«Επαγγελματική κατάρτιση, μαθητεία και ασφάλιση ανεργίας : το 2ο κύμα μεταρρυθμίσεων του Μακρόν »

Από

October 16, 2017

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Την περασμένη Πέμπτη και την Παρασκευή, ο Emmanuel Macron δέχθηκε στο προεδρικό μέγαρο Elysée τους κοινωνικούς εταίρους, κατά μόνας, για τον 2ο γύρο των μεταρρυθμίσεών του, μετά την τροποποίηση του γαλλικού κώδικα εργασίας που θεωρείται ότι θα συμβάλει στην μεγαλύτερη ευελιξία των γαλλικών επιχειρήσεων. Στο μενού των συναντήσεων ήταν : η επαγγελματική κατάρτιση, η μαθητεία και η ασφάλιση ανεργίας που θεωρούνται ότι θα συμβάλουν στην μεγαλύτερη ασφάλεια των εργαζομένων των επιχειρήσεων.

Η ακολουθηθείσα τακτική αυτών των διαβουλεύσεων ; Η ίδια. Να ακούσει τις σχετικές απόψεις και προτάσεις όλων των κοινωνικών οργανώσεων μεν, αλλά σε ξεχωριστές συναντήσεις (όπως δείχνει η εξ αριστερών φωτογραφία του Μακρόν με τον επικεφαλής του αριστερού συνδικάτου CGT Martinez και η εκ δεξιών με τον εκπρόσωπο των εργοδοτών MEDEF Gattaz). Οι κακές γλώσσες λένε ότι ως «αλαζών τύπος που είναι» ο Μακρόν, θέλει να «τους κρατάει διαιρημένους για να μπορεί να τους επιβάλλεται». Άσχετα αν στην πραγματικότητα ήταν διαιρημένοι από πριν και από μόνοι τους οι συνδικαλιστικοί φορείς προς όφελος των διαφόρων συνδικαλιστικών καπετανάτων τους. Παράδειγμά : οι Γάλλοι δημόσιοι υπάλληλοι έκαναν πριν λίγες μέρες την 1^η τους παν-γαλλική απεργία και πανηγύρισαν επειδή είχαν λέει «10 χρόνια να κατέβουν όλοι μαζί οι συνδικαλιστικοί τους φορείς σε κοινή δημοσιοϋπαλληλική απεργία» !

Ο ίδιος βέβαια ο Macron αντέκρουσε το περασμένο Σάββατο τη ρετσινιά του αλαζονικού σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Spiegel λέγοντας : «Δεν είμαι αλαζονικός, είμαι αποφασισμένος». «Δεν είμαι ένας βασιλιάς», όπως με κατηγορούν. Στο μεταξύ την περασμένη Δευτέρα στις πρωινές ειδήσεις του τηλεοπτικού καναλιού France 2 ανακοινώθηκε ότι βελτιώθηκε η δημοτικότητά του κατά 3%, και του πρωθυπουργού Edouard Philippe, σε σχέση με τις προηγούμενες δημοσκοπήσεις που ήταν καταποντιστηκές και για τους δυο. Κάποιοι αναλυτές αποδίδουν αυτήν την βελτίωση της δημοτικότητας σε μερίδα των δεξιών ψηφοφόρων που ικανοποιήθηκαν και από τις αλλαγές που θα επιφέρει η εφαρμογή του νέου κώδικα εργασίας, αλλά και από την αποφασιστικότητα που δείχνει ο Μακρόν. Μάλιστα ορισμένοι από αυτούς λένε ότι «αυτά έπρεπε να τα κάνουν οι δικοί μας πολιτευτές εδώ και 20 χρόνια, αντί να σφάζονται μεταξύ τους για το γκουβέρνο».

Ο γράφων υπενθυμίζει στους αναγνώστες το άρθρο με τίτλο «Γαλλικό κοινωνικό μοντέλο, ξάδελφο των σκανδιναβικών, η φιλοδοξία του Μακρόν», που δημοσιεύθηκε στις 05-09-2017 στις Ανιχνεύσεις http://www.anixneuseis.gr/?p=174464. Εκεί μεταξύ άλλων έγραφα ότι η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν επιδιώκει να καταστήσει τη Γαλλία «μια χώρα χαμηλού κόστους», αλλά να δημιουργήσει ένα γαλλικό κοινωνικό μοντέλο, «ξάδελφο των σκανδιναβικών μοντέλων» στο οποίο θα συνυπάρχουν εποικοδομητικά η ευελιξία της επιχείρησης με την ασφάλεια των εργαζομένων της. Στόχος πολύ δύσκολος για να επιτευχθεί σε μια χώρα με μη σκανδιναβική κουλτούρα συναίνεσης.

Τέλος πάντων, η κυβέρνηση Μακρόν αφού πρώτα ψήφισε την δύσπεπτη συνδικαλιστικά ριζική τροποποίηση του γαλλικού Κώδικα Εργασίας ο οποίος εκτιμάται ότι θα διασφαλίσει μεγαλύτερη ευελιξία στις γαλλικές επιχειρήσεις (δηλαδή το 1^ο σκέλος του διδύμου «ευελιξία με ασφάλεια»), φέρνει τώρα στους κοινωνικούς εταίρους για διαβούλευση μια πιο εύπεπτη συνδικαλιστικά νομοθετική μεταρρύθμιση που ισχυρίζεται ότι θα συμβάλει στη διασφάλιση της μεγαλύτερης ασφάλειας των εργαζομένων τους (δηλαδή το 2ο σκέλος του διδύμου «ευελιξία με ασφάλεια»).

Όπως έγραψε ο δημοσιογράφος Vivien Vergnaud στις 12-10-2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche, η μεταρρύθμιση του εργατικού κώδικα ήταν απλώς ένα απεριτίφ. Το Elysée περνάει τώρα στο δεύτερο στάδιο των μεγάλων κοινωνικών σχεδίων του : την επαγγελματική κατάρτιση, τη μαθητεία και την ασφάλιση ανεργίας… με ένα σχετικό νομοσχέδιο που αναμένεται να ολοκληρωθεί τον Απρίλιο του 2018.

Βέβαια το κοινωνικό κλίμα είναι πιο έντονο από ό, τι ήταν πριν από 4 μήνες : δυσαρέσκεια των δημοσίων υπαλλήλων που διαδήλωσαν την περασμένη Τρίτη, συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2018 που αναμένεται να είναι έντονη στην γαλλική Εθνοσυνέλευση και η κομμουνιστική συνδικαλιστική οργάνωση της CGT που κάλεσε ήδη διαδηλωτές για μια 3η διαδήλωση για τις 19 Οκτωβρίου για την ανάκληση των προεδρικών διαταγμάτων. «Όλοι συμφωνούμε ότι υπάρχει ανησυχία για το τι πρόκειται να γίνει όσον αφορά την επαγγελματική κατάρτιση και την ασφάλιση ανεργίας, και ότι υπάρχουν πολλές αβεβαιότητες”, δήλωσε η Véronique Descacq (της συνδικαλιστικής οργάνωσης CFDT). Η κυβέρνηση από την πλευρά της αντιλέγει ότι με αυτήν την μεταρρύθμιση θα υπάρξει «επέκταση της ασφάλισης ανεργίας στους παραιτούμενους από μια επιχείρηση (που σήμερα δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας) αλλά και στους ελεύθερους επαγγελματίες που κλείνουν τις επιχειρήσεις τους γιατί δεν πήγαν καλά». «Ο στόχος είναι να ανοίξουμε την ασφάλιση ανεργίας σε όλους και να την μεταρρυθμίσουμε για να καταπολεμηθεί η επισφάλεια», εξηγεί η υπουργός εργασίας Muriel Pénicaud. Επειδή οι «επισφαλείς συμβάσεις» είναι «αυτές που κοστίζουν περισσότερο στην ασφάλιση ανεργίας». Προβλέπουμε ένα «bonus-malus» για τις επιχειρήσεις που κάνουν κατάχρηση των σύντομων συμβάσεων. Δηλαδή οι επιχειρήσεις που υπογράφουν συμβάσεις εργασίας πολύ μικρής διάρκειας θα πληρώνουν υψηλότερες εργοδοτικές εισφορές (malus). Ενώ εκείνες που υπογράφουν συμβάσεις εργασίας μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας, κρατούν και εκπαιδεύουν το προσωπικό τους (δηλαδή τους παρέχουν μεγαλύτερη ασφάλεια στη δουλειά τους), θα πληρώνουν χαμηλότερες εισφορές (bonus). Τα συνδικάτα, από την πλευρά τους, φοβούνται ότι αυτά τα νέα δικαιώματα θα οδηγήσουν σε μείωση των αποζημιώσεών τους.

Ένα άλλο ζήτημα τριβής είναι η χρηματοδότηση και η διακυβέρνηση του προτεινόμενου συστήματος. Το σύστημα δεν θα χρηματοδοτείται πλέον μόνο από τις εισφορές, αλλά και από τον φόρο (όπως ο κοινωνικός φόρος CSG). Και θα περάσει από την κοινή διαχείριση των κοινωνικών εταίρων σε μια τριμερή διαχείριση με κρατικό έλεγχο. Όσον αφορά την επαγγελματική κατάρτιση, η κυβέρνηση έχει ήδη υποσχεθεί να διαθέσει 15 δισ. Ευρώ για 5 χρόνια στο πλαίσιο του μεγάλου επενδυτικού σχεδίου της (57 δις), με στόχο την κατάρτιση 1.000.000 μακροχρόνια ανέργων και 1.000.000 μαθητών που εγκαταλείπουν το σχολείο.

«Αυτό που θέλω να κάνω είναι ότι ο κάθε Γάλλος, ο κάθε εργαζόμενος, να μπορεί να έχει τα δικαιώματά του κατάρτισης σε μια συσκευή εύκολης πρόσβασης, πόσες ώρες, πόσο κοστίζει (…) , ποιο είναι το ποσοστό κοινωνικής ένταξης στην απασχόληση μετά την κατάρτιση», υπόσχεται η παραπάνω υπουργός εργασίας. Αναφορικά δε με την μεταρρύθμιση της μαθητείας, όπως και αυτή της κατάρτισης, θα πραγματοποιηθεί σε συνεννόηση με τις περιφέρειες και θα πρέπει να καταστήσει το σύστημα αυτό ελκυστικότερο.

Χθες βράδυ στο μεταξύ ο Μακρόν έδωσε συνέντευξη στο τηλεοπτικό κανάλι TF1 για 1^η φορά μετά την εκλογή του πείθοντας το 39%, ενώ δεν έπεισε το 61% των τηλεθεατών του. Είπε μεταξύ άλλων στους δημοσιογράφους που τον ανέκριναν ότι «κάνει ό,τι είπε» προεκλογικά και ότι «τα αποτελέσματα της πολιτικής του θα φανούν σε 18 με 24 μήνες από τώρα». Είπε επίσης ότι «απελευθερώνει τις επιχειρήσεις και παράλληλα προστατεύει τους εργαζομένους τους», αλλά οι αντιπολιτευόμενοί του απάντησαν ότι όμως «δεν αναδιανέμει τον πλούτο». Η προσέγγιση του Μακρόν επί αυτού είναι «κατά της υπερ-φορολόγησης του κεφαλαίου διότι αυτό θα το βάλει στα πόδια». Θα φύγει. Ενώ ο ίδιος αναμένει να επενδύσει στη Γαλλία.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

The “War after ISIS” begins in Iraq

Από

anixneuseis

October 16, 2017

by: Jennifer Cafarella and Omer Kassim with Najjm Malik

Key Takeaway: A battle is underway between the Iraqi Government, backed by Iran, and Iraqi Kurds for control of Kirkuk, Iraq. Iraqi Security Forces (ISF), Counterterrorism Services (CTS), Federal Police, and Iranian-backed popular mobilization forces (PMF) launched a combined offensive with intent to seize the K1 military base, the Kirkuk airport, and Kirkuk’s oilfields from Kurdish Peshmerga forces at 2:00 a.m. on October 15th. The offensive follows two days of failed negotiations after the government of Iraq (GOI), backed by Iran, demanded Kurdish forces withdraw. US efforts to de-escalate failed. Iran’s role in the offensive further strengthens its influence within Iraq, sidelines the U.S., and will increase Arab Shiite popular support for Iranian-backed candidates in Iraq’s upcoming elections, currently scheduled for April 2018. Iran’s use of an Explosively Formed Penetrator (EFP) against U.S. forces in Salah al Din Province, southwest of Kirkuk, on October 1 likely signals Iran’s resolve to use force to deter the U.S. from taking a direct military role. ISW is monitoring the situation and will provide regular updates.

What happened: Elements from a combined force of Iraqi Security Forces (ISF), Counterterrorism Services (CTS), Federal Police, and Iranian-backed popular mobilization forces (PMF) south of Kirkuk City launched a probing attack against Peshmerga forces southwest of Kirkuk at 2:00 a.m. on October 15^th.The Iranian-backed units include the Badr Organization’s Turkmen Brigade (the 16^th PMU brigade) and three brigades from Asai’b Ahl al-Haq (the 41^st, 42^nd and 43^rd PMU brigades). Clashes are ongoing in the industrial zone southwest of Kirkuk City at the time of writing.

Context: The Iraqi Kurdish Regional Government (KRG) and the government of Iraq (GoI) have been in a standoff after the KRG held areferendum on September 25, 2017 to affirm its right to declare independence. The governments of Iraq, Iran, and Turkey have strongly opposed the Kurdish referendum and took action to compel the KRG to stop short of declaring independence.The Iraqi Supreme Courtdeclared the referendum illegal on September 18^th, pending legal review. The Iraqi government and Iran both prohibited flights to Kurdistan. Iraq held military exercises with Iran along the latter’s border with Iraqi Kurdistan on October 1 and conducted symbolic military exercises with Turkey on September 26 in order to demonstrate solidarity against the referendum. Iraq’s Council of Representatives (CoR) voted on September 27 to authorize Iraqi Prime Minister Haider al Abadi to retake Kirkuk and its oil fields, prompting a Kurdish boycott of the CoR.

