Αρχική Blog Σελίδα 2924

FULL TEXT: Donald Trump’s First Address to UN General Assembly

0


U.S. President Donald Trump lashed out at North Korea and Iran during his first address to the UN General Assembly

The full transcript of U.S. President Donald Trump’s speech to the UN General Assembly:

Mr. Secretary General, Mr. President, world leaders, and distinguished delegates, welcome to New York. It is a profound honor to stand here in my home city as a representative of the American people to address the people of the world. As millions of our citizens continue to suffer the effects of the devastating hurricanes that have struck our country, I want to express my appreciation to every leader in this room who has offered assistance and aid.

The American people are strong and resilient, and they will emerge from these hardships more determined than ever before. Fortunately, the United States has done very well since election day last November 8. The stock market is at an all-time high, a record. Unemployment is its lowest level in 16 year. And because of our regulatory and other reforms, we have more people working in the United States today than ever before. Companies are moving back, creating job growth the likes of which our country has not seen in a very long time, and it has just been announced that we will be spending almost 700 billion dollars on our military and defense. Our military will soon be the strongest it has ever been.
For more than 70 years, in times of war and peace, the leaders of nations, movements and religions have stood before this assembly. Like them, I intend to address some of the very serious threats before us today, but also the enormous potential waiting to be unleashed. We live in a time of extraordinary opportunity. Breakthroughs in science, technology and medicine are curing illnesses and solving problems that prior generations thought impossible to solve. But each day also brings news of growing dangers that threaten everything we cherish and value. Terrorists and extremists have gathered strength and spread to every region of the planet. Rogue regimes represented in this body, not only support terrorists, but threaten other nations and their own people with the most destructive weapons known to humanity.

Authority and authoritarian powers seek to collapse the values, the systems and alliances that prevented conflicted and tilted the world toward freedom since World War II. International criminal networks traffic drugs, weapons, people, force dislocation and mass migration, threaten our borders and new forms of aggression exploit technology to menace our citizens. To put it simply, we meet at a time of both immense promise and great peril.
It is entirely up to us whether we lift the world to new heights or let it fall into a valley of disrepair.
>>Trump, The Musical: This Israeli’s mash-up is so terrifyingly funny, you can’t stop watching
We have it in our power, should we so choice, to lift millions from poverty, to help our citizens realize their dreams and to ensure that new generations of children are raised free from violence, hatred and fear. This institution was founded in the aftermath of two world wars to help shape this better future. It was based on the vision that diverse nations could cooperate to protect their sovereignty, preserve their security and promote their prosperity. It was in the same period exactly 70 years ago that the United States developed the Marshall Plan to help restore Europe. Those three beautiful pillars: they’re pillars of peace, sovereignty, security and prosperity. The Marshall Plan was built on the noble idea that the whole world is safer when nations are strong, independent and free. As President Truman said in his message to Congress at that time, our support of European recovery is in full accord with our support of the United Nations. The success of the United Nations depends on the independent strength of its members who overcome the perils of the present, and to achieve the promise of the future, we must begin with the wisdom of the past. Our success depends on a coalition of strong and independent nations that embrace their sovereignty to promote security, prosperity and peace for themselves and for the world.

We do not expect diverse countries to share the same cultures, traditions or even systems of government, but we do expect all nations to uphold these two core sovereign duties: to respect the interests of their own people and the rights of every other sovereign nation. This is the beautiful vision of this institution. And this is the foundation for cooperation and success. Strong, sovereign nations let diverse countries with different values, different cultures and different dreams not just coexist, but work side by side on the basis of mutual respect.
Strong sovereign nations let their people take ownership of the future and control their own destiny. And strong, sovereign nations allow individuals to flourish in the fullness of the life intended by God.

In America, we do not seek to impose our way of life on anyone, but rather to let it shine as an example for everyone to watch. This week gives our country a special reason to take pride in that example. We are celebrating the 230th anniversary of our beloved constitution, the oldest constitution still in use in the world today. This timeless document has been the foundation of peace, prosperity and freedom for the Americans and for countless millions around the globe whose countries have found inspiration in its respect for human nature, human dignity and the rule of law. The greatest in the United States constitution is its first three, beautiful words. They are: “We the People.” Generations of Americans have sacrificed to maintain the promise of those words, the promise of our country and of our great history.
In America, the people govern. The people rule. And the people are sovereign. I was elected not to take power, but to give power to the American people, where it belongs. In foreign affairs, we are renewing this founding principle of sovereignty. Our government’s first duty is to its people. To our citizens. To serve their needs, to ensure their safety, to preserve their rights, and to defend their values.
As President of the United States, I will always put America first. Just like you, as the leaders of your countries, will always, and should always, put your countries first.
(Applause)
All responsible leaders have an obligation to serve their own citizens, and the nation-state remains the best vehicle for elevating the human condition. But make it a better life for our people also requires us to work together in close harmony and unity to create a more safe and peaceful future for all people. The United States will forever be a great friend to the world, and especially to its allies, but we can no longer be taken advantage of or enter into a one-sided deal where the United States gets nothing in return.
As long as I hold this office, I will defend America’s interests above all else, but in fulfilling our obligations to our own nations, we also realize that it’s in everyone’s interests to seek a future where all nations can be sovereign, prosperous and secure.
America does more than speak for the values expressed in the United Nations charter. Our citizens have paid the ultimate price to defend our freedom and the freedom of many nations represented in this great hall. America’s devotion is measured on the battlefields where our young men and women have fought and sacrificed alongside of our allies. From the beaches of Europe to the deserts of the Middle East to the jungles of Asia. It is an eternal credit to the American character that even after we and our allies emerge victorious from the bloodiest war in history, we did not seek territorial expansion or attempt to oppose and impose our way of life on others. Instead, we helped build institutions, such as this one, to defend the sovereignty, security and prosperity for all.
For the diverse nations of the world, this is our hope. We want harmony and friendship, not conflict and strife. We are guided by outcomes, not ideology. We have a policy of principled realism, rooted in shared goals, interests and values. That realism forces us to confront a question facing every leader and nation in this room: It is a question we cannot escape or avoid. We will slide down the path of complacency, numb to the challenges, threats and even wars that we face. Or, do we have enough strength and pride to confront those dangers today so that our citizens can enjoy peace and prosperity tomorrow?
If we desire to lift up our citizens, if we aspire to the approval of history, then we must fulfil our sovereign duties to the people we faithfully represent. We must protect our nations, their interests, and their futures. We must reject threats to sovereignty from the Ukraine to the South China Sea. We must uphold respect for law, respect for borders and respect for culture, and the peaceful engagement these allow.
And just as the founders of this body intended, we must work together and confront together those who threaten us with chaos, turmoil and terror.
The scourge of our planet today is a small group of rogue regimes that violate every principal on which the United Nations is based. They respect neither their own citizens nor the sovereign rights of their countries. If the righteous many do not confront the wicked few, then evil will triumph. When decent people and nations become bystanders to history, the forces of destruction only gather power and strength. No one has shown more contempt for other nations and for the well-being of their own people than the depraved regime in North Korea. It is responsible for the starvation deaths of millions of North Koreans, and for the imprisonment, torture, killing and oppression of countless more.
We were all witness to the regime’s deadly abuse when an innocent American college student, (Otto) Warmbier only to die a few days later. We saw it in the assassination of the dictator’s brother, using banned nerve agents in an international airport. We know they kidnapped a sweet 13-year-old Japanese girl from a beach in her own country to enslave her as a language tutor for North Korea’s spies.
If this is not twisted enough, now North Korea’s reckless pursuit of nuclear weapons and ballistic missiles threatens the entire world with unthinkable loss of human life. It is an outrage that some nations would not only trade with such a regime, but would arm, supply and financially support a country that imperils the world with nuclear conflict.
No nation on earth has an interest in seeing this band of criminals arm itself with nuclear weapons and missiles. The United States has great strength and patience, but if it is forced to defend itself or its allies, we will have no choice but to totally destroy North Korea.
Rocket Man is on a suicide mission for himself and for his regime. The United States is ready, willing and able, but hopefully this will not be necessary. That’s what the United Nations is all about. That’s what the United Nations is for. Let’s see how they do.
It is time for North Korea to realize that the denuclearization is its only acceptable future. The United Nations Security Council recently held two unanimous, 15 to nothing votes adopting hard-hitting resolutions against North Korea, and I want to thank China and Russia for joining the vote to impose sanctions, along with all of the other members of the Security Council. Thank you to all involved, but we must do much more.
It is time for all nations to work together to isolate the Kim regime until it ceases its hostile behavior. We face this decision not only in North Korea. It is far past time for the nations of the world to confront another reckless regime. One that speaks openly of mass murder, vowing death to America, destruction to Israel and ruin for many leaders and nations in this room. The Iranian government masks a corrupt dictatorship behind the false guise of a democracy. It has turned a wealthy country with a rich history and culture into an economically depleted rogue state whose chief exports are violence, bloodshed and chaos. The longest-suffering victims of Iran’s leaders are in fact its own people.
Rather than use its resources to improve Iranian lives, its oil profits go to fund Hezbollah and other terrorists that kill innocent Muslims and attack their peaceful Arab and Israeli neighbors. This wealth, which rightly belongs to Iran’s people, also goes to shore up Bashar al-Assad’s dictatorship, fuel Yemen’s civil war and undermine peace throughout the entire Middle East.
We cannot let a murderous regime continue these destabilizing activities while building dangerous missiles, and we cannot abide by an agreement if it provides cover for the eventual construction of a nuclear program.
(Applause)
The Iran deal was one of the worst and most one-sided transactions the United States has ever entered into. Frankly, that deal is an embarrassment to the United States, and I don’t think you’ve heard the last of it, believe me.
It is time for the entire world to join us in demanding that Iran’s government end its pursuit of death of destruction. It is time for the regime to free all Americans and citizens of other nations that they have unjustly detained, and above all, Iran’s government must stop supporting terrorists, begin serving its own people and respect the sovereign rights of its own neighbors.
The entire world understands that the good people of Iran want change, and other than the vast military power of the United States, that Iran’s people are what their leaders fear the most.
This is what causes the regime to restrict internet access, tear down satellite dishes, shoot unarmed student protesters and imprison political reformers. Oppressive regimes cannot endure forever, and the day will come when the people will face a choice. Will they continue down the path of poverty, bloodshed and terror, or will the Iranian people return to the nation’s proud roots as a center of civilization, culture and wealth where their people can be happy and prosperous once again?
The Iranian regime’s support for terror is in stark contrast to the recent commitments of many of its neighbors to fight terrorism and halt its financing. In Saudi Arabia early last year, I was greatly honored to address the leaders of more than 50 Arab and Muslim nations. We agreed that all responsible nations must work together to confront terrorists and the Islamic extremism that inspires them. We will stop radical Islamic terrorism because we cannot allow it to tear up our nation and indeed to tear up the entire world.
We must deny the terrorists safe haven, transit, funding and any form of support for their vile and sinister ideology. We must drive them out of our nations. It is time to expose and hold responsible those countries whose support and finance carry groups like Al Qaida, Hezbollah and the Taliban and others that slaughter innocent people.
The United States and our allies are working together throughout the Middle East to crush the loser terrorists and stop the re-emergence of safe havens they use to launch attacks on all of our people. Last month, I announced a new strategy for victory in the fight against this evil in Afghanistan. From now on, our security interests will dictate the length and scope of military operations, not arbitrary benchmarks and timetables set up by politicians.
I have also totally changed the rules of engagement in our fight against the Taliban and other terrorist groups.
In Syria and Iraq, we have made big gains toward lasting defeat of ISIS. In fact, our country has achieved more against ISIS in the last eight months than it has in many, many years combined. We seek the de-escalation of the Syrian conflict and a political solution that honors the will of the Syrian people. The actions of the criminal regime of Bashar al-Assad, including the use of chemical weapons against its own citizens, even innocent children, shock the conscience of every decent person.
No society can be safe if banned chemical weapons are allowed to spread. That is why the United States carried out a missile strike on the air base that launched the attack. We appreciate the efforts of the United Nations agencies that are providing vital humanitarian assistance in areas liberated from ISIS, and we especially thank Jordan, Turkey and Lebanon for their role in hosting refugees from the Syrian conflict.
The United States is a compassionate nation and has spent billions and billions of dollars in helping to support this effort. We seek an approach to refugee resettlement that is designed to help these horribly treated people and which enables their eventual return to their home countries, to be part of the rebuilding process.
For the cost of resettling one refugee in the United States, we can assist more than 10 in their home region. Out of the goodness of our hearts, we offer financial assistance to hosting countries in the region, and we support recent agreements of the G20 nations that will seek to host refugees as close to their home countries as possible.
This is the safe, responsible and humanitarian approach. For decades, the United States has dealt with migration challenges, here in the western hemisphere. We have learned that over the long term, uncontrolled migration is deeply unfair to both the sending and receiving countries. For the sending countries, it reduces domestic pressure to pursue needed political and economic reform and drains them of the human capital necessary to motivate and implement those reforms. For the receiving countries, the substantial costs of uncontrolled migration are borne overwhelmingly by low-income citizens whose concerns are often ignored by both media and government.
I want to salute the work of the United Nations in seeking to address the problems that cause people to flee from their homes. The United Nations and African Union led peacekeeping missions to have invaluable contributions in stabilizing conflicts in Africa. The United States continues to lead the world in humanitarian assistance, including famine prevention and relief in south Sudan, Somalia and northern Nigeria and Yemen. We have invested in better health opportunity all over the world through programs like PEPFAR, which funds AIDS relief, the President’s Malaria Initiative, the Global Health Security Agenda, the Global Fund to End Modern Slavery, and the Women Entrepreneurs Finance Initiative, part of our commitment to empowering women all across the globe.
We also thank the secretary-general for recognizing that the United Nations must reform if it is to be an effective partner in confronting threats to sovereignty, security and prosperity. Too often, the focus of this organization has not been on results, but on bureaucracy and process. In some cases, states that seek to subvert this institution’s noble aims have hijacked the very systems that are supposed to advance them.
For example, it is a massive source of embarrassment to the United Nations that some governments with egregious human rights records sit on the UN Human Rights Council. The United States is one out of 193 countries in the United Nations, and yet we pay 22 percent of the entire budget and more. In fact, we pay far more than anybody realizes. The United States bears an unfair cost burden, but, to be fair, if it could actually accomplish all of its stated goals, especially the goal of peace, this investment would easily be well worth it.
Major portions of the world are in conflict, and some in fact are going to hell, but the powerful people in this room, under the guidance and auspices of the United Nations, can solve many of these vicious and complex problems. The American people hope that one day soon, the United Nations can be a much more accountable and effective advocate for human dignity and freedom around the world. In the meantime, we believe that no nation should have to bear a disproportionate share of the burden, militarily or financially.
Nations of the world must take a greater role in supporting secure and prosperous societies in their own regions. That is why in the Western hemisphere, the United States has stood against the corrupt, destabilizing regime in Cuba and embraced the enduring dream of the Cuban people to live in freedom.
My administration recently announced that we will not lift sanctions on the Cuban government until it makes fundamental reforms. We have also imposed tough, calibrated sanctions on the socialist Maduro regime in Venezuela, which has brought a once thriving nation to the brink of total collapse.
The socialist dictatorship of Nicolas Maduro has inflicted terrible pain and suffering on the good people of that country. This corrupt regime destroyed a prosperous nation by imposing a failed ideology that has produced poverty and misery everywhere it has been tried. To make matters worse, Maduro has defied his own people, stealing power from their elected representatives to preserve his disastrous rule.
The Venezuelan people are starving, and their country is collapsing. Their democratic institutions are being destroyed. This situation is completely unacceptable, and we cannot stand by and watch. As a responsible neighbor and friend, we and all others have a goal. That goal is to help them regain their freedom, recover their country and restore their democracy.
I would like to thank leaders in this room for condemning the regime and providing vital support to the Venezuelan people. The United States has taken important steps to hold the regime accountable. We are prepared to take further action if the government of Venezuela persists on its path to impose authoritarian rule on the Venezuelan people. We are fortunate enough to have incredibly strong and healthy trade relationships with many of the Latin American countries gathered here today. Our economic bond forms a critical foundation for advancing peace and prosperity for all of our people and all of our neighbors.
I ask every country represented here today to be prepared to do more to address this very real crisis. We call for the full restoration of democracy and political freedoms in Venezuela.
(Applause)
The problem in Venezuela is not that socialism has been poorly implemented, but that socialism has been faithfully implemented.
(Scattered applause)
From the Soviet Union to Cuba to Venezuela, wherever true socialism or communism has been adopted, it has delivered anguish and devastation and failure. Those who preach the tenets of these discredited ideologies only contribute to the continued suffering of the people who live under these cruel systems. America stands with every person living under a brutal regime. Our respect for sovereignty is also a call for action. All people deserve a government that cares for their safety, their interests and their wellbeing, including their prosperity.
In America, we seek stronger ties of business and trade with all nations of goodwill, but this trade must be fair, and it must be reciprocal. For too long, the American people were told that mammoth, multinational trade deals, unaccountable international tribunals and powerful global bureaucracies were the best way to promote their success. But as those promises flowed, millions of jobs vanished, and thousands of factories disappeared. Others gamed the system and broke the rules. And our great middle class, once the bedrock of American prosperity, was forgotten and left behind. But they are forgotten no more, and they will never be forgotten again.
While American will pursue cooperation and commerce with other nations, we are renewing our commitment to the first duty of every government, the duty of our citizens. This bond is the source of America’s strength and that of every responsible nation represented here today.
If this organization is to have any hope of successfully confronting the challenges before us, it will depend, as President Truman said, some 70 years ago, on the independent strength of its members. If we are to embrace the opportunities of the future and overcome the present dangers, together there can be no substitute for strong, sovereign and independent nations. Nations that are rooted in their histories and invested in their destinies. Nations that seek allies to befriend, not enemies to conquer. And most important of all, nations that are home to patriots, to men and women who are willing to sacrifice for their countries, their fellow citizens and for all that is best in the human spirit. In remembering the great victory that led to this body’s founding, we must never forget that those heroes who fought against evil also fought for the nations that they loved. Patriotism led the Poles to die to save Poland, the French to fight for a free France and the Brits to stand strong for Britain. Today, if we do not invest ourselves, our hearts and our minds in our nations, if we will not build strong families, safe communities and healthy societies for ourselves, nobody can do it for us. We cannot wait for someone else, for faraway countries or far-off bureaucracies. We can’t do it. We must solve our problems to build our prosperity, to secure our future, or we will be vulnerable to decay, domination and defeat.
The true question for the United Nations today, for people all over the world who hope for better lives for themselves and their children, is a basic one: Are we still patriots? Do we love our nations enough to protect their sovereignty and to take ownership of their futures? Do we revere them enough to defend their interests, preserve their cultures and ensure a peaceful world for their citizens?
One of the greatest American patriots, John Adams, wrote that the American Revolution was affected before the war commenced. The revolution was in the minds and hearts of the people. That was the moment when America awoke, when we looked around and understood that we were a nation. We realized who we were, what we valued, and what we would give our lives to defend.
From its very first moments, the American story is the story of what is possible when people take ownership of their future. The United States of America has been among the greatest forces for good in the history of the world and the greatest defenders of sovereignty, security and prosperity for all. Now we are calling for a great reawakening of nations. For the revival of their spirits, their pride, their people and their patriotism. History is asking us whether we are up to the task. Our answer will be a renewal of will, a rediscovery of resolve, and a rebirth of devotion. We need to defeat the enemies of humanity and unlock the potential of life itself. Our hope is a word and world of proud, independent nations that embrace their duties, seek friendship, respect others and make common cause in the greatest shared interest of all. A future of dignity and peace for the people of this wonderful Earth. This is the true vision of the United Nations. The ancient wish of every people, and the deepest yearning that lives inside every sacred soul. So let this be our mission, and let this be our message to the world: We will fight together, sacrifice together and stand together for peace, for freedom, for justice, for family, for humanity and for the Almighty God who made us all. Thank you, God bless you. God bless the nations of the world, and God bless the United States of America. Thank you very much.

