Αρχική Blog Σελίδα 2910

Δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν – Κάτι σαν αυτοκτονία

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη

  • Εικόνα από το δημοψήφισμα της 25ης Σεπτεμβρίου για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν (φωτ.: EPA / Mohamed Messara)

Όταν ο πρόεδρος της Αυτόνομης Διοίκησης του Κουρδιστάν ανακοίνωσε ως ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν την 25η Σεπτεμβρίου, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι ο άνδρας αυτός, πολιτικός τρίτης γενιάς και με δεκάδες νεκρούς από την οικογένειά του στους εθνικούς αγώνες, θα είχε κάνει τα προφανή.

Πρώτον, θα είχε εξασφαλίσει όχι απλά εθνική συναίνεση αλλά αρραγές εθνικό μέτωπο στο θέμα της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος.

Δεύτερον, θα είχε εξασφαλίσει ισχυρές και μάλιστα γραπτές διαβεβαιώσεις στήριξης από τις δυνάμεις εκείνες που θα μπορούσαν να αποτρέψουν στρατιωτική εισβολή στο Κουρδιστάν και εννοούμε τις τέσσερις χώρες που κατέχουν το Κουρδιστάν, ήτοι Ιράκ, Συρία, Τουρκία και Ιράν.

Τρίτον, θα είχε εξασφαλίσει κατά κάποιο τρόπο τη συναίνεση τουλάχιστον της Βαγδάτης, με σκοπό το συναινετικό διαζύγιο. Στην κατεύθυνση αυτή κινούνταν δηλώσεις του για το θέμα.

Τέταρτον, θα είχε εξασφαλίσει έναν αριθμό 20-30 χωρών, που είναι έτοιμες να αναγνωρίσουν το νέο ανεξάρτητο κράτος.

Αυτές ήταν απαραίτητες προϋποθέσεις για να αποφασιστεί ένα τόσο ζωτικής και συνάμα ιστορικής σημασίας γεγονός, όπως η ανεξαρτησία μιας νέας χώρας. Να δούμε όμως τι έγινε αμέσως μετά το δημοψήφισμα.

Αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε εθνικό μέτωπο, αφού εκτός από το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, ηγέτης του οποίου είναι ο ίδιος ο Μπαρζανί, όλα τα άλλα κόμματα σχεδόν σύρθηκαν στο δημοψήφισμα, ενώ η συμμετοχή στο δημοψήφισμα στην περιφέρεια Σουλεϊμανίγιας, όπου είναι ισχυρά η Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν και το Γκοράν, ξεπέρασε μόλις και μετά βίας το 50%, σε σύγκριση με άλλες περιοχές όπου υπήρχε σχεδόν καθολική συμμετοχή.

Όσον αφορά τη στήριξη από τις μεγάλες δυνάμεις, αποδείχτηκε ότι αυτή δεν είχε εξασφαλιστεί ή μάλλον είχε εξασφαλιστεί με ανισόρροπο τρόπο. Οι ΗΠΑ δεν ήταν δυνατόν να στηρίξουν ισχυρά το εγχείρημα, γιατί αυτό θα οδηγούσε το Ιράκ ακόμα πιο βαθιά στην αγκαλιά της Τεχεράνης. Λόγω αυτής της αδυναμίας, ο Μπαρζανί στράφηκε στη Μόσχα, η οποία πήρε δύο πολύ μεγάλες δουλειές στα ενεργειακά του Κουρδιστάν, γεγονός που μάλλον δεν ευχαρίστησε και πολύ την Ουάσινγκτον!


Ο Μεσούντ Μπαρζανί (φωτ.: cabinet.gov.krd)

Να πάμε τώρα στο τρίτο προφανές. Είναι γεγονός ότι ο Μπαρζανί είχε κάνει κάποιες συζητήσεις με τη Βαγδάτη. Όταν όμως η Τεχεράνη διαπίστωσε ότι οι ΗΠΑ είχαν «στραβώσει» με τον Μπαρζανί, που έδωσε μεγάλα δώρα στη Ρωσία, τότε πήρε θάρρος και εξώθησε την κυβέρνηση της Βαγδάτης στην στρατιωτική εισβολή στο Κιρκούκ, που διαθέτει αμύθητης αξίας κοιτάσματα πετρελαίου.

Και δεν περιορίστηκε σ’ αυτό. Έστειλε τον στρατηγό Κασίμ Σουλεϊμάνι όχι απλά να συντονίσει την επιχείρηση ανακατάληψης του Κιρκούκ, αλλά να διασπάσει το μέτωπο των Κούρδων, για να καταστεί η επιχείρηση περίπατος. Και αυτό έγινε. Ο Κασίμ Σουλεϊμάνι έκανε συμφωνία με μέλη της οικογένειας Ταλαμπανί, τα οποία απέσυραν τους Πεσμεργκά και στην ουσία παρέδωσαν την πόλη, τις πετρελαιοπηγές, τα διυλιστήρια και την περιφέρεια Κιρκούκ στους ιρανόφιλους σιίτες πολιτοφύλακες της Χάσντι Σάμπι και το στρατό του Ιράκ.

Μάλιστα αναφέρθηκε από ανώτατους Κούρδους αξιωματούχους ότι στην επιχείρηση συμμετείχε ανώτατο στέλεχος της τουρκικής ΜΙΤ, ίσως και στελέχη της Διοίκησης Ανοθροδόξου Πολέμου του τουρκικού ΓΕΕΘΑ. Μπροστά στην κατάσταση αυτή, αφού έσπασε και το στρατιωτικό μέτωπο, ο Μπαρζανί απέσυρε τις μονάδες των Πεσμεργκά και παρέδωσε τις περιοχές που κατείχαν εκτός της κουρδικής επικράτειας, στους Χάσντι Σάμπι και τον ιρακινό στρατό.

Η κατάσταση στο Ιράκ είναι κρίσιμη και μάλιστα τα μεγάλα παιχνίδια παίζονται σε μια περιοχή για την οποία έγιναν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι.

Ενώ οι Κούρδοι κατηγορούν τις ΗΠΑ ότι οι ιρανόφιλοι σιίτες πολιτοφύλακες τους επιτίθενται με αμερικανικά όπλα και άρματα, μένει να δούμε την αντίδραση των ΗΠΑ στην επέκταση της επιρροής του Ιράν σ’ αυτήν την από κάθε άποψη στρατηγικής σημασίας περιοχή.

Είδομεν.

pontos-news.gr

Η επίσημη Ευρώπη κατά του Χριστιανισμού και υπέρ του Ισλάμ

Από
anixneuseis
-
26

του Παντελή Σαββίδη

Πριν από λίγες εβδομάδες, η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδότησε μια έκθεση με τίτλο «Το Ισλάμ είναι και η ιστορία μας», η οποία φιλοξενήθηκε στις Βρυξέλλες. Η Isabelle Benoit, ιστορικός που βοήθησε στο σχεδιασμό της έκθεσης, δήλωσε στο AP: «Θέλουμε να καταστήσουμε σαφές στους Ευρωπαίους ότι το Ισλάμ είναι μέρος του ευρωπαϊκού πολιτισμού και ότι δεν εμφανίστηκε πρόσφατα, αλλά έχει ρίζες που ξεκινούν 13 αιώνες πριν».

«Το επίσημο ευρωπαϊκό κατεστημένο έχει στρέψει την πλάτη του στον Χριστιανισμό», έγραψε η ιστοσελίδα gatestoneinstitute.

Υπάρχει μια σειρά κινήσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που δεν μπορούν να εξηγηθούν. Θα μπορούσε να καταλάβει κανείς την επίδειξη ενός κοσμικού πνεύματος σε μια εποχή που οι θρησκείες υποχωρούν αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται περί αυτού. Δεν υπάρχει, δηλαδή, μια αντιπαράθεση με το θρησκευτικό φαινόμενο αλλά μια επίθεση στον Χριστιανισμό και μια θετική στάση υπέρ του Ισλάμ. Και το ερώτημα είναι γιατί;

«Το κατεστημένο δεν γνωρίζει το βαθμό στον οποίο η ήπειρος και οι λαοί της εξακολουθούν να εξαρτώνται από την ηθική καθοδήγηση των ανθρωπιστικών αξιών του Χριστιανισμού, ειδικά σε μια εποχή που το ριζοσπαστικό Ισλάμ έχει ξεκινήσει μια πολιτισμική πρόκληση προς τη Δύση», σχολίασε το ιστολόγιο που προαναφέραμε.

Η Isabelle Benoit, όταν αναφέρεται στις ισλαμικές ρίζες της Ευρώπης, πριν από 13 αιώνες, εννοεί, προφανώς, την ισλαμική προέλαση των Αράβων από την Ισπανία στην λοιπή Ευρώπη η οποία αναχαιτίστηκε με μεγάλη προσπάθεια και τεράστια αγωνία το 732 στο Πουατιέ από τον Κάρολο Μαρτέλο. Η Μάχη του Πουατιέ θεωρείται πολύ σημαντική  για την ευρωπαϊκή ιστορία και το χαρακτήρα που προσέλαβε η Ευρώπη.

Αν τη μάχη κέρδιζαν οι Άραβες, η Ευρώπη σήμερα θα ήταν μουσουλμανική.

Να τι λέει σχετικά ένας από τους μεγάλους μεσαιωνολόγους της εποχής μας, ο Jacques Le Goff, σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Liberation: «Θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ της Ευρώπης και των Ευρωπαίων. Το πιο σημαντικό, υπό την προοπτική της κοινοτικής συγκροτήσεως, είναι η ανάδυση και η χρήση του όρου “Ευρωπαίος”, όρος προσδιοριστικός της ταυτότητας μίας ομάδας γυναικών και ανδρών, και όχι απλά ενός χώρου.