The Iraqi Kurds have thus faced a decision about whether to declare outright independence from Baghdad after receiving a popular mandate to do so through the referendum. Intra-Kurdish divisions both within Iraq’s main Kurdish political parties, the Patriotic Union of Kurdistan (PUK) and the Kurdistan Democratic Party (KDP), complicated the Kurds’ way forward. KRG President Masoud Barzani, the President of the KRG and head of the KDP, has been the referendum’s staunchest supporter. His chief lifetime rival, Jalal Talabani, died on October 3, 2017 after a stroke in 2012 and protracted hospitalization. Talabani’s death accelerated a pre-existing completion for leadership over the PUK movement between his family and a separate sub-faction led by KRG vice president Kosrut Rasoul. The battle for Kirkuk will unify the PUK and KDP in defense of the Kurdish region despite their political differences. Its outcome will likely affect the timeline of KRG elections currently scheduled for November 1, 2017.

What changed: The government of Iraq backed by Iran began to compel Iraqi Kurdistan into withdrawing its armed forces from Kirkuk on October 12. Baghdad and Tehran separately issued ultimatums to the KRG. Prime Minister Haider al Abadi and leader of the Iranian-proxy Badr Organization, Hadi al Ameri, both issued statements on October 13 demanding Kurdish forces relinquish unilateral control over Kirkuk. Iranian Islamic Revolutionary Guards Corps Quds Force Commander Qassem Soleimani traveled to Iraq and likely delivered a direct ultimatum from Ayatollah Ali Al Khameni to Kurdish leader. He also delivered a message of Khameni’s support to Abadi. He remains in Iraqi Kurdistan at the time of writing, according to local reports.

The joint Iraqi-Iranian demand followed the deployment of a combined force of Iranian-backed militias, Federal Police, and the 9^th Iraqi Armored Division to frontline positions with the Kurdish Peshmerga south and west of Kirkuk City on October 12^th. Local Kurdish Peshmerga commanders claimed that the local PMF and ISF commanders demanded Peshmerga forces withdraw from oil installations, the Kirkuk airport, and the K1 military base within 48 hours, citing a decision from Prime Minister Abadi. The KDP and PUK immediately deployed as many as 6,000 reinforcements to Kirkuk and withdrew from areas west and south of Kirkuk City in order to consolidate a new defensive perimeter. A lethal Iranian proxy group, AAH, attacked the headquarters of the PUK in Tuz Khurmatu, a disputed Kurdish and Shiite Turkmen town, overnight on October 13. The attack signaled Iran’s commitment to fight if the Kurds refused to back down.

Iraqi Kurds initially attempted to de-escalate the situation in Kirkuk without relinquishing control of the installations and facilities demanded by Abadi. The Kurdish President of Iraq Fuad Masum traveled to Suleimaniya on October 14 to mediate a possible resolution of the standoff in Kirkuk. He later met with leadership from both the PUK and the KDP in Dokan, Suleimaniya province and then delivered a five-pointproposal to Baghdad. Baghdad rejected the proposal.

Implications: The attack against Kurdish forces in Kirkuk could lead to full-sale war between the KRG and government of Iraq. Iran’s role in the offensive further strengthens its influence within GoI and will increase Arab Shiite popular support for Iranian-backed candidates in Iraq’s upcoming elections, currently scheduled for April 2018. It also sidelines the U.S. Iran’s likely use of an Explosively Formed Penetrator (EFP) against U.S. forces in Salah al Din Province, southwest of Kirkuk, on October 1 likely signals Iran’s resolve to use force to deter a direct U.S. military role, if necessary.

ISW is monitoring the situation and will provide regular updates.

Posted by Institute for the Study of War at 10:40 PM

Η αμερικανοτουρκική κρίση και η Ελλάδα

Από

anixneuseis

October 16, 2017

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΙΛΗΣ*

Κουρδικές δυνάμεις στη Συρία. H πολυεπίπεδη στήριξη της Ουάσιγκτον στους Κούρδους υπήρξε το σημείο καμπής στις σχέσεις με την Αγκυρα.

Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις διέρχονται τη μεγαλύτερη κρίση στα χρόνια της πολιτικής κυριαρχίας του Ερντογάν. Της αναστολής των ταξιδιωτικών θεωρήσεων προηγήθηκαν αρκετά επεισόδια. Την απογοήτευση του Ερντογάν για το «άδειασμα» της Αγκυρας στο συριακό ζήτημα (ήδη από το 2013), ακολούθησε η πολυεπίπεδη στήριξη της Ουάσιγκτον στους Κούρδους της Συρίας. Αργότερα, το αποτυχημένο πραξικόπημα έριξε βαριά σκιά, με την κρατούσα άποψη σε μέρος των ερντογανικών να είναι πως υπήρξε αμερικανικός δάκτυλος. Αμέσως μετά, η έκδοση Γκιουλέν κατέστη κυρίαρχο θέμα στις διμερείς σχέσεις (αν και η μη έκδοσή του μάλλον βολεύει την τουρκική κυβέρνηση) και πλέον κάθε ενέργεια αντιμετωπίζεται εκατέρωθεν με εμφανή καχυποψία. Οι συλλήψεις στελεχών που βρέθηκαν κοντά στον Ερντογάν και η ανταπόδοση με ανάλογες κινήσεις από την Τουρκία επιδείνωσαν το κλίμα. Η αποκάλυψη θέσεων των αμερικανικών δυνάμεων που συνδράμουν τους Κούρδους της Συρίας και η ανταλλαγή κατηγοριών για στήριξη τρομοκρατών αποτελούν πρωτόγνωρες καταστάσεις για τους δύο νατοϊκούς συμμάχους.

Το κερασάκι στην τούρτα προέρχεται από τις επιλογές της τουρκικής διπλωματίας: (ευκαιριακή;) σύμπραξη στο συριακό με Ιράν και Ρωσία σε περιφρόνηση του αμερικανικού παράγοντα, όταν οι σχέσεις και των δύο με τις ΗΠΑ δοκιμάζονται σοβαρά, προσέγγιση με καθεστώτα, όπως αυτό της Βενεζουέλας, τα οποία βρίσκονται στη «μαύρη λίστα», διατήρηση των εντάσεων με το Ισραήλ, με τον Λευκό Οίκο σχεδόν να ταυτίζεται με το Τελ Αβίβ και, τέλος, ενδυνάμωση της εταιρικής σχέσης με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, το Κατάρ και τη Χαμάς κόντρα σε Αίγυπτο και Σαουδική Αραβία και ενώ το Ριάντ έχει εκ νέου (μετά την περίοδο Ομπάμα) επανακάμψει ως εκ των στενότερων συμμάχων της Ουάσιγκτον στην περιοχή.

Ο Ερντογάν βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε δυσχερή θέση. Οι συνθήκες στην τουρκική οικονομία δεν επιτρέπουν πειραματισμούς, δεδομένης και της εξάρτησης από το δολάριο τόσο στο κρατικό και επιχειρηματικό όσο και στο νομισματικό πεδίο. Εξάλλου, ο Τούρκος πρόεδρος δεν επιθυμεί η επόμενη (διπλή) εκλογική αναμέτρηση να διεξαχθεί υπό δυσμενείς οικονομικούς όρoυς γι’ αυτόν και ενώ το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος εμφάνισε οριακή πλειοψηφία υπέρ του. Εχοντας, όμως, «εκπαιδεύσει» τους υποστηρικτές του σε μαξιμαλιστικές θέσεις και πύρινους λόγους, ως ο ηγέτης που υψώνει το ανάστημά του και ομιλεί επί ίσοις όροις με τους ισχυρούς του πλανήτη, θα δυσκολευθεί να υποχωρήσει όσο γρήγορα χρειάζεται για να αποφύγει την πρόκληση μεγαλύτερης ζημιάς. Και οι ΗΠΑ, πάντως, παρά τη δυσπιστία προς το καθεστώς Ερντογάν, δεν θέλουν να απολέσουν συνολικά την Τουρκία.

Η Αθήνα ορθώς δεν αντιπαραβάλλει τη σημασία της σε σχέση με την Αγκυρα. Τα μεγέθη δεν είναι όμοια και η αξία της χώρας μας βασίζεται σε διαφορετικά γνωρίσματα. Επί παραδείγματι, δεν είμαστε πρωταγωνιστές στη Μέση Ανατολή (όχι ότι είναι η Τουρκία), ούτε μεγάλη αγορά ή μουσουλμανικό κράτος με διευρυμένα γεωγραφικά πολιτικά και οικονομικά ανοίγματα (συχνά πάντως η διπλωματική υπερέκταση γυρίζει μπούμερανγκ). Είμαστε, όμως, έμπιστοι συνομιλητές σημαντικών περιφερειακών δρώντων (Ισραήλ, Αίγυπτος), αξιόπιστοι και προβλέψιμοι όσο χρειάζεται, δυνάμει ενεργειακό και εμπορικό διαμετακομιστικό κέντρο, εσχάτως δε έχουμε αποκτήσει αναβαθμισμένο ρόλο στους αμερικανικούς/νατοϊκούς σχεδιασμούς. Απαιτούνται, ωστόσο, προσεκτικοί χειρισμοί σε μια συγκυρία μεταβολής των παγκόσμιων ισορροπιών αλλά και έναντι μιας ηγεσίας (της αμερικανικής) που χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις και ασταθείς επιλογές στην πολιτική της.

* Ο δρ Κωνσταντίνος Φίλης είναι διευθυντής ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.

“Καθημερινή”

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ INTERSTELLAR

Από

anixneuseis

October 15, 2017

Συγγραφέας: Κιπ Θορν.- Μετάφραση: Παναγιώτης Δρεπανιώτης

Επιστημονική επιμέλεια: Γρηγόρης Πανουτσόπουλος

Ένα ταξίδι στη εξώκοσμη επιστήμη πίσω από την ταινία Interstellar του Κρίστοφερ Νόλαν, γραμμένο από τον θεωρητικό φυσικό Κιπ Θορν.

Η ταινία Interstellar, από τον βραβευμένο κινηματογραφιστή Κρίστοφερ Νόλαν, μας οδηγεί σε ένα φανταστικό ταξίδι πέρα από το ηλιακό μας σύστημα. Πολλή από την επιστήμη του Interstellar βρίσκεται στα σύνορα όσων κατανοεί σήμερα ο άνθρωπος ή λίγο πιο πέρα

από αυτά.

Στο βιβλίο H επιστήμη του Interstellar, ο Κιπ Θορν (Νόμπελ Φυσικής 2017),ο φυσικός που συμβούλευσε τον Νόλαν στο επιστημονικό μέρος της ταινίας, μας δείχνει ότι τα όσα απίστευτα συμβαίνουν επί της οθόνης και τα εκθαμβωτικά οπτικά εφέ που υλοποιήθηκαν για πρώτη φορά είναι θεμελιωμένα σε αληθινή επιστήμη. Ο Θορν μοιράζεται μαζί μας τις εμπειρίες που είχε ως επιστημονικός σύμβουλος της ταινίας και, στη συνέχεια, προχωράει στο επιστημονικό κομμάτι. Με κεφάλαια για τις σκουληκότρυπες, τις μαύρες τρύπες,το διαστρικό ταξίδι, και πολλά άλλα,οι επιστημονικές γνώσεις του Θορν πολλές από τις οποίες αξιοποιήθηκαν κατά την προετοιμασία του σεναρίου και κατά το γύρισμα του Interstellar περιγράφουν τους νόμους της Φυσικής που κυβερνούν το σύμπαν μας και τα πραγματικά αξιοθαύμαστα φαινόμενα που είναι πιθανά χάρη σε αυτούς τους νόμους.

Όπως σημειώνει και ο Κιπ Νόλαν, σκηνοθέτης του Interstellar: “Ο Κιπ με δίδαξε ποιο είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό της επιστήμης — η ταπεινοφροσύνη της μπροστά στις εκπλήξεις της Φύσης. Η στάση αυτή του επέτρεπε να απολαμβάνει τις δυνατότητες που του πρόσφερε η φανταστική αφήγηση για την προσέγγιση των παραδόξων και των αγνώστων από μια διαφορετική οπτική γωνία —εκείνη της εξιστόρησης. Το βιβλίο που κρατάτε παρουσιάζει με αφθονία τη ζωηρή φαντασία του Κιπ και την ασταμάτητη ορμή του να κάνει κατανοητή την επιστήμη σε όσους από εμάς δεν διαθέτουμε την τεράστια ευφυΐα του ή τον θηριώδη όγκο των γνώσεών του. Θέλει να καταλαβαίνουν όλοι και να ενθουσιάζονται με τις αλήθειες του σύμπαντός”

Η επιστήμη του Interstellar απλώνεται και στα τέσσερα πλαίσια: το νευτώνειο, τη σχετικότητα, την κβαντομηχανική και την κβαντική βαρύτητα. Συνεπώς, ένα μέρος της επιστήμης αυτής είναι γνωστό ότι αποτελεί αλήθεια, ένα άλλο μέρος της αποτελείται από έγκυρες υποθέσεις και το υπόλοιπο είναι απλές εικασίες. Το στοιχείο αυτό αυξάνει τη γοητεία της ταινίας αλλά και του βιβλίου όπου ο Κιπ Θορν εξηγεί πώς ξεκινούν οι επιστήμονες με ιδέες που αρχικά είναι απλώς εικασίες και στη συνέχεια δείχνουν ότι είναι λανθασμένες ή τις προβιβάζουν σε εμπεριστατωμένες υποθέσεις ή σε καθιερωμένη επιστημονική γνώση.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί την τελική φάση του οράματος που είχε για το Interstellar ο Κιπ Θορν: “Η φάση όπου το κοινό, ενδιαφέρεται για την επιστήμη του Interstellar και αναζητά εξηγήσεις για τα παράξενα πράγματα που συμβαίνουν στην ταινία. Οι απαντήσεις είναι εδώ. Γι’ αυτό έγραψα τούτο το βιβλίο. Απολαύστε το!”