SPENCER PLATT/AFP

Haaretz

Πώς να αμβλυνθούν οι αυταρχικές τάσεις της Τουρκίας

0

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να πιέσουν τον Ερντογάν -προσεκτικά

Περίληψη:

Χωρίς να απειλήσουν να εγκαταλείψουν ή να απομονώσουν την Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι θα μειώσουν αρκούντως τις σημαντικές μορφές στρατιωτικής και οικονομικής συνεργασίας, εάν η Τουρκία συνεχίσει να κινείται σε επικίνδυνη κατεύθυνση.

Ο NICK DANFORTH είναι ανώτερος πολιτικός αναλυτής στο Σχέδιο Εθνικής Ασφάλειας του Bipartisan Policy Center.
Η ILKE TOYGUR είναι αναλυτής στο Elcano Royal Institute και επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Carlos III της Μαδρίτης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση [1] και οι Ηνωμένες Πολιτείες [2] αντιμετωπίζουν μια εντυπωσιακά παρόμοια σειρά προκλήσεων όσον αφορά την Τουρκία. Και οι δύο έχουν μακροχρόνιες σχέσεις με την Άγκυρα και σημαντικά συμφέροντα που διακυβεύονται στο μέλλον της χώρας. Ωστόσο, οι διευθετήσεις που έχουν ιστορικά συνδέσει τους αντίστοιχους δεσμούς τους με την Τουρκία -η υπόσχεση της ενδεχόμενης ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ και η επί δεκαετίες στρατιωτική συμμαχία της με τις Ηνωμένες Πολιτείες- δεν φαίνονται πλέον ικανές να χειριστούν την όλο και περισσότερο αυταρχική και αντι-Δυτική στάση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν [3].

19092017-1.jpg

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιθεωρεί ένα τιμητικό άγημα στην Κωνσταντινούπολη, τον Σεπτέμβριο του 2017. KAYHAN OZER / PRESIDENTIAL PALACE / HANDOUT VIA REUTERS
——————————————————————

Ως αποτέλεσμα, οι πολιτικοί σε ευρωπαϊκό και αμερικανικό επίπεδο αναζητούν μια μελλοντική πορεία. Κάποιοι επιδιώκουν να διασώσουν το status quo, κατευνάζοντας τον Ερντογάν προκειμένου να διατηρήσουν την συνεργασία του. Άλλοι, ανησυχώντας για το γεγονός ότι ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται αυτή την προσέγγιση, αναζητούν νέες διευθετήσεις και πηγές μόχλευσης έναντι της Άγκυρας. Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, η διπλωματική επιφυλακτικότητα και η αδράνεια απομακρύνονται σταδιακά ενόψει του μετασχηματισμού της Τουρκίας.

Εάν η εξωτερική και εσωτερική πολιτική τροχιά του Ερντογάν συνεχιστεί, θα προκαλέσει τελικά μια αντίδραση στις Δυτικές πρωτεύουσες, που θα καταστήσει αδύνατη την στρατιωτική και οικονομική συνεργασία. Αντί να επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο, η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες θα πρέπει να συνεργαστούν για να διευκρινίσουν εκ των προτέρων ότι η θέλησή τους να συνεργαστούν με την Τουρκία απαιτεί από τον Ερντογάν να ελέγξει τις πιο αντι-φιλελεύθερες και αντι-Δυτικές τάσεις του.

ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΑ ΟΡΙΑ;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δει εδώ και καιρό τους δεσμούς τους με την Τουρκία από το πλεονεκτικό σημείο της στρατιωτικής τους συμμαχίας, η οποία διαμορφώθηκε για να αμφισβητήσει την σοβιετική εξουσία κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά επέζησε μέχρι σήμερα. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η Ουάσιγκτον άρχισε να αμφισβητεί το πόσο σχετική [με τα συμφέροντά της] είναι η συνεργασία. Ο πόλεμος στην Συρία εξέθεσε τα συγκρουόμενα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας στην Μέση Ανατολή, όπου η εστίαση της Τουρκίας στην απειλή που δημιουργούν οι δυνάμεις που συνδέονται με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK) έρχεται σε αντίθεση με την επικέντρωση των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ισλαμικό Κράτος, η ISIS. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν επίσης απογοητευτεί από τον επίμονο αντιαμερικανισμό του Ερντογάν και από την σύλληψη Αμερικανών πολιτών και την βαναυσότητα [εναντίον τους] από την κυβέρνησή του.

Οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ ανησύχησαν καθυστερημένα για την συμπεριφορά της κυβέρνησης του Ερντογάν το 2013, μετά την καταστολή των διαδηλώσεων στο Πάρκο Gezi της Κωνσταντινούπολης. Αλλά ήταν μόνο τους μήνες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, που ο αντίκτυπος του αντι-φιλελευθερισμού (illiberalism) του Ερντογάν στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις τον έκανε μια επιτακτική πολιτική ανησυχία. Τούρκοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι η Ουάσιγκτον είχε υποστηρίξει το σχέδιο για την ανατροπή του Ερντογάν και ζήτησαν από την Ουάσινγκτον να εκδώσει αμέσως τον Fethullah Gulen, έναν Τούρκο κληρικό που εδρεύει στις ΗΠΑ, τον οποίο η Άγκυρα κατηγόρησε πιο εύλογα ότι ηγήθηκε της συνομωσίας. Η σύλληψη από την Τουρκία αρκετών Αμερικανών στις εκκαθαρίσεις μετά το πραξικόπημα και μια επίθεση τον Μάιο από τους σωματοφύλακες του Ερντογάν σε διαδηλωτές έξω από την κατοικία του Τούρκου πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον προσέβαλλε τους αξιωματούχους και τους πολίτες των ΗΠΑ. Στην βόρεια Συρία, εν τω μεταξύ, η υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών προς τους Κούρδους μαχητές, τους οποίους η Τουρκία θεωρεί απειλή για την ασφάλειά της, κλιμάκωσε περαιτέρω τις εντάσεις. Όταν ένας Τούρκος αξιωματούχος προειδοποίησε ότι το τουρκικό πυροβολικό θα μπορούσε να χτυπήσει τυχαία τις δυνάμεις των ΗΠΑ τον Μάιο και όταν ένα κρατικό πρακτορείο ειδήσεων αποκάλυψε την θέση των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ στην περιοχή, τον Ιούλιο, ο θυμός στην Ουάσιγκτον έγινε οξύς. Η Τουρκία, όπως φάνηκε, μετατρεπόταν από ένας αναξιόπιστος σύμμαχος στην διαχείριση των προκλήσεων της Μέσης Ανατολής σε κάτι σαν πρόβλημα από μόνη της.

19092017-2.jpg

Ένα τανκ του τουρκικού στρατού στην επαρχία Gaziantep, στην Τουρκία, τον Αύγουστο του 2016. UMIT BEKTAS / REUTERS
—————————————————————————

Για διάφορους λόγους, ωστόσο, λίγοι στην αμερικανική κυβέρνηση είναι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν να χαθεί εντελώς η φιλία της Τουρκίας. Η ιστορική βαρύτητα της συμμαχίας της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η περιφερειακή επιρροή της και η ικανότητά της να εκτροχιάζει άλλα συμφέροντα των ΗΠΑ οδήγησαν τους αξιωματούχους να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η διμερής σχέση πρέπει να παραμείνει λειτουργική. Γι’ αυτό, όπως και ο πρώην πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, η διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ έχει αναζητήσει άλλα μέσα για να καθησυχάσει την τουρκική οργή σχετικά με την συνεχιζόμενη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών προς τις κουρδικές δυνάμεις στην Συρία. Εκτός από την προσφορά πληροφοριών σχετικά με τους στόχους του ΡΚΚ εκτός της Συρίας, η διοίκηση έχει αποσιωπήσει την κριτική της για την παρακμή της δημοκρατίας στην Τουρκία και συνεχίζει να προσφέρει στον Ερντογάν δημόσιες συναντήσεις με τον πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ωστόσο, κατά το παρελθόν έτος, πολλοί στην Ουάσινγκτον άρχισαν να φοβούνται ότι αυτή η πολιτική κατευνασμού του Ερντογάν είναι στην πραγματικότητα μια μορφή ικανοποίησής του. Οι προκλήσεις του Ερντογάν έχουν εντείνει τις εκκλήσεις για μια πιο δυναμική αντίδραση και οι υπεύθυνοι για την χάραξη πολιτικής αναρωτιούνται όλο και περισσότερο εάν η αντιμετώπισή τους ως προς την Τουρκία θα τους επέτρεπε να ξανακερδίσουν το πάνω χέρι στην διμερή σχέση. Εάν ο Ερντογάν γνωρίζει ότι χρειάζεται τις Ηνωμένες Πολιτείες, λέει το σκεπτικό, η Ουάσιγκτον μπορεί να υιοθετήσει μια πιο σκληρή γραμμή έναντί του και να εξασφαλίσει πιο συνεργατική συμπεριφορά. Ο συνεργάτης του Council on Foreign Relations, Steven Cook, εξέφρασε αυτό το αίσθημα στην δημόσια κατάθεσή του [4] στην Επιτροπή για τις Εξωτερικές Σχέσεις της Γερουσίας. «Η πολιτική, οικονομική και διπλωματική πίεση που άσκησε η Ρωσία στην Τουρκία αφότου τα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα κατέρριψαν ένα ρωσικό βομβαρδιστικό τον Νοέμβριο του 2015 είναι διδακτική», δήλωσε ο Κουκ στις 6 Σεπτεμβρίου. «Με τον καιρό ο Ερντογάν αναγκάστηκε να απολογηθεί και να συνεχίσει μια συμβιβαστική προσέγγιση ως προς την Μόσχα».

