Αρχική Blog Σελίδα 2914

H αναγνώριση της ταυτότητας του φύλου

Από
pcuser
-
0

 

 

 

 

 

 

 

 

Μανώλης Γ. Βαρδής    

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος εξακολουθεί να σκέφτεται με τους ουτοπικούς όρους του παρελθόντος, χωρίς βέβαια την σαφή αναφορά σε έναν μεταφυσικό Θεό ή στην μακρά πορεία της ανθρώπινης Ιστορίας. Θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί κανείς πως από ένα νομοσχέδιο για τα διεμφυλικά άτομα, μπορούμε να καταλήξουμε να συζητάμε, και πάλι, για τη μετανεωτερικότητα;

Και όμως, κάτι τέτοιο οφείλουμε να το δούμε. Δεν είναι τα πάντα μικροπολιτική, κυβερνητικοί ή πολιτικοί αντιπερισπασμοί. Ακόμα και στο βάσιμο επιχείρημα ότι ο εν τοις πράγμασι νεοφιλελευθερισμός της εποχής μας δεν αφορά μόνο στο οικονομικό πεδίο, αλλά θέλει να κυριαρχεί και στο ανθρωπολογικό, κάτι φαίνεται να «λείπει». Οπωσδήποτε ο τεμαχισμός της κοινωνικής πραγματικότητας και η έμφαση στην ανάδειξη επιμέρους, εξατομικευμένων αιτημάτων, δεν δηλώνουν, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο, από μία διεργασία απόλυτης «ιδιωτικοποίησης» του δημόσιου πεδίου. Είναι αυτονόητο ότι πάντοτε υπήρχαν διεμφυλικά άτομα (αν θυμάμαι καλά, μία τέτοια περίπτωση ήταν και οι ευνούχοι της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), όπως και πάντοτε υπήρχαν ομοφυλόφιλοι, μάγισσες, αιρετικοί, διεστραμμένοι (η αναφορά δεν εξισώνει τα μέρη της πρότασης). Δεν ήταν όμως ποτέ αυτονόητο ότι όλες αυτές οι ανθρώπινες κατηγορίες θα έπρεπε να ρυθμισθούν νομικά ή ιατρικά. Δεν συνιστούσαν lobbies διεκδίκησης δικαιωμάτων.

Στο σημείο αυτό πρέπει να αποκαλύψει κανείς τον διττό ρόλο της κοινωνικής εξουσίας: εκεί που δείχνει ότι απελευθερώνει και ρυθμίζει με νόμο, είναι ακριβώς εκεί που δυναστεύει απόλυτα. Με τη μεταφορική εικόνα ενός ζωντανού οργανισμού, θα έλεγε κανείς ότι η μετανεωτερική κοινωνία «ξορκίζει», με τη μαγεία του νόμου και της ιατρικής, αυτό που την απειλεί και τη σαγηνεύει ταυτόχρονα.

Είναι γνωστές οι «φουκωϊκές» αναλύσεις για τον δικαστή, τον χωροφύλακα και τον γιατρό, που ως υποκατάστατα μίας χαμένης πλέον εκκλησιαστικής εξουσίας, θέλουν να ελέγχουν κοινωνικά τους κάθε είδους «μη κανονικούς» της κοινωνίας. Η ηδονή γίνεται ένα ψυχιατρικό ή ψυχιατρικοποιήσιμο αντικείμενο. Η κανονική οικογένεια είναι η ιατρικοποιημένη οικογένεια. Χαρακτηριστική η ανάλυση για το «σώμα της δαιμονισμένης» από την Ιερά Εξέταση και μετά. Το σώμα της δαιμονισμένης είναι ένα σώμα πολλαπλό, ένα σώμα που κατά κάποιο τρόπο εξαϋλώνεται, κονιορτοποιείται σε μία πολλαπλότητα δυνάμεων που βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Στο πλαίσιο της Ιεράς Εξέτασης, ο λόγος ήταν για το σώμα της μάγισσας ως ένα σώμα που είχε καταληφθεί από τον διάβολο. Στον ορθολογικό κόσμο της μετά τον Διαφωτισμό εποχής το σώμα της δαιμονισμένης είναι ένα σώμα αντίρροπων δυνάμεων, ορμών και βουλήσεων- δεν υπάρχει πλέον ο διάβολος. Δεν υπάρχει πλέον μεταφυσικό «συμβόλαιο ψυχής», αλλά συμβόλαια κοινωνικής ρύθμισης μέσω γιατρών και νομικών [1]. Δεν νομίζω ότι διαφεύγουν οι αυτονόητοι συνειρμοί με τη συζήτηση για τα διεμφυλικά άτομα, διότι και αυτή είναι μία συζήτηση περί σώματος.

Είπαμε για τη διάσταση της απειλής που πρέπει να εξορκισθεί. Ακριβώς στα όρια μίας διάχυτης πραγματικότητας, που εκπέμπει αντιφατικά, συνεχή μηνύματα, που αποσταθεροποιεί αδιάλειπτα το Εγώ, το κοινωνικό άτομο αισθάνεται την απειλή και θέλει να την απομακρύνει, ρυθμίζοντάς την. Υπάρχει όμως και η πλευρά της σαγήνης. Που και αυτή βιώνεται ως απειλή, διότι δεν μπορεί να ελεγχθεί. Η «ανδρογυνία» (androgynie) ήταν από την περίοδο του Διαφωτισμού ένα όραμα. Τόσο στον Ρουσσώ και στην «Ουτοπία της Clarens» που την εισάγει στην Νέα Ελοϊζα, ως όραμα απόλυτης συμπληρωματικότητας των δύο φύλων (που θυμίζει αρκετά τα πειράματα των κομμουνιστικών «εργαστηρίων» όσον αφορά την εργασία και τη διασκέδαση των δύο φύλων), όσο και στο «ταξίδι» του GabrieldeFoignyστην La Terre Australe(1676) που συναντά μία κοινότητα ανθρώπων, ψηλών, δυνατών, γυμνών και ερμαφρόδιτων, μη παραλείποντας, βέβαια, τους Mégamicresτου Καζανόβα, που βρίσκονται στο κέντρο της γης, ως κρυφοί απόγονοι του Αδάμ και της Εύας, και διαιωνίζουν τον Παράδεισο, ζώντας σε ζεύγη όπου το κάθε ένα μέρος είναι «ανδρόγυνο» (στο έργο Icosameron), βρισκόμαστε στο είδος της οραματικής Ουτοπίας, σάτιρας ή μη, με πολιτικές και κοινωνικές συνδηλώσεις [2]

Ό,τι ήταν κάποτε λογοτεχνία ή πολιτικός οραματισμός, είναι σήμερα πλάνο άμεσης πραγματοποίησης. Και μάλιστα, με βιασύνη. Η «ανδρογυνία» είναι, και αυτή, ένα «πεδίο» αναζήτησης ταυτότητας και ηδονής. Και έχει να κάνει με την συνειδησιακή μεταλλαγή του σώματος. Ο μετανεωτερικός άνθρωπος δεν εννοεί ή δεν φαντασιώνεται το σώμα του όπως ο προνεωτερικός αντίστοιχος. Η άρνηση της ηλικιακής ωριμότητας μέσω της ενασχόλησης με πηγές ευχαρίστησης εφηβικής τάξης (ηλεκτρονικά παιχνίδια, οικιακά ζώα κα.) [3], η αναζήτηση μίας μετα- ανθρώπινης συνθήκης ύπαρξης, που κανείς θα μπορεί να μην αρρωσταίνει ή να μην πεθαίνει ποτέ [4], η πεποίθηση ότι το κάθε τι μπορεί να «κατασκευασθεί» άρα και το σώμα μας, όπως στην περίπτωση μας λέει το μανιφέστο της Donna Haraway, A Cyborg Manifesto: Science, Technology, and Social- Feminisminthelate Twentieth Century, είναι μερικά μόνο από τα δείγματα μίας νέας αντίληψης που έχει ήδη διαμορφωθεί. Μη με ρωτήσετε εάν αυτό απαιτεί η παγκόσμια καταναλωτική αγορά ή κάποια «σκοτεινά κέντρα» της παγκοσμιοποίησης ή απλά προέκυψε ιστορικά και επιστημονικά, δεν είμαι σε θέση ν’ απαντήσω.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μία πραγματικότητα που σαγηνεύει. Η διεμφυλική πρόκληση δεν είναι τόσο μία «σωτήρια» προσπάθεια να ανακουφισθούν 500 άνθρωποι στην Ελλάδα- που ακόμα και εάν ήταν έτσι, θα με ανησυχούσε. Είναι απόλυτα συνεπής, ως τέτοια, με την «λογική» της εποχής, που στο οικονομικό πεδίο προβάλλεται ως νέο-φιλελεύθερη. Υπ’ αυτή την έννοια, τα επιχειρήματα των πολιτικών πρωταγωνιστών, ένθεν κακείθεν, είναι για τις προφάσεις. Το πολιτικό σύστημα, ως σύστημα αναπαραγωγής με κάθε τρόπο, απόλυτα συμμορφώνεται στα αισθητήρια του. Και αυτά τα αισθητήρια είναι οξυμμένα. Αποτυπώνει σε νόμους, συνήθως κακογραμμένους, το κοινωνικό ασυνείδητο μίας εποχής.

 

Σημειώσεις

[1] Βλέπε, σχετικά Μισέλ Φουκώ, Οι μη Κανονικοί. Παραδόσεις στο Κολέγιο της Γαλλίας, 1974-1975, εκδόσεις της Εστίας, Αθήνα 2011

[2] Marie- Francoise Bosquet, «L’ Utopie de l’ androgynie», Le Nouvel Observateur, n. 59/ Juillet- Août 2005, 36-40

[3] Carol Tavris, «Ils refusent de Grandir», Βooks, Juin 2013, 41-44

[4] Jean Claude Guillebaud, «Le Transhumanisme. L’ Option Surhomme», Le Monde. Hors- Série. L’ Atlas des Utopies, Édition 2017, 166-167

 

πηγή: Aντίφωνο

Η πραγματική ατζέντα της συνάντησης Τσίπρα – Τραμπ στον Λευκό Οίκο

Από
anixneuseis
-
0

Εικόνα: Αλέξανδρος Τάρκας
Αλέξανδρος Τάρκας    11.10.2017

Οι επικείμενες συνομιλίες του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ είναι θετικές ως προς την ουσία, καθώς οι άριστες διμερείς σχέσεις είναι χρήσιμο να…

Από τον
Αλέξανδρο Τάρκα*

…επιβεβαιώνονται και ν’ αποκτούν χειροπιαστό αντίκρισμα, αλλά και σημαντικές ως προς τον συμβολισμό της αποδοχής του δυτικού προσανατολισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από την Αριστερά.