Απόσπασμα Ι

Το 1987, χάρη στην αφορμή που μου έδωσε ο Καρλ Σέιγκαν όταν συζητήσαμε το σενάριο της ταινίας “Η Επαφή” (Κεφάλαιο 14), συνειδητοποίησα κάτι εκπληκτικό για τις σκουληκότρυπες. Αν οι σκουληκότρυπες επιτρέπονται από τους νόμους της φυσικής, τότε οι νόμοι του Αϊνστάιν επιτρέπουν τη μεταμόρφωσή τους σε μηχανές του χρόνου. Το πιο ωραίο σχετικό παράδειγμα ήταν μια έμπνευση που είχε έναν χρόνο αργότερα ένας στενός φίλος μου, ο Ιγκόρ Νοβίκοφ, στη Μόσχα, στη Ρωσία. Το παράδειγμα του Ιγκόρ (Σχήμα 30.2) δείχνει ότι η μεταμόρφωση μιας σκουληκότρυπας σε μηχανή του χρόνου μπορεί

να συμβαίνει στη φύση, χωρίς τη βοήθεια ευφυών όντων.

Στο παρακάτω Σχήμα (Σχήμα 30.2 του βιβλίου), το κάτω στόμιο της σκουληκότρυπας περιφέρεται γύρω από μια μαύρη τρύπα και το πάνω στόμιο βρίσκεται μακριά της.

Λόγω της ισχυρής βαρύτητας της μαύρης τρύπας, ο νόμος του Αϊνστάιν για τη στρέβλωση του χρόνου υπαγορεύει ότι ο χρόνος θα ρέει πιο αργά στο κάτω στόμιο από ό,τι στο πάνω στόμιο. Πιο αργά, δηλαδή, κατα μήκους της διαδρομής της ισχυρής έλξης της βαρύτητας: τη διακεκομμένη μοβ διαδρομή που διασχίζει το εξωτερικό σύμπαν. Από την άλλη δεδομένου ότι η βαρυτική έλξη μέσα στη σκουληκότρυπα είναι ελάχιστη, ο νόμος του Αϊνστάιν για την παραμόρφωση του χρόνου υπαγορεύει ότι, όπως φαίνεται μέσα από τη σκουληκότρυπα, ο χρόνος θα ρέει στο πάνω στόμιο ουσιαστικά με τον ίδιο ρυθμό όπως στο κάτω στόμιο. Επομένως, δεν υπάρχει χρονική υστέρηση όταν τα ρολόγια συγκρίνονται

Ας υποθέσουμε τώρα ότι η απόσταση μεταξύ των στομίων στο εξωτερικό σύμπαν είναι αρκετά μικρή ώστε να μπορείτε να τη διανύσετε σε πέντε λεπτά, σύμφωνα με τα ρολόγια, και ότι μπορείτε να διασχίσετε τη σκουληκότρυπα σε ένα λεπτό. Η σκουληκότρυπα θα έχει γίνει μια μηχανή του χρόνου. Εσείς φεύγετε από το πάνω στόμιο στις 2:00, όπως μετράει την ώρα το ρολόι που βρίσκεται εκεί, και ταξιδεύετε μέσα από το εξωτερικό σύμπαν προς το κάτω στόμιο, φτάνοντας στις 2:05 ώρα του πάνω ρολογιού και στη 1:05 ώρα του κάτω ρολογιού. Κατόπιν πραγματοποιείτε ένα μονόλεπτο ταξίδι μέσα από τη σκουληκότρυπα, από το κάτω στόμιο στο πάνω. Αφού τα ρολόγια είναι συγχρονισμένα όταν η κίνηση γίνεται μέσω της σκουληκότρυπας, θα φτάσετε στο πάνω στόμιο στη 1:06 όπως θα φαίνεται και από τα δύο ρολόγια. Με άλλα λόγια, θα έχετε επιστρέψει στην αφετηρία σας 54 λεπτά πριν από την αναχώρηση σας (που ήταν στις 2:00) και θα συναντήσετε τον νεότερο εαυτό σας.

Αν αυτό το κάτι που ταξιδεύει μέσα από την σκουληκότρυπα είναι ένα σωματίδιο φωτός (ένα φωτόνιο), για παράδειγμα, τότε ενώ αρχικά είχαμε στην αφετηρία ένα φωτόνιο, θα βρεθούμε με δύο φωτόνια κατά την ώρα εκκίνησης στην αφετηρία. Μόλις κάνουν το ταξίδι και αυτά τα δύο, θα έχουμε τέσσερα στον ίδιο τόπο και χρόνο, ύστερα οκτώ, ύστερα δεκαέξι…! Η ενέργεια που θα ρέει μέσα από τη σκουληκότρυπα θα διπλασιάζεται διαρκώς, ίσως μέχρι τη στιγμή κατά την οποία η ενέργεια της βαρύτητας θα καταστρέψει τη σκουληκότρυπα τη στιγμή ακριβώς που μετατρέπεται σε μηχανή του χρόνου.

Σκεφτήκαμε αρχικά ότι η έκρηξη θα ήταν πολύ ασθενική για να καταστρέψει τη σκουληκότρυπα. Νομίζαμε ότι η σκουληκότρυπα θα γινόταν μηχανή του χρόνου παρά την έκρηξη. Ο Στίβεν Χόκινγκ μας έπεισε για το αντίθετο. Μας έπεισε ότι η μοίρα της έκρηξης

ελέγχεται από τους νόμους της κβαντικής βαρύτητας. Μόνο όταν θα κατανοούμε καλά εκείνους τους νόμους θα γνωρίζουμε Ο Στίβεν, ωστόσο, ήταν τόσο βέβαιος ότι η τελική απάντηση θα είναι πως οι μηχανές του χρόνου δεν μπορούν να συμβούν, θέση που τον οδήγησε να εισάγει την .εικασία προστασίας της χρονολογίας.: οι φυσικοί νόμοι πάντα θα αποτρέπουν το ταξίδι πίσω στον χρόνο και με αυτόν τον τρόπο θα κρατούν το σύμπαν ασφαλές για τους ιστορικούς…

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, πολλοί ερευνητές προσπάθησαν να αποδείξουν ή να διαψεύσουν την εικασία του Χόκινγκ για την προστασία της χρονολογίας. Το συμπέρασμα

σήμερα, νομίζω, ότι παραμένει το ίδιο όπως στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν οι δυο μας ανταλλάσσαμε απόψεις για το θέμα: μόνο οι νόμοι της κβαντικής βαρύτητας το γνωρίζουν με βεβαιότητα και επομένως μόνο ένα ταξίδι όπως του Interstellar θα μας δώσει την απάντηση.

Απόσπασμα ΙΙ

Στην ταινία το χείλος του ηφαιστείου είναι πολύ στενό και γι’ αυτό η κρίσιμη τροχιά είναι εξαιρετικά ασταθής. Μικροσφάλματα στην πλοήγηση θα βυθίσουν το Εντούρανς είτε προς τον Γαργαντούα [την μαύρη τρύπα της ταινίας Interstellar] (προς τα κάτω, μέσα στο ηφαίστειο) είτε μακριά από τον Γαργαντούα (προς τα κάτω, μέσα στην τάφρο).

Τα σφάλματα είναι αναπόφευκτα και γι’ αυτό χρειάζονται συνεχείς διορθώσεις στην πορεία του Εντούρανς από ένα καλοσχεδιασμένο σύστημα ανάδρασης, σαν το σύστημα ελέγχου

πορείας ενός αυτοκινήτου αλλά πολύ καλύτερο. Το σύστημα ανάδρασης δεν είναι αρκετά καλό και το Εντούρανς καταλήγει επικίνδυνα χαμηλά, στην εσωτερική πλευρά του χείλους του ηφαιστείου. Το Εντούρανς πρέπει να χρησιμοποιήσει όλη την προωθητική δύναμη που διαθέτει για να βρεθεί ξανά στην κρίσιμη τροχιά.

Αυτά όλα όμως είναι πολύ λεπτά και τεχνικά θέματα για τέτοιες σκηνές, όπου η δράση περισσεύει, οπότε ο Κρίστοφερ Νόλαν επέλεξε μια απλούστερη και πιο ωμή προσέγγιση. Καμία αναφορά σε αστάθειες. Το Εντούρανς απλώς βυθίζεται υπερβολικά κοντά στον Γαργαντούα και ο Κούπερ αντιδρά με όση προώθηση μπορεί να συγκεντρώσει ώστε να σκαρφαλώσει και πάλι στην κορυφή και να ξεφύγει από τον Γαργαντούα.

Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: το αποβατικό 1, με πιλότο το TARS, και το Ρέιντζερ 2, με πιλότο τον Κούπερ, πυροδοτούν τους πυραύλους τους ενώ τα σκάφη είναι ακόμα συνδεδεμένα με το Εντούρανς, ωθώντας το και πάλι έξω από τη βαρυτική αγκαλιά του Γαργαντούα. Στη συνέχεια, για να αποκομίσουν και την τελευταία διαθέσιμη προώθηση, πυροδοτούν τα εκρηκτικά που ωθούν το Εντούρανς μακριά από το αποβατικό 1 και το Ρέιντζερ 2. Το αποβατικό και το Ρέιντζερ βυθίζονται προς τα κάτω, προς τον

Γαργαντούα, παίρνοντας αντίστοιχα μαζί τους το TARS και τον Κούπερ. ενώ το Εντούρανς σώζεται (Σχήμα 27.7).

Στην ταινία ακούμε τη δραματική συνομιλία του αποχωρισμού μεταξύ της Μπραντ και του Κούπερ. Η Μπραντ δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει ο Κούπερ και το TARS να συνοδέψουν το αποβατικό και το Ρέιντζερ στο εσωτερικό της μαύρης τρύπας.

Κορύφωση της υψηλής πολιτικής από τη Ρωσία

Από

anixneuseis

October 15, 2017

Σάββας Καλεντερίδης

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στον διαχρονικό στρατηγικό στόχο που κληρονόμησε η Ρωσία από τη Σοβιετική Ένωση, δηλαδή την αποδυνάμωση της ΝΑ Πτέρυγας του ΝΑΤΟ, κάτι που θα της επιτρέψει να «αναπνεύσει» από το βραχνά που στήνει στον ευρωπαϊκό της περίγυρο το ΝΑΤΟ, ο οποίος, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, σταδιακά μέσω της επέκτασης της Ατλαντικής Συμμαχίας την περισφίγγει, με στόχο τον πλήρη αποκλεισμό της κυρίως από τις θάλασσες.

Επίσης, το προηγούμενο άρθρο μας είχε σταματήσει στην περίτεχνη παγίδα που έστησε η Ρωσία στην Τουρκία, με ένα πλέγμα οικονομικών και εμπορικών κυρώσεων και απαγορεύσεων, που προκάλεσε πλήγμα στην τουρκική οικονομία.

Μπορεί να τονίζαμε δε ότι το κερασάκι σε όλα αυτά, αν τα θεωρήσουμε ως… τούρτα, ήταν η παραχώρηση άδειας λειτουργείας στη Μόσχα σε Γραφείο Αντιπροσώπευσης στο Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (YPG) των Κούρδων της Συρίας, όμως αυτό που σήμανε συναγερμό και οδήγησε τον Ερντογάν στην κυριολεξία γονυπετή στον Πούτιν, μόλις λίγους μήνες μετά την κατάρριψη, ήταν η δήλωση του Ρώσου ηγέτη ότι ήλθε η ώρα των Κούρδων.

Βλέποντας ο Ερντογάν ότι μετά τις ΗΠΑ, που έχουν στην ουσία υιοθετήσει το αυτόνομο Κουρδιστάν, στο Β. Ιράκ, και τα δυο κουρδικά καντόνια στη Συρία, του Κομπάνι και του Τζεζίρε, έρχεται και η Ρωσία να υιοθετήσει το καντόνι του Αφρίν, που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα από τις ακτές της Μεσογείου, έκανε το μεγάλο βήμα. Εγκατέλειψε τις ΗΠΑ, και στα μέσα Ιουνίου 2016 έστειλε μια ταπεινωτική επιστολή στον Πούτιν, με την οποία στην ουσία έδινε το δικαίωμα στον Ρώσο ηγέτη να καθορίσει εκείνος τους κανόνες του παιχνιδιού και το πλαίσιο των σχέσεων των δυο χωρών.

Ακολούθησε η επίσκεψη Ερντογάν στην Αγία Πετρούπολη στις 9 Αυγούστου 2016, όπου θα λέγαμε ότι έσπασε ο πάγος μεταξύ των δυο ηγετών και των χωρών τους.

Τις μέρες εκείνες οι Κούρδοι, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, καταλάμβαναν την Ιεράπολη (Μένπετζ), κωμόπολη στρατηγικής σημασίας, και απέμεναν μόνο 15-20 χιλιόμετρα για να ενώσουν οι Κούρδοι τα καντόνια του Κομπάνι και του Αφρίν, ολοκληρώνοντας έτσι τον περίφημο Κουρδικό Διάδρομο. Μετά έμεναν περί τα 20-30 χιλιόμετρα για να βγουν στη θάλασσα.