»Ο όρος εμφανίστηκε σε ένα χριστιανικό δυτικό χρονικό, εξαιτίας των συγκρούσεων, που έλαβαν χώρα, κοντά στο Πουατιέ, τον 8ο αιώνα, ανάμεσα στον ηγέτη των Φράγκων Κάρολο Μαρτέλο και τους μουσουλμάνους. Αφορμή υπήρξε μία μουσουλμανική επιδρομή, προερχόμενη από την Ισπανία, που είχε μόλις κατακτηθεί. Ο όρος λοιπόν χρησιμοποιήθηκε στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τους μουσουλμάνους, κάτι που δεν ήταν και η πιο βαθιά πραγματικότητα της μεσαιωνικής Ευρώπης».

Τι, ακριβώς, λοιπόν, θέλει να πει η ιστορικός που βοήθησε στην έκθεση, που χρηματοδότησε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποια είναι η ιστορική βάση του ισχυρισμού της; Αξίζει να σημειωθεί πως το θέμα της ευρωπαϊκής ταυτότητας είναι μείζον στην γηραιά ήπειρο και υπάρχει έντονη διαφωνία μεταξύ των ιστορικών. Μερικοί, μάλιστα, από αυτούς επιχειρούν να προσδιορίσουν την ευρωπαϊκή ταυτότητα σε αντίθεση, ακόμη, και με το Βυζάντιο!

Οπότε, τα ερωτηματικά για το πού το πάνε ορισμένοι ηγετικοί ευρωπαϊκοί κύκλοι πληθαίνουν.

Πριν από λίγες μέρες, μερικοί από τους σημαντικότερους διανοούμενους της Ευρώπης, όπως ο Βρετανός φιλόσοφος Roger Scruton, ο πρώην Πολωνός υπουργός Παιδείας Ryszard Legutko, ο Γερμανός επιστήμονας Robert Spaemann και ο καθηγητής Rémi Brague από τη Σορβόννη της Γαλλίας, υπέγραψαν την καλούμενη Δήλωση των Παρισίων. Στη δήλωσή τους αυτή, απορρίπτουν την «ψευδο-χριστιανοσύνη των οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και την «ουτοπική, ψευδοθρησκευτική σταυροφορία για έναν κόσμο χωρίς σύνορα».

Αντ’ αυτού, ζήτησαν μια Ευρώπη βασισμένη στις «χριστιανικές ρίζες», αντλώντας έμπνευση από την «κλασσική παράδοση» και απόρριψη της πολυπολιτισμικότητας: «Οι προστάτες της ψευδούς Ευρώπης –γράφουν στη δήλωσή τους– είναι μαγεμένοι από τις δεισιδαιμονίες της αναπόφευκτης προόδου. Πιστεύουν ότι η Ιστορία είναι στο πλευρό τους και αυτή η πίστη τους καθιστά αλαζόνες και ανίκανους να αναγνωρίσουν τα ελαττώματα του μετα-εθνικού, μεταπολιτιστικού κόσμου που κατασκευάζουν. Αγνοούν, ακόμη και αρνούνται τις χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης. Ταυτόχρονα, φροντίζουν να μην προσβάλλουν μουσουλμάνους, τους οποίους φαντάζονται ότι θα υιοθετήσουν χαρούμενα τη κοσμική και πολυπολιτισμική τους προοπτική».

Το 2007, αναφερόμενος στην πολιτιστική κρίση της ηπείρου, ο Πάπας Βενέδικτος είπε ότι η Ευρώπη «αμφισβητεί τώρα την ίδια την ταυτότητά της». Το 2017, η Ευρώπη έκανε ένα ακόμη βήμα, δημιουργώντας μια μεταχριστιανική φιλοισλαμική ταυτότητα. Δημοσιεύματα σε σημαντικά μέσα ενημέρωσης επισημαίνουν πως τα επίσημα κτήρια και εκθέσεις της Ευρώπης έχουν σβήσει τον Χριστιανισμό και, αντιθέτως, προβάλλουν το Ισλάμ.

Ένα επίσημο μουσείο που κόστισε 56 εκατ. ευρώ, άνοιξε πρόσφατα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ονομάστηκε το «Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας». Η ιδέα της δημιουργίας του ήταν να υπάρξει μια ιστορική αφήγηση της μεταπολεμικής περιόδου γύρω από το φιλοευρωπαϊκό μήνυμα ενοποίησης. Το κτήριο είναι ένα όμορφο παράδειγμα Art Deco στις Βρυξέλλες.

Ωστόσο, όπως έγραψε ο Ολλανδός μελετητής Arnold Huijgen, το σπίτι είναι πολιτισμικά «άδειο»: «Η γαλλική επανάσταση φαίνεται να είναι η γενέτειρα της Ευρώπης. Υπάρχει ελάχιστο περιθώριο για οτιδήποτε προηγήθηκε. Ο Ναπολεόντειος Κώδικας και η φιλοσοφία του Καρλ Μαρξ αποκτούν εξέχουσα θέση, ενώ η δουλεία και η αποικιοκρατία τονίζονται ως οι πιο σκοτεινές πλευρές του ευρωπαϊκού πολιτισμού (…) Αλλά το πιο αξιοσημείωτο για το Σπίτι είναι αυτό: σαν να μην υπάρχει θρησκεία».

Το Ευρωπαϊκό Νομισματικό και Οικονομικό Τμήμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ζήτησε από τη Σλοβακία να επανασχεδιάσει τα αναμνηστικά κέρματά της αφαιρώντας τους χριστιανούς Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο. Ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Thomas de Maizière, του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Μέρκελ, πρότεινε πρόσφατα να καθιερωθούν  μουσουλμανικές αργίες. «Σε μέρη όπου υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι, γιατί δεν μπορούμε να σκεφτούμε την εισαγωγή μίας μουσουλμανικής αργίας;», είπε.

Η πρόταση του De Maizière δείχνει ότι όταν πρόκειται για το Ισλάμ, η επίσημη «μεταχριστιανική» κοσμικότητα της Ευρώπης υποχωρεί.

Γιατί αυτή η διάκριση; Το ευρωπαϊκό κατεστημένο φαίνεται πως αδυνατεί να αντιληφθεί το πόσο η ήπειρος και οι λαοί της εξακολουθούν να εξαρτώνται από τις ανθρωπιστικές αξίες του χριστιανισμού, ειδικά σε μια εποχή που το ριζοσπαστικό Ισλάμ προκαλεί το Δυτικό πολιτισμό. Αλλά και στην Ελλάδα έχουν γίνει επίσημες συστάσεις να αφαιρούνται από αίθουσες διδασκαλίας χριστιανικά εμβλήματα στις περιπτώσεις που στα μαθήματα συμμετέχουν και μουσουλμάνοι μαθητές ή φοιτητές.

Η ανεξήγητη αυτή τακτική του ευρωπαϊκού κατεστημένου είναι σίγουρο πως θα προκαλέσει αντιδράσεις. Χιλιάδες Πολωνοί συμμετείχαν σε μαζική διαδήλωση κατά μήκος των συνόρων της Πολωνίας για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην «εκκοσμίκευση και την επιρροή του Ισλάμ». Θα πρέπει να αναμένουμε σιγά σιγά και άλλες ανάλογες αντοδράσεις. Το να θέλει η κυρίαρχη ευρωπαϊκή τάση να διαμορφώσει μια κοσμική ήπειρο απαλλαγμένη από θρησκευτικές επιδράσεις, είναι κάτι που μπορεί να γίνει αντιληπτό, αν και είναι αδύνατον. Να μάχεται, όμως, κατά του Χριστιανισμού και να ευνοεί το Ισλάμ, είναι εντελώς ακατανόητο.

pontos-news.gr

Γιατί η Ελλάδα δεν μιμείται το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο: Η ελληνο-ιταλική τραγωδία της ΑΟΖ:

Από
anixneuseis
-
3

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

File Photo: Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (2ος Δ) με τον Ιταλό ομόλογό του Πάολο Τζεντιλόνι (Paolo Gentiloni) (Α). ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΑΤΑΠΟΔΗΣ OCTOBER 22, 2017

Μοιάζει περισσότερο με σαπουνόπερα παρά με ουσιαστική διαφορά. Αναφερόμαστε εδώ στην οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία, που είναι και η ευκολότερη οριοθέτηση από τις έξι, που πρέπει να πραγματοποιήσει η Ελλάδα.

Όπως, επανειλημμένα, έχω γράψει η οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ιταλία είναι, θεωρητικά, η ευκολότερη γιατί ήδη, από το 1977, έχει οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα μεταξύ των δυο κρατών και η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ πάντα συμπίπτει. Πάντως προκαλεί απορία ,γιατί η Ελλάδα παραχώρησε ελάχιστα οικόπεδα για εξερεύνηση στο Ιόνιο Πέλαγος, ενώ θα μπορούσε να δώσει οικόπεδα σε όλη την έκταση της οριοθετημένης υφαλοκρηπίδα της με την Ιταλία.

Και ξαφνικά ανακάλυψα ότι ενώ η συμφωνία οριοθέτησης είναι έτοιμη και πλήρης διότι οι δύο χώρες έχουν συμφωνήσει ακόμα και στις γεωγραφικές συντεταγμένες, αντιδρά ο Ιταλός υπουργός Τροφίμων, Γεωργίας και Αλιείας υποστηρίζοντας ότι οι Ιταλοί ψαράδες έχουν, για δεκαετίες τώρα, παραδοσιακά αλιευτικά δικαιώματα στο Ιόνιο Πέλαγος και φτάνουν μέχρι τα 6 μίλια των χωρικών μας υδάτων.

