Αρχική Blog Σελίδα 2935

Οι εκλογές και πως κερδίζονται

Από
anixneuseis
-
8

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας περιπλέκεται, αντί να ξεκαθαρίζει, και δεν είναι λίγοι οι Έλληνες που, μπροστά στην απουσία πολιτικής λύσης που να ικανοποιεί, στο ελάχιστο, τις λαϊκές προσδοκίες εύχονται  η κρίση να βαθαίνει περισσότερο για να επέλθει  κάθαρση.

Ο Συριζα αναπαράγει ένα αφήγημα και μια πολιτική συμπεριφορά, γνώριμα στον ελληνικό λαό από το πρόσφατο παρελθόν. Άλλωστε η κρίσιμη μάζα που επηρέασε καθοριστικά αυτού του είδους την πολιτική συμπεριφορά είναι η ίδια. Το παράδοξο είναι ότι βρίσκει ανταπόκριση.

Η Νέα Δημοκρατία είναι όμηρος των αντιφάσεών της, αντιφάσεις που, για ορισμένους, θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα. Η διαμάχη των δύο πόλων της είναι, πλέον, ανοικτή. Κατά μια άποψη, ο ένας από τους δύο αυτούς πόλους είναι ο τρίτος, αλλά αφανής, παράγων της συγκυβέρνησης.

Ο ενδιάμεσος χώρος παρουσιάζει μια πολυχρωματική εικόνα που θυμίζει την «ανανεωτική αριστερά» στην μεταπολιτευτική της προσπάθεια, να εκπροσωπηθεί στο κοινοβούλιο.

Ο ενδιάμεσος αυτός χώρος που, στη μεταπολίτευση, με διάφορες μορφές κυριάρχησε πολιτικά, δεν έχει σήμερα αφήγημα. Ούτε στίγμα. Τι είναι, από ποιες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις συγκροτείται και ποιάν αναγκαιότητα υπηρετεί. Όλα αυτά είναι θολά, αν όχι ανύπαρκτα, γεγονός που επιβεβαιώνει την άποψη ότι για να διεκδικήσεις πολιτικό ρόλο πρέπει να έχεις ξεκαθαρισμένο τι θέλεις και τι εκπροσωπείς.

Και εδώ αναδεικνύεται η πολιτική μεγαλοφυία του Ανδρέα Παπανδρέου που, από νωρίς, συνέλαβε την ιδέα ενός πολιτικού κινήματος το οποίο θα ξεπερνούσε τα σχήματα του προδικτατορικού παρελθόντος. Αντιθέτως, σήμερα, ο πολιτικός χώρος τον οποίο διαμόρφωσε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ υποφέρει από την αδυναμία ανάδειξης νέων και ικανών προσώπων αλλά, κυρίως, από τη δυνατότητά τους να διαμορφώσουν πολιτική και ιδεολογική πρόταση.

Ορισμένοι θεωρούν νομοτελειακή την επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας αλλά, μάλλον, δεν είναι.

Λογικά σκεπτόμενοι, οι εκλογές θα πρέπει να διεξαχθούν το πρώτο εξάμηνο του 2018, διότι, τότε, λήγει το τρίτο μνημόνιο. Για τους οικονομικούς παρατηρητές, ένα τέταρτο μνημόνιο θα είναι αναγκαίο. Λογικά, πάλι, είναι δύσκολο η σημερινή κυβέρνηση να υπογράψει ένα άλλο μνημόνιο λίγο πριν ολοκληρωθεί η θητεία της.

Μπορεί οι εντυπώσεις που έχουν διαμορφωθεί στην κοινή γνώμη από τα μέτρα της κυβέρνησης να είναι αρνητικές αλλά τα πράγματα είναι δύσκολα και για την αντιπολίτευση.

Πρώτον, η Νέα Δημοκρατία δεν λέει τίποτε στη κοινωνία για τις θέσεις και την πολιτική της πάνω στα ζητήματα που απασχολούν τον κόσμο. Μπορεί ο κόσμος να υποφέρει από τα μέτρα του Συριζα αλλά όσο η αντιπολίτευση δεν  παίρνει θέσεις, υπάρχει μια επιφύλαξη του εκλογικού σώματος απέναντί της.

Δεύτερον, τα εσωκομματικά της Νέας Δημοκρατίας είναι δύσκολα. Η ηγετική της, σήμερα, ομάδα δεν μπορεί να κυριαρχήσει. Και ο άλλος, ισχυρός πόλος της, δεν θα ήθελε να δει τον αρχηγό της να κυβερνά.

Τρίτον, οι μαρξιστές του Σύριζα είναι συνηθισμένοι και εκπαιδευμένοι σε τακτικισμούς. Είναι σίγουρο πως μεθοδεύουν την επίθεσή τους στην τελική ευθεία. Και δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ετοιμάζονται για λαϊκιστικά μέτρα που θα τους δώσουν εκλογικούς πόντους, ή, θα θολώσουν το νεοδημοκρατικό αφήγημα.

Τέταρτον, η ηγεμονεύουσα τάξη στην Ελλάδα δεν είναι η αστική τάξη, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά ένα ευρύ και ισχυρό δημοσιοϋπαλληλικό  στρώμα και άλλοι πληθυσμοί που συντηρούνται από το κράτος, το οποίο εκφράζει περισσότερο ικανοποιητικά ο Συριζα από τη Νέα Δημοκρατία. Η οποία Νέα Δημοκρατία, επαγγέλλεται τον, απολύτως, αναγκαίο περιορισμό του. Δηλαδή, την αντίθεση μαζί του.

Η αντίθεση αυτή, όμως, για να είναι επιτυχής θα πρέπει να υπάρχει ένα σημαντικό αστικό στρώμα και μια διανόηση που θα παρήγαγε τις αξίες του αστικού πολιτισμού.

Αλλά, ο αστισμός, τα τελευταία πενήντα με εξήντα χρόνια άρχισε να παρακμάζει σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως πολύ καλά απέδειξε ο Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο του «η παρακμή του αστικού πολιτισμού». Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της παρακμής του σε μια χώρα, την Ελλάδα, στην οποία, ποτέ δεν αναπτύχθηκε και η οποία ποτέ δεν διαμόρφωσε αστική τάξη. Οι διάφοροι πόλοι πλουσίων, σχετικά, ανθρώπων δεν συνιστούν αστική τάξη, με τα χαρακτηριστικά που αυτή είχε στην Ευρώπη.

Δυστυχώς, δεν συνέτρεξαν γι αυτό οι προϋποθέσεις.

Από της δημιουργίας του ελληνικού κράτους και, αμέσως, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, ούτε υπήρξε, ούτε διαμορφώθηκε μια τέτοια τάξη που να μεσολαβεί, έστω, μεταξύ των ξένων προστατών και του λαού. Ακόμη και έτσι θα ανέπτυσσε, αναγκαστικά, ορισμένα αστικά και εθνικά χαρακτηριστικά. Αντιθέτως, από τη μια μεριά είχαμε τους προστάτες με τον δικό τους εγκάθετο εκπρόσωπο, τον βασιλιά, και από την άλλη το λαό. Η πόλωση αυτή οικοδόμησε μια άμεση εξάρτηση της κοινωνίας από το κράτος και στέρησε την Ελλάδα από μια δική της ιθύνουσα, οικονομικά και πολιτικά, τάξη.

Κάποια ψήγματα αστικής τάξης άρχισαν να διαμορφώνονται επι Χαρίλαου Τρικούπη τα οποία έλαβαν συγκεκριμένη μορφή και αναζήτησαν πολιτική έκφραση στον Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά, η προσπάθεια αυτή τελείωσε με την μικρασιατική καταστροφή. Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά αν τον πόλεμο κέρδιζε η Ελλάδα.

Μια νέα ευκαιρία δόθηκε μετά την έλευση των προσφύγων το 1922.Αποτέλεσμα της προσπάθειας αυτής υπήρξε η μεσοπολεμική ανάπτυξη της χώρας και η διαμόρφωση μιας σημαντικής ομάδας διανοουμένων- της γενιάς του ΄30- η οποία ασχολήθηκε με την αναζήτηση και διατύπωση της «ελληνικότητος».

Η αστική αυτή ανάπτυξη προσέκρουσε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και στον εμφύλιο. Πάνω στη δεκαετία αυτή προσέκρουσε και διαλύθηκε και η διανόηση της χώρας.

Η δυναμική παρουσία του ΚΚΕ και τα λάθη – ή, οι αναγκαστικές διαχειριστικές αδυναμίες του αστικού πολιτικού χώρου- οδήγησαν στην απώλεια και της αστικής τάξης και των διανοουμένων που πίστευαν στις αξίες της και θα μπορούσαν να τις αναπαράγουν. Διότι, χωρίς διανοούμενους, η ιδεολογική- και κατά συνέπεια και πολιτική- ηγεμονία δεν διαμορφώνεται.

Ο τρόπος που ο αστικός πολιτικός χώρος αντιμετώπισε τους συνεργάτες του κατακτητή και οι διώξεις που οι νικητές του Εμφυλίου εξαπέλυσαν κατά των αντιπάλων τους τις μεταπολεμικές δεκαετίες, δεν βοήθησαν στην ανάπτυξη αστικής τάξης και γενιάς διανοουμένων. Αντιθέτως, διαμόρφωσαν μια κρατική ελίτ και έναν λαό καθημαγμένο που εξαρτιόταν από αυτήν. Και η διανόηση, όση είχε απομείνει προτίμησε να υποστηρίξει τους αριστερούς κατατρεγμένους.

Τη χαριστική βολή στην προσπάθεια διαμόρφωσης αστικού χώρου (και πολιτικού και πνευματικού) έδωσε η δικτατορία του 1967.

Ήταν επόμενο, λοιπόν, η μεταπολίτευση να βρει τη χώρα με την αριστερά ηγεμονεύουσα. Η ροπή του κόσμου προς τα αριστερά σχήματα θα ήταν ισχυρότατη αν δεν δημιουργούσε το αριστερό μεν, αλλά, όχι μαρξιστικό ΠΑΣΟΚ ο Ανδρέας Παπανδρέου ο οποίος με το ριζοσπαστικό του λόγο συγκράτησε την κοινωνική δυναμική. Όταν τα πράγματα ηρεμήσουν και η ανάλυση για τη μεταπολιτευτική πορεία της χώρας γίνει πιο ψύχραιμα θα αναδειχθεί η συνεισφορά του Ανδρέα Παπανδρέου στην πολιτική ανάπτυξη της χώρας.