Εκεί η ρωσική υψηλή πολιτική έφθασε στην κορύφωσή της. Η Ρωσία έδωσε την άδεια στην Τουρκία να εισβάλει στη Συρία και να καταλάβει την Αλ Μπαμπ, παίρνοντας στην κυριολεξία τη μπουκιά απ’ το στόμα των Κούρδων και των συμμάχων τους Αμερικανών.

Όμως η άδεια είχε… συντεταγμένες! Όταν η Τουρκία στις 9 Φεβρουαρίου του 2017 τις παραβίασε και επιχείρησε να προχωρήσει πέραν των συμφωνηθέντων, όπως συνήθως πράττει, ένα αεροσκάφος «άγνωστης» ταυτότητας βομβάρδισε κτήριο που χρησιμοποιούσε ο τουρκικός στρατός ως τοπικό επιτελείο. Αποτέλεσμα: τρεις αξιωματικοί νεκροί και εννιά τραυματίες!

Όταν η Τουρκία σταθεροποιήθηκε στην Αλ Μπαμπ, άρχισε να κάνει επιχειρησιακά σχέδια εναντίον του καντονιού του Αφρίν.

Τότε η Ρωσία έστειλε στρατεύματα στο Αφρίν, τα οποία σήκωσαν ρωσικές σημαίες. Έτσι η Τουρκία ήταν αδύνατον να επιχειρήσει εναντίον του Αφρίν, γιατί στην ουσία θα ήταν σαν να επιχειρεί εναντίον των Ρώσων, οι οποίοι έπαιζαν τη γάτα με το ποντίκι και με τους Κούρδους, από τους οποίους απαιτούσαν την άδεια να εγκατασταθούν στρατεύματα της Συρίας στο Αφρίν, για να αποκλειστεί μια τουρκική επίθεση!

Παρέλειψα να αναφέρω ότι όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία ήταν αρωγός στις προσπάθειες της Συρίας και της Ρωσίας για την απελευθέρωση του Χαλεπίου, που ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2017 και ήταν στρατηγικής σημασίας νίκη για τον Άσαντ.

Τα τελευταία τα αφήσαμε για το τέλος.

Οι Κούρδοι οσονούπω ολοκληρώνουν την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ράκας, με τη βοήθεια των ΗΠΑ και παράλληλα την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από την περιοχή που βρίσκεται ανατολικά του ρου του Ευφράτη, στην περιφέρεια Ντερ εζ Ζορ.

Ήταν γνωστό ότι τις επόμενες εβδομάδες θα ακολουθούσε επιχείρηση εκδίωξης των παρακλαδιών της Αλ Κάιντα από την περιφέρεια Ιντλίμπ. Την επιχείρηση θα έκαναν οι Κούρδοι του Αφρίν, με τη βοήθεια των ΗΠΑ.

Όμως, όταν ολοκλήρωναν αυτήν την επιχείρηση, οι Κούρδοι θα έβγαιναν στη θάλασσα.

Την αδημονία της Τουρκίας να αποτραπεί αυτή η επιχείρηση εκμεταλλεύτηκε και πάλι η Μόσχα και έδωσε άδεια στην Τουρκία να εισβάλει στη Συρία και να εγκαταστήσει στρατεύματα στη μεθόριο του Αφρίν, κλείνοντας το δρόμο στους Κούρδους.

Αν οι Κούρδοι θελήσουν να βγουν στη θάλασσα, πρέπει να πολεμήσουν με τον τουρκικό στρατό.

Όμως τότε θα πρόκειται για έναν ενδονατοϊκό πόλεμο, αφού οι Κούρδοι εξοπλίζονται φανερά πλέον από τις ΗΠΑ.

Μήπως έτσι θα έχουμε το περίφημο ρήγμα στη ΝΑ Πτέρυγα του ΝΑΤΟ;

pontos-news.gr

The US Cannot Go It Alone On Iran

Από

anixneuseis

October 15, 2017

RICHARD N. HAASS Oct 14, 2017 Project Syndicate.

Dealing with an ambitious and powerful Iran entails a broad range of open-ended challenges that define the ever-turbulent Middle East. Without the 2015 nuclear deal, however, those challenges are likely to become even more daunting.

NEW YORK – US President Donald Trump has announced what was long anticipated: that he will not certify that Iran is complying with the July 2015 “Joint Comprehensive Plan of Action” (JCPOA) signed by the United States, China, Russia, France, Germany, the United Kingdom, and Iran. Nor will he certify that the suspension of sanctions undertaken by the US as part of the agreement is justified and in the vital national interest of the US.

To be clear, such certifications are not required by the JCPOA. Rather, they are required every 90 days by a law enacted by the US Congress soon after the accord was signed. It is also essential to underscore that Trump did not withdraw from the JCPOA itself. What he chose was a compromise: to make clear his disdain for the agreement without leaving it or reintroducing sanctions that were removed as part of it (a step that would be tantamount to US withdrawal).

What happens next is unclear. Congress has 60 days to reintroduce some or all of the suspended sanctions but is unlikely to do so. It might, however, introduce new sanctions tied to Iran’s behavior in Syria or elsewhere in the region. Consistent with this, Trump announced his intention to place extra sanctions on Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps.

If the US were to impose new sanctions for any purpose at any time, it would likely find itself alone. The Europeans, China, and Russia are highly unlikely to join, not only because of financial self-interest, but also because Iran is in compliance with the JCPOA. This is a point made by international inspectors operating under United Nations auspices, as well as by senior US officials, including Secretary of Defense Jim Mattis.

To argue, as some in America do, that Iran is not complying with the spirit of the JCPOA is meaningless: “spirit” is a phrase without legal standing. And while it is fair to argue that much of what Iran is doing in the region is a legitimate cause for concern, it is not grounds for reintroducing sanctions under the accord.

Renegotiating the JCPOA to extend the duration of several of its constraints, make inspections more intrusive, and expand its coverage to missiles is attractive in the abstract. But it is totally unworkable in practice, as Iran and most (or all) of the other signatories of the JCPOA would reject these demands. The threat to terminate US participation in the JCPOA if such changes are not made will thus prove either empty or self-defeating if carried out.

None of this is meant to argue that the JCPOA is a good agreement. Still, Trump’s decision not to certify was unwarranted and ill-advised. The agreement was the result of a collective effort. American unilateralism now could make forging a common front against Iran much more difficult in the future.

Trump’s move is also bad for US foreign policy. There must be a presumption of continuity if a great power is to be great. Unpredictability can provide a tactical advantage, but it is also a strategic liability.

Here there is an obvious link with North Korea. At some point, the US may determine that diplomacy has a role in managing the North Korean nuclear and missile challenges. But America’s ability to offer a credible diplomatic path will be seriously undermined if others judge that it cannot be trusted to stand by agreements.

There is also a more immediate problem: if the US sets in motion a dynamic that causes the JCPOA to unravel, and Iran resumes nuclear activities currently precluded by the accord, a crisis will erupt at a time when the US already has its hands full with North Korea.

Despite these considerations, it would also be a mistake to focus just on the US announcement and not also on Iranian behavior. In the short run, the world needs to contend with an Iran that is an imperial power, one that seeks to remake large swaths of the Middle East in its image. What is needed is a policy of containment of Iran across the region – including support for the Kurds in northern Iraq and Syria, as well as of other groups and countries that are pushing back against Iran.

In the longer run, the challenge is to deal with the JCPOA’s flaws, above all with its sunset provisions. The agreement “parked” the nuclear problem, rather than resolving it. Important provisions of the accord will expire in either eight or 13 years. At that time, inspections will not prevent Iran from putting in place many of the prerequisites of a nuclear weapons program that could be made operational with little warning.

It cannot be assumed, as some do, that Iran’s intentions and behavior will moderate over the next decade or 15 years. On the contrary, Iran is more likely to remain a hybrid regime in which a government coexists with a permanent religious authority and with powerful military forces and intelligence units that exercise considerable political influence and largely operate outside the government’s control.

Dealing with an ambitious and powerful Iran thus entails a broad range of other open-ended challenges that define the ever-turbulent Middle East. Without the JCPOA, however, those challenges would become even more daunting.

RICHARD N. HAASS

Writing for PS since 2000

Richard N. Haass, President of the Council on Foreign Relations, previously served as Director of Policy Planning for the US State Department (2001-2003), and was President George W. Bush’s special envoy to Northern Ireland and Coordinator for the Future of Afghanistan. He is the author of A World in Disarray: American Foreign Policy and the Crisis of the Old Order.

https://www.project-syndicate.org/commentary/trump-decertification-iran-nuclear-deal-by-richard-n–haass-2017-10?utm_source=Project+Syndicate+Newsletter&utm_campaign=724ae23045-sunday_newsletter_15_10_2017&utm_medium=email&utm_term=0_73bad5b7d8-724ae23045-105555629

Washington Post: Ο Erdoğan αφιέρωσε τη μισή συνάντηση με τον πρώην αντιπρόεδρο Biden για την απελευθέρωση του Zarrab

Από

anixneuseis

October 15, 2017

Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απαίτησε την απελευθέρωση του Reza Zarrab, ενός Τουρκο-Ιρανού εμπόρου χρυσού, ο οποίος πρόκειται να δικαστεί για το ξέπλυμα εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και απάτες στις ΗΠΑ, καθώς και την απόλυση του αμερικανού τότε εισαγγελέα Preet Bharara, σε μια ιδιωτική συνάντηση με τον τότε αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στις 21 Σεπτεμβρίου 2016, αφιερώνοντας τη μισή από την 90λεπτη συνομιλία στον Zarrab, έγραψε ο David Ignatius στην εφημερίδα “The Washington Post” την Πέμπτη.

Ο Πρόεδρος Erdoğan την Πέμπτη κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τον φυλακισμένο Zarrab ως πληροφοριοδότη.

“Η εκστρατεία του Ερντογάν για την απελευθέρωση του Zarrab ήταν αξιοσημείωτη. Ζήτησε την απελευθέρωσή του καθώς και την απόλυση του Bharara, σε μια ιδιωτική συνάντηση με τον τότε αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν στις 21 Σεπτεμβρίου 2016, όπου αξιωματούχοι των ΗΠΑ λένε ότι η μισή συνομιλία των 90 λεπτών ήταν αφιερωμένη στον Ζαράμπ”, έγραψε ο Ignatius.

“Η σύζυγος του Ερντογάν (Εμινέ Ερντογάν) παρακάλεσε για την υπόθεση εκείνη τη νύχτα την Τζίλ Μπάιντεν (σύζυγος του Μπάιντεν). Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης της Τουρκίας, Μπεκίρ Μπόζνταγκ, επισκέφθηκε τον τότε Γενικό Εισαγγελέα Loretta E. Lynch τον Οκτώβριο, για να υποστηρίξει ότι η υπόθεση «δεν βασίζεται σε κανένα στοιχείο» και ότι ο Zarrab θα πρέπει να απελευθερωθεί».

Σύμφωνα με πρώην βοηθούς,«ο Ερντογάν απηύθυνε προσωπική έκκληση για το θέμα στα δύο τελευταία τηλεφωνήματα του με τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, τον Δεκέμβριο και στις αρχές Ιανουαρίου.

“Υποθέταμε ότι η εμμονή του Ερντογάν με την υπόθεση είχε να κάνει με το ότι εάν προχωρούσε, θα προέκυπταν πληροφορίες που θα έβλαπταν την οικογένειά του και τελικά τον ίδιο”, είπε ένας πρώην ανώτερος αξιωματούχος του Ομπάμα, σημείωσε ο Ignatius.

Ο Ignatius αναλύει επίσης τις προσπάθειες του Ερντογάν για λογαριασμό του Zarrab μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Donald Trump.

“Η κυβέρνηση του Ερντογάν άρχισε να διεισδύει στην ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ πριν από τις εκλογές. Ο Michael Flynn, τότε βοηθός της καμπάνιας, προσλήφθηκε ως λομπίστας υπέρ της Τουρκίας και η εταιρεία του συνέχισε να λαμβάνει χρήματα από την Τουρκία κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής μετάβασης. Αφότου ο Flynn παραιτήθηκε από σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας το Φεβρουάριο, οι Τούρκοι άρχισαν να συνεργάζονται με τον Rudy Giuliani, έναν στενό σύμβουλο του Trump.

“Η υπόθεση είναι τοξική για τον Ερντογάν, διότι διασταυρώνεται με τον εχθρό του, τον αυτοεξόριστο Τούρκο κληρικό Fethullah Gulen, ο οποίος ζει στην Πενσυλβάνια. Ο Ερντογάν κατηγορεί τους οπαδούς του Γκιουλέν για τη συγκέντρωση και τη διαρροή των στοιχείων του 2013 για τον Zarrab, τα οποία, σύμφωνα με αναφορές τουρκικών ΜΜΕ, περιλάμβαναν ισχυρισμούς εναντίον της οικογένειας του Ερντογάν. Όταν ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον Μπάιντεν πριν από ένα χρόνο, ισχυρίστηκε παράξενα ότι ο Bharara ήταν εργαλείο των Γκιουλενιστών, σύμφωνα με πρώην αξιωματούχο.

“Η συμμετοχή του Giuliani είναι μία από τις πολλές ασυνήθιστες πτυχές αυτής της υπόθεσης. Ήρθε σε επαφή με τον Bharara στις 24 Φεβρουαρίου, για να τον ενημερώσει ότι σχεδιάζει να ταξιδέψει στην Άγκυρα για λογαριασμό του Zarrab. Ο Τράμπ απέλυσε τον Bharara τον Μάρτιο. Κάπου τότε, ο Τζουλιάνι άρχισε να πιέζει το υπουργείο Δικαιοσύνης για “κάποια συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας” για να βοηθήσει τα αμερικανικά “συμφέροντα ασφαλείας” και να βοηθήσει τον Zarrab, δήλωσε ο Giuliani σε κατάθεσή του στο δικαστήριο.

