυάνθρωπος σοβιετικός ελληνισμός, πλήρως αυτονομημένος από την Ελλάδα και σε σύγκρουση με το ιδεολόγημα της «μητέρας-πατρίδας». Ο ελληνισμός αυτός συγκροτήθηκε σε ένα ιδιαίτερο ελληνικό κέντρο, απέκτησε εσωτερική ζωή και ενδιαφέρουσες δομές, υπήρξε το καταφύγιο και το αποκούμπι των κυνηγημένων αριστερών από την «αστική Ελλάδα», συνομίλησε ισότιμα με το σοβιετικό περιβάλλον, υλοποίησε τις πλέον προχωρημένες ιδέες του ελληνικού δημοτικισμού. Τη σοβιετική κυριαρχία επί των πολυάνθρωπων ελληνικών κοινοτήτων εξασφάλιζαν οι ελληνικές κομματικές οργανώσεις, οι οποίες με αυτόν τον τρόπο ασκούσαν την εξουσία και υλοποιούσαν και τις πιο τολμηρές πολιτιστικές μεταρρυθμίσεις.

Μια από τις πιο σημαντικές εκφράσεις της ελληνικής παρουσίας κατά την πρώτη σοβιετική περίοδο ήταν η δημιουργία Αυτόνομων Περιοχών, στις περιοχές που υπήρχε πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού. Το σύστημα διοικητικής διαίρεσης της Σοβιετικής Ενωσης ευνοούσε την ανάδειξη αυτόνομων ελληνικών περιοχών.

Ως το 1938 είχαν δημιουργηθεί τέσσερις αυτόνομες ελληνικές περιοχές στην ΕΣΣΔ, με τάση επέκτασης σε όλες τις περιοχές όπου κατοικούσε συμπαγής ελληνικός πληθυσμός.Αρχικά, στις αρχές του 1928, δημιουργήθηκαν τρεις Αυτόνομες Ελληνικές Περιοχές στη νότια Ουκρανία, στο Ντονιέτσκ και στη Μαριούπολη. Η απόφαση πάρθηκε από την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Ομως η σημαντικότερη και καλύτερα μελετημένη δημιουργήθηκε στην αριστερή όχθη του ποταμού Κουμπάν, στη νότια Ρωσία, στις 27 Φεβρουαρίου 1930, με διαταγή της Εκτελεστικής Επιτροπής Περιοχής του Κόμματος (Krai Is Polkom).

Η ονομασία ήταν «Ελληνική Περιοχή» (Gretseski Rayion), είχε ως κέντρο την ελληνική κωμόπολη Κριμσκ και περιελάμβανε τριάντα δύο οικισμούς. Στην περιοχή επικρατούσε η ελληνική γλώσσα, ενώ οι επιγραφές των δρόμων, των δημοσίων καταστημάτων, των σχολείων, των αστυνομικών τμημάτων ήταν στα ελληνικά.Η πλειονότητα του πληθυσμού ήταν Ελληνες, οι οποίοι υπολογίζονταν σε 60.000. Η ίδρυση της Ελληνικής Περιοχής λειτούργησε ως μαγνήτης για τους Ελληνες οι οποίοι συνέρρεαν σε αυτήν. Εκεί θα εγκατασταθούν αρκετά από τα μέλη του ΚΚΕ που είχαν διαφύγει στην ΕΣΣΔ για να σωθούν από τις αντικομμουνιστικές διώξεις που είχαν αρχίσει στην Ελλάδα.Το σύνολο της κομματικής ηγεσίας της Ελληνικής Περιοχής (Πόντιοι και ελλαδικοί) θα συλληφθεί με τις σταλινικές διώξεις του 1937-38. Τα περισσότερα στελέχη θα καταδικαστούν με συνοπτικές διαδικασίες και θα εκτελεστούν.

Ο σταλινισμός έβαλε την ταφόπλακα σ’ αυτό το εκπληκτικό ελληνικό πείραμα.

Θεωρείται ότι περισσότεροι από  20.000 Έλληνες θα χάσουν τη ζωή τους

κατά την περίοδο των σταλινικών διώξεων του 1937-38. Η ελληνική κομμουνιστικη ηγεσία των Ποντίων και των Μαριουπολιτών θα κατηγορηθεί ότι εργαζόταν για τη διάλυση της ΕΣΣΔ προς όφελος των Βρετανών, των Γερμανών και των  Ιαπώνων (sic). Η πλειονότητά τους -και μαζί μ’ αυτούς και τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ΅που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ- θα εκτελεστεί. Χιλιάδες άλλοι θα χάσουν τη ζωή τους στα γκουλάγκ της Σιβηρίας. Οι διώξεις θα ολοκληρωθούν τη δεκαετία του ’40 με  τη μαζική και βίαιη εκτόπιση δεκάδων χιλιάδων γυναικόπαιδων στις στέπες της Κεντρικής Ασίας.

Ακριβώς γι αυτό, το Δ’ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (1997) αποφάσισε: «Την ανακήρυξη της 13ης Ιουνίου ως Ημέρας Μνήμης για τα θύματα των σταλινικών διώξεων στην πρώην Σοβιετική Ένωση, εφόσον την ημέρα αυτή, το 1949, πραγματοποιήθηκε η βίαιη εκτόπιση των ποντιακών πληθυσμών από τον Καύκασο στην Κεντρική Ασία.»

Οι δηλώσεις Κοντωνή

Με βάση την πραγματική ιστορία οι πρόσφατες δηλώσεις Κοντονή βρίσκονται κοντύτερα στην ιστορική αλήθεια από την πολιτική χρήση μιας τραγικής ιστορίας για μικροκομματικούς λόγους  της ελλαδικής  πολιτικής ζωής. Η πλήρης δήλωση είναι η εξής: «Η πρωτοβουλία σας να διοργανώσετε στο πλαίσιο της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Διεθνές Συνέδριο με τίτλο «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα» μας προκάλεσε εύλογα ερωτηματικά. Ειδικά σε μία περίοδο, που οι θεμελιώδεις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αμφισβητούνται ανοιχτά από την άνοδο των ακροδεξιών κινημάτων και των νεοναζιστικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη, η προαναφερθείσα πρωτοβουλία είναι πολύ ατυχής.

Η Ιστορία δεν μπορεί να παραχαραχθεί παρόλο που μπορεί να γράφεται κυρίως από τους νικητές ή να αξιολογείται διαφορετικά από την οπτική των κρατών. Παρ’όλα αυτά, τα ιστορικά στοιχεία και γεγονότα, κατέγραψαν τον στρατό της ΕΣΔΔ ως τον απελευθερωτή της Ευρώπης και των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και ως λυτρωτή από την φρίκη του Ολοκαυτώματος.

Στη σκέψη και στη συνείδησή μας, το ναζιστικό καθεστώς, δηλαδή εκείνο το  πολιτικό σύστημα, το οποίο έχει τον ρατσισμό, το μίσος τη μισαλλοδοξία και τη μαζική δολοφονία ως τον πυρήνα της ιδεολογίας του δεν θα υπήρχε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τον κομμουνισμό, με την πολιτική ιδεολογία που αυτός αντιπροσωπεύει, ή να συγκριθεί με οτιδήποτε άλλο, απλούστατα διότι η ανθρωπότητα δεν έχει αντιμετωπίσει τίποτε παρόμοιο με τον ναζισμό και ελπίζουμε πως δε θα το κάνει στο μέλλον. 

Η φρίκη που γνωρίσαμε μέσω του Ναζισμού είχε μία και μόνη εκδοχή, αυτή που περιγράψαμε παραπάνω. Ο κομμουνισμός, αντίθετα, γέννησε δεκάδες ιδεολογικά ρεύματα, ένα εκ των οποίων υπήρξε ο ευρωκομμουνισμός, ο οποίος γεννήθηκε μέσα σε κομμουνιστικό καθεστώς, την περίοδο της Άνοιξης της Πράγας με στόχο να παντρέψει τον σοσιαλισμό με την Δημοκρατία και την ελευθερία. Αυτό το ιδεολογικό ρεύμα μπόλιασε έκτοτε την πολιτική σκέψη όλης της Δυτικής Ευρώπης, έθεσε ζητήματα αναζήτησης, αποτέλεσε ένα μεγάλο εργαστήρι θεωρητικών επεξεργασιών, διαμορφώνοντας μια κουλτούρα διαλόγου, που το κατέστησαν έναν οργανισμό ζωντανό.

Θεωρούμε πως η πρωτοβουλία διοργάνωσης ενός συνεδρίου με το συγκεκριμένο περιεχόμενο και τίτλο, στέλνει ένα λανθασμένο και επικίνδυνο πολιτικό μήνυμα, το οποίο είναι προϊόν των Συμφωνιών που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναβιώνει το ψυχροπολεμικό κλίμα που τόσα δεινά έφερε στην Ευρώπη, αντίκειται στις αξίες της ΕΕ και σίγουρα δεν αντικατοπτρίζει την οπτική της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού, η οποία είναι πως ο ναζισμός και ο κομμουνισμός δε θα μπορούσαν ποτέ να υπάρχουν ως τα δύο μέρη της ίδιας εξίσωσης. 

Έχει γίνει σαφές ότι η Γενική Γραμματεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ελληνικού Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν πρόκειται να συμμετάσχει στο εν θέματι Συνέδριο»

Η ελληνική παραδοσιακή στάση

Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί από αυτούς που προσφατα θυμήθηκαν την τραγική ιστορία των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ του Μεσοπολέμου, τους χαρακτήριζαν ως «ελληνοποιημένους», όταν τα δραματικά γεγονότα της σοβιετικής κατάρρευσης τους έφεραν στην Ελλάδα.  Και καλό θα είναι να γνωρίζουμε ότι οι ευθύνες του κατεστημένου για την αντιμετώπιση των Ελλήνων προσφύγων από τη Ρωσία και την ΕΣΣΔ ήταν από προβληματική έως εγκληματική.