Αυτή η ηγεμονία της αριστεράς υπήρξε- και για ορισμένους υπάρχει- μέχρι σήμερα. Κάποια πλήγματα έχει δεχθεί από τη  άσκηση της εξουσίας από το Συριζα αλλά η ομολογία πως τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί μπορεί να τα περάσει μόνο ο Συριζα, δείχνει πως η ηγεμονία συνεχίζεται.

Το τελευταίο, δε, επεισόδιο, με τα κομμουνιστικά εγκλήματα επι υπαρκτού σοσιαλισμού και  ο τρόπος που το διαχειρίστηκε και η Νέα Δημοκρατία και ο Σύριζα, δείχνει πως η αριστερά διατηρεί, ακόμη, την ιδεολογική ηγεμονία και πως το κυρίως κόμμα του αστικού χώρου δεν έχει ικανούς διανοούμενους. Όσο για τους πολιτικούς του, είναι, μάλλον, μετρίου επιπέδου.

Τρεις εμβληματικές προσωπικότητες διανοουμένων που επιχείρησαν να αμφισβητήσουν το αριστερό- και συριζαίικο- αφήγημα, υπέστησαν επιθέσεις  χωρίς να υποστηριχθούν ούτε από την κοινωνία ούτε από τις πολιτικές δυνάμεις.

Η μια περίπτωση είναι του Στέλιου Ράμφου τον οποίο το σημερινό πολιτικό σύστημα πολέμησε σκληρά. Αποτέλεσμα ήταν ο περιορισμός του λόγου του.

Η άλλη ήταν του Στάθη Καλύβα, ο οποίος μαζί με ομάδα άλλων συναδέλφων του επιχείρησαν να αμφισβητήσουν το μεταπολεμικό ιδεολογικό αφήγημα της αριστεράς. Έπεσε θύμα της λανθασμένης επιλογής του σε ένα άρθρο σχετικά με τη δικτατορία.

Η τρίτη και τελευταία περίπτωση που αυτές τις ημέρες δέχεται τρομακτική επίθεση, είναι του Αρκά. Εγκάθετοι της κυβέρνησης, πολλοί από τους οποίους δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο Αρκάς, του επιτίθενται ως χουντικό! Αν είναι δυνατόν!

Δυστυχώς, ούτε η κοινωνική, ούτε τα πολιτικά κόμματα μπορούν να στηρίξουν έναν διαφορετικό- αλλά ισχυρό- πολιτικό λόγο που εκφέρεται από τα ψήγματα διανοουμένων της χώρας.

Και αυτό δείχνει πως με αυτές τις προϋποθέσεις, δύσκολα κερδίζεις εκλογική μάχη και πολύ δυσκολότερα κυβερνάς.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Egypt, America’s Ally in the Larger War

Από
anixneuseis
-
0
Shoshana Bryen • 

AMERICAN THINKER 
U.S. President Donald Trump and Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi walk the colonnade at the White House on April 3, 2017. (Photo: Reuters)

In his televised address on the future of American operations in Afghanistan, President Donald Trump took a sharp turn from his predecessors.

  • I share [the American people’s] frustration over a foreign policy that has spent too much time, energy, money, and most importantly lives, trying to rebuild countries in our own image, instead of pursuing our security interests above all other considerations.
  • Ultimately, it is up to the people of Afghanistan to take ownership of their future, to govern their society, and to achieve an everlasting peace. We are a partner and a friend, but we will not dictate to the Afghan people how to live, or how to govern their own complex society. We are not nation-building again. We are killing terrorists.
  • We will no longer use American military might to construct democracies in faraway lands, or try to rebuild other countries in our own image. Those days are now over. Instead, we will work with allies and partners to protect our shared interests. We are not asking others to change their way of life, but to pursue common goals that allow our children to live better and safer lives. This principled realism will guide our decisions moving forward

Think “Egypt” in place of “Afghanistan” in each phrase and then ask how the administration decided to cut nearly cut nearly $100 million dollars in U.S. military and economic aid to Egypt and withhold another $200 million in military financing over human rights concerns and a change in law governing civic organizations and NGOs.

Is Egypt a paragon of the American definition of human rights? No. Is Egypt an American-style democracy? No. Is Egypt a bulwark against both ISIS and Iranian-supported radicalism in the Middle East? Yes, it is. Is Egypt’s President Abdul Fattah al-Sisi “protect(ing) our shared interests” and “pursu(ing) common goals” with the United States? Damned right he is.

Egypt and Israel have partnered to control the tidal wave of Iranian-sponsored and ISIS-related people and weapons moving across Sinai and Egypt and into Libya, Algeria, Tunisia and Morocco. (Note that all of these are less than stable and lie just south of NATO.) Egypt sells natural gas to Jordan, which is facing its own security threats. Egypt moved with Saudi Arabia to highlight the problem Qatar’s support for Iran, as well as the Muslim Brotherhood and Sunni jihadist groups, has caused in the region — and for Egypt itself. And, most recently, Egypt — with the concurrence of Russia — has begun diplomacy in areas of Syria to shore up local ceasefires and, by the way and by design, to discomfit Iran.

Nothing should suit the United States more than to find Egypt working to ensure that Iran does not have a permanent hold on Syria.

While Russia is seeking an exit from Syria that preserves its naval and air bases in the country, Iran’s long-term objective in Syria is to be there. And in Lebanon. And in Iraq. The three countries constitute an overland avenue for Iran to the Mediterranean Sea and a lid over American allies Saudi Arabia, Jordan, and Israel. Then consider Iranian expansion in the areas south, east, and west of those countries — in the Persian Gulf and the Red Sea with a base in Yemen — potentially able to close the Bab el Mandeb Straits, cutting off Israel and Jordan’s only outlet to the Gulf of Aden and Indian Ocean. Egypt, on the northwest side of the Red Sea, can also be stymied by Iranian aggression there, particularly since Sudan and Eritrea, south of Egypt, are corrupt, unstable, and susceptible to smuggling.

It isn’t so much a Shiite Crescent as a Shiite encirclement of American allies.

And why? The Islamic Republic declared war on the West when it came to power in 1979 and it remains at war with us today. There are no Iranian “moderates” in power in the government or the military. In the same way President Trump rightly sees Afghanistan as the locus of organizations, weapons, and funding that threaten Western interests from a Sunni orientation, Iran is the same from the Shiite orientation — only more so. Iran has money unimagined by ISIS and al Qaeda (thank you, President Obama). Iran has weapons capability, including missiles and always the potential for nuclear weapons. Iran the assets of a state and ties to North Korea. Iran is building missile factories in Syria and has already spread a hundred thousand or more rockets and missiles across southern Lebanon through its mercenary army, Hizb’allah.

The American review on Afghanistan was a necessary and welcome exercise, but if Washington believes it can address problems serially — leaving the Iran problem until the ISIS problem has been “solved” in Afghanistan, Syria, and Iraq — it is mistaken. They are corresponding and overlapping issues. Allowing Iran to “win” in Syria because it means ISIS “loses” contains the seeds of a bigger war with a state-based enemy that seeks the destruction of the West no less than ISIS does.

Egypt’s President al-Sisi is willing to do what President Trump is willing to do – put its military where its strategic interests are. For this, Egypt should be welcomed as an ally and an asset in the defense of the West.

https://www.jewishpolicycenter.org/2017/08/25/egypt-americas-ally-in-the-larger-war/

Russia and Turkey Squeeze Armenia

Από
anixneuseis
-
0

EDITORIAL | AUGUST 24, 2017 1:01 PM

By Edmond Y. Azadian

For the last two centuries, relations between Turkey and Russia have directly impacted Armenia’s destiny. Ironically, improved relations between the two powers have worked to the detriment of Armenia’s interests.

The Ottoman Empire waged three major wars against Russia: the Crimean War of 1853-1856, which ended with the defeat of Russia at the hands of Turkey and its allies; the War of 1877-78 which resulted in the advance of Russian forces all the way to San Stefano (Adrianopolis), close to the Ottoman capital, and of course, World War I, when although the Ottoman Turkish alliance with Germany was defeated, the ensuing collapse of the Russian Empire did not help Armenia’s plight.

At the conclusion of the second war between the two powers, Armenia’s fate was featured in two consecutive congresses, San Stefano and Berlin.

The vague clauses of the Berlin Treaty eventually came to fruition in 1914, with the appointment of two European governors in Armenian villayets, a move which was frustrated because of the war and the Genocide. However, during the war, the Russian presence helped Armenians to wage a self-defense war in Van, thereby saving the lives of 200,000 Armenians.

During the Cold War, Turkey joined the North Atlantic Treaty Organization (NATO) and the West, however, Moscow has tried to win over Ankara through some political gestures at the expense of the Armenians. Nikita Khrushchev announced at one point that the Soviet Union did not have territorial claims from Turkey, indirectly validating the Treaties of Moscow and Kars, which have sealed the present border between Armenia and Turkey.

Also, in deference to Turkey, the issue of the Genocide was muted in the USSR and the remains of the national hero General Andranik were stranded in Paris until Armenia gained independence.

Currently, Turkey has adopted an imperial posture. Just a few days ago, President Recep Tayyip Erdogan announced that Turkey is on its way to becoming a major regional and international power.

Turkey is a NATO member; it is cognizant that it cannot abandon the NATO umbrella. By the same token, NATO cannot allow Turkey to stray away, given its strategic location. But a certain dichotomy allows Turkey to play one camp against the other — Russia versus the West.

Erdogan is getting on the nerves of many leaders these days, especially those in Europe, but they have to put up with his arrogance. Normally cool-headed German leaders are outraged with Erdogan’s conduct and bombastic statements.

Russia has long taken Armenia’s allegiance for granted and in pursuing its international policies, Armenia’s interests do not figure in its plans.

Although Russian-Turkish relations suffered a severe blow in 2015, after Turkey shot down a Russian war plane, their mutual economic interests have drawn the two powers together. And the West’s continued sanctions against Russia are drawing the two even closer.

An article by Murad Sezer in Reuters outlines why Russia needs Turkey. The article quotes another Russian source, Rotislave Ishchenko, that closer relations between the two countries will facilitate the Russian navy’s easy access to the Straits of Bosporus, which in turn may contribute to the stability of the Black Sea region. Although Ankara voted against the annexation of Crimea to Russia and even defended the rights of the Crimean Tatars, this closer relationship will solidify Russia’s grip on Crimea.