“Παρά τις διάφορες αυτές προσπάθειες να σταματήσει η δίωξη, η υπόθεση προχώρησε – και μάλιστα διευρύνθηκε με εκτεταμένο κατηγορητήριο τον περασμένο μήνα, το οποίο κατονόμαζε πρώην Τούρκο υπουργό και τρεις άλλους εξέχοντες Τούρκους. Στη συνέχεια, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μπόζνταγκ στις 11 Σεπτεμβρίου καταδίκασε την διεύρυνση των κατηγοριών ως άλλη μία «απόπειρα πραξικοπήματος». Ο Ερντογάν θεωρεί ότι οι Γκιουλενιστές βρίσκονται πίσω από τους ισχυρισμούς του 2013 εναντίον του στενού του κύκλου και του αποτυχημένου στρατιωτικού πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016.

“Ο Ερντογάν ίσως ήλπιζε ότι ο Τράμπ θα υποστηρίξει την προσπάθειά του να απελευθερώσει τον Zarrab. Και ο Τράμπ φάνηκε αρχικά φιλικός απέναντι στον Τούρκο ηγέτη, καλώντας τον στην Ουάσιγκτον για μια συνάντηση τον Μάιο. Ωστόσο, η επίσκεψη αυτή υπονομεύθηκε, όταν οι άνδρες της ασφαλείας του Ερντογάν επιτέθηκαν σε διαδηλωτές έξω από την κατοικία του τούρκου πρεσβευτή. Το περιθώριο ελιγμών του Trump έχει μειωθεί, εξαιτίας των ερευνών γύρω από την κυβέρνησή του.

“Κάποιοι Αμερικανοί αξιωματούχοι φοβούνται ότι ο Ερντογάν θα μπορούσε να αναζητήσει διαπραγματευτικά χαρτιά στην κράτηση του πάστορα Andrew Brunson, ο οποίος συνελήφθη πριν από ένα χρόνο με κατηγορίες υποστήριξης του Gulen και τη σύλληψη την περασμένη εβδομάδα του Metin Topuz, μακροχρόνιου υπαλλήλου του αμερικανικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος σύμφωνα με μια εφημερίδα της Τουρκίας, φέρεται να ήταν σε επαφή με έναν γκιουλενικό εισαγγελέα το 2013. Και ο ίδιος ο Ερντογάν πρότεινε τον περασμένο μήνα μία ανταλλαγή του Brunson με τον Gulen.

“Η φράση «σύμμαχος του ΝΑΤΟ» επαναλαμβάνεται τόσο συχνά για την Τουρκία, που αποκρύπτει πως υπήρξαν αντιφατικές και αυταρχικές πρόσφατες τουρκικές ενέργειες. Η Ουάσινγκτον ανησυχεί για το τι θα ακολουθήσει.”

https://www.turkishminute.com/2017/10/13/wp-erdogan-devoted-half-of-90-minute-meeting-with-former-vp-biden-to-zarrabs-release/

Μια υπενθύμιση στο «σκληρό» κ. Christian Lindner: Η αλαζονεία καθοδηγεί τη σκέψη του για την Ελλάδα

Από

anixneuseis

October 15, 2017

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Free Democratic Party (FDP) chairman Christian Lindner leaves a news conference in Berlin, Germany. EPA, CLEMENS BILAN OCTOBER 15, 2017

Οι πρόσφατες εκλογές της Γερμανίας (όπως εμφαντικώς από την παρούσα στήλη έχουμε τονίσει), φέρνουν νέο σκηνικό στα πολιτικά πράγματα της χώρας αυτής, ιδίως ως προς τη σύνθεση της νέας Κυβέρνησης και των πολιτικών που θα ακολουθηθούν όχι μόνο στην παρούσα φάση, αλλά ενδεχομένως και για την επόμενη ιστορική περίοδο.

Επίσης από τη στήλη αυτή είχαμε επισημειώσει ότι εάν επικρατήσουν τα πολιτικά κόμματα με τις νεοσυντηρητικές τους τάσεις και ειδικότερα εάν αναδειχθεί ισχυρό στη γερμανική κοινωνία το AfD, τότε θα πρέπει να υπάρξει επαγρύπνηση των δημοκρατικών δυνάμεων στην Ευρώπη για την περιφρούρηση της δημοκρατικής αρχής και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αλλά και για την κοινωνική συνοχή και την Αρχή της Αλληλεγγύης που αφορούν ύψιστα έννομα αγαθά νομικού και πολιτικού πολιτισμού.

Ιδού λοιπόν μια από τις εξελίξεις: Οι «Ελεύθεροι Δημοκράτες» (FDP) δια του ηγέτη τους κ. Christian Lindner εγείρουν ζητήματα όχι μόνο ως προς την Ελλάδα, αλλά και ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικώς. Ο ηγέτης του FDP κ. Lindner στις 6 Οκτωβρίου 2017 παραχώρησε συνέντευξη σε γερμανική εφημερίδα, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ, επέκρινε τον κ. Wolfgang Schäuble ότι «δεν ήταν αρκετά σκληρός με την Ελλάδα» (sic) και ότι σε τελευταία ανάλυση μπορεί: να θεσπισθεί νομοθεσία σχετική με την αφερεγγυότητα των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, με δυνατότητα «αποβολής» από την Ευρωζώνη κράτους-μέλους, που ωστόσο θα παραμένει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (sic).

Ως προς την πρώτη παρατήρηση του κ. Lindner που αφορά στην Ελλάδα, θα πρέπει να πούμε ότι η αλαζονεία επιβάλλεται να παραχωρήσει τη θέση της στη μετριοπάθεια και πάνω από όλα να τονίσουμε ότι επιβάλλεται σεβασμός σε μια κοινωνία που θυσιάζεται στην κυριολεξία για την εξυγίανση των γερμανικών Τραπεζών, αλλά και για την αντιμετώπιση μιας ασύμμετρης κρίσης.

Ως προς τη δεύτερη παρατήρηση που αφορά πρόβλεψη «αποβολής» κράτους-μέλους από την Ευρωζώνη, ο ηγέτης του FDP πρέπει να εκτιμήσει ότι η πρότασή του επιβάλει τροποποίηση των Συνθηκών. Υπ’ όψιν δε ότι το πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο δεν μεταρρυθμίζεται με μονομερή δήλωση της Γερμανίας.

Θα έπρεπε επίσης ο συγκεκριμένος πολιτικός της νεοσυντηρητικής άποψης, προκειμένου να μην λαϊκίζει να παραθέτει στα επιχειρήματά του «πώς» μπορεί να γίνει τροποποίηση των Συνθηκών, όταν είναι αμετάκλητες οι συμφωνίες, ενώ σε κάθε περίπτωση καλό θα είναι να ασκήσει κριτική «πώς» και «γιατί» η οικοδόμηση της Ευρωζώνης δεν είχε εξ αρχής προβλέψεις για τον τρόπο διαδικασίας αντιμετώπισης κρίσεων.

Ο συγκεκριμένος πολιτικός καλό θα είναι επίσης να παρουσιάσει τις απόψεις και τις προβλέψεις του την περίοδο οικοδόμησης του ευρωσυστήματος για να μας διαφωτίσει «ποιές» ήταν τότε οι απόψεις του όσον αφορά στο όλο εγχείρημα.

Οι εκ των υστέρων διαπιστώσεις και προβλέψεις «για απόβλητα κράτη-μέλη στην Ευρωζώνη», αφορούν από καθέδρας απόψεις που ως προεκτέθηκε χαρακτηρίζονται από απόλυτο λαϊκισμό.

υπ’ όψιν του κ.Lindner και τα εξής:

Ασφαλώς ο κ. Lindner γνωρίζει ότι με αμιγώς νομικούς όρους η Γερμανία σήμερα δεν είναι κράτος «κανονικότητας», ως προς το επίπεδο του δημοσίου διεθνούς δικαίου, αναφορικώς με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Γνωρίζει επίσης τη sui generis κατάσταση, καθόσον ειδικότερα παρά την ενοποίηση των δύο Γερμανιών, δεν υπογράφηκε εν τέλει «Συνθήκη Ειρήνης».

Ασφαλώς έχουν υπογραφεί επιμέρους Συνθήκες με συμμάχους της Γερμανίας που αφορούν στην Ιταλία, στη Βουλγαρία και στην Ιαπωνία. Ουδέποτε όμως έχει συνομολογηθεί Συνθήκη Ειρήνης κατά το μέρος που αφορά στη Γερμανία.

Με την ευκαιρία των προαναφερόμενων από καθέδρας δηλώσεων και επικρίσεων του κ.Lindner, ότι δηλαδή θα έπρεπε να εφαρμοσθεί στην Ελλάδα μια σκληρότερη πολιτική και εν πάση περιπτώσει ότι θα πρέπει να υπάρχει θέσπιση κανόνων εξόδου από το ευρωσύστημα και την Ευρωζώνη, χωρίς να προσδιορίζονται οι διαδικασίες και οι πρόνοιες τέτοιων εξελίξεων, κρίσιμα και χρήσιμα να τεθούν υπ’ όψιν του κ. Lindner είναι και τα εξής που αφορούν μάλιστα αμετάκλητες υποχρεώσεις της χώρας του στις οποίες οφείλει να ανταποκριθεί.

ειδικότερα ως προς τη Συνθήκη της Βόννης του 1952

Στα προαναφερόμενα θα πρέπει να γίνει ρητή αναφορά στη Συνθήκη της Βόννης του Μαΐου 1952. Η Συνθήκη αυτή είναι εξαιρετικώς σημαντική καθόσον έλαβαν χώρα ρητές συνομολογήσεις μεταξύ της τότε Δυτικής Γερμανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας.

Τροποποιήθηκε δε, η Συνθήκη αυτή με το Πρωτόκολλο του Οκτωβρίου 1954 στο Παρίσι και αφορούσε τερματισμό του καθεστώτος κατοχής.

Η Συμφωνία της Βόννης του 1952 είναι, ως προεκτέθηκε, εξόχως σημαντική, καθόσον, κατ’ ουσίαν αφορά αναγνώριση από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη της υποχρέωσης της Γερμανίας για πολεμικές επανορθώσεις. Ωστόσο, οι υποχρεώσεις αυτές που αφορούν στη Γερμανία τελούσαν υπό την αίρεση της υπογραφής της «Συνθήκης Ειρήνης».

Υπ’ όψιν δε ότι η Ελλάδα με τον εσωτερικό Νόμο 2023/1952 που αφορά στον τερματισμό της εμπόλεμης κατάστασης μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας, ρητώς επιφυλάσσεται για τη ρύθμιση των ζητημάτων και των διαφορών που προέκυψαν από τον πόλεμο, ενόψει της αναμενόμενης-επιβαλλόμενης συνομολόγησης της «Συνθήκης Ειρήνης».

Η ρητή επιφύλαξη της Ελλάδας περί μη παραίτησης από τις αξιώσεις της έναντι της Γερμανίας, οι οποίες τελούν υπό την αίρεση της συνομολόγησης της «Συνθήκης Ειρήνης», δεν επιδέχεται αντίρρηση, όπως δεν επιδέχεται αντίρρηση και το δεδομένο ότι μέχρι σήμερα «Συνθήκη Ειρήνης» δεν έχει συνομολογηθεί!

το μεγαλείο του Willy Brandt

Η αλαζονεία πολλών πολιτικών στη Γερμανία δεν είναι ό,τι καλύτερο προς την κατεύθυνση μιας κοινής πορείας που αφορά ισότητα κρατών και λαών και σεβασμό στην προσφορά εκάστου λαού στην πορεία οικοδόμησης της ειρήνης και θέσπισης των σύγχρονων αξιών τις οποίες υπερασπίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αναζητείται συνεπώς ο πολιτικός ρεαλισμός του Willy Brandt σε μια μάλιστα κρίσιμη εποχή. Ο Willy Brandt αντί με υπεροψία και από καθέδρας να επαίρεται για τα επιτεύγματα της Γερμανίας, στις 7 Δεκεμβρίου 1970 στη Βαρσοβία, γονάτισε(!) στο μνημείο των πεσόντων, εκφράζοντας με τον πιο δραματικό τρόπο τη μεγάλη συγνώμη της μεταπολεμικής (έστω τότε) Δυτικής Γερμανίας για τα θύματα του φασισμού και του ναζισμού.

Ασφαλώς οι νεοσυντηρητικές δυνάμεις της Γερμανίας πολύ απέχουν από την ορθή σύλληψη περί του πρακτέου. Απέχουν μακράν των πολιτικών της ιστορικής προσωπικότητας του σοσιαλδημοκράτη ηγέτη Willy Brandt.

O πολύ «σκληρός» κ. Lindner να απαντήσει εάν πρέπει η χώρα του να τηρήσει τις δεσμεύσεις της Συνθήκης της Βόννης του 1952, για να δούμε εάν είναι τόσο «σκληρός» και ως προς τις υποχρεώσεις του!..

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).

Πηγή: Μια υπενθύμιση στο «σκληρό» κ. Christian Lindner: Η αλαζονεία καθοδηγεί τη σκέψη του για την Ελλάδα http://mignatiou.com/2017/10/mia-ipenthimisi-sto-skliro-k-christian-lindner-i-alazonia-kathodigi-ti-skepsi-tou-gia-tin-ellada/

Καλή επιτυχία κύριε Πρωθυπουργέ: The White House,1600 Pennsylvania Avenue, Washington…

Από

anixneuseis

October 15, 2017

Του πρέσβη επί τιμή Αλέξανδρου Π. Μαλλιά*

US President Donald J. Trump walks to the residence after stepping off Marine One on the South Lawn of the White House in Washington, DC, USA, 07 October 2017.

