Η ετήσια σύναξη στη Νέα Υόρκη: Βασικό θέμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ είναι ο άνθρωπος και η ειρήνη

Από

September 8, 2017

Του Πανίκου Παναγιώτου

Πρόεδροι, πρωθυπουργοί, βασιλιάδες και πάσης φύσεως ηγέτες και αντιπρόσωποι των 193 κρατών μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών θα βρεθούν και φέτος στη Νέα Υόρκη για την έναρξη των εργασιών της ετήσιας συνόδου της Γενικής Συνέλευσης. Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Αντόνιο Γκουτέρες θα μιλήσουν για πρώτη φορά από τότε που ανέλαβαν τα καθήκοντά τους. Στις φετινές ομιλίες και συζητήσεις αναμένεται να κυριαρχήσουν θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας (Βόρεια Κορέα, Συρία, Μέση Ανατολή, τρομοκρατία), καθώς και τα ζητήματα που αφορούν στην εφαρμογή της Ατζέντας για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του 2030. Το βασικό θέμα της φετινής γενικής συζήτησης θα είναι: «Εστίαση στους ανθρώπους: προσπάθεια για ειρήνη και αξιοπρεπή ζωή για όλους σε έναν βιώσιμο πλανήτη». Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, που συστάθηκε το 1945, είναι το κύριο και αντιπροσωπευτικό όργανο του διεθνούς Οργανισμού και αποτελείται από 193 κράτη μέλη. Η επίσημη έναρξη των εργασιών της φετινής 72ης συνόδου της ΓΣ θα γίνει την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου. Μετά το καλωσόρισμα από τον πρόεδρο της ΓΣ (σ.σ. για την 72η σύνοδο εξελέγη ο υπουργός Εξωτερικών της Σλοβακίας Miroslav Lajcák) και τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, πρώτος ομιλητής θα είναι –όπως κάθε χρόνο– ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας (πρόεδρος ή υπουργός Εξωτερικών) της Βραζιλίας. Την άνοιξη του 1947, όταν τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών συναντήθηκαν στην περιφέρεια του Κουίνς της Νέας Υόρκης, ο τότε Βραζιλιάνος υπουργός Εξωτερικών, Osvaldo Aranha, προήδρευσε σε ειδική σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης για την Παλαιστίνη και τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς προήδρευσε της δεύτερης τακτικής συνόδου της ΓΣ και από τότε καθιερώθηκε ο εκπρόσωπος της χώρας αυτής να είναι ο πρώτος στον κατάλογο των ομιλητών. Η Βραζιλία είναι μεταξύ των είκοσι κορυφαίων συντελεστών στις ειρηνευτικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Εθνών και έχει συμμετάσχει σε ειρηνευτικές αποστολές σε αρκετές περιοχές του κόσμου, ανάμεσά τους και η Κύπρος. Δεύτερη θέση στη σειρά των ομιλητών στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κατέχουν μόνιμα οι Ηνωμένες Πολιτείες ως η χώρα υποδοχής. Αξίζει να επισημανθεί ότι από τη δεκαετία του ’70 ο εκάστοτε Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ΟΗΕ προεδρεύει της Επιτροπής για τις Σχέσεις του ΟΗΕ με τη Φιλοξενούσα Χώρα. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την 72η σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης, ο ΟΗΕ εξέδωσε διάφορα έγγραφα σχετικά με το θέμα της ημερήσιας διάταξης, συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων για την αειφόρο ανάπτυξη, την εφαρμογή των περιβαλλοντικών συμβάσεων του ΟΗΕ, την κοινωνική ανάπτυξη και την εκπαίδευση. Τα έγγραφα καταγράφουν την πρόοδο που έχει γίνει, τις αδυναμίες που εξακολουθούν να υπάρχουν και διατυπώνουν συστάσεις για την επιτάχυνση μέτρων και πολιτικών που αφορούν στην Ατζέντα για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη. Η έκθεση με τίτλο: «Εφαρμογή των αποτελεσμάτων της Παγκόσμιας Διάσκεψης Κορυφής για την Κοινωνική Ανάπτυξη» υπογραμμίζει την ανάγκη αντιμετώπισης της ανισότητας για την εξάλειψη της φτώχειας και την επίτευξη των στόχων της Ατζέντας. Σε πρόσφατη έκθεση του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών για το εμπόριο και την ανάπτυξη, σε σχέση με την Ατζέντα του 2030, περιλαμβάνονται δράσεις για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος ευνοϊκού για το παγκόσμιο εμπόριο. Ο ΓΓ συνιστά «τη χάραξη εμπορικών πολιτικών που προωθούν την οικονομική ανάπτυξη και διασφαλίζουν την εξέταση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών ανησυχιών στις παγκόσμιες και περιφερειακές αλυσίδες αξίας». Για να επιτευχθεί η Ατζέντα του 2030, ο ΓΓ του ΟΗΕ τονίζει ότι «το όραμα ενός κόσμου απαλλαγμένου από φτώχεια σε όλες τις μορφές της, δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την ισότητα των φύλων και την ενδυνάμωση των γυναικών». Όσον αφορά στην ανάπτυξη των ανθρώπινων πόρων, επισημαίνει ότι «η προσαρμογή των θεσμών, των συστημάτων εκπαίδευσης και κατάρτισης και των συστημάτων κοινωνικής προστασίας είναι αναγκαία για τον εξοπλισμό των ανθρώπων για να περιηγηθούν στις προκλήσεις και τις ευκαιρίες του 21ου αιώνα, διασφαλίζοντας ότι κανείς δεν μένει πίσω». Τέλος, υπογραμμίζει τις ευκαιρίες για το μέλλον της εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας θέσεων εργασίας για τους εργαζομένους στον τομέα της υγείας, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της Ατζέντας του 2030 για παγκόσμια κάλυψη της υγείας, καθώς και για τους τομείς της ανανεώσιμης ενέργειας και της κλιματικής αλλαγής. Αναφορά γίνεται και στις σημαντικές αλλαγές που αφορούν στην τεχνολογία, τη δημογραφία, την παγκοσμιοποίηση και τη μετανάστευση. Καμιά αμφιβολία για κλιματική αλλαγή Σε πρόσφατη ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU), ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ αναφέρθηκε στην κλιματική αλλαγή. Ο κ. Γκουτέρες ζήτησε συνεχή δράση προκειμένου να αντιμετωπιστεί η παγκόσμια αυτή πρόκληση και για να εξασφαλιστεί ένα ειρηνικό και βιώσιμο μέλλον για όλο τον κόσμο. «Οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής είναι επικίνδυνες και επιταχύνονται» τόνισε μεταξύ άλλων, επισημαίνοντας ότι «είναι απολύτως απαραίτητο να υλοποιηθεί η Συμφωνία των Παρισίων για την Κλιματική Αλλαγή». Επίσης, κάλεσε όλες τις χώρες «να επιταχύνουν τις δράσεις και τις επενδύσεις που χρειάζονται για ένα μέλλον χαμηλού άνθρακα και να προσαρμοστούν στις αυξανόμενες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής». Ο ΓΓ του ΟΗΕ δεν παρέλειψε να σχολιάσει τους ισχυρισμούς του Αμερικανού ηγέτη, Ντόναλντ Τραμπ και αρκετών στελεχών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, υπογραμμίζοντας ενδεικτικά ότι «δεν υπάρχει καμία επιστημονική αμφιβολία για την κλιματική αλλαγή, ενώ η παγκόσμια θερμοκρασία συνεχίζει να αυξάνεται προκαλώντας τεράστιες καταστροφές και ανεπανόρθωτες επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία».

United Nations Secretary General Antonio Guterres. EPA/ATEF SAFATI

http://mignatiou.com

Germany Heading for Four More Years of Pro-EU, Open-Door Migration Policies

Από

pcuser

September 8, 2017

The policy positions of Merkel and Schulz on key issues are virtually identical: Both candidates are committed to strengthening the European Union, maintaining open-door immigration policies, pursuing multiculturalism and quashing dissent from the so-called far right.
Merkel and Schulz both agree that there should be no upper limit on the number of migrants entering Germany.
Merkel’s grand coalition backed a law that would penalize social media giants, including Facebook, Google and Twitter, with fines of €50 million ($60 million) if they fail to remove offending content from their platforms within 24 hours. Observers say the law is aimed at silencing critics of Merkel’s open-door migration policy.

German Chancellor Angela Merkel, leader of the Christian Democratic Union (CDU), is on track win a fourth term in office after polls confirmed she won the first and only televised debate with her main election opponent, Martin Schulz, leader of the Social Democratic Union Party (SDP).

A survey for the public broadcaster ARD showed that 55% of viewers thought Merkel was the “more convincing” candidate during the debate, which took place on September 3; only 35% said Schulz came out ahead.

Many observers agreed that Schulz failed to leverage the debate to revive his flagging campaign, while others noted that Schulz’s positions on many issues are virtually indistinguishable from those held by Merkel.

Rainald Becker, an ARD commentator, described the debate as, “More a duet than a duel.”

“Merkel came out as sure, Schulz was hardly able to land a punch,” wrote Heribert Prantl, a commentator at Süddeutsche Zeitung. “The candidate is an honorable man. But being honorable alone will not make him chancellor.”

Christian Lindner, leader of the classical liberal Free Democrats, compared the debate to “scenes from a long marriage, where there is the occasional quarrel, but both sides know that they have to stick together in the future, too.”

Television presenter Günther Jauch, writing in Bild, said he had hoped to “at least understand what differentiates Merkel and Schulz in political terms. Instead, it was just a conversation between two political professionals who you suspect could both work pretty seamlessly in the same government.”

Radio and television host Thomas Gottschalk said that the two candidates agreed with each other too often: “They were both always nodding their heads when the other was speaking.”

Germany’s general election is scheduled for September 24. If voters went to the polls now, Merkel’s CDU, together with its Bavarian sister party, the Christian Social Union (CSU), would win 39%, according to a September 4 Politbarometer survey conducted for the public broadcaster ZDF.

Coming in second, Schulz’s SDP would win 22%; the classical liberal Free Democrats (FDP) 10%; the far-left Linke 9%; the Greens 8% and the anti-immigration Alternative for Germany (AfD) 8%.

The poll also found that 57% of respondents said they preferred that Merkel serve another term; only 28% favored Schulz to become the next chancellor. Nevertheless, half of Germany’s 60 million voters are said to be undecided, and some pollsters believe that the country’s huge non-voting population may determine the outcome.

As Merkel’s CDU/CSU is unlikely to emerge from the election with an absolute majority, the 2017 vote effectively revolves around the issue of coalition-building. If current polling holds, Merkel, who has vowed to serve a full four years if re-elected, will have two main options.

Merkel could form another so-called grand coalition, an alliance of Germany’s two biggest parties, namely the CDU/CSU and the SPD. Merkel currently governs with a grand coalition and has done so during two of her three terms in office.

Both the Christian Democrats and Social Democrats have said they hope to end the grand coalition and lead the government with smaller partners after the September election. After the debate, however, many observers believe a grand coalition between Merkel and Schulz is more probable than not.

Merkel’s second option would be to form a three-way coalition with the Greens and the FDP, which served as junior coalition partner to the CDU/CSU for almost half of Germany’s post-war history. Merkel has already ruled out forming a coalition with either the Linke or the AfD.

In any event, the policy positions of Merkel and Schulz on key issues are virtually identical: Both candidates are committed to strengthening the European Union, maintaining open-door immigration policies, pursuing multiculturalism and quashing dissent from the so-called far right.

Merkel and Schulz are ardent Europhiles and both are committed to more European federalism. During an August 12 campaign speech in Dortmund, for example, Merkel described the European Union as the “greatest peace project” in history and vowed that she would never turn her back on this “wonderful project.”

Previously, Merkel said:

“We need more Europe, we need not only a monetary union, but we also need a so-called fiscal union, in other words more joint budget policy. And we need most of all a political union — that means we need to gradually give competencies to Europe and give Europe control.”

Merkel has also endorsed the idea of a European Monetary Fund to deal with sovereign defaults by eurozone countries:

“It could make us even more stable and allow us to show the world that we have all the mechanisms in our own portfolio of the euro zone to be able to react well to unexpected situations.”

Schulz has argued that the EU must be preserved at any cost:

“We are at a historical juncture: A growing number of people are declaring what has been achieved over the past decades in Europe to be wrong. They want to return to the nation-state. Sometimes there is even a blood and soil rhetoric that for me is starkly reminiscent of the interwar years of the past century, whose demons we are still all too familiar with. We brought these demons under control through European structures, but if we destroy those structures, the demons will return. We cannot allow this to happen.”

Schulz has opposed the idea of holding national referendums on leaving the EU:

“Referendums have always posed a threat when it comes to EU policy, because EU policy is complicated. They are an opportunity for those from all political camps who like to oversimplify things.”

Schulz has also voiced optimism that the British decision to leave the European Union would facilitate the creation of a European Army:

“In the fields of security and defense policy, although the EU loses a key member state, paradoxically such a separation could give the necessary impulse for a closer integration of the remaining member states.”

During the September 3 debate, Schulz declared that he would end Turkey’s accession talks to join the European Union because of Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s authoritarianism. Merkel initially said she opposed such a move but then suddenly changed her mind. Unexpectedly, Merkel said: “The fact is clear that Turkey should not become an EU member.”

On the issue of migration, Schulz and Merkel differ on procedure, not principle. During the debate, for example, Schulz accused Merkel of failing to involve the European Union in her 2015 decision to open German borders to more than a million migrants from Africa, Asia and the Middle East. Merkel said that although some mistakes had been made, she would take the same decision again.

In fact, Merkel and Schulz both agree that there should be no upper limit on the number of migrants entering Germany: “On the issue of an upper limit, my position is clear,” Merkel told ARD television. “I won’t accept one.”

Schulz has said:

“A numerical cap is not a response to the refugee issue, even if it is agreed upon in a European context. What do we do with the first refugee who comes to the European frontier and has no quota available? Do we send him back to perhaps a sure death? As long as this question is not resolved, such a discussion makes no sense.”

Schulz believes the European Union should have a greater role in migration policymaking:

“What we need is a European right of immigration and asylum. The refugee crisis shows us clearly that we cannot give a national response to a global phenomenon such as the refugee movements. This is only possible in a European context.”

Merkel has criticized Hungary for failing to show “solidarity” in aiding refugees. She has also vowed to punish Poland for its refusal to take in more migrants from the Muslim world:

“As much as I wish for good relations with Poland — they are our neighbor and I will always strive for this given the importance of our ties — we can’t simply keep our mouth shut in order to keep the peace. This goes to the very foundations of our cooperation within the European Union.”

Schulz vowed that, if elected chancellor, he would push for the EU to cut subsidies to countries that do not take in refugees: “With me as chancellor, we won’t accept that solidarity as a principle is questioned.”

Meanwhile, Merkel’s grand coalition backed a law that would penalize social media giants, including Facebook, Google and Twitter, with fines of €50 million ($60 million) if they fail to remove offending content from their platforms within 24 hours. Observers say the law is aimed at silencing critics of Merkel’s open-door migration policy.

Like Merkel, Schulz has reserved his worst vitriol for the anti-immigration AfD, whose leaders he has described as “rat catchers” (Rattenfänger) who are “trying to profit from the plight of refugees.” He has also called them “shameful and repulsive.”

In an August 22 interview with Bild, Merkel answered critics of her desire to continue in power by saying that the longer she rules, the better she gets: “I’ve decided to run for another four years and believe that the mix of experience and curiosity and joy that I have could make the next four years good ones.”

by Soeren Kern

Soeren Kern is a Senior Fellow at the New York-based Gatestone Institute

https://www.gatestoneinstitute.org

Το Βερολίνο αποδομεί το όραμα της «νέας Ευρώπης» του Μακρόν

Από

pcuser

September 8, 2017

«Για τις λεπτομέρειες σχετικά με την ανοικοδόμηση της ζώνης του Ευρώ, ο Μακρόν ωστόσο δεν ήταν αρκετά σαφής», λέει η Figaro.

to-berolino-apodomei-to-orama-tis-neas-eurwpis-tou-makron

Εκτενείς αναφορές στην επίσκεψη του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα έχουν οι ξένες εφημερίδες. Πιο επικριτικός σε όσα είπε είναι ο γερμανικός Τύπος, με “καρφιά” για γενικόλογες τοποθετήσεις μπροστά από ένα εντυπωσιακό σκηνικό στην Πνύκα.

Ο γαλλικός Τύπος δίνει έμφαση στις αναφορές για το νέο ευρωπαϊκό όραμα μαζί με την φωτισμένη Ακρόπολη, το άρωμα των πεύκων, τις ελιές και τα τριζόνια και σημειώνει ότι όλα αυτά γίνονται στον απόηχο της καταστροφής από τον τυφώνα Ίρμα στην Καραϊβική.

Με τίτλο «Στην Αθήνα ο Μακρόν καλεί να επανεφευρεθούν το “άλας” και το “νόημα” του ευρωπαϊκού δημοκρατικού ιδεώδους», η μεγάλη γαλλική εφημερίδα Le Monde, τονίζει πως ο Γάλλος Πρόεδρος στοχεύει να προωθήσει τον διάλογο για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης μέσω μίας «νέας μεθόδου», οι γενικές γραμμές της οποίας θα παρουσιασθούν έως τα τέλη του τρέχοντος έτους.

«Τα τριζόνια έπαψαν το τραγούδι τους, όμως το άρωμα των πεύκων παρέμενε μεθυστικό. Η νύκτα πέφτει γλυκά, τυλίγοντας τον δασωμένο λόφο της Πνύκας, που δεσπόζει στην Αθήνα απέναντι στη φωτισμένη Ακρόπολη. Ένας ελαφρύς άνεμος κουνά αργά τα φύλλα των ελιών πίσω από το λευκό βήμα της ομιλίας. Η εικόνα είναι ωραία, θεαματική. Ο Μακρόν—που σε αυτόν τον τομέα δεν διστάζει ποτέ να υπερβάλει—το είχε ονειρευθεί αυτό, στα βήματα του Αντρέ Μαλρώ, ο οποίος είχε εκφωνήσει λόγο εκεί πριν 60 χρόνια» γράφει στο άρθρο της η εφημερίδα.

