Αρχική Blog Σελίδα 2909

Ο ΝΟΜΟΣ ΚΟΝΤΟΝΗ,  Ο GEORGE SOROS ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ

Από
anixneuseis
-
1

του Ιωάννη Φριτζαλά, Γεωπολιτικού Αναλυτή.

«Οι μουσουλμανικές μειονότητες ανά τα Βαλκάνια πρέπει να αξιοποιηθούν ως εφαλτήρια προώθησης των τουρκικών συμφερόντων. Μπορεί να προταθεί, επίσης, μία συνεργασία για τήν εξασφάλιση των πολιτισμικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων των “εθνικών κοινοτήτων“, που διαθέτουν διαφορετικές κουλτούρες στους κόλπους των βαλκανικών κρατών. Μία τέτοια συμφωνία μπορεί να διαμορφώσει ένα κατάλληλο έδαφος κυρίως για τό Κόσσοβο και την “Δυτική Θράκη”». (Ahmet Davutoğlu)

Στις 10 Οκτωβρίου, υπερψηφίστηκε τελικά, με τη διαδικασία της ονομαστικής ψηφοφορίας, η τροπολογία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, με τίτλο «Συμπλήρωση διατάξεων του Άρθρου 758 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας», η οποία ανοίγει τον δρόμο για την επανεξέταση της αναγνώρισης από τις ελληνικές αρχές της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης», του «Πολιτιστικού Συλλόγου Τούρκων Γυναικών Νομού Ροδόπης» και του «Συλλόγου Νεολαίας Μειονότητας Νομού Έβρου». Η διάλυση των εν λόγω σωματείων έχει, ως γνωστόν, αποφασιστεί αμετάκλητα από τον Άρειο Πάγο, ο οποίος έκρινε πως «είναι θεμιτή για την προάσπιση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, καθώς και για τη διασφάλιση της ειρηνικής συμβίωσης του χριστιανικού και μουσουλμανικού πληθυσμού της Δυτικής Θράκης»1, προσθέτοντας πως «ο σκοπός των σωματείων, όπως αυτός διαγράφεται στο καταστατικό τους, παραβιάζει τις διατάξεις διεθνών συμβάσεων, συναφθεισών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, βάσει των οποίων στην Δυτική Θράκη δεν υπάρχει εθνική τουρκική μειονότητα, αλλά θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα»2.

Όλα αυτά είναι λίγο έως πολύ γνωστά, καθώς τον τελευταίο μήνα δόθηκε ιδιαίτερη δημοσιότητα στο θέμα, κυρίως λόγω της αρχικής απόσυρσης της τροπολογίας εκ μέρους του κ. Κοντονή και της επαναφοράς της με την προσθήκη που αναφέρεται στις επιφυλάξεις του Άρθρου 11 της «Ευρωπαϊκής Συνθήκης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» (Ε.Σ.Δ.Α.)3, κατόπιν αντίδρασης των ΑΝ.ΕΛ. Η εν λόγω προσθήκη μόνο ως πρόφαση εν αμαρτίαις, άνευ ουσίας κίνηση πολιτικής σκοπιμότητας και «απροσμάχητη ανακουφιστική εκλογίκευση» (πρβλ. επίλογο) μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς «η Ε.Σ.Δ.Α. έχει υπογραφεί και επικυρωθεί από την Ελλάδα και ισχύει στο σύνολο της και συνεπώς «οι επιφυλάξεις που υπάρχουν στην άσκηση του δικαιώματος “συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι” για λόγους “εθνικής ασφαλείας” ίσχυαν φυσικά και για την τροπολογία με την οποία (αρχικώς) διαφώνησαν οι ΑΝ.ΕΛ.4»

  • Η διάταξη Ρουπακιώτη και η H.R.W.F.