Ωστόσο η καθαυτή επίσκεψη στον Λευκό Οίκο δεν είναι αυτοσκοπός ούτε ισοδυναμεί με εγγύηση επίλυσης όλων των ελληνικών προβλημάτων. Πρόκειται μόνο για έναν ενδιάμεσο σταθμό της συνεννόησης Αθήνας – Ουάσινγκτον για την ταραγμένη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και των Βαλκανίων, και άλλα θέματα. Αν δεν υπάρξουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες τους επόμενους μήνες, το μόνο που θα έχει απομείνει θα είναι οι φωτογραφίες στο Οβάλ Γραφείο.

Αλλωστε εκπλήξεις έχουν δοκιμάσει πολλοί πρωθυπουργοί των τελευταίων δεκαετιών. Μεταξύ άλλων, ο μέγας Κωνσταντίνος Καραμανλής, που είχε στενή σχέση με τον πρόεδρο Κάρτερ από το 1977 και ειλικρινή συνάντηση μαζί του τον Ιούνιο του 1978, αλλά έναν μήνα αργότερα υπέστη το σοκ της άρσης του εμπάργκο πώλησης όπλων προς την Τουρκία. Ο υπεραισιόδοξος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον Δεκέμβριο του 1991 αναχώρησε από την Ουάσινγκτον σαν πρωταγωνιστής στα Βαλκάνια, αλλά μετά τον Απρίλιο του 1992 δεν μπόρεσε ν’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες της στροφής των ΗΠΑ στο ζήτημα των Σκοπίων και, γενικότερα, της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Ο δε ρεαλιστής Κώστας Καραμανλής, μετά τις συνομιλίες με τον Τζ. Μπους τον Μάιο του 2004 και τη συνεργασία για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Αυγούστου, είδε τους μόλις επανεκλεγέντες Ρεπουμπλικάνους ν’ αναγνωρίζουν την ΠΓΔΜ ως «Μακεδονία» τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Το συμπέρασμα είναι ότι, λόγω των πολλών και μεταβαλλόμενων συσχετισμών που διαχειρίζονται οι ΗΠΑ διεθνώς και λόγω των πολλών εσωτερικών κέντρων διαμόρφωσης της πολιτικής τους, τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.

Από τις αρχές του 2017 και πριν ακόμα από την ορκωμοσία του προέδρου Ντ. Τραμπ η ελληνική πλευρά προσπάθησε ν’ ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με τα νέα πρόσωπα στον Λευκό Οίκο, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το Πεντάγωνο και το υπουργείο Οικονομικών. Ως πλέον αποτελεσματικές έχουν αποδειχθεί οι επαφές του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας, στρατηγό Χ.Ρ. Μακ Μάστερ, χάρη στις οποίες (μαζί με την εντατική εργασία της αμερικανικής πρεσβείας Αθηνών το τελευταίο δίμηνο) εξασφαλίστηκε η συνάντηση Τραμπ – Τσίπρα.

Αντίθετα, ο υπουργός Αμυνας Τζ. Μάτις, αν και απεδέχθη καταρχάς πρόσκληση του ομολόγου του Π. Καμμένου τον Απρίλιο, δεν όρισε ημερομηνία επίσκεψης στην Ελλάδα, ενώ το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ έχει απορρίψει πλήθος κρούσεων για στήριξη του Ευκλ. Τσακαλώτου στο ζήτημα του χρέους. Σε αυτό το πλαίσιο, η ατζέντα στον Λευκό Οίκο και στη συνάντηση των δύο αντιπροσωπιών διαμορφώνεται ως εξής:

• Πρώτον, επιβεβαίωση της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας – ΗΠΑ με συζήτηση τρόπων διεύρυνσής της και αμερικανικές δηλώσεις υπέρ της χώρας μας ως νησίδας σταθερότητας σε μια εξόχως ταραγμένη περιοχή. Στους διπλωματικούς κύκλους είναι γνωστό ότι ο στρατηγός Μακ Μάστερ έχει επίγνωση της ανάγκης προστασίας της Μεσογείου (Μεταναστευτικό, στήριξη Αιγύπτου και Λιβύης) και αντιμετωπίζει θετικά τις τριμερείς συνεργασίες των υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας και Κύπρου με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τον Λίβανο και την Ιορδανία.

• Δεύτερον, προσπάθειες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για εκτόνωση της έντασης Ελλάδας – Τουρκίας, η οποία πάλι κορυφώνεται (χωρίς δημοσιότητα) με προκλήσεις κατά της προεργασίας εκμετάλλευσης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Συμπτωματικά ή όχι, Αμερικανός αξιωματούχος θα επισκεφθεί την Αθήνα και την Αγκυρα αμέσως μετά τις συνομιλίες Τραμπ – Τσίπρα, ενώ μέγιστο είναι το ενδιαφέρον για τη συνάντηση Κοτζιά – Τσαβούσογλου στις 24 Οκτωβρίου (αντί του προγραμματισμένου -και καταδικασμένου σε αποτυχία- Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας στη Θεσσαλονίκη).

• Τρίτον, η αμυντική συνεργασία είναι στενότατη, αλλά δεν έχουν καμιά βάση οι φήμες περί μεταφοράς της βάσης του Ιντσιρλίκ στη Σούδα, την Κάρπαθο ή την ηπειρωτική χώρα. Πέραν του γεωγραφικού στοιχείου, η απλή αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ δεν κλείνουν τη συγκεκριμένη βάση στην Τουρκία και δεν αντιμετωπίζουν επιχειρησιακά προβλήματα, παρά την επιδείνωση των σχέσεων με το καθεστώς Ερντογάν. Αντίθετα, υπάρχει ενδιαφέρον για την πολυετή ανανέωση της συμφωνίας για τη Σούδα, ώστε να είναι εφικτός ο προγραμματισμός έργων υποδομής και η χρηματοδότησή τους. Εκκρεμεί, επίσης (από το 2011!), η υπογραφή συμφωνίας για τις υπερπτήσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών και τη μεταστάθμευσή τους στο Καστέλι ή στην Καλαμάτα. Πάντως το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη Σούδα δεν έχει μόνο στρατηγικό, αλλά και οικονομικό χαρακτήρα, όπως αποδείχθηκε στις αρχές του έτους με την εκτέλεση επειγουσών εργασιών στο αεροπλανοφόρο «G.H.W Bush», οι οποίες, διαφορετικά, θα έπρεπε να γίνουν στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια, όπως το 2015-16, με κόστος εκατομμυρίων δολαρίων.

• Τέταρτον, η ελληνική πλευρά ανησυχεί για τα Βαλκάνια και τις πληροφορίες για προσεχείς αμερικανικές πρωτοβουλίες ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, χωρίς προηγούμενη επίλυση του ονοματολογικού. Η Αθήνα θα καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, ώστε να προληφθούν οι αποσταθεροποιητικές τάσεις που εκπορεύονται από τα Τίρανα και τα Σκόπια.

• Πέμπτον, για το Κυπριακό αναμένεται μόνο σύντομη ανταλλαγή απόψεων, καθώς η Ουάσινγκτον θα εξετάσει το ενδεχόμενο πρωτοβουλιών μετά τις προεδρικές εκλογές, του Φεβρουαρίου 2018, στη Μεγαλόνησο.

• Εκτον, συνεχίζεται η αβεβαιότητα για το Visa Waiver Program (εξαίρεση Ελλήνων πολιτών από την υποχρέωση θεώρησης), καθώς η παράτασή του μέχρι τις αρχές του 2018, ώστε να επιλυθούν τα προβλήματα αυθεντικότητας των ελληνικών εγγράφων ταυτοπροσωπίας, μάλλον δεν αρκεί.

Μεγάλο μέρος των συνομιλιών θα καλυφθεί εξάλλου με τα θέματα της ελληνικής οικονομίας (με δήλωση στήριξης των ΗΠΑ, αλλά χωρίς συγκεκριμένη πρωτοβουλία προς την ευρωζώνη) και των αγωγών φυσικού αερίου και ενεργειακής ασφάλειας.

*Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.

“Δημοκρατία”

Υπάρχει ζωή πέρα απο την Αθήνα; Out of Athens. Υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα;

Από
anixneuseis
-
4

“Υπάρχει ζωή πέρα απο την Αθήνα; Υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα;” Αυτό είναι το θέμα της εκπομπής “Τομές στην Επικαιρότητα”, την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου στην TV-100.

Η εκπομπή αρχίζει στις 9 μμ και τελειώνει στις 10 μμ. Επαναλαμβάνεται το Σάββατο απο τις 5μμ-6μμ. Την παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης.

Προσκεκλημένοι της εκπομπής είναι:

Γεώργιος Πρεβελάκης. Τακτικός Καθηγητής Πολιτικής και Πολιτισμικής Γεωγραφίας στη Σορβόννη (Paris I). Παραλλήλως, διδάσκει Γεωγραφία και Γεωπολιτική της Τουρκίας στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών στο Παρίσι (INALCO).

Νίκος Βαρσακέλης. Καθηγητής Οικονομικών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Αντιπρύτανης.

Νίκος Φιλίππου. Επιχειρηματίας.

Το σήμα της TV-100 μεταδίδεται:

Μέσω της Digea στην Κεντρική Μακεδονία

Απο την OTE TV οπουδήποτε

Διαδικτυακά απο τη διεύθυνση:

www.fm100.gr

και

http://www.anixneuseis.gr/?page_id=47224

 

 

Erdogan is bullying America. Trump should do something.