Χαρακτηριστική είναι η αντιμετώπιση από τις ελλαδικές αρχές  των θυμάτων του σταλινισμού που επιχειρούσαν να διαφύγουν στην Ελλάδα ή των γυναικοπαίδων (25.000 άτομα περίπου)  που απέλασαν οι Σοβιετικοί το 1939. Ήδη από το 1928 η τότε ελληνική κυβέρνηση είχε απαγορεύσει την ομαδική κάθοδο των Ποντίων προσφύγων που είχαν εγκλωβιστεί στην ΕΣΣΔ, παρότι εντάσσονταν στη Συνθήκη Ανταλλαγής των Πληθυσμών που είχε υπογραφεί στη Λωζάννη.Το πρόσχημα τότε ήταν η αδυναμία της Ελλάδας να υποδεχτεί νέους πρόσφυγες και η υπόθεση ότι οι πρόσφυγες αυτοί εμφορούνταν από κομμουνιστικές ιδέες. Ο Μεταξάς συνέχισε την προηγούμενη πολιτική με την οποία απαγορευόταν να εκδίδονται για τους πρόσφυγες άδειες καθόδου (βίζες) στην Ελλάδα από την ελληνική πρεσβεία της Μόσχας- πλην ελάχιστων περιπτώσεων. Η συμπεριφορά αυτή επί της ουσίας συνιστούσε παραβίαση της Συνθήκης της Λοζάνης για τους πρόσφυγες. Η πολιτική αυτή των πάσης μορφής Eλλαδιτών πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου και του Μεταξά, εγκλώβισε στη Σοβιετική Ένωση, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από το μικρασιατικό Πόντο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η ελληνική εθνότητα θρήνησε μεγάλο αριθμό  θυμάτων την περίοδο των μεγάλων σταλινικών διώξεων του 1937-1938, παρότι από τις αρχές του ’38 -ενώ είχαν ξεκινήσει οι μαζικές διώξεις-  λόγω των πιέσεων των προσφυγικών οργανώσεων στην  Ελλάδα είχαν αρχίσει να χορηγούνται άδειες εξόδου σ’ αυτούς που επιθυμούσαν να διαφύγουν.

Η μεταξική κυβέρνηση, που επί των ημερών της άρχισαν οι μεγάλες διώξεις κατά Ελλήνων υπηκόων που διαβιούσαν στην ΕΣΣΔ, δεν προέβη σε τέτοια διαβήματα διαμαρτυρίας που απαιτούσαν τα τραγικά γεγονότα, ούτε χρησιμοποίησε τις σταλινικές διώξεις ως αντικομμουνιστικό επιχείρημα στη σκληρή καταστολή που ασκούσε κατά των κομμουνιστών της Ελλάδας. Ουσιαστικά αποδέχτηκε και συγκάλυψε τις σταλινικές διώξεις.

Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά προς τους πρόσφυγες του 1938-39. Δηλαδή προς τα 25.000 γυναικόπαιδα κυρίως, που απέλασαν στην Ελλάδα οι σταλινικές αρχές. Αναγκαστικά η μεταξική δικτατορία αποδέχτηκε τους απελαθέντες. Όπως θυμούνται οι πρόσφυγες αυτής της περιόδου, οι ελληνικές αρχές τους αντιμετώπιζαν ως ύποπτους. Το αποκορύφωμα αυτής της στάσης ήταν η υποχρεωτική απομάκρυνση, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τον Άξονα, των «ρωσοπροσφύγων», όπως τους αποκαλούσαν, από τη Χαλκίδα, όπου υπήρχε η στρατηγικής σημασίας γέφυρα. Οι πρόσφυγες αυτής της περιόδου ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Πολλοί διέμεναν αρχικά κάτω από στέγαστρα για καπνά. Η κρατική μέριμνα από το δικτατορικό καθεστώς ήταν ανύπαρκτη και οι πρόσφυγες περνούσαν βασανιστικά την πρώτη περίοδο. Ένα μεγάλο μέρος τους είχε αφήσει πίσω συλληφθέντες από το σταλινικό καθεστώς, για τους οποίους ουδεμία μέριμνα σε επίπεδο διπλωματικής παρέμβασης έδειξε το τότε αντικομμουνιστικό καθεστώς, παρόλες τις εκκλήσεις των προσφυγικών οργανώσεων να δραστηριοποιηθεί η ελληνική κυβέρνηση για να σωθούν οι «… χιλιάδες των φυλακισμένων συμπατριωτών».

Ίσως η πιο χαρακτηριστική και αποκαλυπτική εικόνα για το πώς το ελληνικό συντηρητικό κατεστημένο αντιμετώπισε τους Έλληνες ομογενείς της Σοβιετικής Ένωσης κατά την περίοδο των σταλινικών διώξεων, προέρχεται από τη σύσκεψη που έγινε το στο ελληνικό  Υπουργείο Εξωτερικών το Σεπτέμβριο του 1949, μετά τις μαζικές βίαιες εκτοπίσεις των χιλιάδων Ποντίων του Καυκάσου (Ελλήνων υπηκόων) στην Κεντρική Ασία.  Μια από τις ιδέες που κατατέθηκαν ως «Η μόνη πρακτική απομένουσα, οδός αύτη ενεργείας…» ήταν: «…δέον να καταβληθεί υστάτη προσπάθεια… παρά τη Γαλλική Κυβερνήσει ίνα χορηγήσει αύτη άδειαν να μεταφερθούν οι εις άλλας περιοχάς της Ρωσίας ευρισκόμενοι Έλληνες,  εις Μαρόκον.»

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο είναι των “Ανιχνεύσεων”.

Το θέμα δημοσιεύθηκε στο https://kars1918.wordpress.com/2017/08/21/kontonis/

Οι “Ανιχνεύσεις” δεν συμφωνούν με τις δηλώσεις Κοντονή.

Προσέξτε τον νέο άξονα Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας

0

του Σάββα Καλεντερίδη.

Στην περιοχή σημειώνονται ορισμένες ανατροπές, οι οποίες, αν και έχουν την εξήγησή τους, θα επηρεάσουν και τα ελληνικά πράγματα. Η Ελλάδα και η Τουρκία, μετά το 1923 και κυρίως μετά την είσοδο των δυο χωρών στο ΝΑΤΟ, το 1952, αποτελούν για τη Δύση ένα ενιαίο στατικό σύνολο.

Για την ακρίβεια αποτελούσαν μέχρι το 1990, οπότε τελείωσε και ο Ψυχρός Πόλεμος.

Τώρα η κατάσταση αυτή διαφοροποιείται, γιατί υπάρχει μια κινητικότητα στην περιοχή Μεσοποταμίας-Ιράκ-Συρίας, η οποία θα οδηγήσει σε αναδιάταξη ισορροπιών και επαναχάραξη συνόρων, εξέλιξη που θα επηρεάσει το «στατικό» του ενιαίου συνόλου Ελλάδα-Τουρκία. Κι αυτό γιατί η επαναχάραξη των συνόρων στην προαναφερθείσα περιοχή δεν θα επηρεάσει μόνο το Ιράκ και τη Συρία, αλλά και την ίδια την Τουρκία.

Ο λόγος; Η ανάδειξη του κουρδικού ζητήματος και η δημιουργία ομόσπονδων κουρδικών κρατών σε Ιράκ, Συρία, Τουρκία και Ιράν, με προοπτική αυτά κάποια στιγμή να ενωθούν για να αποτελέσουν το ενιαίο Κουρδιστάν.

Οι εξελίξεις έχουν λάβει αυτήν την κατεύθυνση για δυο βασικούς λόγους. Ο ένας είναι το γεγονός ότι κυρίως οι εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας, σε συνδυασμό με τον αγώνα των Κούρδων σε όλες τις χώρες που κατοικούν, μας δίνουν το δικαίωμα να πούμε ότι έχουν ωριμάσει οι ιστορικογεωπολιτικές συνθήκες για να κερδίσει αυτός ο ιστορικός λαός τα βασικά του δικαιώματα, που του στέρησαν τα τέσσερα «εθνικά» κράτη στα οποία κατοικούν. Ο άλλος λόγος σχετίζεται με τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα τη Δύσης –κυρίως των ΗΠΑ και του Ισραήλ– στην περιοχή. Οι πολιτικές και οι συμμαχίες που επιδιώκουν αυτές οι δυο χώρες οδηγούν τα πράγματα στην κατεύθυνση που προαναφέραμε.

Συνοψίζοντας, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, η Ιορδανία και η Αίγυπτος υποστηρίζουν την επαναχάραξη των συνόρων και την ίδρυση κουρδικών κρατών.

Από την άλλη πλευρά, βασικά τα τέσσερα «εθνικά» κράτη που θίγονται από την δημιουργία κουρδικών κρατών (Ιράκ, Συρία, Τουρκία, Ιράν) προσπαθούν να συνάψουν συμφωνίες με μεγάλες δυνάμεις αλλά και να συνασπιστούν, παρά τις τεράστιες διαφορές και αντιπαλότητες που έχουν μεταξύ τους, για να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, εκτρέποντας το ρου των εξελίξεων που καθορίζονται βασικά από τις ΗΠΑ.

Άρα έχει δημιουργηθεί ένα δεύτερο μέτωπο, στο οποίο εκτός από τις τέσσερις πρωτογενώς θιγόμενες χώρες, συμμετέχουν ενεργώς η Ρωσία και παρασκηνιακά η Κίνα. Να σημειωθεί ότι η Σαουδική Αραβία καταβάλει προσπάθειες, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, να προσεταιριστεί τους Άραβες σιίτες του Ιράκ, προβάλλοντας την εθνική συγγένεια, για να αποδυναμωθεί η επιρροή που ασκεί το Ιράν μέσω του σιιτισμού.