Για να τεκμηριώσουμε την σχέση μεταξύ ενός νόμου του Ελληνικού Κράτους και της θεωρίας του Στρατηγικού Βάθους του Ahmet Davutoğlu, θα πρέπει να εξετάσουμε το θέμα από την αρχή, επιστρέφοντας λίγο πίσω στον χρόνο. Είναι αναγκαίο να υπενθυμίσουμε πως το περιεχόμενο της περιβόητης τροπολογίας (πρβλ. Άρθρα 29 &30 του Ν. 4491/2017)5 δεν είναι αποτέλεσμα παρθενογένεσης, αλλά είχε πρωτοεμφανιστεί στα προτεινόμενα Άρθρα 62 & 63 του «Σχεδίου Νόμου περί Ναρκωτικών και άλλες διατάξεις»6 (ο μετέπειτα Ν. 4139/2013), το οποίο εισήχθη σε δημόσια διαβούλευση στα τέλη Οκτωβρίου του 2012 (σημ. κρατείστε την ημερομηνία), κατόπιν πρωτοβουλίας του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης, κ. Αντώνη Ρουπακιώτη7. Οι αντιδράσεις τότε υπήρξαν σφοδρές και τα εν λόγω άρθρα καταψηφίστηκαν λίγους μήνες αργότερα τόσο από τους βουλευτές της Ν.Δ., κατά την άποψη των οποίων η εν λόγω διάταξη, «ούσα αντίθετη με τον πυρήνα της ιδεολογίας τους, συνιστούσε εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας»8, όσο και από τους ΑΝ.ΕΛ., οι οποίοι, μάλιστα, διά στόματος Τέρενς Κουίκ «καλούσαν τον πρωθυπουργό και το Υπουργείο Εξωτερικών να παρέμβουν, πριν ανοίξει ο δρόμος της έξωθεν νομιμοποίησης για τους συλλόγους των τουρκοφρόνων της Θράκης (και όχι μόνο)9». Η περίοδος των 5 ετών που μεσολάβησε έκτοτε φαίνεται πως ήταν αρκετή για να αλλοιωθεί ο ιδεολογικός πυρήνας των δύο κομμάτων της δεξιάς, τα οποία πλέον ευθυγραμμίζονται με την πάγια δογματική γραμμή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ενός κόμματος που, σύμφωνα με το American Spectator, κινητοποιείται από τον George Soros προς διευκόλυνση του σχεδίου αποδομήσεως των βαλκανικών συνόρων10 – διαμορφώνοντας μία «ανίερη συμμαχία», η οποία ανοίγει τον δρόμο για την εφαρμογή τόσο των μεθοδεύσεων συγκεκριμένων διεθνιστικών κέντρων, όσο και των επιδιώξεων της νεο-οθωμανικής Τουρκίας.

Συνεχίζοντας την προσπάθεια τεκμηρίωσης, θα πρέπει, σε αυτό το σημείο, να επισημάνουμε όλες εκείνες τις αθέατες προεκτάσεις, οι οποίες γίνονται διακριτές μόνο σε όσους ζουν και δραστηριοποιούνται στην Θράκη, παρακολουθώντας εκ του σύνεγγυς και με συνέπεια όλες τις εξελίξεις που αφορούν την μουσουλμανική μειονότητα και τις δραστηριότητες του Γενικού Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής. Μία εξ αυτών των δραστηριοτήτων, όπως έχουμε αναδείξει στο παρελθόν11, αφορά την στενή συνεργασία που έχει αναπτύξει το παρακράτος της Άγκυρας με διάφορες ευρωπαϊκές Μ.Κ.Ο., εκπρόσωποι των οποίων επισκέπτονται συχνά την περιοχή – εν τη πλήρη απουσία των αρμοδίων ελληνικών διπλωματικών αρχών – με σκοπό την συλλογή στοιχείων που τεκμηριώνουν την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας, τόσο εκ μέρους της Ελληνικής Πολιτείας, όσο και εκ μέρους του χριστιανικού πληθυσμού. Σε συνδυασμό με τις βαρύτατες συκοφαντίες που καταγράφονται στις εισηγήσεις των διαφόρων προξενικών εγκαθέτων στις συνεδριάσεις του Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη (Ο.Α.Σ.Ε.), τα «τεκμήρια» που συλλέγονται στοιχειοθετούν εκθέσεις εις βάρος της πατρίδας μας12, oι οποίες χρησιμοποιούνται ως μοχλός πίεσης για την υλοποίηση των επεκτατικών επιδιώξεων της Τουρκίας στην Θράκη.