Από
anixneuseis
-
0
Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan. (Darko Vojinovic/AP)
By Editorial Board October 10

AUTHORITARIAN GOVERNMENTS around the world have increasingly embraced the disgraceful tactic of arresting U.S. citizens and holding them as de facto hostages in an attempt to gain leverage over Washington. Iran and North Korea were pioneering practitioners — and both repeatedly extracted U.S. concessions. That probably encouraged other nations, including Egypt and Venezuela. Now comes Recep Tayyip Erdogan’s Turkey, a NATO member that appears well on its way to becoming an outlaw state.

In the past year the Erdogan government has seized a dozen Americans as well as two Turks working for U.S. consulates. With a brazenness that would make Tehran’s Revolutionary Guard Corps blush, Mr. Erdogan recently made clear that the prisoners are little more than pawns whom he wishes to trade for Turks in the United States — particularly the cleric Fethullah Gulen, an Erdogan rival who lives in Pennsylvania. “Give us that pastor,” Mr. Erdogan recently said of Mr. Gulen, “and we will do what we can” to release Andrew Brunson, an America minister.

Following the latest arrest, of a consular employee in Istanbul, an understandably exasperated U.S. Embassy announced a freeze Sunday on the issuance of nonimmigrant visas to Turks — a drastic measure that was quickly reciprocated by the Turkish mission in Washington. Such a ban could hurt many innocent people, including Turkish journalists and civil society activists working to resist Mr. Erdogan’s repression. If it endures, it should be refined to target government officials, business executives and others linked to the regime.

There’s no question, however, that the Trump administration, which has persisted in describing Mr. Erdogan as a close ally, must now stand up to his bullying. The Turkish ruler appears to believe he can persecute Americans with impunity; his arrogance was encapsulated when he watched as his security detail attacked peaceful protesters outside the Turkish ambassador’s residencein Washington in May. His demands about Turks in the United States are equally lawless. Ankara has offered scant evidence that Mr. Gulen is guilty of a crime, which means that U.S. courts could not approve extradition. Two other Turks whose return Mr. Erdogan seeks are being prosecuted for helping Iran evade sanctions.

Over about 15 years in power, Mr. Erdogan may have drawn the conclusion that Washington will inevitably tolerate his transgressions because of Turkey’s strategic importance. Unfortunately, the Obama administration provided plenty of evidence for that, as has President Trump, who after meeting Mr. Erdogan last month inexplicably declared that “we are as close as we’ve ever been.” In fact, Turkey’s value in fighting the Islamic State has diminished as U.S. forces have partnered with rival Kurds; and Ankara’s decision to work with Russia and Iran in Syria, while purchasing an advanced air defense system from Moscow, has further detached it from the West.

The long-standing U.S. alliance with Turkey should be preserved, to the extent that is possible with Mr. Erdogan in power. But that cannot come at the expense of tolerating hostage-taking and assaults on the U.S. rule of law. Mr. Erdogan should be made to understand that he is risking a rupture of relations that will do far more harm to his regime than to the United States.
https://www.washingtonpost.com/opinions/global-opinions/erdogan-is-risking-a-rupture-of-relations-with-the-united-states/2017/10/10/e1215d56-ad12-11e7-9e58-e6288544af98_story.html?utm_term=.cd1924eaa8d4

The Trump Administration Just Stabbed the Kurds in the Front

Από
anixneuseis
-
0

Michael J. Totten

On September 22, the Kurds in Erbil, Suleimaniyah, Dohuk and Kirkuk voted overwhelmingly to secede from Iraq.

This has been a long time coming. With 28 million people, the Kurds are the largest stateless people on earth, their “nation” parceled out in pieces to despotic governments in Iraq, Iran, Syria and Turkey. Roughly six million of them live in Iraq. The central government under Saddam Hussein’s genocidal regime murdered them by the hundreds of thousands with conventional and chemical weapons. After Saddam’s regime was demolished, the Kurds effectively retreated from the rest of Iraq and built the only properly functioning region in the country while the rest consumed itself in blood and fire.

They are the most staunchly pro-American and anti-Islamist people in the entire region by far and were, for a time, the only ones truly willing and able to take on ISIS and win. None of the Iraqi Kurdish parties and movements are terrorists. On the contrary, of the three largest ethno-religious groups in the country, the Kurds are the only ones who consistently resist terrorism in all its forms everywhere—not just in Iraq but everywhere else in the world.

Yet Secretary of State Rex Tillerson says their independence referendum is illegitimate.  “The vote and the results lack legitimacy and we continue to support a united, federal, democratic and prosperous Iraq,” he said.

What garbage.

Roughly three million people voted, and 92 percent of them chose independence. That number cannot be rigged. I visited Kurdistan four times during the war and never met a single person there who wished to remain in Iraq. Only foreigners refer to their part of the country as “Northern Iraq” rather than “Kurdistan.” You’re all but guaranteed to be chastised if you refer to the place as “Iraq” within earshot of the locals. Rigging an independence vote in such an environment makes about as much sense as the Democrats in the United States rigging an election against the Republicans in San Francisco. What on earth would be the point? If anything, a 92 percent “yes” vote is low, and it’s only that “low” because the ethnically mixed Kirkuk Governate was included this time around.

Kurdistan is a nation in all but name while Iraq is a nation in name only. Iraq isn’t really even a country. It’s a map and a geographic abstraction. Baghdad, from the Kurds’ point of view, is a foreign capital home to terrorists, deranged militias, dictators and war criminals.

If Middle Easterners drew their own borders rather than French and British imperialists, Iraq wouldn’t even exist. (Nor would Syria, for that matter.) The yearning for an independent Kurdistan dates back to the collapse of the Ottoman Empire at the close of World War I, roughly the same time Arab and Turkish nationalisms were born. Back then, the League of Nations promised Kurdish autonomy, but they were cruelly shackled to Turkey, Iraq, Syria and Iran, three of which went on to produce mass-murdering totalitarian regimes and terrorists armies. Of course the Kurds want out. Under what theory would they want to stay? Saying their referendum on the question isn’t legitimate, as Rex Tillerson does, is a despicable lie made doubly despicable by the fact that the Kurds are our friends.

Their enemies, predictably, are turning the screws. Iran ordered a fuel embargo, Iraq’s federal government is closing the borders with all flights into and out of international airports in Erbil and Suleimaniyah grounded by the Civil Aviation Authority. If you’re willing to visit or work in Iraqi Kurdistan because it’s far safer than the rest of the country (and it is), you’re out of luck. Now you’ll have to travel through Baghdad and risk a run-in with the head-choppers. Turkey has also halted fuel shipments, is threatening military intervention, and its deranged President Recep Tayyip Erdogan says blocking Kurdish independence in Iraq is “a matter of survival.”

Iraqi Kurdistan does not threaten anybody’s survival. Iraq’s Kurds have never invaded anybody, have no interest in invading anybody, and have never supported terrorists or militias on anyone else’s territory, and especially not on their own.

No other group of people in the entire world gets blockaded this way for declaring independence—not the South Ossetians or the Abkhaz in Georgia, the Crimeans in Ukraine, the Albanians in Kosovo or anyone else. Only the Kurds get treated this way, because their part of the world is even more wretched than the post-Soviet space. They’re getting kicked in the stomach by their belligerent neighbors—again—and Donald Trump and Rex Tillerson are siding with the belligerents, none of which are true friends and one of which is an enemy.

Yes, backing Kurdish independence would make life more complicated for the United States in the Middle East than it already is. Even so, how small the United States has become since the days of the Cold War. When the colossal Soviet Union blockaded West Berlin in an attempt to snuff out the small Western enclave, the Truman Administration launched the Berlin Airlift and delivered millions of tons of cargo—food, medicine, fuel—over the course of a year.

Backing Kurdish independence wouldn’t require anything like the Berlin Airlift. Turkey, for all its faults, is not Soviet Russia. It’s not a superpower, it’s a regional power. It isn’t interested in conquering the world. It can’t blow up the planet or fight long foreign wars far from its borders. It is not attempting in starve Kurdistan out and couldn’t even if it wanted to. On the contrary,Turkey has had good relations with Iraq’s Kurdistan Regional Government now for almost ten years. It could choose, with a bit of pressure from the United States and from Europe, to maintain those good relations with the Kurdistan Regional Government if it’s sovereign rather than simply autonomous. It’s the same entity regardless, and it’s already de-facto sovereign.

Either way, the Kurds are far better friends of the United States than Turkey or Iraq ever have been or ever will be.

Foreign Affairs magazine editor Gideon Rose and French philosopher Bernard Henri-Levy debated this question on CNN last weekend. Rose backs what he called a “realist” anti-Kurdish foreign policy while the “idealist” Henri-Levi supports them. One could just as easily make a “realist” case for the Kurds. By punishing our friends and taking the sides of enemies and non-friends, the mathematically predictable result is the empowerment of our enemies at the expense of our friends—the inverse of what foreign policy is supposed to accomplish.

To be sure, Turkey is part of the NATO alliance while the Kurds aren’t, so Turkey counts as a “friend” in that sense, but as I argued last week, if Turkey weren’t already in NATO, it would not be admitted. Not only is it threatening our allies in Iraqi Kurdistan, its forging closer ties with Iran and Russia and purchasing a missile defense system from Moscow. Until recently, it effectively supported ISIS in Syria. Turkey is a second-class member at best and needs to be treated accordingly. If it can’t handle Americans pursuing American values and American interests, it is welcome to leave.

Part of the problem here, I suspect, is Trump’s disgraced former national security advisor Mike Flynn, who worked as a paid foreign agent for Turkey even after he joined the Trump campaign. He was Trump’s Rasputin for a while, when Trump was still a blank slate. I can’t say for certain what he told Trump about Turkey and its increasingly creepy and hostile President Erdogan, but I’d bet my bottom dollar that he didn’t tell his boss that backing the Kurds is in America’s interests. We know that Flynn opposed the Obama administration’s arming of the Kurds in Syria to fight ISIS because Erdogan didn’t like it, and he tried to delay the plan to retake the city of Raqqa from ISIS on Erdogan’s behalf. The Turks paid Flynn more than half a million dollars to lobby for their interests inside the Trump campaign and the White House.

As for Rex Tillerson, he probably isn’t corrupt. He was just busy running an oil company rather than studying up on the fraught dynamic between Arabs, Persians, Turks and Kurds in the Middle East.

Trump himself, meanwhile, boasts that Erdogan is his “friend” just like the previous occupant of the White House did. At least Erdogan hadn’t yet begun the Stalinist phase of his rule when Barack Obama foolishly trusted the wrong man in the region.