Συνέχεια στο Pontos- News

Συμβουλές του Mahan για τη Ναυτική Ισχύ του Ελληνισμού

1

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Δευτέρα 21 Αυγούστου 2017

Ο Alfred Thayer Mahan, ο αμερικανός ναύαρχος που έθεσε τις βάσεις για τη θαλάσσια ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, δημοσίευσε το 1902 ένα άρθρο με τίτλο «Η ανασκόπηση και η προοπτική». Εκείνη την εποχή, οι ΗΠΑ επεδίωξαν την πρώτη υπερπόντια εκστρατεία κατά των μεγάλων εξεγέρσεων, στα νησιά των Φιλιππίνων. Όπως υποδηλώνει ο τίτλος του άρθρου, ο Mahan εκτελώντας μια ανασκόπηση γεγονότων του δεκάτου ενάτου αιώνα ερεύνησε και εντόπισε τις τάσεις με σκοπό την ώθηση προς τα εμπρός για το Αμερικανικό Ναυτικό του 20ο αιώνα. Σταχυολόγησε τις γνώσεις του παρελθόντος, παραλληλίζοντας με το παρόν, όπως ήταν τα απρόοπτα γεγονότα του πολέμου των Φιλιππίνων, ώστε να καταλήξει στις απαιτήσεις του μέλλοντος. Συνδέοντας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, ήταν αυτός που προανήγγειλε τη μακρόπνοη φύση της Ναυτικής στρατηγικής και του Ναυτικού πολέμου, φυσικά σε γενικές γραμμές αλλά κατάφερε το τελικό αποτέλεσμα να τύχει ειδικότερης μελέτης και ευρύτατης αποδοχής.

Αυτή η προσπάθεια του Mahan, να αξιοποιήσει την εμπειρία του παρελθόντος θα πρέπει, αφενός να μας εμπνεύσει να ατενίσουμε το μέλλον, αφετέρου να θυμόμαστε συνεχώς, όπως έθεσε τα όρια της πρόβλεψης του, έτσι κι εμείς να θέτουμε τα δικά μας όρια, αφού δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον με βεβαιότητα. Πράγματι, το μέλλον δεν είναι προκαθορισμένο. Εξαρτάται από τις δικές μας στρατηγικές επιλογές αλλά και των άλλων δρώντων. Επίσης, από την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα αντικρουόμενα συμφέροντα, και το παιχνίδι των ευκαιριών και των εκτάκτων αλλαγών που ο Θουκυδίδης περιγράφει με έμφαση στο κλασικό έργο του περί Πελοποννησιακού Πολέμου. Αυτό θα εξαρτηθεί επίσης από την αλληλεπίδραση στρατηγικών, σήμερα ιδίως στον κυβερνοχώρο ο οποίος τείνει να είναι το αντικείμενο συνεχούς ανταγωνισμού. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποκτήσουμε αμυντική ισχύ αποτροπής, να προετοιμάσουμε τις υπηρεσίες πληροφοριών μας στις διαφορετικές εναλλακτικές πρακτικές με προβλεπτικότητα ώστε να ελεγχθούν όλα τα πιθανά σενάρια που οι επιπτώσεις τους να μην καταφέρουν να αδρανοποιήσουν την άμυνά μας στο δυναμικό και επικίνδυνο περιβάλλον που αναδύεται. Επίσης να μην επιτρέψουμε να αμφισβητηθεί η ναυτική ισχύ μας, διότι θα κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε την εμπειρία των χρόνων του Βυζαντίου που είχε αποδυναμωθεί ο στόλος.

Ιστορικό Παράδειγμα

Από τον 7ο μΧ. αιώνα που οι Άραβες δημιούργησαν ναυτική δύναμη ικανή να επιδιώξουν την κυριαρχία των θαλασσών της Ανατολικής Μεσογείου ανάγκασαν το βυζαντινό ναυτικό να περάσει στην άμυνα. Τον 13ο αιώνα, το βυζάντιο έχασε σημαντική δύναμη και επιρροή από τις ιταλικές πόλεις και η ελληνική ναυτική ισχύς είχε φτάσει σε ένα πολύ χαμηλό σημείο στην ιστορία της, αν και Έλληνες ναυτικοί συνέχιζαν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο με την εξυπηρέτηση των ξένων πλοίων.

Έτσι κινούμενο παρακμιακά το βυζαντινό ναυτικό, θα φτάσουμε στο 1453 όπου είχε χάσει παντοιοτρόπως την ικανότητά του να διατηρεί ανοικτές γραμμές ανεφοδιασμού της Κωνσταντινούπολης, και αυτό υπήρξε ο κύριος παράγοντας της οθωμανικής νίκης. Βέβαια πολύ πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι αυτοκράτορες του βυζαντίου είχαν εγκλωβιστεί από την ισχύ των ιταλικών δημοκρατιών, της Γένοβα και της Βενετίας. Με το εμπόριο της αυτοκρατορίας κατεστραμμένο ολοσχερώς, δύσκολα θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια θαλάσσια ισχύ. Ότι θαλάσσια δραστηριότητα ήταν ακόμα σε ελληνικά χέρια, ήταν τοπικού χαρακτήρα και οικονομικά ασήμαντη. Λόγω αυτής της πτώσης της βυζαντινής θαλάσσιας ισχύος, οι Βενετοί και οι Οθωμανοί ήταν αυτοί που αξιοποιούσαν ή καλύτερα εκμεταλλευόντουσαν τις δεξιότητες των Ελλήνων ναυτικών και τεχνιτών των παράκτιων περιοχών του Αιγαίου και της Μαύρης Θάλασσας. Έχοντας χάσει την οικονομική ζωτικότητα της, η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει τη ναυτική παράδοση της. Εμπόριο και ναυπηγική βιομηχανία είχε πλέον περάσει σε ξένα χέρια.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, σημειώνουμε τη συνεχή ανάπτυξη των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων επισημαίνοντας ότι το τουρκικό ναυτικό έχει ένα μεγάλο αριθμό αρματαγωγών, φρεγατών και ενός αυξανόμενου αριθμού υποβρυχίων. Πιο σοβαρή απ’ όλα, περιγράφουμε την αυξανόμενη απειλή που ανοίγει μια νέα εποχή για τον τουρκικό ιμπεριαλισμό. Ο καθορισμός των ΑΟΖ, στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή έχει μετατρέψει την Τουρκία σε μια επεκτατική, περιφερειακή εξουσία.

Δεδομένου ότι καμία πραγματική απόδειξη της παρακμής του ελληνικού ναυτικού υπάρχει, είμαστε πολλές φορές αναγκασμένοι να βασιζόμαστε στη στείρα, παραμορφωμένη, και προκατειλημμένη ιστορική αναλογία για να τεκμηριώσουμε την επιχειρηματολογία μας. Οι ιστορικές αναλογίες είναι προσεκτικές και αποφεύγουμε να κάνουμε άμεσες συγκρίσεις μεταξύ της αυξανόμενης ισχύος του πολεμικού ναυτικού της Τουρκίας και της πραγματικής δύναμης του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Πως θα μπορούσε να μοιάζει το μελλοντικό παγκόσμιο περιβάλλον ασφαλείας;

Μια στρατηγική συνεργασιών για απόκτηση μεγαλύτερης θαλάσσιας ισχύος τον 21ου αιώνα προβλέπετε να δημιουργεί αναταράξεις κατά τα προσεχή έτη. Η νέα θαλάσσια στρατηγική προβλέπει μια σημαντική στροφή στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων προς τις περιοχές της νοτιοανατολικής Μεσογείου, της Ινδίας, της Σινικής θάλασσας, και του Ειρηνικού. Περιοχές με αυξημένη γεωστρατηγική σημασία όχι μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και τις αναδυόμενες ισχυρές δυνάμεις, όπως η Ρωσία η Ινδία και η Κίνα. Συντάκτες της στρατηγικής αναγνωρίζουν ότι η ναυτική παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας στους ωκεανούς του Ειρηνικού, του Ινδικού και στα θερμά νερά της Μεσογείου, πιθανότατα θα είναι πλέον ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της παγκόσμιας πολιτικής. Την ίδια στιγμή, που για εμάς ειδικά, άλλες παραδοσιακές και ακανόνιστες απειλές, παρουσιάζονται από την Τουρκική επιθετικότητα, από την τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, και εξακολουθούν να απαιτούν πολιτική προσοχή και συνεχή στρατηγικό σχεδιασμό. Η εξάπλωση των οπλικών, βαλλιστικών και δορυφορικών συστημάτων θα μπορούσε να παρεμποδίσει την πρόσβαση των ναυτικών δυνάμεων τόσο στα παγκόσμια κοινά όσο και στη Μεσόγειο, άρα είναι μια άλλη ανησυχητική τάση που χρειάζεται να μας προβληματίσει.

Ένα εχθρικό στρατηγικό περιβάλλον αναμένεται να συναντήσουν οι ναυτικές μονάδες τόσο εν πλω όσο και εν όρμω. Το μέλλον θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με την περίοδο μεταξύ του 1890 και 1945, όταν πολλές ναυτικές δυνάμεις, παρακινούμενες από τις μεγάλες συγκρούσεις συμφερόντων, ανταγωνίστηκαν για την απόκτηση στρατηγικού πλεονεκτήματος στο θαλάσσιο χώρο. Σήμερα η Τουρκία, διαθέτει τη δυνατότητα ως μια μεγάλη ναυτική ανταγωνιστής της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο, δείχνοντας μια τάση για ριζικά ασύμμετρες επιχειρήσεις και με τακτική υβριδικού πολέμου προσπάθεια να αντιμετωπίσει το Πολεμικό Ναυτικό της Ελλάδας.

Τι δέον γενέσθαι;

Πλέον, οι σχεδιαστές στρατηγικής πρέπει να αντιλαμβάνονται τη διαφαινόμενη απειλή όχι μόνο για μια πιθανή σημειακή κρίση στο Αιγαίο αλλά και για μια απροσδόκητη και ταχεία συσσώρευση με ποιοτικά χαρακτηριστικά του τουρκικού στόλου στη θάλασσα της νοτιοανατολικής Μεσογείου, αλλά και συνδυασμό αυτών. Να τονίσουμε επίσης πώς μια τεχνολογική αναβάθμιση μπορεί να ενισχύσει τις δυνατότητες επιχειρήσεων απαγόρευσης. Έτσι η Τουρκία όλο και περισσότερο προσανατολίζεται προς τα έξυπνα όπλα, πιο stealth υποβρύχια, περισσότερο περίπλοκους αισθητήρες, και προπάντων για μια όλο και πιο απειλητική συστοιχία πυραύλων, ακόμη και πυρηνικών. Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι S-400 εφόσον αποκτηθούν, θα ασκήσουν ακόμη μεγαλύτερη επιρροή στις θαλάσσιες συγκρούσεις από ότι θα έκανε η Τουρκική Αεροπορία.