Both Russia and Turkey entered the Syrian war theater on opposite fronts, now they have become partners in resolving the conflict.

But the major fact which draws the two sides together is the economy.

As the West tries to frustrate Russian efforts to supply its gas to Europe, Moscow has found a way to achieve its goal through Turkey, which has become a willing partner of Russia. Russian supply of natural gas to Turkey has increased 22 percent since the beginning of the current year. Russia’s Gazprom has begun to build a second section of the Turkish Stream pipeline, intended mainly to reach Europe.

Incidentally, Ankara also has tense relations with Israel, but it will bite the bullet to attract Israeli pipelines directed toward Europe. Thus, although Turkey is deprived of hydrocarbons, it is becoming an energy hub through politics and strategic location.

Russia is building Turkey’s first nuclear power plant at Akkuyu, whose first tower will be operational on the centennial of the Turkish Republic in 2023. But the most crucial cooperation between the two countries is in the defense sphere. The two parties are on the final stages of the delivery of advance Russian-made S-400 missile defense system, which will be a boost to Russian arms industry, in addition to marking a strategic shift in the NATO structure. Both sides of the issue are irritants for the west.

The closest issue which affects Armenia directly is Ankara’s intent to enter the Eurasian Economic Union (EEU). President of Kazakhstan, Nursultan Nazarbayev has been instrumental in drawing Turkey and Azerbaijan closer to the EEU. Russian President Vladimir Putin is thankful to the latter and has ignored his contemptuous attitude toward Armenia.

Ankara’s cooperation with or participation in the EEU brings up a very thorny issue, that of closed borders between Armenia and Turkey. In addressing the issue, the Minister of Economy Nihat Zeybekçi reiterated his country’s position, that the border will remain closed until the Nagorno Karabakh issue is resolved. Baku continues to hold sway over Ankara with its continued investments in Turkey.

Mr. Erdogan is on his way to Astana, which has become the main forum dealing with the war in Syria. But beyond that, its EEU participation will be on the agenda. It seems that Turkey will have its cake and eat it too, by joining the EEU and refusing to open the border with Armenia, with the blessings of Vladimir Putin.

Following Astana, Erdogan will stop in Baku to further guarantee the flow of Azerbaijani investments, spiced with some incendiary statements against Armenia.

Armenia is being squeezed by Russia and Turkey. Yet, any independent move by Yerevan is frowned upon by Moscow. The recent participation of Armenian armed forces in a NATO military drill in Georgia has raised eyebrows in Moscow. A commentator sniped, “Go and ask NATO to resolve your problems with Turkey and Azerbaijan.”

Armenia is caught in an untenable position. To wield any power in an international forum requires commensurate clout, which Armenia lacks.

And this situation defines Armenia’s foreign policy.

Russia and Turkey Squeeze Armenia

Η «τούρτα» και το «κερασάκι»

Από
pcuser
-
0

του Μένιου Τασιόπουλου  – 

Αναμφίβολα, η απομάκρυνση του Ρέινς Πρίμπους από τη θέση του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου και άλλων Ελληνοαμερικανών αποτελεί μία αρνητική εξέλιξη. Δεν αναμένεται, ωστόσο, να επηρεάσει σημαντικά τις δομημένες στρατηγικού χαρακτήρα σχέσεις Αθήνας-Ουάσιγκτον. Το γεγονός, όμως, έφερε στο προσκήνιο ένα κλασικό ερώτημα: Πόσο επηρεάζουν τα πρόσωπα και το ελληνοαμερικανικό λόμπι τις επιλογές της εκάστοτε αμερικανικής κυβέρνησης;

Δεν είναι συχνό φαινόμενο ελληνικής καταγωγής αξιωματούχος να βρίσκεται σε μία θέση-κλειδί στο Λευκό Οίκο. Με αυτή την έννοια, χάθηκε μια πολύ σημαντική γραμμή επικοινωνίας και μία δυνατότητα να μπαίνουν στην ατζέντα του Αμερικανού προέδρου ζητήματα ελληνικού ενδιαφέροντος.

Από την… Κορώνη στη διπλωματία

Η Ελλάδα πρέπει να ξεφύγει –και σε μεγάλο βαθμό έχει ξεφύγει– από τον επαρχιωτισμό του «έχω μπάρμπα στην Κορώνη». Δεν γίνεται έτσι εξωτερική πολιτική. Ούτε οι αποφάσεις λαμβάνονται έτσι στην Ουάσιγκτον. Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν στο παρελθόν επενδύσει διπλωματικά στο ελληνοαμερικανικό λόμπι, χωρίς αξιόλογα αποτελέσματα.

Αυτό που δείχνει η πείρα είναι ότι η Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή και οι ομογενειακές οργανώσεις μπορούν να καλλιεργήσουν επαφές, να εντείνουν ευαισθησίες, να υποστηρίξουν θέματα εθνικού ενδιαφέροντος, αλλά δεν μπορούν να καθορίσουν την ατζέντα των διμερών σχέσεων. Οι στηριζόμενες στα κρατικά συμφέροντα διμερείς σχέσεις είναι η “τούρτα” και το ελληνοαμερικανικό λόμπι το “κερασάκι”. Όχι αντίστροφα.

Η κατά καιρούς προσπάθεια Ελλήνων πολιτικών να αποκτήσουν άκομψα εκλεκτικές σχέσεις με Ελληνοαμερικανούς που κατέχουν αξιώματα στην Ουάσιγκτον σε κάποιες περιπτώσεις έχει εκθέσει τους ομογενείς αξιωματούχους, σε βαθμό που κάποιες φορές να τους έχει «ακυρώσει» όσον αφορά τη δυνατότητά τους να παίξουν στην κρίσιμη στιγμή θετικό ρόλο για τα εθνικά συμφέροντα.

Στρατηγική σχέση

Ας θυμηθούμε τον τραγέλαφο όταν ο ομογενής Τζορτζ Στεφανόπουλος βρισκόταν σε πολύ σημαντική θέση στο πλευρό του τότε Αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον, ή όταν ο καταγόμενος από τη Βόρειο Ήπειρο ομογενής Τζορτζ Τένετ είχε αναλάβει επικεφαλής της CIA. Τα ίδια είχαν συμβεί και την εποχή που ο Μάικλ Δουκάκης διεκδικούσε την προεδρία των ΗΠΑ. Όταν κάποιος εκ των Ελληνοαμερικανών αναλαμβάνει κυβερνητικό αξίωμα αποστολή του είναι να υπηρετήσει την αμερικανική πολιτική.

Η απομάκρυνση του κ. Πρίμπους, λοιπόν, δεν πρόκειται να επηρεάσει καθοριστικά τη στρατηγική σχέση Ελλάδας-ΗΠΑ. Από τις πρώτες ημέρες της εκλογής Τραμπ βαρύνουσα σημασία είχαν οι αφετηριακές ανεπίσημες επαφές που είχε ο υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς με τον επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας αρχικά με τον Μάικλ Φλυν και στη συνέχεια με τον αντικαταστάτη του στρατηγό Μακμάστερ.

Η επιλογή Κοτζιά να εκθέσει την ελληνική οπτική στους θεσμικά αρμοδίους (Συμβούλιο Ασφαλείας και Στέιτ Ντιπάρτμεντ) δημιούργησε μία στέρεα βάση για τη διμερή συνεννόηση. Ακόμη και σε θέματα, όπως το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπου ο κ. Πρίμπους είχε ιδιαίτερη ευαισθησία, το πλαίσιο δεν αλλάζει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σχεδόν ταυτόχρονα με την αποχώρηση Πρίμπους από τον Λευκό Οίκο υπήρξε δυναμική παρέμβαση από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς την Τουρκία, ζητώντας της να σεβαστεί το ναό της Αγίας Σοφίας και να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Ιερατικής Σχολής στη Χάλκη.

stavroslygeros.gr

Ο Κ. Δεσποινιάδης μιλάει για το Πανοπτικόν, τις εκδόσεις και την Αναρχία.

Από
anixneuseis
-
0

Συνέντευξη του συγγραφέα, μεταφραστή και εκδότη του περιοδικού και των εκδόσεων ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ Κώστα Δεσποινιάδη στην εκπομπή “Μέσα Στην Πόλη Των Άλλων”. Μια συζήτηση για το Πανοπτικόν, τις εκδόσεις και την Αναρχία. Η εκπομπή προβλήθηκε στις 20/02/15 στη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης tv100.

Le chômage repart à la hausse en juillet

Από
pcuser
-
0

En juillet 2017, le nombre de demandeurs d’emploi inscrits en catégorie A a augmenté de 1 %, selon les chiffres dévoilés ce jeudi par Pôle emploi.

Au total, le nombre de demandeurs d'emploi en catégories A, B et C croît sur trois mois de 1,6 % (+ 86 400).

Στη Βαρκελώνη και την Φινλανδία, το νέο κανονικό της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
0
Ένα γνωστό μοτίβο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας
Robin Simcox
foreignaffairs.gr
Ένα αυτοσχέδιο μνημείο στην Las Ramblas, τον τόπο της επίθεσης της 17ης Αυγούστου στην Βαρκελώνη, τον Αύγουστο του 2017. ALBERT GEA / REUTERS

Περίληψη:

 Το ISIS θα προτιμούσε να πραγματοποιήσει μια επίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά οι συνθήκες είναι πιο ευνοϊκές στην Ευρώπη, η οποία έχει έναν πιο ριζοσπαστικό και λιγότερο ενσωματωμένο μουσουλμανικό πληθυσμό. Στην Ευρώπη, το ISIS μπόρεσε επίσης να διεισδύσει στις ροές προσφύγων που κατευθύνονται προς την ήπειρο και να εκμεταλλευθεί ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που δεν δίνουν επαρκή προσοχή στην αντιτρομοκρατία.

O ROBIN SIMCOX είναι υπότροφος στην έδρα Margaret Thatcher στο Heritage Foundation.