The White House almost certainly understands that a successful foreign policy rewards friends and punishes enemies, but the president can’t even get that right if he doesn’t know who his friends and enemies are.

Kurdistan is so unique in the Middle East that it almost seems to exist in some kind of alternate universe. It’s by far the most pro-American and pro-Western place in the region, even more so than Israel. (It is also, for what it’s worth, staunchly pro-Israel, which sets it even farther apart from its neighbors.) Over and over again I heard from its people, including government officials, that they want the United States to build permanent military bases there. I even heard, more than once, requests that Iraqi Kurdistan join the union as the 51st state. These people are more reliable allies even than Europeans, yet because people and nations that don’t like us—even hate us—want the Kurds to be kept under the boot, we’re going along with it.

“I ask Americans not to leave us,” Kurdish Peshmerga Colonel Salahdin Ahmad Ameen said to me in his office some years ago while most of Iraq was on fire. “From 1920 until now, we have been frustrated and disappointed by their pledges and promises. Eight times we have been disappointed. I ask the American people, do not make it nine.”

Sorry, Colonel. Donald Trump, Rex Tillerson and Mike Flynn just made it nine.

http://www.worldaffairsjournal.org/blog/michael-j-totten/trump-administration-just-stabbed-kurds-front?utm_source=World+Affairs+Newsletter&utm_campaign=85c99b6930-EMAIL_CAMPAIGN_2017_10_11&utm_medium=email&utm_term=0_f83b38c5c7-85c99b6930-294709329

The New Cold War Is Already More Dangerous Than Was Its Predecessor

Από
anixneuseis
-
0

Today’s American-Russian confrontation is developing in unprecedented ways—and the US political-media establishment seems not to care.

By Stephen F. Cohen 

Stephen F. CohenStephen F. Cohen is a professor emeritus of Russian studies and politics at New York University and Princeton University and a contributing editor of The Nation.

https://www.thenation.com/article/the-new-cold-war-is-already-more-dangerous-than-was-its-predecessor/

Τι κρύβεται πίσω από το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου;

Από
anixneuseis
-
31

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Αθήνα 11 Οκτωβρίου 2017

Το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 10 Οκτωβρίου διατυμπανίζεται από την κυβέρνηση ως αριστερό, προοδευτικό, ενάντια στον σκοταδισμό της εκκλησίας και της συντηρητικής κοινωνίας της Ελλάδας. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Απλώς είναι πρόσχημα με άλλες σκοπιμότητες που δεν έχει να κάνει με την προστασία αυτής της μερίδας, που πρέπει να προστατεύεται, χωρίς προπαγάνδα και προσηλιτισμό. Κι αυτό, γιατί εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της στρατηγικής της παγκοσμιοποιημένης Νέας Τάξης, η οποία και το υπαγόρευσε σ’ αυτήν την κυβέρνηση. Στόχο έχει να διαλύσει, σύμφωνα με τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης το τελευταίο ανάχωμα στην παγκοσμιοποιημένη αγορά, που είναι η οικογένεια και την προώθηση λύσεων από τα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας, που απεργάζονται τον αφανισμό της Ελλάδας. Είναι άκρως ανθελληνικό και σκοταδιστικό. Αντί η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει και να λάβει πρόνοια για το τεράστιο πρόβλημα της υπογεννητικότητας, να ενισχύσει την οικογένεια ποικιλοτρόπως, ώστε να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό, προωθεί και προπαγανδίζει την αντικατάσταση της οικογένειας με ομοφιλικούς, ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα για την ανανέωση του γηρασμού της ελληνικής κοινωνίας. Ήδη οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις. Το νομοσχέδιο, με το οποίο γίνεται ένας ανίερος προσηλυτισμός για την αντικατάσταση των οικογενειών με ομοφιλικούς, τάσσεται ευθέως εναντίον της οικογένειας, την διάλυση της οποίας επιδιώκει με κάθε μέσον και τρόπο. Προβλέπεται μάλιστα ότι γύρω στο 2050 οι Έλληνες θα συρρικνωθούν κατά 2 εκατομμύρια περίπου. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πεθαίνει. Που σημαίνει, χωρίς υπερβολή ότι ακόμη και οι ομοφυλόφιλοι δεν θα έχουν την δυνατότητα να υιοθετήσουν παιδιά, γιατί άπλουστατα δεν θα γεννιούνται. Αντ’ αυτού προπαγανδίζονται οι ομοφυλικές οικογένειες, ώστε να μην γενούν οι Έλληνες παιδιά. Αντιθέτως δεν υπάρχει πρόνοια να ενισχυθούν τα νέα ζευγάρια, αν αποφασίσουν να κάνουν οικογένεια και εκτός αυτού η νεολαία φεύγει στο εξωτερικό, μη βλέποντας κάποιο μέλλον στην πατρίδα της. Όμως από την κυβέρνηση αυτή λαμβάνεται η κατωτέρω πρόνοια για το θέμα, στα πλαίσια της Νέας Τάξης πραγμάτων, τα οποία υπηρετεί πιστά. Σε όλα η πολιτική της κυβέρνησης αυτή ταυτίζεται με την στρατηγική της παγκοσμιοποίησης, την οποία προωθεί και ο γνωστός Τζορτζ Σόρος: Κατάργηση του έθνους –κράτους, ανοιχτά σύνορα, προστασία των μεταναστών έναντι των Ελλήνων, προώθηση μια πολυπολιτισμικής κοινωνίας, για την δημιουργία μιας Ελλάδας πολυεθνικής, πολυθρησκευτικής, πολυφυλετικής,  με την εξάλειψη της εθνικής συνείδησης και ιστορικής μνήμης και παράδοσης, μέσω της παγκοσμιοποιημένης, αντεθνικής παιδείας. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Διαβάστε κατωτέρω πώς πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το δημογραφικό θέμα, που πρόκειται να αφανίσει την ελληνική κοινωνία. Αυτή η κυβέρνηση είναι η χειρότερη κυβέρνηση που κυβέρνησε στην Ελλάδα, γιατί υπηρετεί πλήρως την νεοφιλελεύθερη πολιτική, όπως οι προηγούμενες. Η κυβέρνηση αυτή είναι σε τελευταία ανάλυση βαθιά υποκριτική,σκοταδιστική και ρατσιστική ενάντια στην ελληνική κοινωνία. Αυτή είναι η αλήθεια.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

από την έκδοση του ιδρύματος: Ρόζα Λούξεμπουργκ, που χρηματοδοτήθηκε με πόρους του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Πουλαντζάς του ΣΥΡΙΖΑ

Μια ορθολογική αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος

«Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς τα στοιχεία αυτά. Μια φοβική αντιμετώπιση, γνώριμη στην δεξιά και την ακροδεξιά, θα εστιαζόταν στην “απειλή” που δήθεν αντιπροσωπεύει αυτή η ε εξέλιξη για το έθνος και θα κατέληγε σε (αναποτελεσματικές φυσικά) εκκλήσεις για άνοδο της γεννητικότητας των Ελλήνων.

Μια πιο ορθολογική αντιμετώπιση θα θεωρούσε ότι τα στοιχεία υποδεικνύουν ουσιαστικά τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική μεταναστευτική πολιτική: ο αυξημένος αριθμός γεννήσεων παιδιών από μεταναστευτικές οικογένειες αποτελεί ευκαιρία για την Ελλάδα, που θα πρέπει να υιοθετήσει μια πιο ανοιχτή πολιτική για την ιθαγένεια των παιδιών των οικογενειών αυτών. Αν το ένα στα έξι παιδιά που γεννιούνται σήμερα είναι παιδί μεταναστευτικής οικογένειας, τότε η ελληνική πολιτεία οφείλει να το αντιμετωπίσει  ως μελλοντικό Έλληνα πολίτη, να εξασφαλίσει την δυνατότητα του να αποκτήσει πρόσβαση κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας. Διαφορετικά, η ελληνική πολιτεία αναλαμβάνει την ευθύνη να διαμορφώσει μια γενιά νέων ανθρώπων, χωρίς πλήρη δικαιώματα στην χώρα. Οι κοινωνικές συνέπειες μιας τέτοιας προφανούς αδικίας και ανισότητας δεν μπορούν παρά να είναι σοβαρές και επώδυνες για την κοινωνία.

Ας σημειωθεί πώς η ανανέωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσα από την μετανάστευση-είτε με την μορφή των γεννήσεων, είτε με την μορφή της εισόδου νέων μεταναστών – είναι μια διαπιστωμένη ανάγκη. Σύμφωνα με την Πράσινη Βίβλο, στην ΕΕ τα 227 εκατομμύρια των οικονομικά ενεργών ατόμων θα μειωθούν σε 201 εκατομμύρια το 2025 και σε 160 εκατομμύρια το 2050, χωρίς τους μετανάστες. Την διατήρηση του ίδιου ορίου συνταξιοδότησης και την επιβίωση των ασφαλιστικών ταμείων από το 2010 έως το 2030 θα χρειαστούν 20 εκατομμύρια μετανάστες». [1]

[1] Βλ. Ρόζα Λούξεμπουργκ, παράρτημα Ελλάδας, Ινστιτούτο Πουλαντζάς του ΣΥΡΙΖΑ, Η μετανάστευση στην Ελλάδα, έντεκα μύθοι και περισσότερες αλήθειες, Φεβρουάριος 2014. Το κείμενο είναι διαθέσιμο και στο διαδίκτυο: http:rosalux.gr/publications.

Δαμιανός Βασιλειάδης

The Turkish Love-Hate Relationship with America

Από
anixneuseis
-
0

By October 10, 2017

Turkish women holding American and Turkish flags, image via Wikimedia Commons
BESA Center Perspectives Paper No. 610, October 10, 2017

EXECUTIVE SUMMARY: About the same proportion of Turks view the US (72%) and ISIS (73%) as a threat to their country. That’s weird. Erdoğan’s generation of Islamists were anti-American largely because of the Arab-Israeli dispute – although they feared Soviet communism more than American imperialism. Future generations of Turkish Islamists will hate America even more because they will have gone through long years of anti-American indoctrination by a beloved leader and his powerful propaganda machine.