Μια χώρα δεν χρειάζεται να είναι μια μεγάλη ναυτική δύναμη με παραδόσεις για να προβεί σε τεχνολογική αναβάθμιση και να βρεθεί σε πλεονεκτική θέση ώστε να αμφισβητήσει τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και να διαταράξει την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή. Επίσης οι αβεβαιότητες που περιβάλλουν τις πυρηνικές φιλοδοξίες της Τουρκίας συνεχίζουν να περιπλέκουν τη γεωμετρία της αποτροπής στην περιοχή. Μια περιοχή παγκοσμιοποίησης όπως έχει γίνει η νοτιοανατολική Μεσόγειος, όπου συνδυάζοντας πυραύλους, νάρκες, με ταχύπλοα σκάφη, φρεγάτες, υποβρύχια και ακανόνιστη ισχύ από μια ριζικά ασύμμετρη λειτουργική έννοια, η Τουρκία μπορεί να είναι σε θέση να προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στρατηγικής για τον Ελληνισμό και τους συμμάχους μας.

Οι ένοπλες δυνάμεις του Ελληνισμού, αναμφίβολα πρέπει να κατέχουν ισχυρή αποτρεπτική δύναμη με επαρκείς κρίσιμες δεξιότητες για να οδηγήσουν με επιτυχία τις μεικτές και συνδυασμένες επιχειρήσεις σε αυτό το περιβάλλον, καθώς και για την εκτέλεση των εθνικών στρατηγικών και πολιτικών. Στα διάφορα σενάρια, θα πρέπει να εξετάσουμε τους τρόπους με τους οποίους το Πολεμικό μας Ναυτικό και οι σύμμαχοί μας στην περιοχή θα μπορέσουμε να αποτρέψουμε τον πόλεμο κατά μήκος του ανατολικού Αιγαίου και της Κύπρου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Πρέπει επίσης να εξετάσουμε τους τρόπους με τους οποίους οι ημέτερες και συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις θα βοηθήσουν να κερδίσουμε έναν πόλεμο, σε όλα τα πιθανά θαλάσσια θέατρα σύγκρουσης.

Συμπεράσματα

Στα εξεταζόμενα σενάρια, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τη διαδικασία για την ανάλυση της πολιτικής, της στρατηγικής και των λειτουργιών που θα ενσωματώνουν πολιτικές του Ελληνισμού και μόχλευση στρατιωτικών και μη στρατιωτικών δυνατοτήτων για την προώθηση εθνικών συμφερόντων και την επίτευξη των εθνικών στόχων όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά και στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Ως σημείο εκκίνησης, πρέπει να σταθμίσουμε τις διαφορές στη πολιτική που μπορεί να φέρει τον Ελληνισμό και τους συμμάχους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στο ΝΑΤΟ, τις διμερείς και τριμερείς συμμαχίες σε βίαιες συγκρούσεις με τους δυνητικούς αντιπάλους.

Σημαντική είναι η πρόβλεψη των στρατηγικών που οι αντίπαλοι μας μπορεί να υλοποιήσουν για την επίτευξη των πολιτικών τους, βοηθώντας μας να αξιολογούμε τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες σε σχέση με τις δικές μας.

Και τέλος, κυρίαρχο θέμα της στρατηγικής και του πολέμου φυσικά είναι να αξιολογήσουμε τη δυνατότητα να αντλήσουμε στρατηγικό πλεονέκτημα από τη σφυρηλάτηση όλων των συμμαχιών.

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι υποναύαρχος ΠΝ ε.α.

liberal.gr

Συριζα και σταλινισμός.

3

Είναι γνωστό ότι ο Συριζα αποτέλεσε ένα συνονθύλευμα αστέγων πολιτικών τάσεων που ξεκινούσαν από διαφωνούντες του ΚΚΕ και κατέληγαν στο ΠΑΣΟΚ και ριζοσπαστικά αριστερά ρεύματα. Με σημαντική και κυρίαρχη την τάση της, πάλαι ποτέ λεγόμενης, «Ανανεωτικής Αριστεράς». Μήτρα, δε, των ρευμάτων της «Ανανεωτικής Αριστεράς» υπήρξε το ΚΚΕεσ.

Τι διαφοροποιούσε το ΚΚΕες, στην Ελλάδα, και το ευρωκομμουνιστικό ρεύμα γενικότερα;

Η καταγγελία της έλλειψης δημοκρατίας στα καθεστώτα του υπαρκτού- τότε- σοσιαλισμού, κυρίως στην ΕΣΣΔ, και η αντίθεσή τους στις ολοκληρωτικές μεθόδους και τα γκουλάγκ. Δηλαδή, στα εγκλήματα που διέπραξαν τα ορθόδοξα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Και τα δύο στοιχεία υπήρξαν κεντρικό θέμα κριτικής αναφοράς και άλλων αριστερών διανοουμένων, όπως ο Καστοριάδης αλλά και πολλών ευρωπαίων. Μάλιστα, ο Καστοριάδης, χαρακτηρίστηκε, επανειλημμένως, από τον ορθόδοξο κομμουνισμό ως πράκτορας του Ιμπεριαλισμού.

Σήμερα, με αφορμή την πρόσκληση της Εσθονίας σε συνέδριο για την καταγγελία των κομμουνιστικών εγκλημάτων, η κυβέρνηση του Συριζα αρνείται τη συμμετοχή.

Το αφελές ερώτημα είναι: ο Συριζα αρνείται ότι διεπράχθησαν εγκλήματα στα κομμουνιστικά καθεστώτα και δεν συμμετέχει στο συνέδριο; Αν ναι, τι λένε επ αυτού τα στελέχη της ανανεωτικής τάσης του Συριζα; Αναθεώρηση στην αναθεώρηση; Μήπως αναζητώντας αριστερό άλλοθι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική τους είναι διατεθειμένοι να δικαιώσουν, ακόμη, και το σταλινισμό;

 

 

The Lost Lesson of the Financial Crisis

0

Anyone who has experienced or studied developing-country financial crises will be painfully aware of their defining features. For starters, as the late Rüdiger Dornbusch argued, financial crises can take a long time to develop, but once they erupt, they tend to spread rapidly, widely, violently, and (seemingly) indiscriminately.

In this process of cascading failures, overall financial conditions quickly flip from feast to famine. Private credit factories that seemed indestructible are brought to their knees, and central banks and governments are confronted with tough, inherently uncertain policy choices. Moreover, policymakers also have to account for the risk of a “sudden stop” to economic activity, which can devastate employment, trade, and investment.

Marshaling a sufficiently comprehensive response to extreme financial stress becomes even more difficult, if not enough was done during the good times to ensure sustainable and inclusive growth. It becomes harder still when politicians are actively playing the blame game. In the end, the sociopolitical and institutional effects of a crisis can far outlast the economic and financial ones.

All of these lessons would have been useful to advanced-economy policymakers ten years ago. When BNP Paribas froze $2.2 billion worth of funds on August 9, 2007, it should have been obvious that more financial stress would be forthcoming. But policymakers drew the wrong conclusions, primarily for two reasons.

First, it took some time for policymakers to come to grips with the extent of the financial system’s latent instability, which had accumulated under their watch. Second, most policymakers in the advanced world were too dismissive of the idea that they had anything to learn from emerging countries’ experiences.

Unfortunately, these problems are yet to be fully resolved. In fact, there is a growing risk that politicians – many of whom are distracted and sidestepping their economic-governance responsibilities – may be missing the biggest historical insight of all: the importance of an economy’s underlying growth model.

Indeed, advanced-country politicians today still seem to be ignoring the limitations of an economic model that relies excessively on finance to create sustainable, inclusive growth. Though those limitations have been laid bare over the last ten years, policymakers did not strengthen adequately the growth model on which their economies depend. Instead, they often acted as if the crisis was merely a cyclical – albeit dramatic – shock, and assumed that the economy would bounce back in a V-like fashion, as it had typically done after a recession.

Because policymakers were initially captivated by cyclical thinking, they did not regard the financial crisis as a secular or epochal event. The result was that they purposely designed their policy responses to be “timely, targeted, and temporary.” Eventually, it became clear that the problem required a much broader, longer-term structural solution. But by that time, the political window of opportunity for bold actions had essentially closed.

Consequently, advanced economies took too long returning to pre-crisis GDP levels, and were unable to unleash their considerable growth potential. Worse, the growth that they did achieve in the years after the crisis was not inclusive; instead, the excessively wide income, wealth, and opportunity gaps in many advanced economies endured.

The longer this pattern persisted, the more advanced economies’ future growth prospects suffered. And what was previously unthinkable – both financially and politically – started to become possible, even likely.

DONATE NOW

A decade after the start of the crisis, advanced economies still have not decisively pivoted away from a growth model that is overly reliant on liquidity and leverage – first from private financial institutions, and then from central banks. They have yet to make sufficient investments in infrastructure, education, and human capital more generally. They have not addressed anti-growth distortions that undermine the efficacy of tax systems, financial intermediation, and trade. And they have failed to keep up with technology, taking advantage of the potential benefits of big data, machine learning, artificial intelligence, and new forms of mobility, while managing effectively the related risks.

Policymakers in the advanced world lagged in internalizing the relevant insights from emerging economies. But they now have the evidence and analytical capability to do so. It is in their power to avert more disappointments, tap into sources of sustainable growth, and tackle today’s alarming levels of inequality. The ball is in the political class’s court.

https://www.project-syndicate.org/commentary/lost-lessons-of-the-financial-crisis-by-mohamed-a–el-erian-2017-08?utm_source=Project+Syndicate+Newsletter&utm_campaign=abbc1ef672-sunday_newsletter_20_8_2017&utm_medium=email&utm_term=0_73bad5b7d8-abbc1ef672-105555629

Ο θάνατος ενός έθνους.