Η συχνότητα των επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στην Ευρώπη [1] παραμένει εξαιρετικά σταθερή, με τις Αρχές να αγωνίζονται να ανταποκριθούν στην κλίμακα της απειλής. Τα περιστατικά στην Ισπανία και την Φινλανδία την προηγούμενη εβδομάδα αποτελούν την επιτομή αυτής της τάσης. Στην Ισπανία, μια ομάδα κυρίως Μαροκινών τρομοκρατών οδήγησε ένα φορτηγάκι σε ένα πλήθος στην La Rambla της Βαρκελώνης, αναπαράγοντας πρόσφατες επιθέσεις στην Γαλλία, την Γερμανία, την Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Λίγες ώρες αργότερα, μια άλλη επίθεση με βαν τρομοκρατούσε την ισπανική πόλη Cambrils. Συνολικά, 15 άνθρωποι σκοτώθηκαν και πάνω από 120 τραυματίστηκαν. Εν τω μεταξύ, στην Φινλανδία, ένας 18χρονος αιτούμενος άσυλο που ονομάζεται Abderrahman Mechkah, επίσης από το Μαρόκο, σκότωσε δύο και τραυμάτισε οκτώ στην πόλη Turku, σε επίθεση με μαχαίρι. Οι φινλανδικές Αρχές αντιμετωπίζουν το περιστατικό ως πράξη τρομοκρατίας.

24082017-1.jpg

Ένα αυτοσχέδιο μνημείο στην Las Ramblas, τον τόπο της επίθεσης της 17ης Αυγούστου στην Βαρκελώνη, τον Αύγουστο του 2017. ALBERT GEA / REUTERS
————————————————————

Όλα αυτά συμβαδίζουν με την ισλαμική στρατηγική στην Ευρώπη [2] τα τελευταία χρόνια. Κατ’ αρχήν, οι πληγείσες χώρες δεν πρέπει να αισθανθούν σοβαρά σοκαρισμένες. Από τις αρχές του Ιανουαρίου του 2014, στοχεύθηκαν 16 ευρωπαϊκές χώρες [3]. Η εστίαση στην Ευρώπη είναι, εν μέρει, σύμφωνη με την ερμηνεία της ισλαμικής θεολογίας από το ISIS. Ο Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι προειδοποίησε τον Ιούλιο του 2014 [4] ότι ο κόσμος ήταν χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα -εκείνο του Ισλάμ και του «στρατοπέδου των kuffar [στμ: των απίστων, αλλά με πιο προσβλητική χροιά] και της υποκρισίας … των Εβραίων, των Σταυροφόρων και των συμμάχων τους». Το ISIS θα προτιμούσε να πραγματοποιήσει μια επίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά οι συνθήκες είναι πιο ευνοϊκές στην Ευρώπη, η οποία έχει έναν πιο ριζοσπαστικό και λιγότερο ενσωματωμένο μουσουλμανικό πληθυσμό. Στην Ευρώπη, το ISIS μπόρεσε επίσης να διεισδύσει στις ροές προσφύγων που κατευθύνονται προς την ήπειρο και να εκμεταλλευθεί ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που δεν δίνουν επαρκή προσοχή στην αντιτρομοκρατία.

Ειδικότερα, η Ισπανία διατρέχει κίνδυνο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η πιο θανατηφόρα ισλαμική επίθεση στην Ευρώπη σημειώθηκε τον Μάρτιο του 2004, όταν σκοτώθηκαν 191 άνθρωποι στις συνδεδεμένες με την αλ Κάιντα βομβιστικές επιθέσεις στην Μαδρίτη. Αυτό οδήγησε σε μια προσπάθεια στρατολόγησης [5] από την κυβέρνηση για να αποφευχθεί μια άλλη επίθεση στο μέλλον, και έκτοτε υπήρξαν πολλές επιτυχίες. Επτά συνωμοσίες έχουν διαλυθεί από τον Ιανουάριο του 2015 [3]. Ο Matthew Olsen, πρώην διευθυντής του Εθνικού Κέντρου των ΗΠΑ για την Αντιτρομοκρατία, σχολίασε πρόσφατα [6] ότι «οι ισπανικές Αρχές βρίσκονται στην κορυφή του παιχνιδιού στην Ευρώπη». Ωστόσο, η κλίμακα της συνεχιζόμενης ισλαμιστικής στρατολόγησης σήμαινε ότι μια άλλη επίθεση ήταν αναπόφευκτη. Υπάρχει επίσης ένα ιδεολογικό και ιστορικό στοιχείο σε αυτό. Τμήματα της Ισπανίας θεωρούνται μουσουλμανικά εδάφη του εκτεταμένου χαλιφάτου που σχεδιάζουν να δημιουργήσουν οι τρομοκρατικές ομάδες.

Αυτή είναι η πρώτη φορά που η Φινλανδία υπέστη μια ισλαμική επίθεση, αλλά η απειλή έχει υπάρξει για αρκετό καιρό. Δεκάδες Φινλανδοί ταξίδεψαν στην Συρία [7] για να συμμετάσχουν στο ISIS και να συμμετάσχουν στις μάχες. Τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, οι φινλανδικές υπηρεσίες πληροφοριών έμαθαν και απέτρεψαν μια προγραμματισμένη επίθεση [8] σε μια εκκλησία στο Ελσίνκι.

Το προφανές υπόβαθρο των επιτιθέμενων ταιριάζει επίσης στο μοντέλο. Τα χτυπήματα διαπράχθηκαν από ένα συνδυασμό ιθαγενών και γεννημένων στο εξωτερικό τρομοκρατών, με πολλούς να είναι συνδεδεμένοι με το Μαρόκο. Εκείνοι με μαροκινή εθνικότητα ή υπόβαθρο έχουν λάβει μέρος σε πολλά σχέδια στην Ευρώπη [6], ιδίως στην Ισπανία. Οι βομβιστικές επιθέσεις στην Μαδρίτη, οι επιθέσεις της περασμένης εβδομάδας και οι συλλήψεις μετά το 2015 είχαν όλες διασυνδέσεις με το Μαρόκο, μια χώρα με υψηλό ποσοστό μετανάστευσης στην Ισπανία και η οποία μοιράζεται σύνορα με δύο ισπανικούς θύλακες στην βόρεια ακτή της Αφρικής. Εν τω μεταξύ, η φιλελεύθερη Φινλανδία αντικατοπτρίζει τον αυξημένο αριθμό συνωμοσιών [9] που τμήματα της Ευρώπης έχουν αντιμετωπίσει από πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο από το 2015˙ και το γεγονός ότι πολλοί από τους τρομοκράτες ήταν απλώς έφηβοι δεν είναι ασυνήθιστο. Από τον Σεπτέμβριο του 2014 έως τον Δεκέμβριο του 2016, έφηβοι και οι προέφηβοι διοργάνωσαν 34 τρομοκρατικά σχέδια [10] στην Δύση τα οποία αντλούσαν έμπνευση ή κατευθύνθηκαν από το ISIS.

24082017-2.jpg

Ένα μνημόσυνο για την επίθεση με van στην Las Ramblas, τον Αύγουστο του 2017. SUSANA VERA / REUTERS
————————————————————–

Τελικά, ο τρόπος επίθεσης ταιριάζει με τις πρόσφατες τάσεις. Μια πρόσφατη ανάλυση [3] όλων των ισλαμιστικών συνωμοσιών στην Ευρώπη από τις αρχές του 2014 έδειξε ότι ως το συνηθέστερο όπλο επιλογής παραμένουν τα εκρηκτικά. Σύμφωνα με αναφορές από τους New York Times [11], αυτό ήταν επίσης το αρχικό σχέδιο του ισπανικού πυρήνα. Οι εμπλεκόμενοι τρομοκράτες σχεδίαζαν να πυροδοτήσουν ένα φορτηγό γεμάτο εκρηκτικά [12] σε πλήθος πολιτών πριν ανατιναχτεί τυχαία το εργαστήριο κατασκευής βομβών του πυρήνα στο Αλκανάρ την ημέρα πριν από την επίθεση. Πράγματι, η πρόθεση να χρησιμοποιηθούν εκρηκτικές ύλες σπάνια συνδυάζεται με την ικανότητα να αποκτηθούν ή να χρησιμοποιηθούν σωστά.

Η επόμενη πιο δημοφιλής [3] μέθοδος επίθεσης είναι η χρήση ενός αιχμηρού όπλου, όπως συνέβη στην Φινλανδία. Σε περισσότερες από τις μισές συνωμοσίες που αντιμετώπισε η Ευρώπη, τέτοια όπλα οδήγησαν σε τραυματισμούς ή θανάτους. Ωστόσο, αυτές οι επιθέσεις ήταν υπεύθυνες για μόλις το 2% των τραυματισμών και το 1% των θανάτων. Αυτό είναι το δίλημμα για τους τρομοκράτες: Να πραγματοποιήσουν μια επίθεση με μαχαίρι που είναι πιθανότερο να πετύχει, αλλά από την άλλη πλευρά, ο αριθμός των θυμάτων τείνει να είναι χαμηλότερος.

Συγκριτικά, τα οχήματα εμφανίζονται λιγότερο τακτικά στα τρομοκρατικά σχέδια. Συμπεριλαμβανομένων των δύο ξεχωριστών συμβάντων στην Ισπανία, από τον Ιούνιο του 2015 υπήρχαν μόνο 11 τέτοια σχέδια. Η πιο ανησυχητική πτυχή των τροχαίων επιθέσεων είναι ότι, μολονότι χρησιμοποιήθηκαν μόνο στο 4% των συνωμοσιών, ήταν υπεύθυνες [3] για το 39% του συνολικού αριθμού τραυματισμών και το 33% των θανάτων από τον Ιανουάριο του 2014 έως τον Μάιο του 2017. Επιπλέον, τα σχέδια με οχήματα φαίνεται ότι είναι πιθανότερο να επιτύχουν [3]. Οι Αρχές δεν έχουν αποκαλύψει δημοσίως ότι έχουν αποτρέψει οποιαδήποτε τέτοια σχέδια στην Ευρώπη. Από τις αρχές Ιουνίου του 2017, έχουν υπάρξει ακόμα πέντε τέτοια σχέδια, οπότε ο ρυθμός φαίνεται να επιταχύνεται -ενδεχομένως, ως αποτέλεσμα του ότι οι επίδοξοι τρομοκράτες βλέπουν πόσο επιτυχημένες είναι αυτές οι επιχειρήσεις.