Αναντίρρητα η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στον Λευκό Οίκο είναι μείζονος σημασίας για τα συμφέροντα της Ελλάδος πέραν κομματικών ή πολιτικών σκοπιμοτήτων, σε μια απρόσμενα και ιστορικά μοναδική θετική συγκυρία στο τρίγωνο Ουάσινγκτον- Αγκύρας –Αθηνών.

O Πρωθυπουργός συναντιέται με την δική του ιστορία. Κυρίως όμως με την ιστορία της Ελλάδος!

1. Η επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Ελλάδος στον Λευκό Οίκο δεν είναι συμπτωματική: Εδώ και δέκα μήνες περίπου η ελληνική πλευρά είχε καταβάλει συστηματικές και συνεχείς σε πολλά επίπεδα, τόσο απ’ ευθείας όσο και με πολλούς ενδιαμέσους, προσπάθειες προκειμένου να εξασφαλίσει την πολύ-αναμενόμενη πρόσκληση.

Χωρίς να παραγνωρίζω την συμβολή των αμερικανικών διπλωματικών αρχών υπογραμμίζω ότι ο ρόλος της Πρεσβείας μας στην Ουάσιγκτον υπήρξε καθοριστικός. Κίνησαν γη και ουρανό.

Απορία προκάλεσε λοιπόν η αρχική ανακοίνωση των Αθηνών ότι η πρόσκληση έγινε αποδεκτή. Δηλαδή, το σκεφθήκαμε πολύ πριν δώσουμε το ΟΚ;

Το φαινόμενο δεν είναι μόνο σημερινό. Οι αυλές υπάρχουν για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους και να ευδοκιμούν… οι περαστικοί αυλικοί. Είναι όμως χαρακτηριστικό μίας συγκεκριμένης ελληνοπρεπούς νοοτροπίας με συνέχεια και χωρίς καθορισμένα πολιτικό-κομματικά όρια.

Της ψυχολογίας του μικρού που νιώθει ξαφνικά να μεγαλώνει. Για καλή μας τύχη η επίσκεψη γίνεται τώρα σε μια απρόσμενα και ιστορικά μοναδική θετική συγκυρία, στην τέταρτη δεκαετία της μεταπολίτευσης, στο τρίγωνο Ουάσινγκτον- Αγκύρας –Αθηνών.

Να ξεκαθαρίσω λοιπόν ότι δεν είμαστε εμείς η εξαίρεση. Μετά λόγου γνώσης σημειώνω ότι 150 περίπου χώρες και τριπλάσιοι του αριθμού αυτού ηγέτες –εξαιρουμένων των είκοσι-τριάντα που βρίσκονται στην πρώτη σειρά του αμέσου ενδιαφέροντος και στην κορυφή των συμφερόντων των ΗΠΑ -προσπαθούν να εξασφαλίσουν είσοδο στον Λευκό Οίκο. Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η πραγματικότητα.

2. Τα συμφέροντα της Ελλάδος πέραν κομματικών /πολιτικών σκοπιμοτήτων: Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι κυρίως ο Λευκός Οίκος, το αποδυναμωμένο σήμερα State Department, και όλοι όσοι συντελούν στην πραγματοποίηση της επίσκεψης γνωρίζουν καλά, άριστα, τα εξής: – την δομή, προσωπικές πεποιθήσεις, πολιτική φιλοσοφία, επιδόσεις, υστέρηση και εν γένει πολιτικά πεπραγμένα της κυβέρνησης συνεργασίας του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και των υπουργών του.

Γνωρίζουν επίσης λεπτομερώς τις θέσεις και ενδόμυχες πεποιθήσεις των κυβερνητικών στελεχών – ακόμη και τη λεγομένη γλώσσα το σώματος -όπως αποτυπώνονται στις συναντήσεις τους στην Αθήνα με τους αμερικανούς συνομιλητές τους.

Μία παρένθεση: πρόκειται για ένα διαχρονικά επαναλαμβανόμενο φαινόμενο που δεν γνωρίζει ιδεολογία και πολιτικά χρώματα ούτε περιορίζεται από τις κομματικές ταυτότητες.

Πριν λίγα χρόνια, με απορία και έκπληξη συνάμα διάβαζα στα 2500 περίπου αμερικανικά τηλεγραφήματα και εκθέσεις WIKILEAKS τα οποία αφορούσαν στην Ελλάδα, τις ομολογιακού χαρακτήρα εκμυστηρεύσεις υπουργών και κυβερνητικών στελεχών ακόμη και για θέματα –όπως για παράδειγμα το ενεργειακό- εκτός του πλαισίου αρμοδιοτήτων τους.

Δεν έχω κανένα λόγο να πιστεύω ότι η πρακτική αυτή δεν συνεχίζεται. Ειδικά σε μία κυβέρνηση συνεργασίας. Αντιθέτως, μάλιστα πάντοτε υπάρχουν κάποιοι πού γενναιόδωρα «ανοίγουν την καρδιά» τους.

Γνωρίζουν επίσης άριστα τις θέσεις του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη και τις προσωπικές εκτιμήσεις των βασικών στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως.

Επίσης, την πολιτική εμβέλεια, πολιτικό λόγο και προοπτική των λοιπών κομμάτων. Εντός και εκτός Βουλής. Γνωρίζουν, γνωρίζουν, γνωρίζουν… Πού θέλω να καταλήξω; Στην αυτονόητη επισήμανση ότι η συνάντηση του Πρωθυπουργού της Ελλάδος με τον Πρόεδρο Donald Trump γίνεται διότι η αμερικανική κυβέρνηση και ο Λευκός Οίκος έχουν πεισθεί για την χρησιμότητά της για την ενίσχυση και προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων στην Ευρώπη, στα Βαλκάνια και βέβαια -μέσω της Σούδας- στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και πέραν του Περσικού Κόλπου, μέχρι το Αφγανιστάν.

Επιπλέον, διότι ο κύριος Donald Trump προσωπικά έχει κάτι να μας πει. Όσο άδικο και άκαιρο είναι να μεμψιμοιρούν κάποιοι στην Αθήνα για την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον, ειδικά την στιγμή αυτή, τόσο λάθος είναι κάποιοι άλλοι να θελήσουν να της προσδώσουν χαρακτήρα η χρώμα επιλεκτικής πολιτικής στήριξης.

Στην Ελλάδα θεωρείται πάντοτε ως εξαιρετικό γεγονός ό,τι για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αυτονόητο. Η επίσκεψη έχει αναμφίβολα ξεχωριστή σημασία για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση. Έχει όμως μεγαλύτερη σημασία για την ίδια την λαβωμένη στα οκτώ χρόνια της βαθιάς αυτής κρίσης εικόνα της Ελλάδος. Κυρίως λόγω της μοναδικής και αναντικατάστατης στρατηγικής θέσης της.

Εν μέσω ριζικής μεταβολής ισορροπιών, συμμαχιών και δεδομένων. Μεταξύ άλλων, λόγω των επιλογών του Προέδρου Trump και προς διαφορετική κατεύθυνση των προκατόχων του σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Χωρίς να ξεχνώ τις δικές μας ευθύνες, εννοώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών–μελών της.

Όμως, τα όσα συζητηθούν στην Ουάσινγκτον και εν συνεχεία την επόμενη ημέρα τεθούν σε ένα χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, απαιτούν εδώ στην Ελλάδα ευρύτερη πολιτική συνεννόηση και συναίνεση η οποία δεν διαμορφώνεται αυτόματα, είναι δυνατή, αλλά όμως θα πρέπει να επιδιωχθεί και να διασφαλισθεί.

Έχω υπόψη μου ειδικότερα δύο θέματα χωρίς να υποτιμώ τα υπόλοιπα:

Α. Την Συμφωνία για την Σούδα: Δηλαδή την έναντι ουσιαστικών πολιτικών ανταλλαγμάτων- προτιμώ να τις αποκαλώ διμερείς εγγυήσεις ασφάλειας-και όχι μόνον έναντι εξοπλιστικών και οικονομικών ανταλλαγμάτων ανανέωση της Συμφωνίας για την Σούδα.

Όσο σημαντικότερα είναι τα ανταλλάγματα τόσο μεγαλύτερη σε διάρκεια ας είναι η ισχύς της νέας συμφωνίας. Αυτή μπορεί να είναι μία λογική διαπραγματευτική θέση και γραμμή. Ορθώς η κυβέρνηση-φαίνεται ότι επικράτησε ευτυχώς η θέση του Υπουργείου Εξωτερικών- προέβη σε μεταβατικού χαρακτήρα ανανέωση μόνο για ένα χρόνο. Το γράφω και το λέγω κάμποσα χρόνια. Η Σούδα αποτελεί το πολυτιμότερο στοιχείο του σημαντικότερου πυλώνα των διμερών μας σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες που δεν είναι άλλος από την αμυντική συνεργασία.

Η Ελλάδα έχει στα δικά της χέρια ένα αναντικατάστατης αξίας για την εξυπηρέτηση και την προώθηση των εθνικών της συμφερόντων αλλά και των στρατηγικών συμφερόντων των ΗΠΑ μέσον διαπραγμάτευσης. Η αξιοποίησή του απαιτεί σύνεση, την αίσθηση του μέτρου και πολιτική συνεννόηση.

Να ληφθούν υπόψη οι: ι. Οι άμεσες απειλές κατά της εθνικής της ασφάλειας και εδαφικής κυριαρχίας που δέχεται η Ελλάδα από την Τουρκία. ιι. Ή για τον λόγο αυτό ,συγκριτικά με τα λοιπά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, ανεπαρκής για την Ελλάδα διασφάλιση που θεωρητικά παρέχει το Άρθρου 5 του Χάρτη της Συμμαχίας.

Β. Το ζήτημα του ονόματος της πΓΔΜ: Το ίδιο συμβαίνει –καίτοι δεν βρίσκεται ψηλά στο γνωστικό πεδίο των προτεραιοτήτων του Προέδρου Donald Trump- με τις προοπτικές(;) επίλυσης του ζητήματος του ονόματος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Για όσους υπέρμετρα ανησυχούν ή βιάζονται να θυμίσω ότι είναι ψηλά μόνο γιά κάποια στελέχη του State Department, σε επίπεδο βοηθού Υφυπουργού ή Υφυπουργού Εξωτερικών. Το αναβαθμίζουν επίσης οι πρεσβείες των ΗΠΑ σε Σκόπια και Αθήνα.

Στο παρελθόν έχουμε περάσει μέσα από τις Συμπληγάδες Πέτρες για το ζήτημα αυτό. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη. Ναι θέλουμε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον να λυθεί το ζήτημα της ονομασίας. Όχι όμως με άτακτη υποχώρηση. Η πρόσφατη εμπειρία δείχνει ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν φέρει άφεση αμαρτιών ούτε αποτελεί εγγύηση δημοκρατίας, ομαλότητας και εξαγνισμού.

Ας θυμηθούμε τη δικτατορία στην Ελλάδα. Ας δούμε τι γίνεται σήμερα στην Τουρκία και σε διαφορετική διάσταση και αναλογία πιο κοντά μας στην Αλβανία.

Βέβαιο είναι ότι έχουμε και εμείς κάνει λάθη, καθώς και εκτιμήσεις που δεν επιβεβαιώθηκαν. Όμως, τη στιγμή αυτή τα Σκόπια επιχειρούν να κάνουν τη δική τους αυτοκάθαρση. Αναλαμβάνουν –αν πράγματι έτσι έχουν τα πράγματα- το μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί.

Ορθώς έχουμε ρίξει, ήδη από το Βουκουρέστι το 2008, το βάρος στον αλυτρωτισμό και την εχθρική προπαγάνδα παρά το γεγονός –το αναγνωρίζω -ότι δεν έχουμε πείσει πολλούς. Εν τούτοις, όσο παράδοξο και αν ακούγεται, η δικαίωση μας έρχεται σήμερα από την νέα πολιτική πραγματικότητα στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Έχω δει τουλάχιστον δέκα δημόσιες δηλώσεις του πρωθυπουργού κου Zoran Zaev και του δεινού πρέσβη Υπουργού Εξωτερικών κου Nikola Dimitrov στις οποίες παραδέχονται ότι η κυβέρνηση της χώρας τους με συγκεκριμένες πράξεις στόχευσε στην προηγούμενη δεκαετία να ενοχλήσει και να προκαλέσει την Ελλάδα.

Η ομολογία και η παραδοχή σήμερα έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα κίνητρα. Οι κρίσιμες και ιστορικές αποφάσεις για τα σοβαρά θέματα σταθμίζουν ασφαλώς τις περιστάσεις και επηρεάζονται από τις ειδικότερες συνθήκες που επικρατούν. Ανεξαρτήτως των δικών μας λαθών στο παρελθόν, πρέπει να αναζητήσουμε μία λύση που θα σταθεί στη δοκιμασία του χρόνου και θα είναι λύση πραγματική και όχι «φύλλο συκής».

Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, κομβική σημασία στις διαπραγματεύσεις με την πΓΔΜ στην βάση του πολύτιμου κεκτημένου του Βουκουρεστίου έχει η σταθερή στάση μας στο ζήτημα της ισχύος την υπό αναζήτηση νέας ονομασίας της γειτονικής μας χώρας «erga omnes». Το πρόβλημα είναι πώς επιβάλλεται στις τρίτες χώρες.