Οι ανταποκριτές της Le Monde προσθέτουν στο άρθρο τους: «Αυτοί οι τόποι μάς υποχρεώνουν», τόνισε ο Μακρόν στο ακροατήριό του, έπειτα από λίγες λέξεις στα ελληνικά που απηύθυνε στους προσκεκλημένους του, μεταξύ αυτών και μαθητές (…<) και συνέχισε να ξεδιπλώνει το όραμά του για μία βαθιά αναδόμηση της ΕΕ. Στη μακρά ομιλία του, που έμοιαζε με κήρυγμα και αρτυμένη με πολλές αναφορές (Περικλής, Έγελος, Σεφέρης), ο επικεφαλής του γαλλικού κράτους έκανε μία ανάλυση «χωρίς παραχωρήσεις» στις αποτυχίες της Ευρώπης, από το δημοψήφισμα του 2005 για την ΕΕ, που το τρανταχτό «όχι» παρέσυρε τη Γαλλία και την Ολλανδία και από το οποίο δεν εξήχθη κανένα συμπέρασμα. «Η Ευρώπη προχώρησε ως εάν ήταν αποκομμένη από τους λαούς της», τόνισε ο Μακρόν».

Από την πλευρά της, η εφημερίδα Le Figaro, στην ανταπόκριση με τίτλο «Στην Αθήνα ο Μακρόν θέλει να επαναθεμελιώσει την Ευρώπη», η εφημερίδα τονίζει: «στον χειρισμό των συμβόλων, ο Εμανουέλ Μακρόν δίνει κάποιες φορές την εντύπωση πως υπερβάλλει. Όμως την Πέμπτη στην Ελλάδα, κατά την πρώτη του επίσημη επίσκεψη ως αρχηγός κράτους μετά την εκλογή του, αφέθηκε πλήρως, ωσάν να ήθελε να δώσει σάρκα και οστά στη φιλοδοξία του «να επανακάμψουμε στον πολιτικό ηρωισμό» και την ευχή του «να ξαναβρούμε το νόημα της ιστορικής διήγησης». Δύο θέματα που είχε προτάξει σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό Le Point».

Στο ίδιο άρθρο, η εφημερίδα αναφέρεται στους στόχους του για την Ευρώπη, που ο Μακρόν ακροθιγώς προέβαλε από την Ελλάδα, «στις “δημοκρατικές συμβάσεις” εκείνες, των οποίων ο στόχος θα ήταν να εμπλέξουν τους λαούς σε διάλογο όχι πάνω σε θέματα κλειστά, ή προδιαγεγραμμένα από τους τεχνοκράτες, αλλά πάνω στις κύριες ανησυχίες τους, προκειμένου να τεθούν οι προτεραιότητες “για την ερχόμενη πενταετία”, τόνισε ο Μακρόν ενώ έδυε ο ήλιος πάνω από την Ακρόπολη, επικαλούμενος πλείστες φορές τον Περικλή».

«Για τις λεπτομέρειες σχετικά με την ανοικοδόμηση της ζώνης του Ευρώ, ο Μακρόν ωστόσο δεν ήταν αρκετά σαφής, αρκούμενος να καλέσει τους εταίρους του να τολμήσουν τη θέσπιση ενός κοινού προϋπολογισμού κι ενός κοινού υπουργού Οικονομικών των 27. Στα θέματα αυτά τα εμπόδια είναι πολλαπλά, όπως επίσης πολλοί είναι και οι αντίπαλοί του. Δεν είναι βέβαιο πως οι δυσκίνητες ευρωπαϊκές διαδικασίες θα υποχωρήσουν μπροστά στον “πολιτικό ηρωισμό”. Ο Μακρόν περαίωσε την ομιλία του ωσάν να σκόρπιζε χρυσόσκονη: “αυτό που όλοι ελπίσουμε βρίσκεται στα χέρια μας. Ας το επιθυμήσουμε μαζί για εμάς και για τα παιδιά μας και θα το πετύχουμε”».

Με κίνδυνο να εμφανιστεί κάπως πομπώδης, γράφει η Liberation, ο Εμανουέλ Μακρόν επέλεξε να αξιοποιήσει ισχυρά σύμβολα. Απευθυνόμενος στην ευρωπαϊκή νεολαία, αποκάλυψε το σχέδιό του για την «επανίδρυση» της Ευρώπης, επιλέγοντας τον λόφο της Πνύκας, εκεί που οι αρχαίοι Ελληνες ψήφισαν τους νόμους στη «χρυσή εποχή» της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

Με την Ακρόπολη φωτισμένη στο βάθος, δύσκολα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα τελειότερο ντεκόρ. Επιβλητικές εικόνες με στόχο να δοθεί στην ομιλία του Μακρόν, η οποία απευθυνόταν εκτός Ελλάδας, η μεγαλύτερη δυνατή ηχώ. Αλλά ο τυφώνας Ιρμα, προφανώς, μείωσε λίγο το ενδιαφέρον για το θέαμα.

Η βρετανική The Guardian, τιτλοφορεί το αντίστοιχο άρθρο της «Ο Εμανουέλ Μακρόν ζητεί αλληλεγγύη καθώς δεσμεύεται πως θα ηγηθεί στην ανοικοδόμηση της Ευρώπης» και υπογραμμίζοντας για τους αναγνώστες της όλα τα βασικά σημεία της ομιλίας του Μακρόν, τονίζει πως «ο Γάλλος Πρόεδρος δεσμεύθηκε να ηγηθεί στην “ανοικοδόμηση” της ΕΕ, προειδοποιώντας πως η “κυριαρχία, η δημοκρατία και η εμπιστοσύνη κινδυνεύουν” και πως οι πολίτες της Ένωσης δεν κατανοούν πλέον το σχέδιό της».

«Κατά την ομιλία του στην Αθήνα, ο Μακρόν απηύθυνε έκκληση για μεγαλύτερη συνεργασία στην ΕΕ και αλληλεγγύη, επαναλαμβάνοντας τις διηνεκείς εκκλήσεις του για μία ολοκληρωμένη ευρωζώνη με τον δικό της υπουργό Οικονομικών, Κοινοβούλιο και αυτόνομο προϋπολογισμό ώστε να αντιμετωπίσει μελλοντικές κρίσεις» προσθέτει ο Guardian.

Αλλά και η μεγάλη ισπανική εφημερίδα El Pais στέκεται στη μεγάλη σημασία της επίσκεψης του Μακρόν στην Αθήνα. Με τίτλο «ο Μακρόν προτείνει από την Αθήνα μία νέα Ευρώπη πιο δημοκρατική και κυρίαρχη», το ισπανικό φύλλο τονίζει πως «ο Γάλλος Pρόεδρος σκιαγραφεί σε έναν αυτοκριτικό και κριτικό, για τις ελίτ της ηπείρου μας λόγο, το όραμά του για την αναβίωση ενός κοινού σχεδίου».

«Ο περίγυρος της ομιλίας του ήταν κινηματογραφικός, θεατρικός, όπως ακριβώς αρέσει στον Γάλλο Pρόεδρο: ο λόφος της Πνύκας, όπου γεννήθηκε η ελληνική δημοκρατία, με την Ακρόπολη στο βάθος. Η φιλοδοξία του δεν ήταν κατώτερη του φόντου: να σπείρει τον σπόρο για τη νέα Ευρώπη, ακριβώς στον τόπου όπου η τελευταία χρηματοοικονομική κρίση έφθασε έως του σημείου να την διαλύσει. Κανένας άλλος Γάλλος Πρόεδρος είχε μιλήσει σε αυτό το σημείο. Ο μοναδικός προκάτοχος ήταν ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας Αντρέ Μαλρώ το 1959, όταν ήταν υπουργός Πολιτισμού του στρατηγού Ντε Γκωλ. Ο Μακρόν επικαλέσθηκε τη φράση που είχε εκφωνήσει ο Μαλρώ στο ίδιο σημείο: “υπάρχει μία μυστική Ελλάδα, που αναπαύεται μέσα στην καρδιά κάθε δυτικού ανθρώπου”», επισημαίνει στην ανταπόκρισή της η εφημερίδα.

«Καρφιά» made in …Germany

«Μία νέα Ευρώπη ζητεί στην Αθήνα ο Εμανουέλ Μακρόν», τιτλοφορείται εκτενής ανταπόκριση της οικονομικής επιθεώρησης Handelsblatt. Σχολιάζοντας τον λόγο που εκφώνησε ο πρόεδρος της Γαλλίας στον λόφο της Πνύκας, ο απεσταλμένος της εφημερίδας επισημαίνει ότι «το σκηνικό ήταν εντυπωσιακό, αλλά η ομιλία μάλλον γενικόλογη». Και αυτό γιατί, όπως υποστηρίζει, «πριν από τις γερμανικές εκλογές, στις 24 Σεπτεμβρίου, ο Μακρόν δεν θέλει να παρέμβει στα σχέδια που εκπονεί η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ.

Σύμφωνα με τον γερμανό δημοσιογράφο, ο γάλλος πρόεδρος έχει μία «πολύ καλή σχέση» με την ελληνική κυβέρνηση. «Αυτό οφείλεται και στο ότι, ως οικονομικός σύμβουλος του προκατόχου του, Φρανσουά Ολάντ, είχε στηρίξει το αίτημα για κούρεμα του ελληνικού χρέους. Επιπλέον, οι Γάλλοι τάσσονταν πάντα υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ, ερχόμενοι σε αντιπαράθεση με τον (γερμανό) υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε» επισημαίνει η Handelsblatt.

Σύμπτωση απόψεων ανάμεσα στον Εμανουέλ Μακρόν και στον Αλέξη Τσίπρα διαβλέπει η απεσταλμένη της Deutsche Welle στην Αθήνα, Κάτριν Μέρτενς. Όπως επισημαίνει «μόνο μία κοινωνική Ευρώπη μπορεί να γίνει η Ευρώπη του μέλλοντος, που θα προσφέρει προοπτική στους νέους ανθρώπους. Σε αυτό το σημείο ο Εμανουέλ Μακρόν επιβεβαιώνει τον αριστερό οικοδεσπότη του. Εκτός από τις μεταρρυθμίσεις στην ευρωζώνη, Ελλάδα και Γαλλία οραματίζονται μία Ευρώπη με στοιχεία ομοσπονδιακής συγκρότησης, όπως η θέσπιση ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών, αλλά και υπουργείου κοινωνικών υποθέσεων, ώστε να διασφαλιστεί μία ελάχιστη κοινωνική συνοχή στα πλαίσια της ΕΕ».

Η εφημερίδα Die Welt τονίζει ότι«στον τόπο που γεννήθηκε η δημοκρατία, ο Μακρόν ευαγγελίζεται την επανίδρυση της Ευρώπης». Το συμπέρασμα του αρθρογράφου: «Ασφαλώς μπορεί κανείς να το θεωρήσει κιτς, υπερβολικό, ή έστω ονειροπαρμένο ή αθεράπευτα αφελές. Μπορεί όμως και να αισθάνεται ευγνωμοσύνη, γιατί εμφανίστηκε ένας νέος πολιτικός που παίρνει τα ηνία από τους λογιστές και τους μπακάληδες της Ευρώπης, πριν να είναι αργά. Μπορεί η Άνγκελα Μέρκελ να βυθίζεται μέχρι τον λαιμό στον προεκλογικό αγώνα, αλλά συνειδητοποιεί και εκείνη ότι η Γερμανία δεν μπορεί πλέον να υπαγορεύει μόνη της μία πορεία, από την οποία κυρίως η ίδια επωφελείται».

Τι λένε τα ιταλικά ΜΜΕ

Ουσιαστικές αναφορές κάνει σήμερα ο ιταλικός Τύπος στην επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στη χώρα μας. Η εφημερίδα Corriere della Sera εστιάζει το ενδιαφέρον της στην «πανηγυρική ομιλία για την Ευρώπη, κατά την πρώτη ημέρα της επίσκεψης», προσθέτοντας ότι το μεγαλύτερο, καινοτόμο στοιχείο «εντοπίζεται στην τοποθεσία της Ακρόπολης και στην επισημότητα που προσδίδεται από το ότι πρόκειται για κρατική επίσκεψη».

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση του Μακρόν ξαναρχίζει την πορεία της από την Αθήνα. Περιθώριο δέκα χρόνων με στόχο την κυριαρχία», γράφει το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων Ansa. Προσθέτει, δε, ότι ο Γάλλος πρόεδρος θέλει «να καταφέρει να μπει σε νέα τροχιά η Ευρώπη» και ότι έστειλε το μήνυμα «από εκεί όπου όλα ξεκίνησαν. Από την Ακρόπολη της Αθήνας».

Το ιταλικό πρακτορείο υπογραμμίζει την μεγάλη επισημότητα της ομιλίας του Μακρόν, στην Πνύκα, με κύριο περιεχόμενο την επανίδρυση της Ευρώπης. Μια Ευρώπη «η οποία σημαδεύθηκε από δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης και τείνει να κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό της».

«Ο Μακρόν λέει στον Τσίπρα: να βγούμε από την κρίση όλοι μαζί» τιτλοφορεί το άρθρο της η ιταλική εφημερίδα Il Manifesto. Προσθέτει, δε, ότι ο Γάλλος πρόεδρος ζήτησε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να μην προβάλει νέες απαιτήσεις μέχρι την ολοκλήρωση του ελληνικού προγράμματος και ότι ο Εμανουέλ Μακρόν τάχθηκε υπέρ της ουσιαστικής ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Γίνεται επίσης αναφορά στην δήλωση του πρωθυπουργού, ότι «η ελληνική κρίση ήταν και ευρωπαϊκή, και η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση θα αποτελέσει και την οριστική λήξη της κρίσης για όλη την Ευρώπη».

«Στην Αθήνα, ο Μακρόν ξυπνά την Ευρώπη» γράφει, τέλος, η εφημερίδα Il Foglio. Προσθέτει ότι ο Γάλλος πρόεδρος επέλεξε την ελληνική πρωτεύουσα για να στείλει το μήνυμα αισιοδοξίας του, προς τους λαούς της Ευρώπης, ώστε να ξαναρχίσουν να δείχνουν εμπιστοσύνη στο κοινό όραμα και σχέδιο. Διότι «η δημοκρατική επανίδρυση, θα πρέπει να ξεκινήσει, ακριβώς, από εκεί όπου το ευρωπαϊκό σχέδιο δοκιμάσθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο». Σε ότι αφορά το οικονομικό πεδίο, η Il Foglio αναφέρει ότι «η Γαλλία, η οποία αντιπροσωπεύει το 10% των άμεσων επενδύσεων στην Ελλάδα, δεν εννοεί να αφήσει ελεύθερο πεδίο δράσης στις κινεζικές και γερμανικές επιχειρήσεις».

http://www.thetoc.gr

Τι θα αλλάξει στην Ευρώπη – Μια αποκρυπτογράφηση του Μακρόν

Από

anixneuseis

September 8, 2017

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ορέστης Παναγιώτου)

Σε έναν τόπο με μεγάλο διεθνή συμβολισμό, στην Πνύκα, όπου από τον 6ο ως τον 4ο π.Χ. αιώνα συγκαλείτο η Εκκλησία του Δήμου, δημιουργήθηκε δηλαδή η δημοκρατία, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μίλησαν για το μέλλον της Ευρώπης. Το βήμα, ουσιαστικά, ανήκε στον φιλοξενούμενο του Έλληνα πρωθυπουργού για να αναπτύξει την πρότασή του για την Ευρώπη. Και ο Μακρόν έδειξε ότι έχει πρόταση.

Με αντιφάσεις και δυσκολίες στην εφαρμογή της, αλλά για πρώτη φορά τόσο συγκροτημένη.

Το δίλημμα που ο Μακρόν έθεσε είναι αυτό που οι λαοί της Ευρώπης εδώ και καιρό τονίζουν: αλλαγή ή θάνατος. Η Ευρώπη αν δεν αλλάξει, θα αποσυντεθεί σιγά-σιγά είπε ο Μακρόν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολιτικοί στην Ευρώπη που δεν το βλέπουν και θολώνει η σκέψη τους από τα βιολιά του Τιτανικού, επειδή προσώρας περνούν καλά σε βάρος άλλων. Αλλά αν η Ευρώπη δεν αλλάξει, η εξέλιξη θα είναι νομοτελειακή. Δεν θα αποτύχει μόνο ένα πολιτικό και κοινωνικό πείραμα μεγάλης σημασίας, αλλά οι λαοί της Ευρώπης δεν θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τον κόσμο όπως διαμορφώνεται.

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ορέστης Παναγιώτου)

Ο κόσμος που έρχεται συγκροτείται από μεγάλες οντότητες. Και κανείς δεν ξέρει ποιος είναι. Κανείς δεν γνωρίζει ποιος θα κυριαρχήσει. Η δύναμη που σήμερα θεωρείται η μεγαλύτερη υπερδύναμη, βρίσκεται σε φάση παρακμής. Και άλλες, ασιατικές δυνάμεις, την απειλούν στην πρωτοκαθεδρία. Πώς θα είναι ο αυριανός κόσμος αν οι κυρίαρχες παγκόσμιες αντιλήψεις δεν καθορίζονται από αυτό που ονομάστηκε Δυτικός πολιτισμός;

Ο τόπος της ομιλίας ενέπνεε για μεγάλα και ωραία λόγια. Ίσως, όμως, χρειάζονται για να εμπνεύσουν τις κοινωνίες με ένα νέο όραμα. Ο ωμός ρεαλισμός οδήγησε τους ανθρώπους στην αγωνία για την επιβίωση. Χωρίς οράματα δεν υπερνικούνται οι δυσκολίες μιας μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Και φαίνεται πως ο Μακρόν το γνωρίζει. Αναζητά όμως το όραμα, χωρίς ψέμα. Θέτοντας τις κοινωνίες μπροστά στα υπαρκτά διλήμματα. Και βεβαίως, πέρα από τα ωραία λόγια, η πραγματικότητα είναι σκληρή.

Ο χρόνος είναι μπροστά για να δείξει αν ήταν ηγέτης που θα αξίζει να τον αναφέρει η ευρωπαϊκή ιστορία. Η στιγμή πάντως είναι κατάλληλη. Βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο και χρειαζόμαστε ηγεσία και όραμα.