Πράγματι, τον τελευταίο μήνα, το Κογκρέσο φαινόταν πρόθυμο να πιέσει την διοίκηση προς μια πιο σκληρή γραμμή για την Τουρκία. Ένα νομοσχέδιο [5] που εγκρίθηκε από την Επιτροπή Πιστώσεων της Γερουσίας θα περιόριζε τις πωλήσεις όπλων στους σωματοφύλακες του Ερντογάν και θα απαγόρευε στους Τούρκους αξιωματούχους που είναι υπεύθυνοι για την παράνομη κράτηση Αμερικανών πολιτών από το να εισέλθουν στην χώρα [στις ΗΠΑ]. Πιο πρόσφατα, ο Ben Cardin, Δημοκρατικός γερουσιαστής του Maryland, έγραψε μια επιστολή [6] προς την διοίκηση υποστηρίζοντας ότι η αγορά ρωσικών πυραύλων S-400 από την Τουρκία θα προκαλούσε περαιτέρω κυρώσεις κατά της Τουρκίας.

Το αμερικανικό νομικό σύστημα αντέδρασε επίσης στην συμπεριφορά της Τουρκίας. Τον Αύγουστο, ένα ομοσπονδιακό ανώτατο δικαστήριο κατηγόρησε [7] 15 από τους σωματοφύλακες του Ερντογάν σε σχέση με την βία έξω από την κατοικία του [Τούρκου] πρεσβευτή [στην Ουάσινγκτον]. Τον επόμενο μήνα, εισαγγελείς από τη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης κατηγόρησαν [8] έναν από τους πρώην υπουργούς του Ερντογάν ότι συνωμότησε για να υπονομεύσει τις κυρώσεις των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Παρ’ όλο που τα μέτρα αυτά δεν είχαν σκοπό να στείλουν ένα μήνυμα στον Ερντογάν, τα εξέλαβε σίγουρα με αυτόν τον τρόπο και είπε [9] ότι θέλει να αντιμετωπίσει το θέμα στην επερχόμενη συνάντησή του με τον Trump.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να έχει τα δικά της προβλήματα με την Τουρκία. Η χώρα έγινε υποψήφια για προσχώρηση στην ΕΕ το 1999 και άρχισε διαπραγματεύσεις για ένταξη το 2005. Έκτοτε η πρόοδός της προς την ένταξη έχει σταματήσει, χάρη κυρίως στην κατάρρευση της μεταρρυθμιστικής διαδικασίας στην Τουρκία και στο γεγονός ότι πολλοί στην Ευρώπη ποτέ δεν ήθελαν να δουν την Τουρκία ως μέλος εξ αρχής. Και οι δύο πλευρές φαίνεται να καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει επιτυχία στον ορίζοντα. Τον περασμένο Δεκέμβριο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε μια μη δεσμευτική πρόταση που ζητά προσωρινό πάγωμα των ενταξιακών συνομιλιών. Και νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker, δήλωσε: «Οι υποψήφιοι για ένταξη πρέπει να δίνουν ύψιστη προτεραιότητα στο κράτος δικαίου, την δικαιοσύνη και τα θεμελιώδη δικαιώματα. Αυτό αποκλείει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ στο προσεχές μέλλον».

Όπως και οι Ηνωμένες Πολιτείες, η ΕΕ ανησυχεί για την πορεία που έχει πάρει η κυβέρνηση της Τουρκίας. Ωστόσο, η ανάγκη για την συνεργασία της Τουρκίας σε θέματα όπως η μετανάστευση, η τρομοκρατία και η ενέργεια, μεταξύ άλλων, καθιστά το κόστος του «διαζυγίου» με την Τουρκία υψηλότερο από εκείνο της διατήρησης του status quo. Σύμφωνα με αυτή την λογική, ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες -συμπεριλαμβανομένων του Γάλλου προέδρου, Εμμανουέλ Μακρόν [10], και της επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι- ζήτησαν να συνεχιστούν οι ενταξιακές συνομιλίες με την Τουρκία. Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για αυτήν την σκέψη. Πρώτον, ο τερματισμός των διαπραγματεύσεων θα απαιτούσε ομόφωνη ψηφοφορία από τα κράτη-μέλη της ΕΕ και θα ήταν ενοχλητικό εάν μια τέτοια ψηφοφορία αποτύγχανε. Πιο σημαντικό, ορισμένοι αξιωματούχοι ανησυχούν ότι εάν καταργηθεί το υφιστάμενο πλαίσιο χωρίς να αντικατασταθεί [από κάτι άλλο], αυτό θα απογυμνώσει την ΕΕ από την μικρή μόχλευση που εξακολουθεί να έχει στην Τουρκία και θα διαρρήξει τις σχέσεις της Ευρώπης με τους Τούρκους δημοκράτες που αναζητούν στενότερους δεσμούς με την ΕΕ.

19092017-3.jpg

Η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, και ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο Αμβούργο, στην Γερμανία, τον Ιούλιο του 2017. JOHN MACDOUGALL / REUTERS
——————————————————–

Εντούτοις, εν μέσω της αυξανόμενης δημόσιας οργής ενάντια στην Τουρκία, ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες, ιδιαίτερα στην Γερμανία, έφτασαν να βλέπουν ως αφελή αυτή την άποψη για την υποστήριξη του status quo. Επιπλέον, η αξιοπιστία της ΕΕ ως δύναμης υπεύθυνης διακυβέρνησης υποφέρει όταν δεν κάνει λόγο για παραβιάσεις του κράτους δικαίου και παραβιάσεις των θεμελιωδών ελευθεριών. Πρόσφατα, η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, πήρε την πρωτοβουλία να πιέσει για μια πιο σκληρή γραμμή εναντίον του Ερντογάν, λέγοντας σε τηλεοπτική συζήτηση με τον Martin Schulz, τον αρχηγό του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, ότι «η Τουρκία δεν θα πρέπει να γίνει μέλος της ΕΕ». Ορισμένες από τις σκληρές ρητορείες της Μέρκελ προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου στην Γερμανία, αλλά αντανακλούν επίσης μια πραγματική απογοήτευση για την Άγκυρα. Η τουρκική κυβέρνηση έχει κάνει ορισμένα βήματα που προκάλεσαν οργή στο Βερολίνο: Αρνήθηκε να επιτρέψει στους Γερμανούς βουλευτές να επισκεφθούν Γερμανούς στρατιώτες στις βάσεις του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, ζήτησε την διεξαγωγή ερευνών σε γερμανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία για πιθανές διασυνδέσεις με τον Gulen και συνέλαβε Γερμανούς πολίτες με αδύναμα προσχήματα. Ο Ερντογάν έδωσε μια προσωπική πινελιά σε αυτές τις προκλήσεις, λέγοντας στους Τούρκους στην Γερμανία να μην ψηφίσουν κανένα από τα κυρίαρχα κόμματα στις επερχόμενες εκλογές (αποκαλώντας τα «εχθρούς της Τουρκίας») και, πιο δραματικά, λέγοντας ότι οι σημερινές πολιτικές της Γερμανίας «δεν διαφέρουν από εκείνες της εποχής των Ναζί».

Μια πρόταση για να μπει η ευρω-τουρκική σχέση [12] σε νέα βάση είναι ο εκσυγχρονισμός της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας -ένα βήμα που θα μπορούσε να βελτιώσει τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο. Ωστόσο, ακόμη και αυτός ο δυνητικός συμβιβασμός θα μπορούσε να πέσει θύμα της επιδείνωσης των σχέσεων. Στην πορεία προς τις γερμανικές εκλογές, η Μέρκελ απείλησε επίσης να αντιταχθεί σε μια αναθεωρημένη τελωνειακή ένωση λόγω της συμπεριφοράς του Ερντογάν (έχει την υποστήριξη πολλών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο). Αυτό μπορεί να ήταν μια προσπάθεια να υπενθυμιστεί στον Ερντογάν ότι χρειάζεται την τελωνειακή ένωση περισσότερο από όσο η Ευρώπη.

ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ;

Το πόσο πιεστικές θα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ με την Τουρκία μένει να το δούμε. Εάν οι Δυτικοί αξιωματούχοι υιοθετούσαν μια σκληρή γραμμή εναντίον του Ερντογάν, θα μπορούσαν ενδεχομένως να παράγουν ένα τεταμένο αλλά αποδεκτό modus vivendi, στο οποίο ο Ερντογάν θα αποφεύγει να προκαλεί την Δύση ενώ θα εξακολουθεί να επωφελείται από τις αμοιβαίες σχέσεις. Εναλλακτικά, οι προσπάθειες να επιδειχθεί σκληρότητα προς την Τουρκία θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια καθοδική πορεία αντιμέτρων που θα οδηγούσε σε διακοπή των σχέσεων της χώρας με την Δύση. Οι Τούρκοι και οι Δυτικοί ηγέτες θα είχαν καλό λόγο να κάνουν πίσω πριν από αυτό το σημείο, αλλά η εσωτερική πολιτική και τα έντονα αισθήματα θα μπορούσαν να υπερισχύσουν της επιφυλακτικότητάς τους.

Η Ουάσινγκτον έχει αναθέσει ιστορικά την ευθύνη της ενασχόλησης με τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η ΕΕ τώρα φαίνεται πιο απρόθυμη και αδύναμη από ποτέ άλλοτε να αναλάβει αυτό το καθήκον. Μέχρι τώρα, θα πρέπει να είναι σαφές και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού ότι τα «στραβά μάτια» στις αυταρχικές τάσεις του Ερντογάν δεν θα εγγυηθούν ούτε σταθερότητα ούτε συνεργασία.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία [13] μπορεί να μην βρίσκεται στο άμεσο μέλλον της Τουρκίας, αλλά οι Δυτικοί εταίροι της Τουρκίας μπορούν ακόμα να βοηθήσουν την χώρα να ξεφύγει από τις πιο επιζήμιες συνέπειες του αυταρχισμού. Χωρίς να απειλήσουν να εγκαταλείψουν ή να απομονώσουν την Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι θα μειώσουν αρκούντως τις σημαντικές μορφές στρατιωτικής και οικονομικής συνεργασίας, εάν η Τουρκία συνεχίσει να κινείται σε επικίνδυνη κατεύθυνση. Ο διατλαντικός συντονισμός σε θέματα όπως οι πωλήσεις όπλων και το μέλλον της αεροπορικής βάσης Incirlik, μιας τοποθεσίας που χρησιμοποιείται από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, θα έκανε αυτές τις προειδοποιήσεις πιο αξιόπιστες. Η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες θα πρέπει να τονίσουν τους κινδύνους που θέτουν οι τουρκικές πολιτικές για τους ξένους τουρίστες και τους επενδυτές, και οι Βρυξέλλες μπορούν να καταστήσουν σαφές ότι μια εκσυγχρονισμένη τελωνειακή ένωση δεν θα είναι δυνατή χωρίς το κράτος δικαίου στην Τουρκία. Οι Ευρωπαίοι και οι ηγέτες των ΗΠΑ θα πρέπει να συνδυάσουν την πίεση με τις απαιτούμενες συγκεκριμένες ενέργειες –τον τερματισμό της κατάστασης έκτακτης ανάγκης [στην Τουρκία], την απελευθέρωση φυλακισμένων δημοσιογράφων, την μείωση της καταστολής των Κούρδων πολιτικών- που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην σταθεροποίηση της πολιτικής κατάστασης της Τουρκίας. Θα πρέπει επίσης να καθορίσουν κοινές γραμμές για τις διμερείς σχέσεις τους με την Άγκυρα, καθιστώντας σαφές ότι η υπερβολικά κατηγορητική ρητορική της Τουρκίας και η σύλληψη ξένων πολιτών ως ομήρων δεν πρέπει να γίνουν συνήθεια.

Μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν πιο αποτελεσματική εάν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί ηγέτες αντισταθούν στον πειρασμό να την συνοδεύσουν με υπερβολικά αυτοδίκαιη ρητορική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη φέρουν επίσης σημαντική ευθύνη για το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται -όχι μόνο γιατί έκαναν τα στραβά μάτια στην δημοκρατική διολίσθηση της Τουρκίας στο παρελθόν αλλά και για την απορριπτική μεταχείριση της υποψηφιότητας της Τουρκίας στην ΕΕ και των ζωτικών συμφερόντων της στην Συρία [14].

Εν ολίγοις, καθώς η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες κινούνται για να αυξήσουν την πίεση στην Τουρκία, θα πρέπει να κρατήσουν τους στόχους τους ρεαλιστικούς και την ρητορική τους περιορισμένη. Αυτό θα ελαχιστοποιήσει τον κίνδυνο μιας επικίνδυνης αντίδρασης από την Άγκυρα και θα μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες επαναφοράς των σχέσεων της Τουρκίας με την Δύση με διατηρήσιμους, αμοιβαία επωφελείς όρους.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2017-09-19/how-dull-turke…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/reviews/2015-12-14/european-disunion
[2] https://www.foreignaffairs.com/regions/united-states
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2016-10-17/erdogan-s-journey
[4] https://www.foreign.senate.gov/hearings/priorities-and-challenges-in-the…
[5] https://www.washingtonpost.com/politics/federal_government/senate-bill-w…
[6] http://www.politico.com/story/2017/09/14/turkey-russia-purchase-may-trig…
[7] http://www.cnn.com/2017/08/29/politics/turkish-embassy-indictments/index…
[8] https://www.justice.gov/usao-sdny/pr/former-turkish-minister-economy-for…
[9] http://www.reuters.com/article/us-usa-turkey/erdogan-says-will-discuss-c…
[10] https://www.foreignaffairs.com/articles/france/2017-06-12/france-governm…
[11] https://www.ft.com/content/cf9f2566-90cc-11e7-a9e6-11d2f0ebb7f0
[12] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2016-03-29/europes-lousy-…
[13] https://www.foreignaffairs.com/reviews/review-essay/2012-01-01/strange-t…
[14] https://www.foreignaffairs.com/regions/syria

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Why people believe in conspiracy theories – and how to change their minds

0

 The conversation.com

August 18, 2017 10.07am BST

Oh please. There’s no wind on the moon. wikipedia 

I’m sitting on a train when a group of football fans streams on. Fresh from the game – their team has clearly won – they occupy the empty seats around me. One picks up a discarded newspaper and chuckles derisively as she reads about the latest “alternative facts” peddled by Donald Trump.

The others soon chip in with their thoughts on the US president’s fondness for conspiracy theories. The chatter quickly turns to other conspiracies and I enjoy eavesdropping while the group brutally mock flat Earthers, chemtrails memes and Gwyneth Paltrow’s latest idea.

Then there’s a lull in the conversation, and someone takes it as an opportunity to pipe in with: “That stuff might be nonsense, but don’t try and tell me you can trust everything the mainstream feeds us! Take the moon landings, they were obviously faked and not even very well. I read this blog the other day that pointed out there aren’t even stars in any of the pictures!”

To my amazement the group joins in with other “evidence” supporting the moon landing hoax: inconsistent shadows in photographs, a fluttering flag when there’s no atmosphere on the moon, how Neil Armstrong was filmed walking on to the surface when no-one was there to hold the camera.