Η επίτευξη λύσης θα διευκολυνθεί αν η Ουάσινγκτον μας διαβεβαιώσει –έστω πίσω από τις κλειστές πόρτες- ότι θα αλλάξει την απόφαση του Νοεμβρίου 2004 και θα αναγνωρίσει τη γειτονική μας χώρα με το νέο όνομα που θα συμφωνηθεί μεταξύ Σκοπίων και Αθηνών.

Τα ζητήματα ταυτότητας, γλώσσας, εθνότητας δεν μπορούν να αφεθούν στην τύχη ή στον αυτόματο πιλότο. Άλλωστε, προτάσεις του κυρίου Matthew Nimetz κατέγραψαν το πρόβλημα ονομασιών, γλώσσας, ακόμη και των διαβατηρίων της γείτονος και εμπορικών σημάτων προέλευσης. Η «λύση» του σήμερα δεν μπορεί να είναι το μεγάλο πρόβλημα του αύριο. Έχουμε υποχρέωση απέναντι στις επόμενες γενιές να μην αφήσουμε «αποδομητικές ασάφειες».

3. Η πολιτική συνεννόηση παραμένει το ζητούμενο: Το ιδανικό σενάριο θα ήταν ο Πρωθυπουργός να συζητήσει με τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και άλλους πολιτικούς αρχηγούς τα θέματα αυτά-και όχι μόνον- πριν φύγει για την Ουάσινγκτον. Θα ήταν πολλαπλώς πολιτικά και διαπραγματευτικά ενισχυμένος και απαλλαγμένος από πολλές ενδοκυβερνητικές έγνοιες. Για ένα πράγμα πρέπει να είναι βέβαιος ο Πρωθυπουργός κύριος Αλέξης Τσίπρας –όπως κάθε Πρωθυπουργός της Ελλάδος – που εισέρχεται στο Λευκό Οίκο και κάθεται στο Οβάλ Γραφείο. Δεν εκφράζει μόνο το παρόν. Τα όσα πει επηρεάζουν το αύριο και το μέλλον μας.

Μετά λόγου γνώσης σημειώνω ότι παρά τα φώτα, τα φλας και τις κουστωδίες είναι η στιγμή της απόλυτης μοναξιάς για κάθε ηγέτη. Συναντιέται με τη δική του ιστορία. Κυρίως όμως με την ιστορία της Ελλάδος. Καλή επιτυχία κύριε Πρωθυπουργέ.

Ο κ. Αλέξανδρος Μαλλιάς ήταν Πρέσβης της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον( 2005-2009) και το τελευταίο βιβλίο που έχει συγγράψει είναι «Στον αστερισμό του Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ.

Πηγή: Καλή επιτυχία κύριε Πρωθυπουργέ: The White House,1600 Pennsylvania Avenue, Washington… http://mignatiou.com/2017/10/kali-epitichia-kirie-prothipourge-the-white-house1600-pennsylvania-avenue-washington/

O Ερντογάν ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή… Τέλος στρατηγικής συνεργασίας ΗΠΑ-Τουρκίας

Από

anixneuseis

October 15, 2017

File Photo: Turkish President Recep Tayyip Erdogan (C) in the company of Serbian President Aleksandar Vucic shakes hands with the citizens of Novi Pazar in Novi Pazar, Serbia, 11 October 2017. EPA, Djordje Savic OCTOBER 14, 2017

H εχθρότητα του Ταγίπ Ερντογάν προς τις ΗΠΑ δεν θα του κοστίσει μόνο στο χρηματιστήριο αλλά θα έχει πολλαπλές ζημίες σε παραδοσιακούς τομείς συνεργασίας με τις ΗΠΑ, επισημαίνει μεταξύ των άλλων η γερμανική εφημερίδα «Die Welt», η οποία αναλύει τους λόγους για τους οποίους ο πρόεδρος της Τουρκίας αυτή τη φορά έχει ρισκάρει πάρα πολλά.

Σε σχετικό σχόλιο αναφέρει ότι μπορεί ο Tούρκος πρόεδρος να μην διστάζει να προκαλέσει την Ουάσινγκτον, αλλά με τον Ντόναλντ Τραμπ απέκτησε έναν αντίπαλο ο οποίος δεν υποχωρεί.

Πως κατέληξαν άσπονδοι εχθροί

“Από εταίροι μεταβλήθηκαν σε άσπονδους εχθρούς και στο τέλος θα μπορούσε να είναι ο Ερντογάν εκείνος ο οποίος θα πληρώσει το υψηλότερο τίμημα», γράφει ο αρθρογράφος της γερμανικής εφημερίδας, σημειώνοντας ότι ο «Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογαν δεν είναι ο άνθρωπος που διστάζει, μέχρι τώρα όμως δεν τολμούσε να ξεπεράσει μια κόκκινη γραμμή. Οι στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ καλλιεργούνταν παρά τις όποιες αντιθέσεις με τους Ευρωπαίους. Η αδιάρρηκτη φιλία με τις ΗΠΑ ήταν η μεγαλύτερη στρατηγική επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας και κρατικό δόγμα της τουρκικής πολιτικής. Η πολιτική των αιχμών κατέληξε τώρα πια σε μια ανοιχτή κλιμάκωση της επιδείνωσης των σχέσεών τους.

H Welt, αφού κάνει αναφορά στην πρόσφατη σύλληψη του Τούρκου υπαλλήλου του αμερικανικού προξενείου της Κωνσταντινούπολης Μετίν Τοπούζ και στην άρση της έκδοσης βίζας για Τούρκους υπηκόους από αμερικανικής πλευράς, συνεχίζει: «Ο αμερικανός πρεσβευτής στην Άγκυρα Τζον Μπας χαρακτήρισε το γεγονός ”εκδίκηση ενός μέρους της τουρκικής κυβέρνησης” και ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποσντάγ χαρακτήρισε με τη σειρά του τον Τοπούζ τρομοκράτη.

Ο τελευταίος φέρεται ότι είχε την επαφή του Προξενείου με το υπουργείο Δικαιοσύνης, μεταξύ άλλων και με τον εισαγγελέα Τσεκερίγια Εζ, ο οποίος εθεωρείτο και θεωρείται οπαδός του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Ο Τούρκος εισαγγελέας διεξήγαγε το 2013 έρευνες για τη διαφθορά στο στενό περιβάλλον του Ερντογάν, ο οποίος τις θεώρησε ως προσπάθεια ανατροπής του και γ’ι αυτό η τουρκική Δικαιοσύνη τον κατηγορεί σήμερα ότι είναι μέλος της “τρομοκρατικής οργάνωσης” του Γκιουλέν.

Κατά την τουρκική Δικαιοσύνη ο Τοπούζ, ως “σύνδεσμος του Γκιουλέν”, φέρεται να ήταν συνδιοργανωτής του αποτυχημένου πραξικοπήματος το περασμένο καλοκαίρι. Το πραξικόπημα οργανώθηκε εν μέρει από (Τούρκους) αξιωματικούς της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, η οποία χρησιμοποιείται και από τις ΗΠΑ. Έτσι, φαίνεται πως ο Ερντογάν είναι προσωπικά πεπεισμένος ότι οι ΗΠΑ είχαν ενθαρρύνει το πραξικόπημα ή ακόμα και ότι το οργάνωσαν. Όπως όμως λέει ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Γκάρετ Τζενκινς, ο οποίος ζει στην Κωνσταντινούπολη, “εάν οι ΗΠΑ είχαν οργανώσει το πραξικόπημα ο Ερντογάν θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα νεκρός”.

Με τις προτάσεις του Ερντογάν για ανταλλαγή (αμερικανών η ευρωπαίων) κρατουμένων στις τουρκικές φυλακές “αποδεικνύεται πόσο λίγο αντιλαμβάνεται τον κόσμο εκτός Τουρκίας ο Ερντογάν. Το να τα βάζει ταυτόχρονα με την Αμερική και την Γερμανία δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνο”, λέει ο Τζένκινς». «Ο Ερντογάν δεν παραλείπει επίσης να χαρακτηρίσει την πατρίδα του τις ΗΠΑ ως “σκοτεινή δύναμη”, η οποία επιθυμεί το κακό της Τουρκίας», συνεχίζει το άρθρο της Welt, το οποίο τονίζει επίσης το γεγονός ότι ο Τούρκος πρόεδρος «συνδέει συνεχώς τις επιφυλάξεις του κατά του χριστιανισμού με ένα κόμπλεξ κατά οτιδήποτε δυτικού, το οποίο είναι κατ΄αυτόν συνώνυμο της “ατιμίας”. Εκπλήσσει επομένως το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έδειξαν υπομονή για τόσο διάστημα με τον ανάγωγο άντρα του Βοσπόρου».

Οι αντικειμενικοί λόγοι της αποξένωσης των δύο χωρών

Κατά τη Welt «υπάρχουν όμως και αντικειμενικοί λόγοι για την αποξένωση των δύο χωρών. Και οι δύο έχουν αλλάξει τις προτεραιότητες της εξωτερικής τους πολιτικής.

Υπό τον Ομπάμα για τις ΗΠΑ είχε σημασία η σταθερότητα στη Μέση Ανατολή και όχι η ο εκδημοκρατισμός. Προς το τέλος της θητείας του η Οάσινγκτον υποστήριξε τους κοσμικούς στρατιωτικούς πραξικοπηματίες στην Αίγυπτο. Προφανώς οι Αμερικανοί είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι Ισλάμ και Δημοκρατία τελικά δεν συμβαδίζουν. Το άλλοτε υποδειγματικό παράδειγμα της Τουρκίας έμοιαζε να το αποδεικνύει.

Υπό τον “μετριοπαθή μουσουλμάνο” Ερντογάν η χώρα του έγινε ισλαμικότερη και λιγότερο δημοκρατική και άσκησε μια πολιτική η οποία δεν ανταποκρινόταν στα συμφέροντα των ΗΠΑ. Ο Ερντογάν αντίθετα ασκεί μια εξωτερική πολιτική η οποία θέλει να επαναφέρει τη χώρα του στη Μέση Ανατολή στο οθωμανικό μέγεθος, μεταξύ άλλων διά της ενισχύσεως εξτρεμιστικών σουνιτικών αδελφοτήτων και ενόπλων ομάδων στην περιοχή.

Οι δύο στρατηγικές είναι διαμετρικά αντίθετες στη Μέση Ανατολή και η σύγκρουση μεταξύ Άγκυρας και Ουάσινγκτον ήταν αναπόφευκτη. Αυτό αποδεικνύεται με τον εντυπωσιακότερο τρόπο στη Συρία: Eκεί οι ΗΠΑ και οι Κούρδοι συνεργάζονται για να αντιμετωπίσουν τους σουνίτες φονταμεναταλιστές. Ο Ερντογάν αντίθετα έχει συμμαχήσει με τη Ρωσία και το Ιράν. Η εχθρότητα με την Ουάσινγκτον δεν θα του κοστίσει ακριβά μόνο στο χρηματιστήριο», καταλήγει το άρθρο της Welt.

14/10/2017 14:34 ΑΠΕ-ΜΠΕ Αθήνα

Πηγή: O Ερντογάν ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή… Τέλος στρατηγικής συνεργασίας ΗΠΑ-Τουρκίας http://mignatiou.com/2017/10/telos-stratigikis-sinergasias-ipa-tourkias-o-erntogan-xeperase-tin-kokkini-grammi/

Six technologies that are transforming infrastructure

Από

anixneuseis

October 15, 2017

Traditionally, capital projects & infrastructure have been seen as predictable, engineering-driven, often labour-intensive – and not at the cutting-edge of technology. But the reality is changing, and fast. A wide array of disruptive, breakthrough technologies are rapidly transforming the way infrastructure is built and operated, reshaping the way the infrastructure industry operates, and bringing major implications for every participant in the value chain. PwC’s CP&I team is at the forefront of investigating, identifying and seizing the infrastructure opportunities that these new technologies open up – and here are six that our experience and insights show are having the greatest impacts.

Drones

A recent PwC report – Clarity from above – puts the global market for drone-powered solutions at over US$127bn, with capital projects & infrastructure accounting for the largest proportion claimed by any industry at US$45.2bn.

This heavy investment reflects the growing use of drone technology across the world in activities such as supervising ongoing capital investment programmes, monitoring the progress of projects, managing maintenance of existing infrastructure (often combined with 3D printing), handling tasks in hazardous areas and conducting asset inventories.

Given this growing range of applications, infrastructure planning and strategy should now anticipate expanding usage of drone technology in the future. In 2016 PwC established a global centre of excellence in Poland dedicated to drone applications – and recent projects it’s been involved in include helping a client use drones and image data analytics to monitor the reconstruction of a bridge on a high-speed track.

3D printing

PwC research shows that 3D printing technology – also known as “additive manufacturing” – is now used by the majority of industrial manufacturers in developed markets such as the US. And its application in infrastructure is now increasing apace, with uses ranging from the construction of 3D-printed buildings in China and the Netherlands to the printing of replacement parts on-site to maintain power infrastructure more quickly and efficiently. PwC analysis shows that 3D printing could potentially save significant costs in bringing construction projects to market through shorter project times and fewer wasted resources, as well as boosting efficiency for labour-intensive trades like builders, electricians and plumbers. The technology also promises dramatic reductions in shipping costs, bringing big implications for ports and transportation infrastructure. With reduced waste during construction and the ability to melt down and recycle infrastructure, 3D-printing is ultimately set to transform how cities worldwide are planned, built and sustained.