Η πρόταση του Γάλλου προέδρου φαίνεται να έχει και αντιφάσεις και δυσκολίες. Μίλησε επί μακρόν για την επαναφορά της εθνικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, και ταυτόχρονα για ενδυνάμωση της Ευρώπης. Μπορούν αυτά τα δύο να συνυπάρξουν; Εκτός και αν εννοεί ότι θα αποφασίσουν οι λαοί ποια Ευρώπη θέλουν. Αυτό, βεβαίως, το ανέφερε ρητώς. Είναι το κύριο στοιχείο της πρότασής του. Ζήτησε από τα κράτη μέλη να καταθέσουν προτάσεις για τις αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν και στη συνέχεια, από την αρχή του νέου έτους, να γίνουν λαϊκές συνελεύσεις σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και να εκφράσουν οι λαοί την άποψή τους για την Ευρώπη που θέλουν. Δεν μπορεί η Ευρώπη να βαδίσει ερήμην των λαών της.

(Φωτ.: ΑΠΕ ΜΠΕ / Γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού / Andrea Bonetti)

Κι εδώ βρίσκεται ένα σημαντικό πρόβλημα της πρότασης του Μακρόν. Επί χρόνια τώρα, από τότε που ενέσκηψε η ευρωπαϊκή κρίση, ορισμένοι λαοί, προεξάρχοντος του ελληνικού, χαρακτηρίστηκαν «γουρούνια» και «τεμπέληδες». Από κέντρα εξουσίας. Αυτή η αντίληψη έχει εντυπωθεί στη συνείδηση ευρωπαϊκών λαών που πιστεύουν πως οι ίδιοι εργάζονται για να θρέφονται άλλοι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο σύγχρονο πολιτικό ψεύδος από αυτό.

Πόσο αντικειμενικά θα μπορέσουν να εκτιμήσουν τα διλήμματα που τίθενται σήμερα για το μέλλον της Ευρώπης οι λαοί αυτοί, και δεν θα αποφασίσουν με βάση τα στερεότυπα που έχουν διαμορφώσει;

Ο Μακρόν δεν θέλει μια γραφειοκρατική και τεχνοκρατική Ευρώπη, αλλά μια Ευρώπη που θα ελέγχεται από δημοκρατικούς θεσμούς – όπως το Κοινοβούλιο (ακόμη και Κοινοβούλιο Ευρωζώνης). Δεν θέλει να αποφασίζουν για την Ευρώπη εξωευρωπαϊκοί θεσμοί όπως το ΔΝΤ, αλλά να διαμορφώσει η Ευρώπη μόνιμους ανάλογους θεσμούς δικούς της. Και εκδήλωσε ρητά το φόβο ότι η Ευρώπη, αν δεν αλλάξει, θα ελεγχθεί από μεγάλες δυνάμεις όπως η Κίνα και οι ΗΠΑ. Η ονομαστική αναφορά ανάλογων φόβων είναι κάτι εντελώς ασυνήθιστο στη διεθνή διπλωματία. Αλλά η Γαλλία έχει διαχρονικά την αίσθηση ότι αποτελεί τη συνείδηση της Ευρώπης.

Μπορεί οικονομικά να υπολείπεται σημαντικά της Γερμανίας, αλλά Ευρώπη χωρίς τη Γαλλία δεν μπορεί να υπάρξει.

Η εμβέλεια του λόγου της, όμως, περιορίζεται αν δεν εισέλθει η ίδια σε φάση δυναμικής οικονομικής ανάπτυξης. Ο Μακρόν το επιχειρεί με τον δικό του τρόπο. Ή, καλύτερα, το επιχειρεί όπως ο Σρέντερ στη Γερμανία. Με περιορισμό των δικαιωμάτων και των απολαβών των εργαζομένων. Αυτό θα δημιουργήσει κοινωνικές αναταραχές. Η Γαλλία έχει παράδοση στους δημοκρατικούς αγώνες, δεν είναι Γερμανία. Το ερώτημα είναι, θα καταφέρει ο Μακρόν να ελέγξει τις αντιδράσεις; Θα δώσουν τα μέτρα την ποθούμενη δυναμική στη γαλλική οικονομία;

Ο Γάλλος πρόεδρος συνδυάζει το όραμα με την οικονομία της χώρας του. Για να πάμε μπροστά, για να αλλάξουμε την Ευρώπη και να την κρατήσουμε συνεκτική, πρέπει να βοηθήσουμε την ευρωπαϊκή οικονομία. Πρέπει να αναπτύξουμε ευρωπαϊκό στρατό και να τον εξοπλίσουμε με ευρωπαϊκά όπλα. Πρέπει να δώσουμε δουλειά στην ευρωπαϊκή βιομηχανία. Πόσο η πολιτική αυτή θα προχωρήσει και δεν θα βρει μπροστά της τις Ηνωμένες Πολιτείες; Φρεγάτες, αεροπλάνα και λοιπός στρατιωτικός εξοπλισμός θα βρέθηκαν στην ατζέντα των συνομιλιών. Όπως και η διείσδυση της Κίνας μέσω του λιμανιού του Πειραιά. Αλλά εδώ μόνο την Ελλάδα δεν μπορούν να κατηγορήσουν. Ας επιδείκνυαν ευρωπαϊκές εταιρείες ενδιαφέρον όταν έγινε ο σχετικός διαγωνισμός.

(Φωτ.: ΑΠΕ ΜΠΕ / Γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού / Andrea Bonetti)

Υπάρχει όμως και μια ακόμη παράμετρος: η Γερμανία. Ο Μακρόν σχεδίασε το όραμά του μόνος του ή σε συνεργασία με τη Γερμανία;

Μέχρι τις γερμανικές εκλογές δεν θα υπάρξει αντίδραση. Μετά τις εκλογές η αντίδραση και οι θέσεις του Βερολίνου θα διαμορφωθούν αναλόγως του κυβερνητικού σχηματισμού που θα προκύψει. Στα μεγάλα ευρωπαϊκά θέματα η Γερμανία δεν μπορεί να έχει σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των κομμάτων εξουσίας. Αλλά σε θέματα που δίνουν μια ειδοποιό διαφορά στην πολιτική συμπεριφορά της δεν αποκλείεται να έχουμε διαφορετικές θέσεις αν στην κυβέρνηση συνυπάρξουν μαζί με τους χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ οι σοσιαλδημοκράτες ή οι φιλελεύθεροι. Για να γίνει αντιληπτό, οι τελευταίοι θεωρούν ότι κακώς χρηματοδοτούνται οι Έλληνες. Και επειδή το ψεύδος από αυτήν τη χρηματοδότηση παραμεγάλωσε, να επισημάνουμε πως η γερμανική Süddeutsche Zeitung έγραψε τελευταία πως τα οφέλη της Γερμανίας από τη χρηματοδότηση της Ελλάδας ξεπέρασαν το 1 δις ευρώ.

Το ερώτημα, τώρα, είναι γιατί ο γερμανικός Τύπος αλλάζει ρότα και από «γουρούνια» χαρακτηρίζει τους Έλληνες θύματα;

Η αλλαγή αυτή παραπέμπει στη σκέψη πως ο Μακρόν είναι προπομπός κάποιων –συνεννοημένων με τη Γερμανία– αλλαγών στην Ευρώπη. Ίσως όχι σε όλα όσα είπε, αλλά σε αρκετά. Συνεπώς, μετά τις γερμανικές εκλογές να περιμένουμε αλλαγές.

Μέχρι που θα φθάσουν αυτές οι αλλαγές; Ίσως αναταράξουν και τους πολιτικούς της Ευρώπης. Θύματά τους δεν αποκλείεται να είναι πολιτικοί, όπως ο Τσίπρας και το κόμμα του. Έδειχνε εξαιρετικά άνετος κατά την υποδοχή και τις κοινές εμφανίσεις. Μέχρι σημείου νευρικότητας. Συνόδευσε τον Μακρόν να κατέβει τα σκαλοπάτια του Μεγάρου Μαξίμου, και άφησε τον προσκεκλημένο του να περιμένει μόνος το αυτοκίνητο που θα τον μετέφερε.

Ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι η νέα Ευρώπη θα αναζητήσει να βρει και τα ιδεολογικά της στηρίγματα. Γι’ αυτό σπεύδει να αλλάξει ο ίδιος και το κόμμα του. Προσπαθεί να το κάνει ένα αστικό κόμμα. Αλλά είναι δυνατόν;

Και κάτι τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό. Ο Μακρόν μίλησε και για τον πολιτισμό ως συνεκτικό στοιχείο της Ευρώπης που θα διαμορφωθεί. Μίλησε για ευρωπαϊκό πολιτισμό και ταυτότητα. Και συνέδεσε την Ευρώπη με την Ελλάδα. Θεώρησε πως από εκεί που μιλούσε ξεκίνησε η Ευρώπη. Η επισήμανση αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ιστορικοί θεωρούν πως η Ευρώπη γεννήθηκε το μεσαίωνα. Με τον Καρλομάγνο, δηλαδή. Και εξαιρούν από την ευρωπαϊκή ταυτότητα την Ελλάδα. Η επισημάνσεις του Μακρόν έχουν την τεράστια σημασία τους. Διότι σημαίνουν πως Ευρώπη χωρίς τον τόπο που τη γέννησε, δεν νοείται.

At democracy’s birthplace, France’s Macron dreams of EU 2.0

Από

anixneuseis

September 8, 2017

By Derek Gatopoulos and Elena Becatoros | AP September 7 at 2:45 PM The Washington Post.

Greek Prime Minister Alexis Tsipras, left, cheers French President Emmanuel Macron as he arrives to deliver a speech at Pnyx hill as Acropolis is seen in the background in Athens, Thursday, Sept. 7, 2017. Macron is in Greece on a two-day official visit expected to focus on Greece’s financial crisis. (Thanassis Stavrakis/Associated Press)

By Derek Gatopoulos and Elena Becatoros | AP September 7 at 2:45 PM

ATHENS, Greece — Standing at a Greek site where democracy was conceived, French President Emmanuel Macron called on members of the European Union to reboot the 60-year-old bloc with sweeping political reforms or risk a “slow disintegration.”

Macron, on a visit Thursday to Athens, urged EU nations to carry out six-month national reviews on EU reforms before imposing them — signaling his distance with the German-backed approach based on fiscal discipline within the eurozone.

“It would be a mistake to abandon the European ideal,” Macron said. “We must rediscover the enthusiasm that the union was founded upon and change, not with technocrats and not with bureaucracy.”

Elected by a landslide in May, the 39-year-old Macron has vowed to back efforts for closer integration in the EU, which has been rattled by a financial crisis, migration issues, a populist backlash and Britain’s decision to leave.

His proposal found enthusiastic support in bailout-stricken Greece, which considers France a vital ally and counterweight to fiscally hawkish Germany in its efforts to ease the stringent terms of its international rescue loans.

Reinforcing his message, Macron urged the International Monetary Fund to step back from its role in European bailouts — breaking with a widely accepted policy adopted when Greece sought international help seven years ago.

“I don’t think it was the right method for the IMF to supervise European programs and intervene in the way it did,” he said. “Let’s work within Europe and not turn to outside agencies.”

The eurozone rescue fund, the European Stability Mechanism, should play the lead role in financial rescue within the euro currency zone, he said.

France, Europe’s No. 2 economy, had previously backed Germany’s insistence in involving the IMF to enforce austerity measures that came with bailout programs in Greece and other rescued economies including Ireland, Portugal and Cyprus.

Athens has relied on international rescue loans since 2010, and in return has seen its economy put under strict supervision by its creditors. Successive governments have had to enforce radical fiscal and structural reforms, including pension cuts and repeated tax hikes, in order to qualify for the loans.

Thursday’s visit came hours after Hurricane Irma, the strongest Atlantic Ocean hurricane on record, battered French, British and Dutch territories in the Caribbean.

“All of France is grief-stricken by the many victims yesterday from the hurricane,” Macron said. He promised to visit the region when the weather lets up and put climate change “at the heart” of policymaking.

His evening speech was given in front of the ancient Acropolis on Pnyx Hill, where popular assemblies were held in Athens 2,500 years ago and the idea of democracy was developed.

The French president delivered his opening remarks in Greek, delighting an audience that included most of the Greek Cabinet.

Elsewhere in the city, heated arguments broke out between police and stranded motorists as roads were closed across the capital for hours. More than 2,000 police officers were on duty for the visit.

A small group of left-wing demonstrators defied a 17-hour protest ban and forced their way through a cordon, briefly clashing with police.

Follow Gatopoulos at http://www.twitter.com/dgatopoulos and Becatoros at http://www.twitter.com/ElenaBec

___

Sylvie Corbet in Paris and Nicholas Paphitis in Athens contributed to this report.

https://www.washingtonpost.com/world/europe/tight-security-in-athens-for-visit-of-frances-macron/2017/09/07/9323e438-93aa-11e7-8482-8dc9a7af29f9_story.html?utm_term=.8f8b4808d1c0

The global divide between those who dream and those who fear

Από

anixneuseis

September 7, 2017

By Ishaan Tharoor September 7 at 1:00 AM The Washington Post

When describing the deepening political polarization taking place in the United States, Indian American essayist and author Anand Giridharadas once put it this way: “America is fracturing into two distinct societies — a republic of dreams and a republic of fears.”

That line struck me in the wake of the Trump administration’s move to unwind an Obama-era program that gave legal rights and guarantees against deportation to nearly 800,000 undocumented people brought to the United States as children, often known — appropriately, for our purposes — as “dreamers.” These are people who know no real home other than the United States, who are productive members of the American workforce, sometimes serve in the U.S. military and abide by the nation’s laws.

As participants in Obama’s Deferred Action for Childhood Arrivals program, usually known as DACA, they entrusted their personal information to a government which may soon use that data to conduct mass arrests and deportations. Their fates — in many instances, those of their families — hang in the balance as the White House dangles red meat to its right-wing base. Dreams are turning into nightmares.

View image on Twitter

Follow

Los Angeles Times

✔@latimes

Who are the “Dreamers”? Most of them are educated and employed, under the age of 30 and likely living in California http://lat.ms/2gM0U5i

11:10 PM – Sep 6, 2017

38 Replies

249 Retweets

305 likes

Twitter Ads info and privacy

Follow

Ximena @ximebx3

My father has leukemia. Deport him and he dies. Take away my ability to work and he dies. #DefendDACA

5:09 AM – Sep 5, 2017 · Normandy Shores, FL

135 Replies

3,942 Retweets

8,380 likes

Twitter Ads info and privacy

The Trump administration, led publicly in this effort by notoriously anti-immigrant Attorney General Jeff Sessions, argues that DACA takes jobs from American citizens and encouraged an influx of more child arrivals. Both these points, while parroted by far-right media, have little basis in fact.

Even from a cold, number-crunching perspective, ending DACA could cost the American economy anywhere from $280 billion to $433 billion over the next decade, setting employers back by $2 billion and the federal government by $60 billion. This is all aside from the moral argument against shattering the lives of close to a million people who see themselves as Americans, an act that former president Barack Obama called both “cruel” and “self-defeating” in a rare public statement Tuesday.

Of course, the United States is far from the only place where the emotive allure of nativism can overshadow the complex realities of immigration. In Britain this week, the Guardian published leaked Home Office documents that detail the government’s tentative plans to revamp Britain’s immigration system in the wake of its eventual departure from the European Union. The leaked proposals read “like a prison governor’s report, less concerned with the inmates than with the height of the perimeter fence,” Guardian columnist Simon Jenkins wrote. It has set off a panic among myriad European nationals living in Britain, who are alarmed by the severity of the proposed restrictions on their ability to remain and work in a country many consider home.

Questions over immigration and refugees have polarized Western politics for years, fueling the rise of far-right parties that built their movements on fear of foreigners and anger at the political establishments that let them in. These concerns have supplanted the more complicated challenge of reckoning with widening income inequality, which is largely not driven by demographic change. And, often, the fears of immigrants are overblown.

In Britain, for example, an Ipsos Mori survey conducted in 2016 found that voters thought, on average, that 15 percent of the population were E.U. nationals from outside the United Kingdom. Official figures at the time put the number closer to 5 percent, and later analysis has suggested the number may have been even smaller. A similar 2015 poll of supporters of the main party calling for Brexit found that they overestimated Britain’s immigration population by 100 percent. And a 2016 poll, conducted in the shadow of the U.S. election campaign, found that Americans thought the overall share of the Muslim population was 17 times its actual size.

These distorted views, sometimes stoked by sensationalist media and the echo chambers in which increasingly fragmented societies exist, are rather acute when it comes to refugees. A Pew survey this year, for example, measured what people with different ideologies considered major threats: “In all of the countries surveyed in Europe and North America, those on the political right are more concerned about the large number of refugees coming from the Middle East than those on the left,” Pew noted. “For example, in Germany, 51 percent on the right say that the movement of refugees is a major threat, versus only 14 percent who say this on the political left. A similar divide exists in the U.S. between self-described conservatives (60 percent say refugees are a major threat) and liberals (14 percent).”

A protester holds a poster, showing German Chancellor Angela Merkel wearing a hijab, by anti-immigrant group PEGIDA in Dresden, Germany in 2015. (Jens Meyer/Associated Press)

On the political right, many seem to belong to a ‘republic of fear.’

“People in general tend to believe that things that they don’t like or are anxious about are more extensive than they actually are,” Rogers Smith, a political-science professor at the University of Pennsylvania, said last month to my colleague Catherine Rampell. “They think the crime rate is higher than it actually is, that we give more to foreign aid than we really do by a large margin.”

But given the extent of the backlash against Trump in the wake of his announcement about winding down DACA, not all is lost for the republic of dreams. A Morning Consult/Politico poll conducted in the past week found that 58 percent of Americans believed that dreamers should be allowed to stay in the country and become citizens if they meet certain criteria, while only 15 percent favored deportation. Even a 46 percent plurality of Republicans said DACA recipients should be permitted to remain in the United States.

And, as my colleague Aaron Blake reported Wednesday, other new polling from NBC News and the Wall Street Journal shows that the ultranationalist pillars upon which Trump built his political platform are wobbling. Sixty-four percent of Americans say that immigration strengthens the United States, a marked rise from 41 percent in 2015. Pro-immigration sentiment is up 10 points among Republicans, to 44 percent, compared with seven years ago. And for the first time in 20 years of polling, a majority of Americans think that globalization — Trump’s great bugbear — is “good” rather than “bad.”