1

James George Yatras, Strategic Culture

[Άμεσα αφορά την Ελλάδα και το σύνολο του Δυτικού τουλάχιστον κόσμου ή κατωτέρω ανάλυση της υπαρξιακής πολιτιστικής σύγκρουσης που διχάζει τώρα την Αμερική και που τα ΜΜΕ υπηρεσίας του «Συστήματος» παρουσίασαν διεθνώς ως έκρηξη ρατσιστικής βίας υπό την προεδρία Τραμπ.                                                                                             Ο Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός αρθρογράφος είναι γνωστός δημοσιολόγος, πρώην διπλωμάτης και πρώην σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής της ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ο Έλληνας αναγνώστης θα αναγνωρίσει πολλά οικεία στοιχεία μεθοδικά εισαγομένου εθνικού εκφυλισμού, σε ένα κείμενο όπου ο ομογενής κ. Γιατράς προσφέρει τροφή για σκέψη και σοβαρό προβληματισμό]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κάθε ζωντανό έθνος έχει ανάγκη συμβόλων. Αυτά μας λένε ποιοι είμαστε ως ένας λαός, σε τι πιστεύουμε και σε ποια βάση οργανώνουμε τον κοινό μας βίο.

Αυτή η πραγματικότητα φαίνεται να είναι καθαρά αντιληπτή από την σημερινή ηγεσία της Ρωσίας. Ιδιαίτερα από τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, που ανορθώνει και επανενώνει μια χώρα διχασμένη από τρείς γενεές εχθρότητας μεταξύ ερυθρών και λευκών, για να επιτύχει μιαν εθνική σύνθεση.

Σε σχέση με την πνευματική διάσταση, αυτό σήμαινε πρώτα από όλα την επανένωση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μεταξύ του Πατριαρχείου της Μόσχας και της Εξωχώριας Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είχε την έδρα της στη Νέα Υόρκη. Εσήμαινε επίσης την ανοικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού του Σωτήρος, που ανατίναξαν οι κομμουνιστές το 1931 και που –όχι συμπτωματικά- υπήρξε πρόσφατα στόχος απόπειρας βεβήλωσης από εκφυλισμένες (γυμνές φεμινίστριες), υπό τις ζητωκραυγές των Δυτικών υπερασπιστών της δημοκρατίας.

Επίσης σημαντικά είναι τα πολιτικά και στρατιωτικά σύμβολα. Μετά το 1991 υπήρξαν ορισμένοι που ήθελαν την αμείλικτη εξαφάνιση κάθε ίχνους της κομμουνιστικής εποχής, κατά τον ίδιο τρόπο που και οι μπολσεβίκοι είχαν θελήσει να γδάρουν (κατά την έκφραση του Σολζενίτσιν) το παλαιό πρόσωπο της Ρωσίας και να το αντικαταστήσουν με ένα νέο, υποκατάστατο σοβιετικό πρόσωπο. Αλλά η σωφροσύνη επεκράτησε. Ο εθνικός ύμνος, που υιοθετήθηκε το 2001, διατηρεί την σοβιετική μελωδία αλλά με νέους στίχους (γραμμένους από τον Σεργκέι Μιχάλκωφ, που μαζί με τον Γκαμπριέλ Ελ-Ρετζιστάν είχε γράψει και τους αρχικούς στίχους το 1944!) –βγήκαν οι Λένιν και Στάλιν και εισήλθε ο Θεός. Η παλαιά πρωτεύουσα είναι και πάλι Αγία Πετρούπολη, αλλά η περιβάλλουσα περιφέρεια παραμένει Λένινγκραντ. O ερυθρός αστέρας είναι το εθνόσημο στα στρατιωτικά αεροπλάνα και οχήματα της Ρωσίας, ενώ ο σταυρός του Αγίου Ανδρέου είναι η σημαία του στόλου. Ερυθροί αστέρες παραμένουν επίσης στις κορυφές των πύργων του Κρεμλίνου, ενώ η εικόνα του Χριστού του Σμολένσκ φυλάσσει την Πύλη του Σωτήρος στο Κρεμλίνο. Η Κόκκινη Σημαία, που ανυψώθηκε θριαμβευτικά στο Ράϊχσταγκ το 1945, ηγείται της παρέλασης στην επέτειο της νίκης. Τα λείψανα των εξόριστων Διοικητών του στρατού των Λευκορώσων, όπως του Αντόν Ντενίκιν και Βλαντιμίρ Κάπελ, επαναπατρίστηκαν και ενταφιάστηκαν με τιμές στην πατρική γη.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά θα μου άρεσε να νομίζω πως η Ρωσία άντλησε δίδαγμα από αυτό που ως πρόσφατα ήταν το αμερικανικό παράδειγμα. Στην ομιλία των εγκαινίων της δεύτερης προεδρίας του τον Μάρτιο του 1865, ενώ «ο αδελφικός πόλεμος» έβαινε προς το τέλος του, ο Αβραάμ Λίνκολν μίλησε για την ανάγκη «να επιδέσουμε τα τραύματα του έθνους». Στην προσπάθεια να το κάνουμε, τίποτα δεν ήταν σημαντικότερο από το να τιμήσουμε τους ήρωες τόσο των Βορείων όσο και των Νοτίων, γεγονός που συγκινητικά αναδείχτηκε δεκαετίες αργότερα με τις «συνάξεις των βετεράνων στο Γκέτυσμπεργκ».

Βέβαια αυτά δεν διαγράφουν το γεγονός ότι η υπεράσπιση του δουλείας έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στην αποσχιστική απόπειρα των Νοτίων, ούτε παρακάμπτουν το συνταγματικό ερώτημα εάν είχαν νομικά το δικαίωμα της απόσχισης. ( Ίσως σήμερα η Καλιφόρνια να έχει καλύτερη τύχη στον δρόμο της εξόδου. Αdios amigos!) Ούτε συγκαλύπτουν την αντιμετώπιση της Ανοικοδόμησης από τους Νοτίους ως εχθρική, ένοπλη κατοχή, ούτε την επιβολή του φυλετικού διαχωρισμού από τον Τζιμ Κρόου μόλις αποχώρησε ο ομοσπονδιακός στρατός και ανέλαβε την εξουσία το Δημοκρατικό Κόμμα. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι ο μύθος της συμφιλίωσης Βορρά-Νότου σε ένα επανενωμένο Αμερικανικό έθνος, υπήρξε το θεμέλιο της ανάδειξής μας σε οικονομικό γίγαντα στα τέλη του 19ου αιώνα, σε παγκόσμια δύναμη στον 20ό (σε βάρος της ετοιμόρροπης ισπανικής αυτοκρατορίας, με την γιορτασμένη στρατιωτική συνδρομή των Νοτίων) και κυρίαρχη δύναμη μετά δυο νικηφόρους παγκόσμιους πολέμους.

Αυτήν την Αμερική μπορεί σύντομα να την έχουν πάρει οι άνεμοι. Η βία στη Σαρλότεσβιλ, η καταστροφή του μνημείου των Ομοσπονδιακών από τον όχλο στο Ντάρχαμ, το ξερίζωμα τεσσάρων μνημείων στην Βαλτιμόρη (που έχει ένα από τα ψηλότερα αμερικανικά ποσοστά ανθρωποκτονιών) υπό τον δειλό μανδύα της νύχτας και κραυγές για την καταστροφή πολλών άλλων, είναι ταυτόχρονα οι σπασμοί θανάτου της παλαιάς Αμερικής, που ήταν χτισμένη στην ιδέα ενός έθνους και οι οδύνες γέννας μιας νέας ασύνορης, πολυεθνικής, πολύγλωσσης, πολυθρησκευτικής, πολυσεξικής, ανίστορης, ψευδο-Αμερικής που γεννάται τώρα μέσα στη βία και την ανομία.

Αυτός που λέει Άλφα υποχρεούται να πει Βήτα. Όταν κάποιος δέχεται την δαιμονοποίηση μέρους της ιστορίας μας και θέτει αυτούς που την υπερασπίζονται πέρα από τα όρια της νόμιμης συζήτησης, δεν θα πρέπει να ξαφνιάζεται όταν ξεσπά η αλαζονική βία των νικητών. Και αυτή παίρνει δύο μορφές: τους μηδενιστές τραμπούκους των δρόμων –κατ’ όνομα «αντιφασιστές» και «υπερασπιστές των μαύρων»- και τις αρχές ( τις κυβερνητικές και τα ΜΜΕ, τουτέστιν τον βάλτο) που τους εξασφαλίζουν ασυλία για βίαιη, εγκληματική δράση.

Και είναι επί το έργο αυτό επί μήνες, πολύ πριν τη Σαρλότεσβιλ, σε όλη τη χώρα, χωρίς ούτε ματιά από το κόμμα που υποτίθεται έχει τον πλήρη έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τα συνταγματικά μας δικαιώματα ως Αμερικανών τελειώνουν εκεί όπου ένας μαυροφορεμένος μασκοφόρος τραμπούκος επιλέξει να βάλει την γροθιά ή το ρόπαλο του, ( ή της, ή όποιου ακαθόριστου γένους ανήκει). Που είναι η δικαστική έρευνα των παραβιάσεων πολιτικών δικαιωμάτων από την κατευθυνόμενη οργανωμένη βαρβαρότητα; Ή θα υπάρξει ποτέ μια τέτοια έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης, που να περιλαμβάνει και την πτυχή Σόρος σε αυτήν την υπόθεση;  Αν όχι, τι τον έχουμε τον Νόμο περί Διεφθαρμένων Οργανώσεων υπό Εγκληματική Επιρροή;

Ασφαλώς η εμφάνιση γνήσιων ρατσιστών σε επίδειξη στην Σαρλότεσβιλ πρόσφερε το τέλειο πρόσχημα σ’ αυτό το πλήθος, αλλά δεν ήταν η αιτία. Μακράν από του να αποτρέπει την βίαιη, επαναστατική κατάργηση της ιστορικής Αμερικής, με την υποκίνηση κάποιας αντίδρασης, οι οργανωτές της συγκέντρωσης «Οργανώστε τη Δεξιά» στη Σαρλότεσβιλ επιτάχυναν την επανάσταση. Είναι μια επανάσταση που συμπορεύεται με το εξελισσόμενο αντισυνταγματικό πραξικόπημα «Ρωσιαγκέϊτ» κατά του προέδρου Τραμπ, ο οποίος αποτελεί την τελευταία ελπίδα για την διάσωση του ιστορικού Αμερικανικού έθνους. Εάν αυτός απομακρυνθεί και το καλό και κόσμιο αντι-Τραμπ ρεπουμπλικανικό κόμμα αποκατασταθεί, ευχαρίστως θα ενώσουν τα χέρια με τούς δημοκρατικούς και τα ΜΜΕ, τα φιλαράκια τους στο τέλμα, για να σύρουν στον πάτο ότι μένει από την Αμερική.