Μία εκ των ανωτέρω Μ.Κ.Ο. είναι η Human Rights Without Frontiers13 (H.R.W.F.), σκοπός της οποίας είναι η προώθηση ζητημάτων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Ευρωκοινοβούλιο και σε άλλα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. Στην έκθεση που εξέδωσε η εν λόγω Μ.Κ.Ο., υπό τον τίτλο «Ethnic Turks in Greece,  a Muslim Minority»14, διαπιστώθηκαν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της «τουρκικής» μειονότητας σε τέσσερις τομείς:

  1. Μειονοτική εκπαίδευση,
  2. Θρησκευτικές ελευθερίες,
  3. Ελευθερία έκφρασης του τουρκόφωνου τύπου και
  4. Ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι

Η παραβίαση της τελευταίας δε έγκειται, σύμφωνα με το σκεπτικό της έκθεσης, στο γεγονός ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη, παρά τις αντίθετες αποφάσεις του «Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» (Ε.Δ.Δ.Α.), επιμένει στην απαγόρευση λειτουργίας των τριών προαναφερθέντων μειονοτικών σωματείων. Και τι ακριβώς προτρέπει η H.R.W.F. τις Ελληνικές Αρχές να πράξουν; Διαβάστε προσεχτικά:

  1. Να εφαρμόσουν, χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στις υποθέσεις «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» & άλλοι κατά Ελλάδας, Bekir Ousta & άλλοι κατά Ελλάδας και Emin & άλλοι κατά Ελλάδας.
  2. Να επιτρέψουν την εγγραφή ενώσεων με την επωνυμία της επιλογής των ιδρυτικών μελών τους, συμπεριλαμβανομένης της περιγραφής του ονόματος μιας εθνοτικής ομάδας ή της λέξης «μειονότητα».
  3. Να τροποποιήσουν τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να επιτραπεί η εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σε θέματα που σχετίζονται με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι15 (!)

Σε αυτό το σημείο, αξίζει να αναφέρουμε πως η εν λόγω έκθεση δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2012, κατόπιν επίσκεψης που πραγματοποίησαν τα μέλη της H.R.W.F. στην Θράκη μεταξύ 16 και 20 Οκτωβρίου. Απλά συμπτωματικό (;) θα πει κανείς το γεγονός πως η διάταξη Ρουπακιώτη, η οποία εισήχθη για δημόσια διαβούλευση 5 ημέρες μετά το πέρας της επίσκεψης16, ικανοποιούσε απολύτως  την τρίτη εκ των ανωτέρω συστάσεων, θέτοντας για πρώτη φορά ζήτημα τροποποίησης του ΚΠολΔ, προς μία κατεύθυνση που εξυπηρετεί πλήρως τους νεο-οθωμανικούς σχεδιασμούς.

Θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί κανείς: Είναι ικανή μία Μ.Κ.Ο. να επηρεάσει σε τέτοιο βαθμό τις νομοθετικές και εκτελεστικές λειτουργίες ενός κράτους-μέλους της Ε.Ε.; Αναμφίβολα, οργανώσεις αυτού του επιπέδου εκφράζουν την βούληση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και αξιοποιούνται ως όργανα διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Άλλωστε, ας μη λησμονούμε πως το Συμβούλιο των Υπουργών – ως όργανο αποφάσεων του Συμβουλίου της Ε.Ε. – προειδοποίησε την Ελλάδα, στις 6 Δεκεμβρίου 2013, για την έλλειψη σεβασμού στις αποφάσεις του Ε.Δ.Δ.Α., ενώ στις 5 Ιουνίου 2014, υιοθέτησε Ενδιάμεσο Ψήφισμα (Interim Resolution), με το οποίο καλούσε τις Ελληνικές Αρχές να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις του Ε.Δ.Δ.Α., απαιτώντας εμμέσως την αναγνώριση της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης ως τουρκικής. Πρωτίστως, όμως, Μ.Κ.Ο. όπως η H.R.W.F. ή η γνωστή μας F.U.E.N., «η οποία εκπροσωπείται στο Συμβούλιο του “Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτήτων”, που εδρεύει στο Φλένσμπουργκ της Β. Γερμανίας, αποστολή του οποίου είναι ο εθνοφυλετικός κατακερματισμός και η διάλυση της Ευρώπης με μοχλό τις μειονότητες»17 αποτελούν την αιχμή του δόρατος της αναθεωρητικής πολιτικής ήπιας ισχύος, η οποία υλοποιείται – και δια πληρεξουσίων – από συγκεκριμένα διεθνιστικά κέντρα, τα οποία έχουν επενδύσει στην πλήρη αναδιάρθρωση του ευρωπαϊκού κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι, στην ολοκληρωτικής ισοπέδωση των αξιών της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού, στην κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, καθώς και στην απόλυτη ομογενοποίηση των ευρωπαϊκών εθνών. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο ταυτίζονται οι επιδιώξεις διεθνιστικών κέντρων, όπως τα Open Society Foundations18 του George Soros, με τις νεο-οθωμανικές ονειρώξεις του R. T. Erdoğan.