Such numbers provide some hope that once people see fear at work, they’ll be willing to turn away from the nightmare.

Ishaan Tharoor writes about foreign affairs for The Washington Post. He previously was a senior editor and correspondent at Time magazine, based first in Hong Kong and later in New York.

Follow @ishaantharoor

https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2017/09/07/the-global-divide-between-those-who-dream-and-those-who-fear/?utm_term=.cb7a6a403d49

Τι είδους ηγέτες, επιτέλους, θέλουμε;

Από

anixneuseis

September 7, 2017

Αλέξης Παπαχελάς 06.09.2017

Ενας μεγάλος πολιτικός δεν ορίζεται από το αν λέει αλήθειες ή ψέματα. Ενας ηγέτης δικαιούται τον τίτλο του ηγέτη από τη στιγμή που τη δύσκολη ώρα μπορεί και πάει κόντρα στο λαϊκό αίσθημα επειδή πιστεύει ότι αυτό είναι σωστό για τον τόπο. Αυτούς διαφυλάσσει η Ιστορία ως κάτι ξεχωριστό.

Σκέπτομαι πολλές φορές τον Ελευθέριο Βενιζέλο να μιλάει στον λαό της Αθήνας. Το πλήθος παραληρεί λίγο μετά από ένα κίνημα, που ήταν κατά βάση αντιμοναρχικό. Ο κόσμος φωνάζει και θέλει Συντακτική Συνέλευση. Ο Βενιζέλος χτυπάει το χέρι και απαντάει: «Είπα, Αναθεωρητική!». Αυτή ήταν μία στιγμή που τον όρισε ηγέτη. Δεν ήταν εύκολο, ούτε αυτονόητο, αυτό που έκανε.

Μετά σκέπτομαι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος με δωρική αυστηρότητα φώναξε στη Βουλή, κοιτώντας προς την Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ, πως «είτε το θέλετε είτε όχι ανήκομεν εις την Δύσιν». Ηθελε και αυτή η φράση κότσια, τσαγανό, ηγετικότητα. Η Ελλάδα είχε μόλις βγει τραυματισμένη από μία δικτατορία, ο λαϊκισμός θέριζε και το κλίμα ήταν εξαιρετικά αντιαμερικανικό και αντιδυτικό. Ηξερε μέσα του ο Καραμανλής ότι έπρεπε να μιλήσει με αυτόν τον τρόπο, γιατί δεν υπάρχει άλλη μέθοδος για να ακούσει ο Ελληνας την ώρα του ξέφρενου πάθους. Γνώριζε ότι είμαστε ένας λαός μεσογειακός, ο οποίος σαγηνεύεται από το ψέμα και τις υποσχέσεις. Με τον ωμό του τρόπο έβαλε το μυαλό να λειτουργήσει την ώρα που το μόνο που μετρούσε ήταν το συναίσθημα.

Ή ακόμη θυμάμαι τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη όταν, πολύ ρεαλιστικά, διαπίστωσε ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε ξεχάσει το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Ανατρέξτε σε εκείνη την εποχή, όταν πάψαμε να λειτουργούμε με βάση το γεωπολιτικό μας συμφέρον και παρασυρθήκαμε από το πάθος μας. Και εκείνη η στιγμή απαιτούσε γερά νεύρα και καθαρό μυαλό.

Ο λαός αποθεώνει πιο εύκολα όσους πάνε με το ρεύμα. Μεθάει και ο λαός, ειδικά ο ελληνικός, και ο ηγέτης, με πανηγύρια και μεγάλα λόγια. Φθάσαμε, μάλιστα, στο σημείο να θαυμάζουμε ηγέτες επειδή πρώτα μας λένε ψέματα και μετά το γυρίζουν μόνοι τους. Αναδείξαμε σε «μαγκιά» την τέχνη όσων πρώτα μας ξεσηκώνουν με φαντασιώσεις και μετά κάνουν το αυτονόητο. Καιρός να αποφασίσουμε, κοιτώντας και στο παρελθόν, τι είδους ηγέτες επιτέλους θέλουμε. Από αυτούς που μας λένε ό,τι θέλουμε να ακούσουμε ή από εκείνους που δεν τους ενοχλεί να μας δυσαρεστήσουν πού και πού;

“Καθημερινή”

Ανάλυση: Πόλεμος στην Χερσόνησο της Κορέας; Οχι αύριο το πρωί

Από

anixneuseis

September 7, 2017

(Φωτογραφία: ΑΠΕ )

του Πλάμεν Τόντσεφ*

Είναι πολύ μεγάλη και δικαιολογημένη η ανησυχία για τις ολέθριες επιπτώσεις μιας επαπειλούμενης σύγκρουσης με πυρηνικά όπλα στην Χερσόνησο της Κορέας. Ταυτόχρονα, είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένες οι προβλέψεις για το ποιές θα είναι οι εξελίξεις στην περιοχή το αμέσως επόμενο διάστημα. Με κάθε επιφύλαξη, λοιπόν, την ώρα που γράφονται αυτές οι αράδες, πολλοί αναλυτές συγκλίνουν στις εξής εκτιμήσεις:

– Αυτές τις μέρες διεξάγεται μια πυρετώδης – και πολυμερής – διαπραγμάτευση, έστω και με ανορθόδοξο τρόπο σε πολλές περιπτώσεις. Ακόμη και οι εμπρηστικές δηλώσεις και πολεμικές ιαχές που ανταλλάσσουν μεταξύ τους η Βόρεια Κορέα και οι ΗΠΑ αποτελούν μέρος αυτής της διαπραγμάτευσης.

– Σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ, αντιμέτωπη με την ακραία προκλητική συμπεριφορά του Kim Jong-un, η αμερικανική ηγεσία βρίσκεται προ κρίσιμων διλημμάτων ως προς την χρήση ή μη στρατιωτικών μέσων. Αυτό που καθιστά ιδιαίτερα επισφαλείς τις εκτιμήσεις για το τί αποφάσεις θα λάβει ο Λευκός Οίκος, είναι η απειρία του Ντόναλντ Τραμπ, όπως και της νέας αμερικανικής διοίκησης στο σύνολό της. Με εκρηκτικό χαρακτήρα και εν πολλοίς αμφιλεγόμενη συμπεριφορά, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει δώσει ακόμη σταθερό δείγμα γραφής ως προς την εξωτερική πολιτική που προτίθεται να ακολουθήσει, πόσω μάλλον σε μια τόσο ακραία αντιπαράθεση στα όρια του πυρηνικού ολέθρου.

– Διαφαίνονται, μάλιστα, διαφωνίες στα ανώτατα κλιμάκια της αμερικανικής ηγεσίας, με τον Τραμπ να αρέσκεται σε εμπρηστικές δηλώσεις περί “πυρός και οργής” και, την ίδια στιγμή, τον Υπουργό Αμυνας Τζέιμς Μάτις να τονίζει πως δεν έχουν εξαντληθεί ακόμη τα διπλωματικά μέσα. Αντίθετα, η Βόρεια Κορέα έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, στον βαθμό που είναι απόλυτα συνεκτική η επικοινωνιακή της στρατηγική, ενώ είναι εξαιρετικά περιορισμένες οι πληροφορίες για εσωτερικές εξελίξεις στην χώρα και προετοιμασίες για τα επόμενα βήματα του καθεστώτος.

– Την πολυμερή φύση της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης επιβεβαιώνει ο διπλωματικός πυρετός, με την συμμετοχή όλων των χωρών της βορειοανατολικής Ασίας και των ΗΠΑ, αλλά και των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ όπου συζητείται πρόταση για την επιβολή ακόμη πιο αυστηρών κυρώσεων στην Βόρεια Κορέα.

– Σημαντική παράμετρος της σύνθετης εξίσωσης είναι το μπρα-ντε-φερ μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Οι Αμερικανοί ζητούν επίμονα από το Πεκίνο να εμπλακεί πολύ πιο ενεργά στην επίλυση της κρίσης και να “ανακαλέσει στην τάξη” το καθεστώς της Kim Jong-un. Ενώ είναι αλήθεια ότι η Κίνα είναι ο μοναδικός οικονομικός εταίρος και συνομιλητής της Βόρειας Κορέας, το Πεκίνο είναι εξαιρετικά απρόθυμο να λειτουργήσει υπό την πίεση της Ουάσινγκτον, καθώς συνυπολογίζει και πολλά άλλα ακανθώδη ζητήματα στην φορτωμένη ατζέντα των σινοαμερικανικών σχέσεων. Και, πάντως, για την Κίνα – όπως και για την Ρωσία – είναι αδιανόητες και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην βορειοανατολική Ασία, μέρος της οποίας είναι και η Χερσόνησος της Κορέας.

Σε ό,τι δε αφορά το στρατιωτικό σκέλος της κρίσης και την χρήση όπλων, αξίζει να σημειωθούν τα εξής δεδομένα στην παρούσα φάση:

– Οι εικασίες για το πότε ενδέχεται η Βόρεια Κορέα να αποκτήσει την απαραίτητη τεχνογνωσία για μια δυνητική επίθεση στις ΗΠΑ, είτε με συμβατικούς πυραύλους είτε με πυραύλους με πυρηνική γόμωση, ποικίλλουν αρκετά και αναφέρονται σε διάστημα από λίγους μήνες έως δύο χρόνια. Δεδομένης της προόδου που έχει σημειώσει η Πιονγιάνγκ, οι τελευταίες εκτιμήσεις των ειδικών συγκλίνουν προς το διάστημα μηνών παρά ετών. Επιπλέον, αποτελεί πάγια τακτική του καθεστώτος Kim Jong-un να απειλεί την Νότιο Κορέα και την Ιαπωνία που είναι στενοί στρατιωτικοί σύμμαχοί των ΗΠΑ – συνεπώς, οποιαδήποτε επίθεση από την Πιονγιάνγκ σ’αυτές τις δύο χώρες θα ισοδυναμούσε με την κήρυξη πολέμου στις ΗΠΑ και θα καθιστούσε αναπόφευκτη την αμερικανική εμπλοκή, πριν καν τελειοποιήσει η Βόρεια Κορέα τους πυραύλους της και τα πυρηνικά της όπλα.

– Από την άλλη πλευρά, ενώ αναγνωρίζεται η ανησυχητική πρόοδος που έχει σημειώσει το τελευταίο διάστημα το καθεστώς του Kim Jong-Un στην ανάπτυξη των δύο παράλληλων προγραμμάτων – πυραυλικών συστημάτων και πυρηνικων ικανοτήτων -, θεωρείται περίπου δεδομένο ότι η Βόρεια Κορέα δεν είναι ακόμη σε θέση να καταφέρει πλήγμα στις ΗΠΑ μέσω πυραύλων, είτε σε εδάφη τους στον Ειρηνικό Ωκεανό (π.χ. στην στρατιωτική βάση του Guam) είτε στην αμερικανική στεριά.

– Επίσης, προβάλλεται από πολλούς το επιχείρημα ότι τα όπλα μαζικής καταστροφής που επιδιώκει να αναπτύξει η Πιονγιάνγκ δεν προορίζονται για επίθεση, αλλά αποβλέπουν: 1) στην απόκτηση αποτρεπτικής ισχύος, δηλ. ως ασπίδα έναντι επίθεσης από άλλα κράτη, 2) στον εξαναγκασμό της διεθνούς κοινότητας, κυρίως των ΗΠΑ, να αναγνωρίσουν το αποσυνάγωγο καθεστώς του Kim Jong-un.

Βάσει των ανωτέρω και κυρίως δεδομένου του διπλωματικού πυρετού σε πολλές πρωτεύουσες ταυτόχρονα, δεν αναμένεται το αμέσως επόμενο διάστημα να ξεσπάσει τακτικός πόλεμος – είτε με συμβατικά είτε με πυρηνικά όπλα. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μεμονωμένες συγκρούσεις ή αψιμαχίες, ως μέρος αυτής της εν εξελίξει “διαπραγμάτευσης”. Σημειώνεται ότι το 2010 η Βόρεια Κορέα βύθισε ένα πλοίο του νοτιοκορεατικού πολεμικού ναυτικού, αν και ποτέ δεν ανέλαβε επισήμως την ευθύνη γι’αυτήν την εχθρική ενέργεια. Θεωρείται δε πολύ πιθανό η Πιονγιάνγκ να συνεχίσει να προκαλεί την διεθνή κοινότητα με την εκτόξευση πυραύλων και δοκιμές με στόχο την απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Υπενθυμίζεται για άλλη μια φορά ότι οι εξελίξεις στην Χερσόνησο της Κορέας είναι ραγδαίες και πολλές πληροφορίες παραμένουν διαβαθμισμένες για ευνόητους λόγους. Πάντως, πολλές εκτιμήσεις συντείνουν στο ότι τον πρώτο λόγο ακόμη τον έχουν οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες, ενώ οι καθαρά στρατιωτικές επιλογές παραμένουν σε δεύτερη μοίρα προς το παρόν. Τις επόμενες εβδομάδες θα φανεί κατά πόσο μπορεί να επιτευχθεί κάποια διευθέτηση ή έστω αποκλιμάκωση σε μια από τις πιο επικίνδυνες κρίσεις που αντιμετωπίζει ο πλανήτης μετά την αντιπαράθεση στον Κόλπο των Χοίρων το 1962.

* Επικεφαλής του Προγράμματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

in.gr

Stratfor: Γιατί δεν θα σταματήσει η Βόρεια Κορέα

Από

anixneuseis

September 7, 2017

Τα νέα δεδομένα μετά την τελευταία πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας. Γιατί στενεύουν όλο και περισσότερο τα περιθώρια στρατιωτικής αντίδρασης της υπερδύναμης και ποια χάσματα στη στρατηγική ΗΠΑ, Νοτίου Κορέας και Ιαπωνίας εκμεταλλεύεται ο Κιμ.

Δημοσιεύθηκε: 5 Σεπτεμβρίου 2017 – 12:02 Euro2day.gr

Η Βόρεια Κορέα έκανε την έκτη της πυρηνική δοκιμή. Η γεωλογική υπηρεσία των ΗΠΑ και η αντίστοιχη της Κίνας κατέγραψαν σεισμό 6,3 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ ως αποτέλεσμα της πυροδότησης, τον οποίο ακολούθησε ένας 4,1 βαθμών, που εκτιμάται ότι οφείλεται σε κατάρρευση σπηλαίου ως αποτέλεσμα της έκρηξης.

Δεν είναι ξεκάθαρο αυτή τη στιγμή πόση ραδιενέργεια ή άλλα ραδιονουκλίδια (ασταθή άτομα που απελευθερώνονται από υπερβολική πυρηνική ενέργεια) έχουν διαρρεύσει στην ατμόσφαιρα, αλλά αεροσκάφη των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας ειδικευμένα να παρακολουθούν τη ραδιενέργεια είναι ήδη στον αέρα. Πολλοί επίγειοι σταθμοί παρακολούθησης της συνθήκης περί απαγόρευσης πυρηνικών δοκιμών προσπαθούν να συλλέξουν δείγματα δεδομένων για περαιτέρω αξιολόγηση της δοκιμής.

Ως τώρα όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για μια πολύ ισχυρότερη έκρηξη από κάθε προηγούμενη στη Βόρεια Κορέα. Με βάση το μέγεθος της έκρηξης, η απόδοση της συσκευής μπορεί εύκολα να υπερβαίνει το επίπεδο των 100 κιλοτόνων, υποδεικνύοντας την υψηλή πιθανότητα να δοκιμάστηκε μια πολύ ισχυρότερη βόμβα υδρογόνου.

Η Βόρεια Κορέα πράγματι ισχυρίστηκε ότι δοκίμασε επιτυχώς μια βόμβα υδρογόνου. Η κυβέρνησή της υποστήριξε επίσης ότι η βόμβα υδρογόνου που δοκιμάστηκε είναι σχεδιασμένη ειδικά ώστε να χωρά σε ένα βαλλιστικό πύραυλο(ICBM). Πριν το τεστ, ο ηγέτης της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν και άλλοι αξιωματούχοι παρουσιάστηκαν γύρω από κάτι που εμφανίζεται να είναι ένα μοντέλο μικροσκοπικής συσκευής υδρογόνου που μοιάζει με μια θερμοπυρηνική βόμβα δύο σταδίων. Τέλος, η Πιονγιάνγκ ισχυρίστηκε ότι η συσκευή ήταν ρυθμιζόμενη ή ότι μπορεί να προγραμματιστεί εκ των προτέρων, ώστε να εκραγεί σε μεταβλητά επίπεδα ισχύος.

Αυτό σημαίνει ότι η Βόρεια Κορέα θα μπορούσε να παράξει μαζικά ένα μοναδικό σχέδιο για πολλές χρήσεις και ότι θα μπορούσε να δοκιμάσει τη βόμβα σε υψηλότερα επίπεδα απόδοσης. Είναι πιθανό, λοιπόν, οι Βορειοκορεάτες να μην πυροδότησαν σκοπίμως τη βόμβα υδρογόνου σε υψηλότερα επίπεδα απόδοσης για να αποφύγουν παράπλευρες απώλειες και την έκκληση ραδιενέργειας.

Oι ΗΠΑ μπορούν τώρα να υπολογίζουν ότι δεν είναι σε θέση να αποτρέψουν τη Βόρεια Κορέα ή ότι ο κίνδυνος μιας αποτυχημένης αποτροπής είναι πολύ υψηλός. Η Ουάσιγκτον θα μπορούσε επίσης να κρίνει ότι είναι απαράδεκτο να επιτρέψει στη Βόρεια Κορέα να εξελίξει βαλλιστικούς πυραύλους, εξαιτίας του κινδύνου μιας κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι ΗΠΑ θα κατέφευγαν σε προληπτικές στρατιωτικές δράσεις για τον αφοπλισμό της χώρας.

Σε κάθε περίπτωση, ο χρόνος των ΗΠΑ για να ετοιμάσουν μια τέτοια προληπτική επίθεση τελειώνει. Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει ήδη δυσκολίες από την τεχνολογική εξέλιξη των πυραύλων και των πυρηνικών κεφαλών της Βόρειας Κορέας, κυρίως της ικανότητάς τους να φτάσουν ως την ενδοχώρα των ΗΠΑ και να πλήξουν αποτελεσματικά στόχους.