Τέλος, η στόχευση των πολιτών εξακολουθεί να είναι η κύρια προτίμηση των τρομοκρατών, με πάνω από το ένα τρίτο των συνωμοσιών να επικεντρώνεται αποκλειστικά σε ήπιους στόχους. Αυτό αντανακλάται τόσο στις ισπανικές όσο και στις φινλανδικές επιθέσεις. Στην Φινλανδία, ο δράστης μαχαίρωσε ειδικά γυναίκες [13]. Οι μόνοι τραυματίες ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να σταματήσουν την επίθεση. Μια τρομοκρατική επίθεση που αφορά αποκλειστικά γυναίκες είναι μια νέα εξέλιξη. Προηγουμένως, όταν στοχεύονταν συγκεκριμένες ομάδες εντός του πληθυσμού των πολιτών, έτειναν να είναι για θρησκευτικούς λόγους: Οι Εβραίοι, οι Χριστιανοί και οι Σιχ έγιναν όλοι θύματα. Δεν γνωρίζουμε ακόμα τους ακριβείς λόγους για τους οποίους στοχοποιούνται οι γυναίκες, αλλά είναι πιθανό ο δράστης να τις θεωρεί αμαρτωλές -για παράδειγμα επειδή ντύνονται «ανεπαρκώς σεμνά».

Πολλές από τις συζητήσεις σχετικά με την αντίδραση σε αυτές τις επιθέσεις θα επικεντρωθούν σε πρακτικά μέτρα που μπορούν να αποτρέψουν τέτοιες επιθέσεις, όπως η στρατηγική τοποθέτηση τσιμεντένιων φραγμάτων. Το Ηνωμένο Βασίλειο εξετάζει επιπλέον ελέγχους [14] για όσους επιθυμούν να νοικιάσουν βαν. Από πολιτικής πλευράς, θα τεθούν και πάλι ερωτήματα σχετικά με την γενικότερη προσέγγιση της Γερμανίας όσον αφορά τη μετανάστευση και τις ευρωπαϊκές στάσεις απέναντι στην απέλαση γενικότερα. Ο Mechkah ήρθε στην Γερμανία το 2015 υπό το πρόσχημα του πρόσφυγα και στην συνέχεια ταξίδεψε στην Φινλανδία και υπέβαλε αίτηση για άσυλο, ωστόσο το αίτημα απορρίφθηκε [15] στις αρχές του 2017. Την ίδια εποχή, οι αρχές της Φινλανδίας έλαβαν μια πληροφορία [16] ότι ο Mechkah είχε ριζοσπαστικοποιηθεί. Δυστυχώς, όμως, παρέμεινε στην χώρα και ήταν ελεύθερος να εκτελέσει την επίθεσή του.

Μακροπρόθεσμα, βεβαίως, αυτό που θα σώσει τις περισσότερες ζωές είναι το τι που μπορούν να κάνουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να εξαλείψουν την ελκυστικότητα του ισλαμισμού ως ιδεολογία. Η πρόοδος σε αυτό το μέτωπο, δυστυχώς, φαίνεται ότι ακόμα απέχει.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/finland/2017-08-23/barcelona-and…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/anthologies/2017-05-05/europes-furies
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/belgium/2016-03-23/isis-next-target
[3] http://www.heritage.org/europe/report/european-islamist-plots-and-attack…
[4] https://www.wilsoncenter.org/article/the-isis-primer
[5] https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/08/barcelona-atta…
[6] https://www.nytimes.com/2017/08/19/world/europe/barcelona-cambrils-catal…
[7] http://www.newsweek.com/isis-fears-mean-finland-safest-country-world-rai…
[8] http://www.euronews.com/2017/06/20/helsinki-police-foil-terror-plot
[9] http://www.nationalreview.com/article/450288/angela-merkel-refugee-polic…
[10] https://ctc.usma.edu/posts/the-islamic-states-western-teenage-plotters
[11] https://www.nytimes.com/2017/08/17/world/europe/barcelona-catalunya-van….
[12] https://twitter.com/rcallimachi/status/898511352381280256
[13] https://yle.fi/uutiset/osasto/news/finnish_police_main_suspect_in_turku_…
[14] https://www.theguardian.com/uk-news/2017/aug/20/uk-extra-checks-for-van-…
[15] https://www.nytimes.com/2017/08/21/world/europe/finland-turku-abderrahma…
[16] http://www.9news.com.au/world/2017/08/22/02/50/finland-stabbing-suspect-…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Γιατί ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας ήταν μόνιμα συνοφρυωμένος στην ‘Αγκυρα; Η συνάντηση με τον Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Του Μιχαήλ Βασιλείου

FILE PHOTO. Members of Kurdish People Defence Units (YPG) flash victory sign. EPA, SEDAT SUNA AUGUST 24, 2017

Είναι οι ΗΠΑ υπέρ της δημιουργίας κουρδικού κράτους στην Μέση Ανατολή, κάποια στιγμή, σε κάποιον γεωγραφικό χώρο; Μπορούν να ισορροπήσουν από τη μια μεριά η γεωστρατηγική σημασία της Τουρκίας για την Ατλαντική Συμμαχία και η κρισιμότητα της κουρδικής βοήθειας για την εξουδετέρωση του ISIS στη Συρία και το Ιράν;

Αυτά τα δυο ερωτήματα πλανώνται συνεχώς την τελευταία περίοδο πάνω από τη «γειτονιά» της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και απαντήσεις δε βρίσκουν.

Αυτά τα ερωτήματα εξακολουθούν να παραμένουν μετά τη συνάντηση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του υπουργού Άμυνας, Νουρετίν Τσανικλί, με τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας, Τζέιμς Μάτις. Έναν καταξιωμένο στρατηγό εν αποστρατεία, ήδη αποδεδειγμένα, μια από τις καλύτερες επιλογές του Τραμπ στην προβληματική του – μέχρι στιγμής – κυβέρνηση, ένα πρόσωπο το οποίο κατά τη διάρκεια της θητείας του στους Πεζοναύτες, απέκτησε για κάποιον λόγο το παρατσούκλι «τρελός σκύλος» (mad dog), παρότι θεωρείται εκ των «διανοουμένων» σε επίπεδο στρατηγικής – στρατιωτικής σκέψης και όχι παρορμητικός.

Η «γλώσσα του σώματος» από όσες φωτογραφίες καταφέραμε να δούμε από τη συνάντηση δείχνει έναν Τζέιμς Μάτις μάλλον συνοφρυωμένο και αυστηρό, αν και έγιναν προσπάθειες να δημιουργηθεί κλίμα που θα ταίριαζε σε συμμάχους, πιο χαλαρό δηλαδή. Δεν είναι γνωστό τι ειπώθηκε κατά τη συνάντηση, αν και φαίνεται πως συμφωνία για μια ακόμη φορά δεν υπήρξε. Οι δημόσιες τοποθετήσεις διά ανακοινώσεων και κάποιων διαρροών από τουρκικής πλευράς, δεν ξεκαθαρίζουν την εικόνα, όμως η αίσθηση της μη συμφωνίας παραμένει.

Η εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Ντάνα Γουάιτ δεν διαφώτισε ιδιαίτερα την κατάσταση, αν και κάποια σημεία της γραπτής ανακοίνωσης έχουν ενδιαφέρον. Οι υπουργοί Άμυνας συζήτησαν «τη σημασία της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας και του Ιράκ… και την επιζήμια επιρροή του Ιράν στην περιοχή».

Στη δε συνάντηση με τον Ερντογάν, ο Μάτις εξέφρασε «δέσμευση στη διμερή σχέση [ΗΠΑ-Τουρκίας] και αντιμετώπισε τις θεμιτές ανησυχίες ασφαλείας της Τουρκίας».

Τι συμπέρασμα βγάζετε αν αυτό είναι εφικτό; Είναι δυνατόν οι Τούρκοι να συζήτησαν την «επιζήμια επιρροή των Ιρανών» σε αυτή τη συγκυρία; Πολύ δύσκολο. Το μόνο σίγουρο είναι οι σφοδρές τους διαμαρτυρίες για την πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στους Κούρδους.

Επίσης, πόσο λάθος είναι να υποστηρίξει κανείς ότι οι ΗΠΑ δεν λένε ευθέως όχι στην προοπτική ανεξαρτητοποίησης των Κούρδων, όχι όμως σε αυτή τη χρονική περίοδο; Επειδή όμως δεν μπορούν να τους αφήσουν κι εντελώς ανικανοποίητους, χωρίς να αισθανθούν ότι κέρδισαν κάτι από τη θυσία τους πολεμώντας το ISIS, μήπως θα πιέσουν σημαντικά, παρεμβαίνοντας ενδεχομένως και στρατιωτικά, για να κατοχυρώσουν ένα στάτους παρόμοιο με αυτό των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ;

Η Τουρκία και αυτό το θεωρεί απαράδεκτο, για τον πολύ απλό λόγο ότι θα συνιστά ένα ακόμα βήμα στην πορεία των Κούρδων προς την πραγμάτωση του ονείρου απόκτησης δικού τους κράτους. Επίσης, ενώ με τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ είχε βρεθεί μια φόρμουλα συνεννόησης, με αυτούς της βορείου Συρίας είναι απλά αδύνατο, όσο τους θεωρούν «θυγατρική» του PKK, το οποίο θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση.

Το πρόβλημα είναι ότι δυσκολεύει και η εφαρμογή του μοντέλου «διαίρει και βασίλευε», καθώς οι προνομιακοί συνομιλητές της Άγκυρας Κούρδοι του Βορείου Ιράκ, αποφάσισαν να διεξάγουν δημοψήφισμα με το ερώτημα της ανεξαρτησίας στις 25 Σεπτεμβρίου.

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Τι στάση κράτησαν οι Αμερικανοί; Δεδομένης της έκκλησης του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον στους Κούρδους του Βορείου Ιράκ να αναβάλουν το δημοψήφισμα, είναι σφόδρα πιθανό ο Μάτις να υποσχέθηκε ασφυκτική πίεση μέχρι την τελευταία στιγμή, αλλά παράλληλα να χρησιμοποίησε και καθησυχαστικά λόγια ότι το Ιράκ δεν πρόκειται να διαιρεθεί.

Πώς αλλιώς να εξηγήσεις στην ανακοίνωση του Πενταγώνου τα περί της σημασίας της εδαφικής ακεραιότητας Συρίας και Ιράκ; Το μόνο βέβαιο είναι, ότι οι ασκήσεις ισορροπίας των Αμερικανών στην περιοχή είναι απίθανες και όποια στάση και να τηρήσουν, θα υπάρχουν αντιδράσεις, κανείς δεν θα είναι απόλυτα ικανοποιημένος.