Turks often expose degrees of confusion when asked about their foreign policy preferences. A public opinion poll in the mid-2000s found that most Turks viewed the US as a threat to world security – but the same poll found that Turks expected the US, before every other ally, to come to Turkey’s help if needed.

Conspiracy theories have always been abundant in the Turkish psyche. Schoolchildren grow up hearing maxims like “A Turk’s only friend is another Turk” and “Our Ottoman ancestors had to fight seven worlds (the big powers).” According to this worldview, the world’s major powers construct intricate conspiracies as they tirelessly plot to stop Turkey’s rise.

In an age of rising populism, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has systematically fueled the common thinking that “the entire world is conspiring against us.” His Islamist, anti-western, isolationist narrative is creating a vicious circle that threatens to take Turkey’s foreign policy calculus hostage – not only today, but well into the future.

Until Erdoğan came to power in November 2002, most Turks would not have known or even been interested in the names of their foreign ministers. In the 1990s, I saw a group of party supporters clamor to kick the then foreign minister out of a party meeting, mistaking him for a journalist.

Erdoğan’s ambitious neo-Ottoman ideology introduced foreign policy into Turks’ daily lives. Coffeehouse talk changed from standard ruminations on inflation, joblessness, economic hardships, and football to pontifications about the Arab-Israeli dispute, the Arab Spring, the Syrian civil war, America, the EU, and Russia.

Two different surveys in 2011, conducted just after Erdoğan’s party had won 49.5% of the national vote in a general election, found the following:

  • 75% of Turks thought problematic relations between Islamic countries and the West were the West’s fault
  • 53% blamed poverty in Muslim countries on the West and America
  • 82% had a negative opinion about Christians
  • only 9% believed Arab groups had carried out the 9/11 attacks
  • 41% thought the most violent religion in the world is Judaism
  • 65% said they approved of Erdoğan’s foreign policy

In August, the Washington-based Pew Research Center’s global survey found that 72% of Turks saw America as a threat to their country’s security. In Turkey, a NATO member state, the US is perceived as a greater threat than Russia or China. “America’s influence is a top concern in Turkey,” the survey read. “This figure [72%] is up 28 percentage points since 2013, when just 44% named US power and influence as a major threat.”

Bizarrely, similar numbers of Turks view the US and ISIS as a threat to their country. Pew did not ask Turks about their perceptions of ISIS this year, but its 2015 research found that 73% of Turks had a negative opinion of ISIS and 72% had a negative opinion of America. (In that poll, 8% of Turks had a favorable opinion of ISIS while 19% had no opinion.)

The explanations for anti-Americanism vary in different countries. For instance, in Greece, the sentiment is a largely historical phenomenon, as many blame the violent Greek civil war on the US. In Turkey, it has a different nature. As Turkish society becomes more and more ethnically and religiously conservative and xenophobic, anti-American thinking gains ground and spreads to more segments of the society. Erdoğan’s populist rhetoric only makes things worse.

“It [the presumed American hostility toward Turkey] is because we are Muslim,” a schoolteacher explained to me when I asked her why she thought America was conspiring against Turkey. Her husband, a government banker, broadened the issue: “Also because we [Turkey] stand against the Jewish oppression of the Palestinians … America doesn’t like this.”

Such theories, pumped up by Erdoğan and his powerful media machinery, are quite palatable to the conservative masses, making this kind of manipulation a winning game for Erdoğan. The more Turks feel “imperial” again – the more they believe they have a strong leader and government at long last – the more votes Erdoğan can garner.

In this game, Erdoğan has to show that he really cares about “my nation’s foreign policy preferences” – a concern he does in fact share. The deal he offers is to make voters feel proud again in exchange for their support. All Erdoğan has to do is give the impression that he is fighting the world powers, America included. He then tells the world powers in private that they should ignore his rhetoric, which is only for domestic consumption.

“Still, since taking power in Ankara in 2002, Erdoğan’s Justice and Development Party (AKP) has mainstreamed anti-Americanism,” wrote Soner Cagaptay, director of the Turkish Research Program at The Washington Institute.

Erdoğan’s generation of Islamists was anti-American largely because of the Arab-Israeli dispute, although they feared Soviet communism more than American imperialism. Future generations of Turkish Islamists will hate America even more because they will have gone through long years of indoctrination by a beloved leader and his powerful propaganda machine.

One of the schoolboys who today admires the “great leader” and his brave fight against “the Satan” will one day become his country’s foreign minister, prime minister, or president.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Moscow Presses in the Mediterranean

Από
anixneuseis
-
0

By Charles Frattini III and Genevieve Casagrande

Key Takeaway: Russian President Vladimir Putin continues to leverage uncontested basing in the Eastern Mediterranean to demonstrate Russian naval capabilities, while asserting its freedom of action on NATO’s southern flank. Russia focused on showcasing the increased cruise missile capability of its Black Sea Fleet’s permanent Mediterranean Task Force (MTF) from August – October 2017. The Russian Ministry of Defense announced on August 25 that both sea and airborne cruise missiles were successfully utilized during a coordinated attack on ISIS positions for the first time since Russia’s entry into the Syrian Civil War in September 2015.[1] Russia deployed two previously non-combat tested submarines to its Tartous naval base along the Syrian coast on August 28, signaling Russia’s continued prioritization of combat experience for the MTF.[2] The two submarines later executed their first combat operation with Kalibr cruise missiles against ISIS in Eastern Syria on September 14.[3] September marked the highest frequency of Russian Kalbir cruise missiles strikes in a single month in 2017. The Kremlin meanwhile demonstrated its continued desire to challenge U.S. and NATO forces in the Mediterranean through the deployment of additional naval vessels and a second S-400 long-range air defense system to Syria.[4] Russia briefly deployed the Admiral Grigorovich to the Syrian theater under the guise of participation in a bilateral cultural festival between Russia and Greece from September 27 – October 1.[5] The Admiral Grigorovich cut its deployment short and rotated back to Sevastopol in Russian-occupied Crimea (Ukraine) on October 4, likely due to mechanical error.[6] The Grigorovich has routinely rotated between the Black Sea and the Mediterranean since June 2016.[7] Moscow’s expanding footprint in Tartous underscores the Kremlin’s intent to use its positions on the Syrian coast to establish Russia as a permanent regional power and challenge the Unites States and NATO in the longterm.[8]

[1] “Russian Forces Try Out Air, Sea-based Missiles on Syrian Battlefield for First Time”, TASS Russian News Agency, August 25, 2017, http://tass(.)com/defense/962021

[2] “Newest Kolpino and Velikiy Novgorod Submarines of the Black Sea Fleet Reached the Mediterranean Sea”, Russian Ministry of Defense, August 28, 2017, http://eng.mil(.)ru/en/news_page/country/more.htm?id=12140110@egNews

[3] “Two Russian Subs Attack Islamic State in Syria with Kalibr Cruise Missiles”, TASS Russian News Agency, September 14, 2017, http://tass(.)com/defense/965616 ; “Veliky Novgorod and Kolpino Submarines Fired the Kalibr Cruise Missiles from Submerged Position Against ISIS Critical Objects in Syria”, Russian Ministry of Defense, September 14, 2017, http://eng.mil(.)ru/en/news_page/country/more.htm?id=12142271@egNews

[4] Jeremy Binny and Sean O’Connor, “Second Russian S-400 in Syria Confirmed”, HIS Jane’s Defence Weekly, September 29, 2017, http://www.janes.com/article/74500/second-russian-s-400-in-syria-confirmed

[5] “Russia’s Admiral Grigorovich Frigate Sails to Mediterranean Sea”, TASS Russian News Agency, September 25, 2017, http://tass(.)com/defense/967331 ; [“Frigate ‘Admiral Grigorovich’ Left the Greek Port of Kerkyra”], RIA Novosti, October 1, 2017, https://ria(.)ru/defense_safety/20171001/1505950486.html

[6] [“Russian Frigate Admiral Grigorovich has Returned from a Campaign in the Mediterranean”], Interfax.RU, October 4, 2017, http://www.interfax(.)ru/russia/581685

[7] [“The Newest Frigate of the Black Sea Fleet, Admiral Grigorovic, Arrived in Sevastopol”], Russian Ministry of Defense, June 10, 2016, http://function.mil(.)ru/news_page/country/more.htm?id=12087043@egNews ; [“Frigate of the Black Sea Fleet Admiral Grigorovich Arrives on the Greek Island of Corfu”], Russian Ministry of Defense, September 28, 2016, http://function.mil(.)ru/news_page/country/more.htm?id=12097268@egNews ;  [“Frigate ‘Admiral Grigorovich’ Black Sea Fleet Will Leave Greece After Participating in the ‘Russian Week on the Ionian Islands’”], Russian Ministry of Defense, October 3, 2016, http://function.mil(.)ru/news_page/country/more.htm?id=12098260@egNews ; [“The Newest Frigate of the Black Sea Fleet Admiral Grigorovich returned to Sevastopol from the Mediterranean Sea”], Russian Ministry of Defense, December 19, 2016, http://function.mil(.)ru/news_page/country/more.htm?id=12106640@egNews ; [“Frigate of the Black Sea Fleet ‘Admiral Grigorovich’ left Sevastopol in the Mediterranean Sea”], Russian Ministry of Defense, February 27, 2017, http://function.mil(.)ru/news_page/country/more.htm?id=12113035@egNews ; “Russian Frigate Heads to Mediterranean on Syria Mission – Source”, Reuters, February 27, 2017, http://www.reuters.com/article/us-mideast-crisis-russia-navy/russian-frigate-heads-to-mediterranean-on-syria-mission-source-idUSKBN166177 ; “Russian Missile Frigate Returns to Mediterranean”, RT, April 8, 2017, https://www.rt(.)com/news/384022-russian-missile-frigate-mediterranean-syria/ ; [“Frigate of the Black Sea Fleet Admiral Grigorovich Arrived in Sevastopol from the Mediterranean Sea”], Russian Ministry of Defense, July 12, 2017, http://function.mil(.)ru/news_page/country/more.htm?id=12133028@egNews

[8] Charles Frattini III and Genevieve Casagrande, “Russia’s Mediterranean Threat to NATO, Institute for the Study of War, July 13, 2017, http://iswresearch.blogspot.com/2017/07/russias-med-threat-to-nato.html. 