Εάν κανείς δελεάζεται να ελπίζει ότι η νέα Αμερική θα είναι περισσότερο ειρηνική στη διεθνή σκηνή, θα πρέπει να το ξανασκεφτεί. Δεν είναι σύμπτωση που οι δυνάμεις που αγωνίζονται να ρίξουν τον Τραμπ και ταυτόχρονα να ανακαθορίσουν την ταυτότητα της χώρας μας είναι σχεδόν ομογάλακτες με εκείνες που θέλουν την Αμερική να επιβάλει στον πλανήτη «τις αξίες μας», δηλαδή τις δικές τους αξίες. Όπως το έγραψα, προ εικοσαετίας σχεδόν, υπό κάπως διαφορετικές περιστάσεις, αυτή η ψευδής «Αμερική» είναι η εμπροσθοφυλακή του φασισμού «ουράνιο τόξο», στο εσωτερικό και στο κόσμο.

Αναμφίβολα την ίδια φοβερή προαίσθηση θα είχαν οι Ρώσοι το 1920, όταν είδαν την χώρα τους να θυσιάζεται αιματηρά στον βωμό μιας διεθνιστικής ιδεολογίας. Κατά κάποιο τρόπο, αφού κατέβαλαν ένα αφάνταστο τίμημα σε πόλεμο και καταπίεση, ανέκυψαν, τρία τέταρτα αιώνα αργότερα, πάντοτε ενθυμούμενοι (όπως το είχε πεί ο στρατηγός Αλεξάντερ Λέμπεντ) πώς να «αισθάνονται πάλι σαν Ρώσοι».

Αν αποτύχουμε να αποφύγουμε την επικείμενη μακριά νύχτα, θα είμαστε άραγε το ίδιο τυχεροί εμείς οι Αμερικανοί;

Πηγή: strategic-culture.org  ΟΤΑΝ Η ΣΙΩΠΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΥ. ΑΛΗΘΕΙΑ, ΜΕ ΠΟΙΑΝΩΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΟΙ ΜΚΟ;

Μιχαήλ Στυλιανού

Μιχαήλ Στυλιανού

Δημοσιογράφος από τό 1953, με τριεθνή επαγγελματική διαδρομή και σε επιτελικές θέσεις. Μεταξύ των οποίων Δ/ντής της ελληνικής εκπομπής της γαλλικής κρατικής ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της χούντας, Σύμβουλος Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στο Παρίσι και Γεν. Δ/ντής του ΑΠΕ.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Οι “ανιχνεύσεις” δημοσιεύουν το κείμενο χωρίς να συμφωνούν σε όλες τις θέσεις του. Ιδιαιτέρως στο ότι ο Τράμπ εκφράζει και εκπροσωπεί την παλιά Αμερική που επιχειρείται η αποδόμησή της. Ούτε επικροτούν φαινόμενα βίας οποθενδήποτε προέρχονται. Είτε δεξιά., είτε αριστερά.

Πρωθυπουργός δεν μπορεί να γίνεται οποιοσδήποτε

3

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η πολιτική διαμάχη πάνω στα αποκαΐδια της χώρας δείχνει και τον κοινωνικό αλλά και τον πολιτικό μας πρωτογονισμό. Περιουσίες ανθρώπων και σημαντικό μέρος της χώρας καταστράφηκαν, και η πολιτική αντιπαράθεση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης περιστράφηκε γύρω από το αν οι σημερινές φωτιές προκάλεσαν περισσότερες ζημιές από τις φωτιές του 2009.

Τα κόμματα δεν θα μπορούσαν να υποβαθμίσουν τόσο πολύ το επίπεδο του δημόσιου λόγου αν δεν έβρισκαν εύπιστο ακροατήριο.

Το διαδίκτυο δείχνει ότι το ακροατήριο αυτό και υπάρχει και είναι πρόθυμο να αναπαράγει, ακόμη και σε συνθήκες μεγάλης ένδειας, τα φληναφήματα των προπαγανδιστικών μηχανισμών των κομμάτων που τυφλά υπηρετεί – κυρίως της κυβέρνησης, διότι αυτή διαχειρίζεται σήμερα τις τύχες της χώρας.

Το ακόμη τραγικότερο είναι ότι υπήρξαν και διάλογοι στο διαδίκτυο πάνω στο ερώτημα γιατί δεν βοήθησε η Παναγιά, την Κοίμηση της οποίας εορτάσαμε, να σβήσουν οι φωτιές. Και δεν επρόκειτο για αστεία αθέων. Φοβάμαι πως η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και την κοινωνία στην οποία ζούμε είναι πολύ κολακευτική σε σχέση με την πραγματικότητα.

Οι πυρκαγιές δεν είναι κάτι που αντιμετωπίζεται εύκολα αν οι παράγοντες που τις προκάλεσαν και τις συντηρούν είναι αρνητικοί. Με λίγα λόγια, αν σε δύσκολες καιρικές συνθήκες μια φωτιά πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, δύσκολα την ελέγχεις. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε πολύ πιο οργανωμένες κοινωνίες και κράτη.

Η πολιτική που μπορεί να ακολουθήσει ένα κράτος στο θέμα των θερινών πυρκαγιών είναι η πρόληψη και η κατάλληλη οργάνωση των ορεινών όγκων και των δασών. Και εδώ δεν τα πηγαίνουμε καθόλου καλά. Ούτε σήμερα ούτε και χθες.

Αυτό βεβαίως ισχύει στις περιπτώσεις που έχουμε φωτιές από φυσικά αίτια, όχι από οργανωμένες προσπάθειες εμπρησμών. Οι προσπάθειες αυτές όταν δεν έχουν ψυχολογικά αίτια ή όταν δεν είναι συντονισμένες ενέργειες ξένων μυστικών υπηρεσιών, έχουν ως κίνητρο την καταστροφή για τη δημιουργία των προϋποθέσεων κατοίκησης μιας περιοχής. Είναι το πιο εύκολο πρόβλημα που μπορεί να λυθεί. Χρειάζεται μια απλή νομοθετική ρύθμιση που να το απαγορεύει. Γιατί δεν έγινε χθες και γιατί δεν γίνεται και σήμερα, είναι το ερώτημα.

Από τη στιγμή που πάρει διαστάσεις μια φωτιά, η κατάσβεσή της έχει ένα πολιτικό και ένα επιχειρησιακό μέρος. Στο πολιτικό μέρος η πολιτική εξουσία θα διαθέσει τα μέσα που απαιτούνται. Το επιχειρησιακό το αναλαμβάνει η αρμόδια υπηρεσία, στην προκειμένη περίπτωση η Πυροσβεστική. Οι πυροσβέστες υπερέβαλαν εαυτούς στις προσπάθειές τους, όπως και οι πιλότοι των πυροσβεστικών αεροπλάνων. Θα δούμε όμως τις επόμενες ημέρες αν έγιναν και ποια επιχειρησιακά λάθη από την ηγεσία τους, όπως και τις ελλείψεις που έχει η χώρα σε υποδομές.

Τα πάντα όμως καταλήγουν στην πολιτική ευθύνη. Και εδώ το επιχείρημα δεν μπορεί να είναι «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν» – το οποίο αναμασούν, με περισσή ευκολία, οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί με την ίδια ευκολία που πιστεύουν πως ο καθένας μπορεί να ηγηθεί μιας χώρας στο επίπεδο του πρωθυπουργού.

Η Αριστερά έχει παράδοση στο ότι η ηγεσία πρέπει να προέρχεται από τα σπλάχνα του προλεταριακού κινήματος παλιά, του λαϊκού σήμερα.

Ο οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ τα δύσκολα χρόνια, Γιάννης Ιωαννίδης, άσχετος σε πολλά, ακόμη και στον θεωρητικό μαρξισμό, αλλά μεγάλος οπορτουνιστής, όταν κάποτε στριμώχτηκε σε μια κομματική απολογία του βρήκε την εύκολη απάντηση: «τι περιμένετε από εμένα. Ένας τσαγκάρης είμαι». Ένας τσαγκάρης, όμως, που διεκδίκησε (και το κόμμα τού ανέθεσε) υψηλότατη θέση από την οποία συν-καθόρισε τις τύχες ενός λαού.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα: Τη νύχτα των Ιμίων ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης, αφού έκανε όλες τις οργανωτικές κινήσεις που χρειάζονταν για να αντιμετωπίσει την Τουρκία, ζήτησε από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη την «απελευθέρωση των κανόνων εμπλοκής». Με λίγα και απλά λόγια, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ δεν μπορούσε να δώσει την εντολή κάποιας ενέργειας αν δεν το επέτρεπε ο πρωθυπουργός απελευθερώνοντας τους κανόνες εμπλοκής.

Είναι γραμμένο και δεν διαψεύσθηκε. Ο Κ. Σημίτης απευθύνθηκε στους συνεργάτες του και τους ρώτησε. Τι είναι αυτό που ζητάει ο αρχηγός; Ο πρωθυπουργός δεν γνώριζε τι σημαίνουν κανόνες εμπλοκής.