Το πιο εξωφρενικό είναι ότι ο Υπουργός αντιδρά και για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος, ισχυριζόμενος ότι οι Ιταλοί έχουν, επίσης, παραδοσιακά αλιευτικά δικαιώματα στην Ρόδο και την Κρήτη!

Επιπλέον, φαίνεται ότι έχει βάλει το χεράκι του και στην οριοθέτηση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αλβανία, αναφέροντας ότι και σε εκείνη την περιοχή οι Ιταλοί έχουν παραδοσιακά αλιευτικά δικαιώματα. Με τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς…. Βέβαια, ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ΑΟΖ αφού, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τις δημόσιες δηλώσεις, απέφυγε να αναφέρει την ΑΟΖ στον Πρόεδρο Τραμπ.

Δεν είχε όμως καμία δικαιολογία να μη συζητήσει το θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία με τον Ιταλό Πρωθυπουργό στην Κέρκυρα την Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου. Ο Αλέξης Τσίπρας άφησε άλλη μια ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη, ενώ θα μπορούσε να είχε πιέσει τον Πάολο Τζεντιλόνι ώστε να τελειώσει, επιτέλους, η πρώτη και ευκολότερη οριοθέτηση της ΑΟΖ μας.

Με αυτή στις αποσκευές του θα διευκολυνόταν να εγείρει το θέμα της ΑΟΖ στο Λευκό Οίκο. ΕΠΙΛΟΓΟΣ Όπως όλοι γνωρίζουμε, η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με έξι κράτη, την Αλβανία, την Ιταλία, την Λιβύη, την Αίγυπτο, την Κύπρο και την Τουρκία, με τα οποία δεν έχει πραγματοποιήσει ούτε μια οριοθέτηση!

Πρέπει, επιτέλους, να ξεκινήσουμε από κάπου και η οριοθέτηση με την Ιταλία έχει καθυστερήσει απαράδεκτα και πρέπει να πραγματοποιηθεί άμεσα μια και μας περιμένουν μερικές πιο δυσκολότερες οριοθετήσεις. Η πιο σημαντική είναι αυτή με την Αίγυπτο. Θα αντιτείνει κάποιος ότι η πιο σημαντική είναι αυτή με την Τουρκία, αλλά δεν έχει δίκιο. Η οριοθέτηση με την Τουρκία είναι όντως η δυσκολότερη.

Η οριοθέτηση όμως με την Αίγυπτο είναι η πιο σημαντική και κρίσιμη, διότι δίνει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Ρω, Μεγίστη, Στρογγύλη). Με αυτή την σωστή οριοθέτηση η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Η Λεκάνη του Ηροδότου, που κείται στο κρίσιμο τρίγωνο ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι το κλειδί στα θέματα ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Οι Αμερικανοί βέβαια γνωρίζουν πολύ καλά την περιοχή, γιατί την έχουν ήδη εξερευνήσει και αυτός είναι ο λόγος που δεν επιθυμούν την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Κύπρου με την Ελλάδα και της ΑΟΖ της Αιγύπτου με την Ελλάδα, καθώς είναι η περιοχή που εποφθαλμιούν οι Τούρκοι, οι οποίοι συνεχίζουν, προκλητικά, να ισχυρίζονται ότι διαθέτουν θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο, αποκόπτοντας έτσι την Ελλάδα από την Κύπρο.

Φάνηκε ότι με την αλλαγή καθεστώτος στην Αίγυπτο είχε ανοίξει ένας νέος δρόμος που έκανε την Ελλάδα αισιόδοξη για μια οριοθέτηση που θα ήταν χρήσιμη και για τα δύο κράτη και θα διευκόλυνε την συμμετοχή της Κύπρου όχι μόνο για να γίνει, επιτέλους, οριοθέτηση με την Ελλάδα αλλά και να συμπληρωθεί η οριοθέτηση της Κύπρου με την Αίγυπτο το 2003, όταν η κυβέρνηση Κληρίδη αποδέχτηκε την παρέμβαση της κυβέρνησης Σημίτη για μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ, προκειμένου να μην ενοχληθεί η Τουρκία.

Τώρα αυτή η οριοθέτηση είναι από καιρό έτοιμη και περιμένει να πέσουν οι υπογραφές από τις δύο κυβερνήσεις. Δυστυχώς, αυτό δεν έχει πραγματοποιηθεί διότι κάποια στελέχη της Αιγυπτιακής κυβέρνησης σαμποτάρουν αυτή την οριοθέτηση υποστηρίζοντας τις θέσεις της Τουρκίας! Όπως έχω ήδη γράψει: «Χρειαζόμαστε μια νέα εξωτερική πολιτική, γιατί η Ανατολική Μεσόγειος έχει αρπάξει φωτιά επικίνδυνα για αρκετά χρόνια.

Η Κύπρος διαθέτει ΑΟΖ, η Αίγυπτος διαθέτει ΑΟΖ, το Ισραήλ διαθέτει ΑΟΖ, αλλά για μας αυτή η ιδέα δεν είναι στις προτεραιότητες της πολιτικής ηγεσίας και της Βουλής μας. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την συνέχιση του φοβικού μας συνδρόμου, διαφορετικά κάποια στιγμή θα κινδυνεύσουμε σοβαρά να παραδώσουμε μια χώρα μικρότερη από αυτή που παραλάβαμε.»

Πηγή: Γιατί η Ελλάδα δεν μιμείται το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο: Η ελληνο-ιταλική τραγωδία της ΑΟΖ: http://mignatiou.com/2017/10/giati-i-ellada-den-mimite-to-israil-tin-egipto-ke-tin-kipro-i-ellino-italiki-tragodia-tis-aoz/

IBNA/Interview: “Greeks do wonderful things but have no good public relations”

Από
anixneuseis
-
0
By Spiros Sideris / Published on: 15-10-2017, 18:02

Spiros Sideris had the opportunity to meet with the Treasurer of Cook County, Illinois, Greek American Maria Pappas, in Chicago and talk about issues that affect Greek business people. The interview took place on the sidelines of Greek PM Alexis Tsipras’ meeting with Greek American bussines persons in the city.Pappas finds that the most challenging of things for the Greeks is to achieve creating or getting a public-relations-mechanism since nothing apart from the ongoing economic crisis is being promoted in the international press. Due to the lack of promotion, Pappas says that the rest of the world is unaware of the beautiful things people in Greece are doing.

Maria Pappas

Pappas has held her post since 1998 and three years ago, in 2014, she was elected to a fifth four-year term.

She is the head of the world’s 16th largest government. Thanks to her skills, knowledge and ability to organise such an office, she is a manager who attracted the attention of various governments in the world that contacted her asking for her help with certain projects.

Her office is following the top modern technology needed for it to be run. She is a Law graduate and has a degree in counselling psychology.

What does the meeting today between Greek and US business persons and the Greek Prime Minister mean? 

I think that the big thing that came out of this is that they are doing wonderful things, but they don’t have a good public-relations-mechanism. They don’t have a way to get the good things they are doing out into the larger worldwide press. So, they very much suffer from not having anybody promoting them in a good way. The Greeks have not a public-relations-mechanism in place to show anything good that they are doing. So, it’s very difficult being a Greek American because you walk around and Americans, other people, are always saying to you “what is going on in Greece”, “what is wrong with these people”, “what’s their problem?”. And the reason that people say this is because no matter what good they’ve done, they’re not promoting it. So, what was mentioned in the meeting today, what we as a group need to do is help them with finding a firm that can do messaging, because they don’t understand messaging. They’re so involved in whatever it is that they think that they are doing, that the most fundamental thing they don’t understand they need to do is have a message and have some buzz words; and they don’t have it.

They effectively need a manager then? 

Someone that manages their public relations. They don’t have anybody. I mean, who goes out and calls the New York Times and the Washington Post and the Huffington Post all over the world, and CNN, MSNBC and says “hey, this is what we are doing good in Greece”? All they ever hear about is “we have debt problems”. There’s nothing good coming out of there. So, they need a good public-relations splash.

Are businesspeople showing interest in Greece? 

Yes, I think so. Look, there are so many Greek Americans ready to help. But how can you help when you speak and nobody listens to you? To be talking and having nobody listening to you. OK, they came; where is the follow up? What are we doing? What’s the next step?

Perhaps the council for the Greek diaspora needs to be re-established? Would that help? Past experience shows it wasn’t the most effective. 

They need a point person. Let Endy (Endy Zemenides, Executive Director of the Hellenic American Leadership Council, HALC) be the point person to straighten this situation out. Let Endy be the rep here to put it together for them. Buy they have nobody. Who do they have here to help? They need one guy here to be the point person and somebody there to coordinate it and get it done.

Was there optimism after the meeting that something could change? 

 I think that Tsipras understands he needs help. He sees that what happened today with Endy is really outside the box; it wasn’t just Greeks but there were other people there from other sectors. So, I think it was a big deal. But you know, they need a bit of a wakeup call too. They’re very lucky Endy put this together for them…/IBNA

http://www.balkaneu.com/ibnainterview-greeks-do-wonderful-things-but-have-no-good-public-relations/

The Waterboarding of Greece

Από
anixneuseis
-
1
Evaggelos Vallianatos, Contributor
Historian and environmental strategist
10/21/2017 03:03 pm ET

1902 LIFE MAGAZINE COVER DEPICTING AMERICAN SOLDIERS WATERBOARDING A FILIPINO. SMILING EUROPEAN SOLDIERS ARE MAKING FUN OF THE YANKEES WHO WILL NO LONGER BE ABLE TO THROW STONES AT EUROPEANS. US HAS NO LONGER MORAL STANDING TO CRITICIZE THE COLONIAL PRACTICES OF EUROPE. PHOTO COURTESY WIKIPEDIA.