Το γεγονός ότι είναι άγνωστο πόσους τέτοιους πυραύλους έχει η Βόρεια Κορέα είναι εξίσου προβληματικό. Οι ΗΠΑ είναι πιο πιθανό να διακινδυνεύσουν μια πρώτη επίθεση για να εξουδετερώσουν λίγους βορειοκορεατικούς πυραύλους, παρά για ένα μεγάλο οπλοστάσιο.

Αν και η εκτίμηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών για το μέγεθος του οπλοστασίου βαλλιστικών πυραύλων της Βόρειας Κορέας δεν είναι ξεκάθαρη, η Βόρεια Κορέα εκτιμάται πως βρίσκεται σε τροχιά να έχει στην κατοχή της ένααξιόπιστο οπλοστάσιο ως το τέλος του 2018.

Μια ισχυρή θερμοπυρηνική κεφαλή θα συρρίκνωνε ακόμα περισσότερο το περιθώριο των ΗΠΑ να παρέμβουν, καθώς ένας βαλλιστικός πύραυλος εξοπλισμένος με μια θερμοπυρηνική κεφαλή δεν χρειάζεται να είναι ακριβής ή να διαθέτει ακριβή τεχνολογία επανεισόδου για να αποτελέσει απειλή, επιτρέποντας στη Βόρεια Κορέα να βασιστεί στην τεράστια καταστροφική δύναμη του όπλου για να αντισταθμίσει ελλείψεις σε άλλους τομείς εξέλιξης του πυραυλικού προγράμματος.

Ακόμα και μια εναέρια έκρηξη σε μεγάλο υψόμετρο με μια κεφαλή ενός μεγατόνου θα προκαλούσε τεράστιες παράπλευρες απώλειες και καταστροφές σε μεγάλες περιοχές των ΗΠΑ. Η τελευταία δοκιμή της Βόρειας Κορέας, ειδικά αν επαληθευτεί ότι ήταν θερμοπυρηνική, θα μπορούσε να ενισχύσει την ικανότητα της Βόρειας Κορέας να αποτρέψει στρατιωτική δράση από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της.

Η τελευταία πυρηνική δοκιμή φαίνεται να μειώνει την πιθανότητα διαλόγου με τη Βόρεια Κορέα, παρά τις εκκλήσεις του παρελθόντος από την Κίνα, τη Ρωσία και τη Νότια Κορέα να επιδιώξει τον διάλογο αντί της απομόνωσης. Η Νότια Κορέα έχει ήδη διαμηνύσει πως θα ζητήσει αυστηρότερες κυρώσεις από τον ΟΗΕ για την απομόνωση της Βόρειας Κορέας και το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ανέφερε ότι σκοπεύει να επιδιώξει κυρώσεις που θα έχουν στόχο την πλήρη εξουδετέρωση του βορεοκορεατικού εμπορίου.

Η Κίνα θα συνεχίσει να απευθύνει έκκληση για δράση για να αποφύγει το σενάριο της στρατιωτικής εμπλοκής, αλλά έχει υποστηρίξει κεκλεισμένων των θυρών ότι οι «βαρύτατες» κυρώσεις κατά της Βόρειας Κορέας απλά θα πλήξουν τον λαό της χώρας και δεν θα σταματήσουν την προσπάθεια της κυβέρνησης να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.

Η τελευταία δοκιμή έχει σκληρύνει τη στάση όλων των εμπλεκόμενων κρατών και έχει κάνει πιο ορατό από ποτέ το χάσμα ανάμεσα στη Σεούλ και την Ουάσινγκτον. Ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Μουν Τζάε-Ιν έχει επιδιώξει μια πολιτική συγκράτησης και επικοινωνίας με τη Βόρεια Κορέα, κάτι που ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επέκρινε σε ένα tweet μετά την πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας.

Η ένταση ανάμεσα στους δύο συμμάχους αφήνει περιθώρια εκμετάλλευσης στη Βόρεια Κορέα και υπογραμμίζει τις ανησυχίες της Σεούλ ότι οι ΗΠΑ μπορεί να ακολουθήσουν ένα στρατιωτικό μονοπάτι, παρά τις αντιρρήσεις της Νότιας Κορέας.

Πόσο κοντά είμαστε σε έναν πυρηνικό πόλεμο;

Από

anixneuseis

September 7, 2017

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι περισσότεροι άνθρωποι (και πολιτικοί) δεν πιστεύουν (ή δεν θέλουν ή δεν τους συμφέρει να πιστεύουν) ότι ένας πυρηνικός πόλεμος είναι δυνατός.

Αυτός ακριβώς είναι ένας λόγος που ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να γίνει. ‘Όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει απειλή, τότε δεν κινητοποιείσαι για να την αποτρέψεις αποτελεσματικά.
Μια τέτοια κατάσταση, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν που επέτρεψε και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πρώτη περίπτωση και τα δύο στρατόπεδα περίμεναν ότι το άλλο θα υποχωρήσει. Από «μπλόφα» σε «μπλόφα», καταλήξαμε στην πρώτη από τις μεγάλες ανθρωποσφαγές του 20ού αιώνα. Δύο δεκαετίες αργότερα, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Μόσχα δεν θέλησαν να πιστέψουν ότι ο Χίτλερ ετοιμαζόταν να τους επιτεθεί. Βαυκαλίστηκαν τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά με την εκτίμηση ότι θα μπορούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τα βρουν μαζί του. ‘Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να τον εμποδίσουν, αλλά και τον διευκόλυναν σημαντικά με την πολιτική τους. Το 1940, η Γαλλία κατελήφθη και ντροπιάστηκε συνθηκολογώντας, η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί (συνέβαλε καθοριστικά στο να μη συμβεί αυτό και η αντίσταση των Ελλήνων τότε στον Φασισμό και οι Κρητικοί που αποδεκάτισαν τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, κάτι που ίσως να πληρώνουμε ακόμα). Η Βρετανία επεβίωσε, αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί οριστικά από ότι απέμενε από την Αυτοκρατορία της.

Το 1945 έγινε το αντίθετο. Μια ισχυρή μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου ήταν έτοιμη να πάει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με τη Σοβιετική ‘Ενωση, τότε μάλιστα, και μέχρι το 1949, η Ουάσιγκτων είχε και το μονοπώλιο του πυρηνικού όπλου. Ποιος την εμπόδισε; ‘Όχι τόσο τα όπλα της Ρωσίας, όσο η τεράστια και παγκόσμια πολιτική ακτινοβολία της την επαύριο της νίκης επί του Φασισμού, η ύπαρξη ενόπλων κινητοποιημένων λαών σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, συχνά υπό την ηγεσία κομμουνιστικών αντιστασιακών κινημάτων, η εναργής συνείδηση όλης της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει Πόλεμος.

Δυστυχώς, οι παγκόσμιες πολιτικές συνθήκες σήμερα, είναι που συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη. Ζούμε μια τρομερή υποχώρηση της πολιτικής συνείδησης παγκόσμια και μια αποσύνθεση της πολιτικής σκέψης – αυτή ακριβώς που επέτρεψε σε ένα κλόουν να παραστήσει τον αγωνιστή υπέρ της ειρήνης (!) και να παγιδεύσει τόσους ανθρώπους και δυνάμεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως.

Η Προειδοποίηση της Κίνας

Στις αρχές Αυγούστου η κινεζική ηγεσία αποφάσισε ότι το πράγμα παρατράβηξε. Η πολιτική κατευνασμού της αμερικανικής επιθετικότητας και πιέσεων στη Βόρειο Κορέα, που εφήρμοσε το Πεκίνο, όπως επίσης η Μόσχα και οι Ευρωπαίοι, δεν φαινόταν να αποτρέπει, αντίθετα, έκανε πιο πιθανό το ενδεχόμενο ενός πολέμου στην βορειοανατολική Ασία. Η Κίνα, όπως και όλα τα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ, είχαν ήδη επιβάλλει στη Βόρειο Κορέα σκληρές κυρώσεις, παρόλο που όλος ο κόσμος γνωρίζει από τα προηγούμενα παραδείγματα (π.χ. Γιουγκοσλαβία ή Ιράκ) ότι αυτές οι κυρώσεις πλήττουν πάντα τους λαούς και όχι τα καθεστώτα, δεν επιτυγχάνουν το αποτέλεσμα που λένε ότι επιδιώκουν και αποτελούν συνήθως τον προθάλαμο στρατιωτικής επίθεσης κατά του «τιμωρούμενου» κράτους. Αλλά, αντί η πολιτική τους να οδηγήσει σε κάποιο μαλάκωμα της αμερικανικής στάσης, οδήγησε σε σκλήρυνση, ωθώντας ταυτόχρονα τη Βόρειο Κορέα στη μόνη εναπομένουσα στρατηγική, την απειλή του Σαμψών «Αποθανέτω η Ψυχή μου μετά των Αλλοφύλων». ‘Αλλωστε, ακόμα κι αν η ηγεσία της Βόρειας Κορέας είχε αμφιβολίες, γνωρίζει πολύ καλά τι έπαθαν ο Σαντάμ Χουσείν, ο Καντάφι και ο ‘Ασαντ, αφού «συμμορφώθηκαν» με τις απαιτήσεις ελέγχου των εξοπλισμών τους.

Ο Τραμπ και ο Υπουργός ‘Αμυνας Ματίς (που μάλιστα εμφανίζεται ως «μετριοπαθής» και «φωνή της λογικής» στην αμερικανική κυβέρνηση από τον τύπο!), διετύπωσαν στις αρχές Αυγούστου, πρωτοφανείς απειλές «τερματισμού» του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας αλλά και «καταστροφής» του πληθυσμού της. Στον αμερικανικό τύπο διέρρευσαν πληροφορίες ότι βομβαρδιστικά Β1 είναι έτοιμα να απογειωθούν από το Γκουάμ για να πλήξουν την χώρα. Στις 8 Αυγούστου, δύο Β1 πέταξαν κοντά στην Κορέα.

Το Πεκίνο δεν έχει καμία διάθεση να πάει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Λέγεται ότι η παρακαταθήκη του Ντενγκ στους συμπατριώτες του είναι να έχουν ειρήνη τουλάχιστο μισό αιώνα με την υπερδύναμη. Στο Πεκίνο άλλωστε (όπως και στη Μόσχα) υπάρχει αναπόφευκτα και ένα ισχυρό λόμπυ υπέρ της διατήρησης, πάση θυσία, καλών σχέσεων με τη Δύση, με ισχυρό κοινωνικό έρεισμα αφού εκφράζει τη νεοσχηματιζόμενη αστική τάξη της Κϊνας. Πίσω από τον ασαφή όρο «παγκοσμιοποίηση», υπάρχει μια ολοκληρωτική «Αυτοκρατορία του Χρήματος» και αυτή η Αυτοκρατορία είναι ένα παγκόσμιο κόμμα που βρίσκεται σε όλα τα κέντρα του κόσμου. ‘Οσο για τη «διαθήκη» του Ντενγκ, το πρόβλημα είναι ότι η ειρήνη θέλει δύο, ενώ για τον πόλεμο φτάνει ένας! Αν αυτή ήταν η γνώμη του Ντενγκ, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι και η Ουάσιγκτων θα συμφωνήσει, θα αφήσει δηλαδή την Κίνα να αναπτυχθεί μέχρι να γίνει ισοδύναμη με την Αμερική!

Στις 10 Αυγούστου το Πεκίνο αποφάσισε να αντιδράσει. Η εφημερίδα Global Times, ιδιοκτησία της «Λαϊκής Ημερησίας», οργάνου του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, δημοσίευσε ένα κύριο άρθρο ασυνήθιστης σαφήνειας. Προειδοποιούσε, μεταξύ άλλων, τις ΗΠΑ να μην επιτεθούν στη Βόρειο Κορέα «απρόκλητες» και να μη δοκιμάσουν να μεταβάλουν με στρατιωτικά μέσα το καθεστώς της και την ισορροπία δυνάμεων στην κορεατική χερσόνησο γιατί, αν δοκιμάσουν να το κάνουν, το Πεκίνο «θα τις εμποδίσει». Ταυτόχρονα, ζητούσε από τη Βόρειο Κορέα να μην εκτοξεύσει πυραύλους που απειλούν το “αμερικανικό έδαφος” γιατί, αν το κάνει, θα την αφήσει ανυπεράσπιστη.

Η Κίνα μόνο ένα μέσο έχει για να “εμποδίσει” τους Αμερικανούς να επιτεθούν στη Βόρειο Κορέα και να μεταβάλλουν την κατάσταση πραγμάτων στην κορεατική χερσόνησο. Το μέσο αυτό είναι οι ένοπλες δυνάμεις της.

Αλλά μια στρατιωτική εμπλοκή Κινέζων και Αμερικανών στην Κορέα συνεπάγεται αυξημένο κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής σύρραξης.

‘Ηδη, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το αμερικανικό Πεντάγωνο (κατά τη «μεσοβασιλεία» μεταξύ Κλίντον και υιού Μπους, πιθανώς για να μην πάρει κανείς την ευθύνη) έκανε ασκήσεις επί χάρτου με σενάριο έναν κυβερνοπόλεμο με την Κίνα στον Ειρηνικό, το 2017, με περιορισμένη χρήση πυρηνικών όπλων.

Οι Κινέζοι αντικατέστησαν το προσωπικό που χειρίζεται τα κορεατικά θέματα και μετά το δημοσίευμα της Global Times, ο Πρόεδρος Σι τηλεφώνησε στον Τραμπ και ζήτησε αποφυγή εμπρηστικών δηλώσεων και ενεργειών, ο Κινέζος Υπουργός Eξωτερικών τηλεφώνησε στον Ρώσο ομόλογό του και του είπε, σύμφωνα με την ανακοίνωση, ότι δεν μπορεί η Κίνα και η Ρωσία να αφήνουν κάποιον να κάνει ότι θέλει στην «αυλή» τους.

Μια συμμαχία Ρωσίας – Κίνας είναι ισχυρός παράγων ανάσχεσης της Υπερδύναμης, το ζήτημα είναι όμως ότι η πρακτική λειτουργία «αντιηγεμονικών» συμμαχιών προσκρούει ενίοτε στην επιθυμία κάθε «πόλου» να μην έρθει σε αντιπαράθεση με την υπερδύναμη, παρά μόνο όταν απειλούνται τα δικά του ζωτικά συμφέροντα. Το Πεκίνο κράτησε για παράδειγμα πολύ χαμηλό προφίλ στις μεσανατολικές συρράξεις, που όμως ήταν και η «εισαγωγή» στην κορεατική κρίση που τώρα αντιμετωπίζει. Οι εναλλακτικοί πόλοι του διεθνούς συστήματος, αθροιζόμενοι, έχουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ από την Υπερδύναμη, το πλεονέκτημα όμως της τελευταίας είναι ότι, σε αντίθεση με τους αντιπάλους της, έχει μια πλήρη παγκόσμια, όχι μερική και περιφερειακή, στρατηγική.

Η προειδοποίηση της Global Times θύμισε σε ορισμένους αναλυτές, τηρουμένων των αναλογιών, την ανάλογη που απηύθυνε ο Τσου Εν Λάι στον Πρόεδρο Τρούμαν τον Αύγουστο του 1950, πάλι για την Κορέα. Ο Τρούμαν τη χαρακτήρισε «μπλόφα» και οι Αμερικανοί έτριβαν τα μάτια τους όταν τον Οκτώβριο του 1950 ο κινεζικός στρατός επενέβαινε στην κορεατική χερσόνησο και άρχιζε ένας από τους αγριότερους πολέμους της ιστορίας, με την αεροπορία των ΗΠΑ να ισοπεδώνει όλες ανεξαιρέτως τις κορεατικές πόλεις. «’Εκανα εμετό με όσα είδα στην Κορέα», ομολόγησε ο στρατηγός Μακ ‘Αρθουρ ενώπιον του Κονγκρέσου. Πιστεύεται ότι ο ίδιος ζήτησε χρήση ατομικών όπλων, αλλά οι πολιτικές συνθήκες την απέτρεψαν.

Τραμπ – Απότομη Προσγείωση

Πριν εκλεγεί, ο κ. Τραμπ εμφανίστηκε από τους οπαδούς του, και στην Αμερική και παγκοσμίως, ως φίλος της Ρωσίας, απομονωτιστής, αντίπαλος των πολέμων, επιφυλακτικός αν όχι απορριπτικός για το ΝΑΤΟ και διάφορα άλλα.

Ήδη, μόνο στο πρώτο εξάμηνο της θητείας του, το ενδεχόμενο πυρηνικής σύγκρουσης με τη Ρωσία ή/και την Κίνα έγινε ορατό τρεις φορές! Πριν από την τωρινή κρίση με την Κορέα, είχαμε τον Απρίλιο, τον αμερικανικό βομβαρδισμό της Συρίας, όπου σταθμεύουν ρωσικές δυνάμεις, τις απειλές Τίλερσον προς τη Μόσχα – “με μας ή με τον ‘Ασαντ” και την υπενθύμιση από τη Ρωσία της ετοιμότητας των πυρηνικών στρατηγικών δυνάμεών της, όπως και το προηγούμενο επεισόδιο Απριλίου κατά της Βορείου Κορέας.

Καθόλου άσχημα για έξη μήνες. Πόσο μάλλον αν προσθέσουμε την έναρξη προετοιμασίας πολέμου κατά του Ιράν (δήλωση του Προέδρου Τραμπ ότι δεν εκπληρώνει τη συμφωνία για τα πυρηνικά), την απειλή Τραμπ για στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, τη δοκιμή νέων αποσταθεροποιητικών όπλων από τις ΗΠΑ, συμβατικών και ατομικών, ικανών να πλήξουν τα καταφύγια ηγετών εχθρικών χωρών, την στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, τις απειλές του Υπουργού ‘Αμυνας της κυβέρνησης Τραμπ ότι θα εξοπλίσει με βαριά, καθαρά επιθετικά όπλα την Ουκρανία, την επικράτηση των νεοσυντηρητικών επί των απόψεων της ηγεσίας των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων με αποτέλεσμα την κατάληψη της Μοσούλης με ισοπέδωση.

Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι θέλει για τον Τραμπ. Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος άρθρου να αναλύσει τις απίθανες ανοησίες που ελέχθησαν – και λέγονται ακόμα – για το τι είναι αυτός ο άνθρωπος, η εκλογή του οποίου συνιστά πιθανώς μια από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες συνωμοσίες και απάτες της παγκόσμιας ιστορίας. Η διαφορά των έξυπνων ανθρώπων από τους άλλους δεν είναι ότι δεν κάνουν λάθη, ενίοτε και πολύ σοβαρά λάθη. ‘Ολοι κάνουν λάθη. Τα λάθη είναι όχι μόνο αναπόφευκτα, αλλά και «επιθυμητά» κατά κάποιο τρόπο, γιατί είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία. «Ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου ήταν τα λάθη μου», είπε ο Μεγάλος Πέτρος. Η διαφορά των έξυπνων ανθρώπων από τους … άλλους, έγκειται στην ικανότητά τους να αντιληφθούν γρήγορα, να διορθώσουν, όσο είναι δυνατό, και να διδαχθούν από τα λάθη τους.

Αυτό που γίνεται μπροστά στα μάτια μας, στην πράξη και αυτό είναι που μετράει, είναι ότι, επί των ημερών του κ. Τραμπ, αναβιώνει η γνωστή και δημοσιευμένη από δεκαετιών στρατηγική του «Κόμματος του Πολέμου» και των Νεοσυντηρητικών, που περιλαμβάνει την καταστροφή σχεδόν όλων των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Κορέας και που δεν είναι παρά μια άσκηση περικύκλωσης και εξουδετέρωσης, τελικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, της Ρωσίας, της Κίνας, αλλά και της Ευρώπης ακόμα, ως δυνατότητας. ‘Ενας πολιτικός που συνδέεται στενά με το «όραμα» των Νεοσυντηρητικών, ο κ. Νετανιάχου, το είπε καθαρά στην πρώτη δήλωσή του μετά τον βομβαρδισμό της Συρίας τον Απρίλιο. Αφού συνεχάρη τους Αμερικανούς, πρόσθεσε ότι ελπίζει η Τεχεράνη, η Βόρειος Κορέα και «άλλοι» να «πάρουν το μήνυμα».

Ακόμα μεγαλύτερη σημασία από το τι πιστεύει ή δεν πιστεύει ο Τραμπ, αν και ποιοι τον «χειραγωγούν», αν θέλει ή πιέζεται να κάνει ότι θέλει, είναι αυτό που κάνει η κυβέρνησή του. Και η κυβέρνησή του πάει full steam για παγκόσμια σύρραξή, ή τουλάχιστον απειλεί με μια τέτοια σύρραξη, αν βασιστούμε για να την κρίνουμε στα γεγονότα, στο τι συμβαίνει και όχι στο τι νομίζουμε, τι μας λένε, τι θέλουμε ή τι έχουμε συμφέρον να πιστεύουμε ότι συμβαίνει.

Το ζήτημα του πολέμου και του ιμπεριαλισμού δεν είναι άλλωστε θέμα προσωπικού γούστου του α’ ή β’ ηγέτη. Οι προσωπικότητες έχουν πράγματι τεράστια σημασία και μπορεί όντως να κάνουν τη διαφορά σε κρίσιμα σημεία της ιστορικής εξέλιξης. ‘Οσο όμως η βαθειά, ολόπλευρη κρίση του παγκόσμιου συστήματος είναι μαζί μας και όσο γίνεται οξύτερη, χωρίς μάλιστα πολιτικές δυνάμεις, κοινωνίες, ηγεσίες, διανοούμενοι να θέτουν συνειδητά το καθήκον δημιουργίας αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων, το ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας καταστροφής θα παραμένει επίσης πάρα πολύ μαζί μας.

Το άρθρο των Global Times της 10ης Αυγούστου έχει ενδιαφέρον και γιατί εντοπίζει και αναλύει έναν μηχανισμό με τον οποίο μπορεί οι ΗΠΑ και η Βόρειος Κορέα να εμπλακούν από κακούς υπολογισμούς σε ένα παιχνίδι που υπερβαίνει τις ικανότητές τους, οδηγούμενες χωρίς πρόθεση για κάτι τέτοιο στον πόλεμο.

Αυτό που δεν εξετάζει το άρθρο είναι η πιθανότητα να υπάρχει «κρυμμένος Αλκιβιάδης» στο σύστημα (με την έννοια μιας αποφασιστικής μειοψηφίας, όπως αυτή που κέρδισε τελικά την πλειοψηφία στη Συνέλευση των Αθηναίων υπέρ της σικελικής εκστρατείας, όπως τη διαιώνισε ο Θουκυδίδης), ο οποίος να χρειάζεται τελικά να γίνει κάπου ένας πυρηνικός πόλεμος, γιατί μόνο τρομάζοντας την ανθρωπότητα θα μπορούσε να πετύχει τους στόχους του. Εκεί οδηγεί στην ακρότητά της η ίδια η λογική της στρατηγικής του Χάους. Ο απόλυτος τρόμος θα ήταν ίσως και ένας τρόπος να αποδεχθούν οι άνθρωποι την ιδέα ενός παγκόσμιου Δικτάτορα, έστω και με τίμημα την προσωρινή τους επιβίωση ως Δούλων.

Ήδη άλλωστε, είναι απολύτως σαφές ότι το πρόγραμμα στρατιωτικής ανατροπής των καθεστώτων του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, που εξ αρχής περιλαμβανόταν στην στρατηγική του Κόμματος του Πολέμου και των Νεοσυντηρητικών, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με συμβατικά στρατιωτικά μέσα. Οδηγεί αναπόφευκτα σε χρήση πυρηνικών όπλων.

Ακόμα κι αν δεν χρησιμοποιηθούν πυρηνικά σύντομα στην Κορέα, μια παράπλευρη αλλά πολύ σημαντική παρενέργεια της τωρινής κρίσης είναι ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη εξοικειώνεται με την ιδέα χρήσης των πυρηνικών όπλων, ένα ταμπού της εποχής μετά το 1945. ‘Όταν εκφέρονται τερατώδεις απειλές εναντίον μιας χώρας και κανείς σχεδόν διεθνώς δεν αντιδρά, αυτό τις νομιμοποιεί.

Η Αφωνία του Κόσμου

Το χειρότερο δεν είναι καν αυτά που κάνει η Ουάσιγκτων επί Τραμπ. Το χειρότερο είναι ότι δεν “κουνιέται φύλλο” σε όλο τον κόσμο. Τον Φεβρουάριο 2003, όταν οι Αμερικανοί ετοίμαζαν την εισβολή στο Ιράκ, μαζί με τους Βρετανούς, τους Αυστραλούς και τους Πολωνούς, εκατομμύρια διαδηλωτών βγήκαν παγκοσμίως στο δρόμο για να τους εμποδίσουν. Ο “τελευταίος των Γκωλικών”, ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν έγινε το σύμβολο όλης της πολιτισμένης ανθρωπότητας, όταν κατακεραύνωσε, με μια ιστορική ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, τις ΗΠΑ για τη σχεδιαζόμενη τότε εισβολή στο Ιράκ. Μετά βέβαια, είναι αλήθεια, ότι και ο Πρόεδρος Σιράκ και ο Καγκελλάριος Σρέντερ κατατρόμαξαν από το ίδιο το θάρρος που επέδειξαν και ανέκρουσαν πρύμνα, συμβάλλοντας έτσι να μην υπάρχει πλέον ούτε ίχνος ανεξαρτησίας στα ευρωπαϊκά κράτη και να έχει καταστραφεί η μισή Μέση Ανατολή και να απειλούμαστε πλέον όχι μόνο με τρομερούς συμβατικούς, αλλά και με πυρηνικούς πολέμους!

Σε όλη την ιστορική περίοδο μετά το 1945 υπήρξε ένα ισχυρότατο φιλειρηνικό, αντιπολεμικό και αντιπυρηνικό κίνημα. Αυτό απέτρεψε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ 1945 και 1949, όταν η Μόσχα δεν είχε ακόμα πυρηνικά όπλα, αυτό συνέβαλε επίσης καθοριστικά στη δημιουργία μιας δομής στοιχειώδους ελέγχου των εξοπλισμών μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, αυτό εμπόδισε τους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν ατομικά όπλα στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Οι πόλεμοι της Αλγερίας και του Βιετνάμ κερδήθηκαν εξίσου στα πεδία των μαχών και στους δρόμους των ευρωπαϊκών και αμερικανικών μεγαλουπόλεων. Μια σειρά σπουδαίων διανοούμενων και επιστημόνων, όπως ο ‘Αλμπερτ Αϊνστάιν και πολλοί άλλοι, τάχθηκαν εναντίον του Πολέμου. Ο Ντε Γκωλ διαφώνησε με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ακόμα κι όταν του πρότειναν να συλλάβει τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, μεσούντος του πολέμου στην Αλγερία, ο Στρατηγός λέγεται ότι απήντησε «δεν συλλαμβάνεις τον Βολταίρο». Στη Γερμανία ο Βίλυ Μπραντ άνοιγε τον δρόμο στην Οστπολιτίκ

Σήμερα δεν υπάρχουν διανοούμενοι και οι «πολιτικοί» έχουν μετατραπεί σε (συχνά εκβιάσιμους) υπαλλήλους τραπεζών. Τα αντιπολεμικά κινήματα και όλα τα κινήματα αμφισβήτησης δεν υπάρχουν ή είναι πολύ περιορισμένα. Μια εκφυλισμένη «αριστερά» τάσσεται συχνά υπέρ του «δικού της» ιμπεριαλισμού, χρησιμοποιώντας τις ορθές ή εσφαλμένες κριτικές εναντίον του καθεστώτος των τρίτων χωρών για να επιτρέπει στρατιωτικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο. Ζούμε δηλαδή σε μια περίοδο πρωτοφανούς υποχώρησης της ανθρώπινης συνείδησης.

Ακόμα όμως και μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων, η ύπαρξη πυρηνικής ισοτιμίας είναι μακροχρονίως αναγκαία συνθήκη αποτροπής του πυρηνικού πολέμου, όχι όμως και ικανή. Ξέρουμε τώρα ότι στη σύσκεψη για την Κούβα που αποφάσισε αν θα γίνει ή όχι παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος, όλοι οι συμμετέχοντες ήταν υπέρ του πολέμου, εκτός από δύο πρόσωπα, τον Πρόεδρο Κένεντι και τον αδελφό του. Η ύπαρξή τους όμως εκεί μέσα δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός. Αντανακλούσε την ιδεολογία, την πολιτική ατμόσφαιρα, τις αντιλήψεις, της κοινωνικές δυνάμεις της εποχής τους, τον καπιταλισμό του 1960 και όχι αυτόν που έχουμε τώρα.

Η εκδίκηση της πολιτικής

Η ανακάλυψη των πυρηνικών όπλων τροποποίησε βαθιά, αλλά δεν ακύρωσε το αξίωμα του Κλαζούζεβιτς: Ο Πόλεμος είναι συνέχεια της Πολιτικής με άλλα μέσα.

Γιατί οι κοινωνίες δεν είναι ανόργανη ύλη, δεν καθορίζεται ντετερμινιστικά η πορεία τους. Πίσω από κάθε απόφαση χρήσης ενός όπλου υπάρχει μια ανθρώπινη βούληση. Οι άνθρωποι όμως είναι ικανοί για λογικές, αλλά και για εντελώς παράλογες συμπεριφορές, για σωφροσύνη και για παραφορσύνη.

Για να λειτουργήσει η πυρηνική αποτροπή χρειάζεται ένα μίνιμουμ επίπεδο ορθολογισμού στο παγκόσμιο σύστημα, αλλοιώς η ύπαρξη πυρηνικών οπλοστασίων μπορεί να οδηγήσει σε αμοιβαία καταστροφή. Κι αυτό που βλέπουμε σήμερα στο παγκόσμιο σύστημα είναι η σταδιακή καταστροφή του ορθολογισμού, σύμπτωμα κοινωνιών που δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματά τους.

Ο Μαρξ είπε ότι οι άνθρωποι, οι κοινωνίες βάζουν στον εαυτό τους τα προβλήματα που μπορούν να λύσουν. Προφανώς δεν βάζουν αυτά που δεν μπορούν να λύσουν. ‘Η τα βάζουν με λάθος, καταστροφικό και παραπλανητικό τρόπο (όπως συνέβη με τους ολοκληρωτισμούς του μεσοπολέμου ή με τον Τραμπ και την Λεπέν σήμερα).

Ο ίδιος ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών π.χ. αμφισβητεί ανοιχτά τα πορίσματα της Επιστήμης, δηλαδή την Επιστήμη, στο μείζον, καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της ζωής πρόβλημα της Κλιματικής Αλλαγής.

Αμερικανοί επίσημοι συγκρίνουν τον Πούτιν με τον Χίτλερ, δηλαδή πληροφορούν τους Ρώσους αναλυτές ότι πιθανώς ετοιμάζουν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Τι θα γίνει αύριο αν συμβεί ένα λάθος στα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, όπως τόσες φορές στην ιστορία; Αυτοί που θα πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις, θα επηρεαστούν όχι μόνο από αυτό που βλέπουν στις οθόνες των ραντάρ, αλλά και από αυτό που εκτιμούν ως πιθανό να συμβαίνει. Πολύ περισσότερο όταν αυτά θα συμβαίνουν σε ένα κυβερνο-περιβάλλον διασποράς πληροφορίας με ρυθμούς και σε ποσότητες που υπερβαίνουν την ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να τις αξιολογήσει.

Η ψυχροπολεμική ρητορεία που άρχισε η Κυρία Κλίντον και συνεχίζει με έργα, όχι με λόγια, ο Τραμπ, καταστρέφει το ελάχιστο κοινά αποδεκτών κανόνων συμπεριφοράς, την ελάχιστη βάση κοινής κατανόησης του κόσμου, μεταξύ των πυρηνικών υπερδυνάμεων. Το ίδιο άλλωστε έκανε και η κατάργηση της συνθήκης για τα αντιβαλλιστικά όπλα ΑΒΜ, καταστρέφοντας το θεμέλιο της δομής του ελέγχου των εξοπλισμών που επέβαλλε μάλιστα η ίδια η Αμερική, για να αποτρέψει από τον κίνδυνο αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος.

Σήμερα στην Αμερική, δεν κουβεντιάζουν για την πολιτική της χώρας τους ή για την πολιτική της Ρωσίας και της Κίνας. Δεν κουβεντιάζουν ούτε για το τι περιέχουν ή όχι τα μέιλ της Κλίντον ή τι πραγματικά κάνει ο Τραμπ. Κουβεντιάζουν αν οι Ρώσοι υπέκλεψαν ή όχι αυτά τα μέιλ. Επιχειρείται δηλαδή να ταυτισθεί μια βασικά φιλειρηνική δύναμη, όπως η Ρωσία, με έναν Πρόεδρο που η οικονομική και κοινωνική του πολιτική έρχεται σε σύγκρουση με μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας. Τα τμήματα αυτά αντικειμενικά θα μπορούσαν να είναι «σύμμαχα» με τη Ρωσία στην επιδίωξη ανατροπής των παγκόσμιων πολεμικών τυχοδιωκτισμών, όπως σε μεγάλο βαθμό έγινε σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο, γιατί αυτοί οι τυχωδιωκτισμοί δεν είναι προς το συμφέρον τους. (1)

Μόνο η επανεμφάνιση της πολιτικής μπορεί να σταματήσει την πορεία προς τον Πόλεμο – η ισοτιμία στα όπλα δεν φτάνει. Μόνο η έγκαιρη συνειδητοποίηση των κινδύνων και η κινητοποίηση παγκοσμίως για να αποτραπούν, της κοινής γνώμης και των πολιτικών δυνάμεων, μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο. Μακροχρόνια άλλωστε είναι αδύνατο να καταπολεμηθεί το σύμπτωμα χωρίς να πολεμηθεί η αιτία. Μόνο η εμφάνιση μιας σοβαρής ολοκληρωμένης εναλλακτικής σε έναν κόσμο «προϊστορικό και βάρβαρο» στην οικονομία, στις κοινωνικές και τις διεθνείς σχέσεις, στον Πολιτισμό, ενός εναλλακτικού οράματος στην ιδεολογία του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου που σήμερα κυριαρχεί, μόνο η κινητοποίηση μεγάλων κοινωνικών δυνάμεων, διανοουμένων και κρατών, μπορεί να λύσει και το πρόβλημα του πολέμου και της επιβίωσης της ανθρωπότητας.

Σημείωση

Το ενδιαφέρον είναι ότι η απίθανη υπόθεση Τραμπ εξ αντικειμένου επέφερε βαρύ πλήγμα και στην εικόνα της Αμερικής ως «εχθρού» στη ρωσική κοινή γνώμη. ‘Όταν η Μοσκόβσκι Κομσομόλετς γράφει π.χ. τόσο μεγάλες ανοησίες όπως ότι η εκλογή Τραμπ στον Λευκό Οίκο είναι σαν την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων από τους Μπολσεβίκους (!!!), η σύγχυση που δημιουργείται οδηγεί το ποσοστό των Ρώσων που εκτιμούν – ορθώς – την Αμερική ως εχθρό, να πέσει από το μάλλον ήδη χαμηλό 42% στο 8%.
Αν υπάρχει μια σταθερά στη ρωσική ιστορία είναι ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να καταληφθεί εξ εφόδου, με επίθεση. Μπορεί να καταστραφεί μόνο αν μπερδέψει τους φίλους και τους εχθρούς της. Η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί το 1941 με αυτόν τον μηχανισμό και κατεστράφη τελικά με την ίδια μέθοδο το 1991. ‘Ενας λόγος που επεβίωσε η εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Κίνα είναι ότι πάντα η επικοινωνιακή πολιτική διατήρησε την εικόνα της Δύσης ως εχθρού.
Σε κάθε περίπτωση, η σταθερότητα της εσωτερικής κατάστασης στη Ρωσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τρόπο που καταλαβαίνει η ελίτ και η κοινή γνώμη της χώρας τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και της διεθνούς κατάστασης.