Εάν η διένεξη με τους Ρώσους είχε περιοριστεί, η κατάσταση ίσως θα ήταν πολύ ευκολότερη, ίσως και μόνο εκ του γεγονότος ότι οι δυο πλευρές θα μοιράζονταν τρόπον τινά το κόστος επιβολής μιας λύσης, ενός αναγκαίου συμβιβασμού, ενώ οι Ρώσοι που καίγονται να αποτινάξουν τις κυρώσεις από πάνω τους, θα ήταν έτοιμοι να αναλάβουν δυσανάλογα μεγάλο κόστος με τα κατάλληλα ανταλλάγματα. Δε συμφωνεί το Κογκρέσο όμως.

Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ έχουν μια Τουρκία με συμπεριφορά πλέον ανοιχτά εχθρική, είτε αυτό αφορά τις τρομακτικές και χωρίς προηγούμενο εντάσεις που έχει δημιουργήσει με ΝΑΤΟϊκούς συμμάχους (π.χ. Γερμανία), είτε τις σχέσεις που έχει αναπτύξει με τον υποτιθέμενο αντίπαλο, τη Ρωσία, ενώ την ίδια ημέρα της επίσκεψης του Μάτις στην Άγκυρα, «έσκαγε» άλλη μια φορά πανομοιότυπη «είδηση» περί υπογραφής συμβολαίων για τους S-400, για να αρχίσουν λίγο αργότερα εκ νέου, τα «ναι μεν αλλά».

Κάποιοι θα υποστήριζαν, ότι η αμερικανική πολιτική θέλει να τελειώνει με το ISIS στη Μέση Ανατολή, να βάλει φρένο ελέγχοντας τη συμπεριφορά του Ιράν προτού βρεθούμε αντιμέτωποι με άλλον ένα μεγάλο πόλεμο εκεί εξαιτίας των ιρανικών κινήσεων, αυτόνομων ή διά – proxy – αντιπροσώπων (βλ. Χεζμπολάχ), οπότε τα σχέδια για τη δημιουργία κουρδικού κράτους μπαίνουν στο ράφι, προσωρινά ενδεχομένως, αρκεί να περάσει έστω και δύσκολα, «χρυσώνοντας το χάπι» στους χαμένους, η εκτεταμένη αυτονομία τους. Οψόμεθα…

Πηγή: Defence Point

Πηγή: Γιατί ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας ήταν μόνιμα συνοφρυωμένος στην ‘Αγκυρα; Η συνάντηση με τον Ερντογάν http://mignatiou.com/2017/08/giati-o-amerikanos-ipourgos-aminas-itan-monima-sinofriomenos-stin-agkira-i-sinantisi-me-ton-erntogan/

«Κόκκινες ομάδες»

Από
anixneuseis
-
3
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ 23.08.2017 

Οσο βαρύ και να είναι το κλίμα τον Σεπτέμβριο, η αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Η κυβέρνηση μπορεί, ακόμη, και καθορίζει την πολιτική ατζέντα, φέρνοντάς την στα μέτρα της. Αλλάζει θέματα, στήνει καβγάδες-αντιπερισπασμούς, λειτουργεί ανορθόδοξα. Το μόνιμο μοτίβο, το οποίο καλώς ή κακώς είναι ακόμη αποτελεσματικό, είναι εκείνο το «ξέρουμε τι κάνατε εσείς επί σαράντα χρόνια». Οταν η αντιπολίτευση εκπροσωπείται από ορισμένα πρόσωπα και –κυρίως– ιδέες που έχουν κακοφορμίσει με την πάροδο του χρόνου, ο αντίλογος γίνεται δύσκολος.

Πέφτουν επίσης πολλοί αντιπολιτευόμενοι «μαχητές» σε μία παγίδα. Δίνουν μάχες για θέματα που είναι πολύ σοβαρά και θα έπρεπε να απασχολούν την κοινή γνώμη σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Η Ελλάδα είναι, όμως, ιδιόμορφη χώρα από πλευράς πολιτικής κουλτούρας και η κοινωνία της έχει περάσει μία χωρίς προηγούμενο κρίση. Δεν είμαι λοιπόν καθόλου βέβαιος ότι η παθιασμένη κριτική για την αντιμετώπιση του καθεστώτος Μαδούρο ή του συνεδρίου στην Εσθονία είναι κάτι που αγγίζει τον μέσο ψηφοφόρο. Οχι ότι δεν είναι σοβαρά αυτά τα ζητήματα. Είναι εξαιρετικά σημαντικά, όπως και όλα όσα αφορούν τους θεσμούς και τον σεβασμό τους. Μην πέφτουμε, όμως, στην παγίδα να θεωρούμε ότι αυτή η κριτική βρίσκει απήχηση στις μάζες.

Τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα πλεονέκτημα που θέλει προσοχή. Μπορεί να αντλήσει ψήφους από μία δεξαμενή που είναι πια μεγάλη: Δημόσιοι υπάλληλοι που φοβούνται για το μέλλον τους, χαμηλοσυνταξιούχοι που είναι θυμωμένοι αλλά θεωρούν ότι κάποιος άλλος θα τους έκοβε παραπάνω τις συντάξεις, άνεργοι, όλοι όσοι ζουν με δωρεάν ρεύμα, μεταφορές, επιδόματα κ.λπ. Η Ν.Δ. και το… νέο ΠΑΣΟΚ θα κάνουν μεγάλο λάθος να εγκαταλείψουν αυτή τη δεξαμενή. Αλλά τώρα δεν επικοινωνούν μαζί της.

Σε λίγο θα αρχίσει ένα δύσκολο, ίσως εκρηκτικό φθινόπωρο. Τι θα σύστηνα στην αντιπολίτευση; Να δημιουργήσει «κόκκινες ομάδες», όπως έκανε πριν από δεκαετίες το αμερικανικό Πεντάγωνο. Με ανθρώπους που θα σκέπτονται και θα σχεδιάζουν όπως ακριβώς ο… κόκκινος αντίπαλος.

“Καθημερινή”

Με αφορμή την “Εσθονία” Πότε ζούσαμε καλύτερα;

Από
anixneuseis
-
20

 

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Η άρνηση της κυβέρνησης να συμμετάσχει σε συνέδριο στην Εσθονία με τίτλο: «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχτηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα» και η αντιπαράθεση που ακολούθησε με την αξιωματική αντιπολίτευση κυρίως για τη σκοπιμότητα της συμμετοχής της χώρας μας, ανέδειξαν την ουσία του προβληματισμού που δημιουργεί η προσπάθεια συκοφάντησης του κομμουνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο: Δηλαδή, η βαθμιαία καταρράκωση του βιοτικού επιπέδου που βιώνουμε σήμερα στις αρχές του 21ου αιώνα στις χώρες της Δύσης και η περαιτέρω υποβάθμισή του που διαφαίνεται μέσα από την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, είναι κληρονομιά του κομμουνισμού του 20ου αιώνα ή μήπως οφείλεται στην κατάρρευσή του μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τη συρρίκνωση των κομμουνιστικών κομμάτων στην Ευρώπη; Πότε υπήρχαν περισσότεροι πόλεμοι στον κόσμο και στην ευρύτερη περιοχή μας; Τότε ή τώρα μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ; Πότε υπήρχαν οι ατέλειωτες προσφυγικές ροές συνεπεία των πολέμων και της πείνας; Τότε που υπήρχε η ΕΣΣΔ ή τώρα;

Όπως γράφει ο Σλαβόι Ζίζεκ στο βιβλίο του «Προβλήματα στον Παράδεισο: Ο κομμουνισμός μετά το τέλος της Ιστορίας» (εκδ. Μεταίχμιο 2016), τη δεκαετία του 1990 κυκλοφόρησε στη Γερμανία η φήμη σύμφωνα με την οποία ο Γκορμπατσόφ στη διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Βερολίνο επισκέφθηκε αιφνιδιαστικά τον πρώην καγκελάριο Βίλυ Μπράντ. Ωστόσο, ο Μπράντ αρνήθηκε να τον δει. Αργότερα εξήγησε τον λόγο. Δεν συγχώρεσε ποτέ τον Γκορμπατσόφ που επέτρεψε τη διάλυση του κομμουνιστικού μπλοκ, όχι επειδή πίστευε μυστικά στο σοβιετικό κομμουνισμό, αλλά επειδή είχε πλήρη επίγνωση ότι η εξαφάνιση του σοβιετικού μπλοκ θα συνεπάγονταν την εξαφάνιση του δυτικοευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κράτους πρόνοιας. Με άλλα λόγια ο Μπραντ ήξερε ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι διατεθειμένο να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις στους εργαζόμενους και τους φτωχούς μόνον όταν υπάρχει η σοβαρή απειλή μιας εναλλακτικής λύσης, ενός διαφορετικού τρόπου παραγωγής ο οποίος υπόσχεται στους εργαζόμενους τα δικαιώματά τους. Για να διατηρήσει τη νομιμοποίησή του, ο καπιταλισμός είναι υποχρεωμένος να δείχνει ότι μπορεί να λειτουργεί καλύτερα απ’ ό,τι η εναλλακτική λύση ακόμη και για τους εργάτες και τους φτωχούς, αλλά από τη στιγμή που αυτή η εναλλακτική λύση εξαφανίζεται, ο καπιταλισμός μπορεί να προχωρήσει στη διάλυση του κράτους πρόνοιας». Αυτό δεν συμβαίνει μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη; Ο Ούλριχ Μπεκ μάλιστα έγραφε ότι «το κοινωνικό κράτος είναι νόθο τέκνο του κομμουνισμού, γεννημένο από το φόβο απέναντί του». Γιατί λοιπόν το κεφάλαιο να μην ανακαλεί σήμερα όλες τις παραχωρήσεις του προς τους εργαζόμενους;