A minute ago they seemed like rational people capable of assessing evidence and coming to a logical conclusion. But now things are taking a turn down crackpot alley. So I take a deep breath and decide to chip in.

“Actually all that can be explained quite easily … ”

They turn to me aghast that a stranger would dare to butt into their conversation. I continue undeterred, hitting them with a barrage of facts and rational explanations.

“The flag didn’t flutter in the wind, it just moved as Buzz Aldrin planted it! Photos were taken during lunar daytime – and obviously you can’t see the stars during the day. The weird shadows are because of the very wide-angle lenses they used which distort the photos. And nobody took the footage of Neil descending the ladder. There was a camera mounted on the outside of the lunar module which filmed him making his giant leap. If that isn’t enough then the final clinching proof comes from the Lunar Reconnaissance Orbiter’s photos of the landing sites where you can clearly see the tracks that the astronauts made as they wandered around the surface.

“Nailed it!” I think to myself.

But it appears my listeners are far from convinced. They turn on me, producing more and more ridiculous claims. Stanley Kubrick filmed the lot, key personnel have died in mysterious ways, and so on …

The train pulls up in a station, it isn’t my stop but I take the opportunity to make an exit anyway. As I sheepishly mind the gap I wonder why my facts failed so badly to change their minds.

The simple answer is that facts and rational arguments really aren’t very good at altering people’s beliefs. That’s because our rational brains are fitted with not-so-evolved evolutionary hard wiring. One of the reasons why conspiracy theories spring up with such regularity is due to our desire to impose structure on the world and incredible ability to recognise patterns. Indeed, a recent study showed a correlation between an individual’s need for structure and tendency to believe in a conspiracy theory.

Take this sequence for example:

0 0 1 1 0 0 1 0 0 1 0 0 1 1

Can you see a pattern? Quite possibly – and you aren’t alone. A quick twitter poll (replicating a much more rigourous study) suggested that 56% of people agree with you – even though the sequence was generated by me flipping a coin.

Hey twitter mind, I need your help.
Can you see a pattern here?

0 0 1 1 0 0 1 0 0 1 0 0 1 1

If so what is it?

It seems our need for structure and our pattern recognition skill can be rather overactive, causing a tendency to spot patterns – like constellations, clouds that looks like dogs and vaccines causing autism – where in fact there are none.

Can you see what I see? prapann/Shutterstock

The ability to see patterns was probably a useful survival trait for our ancestors – better to mistakenly spot signs of a predator than to overlook a real big hungry cat. But plonk the same tendency in our information rich world and we see nonexistent links between cause and effect – conspiracy theories – all over the place.

Peer pressure

Another reason we are so keen to believe in conspiracy theories is that we are social animals and our status in that society is much more important (from an evolutionary standpoint) than being right. Consequently we constantly compare our actions and beliefs to those of our peers, and then alter them to fit in. This means that if our social group believes something, we are more likely to follow the herd.

This effect of social influence on behaviour was nicely demonstrated back in 1961 by the street corner experiment, conducted by the US social psychologist Stanley Milgram (better known for his work on obedience to authority figures) and colleagues. The experiment was simple (and fun) enough for you to replicate. Just pick a busy street corner and stare at the sky for 60 seconds.

Most likely very few folks will stop and check what you are looking at – in this situation Milgram found that about 4% of the passersby joined in. Now get some friends to join you with your lofty observations. As the group grows, more and more strangers will stop and stare aloft. By the time the group has grown to 15 sky gazers, about 40% of the by-passers will have stopped and craned their necks along with you. You have almost certainly seen the same effect in action at markets where you find yourself drawn to the stand with the crowd around it.

The principle applies just as powerfully to ideas. If more people believe a piece of information, then we are more likely to accept it as true. And so if, via our social group, we are overly exposed to a particular idea then it becomes embedded in our world view. In short social proof is a much more effective persuasion technique than purely evidence-based proof, which is of course why this sort of proof is so popular in advertising (“80% of mums agree”).

Social proof is just one of a host of logical fallacies that also cause us to overlook evidence. A related issue is the ever-present confirmation bias, that tendency for folks to seek out and believe the data that supports their views while discounting the stuff that doesn’t. We all suffer from this. Just think back to the last time you heard a debate on the radio or television. How convincing did you find the argument that ran counter to your view compared to the one that agreed with it?

The chances are that, whatever the rationality of either side, you largely dismissed the opposition arguments while applauding those who agreed with you. Confirmation bias also manifests as a tendency to select information from sources that already agree with our views (which probably comes from the social group that we relate too). Hence your political beliefs probably dictate your preferred news outlets.

The difference.

Of course there is a belief system that recognises logical fallacies such as confirmation bias and tries to iron them out. Science, through repetition of observations, turns anecdote into data, reduces confirmation bias and accepts that theories can be updated in the face of evidence. That means that it is open to correcting its core texts. Nevertheless, confirmation bias plagues us all. Star physicist Richard Feynman famously described an example of it that cropped up in one of the most rigorous areas of sciences, particle physics.

“Millikan measured the charge on an electron by an experiment with falling oil drops and got an answer which we now know not to be quite right. It’s a little bit off, because he had the incorrect value for the viscosity of air. It’s interesting to look at the history of measurements of the charge of the electron, after Millikan. If you plot them as a function of time, you find that one is a little bigger than Millikan’s, and the next one’s a little bit bigger than that, and the next one’s a little bit bigger than that, until finally they settle down to a number which is higher.”

“Why didn’t they discover that the new number was higher right away? It’s a thing that scientists are ashamed of – this history – because it’s apparent that people did things like this: When they got a number that was too high above Millikan’s, they thought something must be wrong and they would look for and find a reason why something might be wrong. When they got a number closer to Millikan’s value they didn’t look so hard.”

Myth-busting mishaps

You might be tempted to take a lead from popular media by tackling misconceptions and conspiracy theories via the myth-busting approach. Naming the myth alongside the reality seems like a good way to compare the fact and falsehoods side by side so that the truth will emerge. But once again this turns out to be a bad approach, it appears to elicit something that has come to be known as the backfire effect, whereby the myth ends up becoming more memorable than the fact.

One of the most striking examples of this was seen in a study evaluating a “Myths and Facts” flyer about flu vaccines. Immediately after reading the flyer, participants accurately remembered the facts as facts and the myths as myths. But just 30 minutes later this had been completely turned on its head, with the myths being much more likely to be remembered as “facts”.

The thinking is that merely mentioning the myths actually helps to reinforce them. And then as time passes you forget the context in which you heard the myth – in this case during a debunking – and are left with just the memory of the myth itself.

To make matters worse, presenting corrective information to a group with firmly held beliefs can actually strengthen their view, despite the new information undermining it. New evidence creates inconsistencies in our beliefs and an associated emotional discomfort. But instead of modifying our belief we tend to invoke self-justification and even stronger dislike of opposing theories, which can make us more entrenched in our views. This has become known as the as the “boomerang effect” – and it is a huge problem when trying to nudge people towards better behaviours.

Pick your words wisely. Kunertus/Shutterstock

For example, studies have shown that public information messages aimed at reducing smoking, alcohol and drug consumption all had the reverse effect.

Make friends

So if you can’t rely on the facts how do you get people to bin their conspiracy theories or other irrational ideas?

Scientific literacy will probably help in the long run. By this I don’t mean a familiarity with scientific facts, figures and techniques. Instead what is needed is literacy in the scientific method, such as analytical thinking. And indeed studies show that dismissing conspiracy theories is associated with more analytic thinking. Most people will never do science, but we do come across it and use it on a daily basis and so citizens need the skills to critically assess scientific claims.

Of course, altering a nation’s curriculum isn’t going to help with my argument on the train. For a more immediate approach, it’s important to realise that being part of a tribe helps enormously. Before starting to preach the message, find some common ground.

Meanwhile, to avoid the backfire effect, ignore the myths. Don’t even mention or acknowledge them. Just make the key points: vaccines are safe and reduce the chances of getting flu by between 50% and 60%, full stop. Don’t mention the misconceptions, as they tend to be better remembered.

Also, don’t get the opponents gander up by challenging their worldview. Instead offer explanations that chime with their preexisting beliefs. For example, conservative climate-change deniers are much more likely to shift their views if they are also presented with the pro-environment business opportunities.

One more suggestion. Use stories to make your point. People engage with narratives much more strongly than with argumentative or descriptive dialogues. Stories link cause and effect making the conclusions that you want to present seem almost inevitable.

All of this is not to say that the facts and a scientific consensus aren’t important. They are critically so. But an an awareness of the flaws in our thinking allows you to present your point in a far more convincing fashion.

It is vital that we challenge dogma, but instead of linking unconnected dots and coming up with a conspiracy theory we need to demand the evidence from decision makers. Ask for the data that might support a belief and hunt for the information that tests it. Part of that process means recognising our own biased instincts, limitations and logical fallacies.

So how might my conversation on the train have gone if I’d heeded my own advice… Let’s go back to that moment when I observed that things were taking a turn down crackpot alley. This time, I take a deep breath and chip in with.

“Hey, great result at the game. Pity I couldn’t get a ticket.”

Soon we’re deep in conversation as we discuss the team’s chances this season. After a few minutes’ chatter I turn to the lunar landing conspiracy theorist “Hey, I was just thinking about that thing you said about the moon landings. Wasn’t the sun visible in some of the photos?”

He nods.

“Which means it was daytime on the moon, so just like here on Earth would you expect to see any stars?”

“Huh, I guess so, hadn’t thought of that. Maybe that blog didn’t have it all right.”

https://theconversation.com/why-people-believe-in-conspiracy-theories-and-how-to-change-their-minds-82514

«Το επιδόρπιο της βαριάς εκλογικής χρονιάς 2017 ίσως να αποδειχθεί δύσπεπτο  για τον Μακρόν στις γερουσιαστικές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου»

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2017 γίνονται, ως γνωστόν, οι κρίσιμες γερμανικές εκλογές που προκαλούν το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Δεν πρέπει όμως να μας διαφύγει ότι ο γαλλικός εκλογικός κύκλος θα κλείσει το 2017 την ίδια ημερομηνία με το επιδόρπιο των ιδιότυπων  εκλογών  για την ανανέωση του μισού αριθμού των υφιστάμενων σήμερα Γερουσιαστών της γαλλικής Γερουσίας οι οποίες γίνονται κάθε τρία χρόνια από ένα ειδικό εκλογικό σώμα αιρετών της αυτοδιοίκησης, τους λεγόμενους  «μεγάλους εκλέκτορες», όχι απευθείας από τον λαό. Ο τελευταίος, σε νέα δημοσκόπηση που είδε το φως της δημοσιότητας στις πρωινές ειδήσεις, της Τρίτης Σεπτεμβρίου 2017, του τηλεοπτικού καναλιού  France 2, έδωσε 46% καλός πρόεδρος ο Μακρόν έναντι 56% κακός πρόεδρος, καταγράφοντας έτσι μια πτώση της δημοτικότητάς του κατά 14% μέσα σε δυο μήνες.

Ορισμένα σχετικά αριθμητικά δεδομένα

Περίπου 1.971 υποψήφιοι θα εκτεθούν  για τις 171 έδρες Γερουσιαστών από τις συνολικά υπάρχουσες 348 έδρες στη Γερουσία (Palais du Luxembourg), ένα ρεκόρ για αυτού του είδους τις εκλογές, σύμφωνα με τον ηλεκτρονικό Le Monde.fr και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) στις 09.09.2017. Μετά τη λήξη των υποψηφιοτήτων, η γαλλική Γερουσία δημοσίευσε την Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου στην ιστοσελίδα της όλους τους υποψηφίους ανά νομό σε αυτό το τελευταίο εκλογικό ραντεβού του 2017. Οι αιτήσεις τους διαβιβάστηκαν στα διοικητικά δικαστήρια, τα οποία πρέπει με τη σειρά τους να ελέγξουν την εγκυρότητά τους.1 971. Αυτός είναι ο αριθμός των υποψηφίων που θα εκτεθούν. Το 2014, κατά τη διάρκεια της προηγούμενης γερουσιαστικής ανανέωσης, περίπου 1.733 υποψήφιοι αναμετρήθηκαν για τις 178 θέσεις που ανανεώθηκαν τότε. Ήταν ήδη ένα ρεκόρ για αυτού του είδους τις εκλογές, καθώς υπήρχαν 1.374 υποψήφιοι το 2011 και 754 το 2008. Η καρεκλοθηρία δηλαδή καλά κρατεί και στη Γαλλία. Κάθε ομοιότητα με τα καθ’ημάς είναι εντελώς τυχαία.

Πώς καθορίζονται οι «μεγάλοι εκλέκτορες» του γερουσιαστικού σώματος ;

Οι γερουσιαστικές εκλογές στη Γαλλία γίνονται λοιπόν μέσα από ένα ειδικό σώμα αιρετών, της αυτοδιοίκησης κυρίως, που ονομάζονται «μεγάλοι εκλέκτορες» (grands électeurs), οι οποίοι κάθε τρία χρόνια ανανεώνουν το ήμισυ των υφιστάμενων Γερουσιαστών (οι οποίοι εκλέγονται για 6 χρόνια) της Γερουσίας. Από αυτές τις 171 έδρες, οι 136 θα εκλεγούν με απλή αναλογική  και οι 35 με πλειοψηφικό σύστημα.

Για να είμαι πλήρης, πρέπει να σημειώσω ότι οι 75.000 από τους 162.000 «μεγάλους εκλέκτορες» καλούνται να ψηφίσουν αυτή τη φορά. Στις 30 Ιουνίου, οι δήμοι όρισαν  τους δημοτικούς εκπροσώπους τους, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν μόνοι τους το 95% του συλλογικού εκλογικού σώματος των εκλογών για τη Γερουσία. Πιο συγκεκριμένα, οι θέσεις των αντιπροσώπων εκλέγονται από τους δήμους με λιγότερους από 9.000 κατοίκους. Πάνω από αυτό το πληθυσμιακό όριο, και μέχρι τους 30.000 κατοίκους, όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι ορίζονται ως μεγάλοι εκλέκτορες. Για πάνω από 30.000 κατοίκους εκλέγονται και συμπληρωματικοί εκπρόσωποι. Για παράδειγμα, οι 163 δημοτικοί σύμβουλοι του Παρισιού εξέλεξαν 2.500 επιπλέον αντιπροσώπους. Οι υπόλοιποι μεγάλοι εκλέκτορες απαρτίζονται από βουλευτές και περιφερειακούς και νομαρχιακούς συμβούλους.

Άρα λοιπόν η πολιτική ακολουθία αυτού του γαλλικού προεδρικού έτους δεν έχει ακόμη  ολοκληρωθεί! Οι γερουσιαστικές εκλογές της προσεχούς Κυριακής θα αποτελέσουν το επιδόρπιο αυτής της βαριάς εκλογικής χρονιάς του 2017.