I watched the 17 October 2017 White House press conference featuring President Donald Trump and Greek Prime Minister Alexis Tsipras.

Trump read a brief but eloquent statement praising Greece for bringing civilization to the world. He cited Thomas Jefferson urging Americans in the 1820s to embrace the Greeks fighting for their freedom. But Trump quickly turned to the benefits to Boeing from the projected modernization of Greek F-16s.

Tsipras spoke in Greek. He, too, praised Greece. However, he immediately appealed to Trump for American investments to Greece. He spoke about his government’s easing of labor and tax requirements for foreign investment. He assured Trump Greece has always been a reliable ally of the United States.

But the invisible agony of Tsipras was the misery of his country being crushed by debt managed by the troika — America’s International Monetary Fund, European Commission and the European Central Bank. Could Trump help Greece exit that debt inferno?

Trump remained impassive.

The end of WWII found Greece in ruins. The German occupiers left nothing standing.

America poured money into Greece and the country did relatively well in rising from the dust of war. Lots of Greeks emigrated to America and Western Europe, the money they sent home assisting the general uplift of the country. But Greek politicians, who had returned to Greece after an American education, messed up the economy and society of their country.

They borrowed from European and American banks in order to raise state employee salaries and to fund development projects that made them look good. Such a politician and founder of PASOK, a fake socialist party, was the economist Andreas Papandreou. He returned to Greece from Berkeley in 1974.

Next to borrowing, the entrance of Greece to the European Union harmed the country. The agricultural subsidies of the EU unsettled Greek farming. Suddenly, the peasant found himself outwitted and pushed to the edge. EU money enriched those who could fill forms. The number of peasants dropped sharply. Greece lost its self-reliance in food. Millions of rural Greeks filled the cities.

The 2008 American financial meltdown was an earthquake for Greece. Greek Prime Minister George Papandreou, son of Andreas Papandreou, asked IMF for help. In cooperation with its European partners, IMF drafted a series of humiliating memoranda that took sovereignty away from Greece. “We will loan you money,” the troika said to Greece, “on condition you obey us.” Obey!

All Greek governments obeyed the foreigners. Austerity became the new dogma: cut government bureaucracy, increase taxes, sell all state assets, cut pensions, decrease state funding of education, public hospitals and environmental protection.

Yanis Varoufakis, Greek finance minister in the first six months of 2015, describes the troika-imposed austerity in Greece like waterboarding. “Adults in the Room: My Battle with the European and American Deep Establishment” (Farrar, Straus and Giroux, 2017) is his expose of the crimes behind austerity and the Greek debt.

He should know. A man born in wealth and married to a wealthy woman had the upbringing of the privileged in Europe and America. His often-immoral politics made him controversial. He is untrustworthy to his former press assistant, Demetres Giannopoulos. A reporter calls him a charlatan.

Varoufakis had no trouble writing speeches for George Papandreou, joining the “leftist-communist” Syriza party headed by Tsipras, or hiring Wall Street firms. He had the delusion of teaching Europeans a lesson or two about democracy.

But once at the ministry of finance, he kept telling both Tsipras and the IMF and EU debt officials that austerity was savage to the values and lives of Western people, especially Greeks. He kept pushing for the already bankrupt Greek state to declare bankruptcy. He bemoaned and resented that civilized European and American officials had turned “Greece into a debtors’ prison on behalf of Northern Europe’s banks.”

Yet he admitted the men and women of troika responsible for waterboarding Greece were not to blame for their crimes. These people, he says, were no good or bad actors despite the fact they had imposed on Greece a “debt bondage and crushing austerity.” Imagine the ethical abyss of such conviction: that the instigators of a national tragedy and humiliation were innocent of crimes against humanity. They tortured Greece. Does that not make them guilty for crimes against humanity?

Troika officials justified the torture and collective punishment of an entire country in order to bail out French and German banks. They forced Greece to sign memoranda that dissolve democracy and sovereignty in that country. Is this not a violation of Greek and international law? They accomplished such atrocity because the Greek oligarchy has been in bed with its Euro-American brethren. But the instigators of this crime repeatedly lied to themselves and to the European and American people. Waterboarding of Greece “entailed lying to nineteen European parliaments at once about the purpose of the Greek loans,” Varoufakis wrote.

Varoufakis confirms that the IMF profited hugely from the Greek debt. By mid-2015, bankrupt Greece had paid IMF 3.5 billion euros in interest and fees. This tidy sum averaged thirty-seven percent of IMF’s net income and seventy-nine percent of its internal expenses. “Ever since Greece entered debtors’ prison, the IMF had had an average operating profit of 63 percent, much larger than that of Goldman Sachs or J. P. Morgan…. Greece is caught between the IMF, which correctly proposes debt relief despite having profited from Greece’s being denied it, and the EU, which has used the IMF to deny Greece debt relief,” he wrote.

Despite this legitimate criticism of those who put Greece in Dante’s inferno, Varoufakis, obsessed with Europe, never argued seriously for getting Greece out of the European prison. His Plan X was worthless. In emergencies he concocted a problematic second currency but never returning the country to its ancient drachma.

Read “Adults in the Room.” The book is timely, fascinating and important. It makes mockery of “democracy” in Europe and America. The waterboarding of Greece is an international crime. It’s a stain on Western civilization.

https://www.huffingtonpost.com/entry/the-waterboarding-of-greece_us_59eb954ae4b034105edd4f13

Λάθος συζήτηση.

Από
anixneuseis
-
1

Γράφει ο τρυποκάρυδος.

Με αφορμή την επίσκεψη του κ πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον και τη συνάντηση του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, μάθαμε για την αναβάθμιση των ελληνικών αεροσκαφών τύπου F16. Τις τελευταίες ημέρες ξεκίνησε στην Ελλάδα μία δημόσια συζήτηση για το εάν το τελικό κόστος θα πρέπει να είναι 1,1 δις ή 2,4 δις ή εάν η οικονομία μας δεν αντέχει κανένα από τα δύο αυτά νούμερα και τα όποια ποσά θα πρέπει να δοθούν ως κοινωνικό μέρισμα στους οικονομικά ασθενέστερους. Νομίζω πως αυτή είναι η λάθος συζήτηση.

Τις προηγούμενες δεκαετίες η πατρίδα μας έχτισε την Πολιτική για την Ασφάλεια της, στην παραδοχή ότι η Ελλάδα δεν κέρδισε την Τουρκία στρατιωτικά ποτέ όταν ήταν μόνη της. Με δεδομένη την ιστορική πραγματικότητα και το μέγεθος του αντιπάλου (οικονομικό, πληθυσμιακό, στρατιωτικό) η Ελλάδα είχε ως Πολιτική για την Ασφάλεια την αρχή του να κάνει εξοπλισμούς, που να είναι στο μέσο περίπου από αυτούς που πραγματοποιεί η Τουρκία, ώστε οποιαδήποτε πολεμική σύρραξη να έχει για τη γειτονική χώρα μεγαλύτερες ζημιές από τα προσδοκώμενα οφέλη του πολέμου.

Το 1996 στα Ίμια η χώρα μας είχε 75 αεροσκάφη τρίτης γενιάς ενώ η Τουρκία 149, η Ελλάδα είχε 8 υποβρύχια και η άλλη πλευρά 15, τα άρματα μας αριθμούσαν 1842 και των τούρκων 3701, ενώ στα αυτοκινούμενα πυροβόλα, η αναλογία ήταν πάλι ένα προς δύο, 399 πυροβόλα εμείς 810 οι τούρκοι. Η αναλογία ένα προς δύο ήταν αυτή που έδωσε τη δυνατότητα στην κυβέρνηση Σημίτη, όχι ασφαλώς να στείλει τον τουρκικό στόλο στον πάτο της θάλασσας, αλλά να υπενθυμίσει στην Τουρκία πως εάν επιλέξει το δρόμο της ολοκληρωτικής σύγκρουσης, τα προσδοκώμενα οφέλη που θα είχε θα ήταν λιγότερα από τις ζημιές. Θα συνέφερε την Τουρκία να δει τις στρατηγικές της υποδομές (διυλιστήρια, γέφυρες, κτλ) κατεστραμμένες για να πάρει ένα βράχο, τα Ίμια; ασφαλώς τις ίδιες και μεγαλύτερες καταστροφές στις υποδομές της θα είχε και η Ελλάδα.

Σήμερα η Τουρκία έχει τετραπλάσιο ΑΕΠ από την Ελλάδα και τη στιγμή που εμείς αναρωτιόμαστε εάν θα πρέπει να επενδύσουμε στην άμυνα μας 1 ή 2 δισεκατομμύρια η Τουρκία θα επενδύσει πάνω από 20 δισεκατομμύρια στην άμυνα της (100 F-35, 1000 άρματα altay, S-400, 4 κορβέτες, 4 φρεγάτες, 4 αντιτορπιλικά κ.α.). Η αναλογία ένα προς δέκα ή ένα προς είκοσι δεν επιτρέπει στην Ελλάδα, σε περίπτωση κρίσης, να προβάλει στην Τουρκία το επιχείρημα πως θα έχει μεγαλύτερες ζημιές από τα προσδοκώμενα οφέλη του πολέμου, ώστε με τη βοήθεια των ΗΠΑ να επιδιώξει διπλωματική λύση. Για να διατηρήσουμε την ίδια Πολιτική για την Ασφάλεια με τις προηγούμενες δεκαετίες πρέπει να δαπανήσουμε το ποσό των 10 δις για τη διατήρηση της αναλογίας ένα προς δύο. Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει υπεύθυνα να μετάσχουν στο δημόσιο διάλογο και εάν δεν έχουμε χρήματα, να μας παρουσιάσουν τη νέα Πολιτική για την Ασφάλεια για τις επόμενες δεκαετίες.