  • Η Ελλάδα διευκολύνει την εφαρμογή του «Στρατηγικού Βάθους»

Ας εξετάσουμε τώρα τις πιθανές συνέπειες που θα προκύψουν κλιμακούμενες, μέσω της εφαρμογής των σχετικών διατάξεων του νόμου Κοντονή:

  1. Εντός συντόμου χρονικού διαστήματος (έως και ενός έτους από την δημοσίευση του ανωτέρω νόμου) και σε χρονική συγκυρία που θα εξυπηρετεί τις μεθοδεύσεις της Άγκυρας, οι ηγεσίες των τριών μειονοτικών συλλόγων αναμένεται να καταθέσουν νέα αιτήματα προς την Ελληνική Δικαιοσύνη, προσβλέποντας στην νομική τους αναγνώριση, με επωνυμία που θα περιέχει εθνικό προσδιορισμό. Αν αναλογιστεί κανείς τις ισχυρές πιέσεις που δέχεται η Δικαιοσύνη να ευθυγραμμιστεί με δογματικές αντιλήψεις που απαξιώνουν τον ρόλο της έναντι των άλλων δύο εξουσιών, τότε δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι δικαστικές αποφάσεις που θα εκδοθούν από την αναψηλάφηση των υποθέσεων να εναρμονιστούν με το πνεύμα που διέπει τις αποφάσεις του Ε.Δ.Δ.Α., αναθεωρώντας τις επιφυλάξεις περί προάσπισης της δημόσιας και εθνικής ασφαλείας και νομιμοποιώντας την χρήση επωνυμίας με εθνικό προσδιορισμό. Κατά αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο θα ικανοποιηθεί πλήρως η πρώτη εκ των συστάσεων της έκθεσης της H.R.W.F., αλλά θα αναγνωριστεί de facto για πρώτη φορά ένα Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με αρμοδιότητες ακυρωτικού χαρακτήρα ανώτερες εκείνων του Αρείου Πάγου, επιφέροντας στην δικαστική εξουσία, στην μόνη ουσιαστικά εκ των τριών εξουσιών που μπορεί να σταθεί ανάχωμα στην υλοποίηση των ολέθριων μνημονιακών επιταγών, ένα ακόμα πλήγμα, ψυχολογικού, αλλά και ουσιαστικού χαρακτήρα.
  2. Την επομένη μίας τέτοιας απόφασης, θα κατατεθούν δεκάδες αιτήσεις εκ μέρους σωματείων, τα ιδρυτικά μέλη των οποίων διεκδικούν επωνυμία με εθνικό προσδιορισμό. Σε αυτό το στάδιο, οι αιτήσεις δεν θα περιοριστούν μόνο στο επίπεδο των μειονοτικών συλλόγων της Θράκης, αλλά θα επεκταθούν και στους συλλόγους των τουρκοφρόνων Ρόδου & Κω19, Θεσσαλονίκης, Αλεξάνδρειας κ.λ.π., καθώς και στους αντιστοίχους που εκπροσωπούν τις υπόλοιπες «καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες» («μακεδονική», «αρβανίτικη», «βλάχικη» κ.α)20. Κατά αυτόν τον τρόπο, θα ικανοποιηθεί και η δεύτερη εκ των συστάσεων της έκθεσης.
  3. Θα ενταθούν οι πιέσεις για την ευθυγράμμιση της Ελληνικής Δικαιοσύνης με κάθε καταδικαστική απόφαση που έχει εκδοθεί από το Ε.Δ.Δ.Α. εις βάρος της Ελλάδος. Μία εξ αυτών αφορά την γνωστή υπόθεση του ψευδομουφτή Κομοτηνής Ιμπραήμ Σερίφ, η οποία παραπέμφθηκε στο Δικαστήριο του Στρασβούργου, στο πλαίσιο της πολυετούς προσπάθειας της Άγκυρας να απαξιωθούν οι δύο νομίμως διορισμένοι από το Ελληνικό Κράτος θρησκευτικοί λειτουργοί Ξάνθης και Κομοτηνής. Ένας σοβαρός κίνδυνος που ελλοχεύει, εν προκειμένω, είναι να απαιτηθεί η εφαρμογή ακόμα μίας σύστασης που διατυπώνεται στην έκθεση της H.R.W.F., σύμφωνα με την οποία «οι Ελληνικές Αρχές θα πρέπει να παραχωρήσουν στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης τα ίδια δικαιώματα με τις άλλες “γνωστές θρησκείες”, σε ζητήματα που αφορούν την ελεύθερη επιλογή των θρησκευτικών ηγετών τους».21 Η εντονότερη άσκηση πιέσεων για την νομική αναγνώριση των δύο ψευδομουφτήδων Μετέ και Σερίφ, ως εκλεγμένων από την μειονότητα θρησκευτικών λειτουργών, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
  4. Ακόμα πιο άμεσες φαίνεται πως θα είναι οι ενέργειες που αφορούν τον τομέα της εκπαίδευσης και δη το ζήτημα των «δίγλωσσων νηπιαγωγείων». Και σε αυτή την περίπτωση, οδηγός μας στο να διαβλέψουμε τις επερχόμενες κυβερνητικές ενέργειες, είναι οι σχετικές συστάσεις της έκθεσης22, σύμφωνα με τις οποίες αφ’ ενός «τα νηπιαγωγεία θα πρέπει να ενσωματωθούν στα δίγλωσσα δημοτικά σχολεία της μειονότητας» και αφ’ ετέρου «θα πρέπει να αναθεωρηθούν οι πολιτικές που αφορούν τα μειονοτικά σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όσον αφορά τον αριθμό των σχολείων και την τοποθεσία τους, την κατάρτιση και πρόσληψη των εκπαιδευτικών, το πρόγραμμα σπουδών και τα σχολικά συγγράμματα». Για του λόγου το αληθές, ήδη επανέρχεται στην δημοσιότητα η πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας να εισαγάγει την τουρκική γλώσσα στα δημόσια νηπιαγωγεία, με το πρόγραμμα «Πιλοτικές Παρεμβατικές Δράσεις Υποστήριξης Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία της Θράκης»23, η εφαρμογή του οποίου θα επιτείνει την γλωσσική και πολιτιστική γενοκτονία των Πομάκων και των Ρομά, ολοκληρώνοντας το έγκλημα του Ελληνοτουρκικού Μορφωτικού Πρωτοκόλλου του 1968, με το οποίο αναγνωρίσθηκε η τουρκική ως επίσημη γλώσσα για όλη την μειονότητα.
  5. Ως επιστέγασμα, θα ενταθούν, εν καιρώ, οι πιέσεις για να επικυρωθεί με νόμο του Ελληνικού Κοινοβουλίου η «Σύμβαση Πλαίσιο για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων», μία απαίτηση η οποία είχε για πρώτη φορά διατυπωθεί προ πενταετίας από την «Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης». Σε περίπτωση που η Ελληνική Κυβέρνηση υποκύψει (και) σε αυτή την απαίτηση, θα αποδεχθεί de jure πως εντός της ελλαδική επικρατείας διαβιούν εθνικές μειονότητες, των οποίων την προστασία θα πρέπει να διαφυλάξει.