Τεστ μείζονος πολιτικής σημασίας για τον Μακρόν

Οι επόμενες εκλογές στη Γερουσία θα αποτελέσουν ένα πολιτικό τεστ μείζονος σημασίας για τον Εμμανουήλ Μακρόν, του οποίου τα πρώτα αυτοδιοικητικά βήματα τάραξαν τους γαλλικούς Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) από τους οποίους απαιτεί εξοικονόμηση 13 δις ευρώ, αναφορικά με τα λειτουργικά τους έξοδα, σε βάθος πενταετίας. Αλλά και την αφαίρεση της αρμοδιότητας του  «Φόρου Διαμονής» (μοιάζει με τον ΕΝΦΙΑ) που πλήρωνε μέχρι τώρα  το 80% των κατοίκων (με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα κάτω από 24.000 ευρώ με 2 παιδιά) ενός ΟΤΑ και που καθορίζεται, επιβάλλεται και εισπράττεται σήμερα από την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Να προσθέσουμε επίσης τη μείωση του συνολικού αριθμού των «επιδοτούμενων θέσεων εργασίας» στους δήμους και στα νομικά τους πρόσωπα. Συν τη μείωση κατά το 1/3 του συνολικού αριθμού των δημοτικών, νομαρχιακών και περιφερειακών Συμβούλων, ώστε και η αυτοδιοίκηση να συμβάλλει στην εξυγίανση της γαλλικής οικονομίας.

Η φύση του εκλογικού σώματος είναι τέτοια, όπως την αναλύσαμε παραπάνω, που η εκλογή των νέων Γερουσιαστών αντανακλά συνήθως τα αποτελέσματα των προηγούμενων δημοτικών, νομαρχιακών και περιφερειακών εκλογών τις οποίες, ως γνωστόν, κέρδισαν οι κεντροδεξιοί Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι προβλέπεται να κερδίσουν και τις γερουσιαστικές εκλογές της Κυριακής, αν και σπαράσσονται ακόμα μετά τη βαριά ήττα του François Fillon.  Εάν δηλαδή ένα κόμμα, όπως το Ρεπουμπλικανικό,  έχει πάει καλά στις αυτοδιοικητικές εκλογές που προηγήθηκαν, τότε συνήθως  πάει καλά και στις γερουσιαστικές εκλογές, εκλέγει και τον πρόεδρο της Γερουσίας (προβλέπεται να επανεκλεγεί ο νυν πρόεδρος Gérard Larcher), αφού έχει τους περισσότερους «μεγάλους εκλέκτορες». Αλλά φέτος, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρον με την εισβολή στο παιχνίδι αυτό του κόμματος του Μακρόν «La République en Marche» (LREM), το οποίο δεν συμμετείχε στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές αφού τότε δεν υπήρχε ακόμα ως κόμμα.

 

Η απουσία τοπικής αγκυροβόλησης του κόμματος Μακρόν δυσκολεύει την νίκη

Το μέγαρο Elysée χρειάζεται μια πλειοψηφία 3/5 των 2 κοινοβουλευτικών σωμάτων, δηλαδή της Εθνοσυνέλευσης και της Γερουσίας, για να μπορεί να περάσει τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που έχει κατά νου να κάνει. Το ενδεχόμενο αυτό φαίνεται επί του παρόντος απίθανο να συμβεί. Πράγματι, αν οι βουλευτές του Macron  έχουν την απόλυτη πλειοψηφία (313 έδρες) στην Εθνοσυνέλευση του Palais-Bourbon, το μέγαρο Elysée κινδυνεύει από την απουσία  δικών του τοπικών εκλεγμένων αντιπροσώπων, με δικαίωμα ψήφου την Κυριακή. Με μεγάλη δυσκολία, σχηματίστηκε μια ομάδα 29 Γερουσιαστών με τα χρώματα του κόμματος Macron μετά τις βουλευτικές εκλογές. Ο πρόεδρος αυτής της ομάδας, François Patriat, στοχεύει σε 45 με 50 Γερουσιαστές του μακρονικού κόμματος  LREM, σύμφωνα με το ρεπορτάζ στις 24-08-2017 της Marie-Pierre Bourgeois  στο ηλεκτρονικό site France Lagazette.fr. Ωστόσο, οι εκτιμήσεις της εφημερίδας Le Monde και του Παρατηρητηρίου της πολιτικής και κοινοβουλευτικής ζωής (Observatoire de la vie politique et parlementaire) ήταν πιο αισιόδοξες. Νομίζουν ότι το κόμμα του Μακρόν LREM είναι ικανό να εκλέξει 74 με 79 Γερουσιαστές. Το εν λόγω κόμμα στοχεύει κυρίως στην εκλογή «Macron-συμβατών» Γερουσιαστών οι οποίοι θα επέτρεπαν την συγκρότηση  πλειοψηφιών κατά περίπτωση, ανάλογα με τα νομοσχέδια που θα παρουσιάζονται για ψήφιση. Στο σκόπευτρο του κόμματος LREM, βρίσκονται κυρίως οι Γερουσιαστές της Ένωσης του Κέντρου, που αναμένεται να διατηρήσουν τη σημερινή τους δύναμη, πιθανόν και να ενισχυθούν από το συνεργαζόμενο κόμμα Modem του François Bayrou για να φτάσουν τους  40 με 43 Γερουσιαστές,  σύμφωνα με τις παραπάνω προεκλογικές προβολές που έκανε η εφημερίδα Le Monde. Το κόμμα του Μακρόν  ελπίζει να γίνει η δεύτερη ομάδα στη Γερουσία, πίσω από τους Ρεπουμπλικάνους.

Ο Jean-Luc Mélenchon δεν έχει σχεδόν καθόλου δυνάμεις σε αυτό το ειδικό εκλογικό σώμα των «μεγάλων εκλεκτόρων», γιατί και αυτός δεν είχε κόμμα κατά τις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Λίγες δυνάμεις, όχι όμως καθοριστικές, έχουν η Marine Le Pen (ελέγχει μόνο 9 δήμους) και το ΚΚ Γαλλίας. Περισσότερες διαθέτει το σοσιαλιστικό κόμμα, με μεγάλη αγκυροβόληση στην γαλλική αυτοδιοίκηση παραδοσιακά. Όμως σπαράσσεται κι αυτό μετά την οδυνηρή ήττα του Benoît Hamon, ο οποίος φαίνεται να στρέφεται προς τον Mélenchon για να σώσει το πολιτικάντικο σαρκίο του, αφού δεν έχει εκλεγεί ούτε καν βουλευτής!

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ

0
Τεύχος 61,  Σεπτέμβριος  2017

Με ένα εκτενές άρθρο για την «εξαφανισθείσα»  συνοικία της Αγίας Φωτεινής από την καρδιά της Θεσσαλονίκης, με το ΠΟΡΤΡΕΤΟ του διαπρεπούς καθηγητή σεισμολογίας Βασίλη Παπαζάχου, με ΘΕΜΑ την 6η Μπιενάλε  Σύγχρονης Τέχνης που ανοίγει της πύλες της στα τέλη Σεπτεμβρίου, με ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του Καθηγητή Γλυπτικής του ΑΠΘ Γιώργου Τσάρα για την αισθητική και την ηθική της γλυπτικής στον δημόσιο χώρο, με ένα κείμενο εναλλακτικής θέασης In Memoriam στον πρόσφατα εκλιπόντα τραγουδιστή Γιάννη Καλατζή από τον συγγραφέα Γιώργο Σκαμπαρδώνη, αλλά και με μια ποικιλία άρθρων, για το λογοτεχνικό περιοδικό τέχνης ΤΡΑΜ, τα παλιά βιβλιοπωλεία της πόλης, το Αντιφεστιβάλ Κινηματογράφου του 1977, το υποκατάστημα της δισκογραφικής ΛΥΡΑ στη Θεσσαλονίκη –χώρου που ανέδειξε την έντεχνη μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης-, την συνεργασία Μελίνας Μερκούρη και ΚΘΒΕ για την Μήδεια το 1976, όπως και τις σταθερές στήλες του περιοδικού για την ΝΕΑ ΕΚΦΡΑΣΗ, τα ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ, τα ΒΙΒΛΙΑ κυκλοφόρησε το νέο τεύχος (61) του περιοδικού ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ.

Το περιοδικό ανοίγει με ένα EDITORIAL του Κώστα Μπλιάτκα και ακολουθεί η ενότητα ΟΣΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ με 4 επιλεγμένα φωτογραφικά ενσταντανέ που σχολιάζουν οι Άρις Γεωργίου, Μανόλης Ξεξάκης και Κώστας Μπλιάτκας.

Ακολουθεί η στήλη ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΠΟΡΤΡΕΤΑ με ένα αφιέρωμα στον Ομ Καθηγητή Σεισμολογίας του ΑΠΘ Βασίλη Παπαζάχο, τον επιστήμονα και τον πανεπιστημιακό, αλλά και μια αναφορά στις μέρες του σεισμού του 1978 στην Θεσσαλονίκη, σε κείμενα των Παντελή Σαββίδη, Γιώργου Καρακαΐση και Δημοσθένη Μουντράκη.

Αμέσως μετά, στη στήλη ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΠΟΛΗ ο Ευάγγελος Χεκίμογλου διηγείται γλαφυρά την ιστορία της συνοικίας της Αγίας Φωτεινής στο κέντρο της πόλης, από τα χρόνια πριν το 1922 μέχρι και  τη δημιουργία της σύγχρονης Πανεπιστημιούπολης και της ΔΕΘ .

Στη στήλη ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ φιλοξενείται ο θεσσαλονικιός γλύπτης και Καθηγητής Γλυπτικής του ΑΠΘ Γιώργος Τσάρας που συνομιλεί με τον Κώστα Μπλιάτκα για την τέχνη στον δημόσιο χώρο και  το αισθητικό κύρος της γλυπτικής.

Ακολουθεί η στήλη ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ με μια σπονδυλωτή περιήγηση σε τόπους της Θεσσαλονίκης που συνδέονται με το ιστορικό και πολιτιστικό της πρόσωπο: Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης κάνει στάση στην Αγία Σοφία, καθώς αφηγείται ένα προσωπικό δρομολόγιο ζωής πάνω στην γραμμή του Λεωφορείου 10, ο Λέων Ναρ θυμάται ιστορικά βιβλιοπωλεία  και η Ντόρα Ρίζου ανατρέχει στα χρόνια της ΛΥΡΑΣ της Τσιμισκή, ιστορικού δισκοπωλείου της Θεσσαλονίκης αλλά και χώρου που έδωσε όλη την σύγχρονη παραγωγή έντεχνης μουσικής της πόλης, από τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Νίκο Παπάζογλου, ως την Μαριώ, την Μελίνα Κανά και τους Χειμερινούς Κολυμβητές.

Στην στήλη ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ο Άρις Γεωργίου σχολιάζει δυο φωτογραφίες  με διαφορά τριάντα χρόνων μεταξύ τους  ενώ ΘΕΜΑ της έκδοσης αυτής είναι η 6η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης η οποία συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια διοργάνωσης και για τρεισήμισι μήνες αναλαμβάνει να μας γνωρίσει, μέσα από μια σειρά έργων που μεταφέρουν «αναδυόμενες αισθήσεις οικειότητας», τις «Φαντασιακές Εστίες», ζητούμενο και  τίτλος της φετινής διοργάνωσης.

Παραμένοντας στο ίδιο μήκος κύματος, αυτό της εικαστικής δημιουργίας, ακολουθεί μια συνέντευξη του «ανένδοτου απόστολου» του design Στέργιου Δελιαλή με αφορμή την ταινία/ντοκιμαντέρ αφιερωμένη στον καλλιτέχνη με τίτλο «Πώς να κλέψετε μια καρέκλα», που κάνει πρεμιέρα τον προσεχή Οκτώβριο.

Στην ΙΣΤΟΡΙΑ η γνωστή από «Το νησί» και «Το νήμα» βρετανίδα συγγραφέας Victoria Hislop μιλά για μια πυρκαγιά που άλλαξε το πρόσωπο μιας πόλης, ενώ ο Σάκης Σερέφας σχολιάζοντας τρεις ακυκλοφόρητες φωτογραφίες του συλλέκτη Χάρη Γιακουμή μας μεταφέρει στην Θεσσαλονίκη της επόμενης ημέρας της πυρκαγιάς, το 1917.

Στη στήλη  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ – ΕΠΙΚΟΛΗΣΗ  ο συγγραφέας Δημήτρης Καλοκύρης αφηγείται  την ιστορία του περίφημου  λογοτεχνικού περιοδικού ΤΡΑΜ.

Ακολουθούν οι ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΣΤΡΟΦΕΣ που φιλοξενούν ένα τρίπτυχο κειμένων προσωπικού βιώματος και αναστοχασμού:  ένα άρθρο του Γιώργου Σκαμαπρδώνη αφιερωμένο στην μνήμη του θεσσαλονικιού τραγουδιστή Γιάννη Καλατζή, το τελευταίο  κείμενο του Στέργιου Τσιούμα βασισμένο σε τέσσερεις φωτογραφίες του ίδιου,  για το  Φθινόπωρο, που ολοκληρώνει και το ταμπλό των τεσσάρων εποχών  της προσωπικής υπερχρονικής του φωτοθήκης, και  τέλος ένα αυτοβιογραφικό κείμενο της Στελλίνας Τρωιάνου για την πρώτη της ημέρα στο σχολείο.

Η στήλη ΝΕΑ ΕΚΦΡΑΣΗ φιλοξενεί  δύο νέους καλλιτέχνες, τον  Σταύρο Κιουτσιούκη, δημιουργό κόμικ, σκιτσογράφο και εικονογράφο, και την ηθοποιό του ΚΘΒΕ Εύη Σαρμή που μιλούν για την τέχνη που υπηρετούν και τις δημιουργικές αναζητήσεις τους.

Ακολουθεί η στήλη ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΛΙΟΙ  όπου ο ζωγράφος Ντίνος Παπασπύρου ζωγραφίζει και γράφει για το Αίθριο, γνωστό καφέ στην ακρόπολη της Θεσσαλονίκης που έχει συνδέσει μέρος της ιστορίας του με την ιστορία των φυλακών του Επταπυργίου.

Στη στήλη ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ η  Λίνα  Μυλωνάκη, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από το Αντιφεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καταγράφει τα περιστατικά και θυμάται τους ήρωες του, μέσα από το υλικό των εφημερίδων της εποχής, ενώ στη στήλη ΘΕΑΤΡΟ ο Γιάννης Κεσσόπουλος γράφει για την Μήδεια της Μελίνας Μερκούρη στο ΚΘΒΕ με τον Μίνω Βολανάκη το 1976, μια παράσταση που δημιούργησε ένταση μεταξύ Κρατικού και Εθνικού Θεάτρου και δίχασε κοινό και κριτικούς.