Chiefs To Offer Sacrifices To Thank The gods For ITLOS Victory

Από
anixneuseis
-
0

Chiefs in the Western region have hailed the aftermath of the International Tribunal of the Law of the Sea (I TLOS) ruling which gives Tullow Ghana Limited the go-ahead to activate its plans to drill more wells to improve production in the TEN fields.

Paramount Chief of Nsein Traditional Area, Awulae Agyevi Kwame II, informed a meeting with the Paramount Chiefs in the Region that a day will be set aside to commemorate the victory.

He said they will pour libation and offer sacrifices to the gods and ancestors for supporting Ghana to come out victorious.

Awulae Agyevi Kwame II was speaking at engagement with the traditional authorities under the auspices of Tullow Ghana Limited (TGL).

In September 2014, Ghana hauled Cote d’Ivoire to the special chamber of the ITLOS after negotiations with the French neighbour over a maritime dispute concerning the West Cape Three Points broke down.

In its initial ruling in 2015, the Chamber placed a moratorium on new projects, compelling Tullow Ghana Limited to put on hold operations including drilling in the disputed area.

The knock effect will be the access to the oil resource and more funds for the country.

The Senior Social Performance and Public Affairs Advisor, Fiifi Enchill, thanked the traditional authorities for their continuous support to TGL’s operations and for once again accepting their invitation.

He indicated that the guidance, direction and support of the Traditional Authorities have played a key role in the success of the company which looks forward to enjoying such cordial relationship and mutual co-existence.

TGL expressed its commitment to remaining engaged and informed in accordance with its value of shared prosperity for the people in its operational area of the Western Region and maintaining the company’s social license.

Present at the event were chiefs of Eastern Nzema, Ajomoro, Nsein and Lower Axim traditional areas.

The two-week long engagement sessions also include the Chiefs of the Western Nzema, Upper Axim, Bamiango, Lower and Upper Dixcove, Busua, Essikado and Shama traditional areas as well as Sekondi, Shama and Ahanta traditional areas.

https://www.modernghana.com/news/808248/chiefs-to-offer-sacrifices-to-thank-the-gods-for-itlos-victo.html

Οι δυνατότητες και το μέλλον της Θεσσαλονίκης.

Από
anixneuseis
-
2

Συνέντευξη του καθηγητή του πανεπιστημίου της Σορβόνης Γεωργίου Πρεβελάκη στη voria.gr

Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Σορβόνης Γεώργιος Πρεβελάκης στο πρόσφατο Thessaloniki Forum 2017 έκανε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εισηγήσεις για τη Θεσσαλονίκη. Όχι μόνο διότι ανέδειξε τις δυνατότητες που ανοίγουν στην πόλη οι παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις και η «επέλαση» της Κίνας προς Δυσμάς. Κυρίως διότι είχε το θάρρος να επισημάνει ότι η κοινωνία της Θεσσαλονίκης, εάν δεν θέλει να παραμείνει σε ρόλο κομπάρσου, πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Στη συνέντευξη που ο κ. Πρεβελάκης παραχώρησε στη voria.gr εξηγεί αναλυτικά τόσο τις προοπτικές της Θεσσαλονίκης, όσο και τους τρόπους που θα οδηγήσουν στην επιτυχία και όχι σε μία ακόμη διάψευση προσδοκιών. Η άποψη του έχει πρόσθετη σημασία, καθώς πέρα από την ακαδημαϊκή του σκέψη ο καθηγητής της Σορβόνης προσφέρει μια ματιά συνολική και από απόσταση.

Κύριε Πρεβελάκη, ποιες είναι οι γεωστρατηγικές προοπτικές της Θεσσαλονίκης τα επόμενα χρόνια;

Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται σε ένα πολύ μεγάλο γεωγραφικό σταυροδρόμι. Η γεωγραφία, όμως, δε φτάνει ποτέ από μόνη της για να εξηγήσει τη δυναμική μιας περιοχής. Ένα σταυροδρόμι μπορεί να αναπτυχθεί σε κέντρο, ανάλογα αφενός με τα άλλα κέντρα που υπάρχουν και αφετέρου με τις δυνάμεις που μπορούν να πάρουν την πρωτοβουλία ή απλώς να παρατηρούν τις εξελίξεις.

Πριν από το 19ο αιώνα η Θεσσαλονίκη βρισκόταν ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία, επομένως πάνω σε ένα πολύ μεγάλο διάδρομο. Επιπροσθέτως, η πόλη ήταν ενταγμένη σε μια πολύ μεγάλη δύναμη όπως ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία κι επομένως ήταν ένα από τα δύο – τρία μεγάλα κέντρα της περιοχής, με ακτινοβολία σε όλα τα Βαλκάνια.

Κατόπιν, καθώς το κέντρο βάρους της παγκόσμιας οικονομίας μετατοπίστηκε προς τα δυτικά, η Θεσσαλονίκη βρέθηκε στην περιφέρεια, ενώ ανήκε, πλέον, σε μια μικρή χώρα την Ελλάδα, με τα προς Βορράν σύνορα του Σιδηρούν Παραπετάσματος κλειστά.

Στην ουσία η πόλη αποκόπηκε από παντού. Γι’ αυτό όσοι θυμόμαστε τη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του 1960 ξέρουμε ότι ήταν μια πόλη αποπνιχτική. Ήταν κλεισμένη στον εαυτό της και αποκομμένη από τα παγκόσμια ρεύματα. Σήμερα η κατάσταση αυτή αλλάζει. Όχι μόνο διότι τελείωσε ο ψυχρός πόλεμος και προσπαθούμε να ανοιχτούμε στους γείτονές μας, αλλά κυρίως επειδή το κέντρο βάρους της παγκόσμιας οικονομίας έχει μετατοπιστεί στα Ανατολικά, καθώς αναπτύσσεται ο τεράστιος οικονομικός πόλος της Ασίας και κυρίως της Κίνας. Επομένως η Θεσσαλονίκη -και η Β. Ελλάδα- βρίσκεται και πάλι ανάμεσα στους δύο πόλους.

Ένα από τα διαχρονικά πλεονεκτήματα της Θεσσαλονίκης είναι το λιμάνι. Εξακολουθεί να ισχύει αυτό και στις μέρες μας ή τα πράγματα έχουν αλλάξει και λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων στις μεταφορές;

Στη Γεωγραφία όταν μιλάμε για ένα λιμάνι μιλάμε για την ενδοχώρα του, αλλά και για τις θαλάσσιες κατευθύνσεις που μπορεί να υποστηρίξει. Δηλαδή για το πίσω του λιμανιού, που είναι η ηπειρωτική ενδοχώρα, και για το εμπρός, που είναι οι θαλάσσιοι δρόμοι. Επομένως, πρέπει να το δούμε ως διασταύρωση αυτών των δύο χώρων.

Η σημασία των θαλάσσιων δρόμων του λιμανιού της Θεσσαλονίκης θα ενισχυθεί πολύ, δεδομένου ότι ανοίγονται προς την Κίνα, ενώ από την άλλη η ενδοχώρα είναι ο άξονας που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με το Βελιγράδι μέσω Σκοπίων, δηλαδή την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο με τον μεγάλο δρόμο του Δούναβη. Στο παρελθόν όλα αυτά ήταν χωρισμένα. Τώρα «κουμπώνουν», τείνουν να ενωθούν οδικά, σιδηροδρομικά, ενδεχομένως και με κανάλι μέσω του Αξιού. Επομένως η θέση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης γίνεται πολύ σημαντική.

Η σιδηροδρομική διαδρομή από τον Πειραιά στη Θεσσαλονίκη σύντομα θα περιοριστεί στις τέσσερις ώρες. Αυτό το γεγονός δεν μειώνει την αξία της θέσης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, αφού μπορεί να παρακαμφθεί σχετικά εύκολα;

Κατ’ αρχήν μιλάμε κατά βάσιν για την κινέζικη στρατηγική. Η Κίνα ξεδιπλώνει τώρα το τεράστιο σχέδιο της για τον σύγχρονο δρόμο του μεταξιού, που προβλέπει τεράστιες επενδύσεις. Σε αυτή την κλίμακα Πειραιάς και Θεσσαλονίκη είναι κατ’ ουσίαν ένα και το αυτό. Με τόσο μεγάλο όγκο διακίνησης προϊόντων χρειάζονται και ο Πειραιάς και η Θεσσαλονίκη. Το δυναμικό που υπάρχει επαρκεί για να αξιοποιηθούν και τα δύο λιμάνια, ενώ υπάρχει και η προοπτική του καναλιού, που μέσω του Αξιού θα φτάνει στο Δούναβη, κάτι που ευνοεί τη Θεσσαλονίκη. Για το κανάλι οι μόνοι που ενδιαφέρονται πραγματικά είναι οι Κινέζοι. Όταν έχουμε τόσο μεγάλο όγκο μεταφορών έχουμε κατ’ ανάγκην και διαφορετικούς τρόπους μεταφορών.

Η οικονομία και το εμπόριο από μόνα τους μπορούν να επηρεάσουν τη γεωστρατηγική; Η προοπτική του καναλιού του Αξιού έχει συζητηθεί και σε προηγούμενες δεκαετίες και έχει απορριφθεί λόγω κόστους, αλλά και λόγω των προβλημάτων που υπάρχουν ανάμεσα στις χώρες που εμπλέκονται. Τι άλλαξε και το συζητάμε ξανά;

Ο σχεδιασμός για τον οποίο συζητάμε βλέπει μπροστά δέκα, είκοσι ή και περισσότερα χρόνια. Η Cosco προσέγγισε στον Πειραιά σε μια εποχή που κανένας επενδυτής δεν πλησίαζε στην Ελλάδα. Κυρίως όμως η εταιρία της Κίνας επέμεινε σε μια επένδυση που πέρασε τόσες και τόσες δυσκολίες, με τις κυβερνήσεις να μη τη θέλουνε και τις αντιπολιτεύσεις να αντιδρούν.

Οι Κινέζοι έκαναν υπομονή και το πέτυχαν. Οι Κινέζοι έχουν μακροπρόθεσμη στρατηγική και αυτό είναι το ισχυρό τους χαρτί έναντι των Ευρωπαίων και των άλλων δυτικών που το έχουνε χάσει αυτό. Δυστυχώς οι Ευρωπαίοι πολιτικοί βλέπουν ένα μήνα μπροστά, ενώ οι Κινέζοι βλέπουν έναν αιώνα μπροστά.