 

Όλα τα ανωτέρω, λοιπόν, θα διευκολύνουν στο έπακρο την περαιτέρω εκδίπλωση των «ήπιων» νεο-οθωμανικών μεθοδεύσεων, οι οποίες εξυπηρετούνται μέσω της χειραγώγησης των υπό κατασκευή εθνικών μειονοτήτων. Οι πάσης φύσεως σύλλογοι που δραστηριοποιούνται στην Θράκη, στην Δ. Μακεδονία και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, έχοντας εξασφαλίσει επωνυμία με την χρήση εθνικού προσδιορισμού, θα αποτελέσουν πυρήνες γύρω από τους οποίους θα συσπειρωθούν οι μειονότητες των «Τούρκων», «Μακεδόνων», «Αλβανοτσάμηδων» κ.λ.π., οι οποίοι, στην πορεία, θα υψώσουν το εθνικιστικό τους ανάστημα, αναπτύσσοντας ενδεχομένως και αυτονομιστική δράση. Οι κίνδυνοι για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος, αλλά και την σταθερότητα των Βαλκανίων είναι προφανείς, ενώ ο βαθμός επικινδυνότητας θα εξαρτηθεί από τις βραχυπρόθεσμες εξελίξεις σε γεωστρατηγικό και ενεργειακό επίπεδο.