Όμως η διάλυση της ΕΣΣΔ, πέρα από κοινωνικές είχε  οικονομικές επιπτώσεις σε παγκόσμια κλίμακα που επέτρεψαν στον νεοφιλελευθερισμό να ανδρωθεί και να σαρώνει σήμερα τα πάντα. Διότι, η Οχτωβριανή Επανάσταση, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αργότερα και η επιρροή της ΕΣΣΔ σε μεγάλο τμήμα της υφηλίου ανέκοψαν τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, η οποία δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. Τον 19ο αιώνα, οι οικονομίες των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών ήταν ήδη εν πολλοίς παγκοσμιοποιημένες, ίσως μάλιστα περισσότερο απ’ ότι είναι σήμερα. Η Βρετανική και η Γαλλική Αυτοκρατορία είχαν τότε τον έλεγχο όλου σχεδόν του παγκόσμιου πλούτου. Ό,τι, λοιπόν συνέβαινε ήδη τον 19ο αιώνα συμβαίνει και στις αρχές του 21ου αιώνα. Μεταξύ των δύο αυτών περιόδων κατά τον 20ο αιώνα, για ένα μεγάλο μέρος του, αυτό που συνέβη ήταν ότι η εμφάνιση της κομμουνιστικής  αλτερνατίβας εμπόδισε την επέκταση της “παγκόσμιας αγοράς”. Υπήρξαν ολόκληρες περιοχές του πλανήτη που αποσπάστηκαν από την καπιταλιστική τάξη πραγμάτων. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο,  φραγμός στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση υπήρξε το συμπαγές μπλοκ των κομμουνιστικών χωρών και οι νίκες των αντιαποικιακών κινημάτων. Μερικά χρόνια αργότερα η ΕΣΣΔ και το σοβιετικό μπλοκ κατέρρευσαν. Έτσι η συσσώρευση του κεφαλαίου σε πλανητικό επίπεδο μπόρεσε να επαναληφθεί, όπως “τη χρυσή εποχή” του 19ου αιώνα και μάλιστα σε τεράστια κλίμακα. Νέα εδάφη, νέες χώρες προσφέρονταν τώρα για εκμετάλλευση τεράστιου αριθμού προλεταριοποιημένων κατοίκων της υπαίθρου. Με άλλα λόγια η διάλυση της ΕΣΣΔ δημιούργησε ξαφνικά ένα τεράστιο γεωοικονομικό κενό που έσπευσε το παγκόσμιο κεφάλαιο να το καλύψει και να αξιοποιήσει τις ιδιαιτερότητές του (φθηνές πρώτες ύλες και φθηνή εργασία), εγκαταλείποντας τις ευημερούσες δυτικές κοινωνίες. Εκεί ας αναζητηθεί η αποβιομηχάνιση των μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ που ψήφισαν τον Τραμπ, εκεί οφείλεται η ανεργία και η ακροδεξιά στροφή στην Ευρώπη. Αυτή είναι η κληρονομιά της εξαφάνισης του σοβιετικού μπλοκ στον 21ο αιώνα που όλοι βιώνουμε.

Αυτή είναι και η ουσία των πραγμάτων: Όσο υφίστατο η ΕΣΣΔ, οι λαοί της Δύσης και όχι μόνον, ζούσαν πολύ καλύτερα και η υφήλιος ειρηνικότερα. Από τη στιγμή που ο καπιταλισμός, το κεφάλαιο δηλαδή, απελευθερώθηκε από το αντίβαρό του, δρα ανεξέλεγκτα αρπάζοντας συσσωρευμένα όσα πιστεύει ότι απώλεσε εξ αιτίας του αντίπαλου δέους στη διάρκεια του “σύντομου εικοστού αιώνα”  σε κοινωνικές παραχωρήσεις και εξ αιτίας της συρρίκνωσης της παγκοσμιοποίησης στα όρια της δυτικής επιρροής μόνον.   Όσα άλλα προβάλλονται, όπως τώρα από την ΕΕ στην Εσθονία, έρχονται να συγκαλύψουν τη σημερινή πραγματικότητα και να απενοχοποιήσουν τον νεοφιλελευθερισμό γιαι τα εγκλήματά του σε μια εικοσιπενταετία μόλις. Διότι έπεται συνέχεια….

Μακροδημόπουλος   Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

23-8-2017

 

«Το καλό προεδρικό παράδειγμα  οδήγησε στην Χάρτα Διαφάνειας  του στάτους της Brigitte Macron»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Η κάθε εξουσία, άρα και του Emmanuel Macron, οφείλει να δίνει στους πολίτες πρώτη το καλό παράδειγμα για να είναι άξια σεβασμού από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος που εκπροσωπεί, και πέραν αυτού. Αυτό λέει η τετράγωνη πολιτική λογική.

Ιδιαίτερα όταν ο ηγέτης της έχει ζητήσει από τους υπουργούς της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού που ενέκρινε να δουλέψουν με γνώμονα το καλό  παράδειγμα (exemplarité) κατά την άσκηση της εξουσίας τους. Μάλιστα από τις 19-05-2017 και σύμφωνα με το Διάταγμα Νο 2017-1063, έχει περιορίσει τον αριθμό των Συμβούλων τους στα ιδιαίτερα Γραφεία τους ως εξής : 10 για τον κάθε υπουργό, 8 για έναν αναπληρωτή υπουργό και 5 για έναν υφυπουργό.

Ιδιαίτερα όταν έχει ψηφίσει πριν λίγες μέρες τον εμβληματικό νόμο για την ανάκτηση της αξιοπιστίας της γαλλικής πολιτικής ζωής, περικόπτοντας  πολλά και διαχρονικά οικονομικά και οικογενειακά προνόμια των βουλευτών και των γερουσιαστών της Γαλλίας. Μπορούν να εξαιρούνται από τις μειώσεις αυτές ο Πρόεδρος και η σύζυγός του ; Ασφαλέστατα όχι.

Ιδιαίτερα όταν καλεί τα εκατομμύρια των Γάλλων να αποδεχτούν οσονούπω οικονομίες σε βάρος του σημερινού διαθέσιμου εισοδήματος (π.χ. επίδομα ενοικίου) και των συνδικαλιστικών κεκτημένων τους (ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας π.χ.), προκείμενου να βελτιωθούν απρόσωπα μακροοικονομικά μεγέθη της γαλλικής οικονομίας, όπως π.χ. :

@ το ποσοστό απασχόλησης (από 55,5% το 1980 πήγε στο 65,3% το 2017)

@ η οικονομική μεγέθυνση (από 0,2% το 2013 πήγε στο 1,6% το 2017)

@ ο τουρισμός που σπάει τα ρεκόρ (από 93,9 εκατ. τουρίστες το 2012 πήγε στα 96,8 το 2017)

@ κτλ, κτλ

τα οποία, παρεμπιπτόντως και συμπτωματικά, φαίνονται να έχουν βελτιωθεί, σύμφωνα με το πρόσφατο δημοσίευμα του δημοσιογράφου Rémy Dessarts «Les dix chiffres qui montrent l’embellie de l’économie française, δηλαδή οι 10 αριθμοί που δείχνουν τη βελτίωση της γαλλικής οικονομίας» στις 20-08-2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal du dimanche.

Ο γράφων, από τις φιλόξενες στήλες των Ανιχνεύσεων, ασχολήθηκε εγκαίρως, πολιτικά κι όχι κουτσομπολίστικα,  άλλες δυο φορές με το στάτους  της συζύγου του Γάλλου προέδρου Brigitte Macron, ώστε αυτό να συνάδει τόσο με την ηθικοποίηση της γαλλικής πολιτικής ζωής όσο και με την εξυγιαντική οικονομική γραμμή πλεύσης που υποσχέθηκε και φαίνεται μέχρι τώρα να ακολουθεί ο Emmanuel Macron. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά, βλέπε :

«Το στάτους της Brigitte Macron εκνευρίζει και παρέχει όπλα στους βουλευτές», 21-07-2017, http://www.anixneuseis.gr/?p=171670

«Ο εξαγγελθείς Παραδειγματισμός, οδηγός για το στάτους της Brigitte Macron», 10-08-2017, http://www.anixneuseis.gr/?p=172837

Δίχως δε καμία δόση αυταρέσκειας, διάβασα στις 21-08-2017 στον επίσημο ιστότοπο του Elysée (http://www.elysee.fr/communiques-de-presse/article/charte-de-transparence-relative-au-statut-du-conjoint-du-chef-de-l-etat/) ότι τελικά ο Γάλλος πρόεδρος ακολούθησε, νωρίτερα από ό,τι είχε προβλεφτεί, τον δρόμο του καλού παραδείγματος που του συνιστούσαμε πολλοί, κι ας επρόκειτο για μια σχετική προεκλογική του αθέτηση εξαγγελίας. Δηλαδή η σύζυγός του θα ασχολείται με ό,τι ασχολείται μέχρι σήμερα (και με πολλά άλλα πράγματα του ευρύτερου κοινωνικού τομέα) με βάση μια «Χάρτα Διαφάνειας» η οποία :

@ δεν συνιστά έναν ειδικό νόμο ή διάταγμα του γαλλικού κράτους  που να εμπίπτει στις σχετικές διατάξεις του άρθρου 34 του γαλλικού Συντάγματος.

@ δεν προβλέπει ειδικό προϋπολογισμό αλλά η Brigitte Macron θα πορεύεται με τις τρέχουσες δαπάνες της Προεδρίας της Δημοκρατίας που μάλιστα θα είναι ετησίως ελέγξιμες από το Ελεγκτικό Συνέδριο, αφού θα καταχωρούνται στην αναλυτική λογιστική του Elysée και θα δίνονται στη δημοσιότητα μέσω ειδικής έκθεσης. Είναι ένας τρόπος να αποφευχθεί η πολεμική, σαν αυτή που είχε ξεσπάσει και αφορούσε την Carla Bruni και το site της, του οποίου το κόστος το είχε αποτιμήσει το Ελεγκτικό Συνέδριο στις 410 000 ευρώ σε βάρος του δημοσίου.

@ δεν θα συνοδεύεται από μια κουστωδία Συμβούλων. Προβλέπονται μόνο 2 και 1 γραμματέας, δανεικοί από το προσωπικό του Μεγάρου του Elysée. Το 2013, η Valérie Trierweiler (τότε συμβία του Hollande) είχε 5 συμβούλους και η Carla Bruni-Sarkozy είχε 8 συνεργάτες.

Επίσης, δόθηκε την ίδια μέρα στη δημοσιότητα από τη γαλλική προεδρία ένας λεπτομερής απολογισμός του έργου και των μετακινήσεων  της Πρώτης Κυρίας (η Macron δήλωσε πρόσφατα στο περιοδικό ELLE ότι της αρέσει να την αποκαλούν απλά οι Γάλλοι Brigitte κι όχι 1η Κυρία) από τις 14 Μάιου έως και 31 Ιουλίου 2017. Είναι διαθέσιμος στον ίδιο ιστότοπο (http://www.elysee.fr/communiques-de-presse/article/actions-et-deplacements-de-madame-brigitte-macron-depuis-le-14-mai-201/) με την δέσμευση στο τέλος κάθε μήνα να δίνεται στη δημοσιότητα ο αντίστοιχος απολογισμός του όποιου έργου της, για λόγους διαφάνειας.