25 Αυγούστου 2017

Πηγή: Ιστολόγιο Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τρεις Επικίνδυνες Αυταπάτες Για την Κορέα

Από

anixneuseis

September 7, 2017

James George Jatras, Strategic Culture, 4-9-17

[Ο ελληνικής καταγωγής δημοσιολόγος, πρώην Αμερικανός διπλωμάτης και σύμβουλος γεωπολιτικής της ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κογκρέσο, επιχειρεί στο κατωτέρω άρθρο του να διαλύσει την σύγχυση εις τας φρένας πολιτικών υπευθύνων και κοινού -στις ΗΠΑ και διεθνώς- από την ακατάσχετη εκτόξευση προπαγάνδας περί το Κορεατικό πρόβλημα, από «ανιδιοτελείς» εραστές των πολεμικών λύσεων. Ανεξαρτήτως της αποτελεσματικότητας της ανθρωπιστικής προσπάθειας, το άρθρο διατηρεί την αξία χρήσιμης συμβολής σε αξιόπιστη ενημέρωση για το φλέγον σήμερα θέμα διεθνούς επικαιρότητας.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Λένε πως οι περισσότεροι από τους πραγματικούς κινδύνους για τον κόσμο προκύπτουν όχι από αυτά που οι άνθρωποι δεν ξέρουν, αλλά από αυτά που ξέρουν αλλά δεν είναι σωστά.
Σαν παράδειγμα, δείτε τρία πράγματα για την Κορέα για τα οποία το κατεστημένο της δικομματικής Ουάσιγκτων είναι απολύτως βέβαιο αλλά που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα:

Αυταπάτη 1^η: Όλες οι επιλογές, περιλαμβανομένης της αμερικανικής στρατιωτικής δύναμης, είναι «στο τραπέζι».

-Όλοι ξέρουν πως δεν υπάρχουν στρατιωτικές «επιλογές» που η Ουάσιγκτων θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον της Βορείου Κορέας που δεν οδηγούν σε καταστροφή. Η εκδοχή ότι ένα «χειρουργικό πλήγμα» θα μπορούσε να «αποσπάσει» (εικόνα χειρουργείου που λατρεύουν οι στρατηλάτες των κομπιούτερ) τις πυρηνικές και πυραυλικές δυνατότητες της Β. Κορέας είναι ένα παραμύθι. Είναι ήδη ανεδαφικό όταν κανείς δεν πιστεύει ότι μια περιορισμένη επίθεση θα εξαφανίσει την ικανότητα της Βορείου Κορέας να ανταποδώσει το χτύπημα και σκληρότατα. Θα κινδύνευαν όχι μόνο οι σχεδόν 30.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί στην Κορέα αλλά 25 εκατομμύρια κατοίκων της μητροπολιτικής περιοχής της πρωτεύουσας Σεούλ, για να μην αναφέρουμε πολλές άλλες απειλούμενες ανθρώπινες υπάρξεις στην λοιπή Νότιο Κορέα και ίσως στην Ιαπωνία.

– Επομένως, κάθε εξεταζόμενο αμερικανικό προληπτικό πλήγμα θα πρέπει να είναι εξ αρχής μαζικό, προκαλώντας ένα τρομακτικό κόστος στους Βορειοκορεάτες ( λογαριάζονται άραγε οι ζωές τους;) αλλά και πάλι αιωρείται ο κίνδυνος ότι η απουσία πλήρους καταστροφής θα εσήμαινε συντριπτικά αντίποινα.

Αυταπάτη 2^η: Η Βόρειος Κορέα πρέπει να αφοπλιστεί πυρηνικά.

-Αρέσει ή δεν αρέσει, η Βόρειος Κορέας είναι ένα κράτος με πυρηνικό οπλισμό, εκτός της Συνθήκης Μη Πολλαπλασιασμού των Πυρηνικών ΄Οπλων -και θα παραμείνει έτσι.

Ο Κιμ Γιονγκ Ουν διδάχτηκε από τις περιπτώσεις του Σαντάμ Χουσεΐν και του Μουαμάρ Καντάφι. Επειδή ο Κιμ διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής, ειδικά πυρηνικούς πυραύλους, κατορθώνει να μένει ζωντανός και στην εξουσία. Εάν τα παραδώσει, τον περιμένει ο χορός του θανάτου ή ο σοδομισμός με ξιφολόγχη, προ του τουφεκισμού. Η επιλογή δεν είναι αμφίβολη.

-Αυταπάτη 3^η: Εάν οι ΗΠΑ πιέσουν την Κίνα αρκετά, το Πεκίνο θα μας λύσει το πρόβλημα.

Δεν υπάρχει συνδυασμός αμερικανικών κυρώσεων, απειλών ή πιέσεων που θα αναγκάσει το Πεκίνο να πάρει μέτρα που είναι ριζικά αντίθετα προς τα ζωτικά συμφέροντα ασφάλειας της Κίνας. (Εδώ, τα «ζωτικά συμφέροντα ασφάλειας» σημαίνει ακριβώς αυτό, όχι με τον τρόπο που οι Αμερικανοί χαράκτες πολιτικής παγίως διαστρέφουν τον όρο να σημαίνει οτιδήποτε δεν τους αρέσει, ακόμη και αν δεν έχει καμιά σχέση με την αμερικανική ασφάλεια και ακόμη λιγότερο με την αμερικανική επιβίωση.

Εκτός από τις θεωρίες ότι η Κίνα θα επιζητήσει να εκμαιεύσει ένα εσωτερικό πραξικόπημα ανατροπής του Κιμ υπέρ μιας ελεγχόμενης διοίκησης, η διατήρηση του σημερινού απεχθούς καθεστώτος, είναι για το Πεκίνο η μόνη επιλογή, αν δεν θέλει να έχει στα σύνορά του μιαν ενωμένη Κορεατική Χερσόνησο , υπό κυβέρνηση συμμαχίας με την Ουάσιγκτων.

-΄Υστερα από την εμπειρία της Μόσχας, με την εξάπλωση του ΝΑΤΟ μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990, γιατί το Πεκίνο να δώσει πίστη σε οποιεσδήποτε διαβεβαιώσεις της Ουάσιγκτων ( για οποίες δεν υπάρχει άλλωστε ούτε ένδειξη) πως δεν θα επεκταθεί στο κενό που θα δημιουργούσε τυχόν κατάρρευση της Βόρειας Κορέας; Εντελώς αντίθετα, υποστηρίχτηκε ότι εάν η Κίνα αρνηθεί να επιληφθεί του κορεατικού προβλήματος για λογαριασμό της Ουάσιγκτων, τότε οι ΗΠΑ θα το κάνουν με τους δικούς τους όρους, προσφέροντας στο Πεκίνο (κατά την περιγραφή του Αμερικανού τέως πρεσβευτή στον ΟΗΕ Τζων Μπόλτον) «μιαν καθεστωτική κατάρρευση, τεράστια ροή προσφύγων και αμερικανικές σημαίες υψωμένες σε όλη την έκταση του Ποταμού Γιαλού.»

Και ο Μπόλτον πρόσθεσε: « Η Κίνα μπορεί να επιλέξει τον εύκολο τρόπο ή τον πολύ δύσκολο. Δική τους η επιλογή. Αλλά ο χρόνος εξαντλείται.» Εάν, υπό ένα τέτοιο σενάριο, οι αμερικανικές δυνάμεις φτάσουν στα σύνορα της Κίνας, πρόσθεσε ο Μπόλτον, δεν πρόκειται να φύγουν σύντομα. Να μην το περιμένετε. Το 1950, την τελευταία φορά που οι Αμερικανοί ήσαν στον Ποταμό Γιαλού, δεν έμειναν για πολύ όταν εκατοντάδες χιλιάδες Κινέζοι στρατιώτες μπήκαν στην Κορέα. Θυμηθείτε πως αυτό συνέβη όταν η Κίνα δεν είχε ακόμη πυρηνικά όπλα, αλλά οι ΗΠΑ είχαν.

Η εβδομαδιαία, όπως φαίνεται, άνοδος και πτώση του επιπέδου οξύτητας της πολεμοχαρούς ρητορικής από Ουάσιγκτων και Πιονγκγιάνγκ συσκοτίζει την πραγματικότητα πίσω από αυτές τις αυταπάτες. Μικρή αλλαγή μπορεί να αναμένεται από την Πιονγκγιάνγκ, της οποίας η πολιτική έχει τουλάχιστον την αρετή της απλότητας: « Εάν μας κάνετε οτιδήποτε κακό, θα σας κάνουμε κάτι πραγματικά πολύ κακό με τη σειρά μας.»

΄Ετσι, τι πρέπει να αναμένεται; Θα εγκαταλείψει η Ουάσιγκτων την μέχρι τώρα τακτική και θα παρουσιάσει κάτι διαφορετικό εκτός από απειλές και κυρώσεις; Οι οιωνοί δεν είναι ευμενείς. Λίγο προτού εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο, ο (εγκέφαλος πολιτικής στρατηγικής του Τραμπ) Στηβ Μπάνον παραβίασε το ταμπού γύρο από την Αυταπάτη Νο.1, δηλώνοντας: «Μέχρις ότου κάποιος λύσει την εξίσωση που μου δείχνει πώς δέκα εκατομμύρια άνθρωποι στην Σεούλ δεν πεθαίνουν στα πρώτα 30 λεπτά από συμβατικά όπλα, δεν ξέρω γιατί μιλάτε, δεν υπάρχει στρατιωτική λύση εδώ, μας την φέρανε.» Και έπειτα έφυγε.

Αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι. Υπήρξαν πληροφορίες για έμμεσες επαφές μεταξύ Β. Κορέας και ΗΠΑ στον ΟΗΕ, στη Ν. Υόρκη. Ακόμη και ο Μπόλτον υποστηρίζει πως κάποιος διακανονισμός μπορεί να γίνει με την Κίνα, υπό την μορφή της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων κάτω στον Νότο, κοντά στο Πουσάν, ώστε να είναι πάντοτε διαθέσιμα για «ταχεία ανάπτυξη οπουδήποτε στην Ασία». (Ασφαλώς αυτό είναι μια ιδέα. Αλλά υπάρχει μια καλύτερη: Γιατί να μη φύγουν εντελώς από την Κορέα και να μην υπάρχουν Αμερικανοί διαθέσιμοι για ανάπτυξη οπουδήποτε στην Ασία;)

Η απόλυτη αποσαφήνιση θα πρέπει να ήταν το κύριο άρθρο των Γκλόμπαλ Τάϊμς του Πεκίνου, στις 10 Αυγούστου 2017, ( «Ανεύθυνα παιχνίδια στην Κορεατική Χερσόνησο ριψοκινδυνεύουν με πραγματικό πόλεμο»), που παγκοσμίως θεωρείται ότι εκφράζει τις θέσεις της κινεζικής κυβέρνησης.

« Η Κίνα θα πρέπει επίσης να καταστήσει σαφές ότι εάν πρώτη η Βόρειος Κορέα εκτοξεύσει πυραύλους που απειλούν το έδαφος των ΗΠΑ και οι ΗΠΑ αντεπιτεθούν, η Κίνα θα παραμείνει ουδέτερη. Εάν οι ΗΠΑ και η Νότιος Κορέα εξαπολύσουν πλήγματα και επιχειρήσουν να ανατρέψουν το Βόρειο-Κορεατικό καθεστώς και να μεταβάλλουν το πολιτικό σχήμα της Κορεατικής Χερσονήσου, η Κίνα θα τους εμποδίσει να το κάνουν.»

Αυτό σημαίνει πως εάν ο Κιμ επιτεθεί στις ΗΠΑ μένει μόνος του. Εάν εμείς επιτεθούμε στον Κιμ, είμαστε σε πόλεμο με την Κίνα. Στην δεύτερη περίπτωση, ενώ η Ρωσία δεν είναι πιθανό να επέμβει ευθέως, μπορεί να είμαστε βέβαιοι ότι η Μόσχα θα παράσχει στο Πεκίνο πλήρη υποστήριξη, πλην κήρυξης πολέμου. Σε ήπια διατύπωση, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν προς το αμερικανικό συμφέρον.

Υπάρχει μία και μοναδική κυριαρχούσα προτεραιότητα που οφείλει τώρα να καθοδηγεί την αμερικανική πολιτική στην Κορέα. Δεν είναι η αλλαγή καθεστώτος στη Βόρειο Κορέα –παρά την αποκρουστικότητα αυτού του καθεστώτος- ή ακόμη η ευημερία της Νοτίου Κορέας ή της Ιαπωνίας. Είναι η αποφυγή της ανάπτυξης από τον Κιμ πυραυλικού συστήματος ικανού να πλήξη με πυρηνικά όπλα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πόσο κοντά μπορεί να βρίσκεται η Βόρειος Κορέα σ’ αυτήν την ικανότητα είναι το αντικείμενο ευρύτατα συγκρουομένων εκτιμήσεων. ( Σχετικά με τις ζωές Αμερικανών που διακυβεύονται στην Αποστρατικοποιημένη Ζώνη, υπάρχει μια απλή λύση για την διασφάλισή τους –πάρτε τους , διάβολε, αμέσως από εκεί.)

Αλλά τι θα γίνει με τη Νότιο Κορέα και την Ιαπωνία; Οι «συμμαχίες» μας μαζί τους είναι μυθιστόρημα. Οι ΗΠΑ εγγυώνται την ασφάλειά τους, αλλά εκτός από το να συνεργάζονται στην άμυνα της επικράτειάς τους, δεν κάνουν τίποτα για να προστατεύσουν την δική μας ασφάλεια , ούτε μπορούν άλλωστε. Οι ΗΠΑ δεν αντλούν όφελος από το να καθιστούμε τους εαυτούς μας στόχους για λογαριασμό μιας χώρας που βρίσκεται περισσότερο από πέντε χιλιάδες μίλια από την αμερικανική επικράτεια.

Είναι καιρός αυτό το «Πρώτα η Αμερική» ν’ αποκτήσει κάποιο νόημα. Σαν αρχή, η Ουάσιγκτων θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά την πρόταση του Πεκίνου για ένα διπλό πάγωμα. Από την μια , η Πιονκγιάνκ θα ανέστελλε τα πυραυλικά και πυρηνικά προγράμματά της, ιδιαίτερα σταματώντας τις δοκιμές όπλων με δυνατότητα δι-ηπειρωτικού βεληνεκούς. Η Ουάσιγκτων και η Σεούλ θα ανέστελλαν τα κοινά στρατιωτικά γυμνάσια – που περιλαμβάνουν τα λεγόμενα «πλήγματα αποκεφαλισμού», τα οποία έχουν στόχο την βόρειο-κορεατική ηγεσία.

Εάν η προστασία της επικράτειάς μας και του αμερικανικού λαού είναι η κυρίαρχη προτεραιότητα των Αμερικανών αξιωματούχων και όχι, όπως αναξιόπιστα ισχυρίζονται, η «αλλαγή καθεστώτος» στη Βόρειο Κορέα, είναι δύσκολο να δει κανείς γιατί μια διπλή-κατάψυξη δεν θα ήταν ένα φρόνιμο πρώτο βήμα. Θα απέμενε κυρίως στην Κίνα να φροντίσει ώστε οι Βορειοκορεάτες να τηρήσουν το δικό τους μέρος της συμφωνίας. Εάν το τηρούσαν, ίσως θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε σε ένα υπερβολικά καθυστερημένο διακανονισμό μιας αναμέτρησης του Ψυχρού Πολέμου και με τον καιρό σε μιαν επανενωμένη, ουδέτερη Κορέα. Αν όχι, όλα είναι δυνατά –αλλά δεν θα είμαστε χειρότερα από τώρα.

strategic-culture.org/ infognomon.gr

Η προέλευση των Αλβανών και η θέση τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία- τουρκική πηγή

Από

anixneuseis

September 7, 2017

Σεπτέμβριος 6, 2017. 08:21 http://www.echedoros-a.gr/

Σε μια σειρά δημοσιευμάτων του πρακτορείου Anadolu εμπεριέχεται μια επισκόπηση της προέλευσης των Αλβανών κατά την τουρκική άποψη καθώς και τη θέση την οποία είχαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Έτσι:

Οι περισσότεροι Αλβανοί, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας ένωσαν τη μοίρα τους με τους Τούρκους για 500 χρόνια, αποδέχθηκαν τον ισλαμισμό και έγιναν ένας από τους βασικούς παράγοντες του οθωμανικού κράτους.

Οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί απογειώθηκαν με ευκολία στις λειτουργίες του κρατικού μηχανισμού και διέπρεψαν.

Αυτός είναι ο λόγος, που οι Δυτικοί δέχονται τους Αλβανούς ως «Τούρκους και οι Τούρκοι δέχονται τους Αλβανούς ως «γιους των μακρινών χωρών της πατρίδας» » (τα εισαγωγικά στο πρωτότυπο) .

Μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, στις 28 Νοεμβρίου του 1912 οι Αλβανοί ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους.

Με την έναρξη της επιρροής που είχε ήδη χάσει την προστασία και την υποστήριξη των Οθωμανών, οι Αλβανοί αντιμετωπίζουν τα επόμενα χρόνια επιδρομές γειτονικών χωρών. Και ενώ συνεχιζόταν η χαοτική κατάσταση στα εδάφη της Ανατολίας, η Αλβανία κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου με συγκεκαλυμμένες συμφωνίες αποτέλεσε αντικείμενο διαχωρισμού της, μεταξύ των κρατών της Αντάντ.

Μετά τον πόλεμο (Α΄Παγκόσμιος) η Ανατολία και η Αλβανία κατακτήθηκαν από τα ίδια ιμπεριαλιστικά κράτη που επεκτάθηκαν σε αυτά. Οι Τούρκοι και οι Αλβανοί, που είχαν την ίδια τύχη επί πέντε αιώνες, συνεργάσθηκαν, επίσης, σε αυτήν την οδυνηρή περίοδο, υπογράφοντας, μάλιστα, μυστική συμφωνία.

Η Τουρκο-αλβανική συνεργασία που ξεκίνησε με την άδικη και αυθαίρετη εισβολή, την οποία αντιμετώπισαν οι δύο χώρες μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισε ουσιαστικά τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας στο επίπεδο των πολιτικών σχέσεων.

Αυτή η δύσκολη περίοδος που καλύπτει τα έτη 1920-1923, θα προσπαθήσουμε (γράφει το τούρκικο κείμενο) να εκτιμήσουμε με βάση τα έγγραφα των τουρκικών και αλβανικών αρχείων, καθώς και τη μελέτη του Τύπου της εποχής.

Μετά από αυτήν τη σύντομη εισαγωγή, μπορούμε να αρχίσουμε τη διατριβή μας που δίνει μια γενική εικόνα για τους Αλβανούς.