Στη στήλη ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ο Πάρις Πετρίδης αιχμαλωτίζει τα βλέμματα των επαγγελματιών της γειτονιάς δείχνοντας ότι «ένας περίπατος στην πόλη είναι μία φωτογραφική σειρά σε εξέλιξη» αλλά και το αντίθετο.

Ακολουθεί η στήλη ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ όπου  η εικαστικός -αγιογράφος Νάγια Καπλανίδου συζητά με την Σοφία Καρακώστα  για την πολύ ιδιαίτερη τέχνη της αγιογραφίας στο χθες και στο σήμερα.

Στο περιοδικό υπάρχουν ακόμη οι σταθερές στήλες ΕΝΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ΠΟΛΕΩΣ του ερευνητή φωτογραφίας Ηρακλή Παπαϊωάννου με ένα σχόλιο πάνω σε μια φωτογραφία του Πάρι Πετρίδη,  ΒΙΒΛΙΑ, με επιλογές και προτάσεις του Γιώργου Αναστασιάδη ανάμεσα στις πρόσφατες κυκλοφορίες των εκδοτικών οίκων και ΓΡΑΜΜΑΤΑ, με μια μετάφραση του ποιήματος του Peter Balakian HOME/ΠΑΤΡΙΔΑ από τον λογοτέχνη Σάκη Σερέφα σε εικονογράφηση της Δήμητρας Καμαράκη, ένα διήγημα της Λίζας Μαμακούκα και ένα αφιέρωμα του Γιώργου Κορδομενίδη στην Πολυξένη Αδάμ – Βελένη.

Έργο εξωφύλλου: Γιώργος  Τσάρας, Πύλες 2001, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

 

Κυκλοφορεί σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα
Για ετήσιες συνδρομές ή αγορές T: 2310 551754, F: 2310 551748, E: 
[email protected]

                                                                                                             

Ταυτότητα έκδοσης

 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ

Τριμηνιαία Επιθεώρηση Πολιτισμού  που εκδίδεται από την Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος και καλύπτει θέματα ιστορίας, αρχαιολογίας, εικαστικών τεχνών, περιβάλλοντος, θεάτρου, κινηματογράφου, μουσικής, αρχιτεκτονικής, λογοτεχνίας, ποίησης και σχολιασμού της πολιτιστικής ζωής της Θεσσαλονίκης.

Τεύχος 61   Σεπτεμβρίου – Νοεμβρίου  2017  σελίδες 120

Τιμή τεύχους: € 8   –   Ετήσια συνδρομή εσωτερικού: € 30 / Ευρώπης: € 50 / λοιπών χωρών: € 60

Ιδιοκτησία: ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ

Εκδότης: Σταύρος Ανδρεάδης

Γενικός Διευθυντής: Κώστας Δ. Μπλιάτκας

 

Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος (Π.Ε.Ε.Β.Ε): Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία που ιδρύθηκε το 1995 από μία ομάδα επιχειρηματιών της Θεσσαλονίκης με σκοπό την παρέμβαση και προσφορά στα πολιτιστικά δρώμενα της Βορείου Ελλάδος.

Το μεγάλο λάθος που πληρώνει ο Μάρτιν Σουλτς

1

Άλλη μια ήττα περιμένει τους σοσιαλδημοκράτες στις εκλογές της Κυριακής. Γιατί δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν ουσιαστικά στη Μέρκελ. Οι βραχυπρόθεσμοι τακτικισμοί και η κουβέντα που δεν έγινε.

Του Wolfgang Münchau Financial Times.euro2day

Με τον Μάρτιν Σουλτς ως νέο ηγέτη είναι σε πορεία να χάσει για μια ακόμα φορά. Όταν ο Σουλτς βγήκε στην τηλεόραση για το προεκλογικό debate με την Αγκελα Μέρκελ, ένιωθες σαν να μιλούσε στο αφεντικό του. Ηταν ευγενικός, πρόθυμος να αναζητήσει τομείς συμφωνίας.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις τοποθετούν το SPD μεταξύ 20 και 23% των ψήφων. Είναι αλήθεια ότι οι γερμανικές δημοσκοπήσεις έχουν κάνει λάθος στο παρελθόν. Μπορεί να υπάρξουν μετατοπίσεις της τελευταίας στιγμής. Η συμμετοχή μπορεί να είναι ανισομερής. Είναι όμως ασφαλές να πούμε ότι ο Σουλτς δεν είναι εκεί που πρέπει για να πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα την Κυριακή.

Τι κάνει λάθος; Το SPD ήταν ένα από τα μεγάλα «τέρατα» στη γερμανική πολιτική σκηνή. Είναι ο υποψήφιος; Δεν είμαι βέβαιος. Ο Σουλτς είναι ο καλύτερος ρήτορας που είχε το κόμμα από την εποχή του Γκ. Σρέντερ. Μπορεί να υποτίμησε τις παγίδες της γερμανικής πολιτικής σκηνής, έχοντας περάσει την περισσότερη από την καριέρα του στις Βρυξέλλες.

Η πτώση του SPD όμως δεν είναι λάθος ενός προσώπου. Και δεν ξεκίνησε φέτος. Οι βαθύτεροι λόγοι σχετίζονται με τη συλλογική αποτυχία του κόμματος να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα από τα δύο σημαντικότερα οικονομικά γεγονότα της εποχής μας: την παγκοσμιοποίηση και την οικονομική κρίση στην ευρωζώνη.

Οι σοσιαλδημοκράτες μιλούν πολύ για την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά δεν έχουν αλλάξει τις νεοφιλελεύθερες θέσεις τους για την οικονομική πολιτική από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000. Στηρίζουν τους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ χωρίς επιφυλάξεις και πιστεύουν ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν το μεγαλύτερο διάστημα ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.

Η μίξη οικονομικού συντηρητισμού και κοινωνικού φιλελευθερισμού δούλεψε για τον κ. Σρέντερ που ήταν καγκελάριος μεταξύ 1998 και 2005. Η υποχώρηση του SPD όμως είχε ήδη δρομολογηθεί. Η επιτυχία του Σρέντερ, και αυτή του Τόνι Μπλερ στη Μεγάλη Βρετανία, οδήγησε τη σημερινή πολιτική γενιά στο να πιστεύει ότι η αριστερά μπορεί να κερδίσει μόνο από το πολιτικό κέντρο. Το λανθασμένο συμπέρασμα στηρίζεται στο πιο ωμό από τα στατιστικά λάθη, να προσπαθείς να μετατρέψεις ένα μικρό αριθμό παρατηρήσεων σε μια παγκόσμια αλήθεια που ισχύει στο διηνεκές.

Το αντίθετο συμπέρασμα δεν είναι επίσης αληθές. Η στροφή στη σκληρή αριστερά έφερε το Εργατικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας στο 40% στις εκλογές του Ιουνίου. Αμφιβάλλω όμως ότι αυτό θα δούλευε για το SPD. Οι Τζέρεμι Κόρμπιν των Γερμανών δεν είναι στο SPD αλλά στο αριστερό κόμμα. Ακόμα και αν μια τακτική στροφή του SPD οδηγούσε σε αύξηση των ψηφοφόρων, αυτό δεν θα ήταν αρκετό ώστε τα τρία κόμματα της αριστεράς -SPD, Linke και Πράσινοι- να αποκτήσουν την πλειοψηφία.

Αυτό που χρειάζεται το SPD τώρα είναι μια περίοδος στοχασμού, εκτός κυβέρνησης. Είναι σε κυβερνήσεις συνεργασίας τα 15 από τα 19 τελευταία χρόνια. Οι ηγέτες του δεν είχαν την ευκαιρία να σκεφτούν βαθιά για την παγκοσμιοποίηση. Ως τώρα η Γερμανία επωφελήθηκε από την παγκοσμιοποίηση και τη μοναδική θέση της στην ευρωζώνη.

Η Γερμανία όμως μπορεί σύντομα να μπαίνει σε μια νέα φάση. Τα προϊόντα της έχουν καταφέρει να καταλάβουν μια σταθερή θέση σε υψηλής ποιότητας κατηγορίες της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά οι ανταγωνιστές καλύπτουν το χαμένο έδαφος. Οι Γερμανοί κατασκευαστές αυτοκινήτων μπορεί να έχουν καταθέσει τις περισσότερες πατέντες από κάθε άλλον, αλλά το παλιό καρτέλ αυτοκινήτου σύντομα θα αντιμετωπίσει νέους ανταγωνιστές και άγνωστες τεχνολογίες.

Το αρνητικό κοινωνικό αντίκτυπο της παγκοσμιοποίησης, που είναι ξεκάθαρα ορατό στις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία αλλά όχι ακόμα στη Γερμανία, εντέλει θα φτάσει και εκεί. Ένα έξυπνο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα θα έβλεπε την τάση και θα ετοιμαζόταν.

Πρέπει επίσης να προβληματιστεί βαθύτερα για το μέλλον της Ευρώπης. Στο τηλεοπτικό debate μεταξύ Μέρκελ και Σουλτς δεν υπήρξε καθόλου συζήτηση για τη μελλοντική αρχιτεκτονική της ΕΕ και της ευρωζώνης. Το SPD έχει αποφύγει να συρθεί σε μια ερώτηση για τα ευρωομόλογα ή άλλες μορφές κοινού ασφαλούς ενεργητικού. Ξέρω τον κ. Σουλτς καλά, και ξέρω καλά ότι όχι μόνο πιστεύει στην Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά και σε μια βαθύτερα ενοποιημένη ευρωζώνη. Δεν συμφωνεί με τον διακυβερνητισμό της κ. Μέρκελ.

Γιατί δεν πολέμησε; Γιατί το γερμανικό SPD αφήνει τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μόνο στην έκκληση της προηγούμενης εβδομάδας για ένα βαθύ αναστοχασμό του τρόπου που κινείται η ΕΕ και η ευρωζώνη; Γιατί δεν είναι αυτό εκλογικό θέμα;

Είμαι ο πρώτος που θα παραδεχτεί ότι με αυτό τον τρόπο ο Σουλτς πιθανότατα δεν θα κέρδιζε τις εκλογές. Αλλά τουλάχιστον θα έχανε υποστηρίζοντας κάτι που άξιζε τον κόπο. Η συμβουλή μου στο SPD είναι να σταματήσει να εστιάζει σε βραχυπρόθεσμες τακτικές για να κερδίσει αυτές τις κάλπες και να αρχίσει να σκέφτεται στρατηγικές που θα του εξασφαλίσουν τις επόμενες.

http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1566605/to-megalo-lathos-poy-plhronei-o-martin-soylts.html

Η έκπληξη που ίσως βγάλουν οι γερμανικές κάλπες

0

Financial Times/ Euro2day

Η πίεση προς τον Σουλτς να πει «όχι» σε ένα νέο μεγάλο συνασπισμό και η δύσκολη επιλογή της… Τζαμάικας για την Ανγκελα Μέρκελ. Οι αλλαγές στον κεντρώο χώρο και οι συγκρίσεις με Αυστρία και Γαλλία.

του Stefan Wagstyl

Η διαμάχη της Άνγκελα Μέρκελ με τον Μάρτιν Σουλτς -συντηρητικοί και Σοσιαλδημοκράτες που ανταγωνίζονται για την καγκελαρία- είναι με μια πρώτη ματιά μια επανάληψη της δικομματικής κούρσας που έχει πραγματοποιηθεί σε όλες τις κοινοβουλευτικές εκλογικές αναμετρήσεις της σύγχρονης Γερμανίας. Ωστόσο κρύβει μια βαθιά αλλαγή.

Η κ. Μέρκελ αναμένεται να εξασφαλίσει τέταρτη θητεία στις 24 Σεπτεμβρίου, αλλά η επικράτηση των δύο λεγόμενων λαϊκών κομμάτων -των Χριστιανοδημοκρατών της (μαζί με το αδελφό βαυαρικό κόμμα της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης) και των Σοσιαλδημοκρατών- έχει υποχωρήσει ανελέητα, καθώς νέα κόμματα έχουν αρπάξει ψήφους.

Η άνοδος αυτή τη φορά είναι για το ακροδεξιό AfD. Το κόμμα είναι πιθανό να κερδίσει τουλάχιστον 50 έδρες στην Bundestag, χάρη στη δυσαρέσκεια που πυροδοτήθηκε από την προσφυγική πολιτική της κ. Μέρκελ. Σχεδόν σίγουρα θα γίνει το πρώτο ουσιαστικά δεξιό εθνικιστικό κόμμα στο κοινοβούλιο μετά τους ναζί -και θα ακολουθήσει τους Πράσινους και την Αριστερά στους εδώ και καιρό παγιωμένους, φιλελεύθερους Ελεύθερους Δημοκράτες, σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο.

Αν οι δημοσκοπήσεις έχουν δίκιο, το μερίδιο του μπλοκ CDU/CSU και του SPD στη συνολική ψήφο θα μπορούσε να είναι περίπου στο 60%. Στη δεκαετία του 1970, ήταν παραπάνω από 90%.

Ο Andreas Busch, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, εξηγεί πως αυτό αντανακλά την αυξανόμενη διαφοροποίηση της κοινωνίας. Όπως και άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης, η Γερμανία έχει μεταλλαχθεί από την εξασθένιση των παλιών βιομηχανιών, από τη μετανάστευση και από την άνοδο του λαϊκισμού. Σε άλλες χώρες οι συνέπειες έχουν σταθεί δραματικές, ιδιαίτερα στη Γαλλία, όπου η κατάρρευση της στήριξης σε Ρεπουμπλικάνους και Σοσιαλιστές βοήθησε τον Εμανουέλ Μακρόν να πάρει την προεδρία.

Στη Γερμανία, η συμβατική πολιτική έχει ενισχυθεί από την οικονομική επιτυχία και μια αποφυγή ριζοσπαστικών πολιτικών μετά τους ναζί. Σε πρόσφατη έρευνα του Bertelsmann Foundation, το 80% των Γερμανών τοποθέτησαν εαυτόν στο πολιτικό κέντρο, έναντι ενός μέσου 66% στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αλλά ακόμη κι αν η Γερμανία δεν έχει βιώσει τις αναταράξεις που παρουσιάστηκαν στη Γαλλία, ο κατακερματισμός εξαναγκάζει σε αλλαγή. Πριν ανέβει στην εξουσία η κ. Μέρκελ το 2005, το SPD ή το CDU σε γενικές γραμμές εξασφάλιζαν πλειοψηφία στην Bundestag με έναν μικρό κυβερνητικό εταίρο, συνήθως με το FDP. Αυτό πλέον δεν συμβαίνει. Η κ. Μέρκελ αναγκάστηκε να ενώσει τις δυνάμεις των δύο μεγάλων κομμάτων σε έναν «μεγάλο συνασπισμό» την περίοδο 2005-2009 και ξανά το 2013-2017. Αυτή η επιλογή θα είναι πάλι στο τραπέζι και φέτος.