Και κάτι τελευταίο: Πριν από λίγες μέρες ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε πως δεν υπάρχουν σύνορα στο Αιγαίο. Βεβαίως και σύνορα στο Αιγαίο υπάρχουν και το καθεστώς των νησιών είναι καθορισμένο. Αλλά θα θυμάστε πως και ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας υπέπεσε παλαιότερα στο ίδιο λάθος.

Στο επίπεδο του πρωθυπουργού δεν ισχύει το «και τι έγινε;». Πρωθυπουργός δεν γίνεται όποιος λάχει ή όποιος μπορεί να υποσχεθεί τα περισσότερα, βέβαιος ότι και να μην τα τηρήσει δεν χάλασε ο κόσμος. Και πολύ περισσότερο ότι θα βρει και τους κατάλληλους προπαγανδιστές να παίξουν το ρόλο του Γκέμπελς. Ο πρωθυπουργός μιας χώρας είναι ένα πρόσωπο που απολαμβάνει σεβασμού, γνωρίζει τα θέματα που θα χειριστεί, δεν προσπαθεί να εξαπατήσει την κοινωνία και είναι παρών στις κρίσιμες στιγμές. Δεν κρύβεται στις δύσκολες περιστάσεις.

Και καλά οι φωτιές, προκάλεσαν σοβαρές μεν, αλλά υλικές ζημιές. Τι θα γίνει αν, παρά την ειρηνική θέληση της Ελλάδας, η χώρα χρειαστεί να αντιμετωπίσει την τουρκική προκλητικότητα με δυναμικό τρόπο; Θα εξαφανιστεί η πολιτική ηγεσία;

Θυμάστε ότι κάτι τέτοιο συνέβη το καλοκαίρι του 1974 όταν η δικτατορική κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου μετά την τουρκική εισβολή εγκατέλειψε τις θέσεις της, και ο απεσταλμένος της αμερικανικής κυβέρνησης, Σίσκο, ο μόνος τον οποίο βρήκε να μιλήσει για το τι θα γίνει ήταν ο αρχηγός Ναυτικού, ναύαρχος Πέτρος Αραπάκης;

Όταν λοιπόν καλούμεθα να ψηφίσουμε τον άνθρωπο που θα ηγηθεί της κυβέρνησης που θα διαχειριστεί τις τύχες μας, ας γνωρίζουμε πως κατά τη διάρκεια της θητείας του μπορεί να συμβεί κάτι σοβαρό. Και τότε θα πρέπει και να γνωρίζει τα θέματα και να μπορεί να τα διαχειριστεί και να έχει το ψυχικό σθένος.

Για να είμαι ειλικρινής, αυτές τις αρετές δεν τις διακρίνω σε κανέναν πολιτικό μας ηγέτη σήμερα. Ο τελευταίος που τις είχε ήταν αυτός στον οποίο ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ρίχνει κατά τρόπο εύκολο και ανεξήγητο όλες τις ευθύνες για τη σημερινή τραγωδία.

Σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους

0

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα, μέλους του ΙΗΑ

Αθήνα, 17.8.2017
Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην Μέση Ανατολή, χωρίς φυσικά την λύση που έδωσε ο Μέγας Αλέξανδρος με τον γόρδιο δεσμό, είναι σε θέση να ερμηνεύσει και αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην Ελλάδα και Κύπρο. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι, απομονωμένη από τα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή της και γενικότερα στην περιοχή σύγκρουσης τεράστιων συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων.
Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας, την οποία μόνο ένα ανεξάρτητο κριτικό πνεύμα είναι δυνητικά σε θέση να εκφράσει.
Επιγραμματικά
1. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ενέργεια, που βασίζεται στην εποχή μας κατά κύριο ποσοστό στο πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας. Χωρίς ενέργεια δεν υπάρχει παραγωγή, χωρίς παραγωγή δεν υπάρχουν προϊόντα, χωρίς προϊόντα δεν μπορεί να επιβιώσει η ανθρώπινη κοινωνία.
2. Η συγκεκριμένη ενέργεια αποτελεί το στρατηγικό όπλο των πλανητικών δυνάμεων του πολυπολικού κόσμου που καθορίζεται από τον ανταγωνισμό και την σύγκρουση κατ’ επέκταση, κυρίως και κατά προτεραιότητα, ανάμεσα στην Αμερική, την Ρωσία και την Κίνα και τους εκατέρωθεν συμμάχους τους.

  1. Η παγκοσμιοποίηση έχει αγκαλιάσει όλον τον πλανήτη μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αναστροφή της παγκοσμιοποίησης δεν είναι δυνατή.
    4. Οι πλανητικές δυνάμεις αποτελούν την Νέα Τάξη, που διεκδικούν με όλες τους δυνάμεις τη μεγαλύτερη δυνατή μερίδα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς προς το συμφέρον το δικό τους και των συμμάχων τους. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στην περίπτωση αυτή αποτελεί η επιθετική πολιτική των ΗΠΑ, που καθορίζει τις σχέσεις Αμερικής απέναντι στην Ρωσία στην περιοχή μας και απέναντι στην Κίνα στην Άπω Ανατολή. Για πολλούς επίσημους κύκλους στην Αμερική, κυρίως για τον γνωστό Τζόρτζ Σόρος «Ελλάδα και Κύπρος» είναι ο Δούρειος Ίππος της Ρωσίας.
    5. Το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας βρίσκεται στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Όποιος κατέχει και ελέγχει τα αποθέματα και την διακίνηση του μαύρου χρυσού καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την παγκόσμια αγορά.
    6. Στην περιοχή που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή η σύγκρουση συνίσταται στην κατοχή και ασφάλεια διακίνησης του πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις αντίπαλες δυνάμεις ΗΠΑ – Ρωσία και τους συμμάχους τους. Αυτή η κατάσταση ερμηνεύει την επιθετική (ιμπεριαλιστική) πολιτική των ΗΠΑ.
    7. Στην Μέση Ανατολή ο στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι είναι και αναγκασμένοι απέναντι σε όλες τις εχθρικές χώρες που έχουν κουρδικές μειονότητες, να συμμαχήσουν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
  2. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ύπαρξη και εξάπλωση του Ισραήλ είναι το Ιράν και η Συρία, τις οποίες οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και ήθελαν και θέλουν να διαλύσουν.
    9. Το ισλαμικό κράτος είναι δημιούργημα των ΗΠΑ, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, για την επιτυχία του ανωτέρω στόχου. Φαίνεται όμως ότι τελικά αυτό δεν εξυπηρέτησε τα σχέδια των ανωτέρω, που ήταν αντικρουόμενα.
    10. Ο αποκλεισμός και η απομόνωση της Ρωσίας μέσα σ’ αυτό το πλέγμα του ανταγωνισμού συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων είναι ο μόνιμος στρατηγικός στόχος των Αμερικανών και των συμμάχων τους ανέκαθεν, τόσο στα πλαίσια του παλιού Ανατολικού Ζητήματος όσο και στην αναβίωσή σε ένα Νέο Ανατολικό Ζήτημα, κάτω από τις νέες συνθήκες .
    11. Η αναπάντεχη δυναμική παρέμβαση της Ρωσίας για να προστατέψει τα συμφέροντά της στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και στην Μέση Ανατολή, δημιούργησε και δημιουργεί νέα δεδομένα.
    12. Οι Κούρδοι αναδεικνύονται στην εποχή μας οι πιο σταθεροί στρατηγικοί εταίροι του Ισραήλ και της Αμερικής στην περιοχή.
    13. Η Δύση βρίσκεται στο δίλημμα να ενισχύσει την Τουρκία με την αναβίωσή της σε περιφερειακή δύναμη ως Νέο – Οθωμανική Τουρκία, που χρησιμεύει ως ανάχωμα της Δύσης, όπως ήταν ανέκαθεν η στρατηγική των δυτικών δυνάμεων, απέναντι στην Ρωσία στο Ανατολικό Ζήτημα, αλλά να δημιουργήσει στα πλαίσια αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης ένα κουρδικό κράτος, που θα είναι πιστός σύμμαχος, χωρίς ταλαντεύσεις στην περιοχή, που θα μπαίνει φραγμός στην απειλή κυρίως του Ιράν εναντίον του Ισραήλ, χωρίς να αποκλείουμε μια γενικότερη αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα.
    14. Στα πλαίσια αυτά όλες οι χώρες που είχαν και έχουν ή θεωρούνται από τους δυτικούς ότι έχουν σχέση οποιασδήποτε μορφής, (θρησκευτικής, πολιτιστικής, εμπορικής κ.λπ) με την Ρωσία πρέπει να αποσταθεροποιηθούν ή καταστραφούν, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία που την διέλυσαν με τους βομβαρδισμούς ή αποδυναμωθούν οικονομικά και γενικότερα και συρρικνωθούν εδαφικά, ώστε να μην υπάρχει στο ορατό και αόρατο μέλλον οποιαδήποτε, έστω και δυνητική προσέγγιση προς την Ρωσία, που οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ βλέπουν ως την κύρια απειλή αμφισβήτησης των συμφερόντων τους στην περιοχή. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, την οποία εφαρμόζεται το μακροχρόνιο σχέδιο επαναχάραξης και αλλαγής συνόρων, με αλλαγή της συνθήκης της Λωζάννης, με στόχο τον απόλυτο έλεγχό της, ώστε ποτέ να μην μπορέσει να προσεγγίσει την Ρωσία.
  3. Το μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ευρώπη καθοδηγείται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προς την Ευρώπη και κυρίως προς την Ελλάδα, πάλι ως μέσο αναχώματος προς την Ορθόδοξη Ρωσία και τους συμμάχους τους, στους οποίους δυνητικά εντάσσουν και την Ελλάδα, ως ομόδοξη προς την Ρωσία. Μια ισλαμοποιημένη και πολυπολιτισμική Ευρώπη αποτελεί πάλι ανάχωμα προς τον κύριο εχθρό που είναι η Ρωσία. Τα δήθεν ανθρώπινα δικαιώματα, ο πολυπολιτισμός, ο αυτοπροσδιορισμός και η καθοδηγούμενη παράνομη μετανάστευση, για την δημιουργία ισχυρών ισλαμικών μειονοτήτων, ως μηχανισμών και μεθόδων αποσταθεροποίησης και ελέγχου της Ευρώπης από τις ΗΠΑ. Αποτελούν μηχανισμούς ελέγχου της Ευρώπης, την οποία η Αμερική θεωρεί ζωτικό της χώρο.