Όταν έχουμε μια τέτοια δύναμη, η οποία κινητοποιεί τα μέσα της για να πετύχει τη δημιουργία ενός άξονα, αυτά είναι προβλήματα που επιλύονται. Εάν δείτε το χάρτη των διαδρομών του δρόμου του μεταξιού περνάει από περιοχές με πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που υπάρχουν στα Βαλκάνια. Πρέπει να δούμε τα πράγματα στην κλίμακά τους. Άλλη η κλίμακα της Ελλάδας, άλλη η κλίμακα των Βαλκανίων, άλλη η κλίμακα της Ευρώπης και άλλη η γεωγραφική και χρονική κλίμακα της κινεζικής παρουσίας.

Από την ελληνική πλευρά υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να αξιοποιήσει η Θεσσαλονίκη το νέο τοπίο που διαμορφώνεται;

Για τη Θεσσαλονίκη το ένα θέμα είναι η γεωγραφική θέση. Το άλλο είναι πως τοποθετείται ανάμεσα στα παγκόσμια οικονομικά ρεύματα. Εάν βρίσκεται στην περιφέρεια ή στο κέντρο. Το τρίτο στοιχείο, ίσως το σημαντικότερο, είναι ποιοι έχουν τη διακυβέρνηση αυτής της θέσης. Αναγκαστικά σε μια κοινωνία είναι η ελίτ. Οι άνθρωποι που σκέφτονται. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την έννοια του «οργανικού διανοούμενου» του Γκράμσι.

Έχει μεγάλη σημασία να υπάρχει μια δυναμική ομάδα που βλέπει μπροστά και μπορεί να διαχειριστεί αυτή την ευκαιρία. Ή εάν -αντίθετα με αυτό- η περιοχή είτε υπόκειται σε μια άλλη δύναμη –στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης στην Αθήνα και στην κεντρική εξουσία του ελληνικού κράτους-, είτε βλέπει τα πράγματα κατά τρόπο προσοδοθηρικό. Δηλαδή δεν επιλέγει να κουραστεί με τα δύσκολα, αλλά ενδιαφέρεται για την πρόσοδο, το ποσοστό που θα εισπράξει. Αυτή είναι η κακή έννοια μιας ελίτ, που σκέφτεται μόνο τη δική της άνεση, χωρίς να ενδιαφέρεται για την ευρύτερη περιοχή. Αυτά είναι τα σοβαρά πολιτικά προβλήματα που κάνουν τη διαφορά.

Στην περίπτωση μας τι βλέπετε να ισχύει;

Η Θεσσαλονίκη, λόγω των εξελίξεων του 20ου αιώνα, βρέθηκε αποστερημένη από ελίτ. Η ελίτ της Οθωμανικής Θεσσαλονίκης ήταν μικτή, ήταν ισχυρή λόγω του ότι η πόλη ήταν ισχυρό πνευματικό κέντρο, που έδωσε πολλά κινήματα. Για παράδειγμα οι Νεότουρκοι «γεννήθηκαν» στη Θεσσαλονίκη, ενώ είχε μια από τις πιο δυναμικές εβραϊκές κοινότητες στον κόσμο. Αυτό όλο διαλύθηκε.

Κατόπιν η Θεσσαλονίκη περιθωριοποιήθηκε μέσα σε ένα ελληνικό κράτος, το οποίο φοβόταν τη Βόρεια Ελλάδα εξαιτίας των προβλημάτων με τους βόρειους γείτονες. Επομένως «στέγνωσε» από την άποψη της ελίτ. Οι καινούριες δυναμικές δίνουν την ιδέα ότι θα πρέπει να ανασυγκροτηθεί μια ελίτ στη Θεσσαλονίκη.

Νομίζω ότι από αυτή την άποψη η πόλη έχει μια πολύ μεγάλη τύχη με τον δήμαρχό της, τον Γιάννη Μπουτάρη. Ξέρω ότι οι Θεσσαλονικείς γκρινιάζουν για τα θέματα της τρέχουσας καθημερινότητας, τα οποία μέχρι ένα σημείο μπορεί να τα αντιμετωπίσει ο δήμος, διότι δυστυχώς στη χώρα μας δεν έχουμε πραγματική αποκέντρωση.

Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό ότι ο δήμαρχος άνοιξε ορίζοντες για τη Θεσσαλονίκη με τρόπο που κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί μέχρι τώρα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτή η πόλη, η κλεισμένη στον εαυτό της και φοβική από μία άποψη μπορούσε να ανοιχτεί στην Τουρκία, στο Ισραήλ, στους Εβραίους, στα σημερινά ρεύματα.
Ούτως ή άλλως οι παλιές ελίτ «φεύγουν». Πρέπει να βγουν καινούριες, οι οποίες θα προκύψουν από ανθρώπους που σήμερα είναι 20, 30, 40 χρονών.

Ένα νέο κύμα ελπίζω ότι θα έρθει, αλλά μπορεί και να μην έρθει. Το να παρατηρήσουμε την κατάσταση όπως είναι σήμερα, δεν είναι το καλύτερο κριτήριο για να προβλέψουμε το μέλλον.

Επιμένετε, πάντως, πως αν η Θεσσαλονίκη αφήσει την τύχη της στην κεντρική εξουσία της χώρας, δεν έχει μέλλον…

Αυτό είναι βαρίδι. Αφενός διότι το ελληνικό κράτος έχει όλες τις παθογένειες που ξέρουμε και μας βασανίζουν και αφετέρου, διότι αυτό το ελληνικό κράτος είναι δημιούργημα της Αθήνας. Είναι αθηνοκεντρικό και βλέπει την κόσμο μέσα από την αθηναϊκή οπτική.

Υπάρχει θέμα νοοτροπίας και φυσικά συμφερόντων. Υπάρχουν, όμως, και οι εμπειρίες του παρελθόντος, που αναζωογονούνται με κάθε ευκαιρία, όπως για παράδειγμα συμβαίνει σήμερα με τις εξελίξεις στην Καταλονία. Κανείς δεν θα το ομολογήσει επίσημα και δημόσια, αλλά η σκέψη και ο φόβος υπάρχουν στην Αθήνα: αν παρααναπτυχθούν η Θεσσαλονίκη και η Βόρεια Ελλάδα κι αρχίσουν να συνδέονται ουσιαστικά με τις γύρω περιοχές, μήπως κάποια στιγμή σηκώσουν κεφάλι και γυρίσουν την πλάτη στην Αθήνα; Μήπως σε 20 χρόνια έχουμε μια κατάσταση επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα; Αυτή είναι μια ουσιαστική συζήτηση, την οποία δεν μπορεί κανείς ούτε να την παρακάμψει, ούτε να την αγνοήσει. Θεωρώ ότι ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.

Σε 20 – 30 χρόνια η Ελλάδα θα είναι πολύ διαφορετική απ’ ότι τη ζούμε σήμερα. Επομένως, χωρίς να αγνοεί κανείς τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα, δεν μπορεί να παραμένει παγιδευμένος σε αυτά τα προβλήματα. Πρέπει να ανοίξει η συζήτηση, να «αναπνεύσει» η συζήτηση. Εάν προσπαθείς να αντιμετωπίσεις τον κόσμο που αλλάζει απλώς και μόνο με μια αμυντική πολιτική, τότε είναι βέβαιο ότι έχεις χάσει το παιχνίδι. Το να ανοίξεις τη σκέψη σου περιέχει κινδύνους, αλλά μπορεί και να κερδίσεις.

Η παγκόσμια ανακατάταξη δυνάμεων, λοιπόν, που τροφοδοτείται από τον οικονομικό δυναμισμό της Κίνας δείχνει να ευνοεί τη Θεσσαλονίκη. Τι πρέπει να προσέξουμε, ώστε να υπάρξουν θετικές εξελίξεις;

Προκύπτει, σαφώς, μια δυνατότητα. Εάν αυτή η δυνατότητα δεν αξιοποιηθεί ή εάν αξιοποιηθεί στραβά, κατά τρόπο προσοδοθηρικό, τότε είναι κακή εξέλιξη. Το κακό είναι ότι η Ελλάδα από τη δημιουργία της έχει προσοδοθηρική παράδοση. Έχουμε δομές και νοοτροπίες προσοδοθηρικές. Μας ενδιαφέρει να πάρουμε το ποσοστό μας.

Η πρώτη προσοδοθηρία της Ελλάδας ήταν ο μύθος της αρχαίας Ελλάδας, τον οποίο αξιοποιούμε μέχρι σήμερα. Όταν έρχεται ο πρόεδρος Μακρόν στην Ελλάδα θέλει ο ίδιος να χρησιμοποιήσει το μύθο της αρχαιότητας –ο Γάλλος πρόεδρος ξέρει πολύ καλά τη σημασία του συμβολισμού της Πνύκας- κι έναντι αυτού η ελληνική κυβέρνηση εξασφαλίζει μια υποστήριξη. Εξασφαλίζει μια πολιτική πρόσοδο από το κεφάλαιο της αρχαιότητας. Πώς πήραμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Πώς μπήκαμε στην ΕΟΚ; Όλα αυτά είναι μορφές πολιτικής και οικονομικής προσόδου από το μύθο της αρχαιότητας. Το ίδιο συνέβη και με την γεωπολιτική μας θέση.

Όταν οι αμερικανοί έριξαν πολλά λεφτά στην Ελλάδα στη δεκαετία του 1950 το έκαναν διότι επρόκειτο για κρίσιμο σημείο στην ισορροπία δυνάμεων με τη Σοβιετική Ένωση. Πάλι πρόσοδος. Ακόμη και τώρα που συζητάμε για τους υδρογονάνθρακες στο μυαλό μας έχουμε το ίδιο, το ποσοστό.