Σε γενικές γραμμές, όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν ότι οι Αλβανοί είναι μια φυλή των Βαλκανίων. Ωστόσο, δεν υπάρχει ομοιογένεια των απόψεων σχετικά με την προέλευση των Αλβανών και από πού ήλθαν στα Βαλκάνια.

Τούρκοι ιστορικοί και ορισμένοι Αλβανοί ιστορικοί δέχονται τη διατριβή ότι οι Αλβανοί είναι απόγονοι των Πελασγών και ότι έχουν έρθει από τον Καύκασο ή από την Ασία.

Ενώ ένα σημαντικό μέρος των Αλβανών ιστορικών επισύρει την προσοχή τους ότι είναι ευρωπαίοι και προέρχονται από τους αρχαίους Ιλλυριούς.

Θα δώσουμε, κάποια παραδείγματα σχετικά με αυτές τις διαφορετικές εκτιμήσεις των ιστορικών σχετικά με τους Αλβανούς.

Σύμφωνα με τον Αχμέτ Χαμντίου, οι Αλβανοί είναι μια φυλή που ήρθε στη Χερσόνησο του Αίμου από την Ασία, πολύ νωρίτερα από τους Έλληνες. Αν και δεν είναι γνωστός ο ακριβός χρόνος της άφιξης των Αλβανών στα Βαλκάνια, από τη στιγμή που η ιστορία έχει αρχίσει να γράφεται μέχρι σήμερα αναγνωρίζονται ως λαός ενεργός, γενναίος, πολεμιστής και ειλικρινής παράγοντας.

Οι πρώτοι κύριοι των Βαλκανίων είναι οι Αλβανοί, γνωστοί για τη φήμη του πρεσβύτερου που έχει την έννοια του ηλικιωμένου και σοφού άνδρα [1].

Σύμφωνα με τον Σουλεϊμάν Κούλτσε, μια από τις φυλές που εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους ως αποτέλεσμα της μετανάστευσης στην Ευρώπη των Ούννων, ακολούθησαν και άλλες φυλές τους Ούννους, όπως οι Τσεσκίνες της Ουγγαρίας, οι οποίοι είναι τουρκικής καταγωγής και αντιπροσωπεύουν την σημερινή Αλβανία [2].

Μάλιστα, ο Σάμι Φρασέρι παραδέχεται ότι οι Αλβανοί προέρχονται από τους Πελασγούς, οι οποίοι χωρίζονται σε τέσσερις κλάδους, τους Ιλλυριούς, τους Μακεδόνες, τους Θράκες και τους Φρύγες και ότι είναι οι παλαιότεροι κάτοικοι των Βαλκανίων [3].

Ενώ ο Ενβέρ Ζίγια Καράλ επισημαίνει ότι οι πληροφορίες σχετικά με την προέλευση των Αλβανών είναι αντιφατικές.

Ο Καράλ λέει ότι οι Αλβανοί προέρχονται από την Αλβανία του Καυκάσου, δηλαδή από την περιοχή του Νταγκιστάν και σχετίζονται με ένα παλιό ελληνικό φυλετικό κλάδο.

Επίσης, ο Καράλ ισχυρίζεται ότι ορισμένοι Οθωμανοί ιστορικοί έχουν βρει έγγραφα σύμφωνα με τα οποία οι Αλβανοί προέρχονται αρχικά από την Αραβία [4].

Ακόμη ο Μ. Νετζάτι Εζφάτουρα (M.Necati Özfatura) είναι ένας από αυτούς που λέει ότι οι ρίζες των Αλβανών βρίσκονται στα βουνά του Καυκάσου- είναι καυκασιανή φυλή [5].

Σύμφωνα με τον Σεφκέτ Σρέια Αϊντεμίρ (Ş.Sreyya Aydemir) υπάρχει μια ευρεία προοπτική ότι οι Αλβανοί προέρχονται από τους Πελασγούς και μάλιστα είναι παλαιότεροι των Ελλήνων.

Οι Πελασγοί είχαν μεταναστεύσει από τη Γεωργία και την ακτή του Εύξεινου Πόντου. Ο Αϊντεμίρ λέει ότι στη Θεσσαλία υπάρχουν χαρακτηριστικά υπολείμματα Πελασγών και ότι οι Αλβανοί είναι από τους αρχαιότερους κατοίκους των Βαλκανίων[6].

Σύμφωνα με τον καθ. Δρ Σινάσι Βαρνταρέρμαν(Dr. Şinasi Vardarerman), οι Αλβανοί είναι οι παλαιότεροι κάτοικοι της Ανατολικής Ευρώπης.

Οι Αλβανοί έζησαν κυρίως στην Χερσόνησο του Αίμου, στην Κεντρική Ευρώπη και στη Μικρά Ασία. Οι Πελασγοί είναι αποδεκτοί ως οι παλαιότεροι πρόγονοι στην Ευρώπη και προέρχονται από τις ιρανικές στέπες και τα βουνά του Καυκάσου [7].

Υπάρχουν επίσης σκέψεις που έρχονται αντιμέτωπες με την ιδέα ότι οι Αλβανοί έχουν έρθει από τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.

Ο Νετζίπ Αλπάν δέχεται ότι οι Αλβανοί προέρχονται από τους Ιλλυριούς και ότι είναι οι παλαιότεροι άποικοι της Χερσονήσου του Αίμου [8].

Ο Μέχντι Φρασέρι λέει ότι οι Αλβανοί είναι ένας ευρωπαϊκός λαός που προέρχεται από την αρειανή ή ινδοευρωπαϊκή φυλή.

Σύμφωνα με τον Φρασέρι, ο Δρ Χαανί είναι ο άνθρωπος που έχει κάνει τις περισσότερες μελέτες για τους Αλβανούς και έχει αποδείξει ότι η σημερινοί Αλβανοί είναι απόγονοι των πελασγών.

Οι Λουίς Μπενόλεβ, Φελίξ Ζουλιένι και Σάμι Φρασέρι, μελετητές που εργάσθηκαν σκληρά για την Αλβανία και τους Αλβανούς, συμφωνούν με την άποψη αυτή [9].

Σύμφωνα με τον Μεχντί Φρασέρι, οι Πελασγοί, οι παλιοί Αλβανοί, χωρίζονται σε τέσσερις ομάδες.

Α. Ιλλυριοί: Ζούσαν σε μια γεωγραφική περιοχή που ξεκινά από τα παλιά σύνορα της Ελλάδας και απλώνονταν μέχρι τα βόρεια της Αδριατικής, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Δαλματία, πέρα από τα σύγχρονα σύνορα της Αλβανίας.

Β.Μακεδόνες: είναι κάτοικοι που βρίσκονται σε όλη τη Μακεδονία, αρχής γενομένης από τα όρη της Πίνδου μέχρι τα βουνά της Ροδόπης που συνορεύει με το Νέστο ποταμό μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος, συμπεριλαμβανομένης της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηριού, των Σκοπίων.

Γ. Θράκες: Ζούσαν σε μια περιοχή που περιλαμβάνει το βιλαέτι της Αδριανούπολης (τώρα Εντίρνε), τη Βουλγαρία μέχρι τον ποταμό Δούναβη.

Δ. Φρύγες: Πρόκειται για έναν λαό που ζούσε σε μια περιοχή που αρχίζει από την ακτή της Ανατολίας μέχρι τις περιοχές της Άγκυρας και Σίβας (σημερινή Τουρκία).

Από αυτούς τους κλάδους των Πελασγών, μόνο οι Ιλλυριοί, όσον αφορά τη γλώσσα και τα έθιμα ήταν κοντά στους Μακεδόνες και τους Θράκες, ενώ κοντύτερα ήταν με τους Φρύγες [10].

Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνοι που κάνουν διαφορετική προσέγγιση.

Για παράδειγμα:

Ο Χασάν Καλέσι λέει στη διατριβή του, ότι στη θεώρηση πως οι Ιλλυριοί ήταν πρόγονοι των Αλβανών, πρέπει να το βλέπουμε με επιφύλαξη και υποστηρίζει ότι οι Αλβανοί δεν είχαν κρατική παράδοση και γνήσια πολιτιστική κληρονομιά.

Όσον αφορά την ιστορία της Ιλλυρίας αυτή υπάρχει μόνο από τους Έλληνες και υπάρχει στέρηση θρύλων και λαϊκών επών, ούτε υπήρχε καμιά Ιλλυρική γραφή ή οργανωμένη ιλλυρική κοινωνία [11].

Επίσης, ορισμένοι Ευρωπαίοι Ιστορικοί υποστηρίζουν ότι οι Αλβανοί, είναι ένας λαός που ήρθε στην περιοχή αργότερα, υποστηρίζοντας το γεγονός ότι οι λέξεις Αλβανία και Αλβανοί, που χρησιμοποιούνται σήμερα (Σκίπερι και Σκιπτάρ-Shqipëri και Shqiptar) που χρησιμοποιούνται σήμερα από τους Αλβανούς δεν συναντώνται στις ελληνικές και ρωμαϊκές πηγές [ 12].

Μόνο το πρώτο αλβανικό όνομα Αρμπάν – Arban (ar= χωράφι – εξ ου αρ-ρουραίος, άρ-ροτρο, άρ-ωσις) και ban =αυτός που ασχολείται, δηλαδή η λέξη σημαίνει ο ‘αγρότης’.

Στη διάρκεια της ιστορικής διαδικασίας χρησιμοποιείται αυτή η λέξη με τη μορφή «Αλβάν» στην ελληνική γλώσσα και ως «Αρναβούτ» ή Αλλβανός» (δύο λάμδα), στην τουρκική, αραβική και σλαβικές γλώσσες που χρησιμοποιούν παράγωγα του Αρναβούτ.

Ενώ η λέξη «Arbanit» σημειώνεται πρώτη φορά στη βυζαντινή ιστορία. Ενώ ο όρος «Αρναβουτλούκ» (Αλβανία) που χρησιμοποιείται από τους Τούρκους, προέρχεται από το όνομα της «Αλβανοπόλεως» (Albanonopolis) και στην κεντρική Αλβανία υπάρχει επίσης μια επαρχία που ονομάζεται ‘Arberia’. Σήμερα οι Αλβανοί αποκαλούνται Σκιπτάρ –Shqiptar, δηλαδή «παιδιά του αετού»- Bijte e shiqiponjes[13].

Ως αποτέλεσμα, των λέξεων ‘Σκιπτάρ’ και ‘Αλβανοί’ είναι εκφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, αλλά δεν μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι Αλβανοί στα Βαλκάνια έρχονται αργότερα βλέποντας μόνο την ιστορία των λέξεων αυτών, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι Ευρωπαίοι ιστορικοί.

Υπό το φως των πληροφοριών ότι η προφορική γλώσσα των Αλβανών είναι μια διάλεκτος του παλαιάς ιλλυρικής, κατευθύνεται στην παλαιότερη προφορική γλώσσα της Ευρώπης [14].

Στην πραγματικότητα η αλβανική ιστορία συνδέεται, συνήθως, με την ιστορία της Ιλλυρίας και της Ηπείρου τον 4^ο αιώνα πρό Χριστού. Στα 222 π.Χ. οι Ρωμαίοι ξεκινούν έναν πόλεμο εναντίον των Ιλλυριών και το 168 π.Χ. Η Σκόδρα και η Ήπειρος πέφτουν στα χέρια των Ρωμαίων[15].

Στο Μεσαίωνα, στο πλαίσιο της ιστορικής διαδικασίας, οι Αλβανοί απέτυχαν να δημιουργήσουν πολιτική ενότητα και το βόρειο τμήμα της Αλβανίας εισήλθε στη σλαβική κυριαρχία, ενώ ο νότος παρέμεινε υπό την βυζαντινή κυριαρχία.

Πριν εισέλθουν στην Οθωμανική Κυριαρχία, οι Αλβανοί ζούσαν μέσα σε ένα φεουδαρχικό σύστημα με τη μορφή των φυλών και των μεγάλων οικογενειών. Τον 14^ο αιώνα, όταν ορισμένοι φεουδάρχες ξεκίνησαν την προσπάθεια για τη δημιουργία αρχηγών στους Αλβανούς, βάσει των κανόνων που επέβαλε ο Λεκ Ντουκαγκίνι, ο οποίος δημιούργησε ένα πριγκιπάτο στην περιοχή Ζαντρίμα ανατολικά του ποταμού Δρίνου, άρχισε να χρησιμοποιείται ένας αλβανικός νόμος με βάση το εθιμικό δίκαιο [16].

Βιβλιογραφία:

Literatura:

AYDEMİR, Şevket Süreyya, Makedonya’dan Orta Asya’ya Enver Paşa: Birinci Cilt (1860-1908), RemziKitabevi, İstanbul, 1970 , s. 373-374.

ALPAN,Necip P., Kuruluşunun 100.Yıldönümünde Prizren Birliği ve Arnavutlar, Çağdaş Basımevi, Ankara, 1978.

ÇELİK, Bilgin, İttihatçılar ve Arnavutlar: II.Meşrutiyet Döneminde Arnavut Ulusçuluğu ve Arnavutluk Sorunu, Büke Kitapları, İstanbul, 2004, s. 17.

Mehdi, Frashëri,Historia e Lashtë e Shqipërisë dhe e Shqiptarëve, Phoenix, Tiranë, 2000.

KALESHİ,Hasan, “Türkler’in Balkanlar’a Girişi ve İslâmlaştırılma Arnavud halkının etnik ve millivarlığının korunmasının sebepleri”,Tarih Enstitüsü Dergisi, sayı:X-XI, sene:1979-1980, Edebiyat FakültesiMatbaası, İstanbul, 1981,177-194.

KÜLÇE, Süleyman,Osmanlı Tarihinde Arnavutluk,y.y., İzmir, 1944 .

ÖZFATURA; Mustafa Necati, “Tarihten Günümüze Arnavutluk ve Gerçekler”, Yeni Türkiye Dergisi, Cilt:3, sayı:16 (Özel Sayı), 07.1997-08.1998, s.1853-1858.

ÖZCAN, Halil, Atatürk Dönemi Türkiye–Arnavutluk İlişkileri, Atatürk Araştırma Merkezi, Ankara, 2011.

VARDARERMAN, Şinasi “Arnavutluk ve Müslümanlık, Arnavutluk, Türklüğün Eseridir…”VardarGazetesi, 28 Kasım 1952, sayı:7-8, sayfa 7.

[1]Ahmet Hamdi, Arnavutluk Hakkında, İstanbul,1920, s.3-4.

[2]Süleyman Külçe.Osmanlı Tarihinde Arnavutluk,y.y., İzmir, 1944 , s.8-11.

[3]Bilgin Çelik, İttihatçılar ve Arnavutlar: II. Meşrutiyet Döneminde Arnavut Ulusçuluğu ve Arnavutluk Sorunu, Büke Kitapları, İstanbul, 2004, s. 17.

[4]Enver Ziya Karal, Osmanlı Tarihi VI. Cilt: Islahat Fermanı Devri (1856-1861), Türk Tarih Kurumu, Ankara, 2000, s.238.

[5]Mustafa Necati Özfatura, “Tarihten Günümüze Arnavutluk ve Gerçekler”, Yeni Türkiye Dergisi, Cilt:3, sayı:16 (Özel Sayı), 07.1997-08.1998, s.1853.

[6]Şevket Süreyya Aydemir, Makedonya’dan Orta Asya’ya Enver Paşa: Birinci Cilt (1860-1908), Remzi Kitabevi, İstanbul, 1970 , s. 373-374.

[7]Şinasi Vardarerman “Arnavutluk ve Müslümanlık, Arnavutluk, Türklüğün Eseridir…”Vardar Gazetesi, 28 Kasım 1952, sayı:7-8, sayfa 7.

[8]Necip P. Alpan, Kuruluşunun 100. Yıldönümünde Prizren Birliği ve Arnavutlar, Çağdaş Basımevi, Ankara, 1978, s.21.

[9], Mehdi, Frashëri,Historia e Lashtë e Shqipërisë dhe e Shqiptarëve, Phoenix, Tiranë, 2000, s.51-53.

[10]Frashëri, a.g.e., s.51-53.

[11]Hasan Kaleshi, “Türkler’in Balkanlar’a Girişi ve İslâmlaştırılma Arnavud halkının etnik ve milli varlığının korunmasının sebepleri”,Tarih Enstitüsü Dergisi, sayı:X-XI, sene:1979-1980, Edebiyat Fakültesi Matbaası, İstanbul, 1981, s.179.

[12]Frashëri, a.g.e., s.51-53.

[13]Halil Özcan, Atatürk Dönemi Türkiye-Arnavutluk İlişkileri, Atatürk Araştırma Merkezi, Ankara, 2011, s.1.

[14]Özcan, a.g.e., s.2.

[15]Vardarerman, a.g.m.,s.7.

[16]Özcan, a.g.e.,s.2-3.

πηγή: trt.net.tr/ http://www.echedoros-a.gr/

1...2,9272,9282,929...3,024 Σελίδα 2,928 από 3,024

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η ετήσια σύναξη στη Νέα Υόρκη: Βασικό θέμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ είναι ο άνθρωπος και η ειρήνη

Germany Heading for Four More Years of Pro-EU, Open-Door Migration Policies

Το Βερολίνο αποδομεί το όραμα της «νέας Ευρώπης» του Μακρόν

«Καρφιά» made in …Germany

Τι λένε τα ιταλικά ΜΜΕ

Τι θα αλλάξει στην Ευρώπη – Μια αποκρυπτογράφηση του Μακρόν

At democracy’s birthplace, France’s Macron dreams of EU 2.0

The global divide between those who dream and those who fear

By Ishaan Tharoor September 7 at 1:00 AM The Washington Post

Τι είδους ηγέτες, επιτέλους, θέλουμε;

Αλέξης Παπαχελάς 06.09.2017

Ανάλυση: Πόλεμος στην Χερσόνησο της Κορέας; Οχι αύριο το πρωί

Stratfor: Γιατί δεν θα σταματήσει η Βόρεια Κορέα

Πόσο κοντά είμαστε σε έναν πυρηνικό πόλεμο;

Τρεις Επικίνδυνες Αυταπάτες Για την Κορέα

Η προέλευση των Αλβανών και η θέση τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία- τουρκική πηγή