Η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, που έχει δημιουργήσει η οικονομική χρεοκοπία, που εμείς επιφέραμε στην πατρίδα μας. Αν αναλογιστούμε την αύξηση της φαρμακευτικής δαπάνης τα προηγούμενα χρόνια, όπου για παράδειγμα η Ελλάδα προμηθεύονταν το στεντ για την καρδιά 2500 ευρώ τη στιγμή που τα γαλλικά, γερμανικά και κυπριακά ασφαλιστικά ταμεία έδιναν 500 ευρώ, τη Siemens, αλλά και τα 100 δις ευρώ που κόστισε στην Ελλάδα η διαπραγμάτευση Τσίπρα Βαρουφάκη κατά τον επικεφαλής του ESM, Κλάους Ρέγκλινγκ. Η ανευθυνότητα του πολιτικού συστήματος μας φέρνει αντιμέτωπους, τη στιγμή που παίζεται το παιχνίδι καθορισμού της ΑΟΖ, με τα σύνορα της καρδιάς του κ Ερντογάν…

Τι ακριβώς είναι οι σημερινοί αναρχικοί;

Από
anixneuseis
-
2

Ανδρέας Πετρουλάκης21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 protagon.gr

Οι παλιοί ήσαν ευγενείς, διαβασμένοι και το κυριότερο αδιαπραγμάτευτα πασιφιστές. Η σύγχρονη εκδοχή των αντιεξουσιαστών, η εκδοχή της βίας, του μηδενισμού, της πυρπόλησης κάθε κοινωνικού αγώνα έχει πολύ περισσότερο ομοιότητα με τον γηπεδικό χουλιγκανισμό παρά με την αναρχική ιδεολογία.

Πριν από τριάντα χρόνια ήξερα αρκετούς αναρχικούς. Από τότε μου φαίνονταν ουτοπικές οι ιδέες τους αλλά στην πλειοψηφία τους είχαν ευγένεια, ήσαν μορφωμένοι και διαπνέονταν από γνήσιες ουμανιστικές προθέσεις. Η άρνησή τους προς κάθε εξουσία είχε αφετηρία την αγάπη τους για τον άνθρωπο και την αποστροφή τους προς την καταπίεσή του – οι ανησυχίες τους ήσαν αυθεντικές υπέρ της κοινωνίας και όχι του εαυτού τους. Το κυριότερο, ήσαν αδιαπραγμάτευτα πασιφιστές. Αποστρέφονταν κάθε μορφή βίας – γνώριζαν ότι η βία εγκαθιδρύει μία νέα μορφή εξουσίας που τους αυτοακύρωνε. Όπως δεν σκέφτηκαν ποτέ να φιμώσουν την αντίθετη άποψη γιατί ακριβώς θα γίνονταν η αυθεντία που μισούσαν. Ήσαν πραγματικοί αλληλέγγυοι χωρίς να το γνωρίζουν γιατί δεν υπήρχε η λέξη τότε, ενώ η συλλογικότητα, που τότε ήταν ανθρώπινη ιδιότητα και όχι κοινωνική ομάδα, ήταν για αυτούς όρος ύπαρξης.

Το σύμπαν τους ήταν και τότε τα Εξάρχεια. Αλλά ήταν σύμπαν και όποιας άλλης ομάδας ήθελε, γιατί κανείς τότε δεν σκεφτόταν να εμποδίσει την ελευθερία και την αυτοδιάθεση του άλλου – κυρίως οι αναρχικοί, τι αναρχικοί θα ήσαν; Δεν ξέρω πού βρίσκονται τώρα αυτοί, αλλά νομίζω ότι θα ήσαν οι πρώτοι που θα έφευγαν, αν δεν τους έδιωχναν, από τα σημερινά Εξάρχεια. Γιατί αυτό που σήμερα ονομάζουμε ομάδες αναρχικών, αντιεξουσιαστών, μπαχαλάκηδων ή οτιδήποτε άλλο απλώς ανήκουν σε έναν άλλον κόσμο από εκείνο.

Τι σχέση έχουν με την αναρχία αυτά τα βίαια αντικοινωνικά στοιχεία που καταστρέφουν περιουσίες ανθρώπων, κάνουν πλιάτσικο στα σπασμένα καταστήματα, καίνε τα μέσα μαζικής μεταφοράς των φτωχών πολιτών, τραμπουκίζουν άγρια όποιους αντιπαθούν, φιμώνουν κάθε αντίθετη φωνή, κάνουν face control στους επισκέπτες μιας περιοχής της Αθήνας και κρατούν σε ομηρία τους κατοίκους της;

Τι σχέση έχουν με την ελευθεριάζουσα φιλοσοφία του αναρχισμού αυτοί που έχουν στήσει κράτος βίας στα Πανεπιστήμια και το μονοπώλιο διακίνησης ανθρώπων και ιδεών; Πώς συνδέεται ο ανθρωπισμός των αναρχικών με τον τραμπουκισμό σε έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες πριν από λίγες μέρες, γιατί διαφωνούσαν με την έννοια του εθελοντισμού για την οποία θα μιλούσε στην ΑΣΟΕΕ;

Αυτή η εκδοχή των αντιεξουσιαστών, η εκδοχή της βίας, της αυθεντίας, της αλαζονείας, του ναρκισσισμού, της αυτοαναφορικότητας, του μηδενισμού, του αυτοαποκλεισμού από οποιαδήποτε κοινωνική διεργασία, της πυρπόλησης κάθε κοινωνικού αγώνα και της αποσύνδεσης από την κανονική ζωή των πολιτών έχει πολύ περισσότερο ομοιότητα με τον γηπεδικό χουλιγκανισμό παρά με την αναρχική ιδεολογία.

Ακόμα όμως και η οργανωμένη εκδοχή των αντιεξουσιαστών, οι Ρουβίκωνες, που δεν ξέρω αν και σε ποιο βαθμό ταυτίζονται με τους προηγούμενους, κάνουν πράγματα ακατανόητα. Αν παραμερίσεις την παραβατικότητα, περισσότερο εντυπωσιάζουν οι επιλογές των παρεμβάσεών τους.

Επιτίθενται στην ισπανική πρεσβεία για να υπερασπιστούν τους πλούσιους εθνικιστές Καταλανούς που δεν θέλουν να πληρώνουν φόρους – τι αριστερό ή αναρχικό έχει αυτό; Τα σπάνε για τον ΕΝΦΙΑ, δηλαδή για το φόρο περιουσίας (όχι εισοδήματος) – διαφωνούν δηλαδή με τη φορολόγηση του πλούτου; Εισβάλλουν στο Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών – θέλουν δηλαδή οι εργοδότες να μην πληρώνουν τις εισφορές ασφάλισης των εργαζομένων; (Δεν τους καταλογίζω την βίαιη αποτροπή πλειστηριασμών ακινήτων για χρέη εκατομμυρίων γιατί δεν ξέρω αν συμμετείχαν).

Οι παλιοί αναρχικοί διάβαζαν και ήξεραν τι είναι αναρχικό, τι είναι αριστερό. Διάβαζαν Κροπότκιν, που έλεγε «προτού βρεις αυτό που θα αντικαταστήσει μια κοινωνία κάνοντάς την καλύτερη, μην την καταστρέφεις, υπάρχει ο κίνδυνος να φέρεις μία εξουσία χειρότερη από αυτή που ήδη υπάρχει».