Πρόκειται για μία πολύ επικίνδυνη παθογένεια της Ελλάδας. Εάν το αντιμετωπίσουμε κατ’ αυτό τον τρόπο τότε απλώς θα ενισχύσουμε την παθογένεια και θα ενισχύσουμε και όλες τις παραμορφώσεις. Αυτή η πρόσοδος έρχεται, την παραλαμβάνει το κράτος και κατόπιν το κράτος τη χρησιμοποιεί για να συντηρεί τον πελατειακό του χαρακτήρα. Όλα τα προβλήματα που έχουμε σε τελευταία ανάλυση σχετίζονται με αυτή την παράδοση. Εάν, επομένως, οι ανακατατάξεις για τις οποίες συζητάμε έρθουν να προσθέσουν ένα ακόμη στρώμα προσόδου είναι αρνητικό.

Πηγή: http://voria.gr/article/mono-i-topikes-elit-mporoun-na-trexoun-tin-anaptixi-tis-poli

«Οι ορκισμένοι εχθροί της παγκοσμιοποίησης επιζητούν τη θαλπωρή των κοινωνικών δικτύων μονολόγου Snapchat»

Από
anixneuseis
-
3

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Στο τελευταίο εβδομαδιαίο φύλλο της γαλλικής σατιρικής εφημερίδας Le Canard enchaîné δημοσιεύθηκε, και αναπαράχθηκε στη συνέχεια από όλα σχεδόν τα άλλα ΜΜΕ και φυσικά τα κοινωνικά δίκτυα, η είδηση πως η δικηγόρος Raquel Garrido και εκπρόσωπος τύπου του ριζοσπαστικού κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία» του Jean-Luc Mélenchon, αδελφού κόμματος της δικής μας «Πλεύσης Ελευθερίας», δεν κατέβαλε τις ασφαλιστικές εισφορές της επί 6 χρόνια. «Η εν λόγω εβδομαδιαία εφημερίδα έγραψε για το ποσό των 32.215 ευρώ, οφειλόμενο στο Εθνικό Ταμείο Νομικών  (Caisse nationale des baraux)», σύμφωνα με το δημοσίευμα της 6ης Οκτωβρίου 2017 του δημοσιογράφου Luc Vinogradoff του ηλεκτρονικού LE MONDE, με τίτλο : «Raquel Garrido répond au « Canard enchaîné » dans une story Snapchat».

Και θα μου πείτε : α) είναι αλήθεια ή καμιά συνηθισμένη συκοφαντία ; β) εδώ «όλοι» οι Έλληνες χρωστάμε τις ασφαλιστικές μας εισφορές, κάτι τρέχει στα γύφτικα. Δεν είχε, δεν πλήρωσε η Κυρία. Είναι τόσο απλό. Και σιγά το ποσό ; Ας δούμε λοιπόν περί τίνος πρόκειται.

α) «Αρχικά, το Εθνικό Ταμείο Νομικών  διέψευσε ως «ανακριβείς» τις σχετικές πληροφορίες,  χωρίς όμως  να αναφέρει το όνομα της κ. Garrido, επικαλούμενο το επαγγελματικό απόρρητο. Στη συνέχεια όμως, ο Δικηγορικός Σύλλογος των Παρισίων πρόσθεσε ότι τα δυο μέρη συμφώνησαν για το χρονοδιάγραμμα  καταβολής των καθυστερημένων εισφορών», αναφέρει ο παραπάνω δημοσιογράφος. Με άλλα λόγια συμφωνήθηκε η ρύθμιση του χρέους των εισφορών, όπως θα λέγαμε σήμερα στα καθ’ημάς. Άρα η είδηση, εμμέσως πλην σαφώς, επιβεβαιώθηκε. β) Η εκπρόσωπος τύπου δεν είπε ότι δεν είχε να πληρώσει (επειδή π.χ. δεν έχει δικηγορικές υποθέσεις) ή ότι είναι του γαλλικού «κινήματος δεν πληρώνω». Είπε ότι «Πολλά ψέματα λέγονται για μένα». Τεράστια όμως πολιτική σημασία έχει να δούμε σε ποιο μέσο το είπε αυτό αλλά και τι σχετικό σχεδιάζει το κόμμα το οποίο επαξίως εκπροσωπεί η Raquel Garrido ; Για να ακούσεις τι είπε σχετικά η Raquel Garrido για τις κατηγορίες της Canard enchaîné, έπρεπε να αποταθείς στο story Snapchat του ψηφιακού χρονογράφου και επικοινωνιολόγου της reality TV του Jérémy Gisclon, και παρεμπιπτόντως, ενός συντρόφου στο plateau  του “Γεια σας Γήινοι “, της εκπομπής του Thierry Ardisson στο κανάλι  C8. Δηλαδή το είπε σε έναν φιλικά διακείμενο, σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Snapchat, στο οποίο είναι εγγεγραμμένοι εκατομμύρια συνδρομητές έφηβοι και νέοι Γάλλοι κυρίως που δεν βλέπουν τηλεόραση, δεν διαβάζουν εφημερίδες, όμως αύριο θα ψηφίσουν. Δεν το είπε σε έναν «εχθρικό δημοσιογράφο» των γαλλικών «συστημικών μέσων μαζικής ενημέρωσης», όπως θα μας έλεγαν στα καθ’ημάς κάποιοι «επαναστάτες» του γλυκού νερού που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία. Το είπε μπροστά σε μια φιλική κάμερα για να ιδωθεί από το εν λόγω στοχευμένο νεανικό κοινό, όπως παλιά «συνεντευξιαζόταν» ανώδυνα  ο αείμνηστος Ευάγγελος Γιαννόπουλος στο κανάλι της Αυριανής με την Κυρία Αγάπη η οποία ποτέ δεν τον ζόριζε με τα ακανθώδη θέματα της εποχής. Και μάλιστα όταν ξεχνούσε «να τον ρωτήσει» για κάποιο προσυμφωνημένο θέμα, τις έλεγε : Αγάπη δεν με ρώτησες για το τάδε θέμα !

Η εφαρμοσμένη στρατηγική από το κόμμα του Jean-Luc Mélenchon

Η παραπάνω γαργαλιστική υπόθεση δεν θα είχε και τόση σημασία, έστω κι αν πρόκειται για μια πασίγνωστη αριστερή πολιτικό όπως η Raquel Garrido, αν δεν αποτελούσε μια εφαρμοσμένη κομματική στρατηγική επιλογή του  Mélenchon, να αποφεύγει δηλαδή τους απρόβλεπτους δημοσιογράφους που θα τον ρωτούσαν π.χ. για τη Βενεζουέλα του Μαδούρο ή το πώς συγκεκριμένα είναι έτοιμος να κυβερνήσει αύριο κιόλας, όπως τελευταία ισχυρίζεται ; Πράγματι, όπως διαβάσαμε πρόσφατα στις 15-09-2017, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche, στο άρθρο του Pierre Lepelletier,  η «Ανυπότακτη Γαλλία» θα «δυσκολευτεί να δρομολογήσει το δικό της τηλεοπτικό κανάλι γιατί θα προσκρούσει στο γαλλικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο (CSA)» (όπου έχει καταθέσει σχετικό αίτημα για άδεια τηλεοπτικού σταθμού) για λόγους «σύγκρουσης συμφερόντων», αφού αυτό το Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης θα ήταν κατά κάποιο τρόπο «η προπαγανδιστική Ντουντούκα του Mélenchon». Διαφορετικά θα πρέπει να προσκαλεί στο πλατό του ακόμα και την Marine Le Pin !

Οι νεότερες σχετικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κύβος ερρίφθη. Ο Mélenchon θέλει να έχει τα δικά του μέσα ενημέρωσης για να διαδίδει τα μηνύματά του και να απελευθερωθεί από δημοσιογράφους, που συχνά θεωρεί εχθρικούς. Αυτό θα πάρει άμεσα τη μορφή του καναλιού «Le Média», μια «διαδικτυακή τηλεόραση (webTV)» δηλαδή, που την παρουσιάζουν ως  «συνεταιριστική, ανεξάρτητη, πλουραλιστική, ανθρωπιστική και αντιρατσιστική, φεμινιστική, οικολογική και προοδευτική» τηλεόραση !  Επικεφαλής της προβλέπεται να είναι η Sophia Chikirou, σύμβουλος επικοινωνίας του πρώην προεδρικού υποψηφίου, η οποία επίσης διαχειρίζεται και το μελλοντικό «πολιτικό κανάλι προπαγάνδας» του Jean-Luc Mélenchon στο YouTube.  Κάτι που δεν δημιουργεί πρόβλημα σύγκρουσης συμφερόντων, σύμφωνα με την ίδια, αφού η Le Média θα μπορεί και να επικρίνει τον Mélenchon !!! Απεναντίας, λέει:  «Εάν θέλετε έναν καταιγιστικό Mélenchon»,  θα τον βλέπετε στα κανάλια TF1, France 2 ή BFM-TV. Εννοεί τα «τρισκατάρατα συμβατικά κανάλια», όπως θα μας έλεγε εδώ ο αρμόδιος Υπουργός μας. Εξάλλου λένε και ο Sarkozy είχε δημιουργήσει το αντίστοιχο δικό του κανάλι, ονόματι NSTV. Η webTV «Le Média» του Mélenchon θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017 από την Sophia Chikirou και τον ψυχαναλυτή του Gérard Miller (είδατε μέχρι πού φτάνει ο αριστερός ριζοσπαστισμός ; Μέχρι την ψυχανάλυση του ηγέτη του!), σύμφωνα με τους δημοσιογράφους Abel Mestre, Alexis Delcambre  και Daniel Psenny του ηλεκτρονικού  LE MONDE, της 6ης-10-2017.

Στις 25-09-2017 είχα γράψει ότι Ο Mélenchon με λενινιστική ρητορεία και στρατηγική  επιχειρεί να καταστεί ο πρώτος αντίπαλος του Macron,

http://www.anixneuseis.gr/?p=175905. Σήμερα βλέπουμε ότι δεν φείδεται να κάνει αιχμή του δόρατος αυτής της στρατηγικής του και τα πιο σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως : το Snapchat, την webTV «Le Média», το «ολόγραμμα» που χρησιμοποίησε επιτυχώς κατά την εκλογική του καμπάνια. Και ως παλιός τροτσκιστής ξέρει να «αγοράσει» την ψηφιακή τριχιά που του «πουλάει η παγκοσμιοποίηση» για να την «πνίξει» (;), τουλάχιστον σε μια μόνο χώρα, τη Γαλλία.

 Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

1...2,9132,9142,915...3,026Σελίδα 2,914 από 3,026