Οι σκεπτικιστές το θεωρούν αυτό επιβλαβές για τη δημοκρατία. Έχουν κατηγορήσει την κ. Μέρκελ και τον κ. Σουλτς πως αποφεύγουν επίτηδες τις συγκρούσεις, ιδιαίτερα στο τηλεοπτικό τους debate, για να μη χαλάσουν την πιθανότητα ενός νέου συνασπισμού. Ένα παράδειγμα που ανησυχεί τους επικριτές των μεγάλων συνασπισμών είναι εκείνο της Αυστρίας, όπου μια βολική συνεργασία δεκαετιών μεταξύ της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς θεωρείται πως έχει βοηθήσει την άνοδο του δεξιού, λαϊκίστικου κόμματος Ελευθερίας, που σχεδόν κέρδισε την προεδρία πέρυσι.

Ο κ. Busch επισημαίνει πως οι φόβοι ότι η Γερμανία, έπειτα από μόνο δύο πρόσφατους μεγάλους συνασπισμούς, θα μπορούσε να δει μια άνοδο της δεξιάς σε στυλ Αυστρίας, είναι υπερβολικοί. Αλλά το AfD έχει ωφεληθεί από την αντίληψη ότι τα δύο κύρια κόμματα είναι πολύ κοντά σε σημαντικά ζητήματα, μεταξύ των οποίων και η προσφυγική πολιτική. Στους κόλπους του SPD, κάποιοι θέλουν ο κ. Σουλτς να απορρίψει έναν ακόμα μεγάλο συνασπισμό. Επιχειρηματολογούν πως το να είναι ο μικρότερος εταίρος μόνο του έχει στοιχίσει ψήφους.

Και όμως, ένας συνασπισμός με οποιοδήποτε άλλο κόμμα είναι απίθανο να δώσει στην κ. Μέρκελ την πλειοψηφία. Το μπλοκ CDU/CSU προβλέπεται να κερδίσει περίπου 38% και το SPD περίπου 23%. Όλα τα άλλα κόμματα είναι κάτω του 10%.

Επομένως υπάρχουν εικασίες για έναν συνασπισμό τριών κομμάτων για πρώτη φορά, με τους Πρασίνους να ενώνουν δυνάμεις με τους συντηρητικούς και το FDP στο πλαίσιο της λεγόμενης επιλογής Jamaica (τα χρώματα των κομμάτων μοιάζουν με εκείνα της σημαίας του κράτους της Καραϊβικής).

Στην επιφυλακτική κ. Μέρκελ μπορεί να μην αρέσει και πολύ αυτή η καινοτομία. Αλλά ίσως και να μην έχει επιλογή. Αν και η εκλογική καμπάνια μπορεί να δείχνει σαν μία από τα ίδια, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ήταν μια νέα έκβαση που θα γίνεται όλο και πιο οικεία, αν η πολιτική συνεχίσει να κατακερματίζεται.

http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1566769/h-ekplhxh-poy-isos-vgaloyn-oi-germanikes-kalpes.html

The Risk of a New Economic Non-Order

0

 

The upcoming IMF and World Bank annual meetings offer a critical opportunity to start a serious discussion on how to arrest the lose-lose dynamics that have been gaining traction in the global economy. The longer it takes for the seeds of reform to be sown, the less likely they will be to take root.

LONDON – Next month, when finance ministers and central bank governors from more than 180 countries gather in Washington, DC, for the annual meetings of the International Monetary Fund and the World Bank, they will confront a global economic order under increasing strain. Having failed to deliver the inclusive economic prosperity of which it is capable, that order is subject to growing doubts – and mounting challenges. Barring a course correction, the risks that today’s order will yield to a world economic non-order will only intensify.

The current international economic order, spearheaded by the United States and its allies in the wake of World War II, is underpinned by multilateral institutions, including the IMF and the World Bank. These institutions were designed to crystallize member countries’ obligations, and they embodied a set of best economic-policy practices that evolved into what became known as the “Washington Consensus.”

That consensus was rooted in an economic paradigm that aimed to promote win-win interactions among countries, emphasizing trade liberalization, relatively unrestricted cross-border capital flows, free-market pricing, and domestic deregulation. All of this stood in stark contrast to what developed behind the Iron Curtain and in China over the first half of the postwar period.

For several decades, the Western-led international order functioned well, helping to deliver prosperity and relative financial stability. Then it was shaken by a series of financial shocks that culminated in the 2008 global financial crisis, which triggered cascading economic failures that pushed the world to the edge of a devastating multi-year depression. It was the most severe economic breakdown since the Great Depression of the 1930s.

But the crisis did not appear out of nowhere to challenge a healthy economic order. On the contrary, the evolution of the global order had long been outpaced by structural economic changes on the ground, with multilateral governance institutions taking too long to recognize fully the significance of financial-sector developments and their impact on the real economy, or to make adequate room for emerging economies.

For example, governance structures, including voting power, correspond better to the economic realities of yesterday than to those of today and tomorrow. And nationality, rather than merit, still is the dominant guide for the appointment of these institutions’ leaders, with top positions still reserved for European and US citizens.

 The destabilizing consequences of this obstinate failure to reform sufficiently multilateral governance have been compounded by China’s own struggle to reconcile its domestic priorities with its global economic responsibilities as the world’s second-largest economy. Several other countries, particularly among the advanced economies, have also failed to transform their domestic policies to account for changes to economic relationships resulting from globalization, liberalization, and deregulation.

As a result of all of this, the balance of winners and losers has become increasingly extreme and more difficult to manage, not just economically, but also politically and socially. With too many people feeling marginalized, forgotten, and dispossessed – and angry at the leaders and institutions that have allowed this to happen – domestic policy pressure has intensified, causing countries to turn inward.

This tendency is reflected in recent challenges to several features of the economic order, such as the North American Free-Trade Agreement, as well as America’s withdrawal from the Trans-Pacific Partnership and the United Kingdom’s renunciation of European Union membership. All are casting a shadow on the future of the global economic system.

America’s inward turn, already underway for several years, has been particularly consequential, because it leaves the world order without a main conductor. With no other country or group of countries anywhere close to being in a position to carry the baton, the emergence of what the political scientist Ian Bremmer has called a “G-Zero era” becomes a lot more probable.

China is responding to the global system’s weakening core by accelerating its efforts to build small networks, including around the traditional Western-dominated power structures. This has included the establishment of the Asian Infrastructure Investment Bank, the proliferation of bilateral payments agreements, and the pursuit of the “Belt and Road Initiative” to build infrastructure linking China with western Asia, Europe, and Africa.

These dynamics are stoking trade tensions and raising the risk of economic fragmentation. If this trend continues, the global economic and financial configuration will become increasingly unstable, amplifying geopolitical and security threats at a time when better cross-border coordination is vital to address threats from non-state actors and disruptive regimes, such as North Korea. Over time, the risks associated with this shift toward a global economic non-order could have severe adverse effects on geopolitics and national security.

None of this is new. Yet, year after year, top government officials at the IMF/World Bank annual meetings fail to address it. This year is likely to be no different. Instead of discussing concrete steps to slow and reverse the march toward a global economic non-order, officials will probably welcome the cyclical uptick in global growth and urge member countries to do more to remove structural impediments to faster, more durable, and more inclusive growth.

While understandable, that isn’t good enough. The upcoming meetings offer a critical opportunity to start a serious discussion of how to arrest the lose-lose dynamics that have been gaining traction in the global economy. The longer it takes for the seeds of reform to be sown, the less likely they will be to take root – and the higher the probability that a lose-lose world economic non-order will emerge.

Three reasons China will not accept a nuclear armed North Korea

0

PUBLISHED : Tuesday, 19 September, 2017, 11:37am

UPDATED : Tuesday, 19 September, 2017, 12:48pm

Cui Tiankai’s comments on Friday came after some experts and observers have said global powers should accept that Pyongyang has nuclear weapons and policy should now be directed at ensuring they do not use them.

Here are three reasons why China is so opposed to Kim Jong-un’s regime having nuclear arms:

1. Fears of a regional arms race

Observers say China is extremely wary of its neighbours obtaining a credible nuclear arsenal as it poses an obvious risk to its own security. It has also prompted concerns in Beijing that a regional arms race would develop, with South Korea and Japan feeling the need to obtain their own nuclear weapons.

South Korea’s official policy is to pursue a nuclear-free Korean peninsula after giving up its own nuclear weapons programme in the 1970s, although some experts believe it still has the technical capacity and equipment to produce them.

South Korea says its policy remains unchanged, but Deng Yuwen, a senior researcher at the Charhar Institute think tank, wrote in a commentary that Seoul and the US were discussing reintroducing American weaponry with nuclear warheads.

“China will have no choice, but to accept South Korea developing nuclear weapons,” Deng wrote.

2. Undermining non-proliferation regime

China is a signatory of the international Non-Proliferation Treaty aimed at limiting the spread of nuclear weapons and championing nuclear disarmament. Japan, the United States and 185 other UN member countries have also signed.

China accepting North Korea as a nuclear state would be a surprise as other emerging nuclear powers such as India and Pakistan have not been accepted under the non-proliferation regime.

“If other emerging nuclear powers such as India, Pakistan and Israel have yet to be accepted as nuclear weapon states under the NPT regime, why should North Korea be an exceptional case?” said Yue Gang, a retired Chinese colonel and military expert.

3. Safety fears

The North Korean regime is bellicose and unpredictable and Deng said Beijing fears its nuclear weapons programme could lead to radiation leaks into its territory.

In a worst-case scenario, the weapons could be turned against China itself, said Deng. “If relations between China and North Korea deteriorate further, no one can guarantee that Kim will not use nuclear weapons against China.”

Robert Manning, an international security expert at the US think tank the Atlantic Council, told the South China Morning Post: “I think it’s useful for the US to remind China that North Korean missiles go in all directions.”

http://www.scmp.com/news/china/diplomacy-defence/article/2111788/three-reasons-china-will-not-accept-nuclear-armed-north?utm_source=edm&utm_medium=edm&utm_content=20170919&utm_campaign=scmp_china&emarsys=1&sc_src=email_2020706&sc_llid=8617&sc_lid=145794554&sc_uid=SkpGPjvNwp

China calls for peace talks to halt ‘vicious cycle’ in North Korean nuclear crisis

0

Foreign Minister Wang Yi reiterates Beijing’s desire for dialogue in meeting with Russian counterpart to discuss situation

 
PUBLISHED : Tuesday, 19 September, 2017, 2:43pm

The vicious cycle facing the Korean peninsula was deepening and a resumption of peaceful dialogue was crucial to resolve the crisis, China’s Foreign Minister Wang Yi warned on Monday.

Wang made the remarks in talks with his Russian counterpart Sergey Lavrov on the sidelines of the United Nations General Assembly in New York.

US President Donald Trump is expected to press China and Russia to exert more pressure to force North Korea to stop its nuclear ambitions.

China and Russia – both permanent members of the UN Security Council – voted for the new sanctions against North Korea last week, but they are both against tough measures that will topple Kim Jong-un’s regime and agreed to cooperate over the matter.

“The current deepening vicious cycle must be broken. Resuming peace talks is an equally important step in implementing Security Council resolutions,” Wang was quoted as saying in a Chinese foreign ministry statement.

China’s “suspension-for-suspension” proposal, whereby the United States and South Korea would agree to halt joint military drills while North Korea halted missile and nuclear tests, was a practical step to resolve the crisis, Wang said.

Russia’s Foreign Ministry said Lavrov and Wang had discussed regional issues, with a focus on North Korea and Syria.

“The sides reiterated their common position that all the problems can be settled only by political and diplomatic means,” Russia’s TASS news agency reported, citing a statement from the nation’s foreign ministry.

Tensions in the region have continued to rise after North Korea fired a missile over Japan on Friday.

The US military staged bombing drills with South Korea on Monday, sending a pair of B-1B bombers and four F-35 fighters from Guam and Japan to join four South Korean F-15K fighters.

China and Russia also started joint naval drills off Vladivostok, in the southern part of the Sea of Okhotsk to the north of Japan.

The White House said on Monday that Chinese President Xi Jinping and Trump spoke over the phone about keeping up the pressure on North Korea using economic sanctions imposed through the United Nations. The two leaders were committed to “maximising pressure” on North Korea, it said.

A senior White House official told reporters said Trump would be “extremely tough” on North Korea when he delivered a speech at the UN General Assembly on Tuesday.

The US would focus on “outcomes, not ideologies”, and wanted to “work towards common goals with countries, not to dictate to them how to live, and not to dictate to them what kind of system of government they should have,” the official said.

The UN Security Council passed a new round of sanctions against North Korea last week, following Pyongyang’s sixth nuclear test, which restricted the regime’s oil supply and ban its textile exports.

Beijing has earlier said the root of the North Korea nuclear crisis was a conflict between Washington and Pyongyang, and urged the US to work towards resolving it.

Liu Weidong, a US affairs expert from the Chinese Academy of Social Sciences, said China did not want to see Trump trying to use Sino-US trade ties as a bargaining chip to pressure Beijing to do more to rein in Pyongyang.

“The North Korea crisis is not the only important issue between the two countries. China also hopes the Trump administration doesn’t implement policies that damage Sino-US trade relations, since an all-out trade war would surely harm both parties,” he said.

Wang Yiwei, an international relations expert from Renmin University, said Beijing hoped to manage the North Korea crisis by working with Washington and avoid nuclear proliferation in the region.

“Beijing hopes to prevent a trade war with Washington and deal with trade and North Korea issues separately, but Washington wants to link the two issues together and demands Beijing to do more on North Korea by threatening trade relations with Beijing,” he said.

http://www.scmp.com/news/china/diplomacy-defence/article/2111823/china-calls-talks-halt-vicious-cycle-north-korean?utm_source=edm&utm_medium=edm&utm_content=20170919&utm_campaign=scmp_china&emarsys=1&sc_src=email_2020706&sc_llid=8617&sc_lid=145794552&sc_uid=SkpGPjvNwp

Εκλογές στη Γερμανία την Κυριακή -Το καλό και το κακό σενάριο για την Ελλάδα

0
ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΑΡ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΑΡ

Μπορεί η νίκη της Άνγκελα Μέρκελ να εμφανίζεται προδιαγεγραμμένη, αλλά το φινάλε της προεκλογικής εκστρατείας στη Γερμανία κάθε άλλο παρά ανιαρό είναι.

Λίγα 24ωρα πριν οι Γερμανοί πάνε στις κάλπες, παραμένει άγνωστο ποια κυβερνητική συμμαχία θα προκύψει από τις εκλογές της Κυριακής. Η συγκρότηση του συνασπισμού θα προσδιορίσει τα πρόσωπα που θα απαρτίζουν τη νέα κυβέρνηση και τις πολιτικές που θα ακολουθήσει η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης την επόμενη τετραετία.