Οπότε το όραμα για μια Ευρώπη από τα Ουράλια έως τον Ατλαντικό αποσοβείται για το παρόν και το μέλλον. Γεγονός που εξυπηρετεί τις ΗΠΑ, που βλέπουν την Ευρώπη γενικά ως ζωτικό τους χώρο.

Οι επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας από τα ανατολικά και από βορρά με κύριο στόχο έχει την ένταξη των περιφερειών Ηπείρου, Μακεδονίας και Δυτικής Θράκης, στις γειτονικές χώρες, αποτελεί το νέο σχέδιο στα πλαίσια του Νέου Ανατολικού Ζητήματος, όπως και οι διεκδικήσεις της Τουρκίας για Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη.

Οι γειτονικές χώρες με  τον αναθεωρητισμό που τις διακρίνει θεωρούν ότι οι επαρχίες αυτές τους ανήκουν, γιατί κατακτήθηκαν από την Ελλάδα. Η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, που επιδιώκει ο Ταγίπ Ερντογάν και την οποία ασπάζονται τα γειτονικά κράτη από βορρά, αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί.

  1. Ο υπερδανεισμός των ελληνικών κυβερνήσεων και η ένταξή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από τον Γιώργο Παπανδρέου κατ’ εντολήν των ΗΠΑ, καθώς και τα μνημόνια, υπηρετούν αυτόν τον σκοπό.
    16. Η σχεδιασμένη ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝ.ΕΛ. από τις ΗΠΑ στην εξουσία, υπηρετεί τα συμφέροντα αυτά, τα οποία δεν θα ήταν και δεν θα είναι εύκολο, και χωρίς κλυδωνισμούς και κινδύνους, να υλοποιηθούν από τις συντηρητικές δυνάμεις, οπότε πιθανόν θα υπήρχε αντίδραση και ανεξέλεγκτη εξέλιξη.
    17. Η στρατηγική των ανοιχτών συνόρων, της υπεράσπισης δήθεν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της καπιταλιστικής και διεθνιστικής «αλληλεγγύης» της αυτοαποκαλούμενης αριστεράς ταυτίζονται ανάμεσα στις επιδιώξεις τόσο της ιδεοληπτικά παγκοσμιοποιημένης αριστεράς, όσο και των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων των δυτικών δυνάμεων, από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά προς τον ίδιο στόχο. Ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης εξηγεί τον λόγο: «Η “αριστερά”, έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού, δεν αντλεί πλέον από ό,τι ζωντανότερο είχε η μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά τρέφεται από μιαν κοινωνική θεωρία που εν μέρει αντικατοπτρίζει και εν μέρει συγκαλύπτει εξιδανικευτικά τις πραγματικές σχέσεις ισχύος μέσα στην δυτική μαζική δημοκρατία»
  2. Η μόνη περίπτωση για τους Έλληνες είναι πρώτον να συνειδητοποιήσουν αυτήν την πραγματικότητα, να καταλάβουν ότι η σωτηρία της Ελλάδας εξαρτάται αποκλειστικά από τους ίδιους και αποφασίσουν να δράσουν με τις δικές τους δυνάμεις, δυναμώνοντας το καταρρακωμένο φρόνημα του Έλληνα, ενισχύοντας την αποτρεπτική ισχύ της πατρίδας μας και αναζητώντας συμμάχους, πάνω στην βάση της αμοιβαιότητας, προς εξυπηρέτηση των δικών μας συμφερόντων και μόνο, μακράν από εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα και διχαστικές πολιτικές. Ισχύει πάντοτε ο κανόνας: Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος! Το παράδειγμα του εικοσιένα και το διάγγελμα του εθνεγέρτη Αλέξανδρου Υψηλάντη ας είναι οδηγός μας. Θα πρέπει να το τονίζουμε παντού και πάντοτε και σε κάθε περίπτωση!
    Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στις 8 Οκτωβρίου 1820 απευθύνεται στους Αρχιερείς, Άρχοντες και Προεστούς, προύχοντες του Γένους, απανταχού εις τα νήσους του Αρχιπελάγους διατρίβοντες με τα εξής λόγια:
    «…Ναι αδέλφια ομογενείς,
    Έχετε πάντοτε προ οφθαλμών ότι ποτέ ξένος δεν βοηθεί ξένον, χωρίς μεγαλύτερα κέρδη. Το αίμα το οποίον θέλουν χύσει οι ξένοι δι’ ημάς, θέλομεν το πληρώσει ακριβότερα και ουαί εις την Ελλάδα, όταν συστηματική δεσποτεία ενθρονιστεί εις τα σπλάχνα της. Όταν όμως μόνοι μας αποσείσωμεν τον ζυγόν της τυραννίας, τότε της Ευρώπης η πολιτική θέλει βιάσει όλας τα ισχυράς δυνάμεις να κλείσωσι με ημάς συμμαχίας και επιμαχίας αδιαλύτους”.

 

 

Turkish democracy might be dead — and things could soon get a lot worse

0
 August 16 at 4:02 PM The Washington Post

A supporter of Turkish President Recep Tayyip Erdogan waves a flag as he delivers a speech in Ankara, Turkey, on Monday.(Associated Press)

Nicholas Danforth is a senior policy analyst at the Bipartisan Policy Center’s National Security Project.

The ongoing crackdown on dissidents, journalists and alleged coup plotters in Turkey seems to confirm what many observers have long concluded: Turkish democracy is dead, and President Recep Tayyip Erdogan is more in control than ever.

But it would be a mistake to assume that Turkey’s fate will now be a stifling but stable form of civilian authoritarianism. The fragmentation of institutions such as the military, coupled with the erosion of Erdogan’s democratic legitimacy and the ongoing assault on Turkey’s veneer of parliamentary democracy, have left the country unprepared for the shocks it is likely to face in the year ahead. If the situation in the country spirals out of control, the result could easily be violence and chaos rather than a resurgence of democracy.

Until recently, the Turkish state, for all of its problems, enjoyed a strong institutional foundation. And Erdogan, for all his problems, enjoyed a strong electoral mandate. But in April, a referendum marked by widespread allegations of fraud approved a package of proposals that dramatically increases Erdogan’s powers. This has coincided with the imprisonment of many in the country’s opposition, including leading Kurdish parliamentarians. Erdogan has even threatened to jail Turkey’s main opposition leader and used the threat of arrest to fend off challengers within his own base. This raises the question of what will happen when the pretense of democracy becomes harder to sustain. If political grievances and popular frustration can no longer be aired or addressed in parliament, they could quickly spill out onto the streets.

Meanwhile, sweeping post-coup-attempt purges have left the military increasingly distrustful and paranoid, exacerbating fissures that already existed within its ranks. Erdogan has also been working to create a variety of new organizations that are well-armed and personally loyal to him, elevating the possibility of civil conflict. Among other steps, the government has provided better weapons to special forces within the police and intelligence service in case they come into conflict with the military, as some did on the night of the failed coup. Erdogan has also worked to arm and organize private citizens, ranging from party members to newly formed civil-defense groups and existing youth movements such as the Ottoman Hearths. In a future crisis, or even in the face of widespread protests like those of 2013, this proliferation of armed actors increases the odds of a growing conflict with no cohesive national force that could quickly stem it.

As a result of this institutional collapse, Turkey’s government, state and society are ill-prepared to respond to the many threats the country is facing.

First, there is the economy. Despite numerous warnings and a dramatic drop in the value of the Turkish lira, the Turkish economy has so far avoided a long-predicted crisis. But this does not mean that the warnings are baseless. Economic growth has long fueled the popularity of the Justice and Development Party (AKP). In its absence, Erdogan would need new scapegoats and new ways to prop up his supporters. As part of its post-coup purges, the government has already distributed more than $11 billion in seized assets to pro-Erdogan business people. If the economy falters and the government intensifies these efforts, it could create a vicious cycle of cascading investor confidence.

Turkey also faces a multifaceted terrorist threat that is likely to grow. The Islamic State has carried out a series of bombings in Turkey and has shown a consistent desire to strike targets that will exacerbate Turkey’s existing social divisions. As the Islamic State loses territory in Syria and Iraq, many fear it could fall back on its well-entrenched network within Turkey to spread instability and remain politically relevant. More recently, the possibility that Turkey could find itself at war with Jabhat al-Nusra, an al-Qaeda affiliate in Syria, only intensifies the risk.

Finally, there is also reason to fear that Turkey’s long-running conflict with the Kurdistan Workers’ Party (PKK) could worsen. A particularly violent Kurdish faction recently threatened to launch a new wave of suicide attacks in western Turkey, while Erdogan has repeatedly threatened to attack PKK-linked Kurdish forces in northern Syria. Even if both sides avoid escalation, the government appears unready to seek out a political settlement — in part because this would generate a wave of anger among nationalists, the army and Erdogan’s base. As a result, the government is now forced to walk a narrow path between finding a politically unpopular compromise and continuing a destabilizing war.

The political, military and economic threats facing Turkey are not all of the government’s making. But the government’s response has consistently succeeded in making them worse. Paradoxically, as Erdogan continues to destabilize the country, he will increasingly come to appear as the only person capable of holding it together. Erdogan’s followers already believe that he alone can hold back the array of hostile forces tearing their country apart. The worst-case scenario is that Erdogan will push the country to the point where even he is no longer capable of maintaining stability.

https://www.washingtonpost.com/news/democracy-post/wp/2017/08/16/turkish-democracy-might-be-dead-and-things-could-soon-get-a-lot-worse/?utm_term=.07237cebf14d