Augmented reality

Augmented reality (AR) involves overlaying information or visuals on the user’s view of the physical world. Delivered through connected devices, this “augmentation” of the real world has a wide range of potential uses in infrastructure projects, not least at the planning stage. For example, there’s clear scope for infrastructure strategies to anticipate how AR can improve a city’s congestion and safety, and help people navigate their way through transport hubs like railway stations and airports. AR also has the potential to boost efficiency during the execution of capital projects – such as by equipping workers to receive actionable context-specific information in real time via smartglasses, and accelerating and improving the speed and quality of information-sharing on the job.

Smart cities/grids

Smart technologies that combine digital connectivity with intelligent processing are already starting to revolutionise the way societies across the world design, create and use infrastructure. Smart cities and grids are taking a pivotal role in a vast array of infrastructure-related activities, ranging from managing carbon impacts to controlling devices and facilities in homes and business premises. Some of the biggest impacts are on energy infrastructure, with analysis by PwC’s Strategy& highlighting the profound effects on smart, digitally-enabled electricity networks from advances like distributed generation, rising use of renewables and breakthroughs in power storage. These impacts are now escalating worldwide: some 40% of capacity in Germany is from distributed generation, and 25% of global generating capacity will come from renewables by 2018. Hardly surprising then that 97% of the executives interviewed in PwC’s latest Global Power and Utilities Survey expect a medium or high amount of disruption in their home market by 2020.

Autonomous vehicles

Autonomous cars have the potential to transform mobility, bringing huge implications for how we plan our cities and design infrastructure ranging from airports to roads. With shared-car services helping people get accustomed to buying mobility as-a-service, many autonomous vehicles will be dedicated to specific routes – witness the “parking pods” already in use at Heathrow Airport – while some will show up at people’s door to carry them on vacation, and others will be used by commuters to replace public mass-transit systems. Alongside greater convenience, driverless vehicles offer the twin benefits of freeing up people’s time and attention on the move, and being able to travel closer together, thus using roads more efficiently. In the coming years, as challenges like liability issues and unclear legal and regulatory frameworks are addressed, we expect global autonomous vehicle revenues to surge at a 33% CAGR to €39.6 billion in 2021 – with fully autonomous long-range driving at highway speeds arriving between 2020 and 2025. Importantly, mobility in cities will need have to be cross-modal, creating a need to integrate the infrastructure for autonomous cars with facilities for walking, cycling and public transport.

The Internet of Things (IoT)

The IoT is a fast-expanding network of digitally-connected objects — devices, vehicles and more — embedded with sensors and intelligent computing capabilities, while the Industrial IoT (IIoT) is a subset used in the manufacturing and industrial sectors. Closely linked with the rise of smart cities and grids, both the IoT and IIoT open the way to a future where a vast array of sensor data and analytics-driven intelligence is available seamlessly in real time, creating many impacts for the infrastructure sector. These range from the rapid build-out of high-speed national communications infrastructure systems to underpin the IoT, to the need for buildings and transport hubs to be designed from ground-up to exploit IoT connectivity, intelligence and insight. The IoT also presents major opportunities during infrastructure construction, including remote real-time monitoring and control of equipment through embedded sensors, faster and smarter business intelligence for decision-making, real-time tracking of the location and safety of employees and contractors, and delivering context-specific information to workers on-site through augmented reality.

http://www.pwc.com/gx/en/industries/capital-projects-infrastructure/publications/six-technologies-that-are-transforming-infrastructure.html

Κάτι αλλάζει με τις ΗΠΑ. Μήπως ήρθε η ώρα της Ελλάδας;

Από

anixneuseis

October 14, 2017

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Ο κ. Τσίπρας, αν μη τι άλλο είναι ένας τυχερός άνθρωπος. Όχι, μόνο, έγινε πρωθυπουργός ηγούμενος ενός κόμματος της αριστεράς το οποίο, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση αγωνιούσε αν θα φθάσει το όριο του 3% , αλλά καταγράφεται στην ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία με την «kolotoumba” του 2015, όταν, μετά το δημοψήφισμα, εφήρμοσε την ακριβώς αντίθετη πολιτική από το αποτέλεσμα.

Τον θυμήθηκε τις τελευταίες ημέρες η ισπανική εφημερίδα El Pais , η οποία σε σχετικό άρθρο της για το καταλανικό δημοψήφισμα και τις επαμφοτερίζουσες δηλώσεις του καταλανού προέδρου πρότεινε να εισαχθεί στο ευρωπαϊκό πολιτικό λεξιλόγιο ο όρος «kolotoumba». Αν συμβεί, ο κ. Τσίπρας θα περάσει στην ευρωπαϊκή ιστορία, έστω με την «kolotoumba” του.

Αλλά, η τύχη του κ. Τσίπρα δουλεύει ακόμη περισσότερο. Οι εξελίξεις τον φέρνουν ώστε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, περίπου ενός έτους, να συναντάται με δύο αμερικανούς προέδρους.

Πέρα από τις επίσημες διαρροές και το πρόγραμμα που ανακοινώθηκε για την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ στις 17 Οκτωβρίου, εκείνο που προέχει είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σοβαρό πρόβλημα με την Τουρκία. Δεν θεωρούν, πλέον, πως το ζήτημα των διαταραγμένων σχέσεων της υπερδύναμης με την ασιατική χώρα, είναι θέμα Ερντογάν. Ο Ερντογάν, απλώς, το ανέδειξε με τον απροκάλυπτα «ποντιακό» τρόπο που τον διακρίνει. Με ευθύτητα και ένταση.

Στην Τουρκία, σύμφωνα και με δημοσιεύματα εγκύρων αμερικανικών εντύπων, και η κεμαλική αντιπολίτευση αλλά και το στράτευμα διακρίνονται από μια ακραία εθνικιστική λογική την οποία υπηρετούν απαρέγκλιτα. Δεν υπάρχει δύναμη που να βρίσκεται κοντύτερα στις ΗΠΑ ούτε και οι ΗΠΑ αλλά και η Δύση μοιράζονται το ίδιο σύστημα αξιών με την Τουρκία. Αν δεν ήταν μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία δύσκολα θα εντασσόταν, σήμερα, στη συμμαχία.

Η ουσιαστική ρήξη επήλθε την επομένη της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά δεν ήθελε να το αναγνωρίσει κανείς. Δυστυχώς, η αμερικανική γραφειοκρατία, εργάζεται, ακόμη και σήμερα, με τα δεδομένα του ψυχρού πολέμου και με αυτά αντιμετωπίζει την Άγκυρα. Αλλά, ο ψυχρός πόλεμος, όπως τον ξέραμε, τελείωσε. Ένας άλλος μπορεί να αρχίζει αλλά σ αυτόν η Τουρκία δεν βρίσκεται στο πλευρό της Δύσης. Μπορεί, υπο προϋποθέσεις να πάει και με τη Ρωσία.

Υπάρχουν σοβαρές δυνάμεις στις ΗΠΑ, στις οποίες, προς το παρόν, ίσως να μην συγκαταλέγεται ο υπουργός εξωτερικών ο οποίος τα χρόνια των ριζικών διεθνών μεταβολών ασχολιόταν με τα πετρέλαια και τις εξορύξεις τους, που ζητούν επιμόνως αναθεώρηση της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Άγκυρα. Η Τουρκία, λένε, δεν μπορεί να είναι στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ. Και αναφέρουν ένα σωρό λόγους, μεταξύ των οποίων τη διάσταση ΗΠΑ και Τουρκίας στο κουρδικό, το Ιράκ, τη Συρία αλλά, κυρίως, το Ιράν. Παραδόξως, θυμήθηκαν και την περίπτωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και της ελληνοτουρκικής έντασης στο Αιγαίο.

Η ευκαιρία που δίνεται στον κ. Τσίπρα είναι να βοηθήσει να γίνει αντιληπτή από την αμερικανική διοίκηση αυτή η θεμελιώδης διάσταση ΗΠΑ- Τουρκίας αλλά και να διευκολύνει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να απομακρυνθεί από μια στρατηγική συμμαχία που έχει αρνητικές συνέπειες για τις ΗΠΑ.

Εκείνο που, κυρίως, θα πρέπει να γίνει σαφές στον αμερικανό πρόεδρο είναι η ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων. Δεν υπάρχει κανένας λόγος και δεν συμφέρει επ ουδενί τις ΗΠΑ να ανατρέψουν την ισορροπία αυτή, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αν πωλήσουν στην Άγκυρα F-35, να χαρίσουν και στην Ελλάδα τον αναγκαίο αριθμό για να μπορεί να ανταπεξέλθει ως το προκεχωρημένο δυτικό φυλάκιο στα ασιατικά καθεστώτα. Αν η Τουρκία αγοράσει τους S-400 να παραχωρηθούν ανάλογα οπλικά συστήματα και στην Ελλάδα.

Ίσως, το μήνυμα αυτής της επίσκεψης το έχουν συλλάβει οι τούρκοι και έσπευσαν, την εβδομάδα που πέρασε να δημιουργήσουν αμφιβολίες για την αγορά των S-400 υποστηρίζοντας πως δεν ικανοποιούνται οι όροι για πρόσβαση των τούρκων στην υψηλή τεχνολογία των πυραύλων και συμπαραγωγή τους. Κάτι που εξ αρχής ήταν γνωστό πως δεν θα το επέτρεπαν οι Ρώσοι. Μάλλον, ως πρόσχημα μοιάζει για να στείλει το μήνυμα στα αμερικανικά κέντρα ότι η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να υπαναχωρήσει από την αγορά των πυραύλων.

Πρόκειται για τα γνωστά «τουρκικά παζάρια» τόσο συνηθισμένα στην Ανατολή.

Υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που θα ήταν ενδιαφέρον να τεθεί στη συνάντηση Τράμπ- Τσίπρα: το ζήτημα της ΑΟΖ. Το εξήγησε πολύ καλά ο καθηγητής Θόδωρος Καρυώτης σε ανοικτή επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό. Οι ΗΠΑ θα πρέπει να ενθαρρύνουν, να υποστηρίξουν και να διευκολύνουν την ανακήρυξη ΑΟΖ από την Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο με βάση την αρχή ότι και τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ. (επήρεια καστελόριζου).

Οι ίδιες οι ΗΠΑ το υποστηρίζουν αυτό για τον εαυτό τους, αποθαρρύνουν, όμως, την Ελλάδα να το κάνει. Το ίδιο και με τα χωρικά ύδατα. Η Ουάσιγκτον έχει ζητήσει επανειλημμένως από την Αθήνα να μην προχωρήσει στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, κυρίως, διότι ενοχλείτο η Άγκυρα. Βεβαίως και διότι στενεύουν οι διεθνείς διάδρομοι στο Αιγαίο αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που λύνεται.

Ήρθε η ώρα το αμερικανικό κατεστημένο να δει τα πραγματικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή και τα συμφέροντα αυτά δεν τα ικανοποιεί η Τουρκία. Δεν το έκανε ποτέ. Στα πρώτα χρόνια του 1990 είχε αναλάβει το ρόλο να επηρεάσει τις τουρκόφωνες χώρες της Κεντρικής Ασίας. Δεν κατάφερε τίποτε. Στη συνέχεια παρουσιάστηκε ως χώρα υπόδειγμα για τη Μέση Ανατολή. Όχι, μόνο, δεν κατάφερε τίποτε αλλά, βούλιαξε στο μεσανατολικό βάλτο. Οι μεσανατολικές μνήμες από την οθωμανική περίοδο είναι ακόμη ζωντανές. Και η ένταση με τις ΗΠΑ αποκαλύπτει το βαθύ χάσμα που χωρίζει τα συμφέροντα των δύο χωρών.

Αν οι αμερικανοί υπεύθυνοι για τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής συνεχίσουν να βλέπουν την σημερινή Τουρκία μέσω του παραμορφωτικού φακού του Ψυχρού Πολέμου, θα οδηγούνται σε συνεχή αδιέξοδα .

Κοινές αξίες Τουρκίας και Δύσης δεν υπάρχουν. Καιρός να γίνει αντιληπτό και να υποστηριχτεί η χώρα που βρίσκεται στην οριογραμμή αυτής της αλλαγής πολιτικών και πολιτισμικών προτύπων. Να υποστηριχτεί η Ελλάδα.

1...2,9122,9132,914...3,026 Σελίδα 2,913 από 3,026

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

«Επαγγελματική κατάρτιση, μαθητεία και ασφάλιση ανεργίας : το 2ο κύμα μεταρρυθμίσεων του Μακρόν »

The “War after ISIS” begins in Iraq

Η αμερικανοτουρκική κρίση και η Ελλάδα

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΙΛΗΣ*

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ INTERSTELLAR

Κορύφωση της υψηλής πολιτικής από τη Ρωσία

Σάββας Καλεντερίδης

The US Cannot Go It Alone On Iran

RICHARD N. HAASS Oct 14, 2017 Project Syndicate.

Dealing with an ambitious and powerful Iran entails a broad range of open-ended challenges that define the ever-turbulent Middle East. Without the 2015 nuclear deal, however, those challenges are likely to become even more daunting.

Washington Post: Ο Erdoğan αφιέρωσε τη μισή συνάντηση με τον πρώην αντιπρόεδρο Biden για την απελευθέρωση του Zarrab

Μια υπενθύμιση στο «σκληρό» κ. Christian Lindner: Η αλαζονεία καθοδηγεί τη σκέψη του για την Ελλάδα

Καλή επιτυχία κύριε Πρωθυπουργέ: The White House,1600 Pennsylvania Avenue, Washington…

O Ερντογάν ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή… Τέλος στρατηγικής συνεργασίας ΗΠΑ-Τουρκίας

Six technologies that are transforming infrastructure

Drones

3D printing

Augmented reality

Smart cities/grids

Autonomous vehicles

The Internet of Things (IoT)

Κάτι αλλάζει με τις ΗΠΑ. Μήπως ήρθε η ώρα της Ελλάδας;