Στα μεγάλα ερωτήματα είναι αν οι Σοσιαλδημοκράτες του Μάρτιν Σουλτς ακολουθήσουν στην πτωτική τους πορεία ανά την Ευρώπη τους ομοϊδεάτες τους της Κεντροαριστεράς -εξαιρουμένων των Εργατικών στη Βρετανία-, αν θα αμαυρωθεί η φήμη της Γερμανίας με τυχόν άνοδο της ακροδεξιάς, όπως προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, και αν τα μικρότερα κόμματα θα καταλήξουν ως έναν βαθμό δεκανίκια των συντηρητικών στην κυβέρνηση, ή αν θα προτιμήσουν να μείνουν στο περιθώριο για τέσσερα χρόνια.

Στενά τα περιθώρια ελιγμών για τους Σοσιαλδημοκράτες

Ο υποψήφιος καγκελάριος των Σοσιαλδημοκρατών, Μάρτιν Σουλτς

Οι τελευταίες σφυγμομετρήσεις δίνουν ποσοστά από 20% έως 23% στο κόμμα του Μάρτιν Σουλτς. Και μπορεί η διαφορά των τριών μονάδων να φαντάζει μικρή, αλλά δεν είναι. Πριν από οκτώ χρόνια οι Σοσιαλδημοκράτες είχαν αποσπάσει 23% όταν αντίπαλος της Μέρκελ για την καγκελαρία ήταν ο νυν πρόεδρος της χώρας, Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ. Τότε είχαν προτιμήσει να ηγηθούν της αντιπολίτευσης.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2013, το SPD κατάφερε να ανεβάσει τα ποσοστά του στο 25,7% και μετά τις αποτυχημένες συνομιλίες των Χριστιανοδημοκρατών με τους Πράσινους μπήκε στην κυβέρνηση.

Αναλυτές εκτιμούν ότι αν αυτή τη φορά πιάσουν ποσοστό άνω του 23% θα είναι ευκολότερο να πείσουν την εκλογική τους βάση ότι θα πρέπει να ανανεώσουν τον «μεγάλο συνασπισμό», παρά να μείνουν στην αντιπολίτευση.

Σε αντίθετη περίπτωση, θα ενισχυθεί το επιχείρημα ότι θα εξαφανιστούν αν δεχθούν να μπουν σε κυβέρνηση υπό τη «σιδηρά καγκελάριο».

Η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία μπορεί να είναι η επόμενη αξιωματική αντιπολίτευση

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ευρωσκεπτικιστικό, αντιμεταναστευτικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» ενδέχεται να αναδειχθεί σε τρίτη δύναμη στη νέα Βουλή, εξασφαλίζοντας ένα ποσοστό γύρω στο 10%-12% (αν και οι εκλογολόγοι εκτιμούν ότι ενδεχομένως να είναι και μεγαλύτερο, αφού πολλοί οπαδοί του AfD ίσως διστάζουν να ομολογήσουν ότι ψηφίζουν την ακροδεξιά).

Το ηγετικό δίδυμο της AfD, Άλις Βάιντελ και Αλεξάντερ Γκάουλαντ

Όσο καλύτερες είναι οι επιδόσεις τους, τόσο λιγοστεύουν οι πιθανότητες να συμπράξουν οι Χριστιανοδημοκράτες με ένα μόνο κόμμα, είτε τους Φιλελεύθερους, είτε τους Πράσινους, πράγμα που ανοίγει τον δρόμο είτε για μια επανάληψη του «μεγάλου συνασπισμού», είτε για μια τρικομματική κυβερνητική συμμαχία.

Μια άλλη διάσταση, σε περίπτωση που το AfD αναδειχθεί τρίτη δύναμη, είναι ότι το πολιτικό κατεστημένο δεν θα μπορεί πλέον να αγνοεί ούτε την ακροδεξιά, ούτε να στρουθοκαμηλίζει μπροστά στους λόγους που ώθησαν στην αγκαλιά της τους ψηφοφόρους της.

Το δίλημμα των Φιλελευθέρων μετά τις κάλπες

Ο ηγέτης του FDP, Κρίστιαν Λίντνερ

Μετά από τέσσερα χρόνια στο περιθώριο οι Φιλελεύθεροι αναμένεται να επιστρέψουν στην Μπούντεσταγκ, όπως δείχνουν όλες οι σφυγμομετρήσεις. Το λογικό είναι να επιδιώξουν να μετάσχουν στην επόμενη κυβέρνηση. Το έκαναν ήδη στο παρελθόν τόσο με τους Σοσιαλδημοκράτες, όσο και με τους Χριστιανοδημοκράτες, αλλά την τελευταία φορά το πλήρωσαν ακριβά. Αφού στήριξαν την κυβέρνηση Μέρκελ την τετραετία 2009-2013, καταποντίστηκαν στις κάλπες αδυνατώντας να πιάσουν το 5% (όριο εισόδου στη Βουλή).

Αναλυτές εκτιμούν ότι μετά την αναμέτρηση της Κυριακής θα γίνει μεγάλη κουβέντα στους κόλπους των Φιλελευθέρων για το δέον γενέσθαι κι ότι αν αποφασίσουν να ξεκινήσουν με τη Μέρκελ διαβουλεύσεις για συγκρότηση συνασπισμού θα είναι δύσκολοι συνομιλητές. Ο ηγέτης του FDP, Κρίστιαν Λίντνερ έχει καταστήσει σαφές ότι το κόμμα του θα απαιτήσει το πόστο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, το πανίσχυρο υπουργείο Οικονομικών. Κάτι τέτοιο, όμως, θα σήμαινε μετακίνηση του δημοφιλούς στη χώρα του υπουργού σε άλλο χαρτοφυλάκιο και θα πυροδοτούσε ανησυχίες σε Ευρωπαίους εταίρους, περιλαμβανομένης της Γαλλίας, λόγος για τον οποίο οι Χριστιανοδημοκράτες απορρίπτουν κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο -τουλάχιστον μέχρι τώρα-.

Οι διαπραγματεύσεις για τον κυβερνητικό συνασπισμό θα πάρουν χρόνο

Σε περίπτωση που δεν προκύψει την Κυριακή μια ξεκάθαρη επιλογή κυβερνητικού εταίρου για τη Μέρκελ, οι διαβουλεύσεις αναμένεται να καθυστερήσουν τουλάχιστον μέχρι τις 15 Οκτωβρίου, που πάει στις κάλπες το κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας, ειδικά αν οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλδημοκράτες δείξουν διάθεση για επανάληψη του «μεγάλου συνασπισμού». Πώς να συζητούν για συγκυβέρνηση σε ομοσπονδιακό επίπεδο, όταν θα διεκδικούν τη νίκη σε τοπικό -ειδικά τη στιγμή που η κυβερνώσα συμμαχία SPD-Πρασίνων στην Κάτω Σαξονία κατέρρευσε επειδή ένας βουλευτής των Πρασίνων προσχώρησε στην CDU-;

Τα όργανα δεν έχουν σταματήσει στους κόλπους της κεντροδεξιάς

Τις μεγαλύτερες αντιδράσεις στη φιλομεταναστευτική της ατζέντα και την απόφασή της ανοίξει το φθινόπωρο του 2015 τα σύνορα τους Γερμανίας στους πρόσφυγες τη συνάντησε η Μέρκελ μέσα από την ίδια της την παράταξη. Το αδελφό κόμμα των Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) κυβερνά τη Βαυαρία σχεδόν το μεγαλύτερο διάστημα της μεταπολεμικής ιστορίας της χωρίς εταίρο. Κι αν η καγκελάριος θα είναι ικανοποιημένη μ’ ένα 35% -που θα της επιτρέψει να ηγηθεί και της επόμενης κυβέρνησης- η CSU θα θέλει ένα μεγαλύτερο ποσοστό του χρόνου στη Βαυαρία προκειμένου να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία – πράγμα που σημαίνει ότι θα διατηρήσει και μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές προεκλογικούς τόνους στη ρητορεία της.

Πηγή: Εκλογές στη Γερμανία την Κυριακή -Το καλό και το κακό σενάριο για την Ελλάδα | iefimerida.gr

Το δημοψήφισμα στο Ιρακινό Κουρδιστάν, μέσο πίεσης παρά προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης;

0

pontos-news.gr

  • (Φωτ.: EPA / Gailan Haji)

Οι Κούρδοι του Ιράκ θα ψηφίσουν στις 25 Σεπτεμβρίου στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τους, όμως σύμφωνα με τους ειδικούς πρόκειται περισσότερο για ένα μέσο να επαναδιαπραγματευθούν με τη Βαγδάτη την οικονομία και την πολιτική, παρά η αρχή του διχασμού της χώρας.

Ο Μασούντ Μπαρζανί, πρόεδρος αυτής της αυτόνομης περιοχής του βόρειου Ιράκ, ανακοίνωσε τον Ιούνιο την ημερομηνία του δημοψηφίσματος, το οποίο η Βαγδάτη δεν αναγνωρίζει.

Έκτοτε οι δρόμοι της Ερμπίλ είναι γεμάτοι κουρδικές σημαίες. Και τις τελευταίες ημέρες μεγάλα ενθουσιώδη πλήθη συρρέουν στα γήπεδα και τα αμφιθέατρα όπου μιλά ο Μπαρζανί.


(Φωτ.: EPA / Gailan Haji)

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος έγιναν πολλές εκκλήσεις από το εξωτερικό για την ακύρωσή του. Ωστόσο τον Ιούλιο ο εκπρόσωπος της Ερμπίλ στην Τεχεράνη, ο Ναζέμ Νταμπάγ, δήλωσε ότι το δημοψήφισμα έχει στόχο «να διευθετήσει τα προβλήματα με το Ιράκ» και όχι «την απόσχιση».

Μόνο το Ισραήλ έχει ανακοινώσει ότι στηρίζει την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν. Οι γειτονικές χώρες, οι ΗΠΑ και άλλες ζητούν το Ιρακινό Κουρδιστάν, που είναι αυτόνομο από το 1991, να διευθετήσει τις διαφορές του με τη Βαγδάτη χωρίς να αποσχιστεί από το Ιράκ. Ο ΟΗΕ παρουσίασε «εναλλακτικές» στον Μπαρζανί, ο οποίος όμως μέχρι στιγμής φαίνεται αποφασισμένος να διατηρήσει την πίεση για να ενισχύσει τη θέση του απέναντι στη Βαγδάτη, αλλά και έναντι των αντιπάλων του. Διότι στο Κουρδιστάν ψηφοφόροι και πολιτικοί δεν συζητούν τόσο την ιδέα ενός κράτους –όνειρο όλων εδώ και χρόνια—όσο ενός χρονοδιαγράμματος που έχει στόχο να διατηρηθεί στην εξουσία ο Μπαρζανί, η θητεία του οποίου έχει λήξει εδώ και δύο χρόνια.

Άλλες χώρες, όπως η Τουρκία, ανησυχούν στην ιδέα ότι η Ερμπίλ θα ενισχύσει τις αυτονομιστικές τάσεις της κουρδικής μειονότητας που ζει στη χώρα, και απειλούν το Κουρδιστάν προειδοποιώντας για το «τίμημα» που θα πληρώσει σε περίπτωση που επικρατήσει το «Ναι» στο δημοψήφισμα. Ο Μπαρζανί έχει τονίσει ότι ακόμη και σε αυτή την περίπτωση το Κουρδιστάν δεν θα κηρύξει αμέσως την ανεξαρτησία του, αλλά θα αποτελέσει την αρχή «σοβαρών συζητήσεων με τη Βαγδάτη» με στόχο «να διευθετηθούν όλα τα προβλήματα».


(Φωτ.: EPA / Gailan Haji)

Την ώρα που πολλά κρίσιμα ζητήματα εκκρεμούν, «ο Μασούντ Μπαρζανί θέλει να αποκτήσει το πλεονέκτημα πάση θυσία», εξηγεί ο Καρίμ Πακζάντ του γαλλικού Ινστιτούτου Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων (IRIS). Ζητεί «μεγαλύτερο πολιτικό και οικονομικό ρόλο, καθώς και αναγνώριση του δικαιώματος των Κούρδων να εκμεταλλεύονται και να εξάγουν το πετρέλαιο του βόρειου» Ιράκ, συνεχίζει ο Πακζάντ, που ειδικεύεται σε θέματα που αφορούν τη χώρα αυτή. Και από τις ΗΠΑ ελπίζει περισσότερη βοήθεια, κυρίως στρατιωτική.

Εδώ και μήνες η τοπική κυβέρνηση «δηλώνει ότι υπάρχει οικονομική κρίση» και έχει μειώσει τους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων. Οπότε προτεραιότητα της Ερμπίλ είναι να επαναδιαπραγματευτεί από θέση ισχύος «την καταβολή του ποσού που αντιστοιχεί στο Κουρδιστάν από τον εθνικό προϋπολογισμό, η οποία έχει παγώσει εξαιτίας της μονομερούς εξαγωγής πετρελαίου από την αυτόνομη περιοχή παρακάμπτοντας τη Βαγδάτη, και ο προϋπολογισμός των πεσμεργκά», τονίζει ο Πακζάντ.

Άλλο μεγάλο ζήτημα είναι οι περιοχές που διεκδικούν η Ερμπίλ και η Βαγδάτη, βάσει της δημογραφικής τους σύστασης.

Το Κουρδιστάν έχει ήδη διευρύνει την περιοχή του και οι πεσμεργκά έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους περιοχές έξω από τα σύνορα της αυτόνομης περιοχής, εκμεταλλευόμενοι την υποχώρηση των τζιχαντιστών από το βόρειο Ιράκ. Στις περιοχές όπου μετά τις μάχες εναντίον των τζιχαντιστών έμειναν πίσω πολλές παραστρατιωτικές ομάδες σιιτών, σουνιτών, Κούρδων ακόμη και Τουρκομάνων, προβάλλει το ενδεχόμενο της διαδογματικής βίας και των συγκρούσεων μεταξύ των μειονοτήτων.

Τα μάτια στρέφονται στο Κιρκούκ, μια πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή που βρίσκεται υπό την επιρροή της Βαγδάτης, καθώς εκεί συγκεντρώνονται όλα τα στοιχεία για μια έκρηξη. Η επαρχία αυτή, όπου ζουν πολλές μειονότητες, αποφάσισε να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα, παρά την έντονη αντίδραση της ιρακινής κυβέρνησης.

Αντιπαλότητες υπάρχουν και μεταξύ των Κούρδων
«Πριν από το δημοψήφισμα πρέπει να μπουν σε τάξη τα εσωτερικά κουρδικά ζητήματα και να διεξαχθεί ένας πραγματικός διάλογος με τις γειτονικές χώρες για να δούμε αν μας στηρίζουν», εκτιμά ο Ρεμπουάρ Χουντέρ, εκπρόσωπος του κινήματος Τζαμάα Ισλαμίγια που συνδέεται με το Ιράν.

Σύμφωνα με άλλους Κούρδους αναλυτές, το πραγματικό διακύβευμα αυτού του δημοψηφίσματος είναι η συμμετοχή. Αν δεν φτάσει το 70%, θα θεωρηθεί αποτυχία, εκτιμούν.

  • Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ε.Μ.