Έτσι όπως γράφει  η δημοσιογράφος Claire Lebrun στις 21-08-2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal du dimanche, από το «στάτους της Πρώτης Κυρίας» που υποσχέθηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του ο Macron, κατέληξε (ευτυχώς θα έλεγα εγώ) σε μια «Χάρτα Διαφάνειας». Και τούτο για να τερματίσει πάραυτα μια “γαλλική υποκρισία” η οποία συγκέντρωσε, μέσα στο καλοκαίρι, περισσότερες από 300.000 υπογραφές κατά αυτής της προεκλογικής εξαγγελίας. Η Χάρτα δηλώνει ότι κανένα νομικό κείμενο δεν κωδικοποιεί “τον ρόλο του συζυγικού καθεστώτος” αλλά “διευκρινίζει” για πρώτη φορά “την αποστολή της και τα μέσα που της έχουν διατεθεί”.

Η εν λόγω Χάρτα επεξηγεί, μεταξύ άλλων, ότι η Brigitte Macron θα έχει αμισθί ένα ρόλο “εκπροσώπησης της Γαλλίας”. Μπορεί να συνοδεύει τον Emmanuel Macron κατά τη διάρκεια “συνόδων κορυφής και διεθνών συναντήσεων”, να απαντάει στις “επιστολές” των Γάλλων, να εποπτεύει “επίσημες δεξιώσεις στο Μέγαρο του Elysée” και να υποστηρίζει “φιλανθρωπικές, πολιτιστικές ή κοινωνικές εκδηλώσεις”. Επίσης, δίνεται έμφαση στον «φιλανθρωπικό» ρόλο της Brigitte Macron, η οποία θα είναι υπεύθυνη για τη “διαρκή ακρόαση και για τις σχέσεις με τους παράγοντες της κοινωνίας των πολιτών στους τομείς της αναπηρίας, της εκπαίδευσης, της υγείας, του πολιτισμού, της  προστασίας των παιδιών και της ισότητας ανδρών-γυναικών».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μακεδονικό: Πολιτικός Ρεαλισμός αλλά με στόχο…το έδαφος.

Από
anixneuseis
-
1

του Νικόλαου Παούνη, Βαλκανιολόγου.


Με αφορμή την πρόσφατη εκδήλωση της «Μακεδονικής» ομογένειας στον Καναδά και την ανάρτηση συμβόλων αλυτρωτικού περιεχομένου[1], αλλά και την εσχάτως δημοσιευθείσα συνέντευξη του Προέδρου της αυτοαποκαλούμενης Παμμακεδονικής Διασποράς (Svetski Makedonski Kongres-Светски македонски конгрес)[2], Todor Petrov, επανέρχεται το ζήτημα του Μακεδονικού στο προσκήνιο.
Η Ελλάδα εγκαλείται να επιδείξει τον απαραίτητο πολιτικό ρεαλισμό, και να προχωρήσει σε μια γενναιόδωρη υποχώρηση προς τα αιτήματα της Π.Γ.Δ.Μ. προκειμένου να επιλυθεί το ζήτημα του ονόματος και να αρχίσει η διαδικασία ένταξης στους ευρωατλαντικούς θεσμούς.
Για το ιστορικό υπόβαθρο του «Μακεδονισμού», την προέλευση των κατοίκων, τις δράσεις και το δυναμικό των αυτοαποκαλούμενων «εθνικά» Μακεδόνων, έχω αναφερθεί σε μακροσκελές άρθρο το οποίο φιλοξενήθηκε από το περιοδικό «Στρατηγική», συνεπώς δεν κρίνεται σκόπιμη τυχόν επανάληψη[4].
Σε κάθε περίπτωση ο Μακεδονισμός ως ιδεολογικό υπόβαθρο πυροδοτήθηκε με την εμφάνιση της σχισματικής βουλγαρικής Εκκλησίας (Εξαρχία-12/03/1870), και την μεταγενέστερη χρονικά Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (Ιδέα Πανσλαβιστικού Κομιτάτου 1878).
Μέσω του παρόντος προσπαθώ να υπενθυμίσω ότι το μείζον στην υπόθεση της ονοματοδοσίας της Π.Γ.Δ.Μ. δεν είναι το ζήτημα του ονόματος, αλλά το έδαφος.
Τι συμβαίνει στη γειτονική χώρα; Πέραν της επίσημης πολιτικής επιθετικής ρητορικής, σε κάθε εκδήλωση που λαμβάνει χώρα, στις σχολικές αίθουσες και στο σύνολο των δημοσίων κτιρίων είναι αναρτημένοι χάρτες με τη λεγόμενη Obedineta Makedonija (Ενωμένη Μακεδονία), σε κάθε παραδοσιακό άκουσμα τονίζεται η αδικία που υπέστη η χώρα κατά το παρελθόν μέσω του τριπλού διαμελισμού της, στη διάρκεια πανηγυρισμών αθλητικών σωματείων απαγγέλλεται μαζικά το σοβινιστικού περιεχομένου «Izlezi Momce pravo na terasa» με το οποίο υπενθυμίζεται ότι τελικός προορισμός θα είναι πάντα η Θεσσαλονίκη, ενώ χρηματοδοτούνται δεκάδες ντοκιμαντέρ τα οποία καλλιεργούν συστηματικά την έννοια του Μακεδονισμού.
Συνεπώς κανείς δεν πρέπει να αναμένει αποποίηση του δικαιώματος χρήσης ενός ονόματος το οποίο παραπέμπει ευθέως στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.
Τυχόν εκχώρηση του ονόματος από την Ελλάδα συνεπάγεται άμεση παραχώρηση προς την ΠΓΔΜ του λεγόμενου Ιστορικού Δικαίου, ενώ η μετέπειτα διευθέτηση του ζητήματος των προσφύγων (Begalcite)[5], θα δημιουργήσει τη βάση ώστε να υπάρξουν κεκτημένα και ως προς το Εθνικό Δίκαιο.
Σύγκρουση μεταξύ εθνικού (Κοσοβάροι) και ιστορικού δικαίου (Σέρβοι) παρατηρήθηκε στο Κοσσυφοπέδιο (1999), με τα ευρέως γνωστά αποτελέσματα. Στην προκειμένη περίπτωση και οι δύο μορφές δικαίου θα μονοπωλούνται (πια) από το γειτονικό κρατίδιο.
Αρκετοί Αναλυτές θεωρούν την επιβουλή κατά των ελληνικών εδαφών ουτοπική, εξαιτίας του μεγέθους της Ελλάδας, και του βαθμού της διατιθέμενης ισχύος.
Ένα παράδειγμα αντλούμενο από την εθνική ιστοριογραφία δίνει την απάντηση. Όταν το 1832 η Υψηλή Πύλη αναγνώριζε το μικρό από απόψεως εδαφικής επιφάνειας, ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, ουδείς μπορούσε να προβλέψει ότι 90 έτη αργότερα θα μεταβάλλονταν οι συσχετισμοί δυνάμεων και οι περιφερειακές συμμαχίες, γεγονός το οποίο θα επέτρεπε στον Ελληνικό Στρατό να προελάσει και να ενσωματώσει την Ήπειρο, τη Μακεδονία τα νησιά του Αιγαίου, αλλά και να αποβιβαστεί στα μικρασιατικά παράλια.
Επιπλέον να μην διαφεύγει της προσοχής μας, το γεγονός ότι ήδη η Ελλάδα υπέστη την πρώτη ήττα σε διεθνές επίπεδο μετά την καταδικαστική απόφαση του Δ.Δ.Χ. κατόπιν της προσφυγής της Π.Γ.Δ.Μ. για την παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
Συνεπώς θεμιτός ο Πολιτικός Ρεαλισμός, αλλά ως προς τη νομιμοποίηση της επιβουλής;
Η Ελλάδα οφείλει ωστόσο να αναγνωρίσει ότι το γειτονικό κρατίδιο δικαιούται γεωγραφικού προσδιορισμού καθότι «κατέχει» περισσότερο από το 35% των εδαφών της Μακεδονίας, ωστόσο στην όποια συμφωνία θα πρέπει να εφαρμοστούν δικλείδες ασφαλείας σε ότι αφορά την ιστορική εθνολογική «αποσύνδεση» των σημερινών «Σλαβομακεδόνων» από τους αρχαίους Μακεδόνες, μόνιμες συνταγματικές αλλαγές και εφαρμογή πολιτικής αποποίησης Αναθεωρητισμού (σεβασμός στα υφιστάμενα σύνορα), και τέλος αποφυγή πολιτικών παρεμβάσεων στο εσωτερικό της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα της προστασίας της ανύπαρκτης «Μακεδονικής» μειονότητας.Παούνης Νικόλαος
Βαλκανιολόγος
Ερευνητής Κέντρου Ελέγχου Όπλων1) http://mignatiou.com/2017/08/me-ti-gida-stin-plati-piasane-ton-skopiano-proxeno-parousiase-charti-me-tin-makedonia-tou-egeou/
2) Τίτλος άρθρου: Η αγάπη για την κατεχόμενη πατρίδα δεν θεωρείται Αλυτρωτισμός. http://www.echedoros-a.gr/2017/08/blog-post_47.html#more
3) Todor Petrov za MK News: https://youtu.be/UNtr5CV8nJs
4) Παούνης. ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Τεύχος 207, Δεκέμβριος 2011. Ο Αλυτρωτισμός εντός και εκτός Ελλάδας.
5) Αφορά την απέλαση περίπου 50.000 σλαβόφωνων αυτονομιστών και των οικογενειών τους, κυρίως μέλη του NOF και του ΚΚΕ, μετά τη λήξη του ελληνικού εμφυλίου οι οποίοι απώλεσαν την Ιθαγένεια τους, και εξαιρέθηκαν από το Νόμο περί Επαναπατρισμού Πολιτικών Προσφύγων του 1982.

http://www.ekeo.gr/2017/08/%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%81%CE%B5%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC/

1...2,9342,9352,936...3,023Σελίδα 2,935 από 3,023