Τι σημαίνει η επανάσταση του ’17 για τη Ρωσία του Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0
 Η αμφιθυμία του Κρεμλίνου, οι αντιφάσεις των κομμάτων, η νοσταλγία των πολιτών – Το Project 1917 διηγείται την επανάσταση σε πραγματικό χρόνο, σε μορφή που μοιάζει με μπλογκ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  20/10/2017 23:55 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  05:00
Εργάτης εκτελεί εργασίες συντήρησης στο άγαλμα του Λένιν στην Αγία Πετρούπολη εν όψει των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης
Το Κρεμλίνο δεν έχει σχέδια να γιορτάσει επισήμως την εκατονταετηρίδα της Ρωσικής Επανάστασης. Τι και αν τα γεγονότα του 1917 μεταμόρφωσαν τη χώρα και τον κόσμο, καταργώντας τη μακρά κυριαρχία των τσάρων, εισάγοντας την εποχή του κομμουνισμού και δημιουργώντας μια ιδεολογική αντιπαράθεση με τη Δύση που εξακολουθεί να αντηχεί μέχρι σήμερα;
Ο επίσημος λόγος που προβάλλεται για την υποβάθμιση της επετείου είναι ότι η Ρωσία παραμένει υπερβολικά διχασμένη για τις συνέπειες αυτού του μοιραίου έτους.
Η πιθανότερη εξήγηση, όπως λένε ορισμένοι αξιωματούχοι του Κρεμλίνου, ιστορικοί και άλλοι αναλυτές, είναι ότι ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν φοβάται την ιδέα της επανάστασης – και το 1917 δεν ταιριάζει στην εκδοχή της ρωσικής Ιστορίας όπως την παρουσιάζει το Κρεμλίνο ως μια μακρά, ενιαία πορεία προς το μεγαλείο, με στόχο να ενσταλάξει μια αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας και σκοπού.
Παρά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι ο τσάρος ανατράπηκε σε αυτό που οι Σοβιετικοί ονόμαζαν Μεγάλη Σοσιαλιστική Επανάσταση του Οκτωβρίου, υπήρξαν δύο επαναστάσεις το 1917. Η Επανάσταση του Φεβρουαρίου ανέτρεψε τον τσάρο και τον αντικατέστησε με μια προσωρινή κυβέρνηση που εισήγαγε φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις όπως η καθολική ψηφοφορία. Οκτώ μήνες αργότερα, ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι του έκαναν το πραξικόπημα που δημιούργησε το πρώτο κομμουνιστικό κράτος στον κόσμο.
Ο πρόεδρος Πούτιν προτίμησε να αφήσει την ακαδημαϊκή κοινότητα να ασχοληθεί με την επέτειο, διορίζοντας μια ειδική επιτροπή για τη διοργάνωση σεμιναρίων και άλλων εκδηλώσεων ιστορικού χαρακτήρα.
Προηγουμένως, η επίσημη αφήγηση ήταν ένα δοκίμιο του Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν, το οποίο υποστήριζε ότι η βαθιά δυσπιστία μεταξύ της αυλής και της μορφωμένης ελίτ μαζί με τη γερμανική ανάμειξη προκάλεσαν καταστροφή.
Τίποτα στο 1917 δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο προπαγάνδας για το Κρεμλίνο του Πούτιν, σε αντίθεση με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που έχει μετατραπεί σε σύμβολο εθνικής δόξας και ενότητας.
Οι φιλελεύθεροι απαντούν ότι μια καταπιεστική κυβέρνηση που αγνοεί την τεράστια εισοδηματική ανισότητα και περιορίζει τα βασικά πολιτικά δικαιώματα θα πρέπει να ανησυχεί για το ενδεχόμενο επανάληψης της Ιστορίας.
Για το Κομμουνιστικό Κόμμα, η ίδρυση της Σοβιετικής Ενωσης ήταν ένα μοναδικό επίτευγμα. Σχεδιάζει να το γιορτάσει με παρελάσεις στη Μόσχα και αλλού στις 7 Νοεμβρίου, η οποία ήταν η κύρια εθνική εορτή στη σοβιετική εποχή.
Πολλοί ιστορικοί σημειώνουν ότι η Ρωσία ζει ακόμα με μια ορισμένη αμφιθυμία απέναντι στο 1917. Αν και πολλοί θεωρούν ότι η επανάσταση κατέστρεψε τη χώρα, τα σύμβολά της εξακολουθούν να εμπλέκονται στον ιστό της καθημερινής ζωής.
Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μιχαήλ Ζίγκαρ είναι πίσω από το Project 1917, που διηγείται τις ιστορίες της επανάστασης σε πραγματικό χρόνο, σε μορφή που μοιάζει με μπλογκ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσω εκατοντάδων ιστορικών χαρακτήρων.
«Προσπαθήσαμε να το παρουσιάσουμε σαν να είχαν όλοι κατά τη διάρκεια της ρωσικής επανάστασης έναν λογαριασμό στο Twitter. Είναι λίγο σαν να παρακολουθούμε την επανάσταση ζωντανά σε μια ειδησεογραφική σελίδα στο Facebook» λέει ο Ζίγκαρ.
Το Project 2017 θα ακολουθήσει την επανάσταση όλον τον χρόνο, αλλά ο Ζίγκαρ θέλει να τονίσει την εποχή που ακολούθησε την επανάσταση του Φεβρουαρίου, όταν η Ρωσία κυβερνήθηκε από μια προσωρινή κυβέρνηση. Διήρκεσε μόλις οκτώ μήνες, αλλά πολλοί ιστορικοί λένε ότι ήταν η πιο φιλελεύθερη περίοδος στην ιστορία της χώρας.
Η κυβέρνηση αυτή κατήργησε τη θανατική ποινή, έδωσε στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου και κατοχύρωσε την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία του Τύπου.
«Είναι πολύ σημαντικό για τη νέα γενιά να γνωρίζει αυτό το μέρος της ρωσικής Ιστορίας, εκείνη τη φιλελεύθερη δημοκρατία που υπήρξε για μόλις οκτώ μήνες και το τραγικό τέλος αυτής της πρώτης ρωσικής δημοκρατίας» λέει ο Ζίγκαρ.
Η ρωσική επανάσταση ξεκίνησε από γυναίκες που διαδήλωσαν για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στους δρόμους της Πετρούπολης, ζητώντας ψωμί και ειρήνη καθώς μαινόταν ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και τα αποθέματα τροφίμων εξαντλούνταν. Αλλοι προσχώρησαν και 100.000 άνθρωποι βρέθηκαν σύντομα στους δρόμους, όπου συγκρούονταν με την αστυνομία.
Μία εβδομάδα αργότερα, ο τσάρος Νικόλαος Β’ παραιτήθηκε, βάζοντας τέλος σε περισσότερα από 300 χρόνια αυταρχικής τσαρικής κυριαρχίας. Μετά από την οκτάμηνη κυριαρχία της προσωρινής κυβέρνησης, οι μπολσεβίκοι του Βλαντίμιρ Λένιν ανέλαβαν την εξουσία, μετονομάστηκαν σε Κομμουνιστικό Κόμμα και δημιούργησαν τη Σοβιετική Ενωση.
Ο Πούτιν έχει στείλει ανάμεικτα μηνύματα σχετικά με τον κομμουνισμό, αλλά έχει περιγράψει τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης ως «τη μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή» του 20ού αιώνα, και το 2000 η κυβέρνησή του αναβίωσε τον σοβιετικό εθνικό ύμνο με αλλαγμένους στίχους.
“Το Βήμα”

Here’s How to Pull Turkey Back From the Brink

Από
anixneuseis
-
0
By  James Stavridis
Erdogan gets more authoritarian, and closer to Russia and Iran, every day. But kicking him out of NATO would make things worse.
Helping hand?

 Photographer: Michael Reynolds/Bloomberg

Since its founding nearly a century ago, Turkey’s foreign policy goal has been summed up in a simple phrase: “No problems with our neighbors.” But the situation today is different: “all our neighbors have problems.” And the Turks have plenty of their own.

 There is no understating how important it is that the U.S. and other NATO allies quickly mend fences with Turkey and help it through its regional crisis.
 The Turks are under great strain from the fight against terrorists in Syria and Iraq, a rare instance of sustained warfare along NATO’s southern flank. Russia is moving ever closer to Turkey, coordinating military operations in the Middle East and agreeing to sell the Turks a top-of-the-line S-400 air-defense system, over protests from the U.S. and other NATO countries.
 Domestically, President Recep Tayyip Erdogan is a highly polarizing figure who continues to fume over the failed coup against him last summer. More than 50,000 Turks have been jailed and 150,000 have lost their jobs, actions that will reverberate in Turkish politics for a generation. Crackdowns against “unruly journalists” and “suspect jurists” are common. And the independence movement among the Kurds of Iraq and Syria has put an end to hopes for progress on relations with Turkey’s own restive Kurdish minority.
 Meanhwile, U.S.-Turkish relations have cratered following a string of confrontations that run from the profound to the petty. Erdogan continues to be obsessed with extraditing Fethullah Gulen, a Turkish cleric now living in Pennsylvania, whom he believes to have been at the heart of the coup. His security detail is under indictment in the U.S. after they beat a group of protesters in Washington. This month, a Turkish citizen working for the U.S. State Department was jailed, triggering visa retaliations back and forth between Ankara and Washington and dealing a staggering blow to the Turkish lira. And the U.S. is understandably concerned about Turkish moves in Syria, which seem to be more aligned with the interests of Russia and Iran than the U.S.

This has led some U.S. critics to wonder whether NATO might be better off without Turkey as a member. That is a foolish thought. Rather, as we confront the lowest point in U.S.-Turkish relations in a generation, we need to think through a meaningful strategy for bringing this crucial partner back into the fold. What should the U.S. and its NATO allies do?

First, we need simply to accept Turkey’s fundamental strategic importance. When I was the supreme allied commander of NATO forces, people would often say to me, “Turkey is a crucial bridge between East and West.”  Actually, Turkey is much more than just a bridge. Such comments miss the power, importance and history of Turkey, which is in every sense a power center unto itself. Over the centuries of the Ottoman Empire, the Turks proved their ability to build a powerful economy, conduct complex imperial politics, and dominate vast swaths of territory throughout Europe, the Middle East and Africa.

Today, Turkey has the 13th-largest economy in the world, a growing population of 80 million, a powerful diaspora around the world (including within Europe and the U.S.), and a highly diversified economic base. It also has the second-largest army in NATO and hosts the headquarters of all alliance land forces. The military is highly professional (albeit battered at the senior-leadership level in the face of post-coup purges).  Turkey is a powerful and important actor throughout the Middle East now, and will be a significant global player by mid-century. None of this can be ignored.

Second, we must articulate and execute a strategic plan for engaging the Turkish government. Any rapprochement with Ankara must include conducting more frequent political visits at every level, especially cabinet and immediate sub-cabinet U.S. officials visiting their counterparts. Western governments should encourage more direct business investment and a higher level of technology transfer in sectors such as light industry, cyber and robotics. The U.S. must involve Turkish leaders and concerns as it tries to resolve the crises raised by the independence movement in Iraqi Kurdistan. The U.S and Europeans should also help conduct humanitarian operations including joint efforts in the massive refugee camps along the Turkish-Syrian border, which are costing Erdogan’s government a fortune.

Third, the U.S. can encourage geopolitical relationships that keep Turkey oriented toward the trans-Atlantic world. These would include helping to ease tensions with Greece over the Aegean and the flow of refugees; resolving the long-standing dispute over Cyprus (which is closer to a possible solution than it has been in decades); helping to rebuild a once-strong relationship with Israel that has frayed among arguments over everything from the Kurds to the status of Jerusalem; and helping melt tensions with the Sunni Arabs, who feel threatened by the Turkish moves to align with Iran. Above all, the U.S. should encourage the Europeans to at least continue negotiations on possible EU membership for Turkey, which unfortunately has never looked so distant).

Fourth, we must find a modus vivendi with President Erdogan. He is clearly in control of his country’s destiny, and will remain in power for the foreseeable future. Yet his increasingly dictatorial tendencies will create real tension with Washington. We should adopt a strategy of criticizing in private while working visibly with him in public. Creating public confrontations will not help — we need deft personal diplomacy to encourage him to ensure the long term viability of democracy, rule of law, and freedom of the press.

Finally, we can enhance military-to-military cooperation. This means more exercises and training missions in Turkey, both with the U.S. bilaterally and through NATO; better information and intelligence sharing, especially in regard to operations in Syria; more U.S. military sales to Ankara (particularly now that Russia has established itself as a competitor); naval exercises in the Black Sea with Turkey alongside other NATO Allies and partners (Romania, Bulgaria, Georgia, Ukraine); joint missions for humanitarian and security operations in Kosovo and Bosnia; and high-level military delegations exchanging visits.

None of this will be easy or cost-free. But it would be a geopolitical mistake of enormous proportions to allow Turkey to drift away from the U.S., Europe and NATO. We are in danger of seeing that shift occur before our eyes, and we need a plan to prevent it. That will mean rising above some of the heated rhetoric in the relationship to keep our eyes on the strategic value of Turkey as a friend, partner and ally.

This column does not necessarily reflect the opinion of the editorial board or Bloomberg LP and its owners.

To contact the author of this story:
James Stavridis at [email protected]

To contact the editor responsible for this story:
Tobin Harshaw at [email protected]

https://www.bloomberg.com/view/articles/2017-10-20/here-s-how-to-pull-turkey-back-from-the-brink

Το τέλος των ψευδαισθήσεων – Ο Τσίπρας ως πρόεδρος της ΝΔ

Από
anixneuseis
-
7

φωτό: ο κ. Τράμπ δείχνει στον κ. Τσίπρα το κοινό τους μέλλον.

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η Αριστερά υπήρξε ένα κίνημα που συνέβαλε τα μέγιστα στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Αμφισβήτησε φεουδαρχκές δομές, προβλημάτισε με τις προτάσεις της, επέβαλε ανθρώπινες συνθήκες ζωής με τις κινητοποιήσεις της. Ανέδειξε υψηλές διανοητικές μορφές που σημάδεψαν την πνευματική ιστορία.

Έφτασε όμως κάποια στιγμή που δεν μπόρεσε να αναπαραγάγει ούτε το ιδεολογικό ούτε το πολιτικό της οπλοστάσιο.

Το 1989 ήταν μια τέτοια καμπή. Η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων ανέδειξε όχι μόνο τις ανεπάρκειες, αλλά και τον φύσει ολοκληρωτικό χαρακτήρα της.

Οι αυτοκτονίες εμβληματικών μορφών της, όπως ο Λουί Αλτουσέρ, είχαν στη βάση τους την κατάρρευση των φαντασιώσεών τους για το τι είναι η Αριστερά. Τα αδιέξοδα περίσσεψαν και οι εκτρωματικές καταστάσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ ήρθαν να αναζητήσουν διεξόδους που η εξέλιξή τους δείχνει τον –απολύτως– καιροσκοπικό χαρακτήρα τους. Η μόνη ελπίδα τους, το ψεύδος που βασίζεται σε οργουελιανή γλώσσα. Άλλα λένε, άλλα κάνουν, και προσπαθούν να εγκλωβίσουν σε ψευδαισθήσεις είτε τα στελέχη τους είτε την κοινωνία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτού του εκφυλισμού. Ξεκίνησε περιλαμβάνοντας στους κόλπους του όλες τις αριστερές σέχτες που απέμειναν από τη δυναμική της αντιπολίτευσης, και κατέληξε να επιζητεί ο ηγέτης του ένα φωτογραφικό ενσταντανέ με τον ακροδεξιό Αμερικανό πρόεδρο. Ανεξαρτήτως τιμήματος.

Παρά το αρχικό σοκ, η κυβερνητική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε για πολλούς αριστερούς της μεταπολίτευσης μια λύτρωση. Τους απελευθέρωσε από τις ψευδαισθήσεις τους. Και άρχισαν να ξαναδιαβάζουν, στην τρίτη ηλικία πια, ό,τι τους δελέασε στα χρόνια της φοιτητικής τους νεότητας.

Όσοι έχουν εμμονές με το χώρο προσπαθούν να πείσουν –τον εαυτό τους, κυρίως– πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερά. Δυστυχώς γι’ αυτούς, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η υπαρκτή Αριστερά.

Ακόμη, και ο ηγέτης του βρετανικού Εργατικού Κόμματος, ο Τζέρεμι Κόρμπιν είπε προχθές στον Τσίπρα πως το κόμμα του έχει ως πρότυπο τον ΣΥΡΙΖΑ. Χρησιμοποιεί δε και τον Βαρουφάκη ως σύμβουλο.

Ο Τσίπρας και η Αριστερά που εκφράζει δεν πέτυχαν μόνο να φέρουν το κόμμα τους στην εξουσία – δεν έχει σημασία πώς και σε ποια συγκυρία. Πέτυχαν και αυτό στο οποίο είχε αποτύχει μια άλλη εμβληματική πολιτική μορφή της ευρωπαϊκής Αριστεράς, ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Το compromesso storico. Τον ιστορικό συμβιβασμό. Όχι με την αστική τάξη της χώρας του, αυτή δεν υπάρχει. Αλλά με τον ηγέτη της αμερικανικής υπερδύναμης. Της χώρας, δηλαδή, έναντι της οποίας μεγάλο μέρος της Αριστεράς ετεροπροσδιορίστηκε. Αριστερά που δεν ήταν αντιαμερικανική δεν μπορούσε να υπάρξει. Ο Τσίπρας πρωτοπόρησε και σ’ αυτό. Ξεπέρασε το ταμπού. Παρόλο που τίποτε δεν πέτυχε, κανείς από τα αστικά κόμματα της χώρας δεν του κάνει κριτική.

Γι’ αυτά και τους θεσμούς που τα υποστηρίζουν, όπως τα σημαντικότερα μέσα ενημέρωσης, το αποτυχημένο αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Προείχε να σπάσει το ταμπού της επίσκεψης αριστερού πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Άλλη μια αριστερή ψευδαίσθηση κατέρρευσε.

Για τον Τσίπρα, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να κάνει ορισμένα πράγματα «με τρόπο διαβολικό, αλλά τα κάνει για το καλό»!

Δεν πρόκειται πια για καιροσκοπισμό, αλλά για ακραίο εκφυλισμό. Το δέλεαρ της εξουσίας κυριαρχεί στις συνειδήσεις των αριστερών τύπου Τσίπρα. Μια φωτογραφία με τον Αμερικανό πρόεδρο και μια καλή κουβέντα από το στόμα του για το επενδυτικό κλίμα στην Ελλάδα ενισχύει το αφήγημα περί επιστροφής της Ελλάδας και του Έλληνα στην ανάπτυξη. Και ας γίνονται καθημερινά κατασχέσεις, ας βρίσκεται η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας σε αδυναμία να επιβιώσει, ας έχει διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός. Αυτά για την Αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ είναι λεπτομέρειες και ανθρώπινες απώλειες στην πορεία για την εξουσία. Η απεχθής αντίληψη της πολιτικής.

Το κακό είναι πως αυτήν την αποδόμηση κάθε έννοιας Αριστεράς την αποδέχεται, εν ονόματι της κατοχής και νομής της εξουσίας, ένας κόσμος που ακολουθεί τον Τσίπρα και την ομάδα που τον περιβάλλει. Αλλά το ακόμη χειρότερο, ότι περιφερόμενος ανερμάτιστα ανά τον κόσμο, ο Τσίπρας εκθέτει παντοιοτρόπως τη χώρα και το λαό που κυβερνά.

Σε μια εποχή που –υποτίθεται– η Ελλάδα έχει αναβαθμισμένο γεωπολιτικό ρόλο στην περιοχή, λόγω των ανακατατάξεων και της κρίσης στις σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας, ο Τσίπρας, ως Έλληνας πρωθυπουργός, υπέστη ιστορική ταπείνωση από τον Αμερικανό πρόεδρο.

Διότι είναι ταπείνωση να δηλώνει ο Αμερικανός πρόεδρος στην κοινή συνέντευξη Τύπου, από την αρχή του λόγου του, ότι εξασφάλισε από τον ηγέτη μιας χειμαζόμενης χώρας σαν την Ελλάδα επενδύσεις στην Αμερική, ύψους 2,1 δισ. ευρώ. Οι ΗΠΑ δεν σώζονται με τα 2,1 δισ. ευρώ της Ελλάδας.

Αλλά τόσο η δήλωση αυτή όσο και η στημένη ερώτηση προς τον Τσίπρα για όσα είπε κατά του Τραμπ κατά την αμερικανική προεκλογική περίοδο, απέβλεπαν στο να ταπεινώσουν τον φιλοξενούμενό τους.

Η επίσκεψη αποκάλυψε και κάτι άλλο. Ότι η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας, παρά την κρίση που διέρχεται, δεν θα διαρραγεί. Αυτή είναι πράγματι στρατηγική σχέση. Η σχέση των ΗΠΑ με την Ελλάδα είναι, δυστυχώς, σχέση εξάρτησης. Η Ελλάδα είναι στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ στα λόγια και για την ικανοποίηση του εσωτερικού ακροατηρίου.

Ο Τσίπρας εφαρμόζει, επί της ουσίας, μια πολιτική που κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηριχτεί από τη Νέα Δημοκρατία. Και σε σχέση με τον Κ. Μητσοτάκη έχει το πλεονέκτημα της θεατρικότητας και του ψεύδους – χαρακτηριστικά στοιχεία να δελεάσεις έναν λαό με χαμηλή πολιτική κουλτούρα.

Θα μπορούσε να είναι μια λύση για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας αν εξαντλήσει ό,τι θα μπορούσε να τον εξυπηρετήσει από την Αριστερά. Μην έχετε ψευδαισθήσεις. Στην πολιτική όλα γίνονται.

Trump, Tsipras and Washington’s wordsmiths: What is a “responsible debt relief plan” for Greece?

Από
anixneuseis
-
0
By Alec Mally Director for Global Economic Affairs at IPEDIS

Although much furor has arisen in Greece over the alleged high costs of the planned upgrade of part of the Greek F-16 fighter fleet ($1.1 billion) announced when Greek PM Tsipras met President Trump at the White House October 17th, much of this was offset by Trump’s brief but completely clear recognition of the need for some form of debt relief for Greece, currently hovering at close to $385 billion. These few words, albeit in a new formulation, became the prize PM Tsipras needed to justify everything he has done in terms of improving relations with the United States.

Enter the Washington wordsmiths. It might be helpful to review who has said whatever about Greek debt relief in recent years. The U.S. only formal involvement in the Greek bailout packages since 2010 has been via the IMF, and by all counts its role has been perceived as generally positive, as the largest “shareholder” in the IMF’s share-based voting system. Remember that the IMF, by design, resolutely declares any of its resources allocated to bailout programs are “senior” and thus cannot be subject to restructuring or see bailout repayments otherwise reduced if the borrowing country is to remain a member in good standing. Thus its advice to other creditors on debt rescheduling is taken by those creditors with a healthy dose of skepticism. It is also worth noting that Greece’s European creditors have repeatedly told U.S. Government representatives that “without any skin in the game,” it is very easy for Washington to tell others to consider writing down a country’s sovereign debt. And that is about as far as discussions have ever gone, as far as we know.

Obama-Lew formulation: The Obama Administration, relatively active in its last years on the Greek debt issue yet still largely ineffective, had preached the need for “meaningful debt relief.” Most recently President Obama said, just prior to his Athens visit in November 2016: “That is why I will continue to urge Greece’s creditors to take the steps needed to ensure the country is well placed to return to robust economic growth, including by providing meaningful debt relief.” It is up to the reader do determine if “meaningful debt relief” in any way translates into debt forgiveness, or is it perhaps just another way of saying that something tangible must be done by Greece’s creditors to keep debt repayment levels manageable.

Trump formulation, Rose Garden October 17th 2017: President Trump certainly raised eyebrows when he said: “I have encouraged the prime minister in his continued implementation of reform and reform programs and I have totally reaffirmed our support for a responsible debt-relief plan,” in his prepared marks to the press in the Rose Garden, with U.S. Treasury Secretary Mnuchin seated in the front row. We don’t know what this means in practice, as it was not discussed in the follow-up question and answer session. But the bottom line is that the U.S. will somehow remain engaged, at least at the IMF level, on the issue. The inferred reference from the word “responsible debt-relief plan” means that some other debt-relief proposals are in some way irresponsible or unrealistic. Trump also took care to refer to continued reform implementation before debt relief in his statement, maintaining the existing conditionality.

Vice President Pence’s office, after Tsipras meeting October 18th: Greek PM Tsipras and a few senior advisers met with Vice President Michael Pence on October 18th and yet another mention of Greek debt relief emerged in the post-meeting statement quickly issued by Pence’s office. “The Vice President congratulated Prime Minister Tsipras on Greece’s return to economic growth and financial markets, encouraged further reforms to spur investment, and reiterated U.S. support for credible debt relief.” So now we have pivoted to the term “credible debt relief” whatever that might mean. Did somebody somewhere complain about Trump’s Rose Garden formulation and ask for something softer from the White House? Time will tell.

https://www.neweurope.eu/article/trump-tsipras-washingtons-wordsmiths-responsible-debt-relief-plan-greece/

Russia hands over fighter jets to Serbia

Από
anixneuseis
-
0
 

By Associated Press

PUBLISHED: 14:19 BST, 20 October 2017 | UPDATED: 15:19 BST, 20 October 2017

BATAJNICA, Serbia (AP) – Russia formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia Friday, part of an arms delivery that has the potential to accentuate tensions in the war-weary Balkans.

The ceremony at a military airport close to the Serbian capital, Belgrade was attended by Russian Defense Minister Sergei Shoigu and Serbian President Aleksandar Vucic.

“Thank you for these beautiful gifts,” Vucic told Shoigu at the ceremony, which was accompanied by an air show and attended by tens of thousands of visitors.

MiG-29 jet fighters of Russian aerobatic team Strizhi (Swifts) perform during ceremony in Batajnica, military airport near Belgrade, Friday, Oct. 20, 2017. Russia has formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia, part of an arms delivery that could worsen tensions in the war-weary Balkans. (AP Photo/Darko Vojinovic)

MiG-29 jet fighters of Russian aerobatic team Strizhi (Swifts) perform during ceremony in Batajnica, military airport near Belgrade, Friday, Oct. 20, 2017. Russia has formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia, part of an arms delivery that could worsen tensions in the war-weary Balkans. (AP Photo/Darko Vojinovic)

“These planes are not a threat to anyone, but show that no one can attack Serbia unpunished,” he said.

Moscow is handing over the MiGs for free, but it is estimated that the overhaul of the second-hand aircraft will cost Serbia about 200 million euros ($235 million). The fighter jets are to enter service next year.

Shoigu said after arriving in Belgrade that the jets will provided a “safe-shield and the guarantee of Serbia’s security and independence.”

Russia has also promised the delivery of 30 battle tanks and 30 armored vehicles to Serbia, which was at war with neighbors Croatia, Bosnia and Kosovo in the 1990s during the bloody breakup of the former Yugoslavia.

Serbia has been on the path to join the European Union, but under pressure from Moscow has slid toward the Kremlin and its goal of keeping the countries in the Balkan region out of NATO and other Western bodies.

Serbia, which claims military neutrality, is a member of NATO’s outreach Partnership for Peace program and has held military exercises with both the Russians and the Western military alliance.

The air show that marked the liberation of Belgrade in World War II by the Red Army and Yugoslav troops also featured the Russian aerobatic team Strizhi, an anti-terrorist drill and a parade of Serbia’s elite infantry units.

MiG-29 jet fighters of Russian aerobatic team Strizhi (Swifts) perform during ceremony in Batajnica, military airport near Belgrade, Friday, Oct. 20, 2017. Russia has formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia, part of an arms delivery that could worsen tensions in the war-weary Balkans. (AP Photo/Darko Vojinovic)

+4

MiG-29 jet fighters of Russian aerobatic team Strizhi (Swifts) perform during ceremony in Batajnica, military airport near Belgrade, Friday, Oct. 20, 2017. Russia has formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia, part of an arms delivery that could worsen tensions in the war-weary Balkans. (AP Photo/Darko Vojinovic)

MiG-29 jet fighters of Russian aerobatic team Strizhi (Swifts) perform during a ceremony in Batajnica, military airport near Belgrade, Friday, Oct. 20, 2017. Russia has formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia, part of an arms delivery that could worsen tensions in the war-weary Balkans. (AP Photo/Darko Vojinovic)

+4

MiG-29 jet fighters of Russian aerobatic team Strizhi (Swifts) perform during a ceremony in Batajnica, military airport near Belgrade, Friday, Oct. 20, 2017. Russia has formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia, part of an arms delivery that could worsen tensions in the war-weary Balkans. (AP Photo/Darko Vojinovic)

MiG-29 jet fighters of Russian aerobatic team Strizhi (Swifts) perform during ceremony in Batajnica, military airport near Belgrade, Friday, Oct. 20, 2017. Russia has formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia, part of an arms delivery that could worsen tensions in the war-weary Balkans. (AP Photo/Darko Vojinovic)

+4

MiG-29 jet fighters of Russian aerobatic team Strizhi (Swifts) perform during ceremony in Batajnica, military airport near Belgrade, Friday, Oct. 20, 2017. Russia has formally handed over six MiG-29 fighter jets to Serbia, part of an arms delivery that could worsen tensions in the war-weary Balkans. (AP Photo/Darko Vojinovic)

Read more: http://www.dailymail.co.uk/wires/ap/article-5000986/Russia-hands-fighter-jets-Serbia.html#ixzz4w79COKVv
Follow us: @MailOnline on Twitter | DailyMail on Facebook

1...2,9092,9102,911...3,026Σελίδα 2,910 από 3,026