Σύμφωνα με τον Ahmet Davutoğlu, «εκείνες οι κοινωνίες, που έχοντας χάσει την αυτοπεποίθησή τους, αποδέχτηκαν να γίνουν τα περιφερειακά στοιχεία άλλων κοινωνιών, μετά από μια ψυχολογική κατάρρευση, θα μείνουν αντιμέτωπες και με τον κίνδυνο της στρατηγικής τους διάλυσης»24. Δυστυχώς, στην σύγχρονη Ευρώπη των απονοηματοδοτημένων εννοιών, η επίκληση στις έννοιες της «ελευθερίας», της «δημοκρατίας» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» είναι μία στρατηγική, που χρησιμοποιείται κατά βούληση εις βάρος ενός καθημαγμένου κράτους-μέλους της Ε.Ε., προς υλοποίηση των διεθνιστικών αναθεωρητικών επιδιώξεων, εκτελεστικό όργανο στην επίτευξη των οποίων είναι διαχρονικά η Τουρκία, η ηγεσία της οποίας, εν τούτοις, παραμένει εγκλωβισμένη στις ηγεμονικές τις ψευδαισθήσεις. Εμείς δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο από την διαπίστωση του Παναγιώτη Κονδύλη, ο οποίος σκιαγράφησε προ εικοσαετίας την κοινωνική, πολιτική και ηθική κατάρρευση της Ελλάδας, συμπεραίνοντας πως «αν λάβουμε υπ’ όψιν µας μόνον όσα πράττονται και αφήσουμε εντελώς στην άκρη την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους οι πράττοντες, τότε φαίνεται να βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον ορό να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να µην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον ορό να τεχνουργηθούν απροσμάχητες ανακουφιστικές (ελληνοκεντρικές ή εξευρωπαιστικές) εκλογικεύσεις»25.

 

Παραπομπές

  1. Με κρυφή τροπολογία πάνε για αναγνώριση την «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» – protothema.gr
  2. Ως άνω
  3. European Convention on Human Rights (Greek)
  4. Η τροπολογία Κοντονή αφορά Συλλόγους «Τουρκικής» και «Μακεδονικής» μειονότητας – http://mignatiou.com
  5. Νόμος 4491/2017
  6. http://www.opengov.gr/ministryofjustice/wp-content/uploads/downloads/2012/10/nomos-peri-narkotikon.pdf
  7. Σημείωση: Η διαφορά, από νομικής απόψεως, εντοπίζεται στο γεγονός ότι η τροπολογία Ρουπακιώτη αφορούσε προσθήκες στο Άρθρο 544 του ΚΠολΔ, το οποίο αναφέρεται σε αναψηλάφηση, κατά τη διαδικασία των Άρθρων 538 με 551, ενώ η τροπολογία Κοντονή αφορά προσθήκες στο Άρθρο 758 του ΚΠολΔ, το οποίο αναφέρεται σε ανάκληση ή μεταρρύθμιση, κατά τη διαδικασία των άρθρων 741 έως 781.
  8. ΝΔ κατά Ρουπακιώτη στο νομοσχέδιο περί ναρκωτικών – tovima.gr
  9. ΡΥΘΜΙΣΗ ΡΟΥΠΑΚΙΩΤΗ | TourkikaNea.gr
  10. Greece: George Soros’ Trojan Horse Against Europe – https://spectator.org
  11. Ι.Σ. Φριτζαλάς – Θράκη. Γεωστρατηγική ανάλυση και Μουσουλμανική μειονότητα – Σελ. 18, 19
  12. Ενδεικτικά: 2015 Report on Human Rights Violations in Western Thrace
  13. http://hrwf.eu/advocacy/
  14. 2012 1128 Report Ethnic Turks – ABTTF
  15. Ως άνω – Σελ. 4
  16. Δημόσια Διαβούλευση για το σχέδιο νόμου
  17. Δρ. Ηλίας Ηλιόπουλος – Το Δ΄ Ράιχ & οι μειονότητες – ΝΕΜΕCΙS Τεύχος 15/Οκτώβριος 1998

(Σημείωση: Αντιπρόεδρος της F.U.E.N. είναι ο γνωστός εγκάθετος της Άγκυρας και Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης, Halit Habipoğlu)

  1. George Soros – Open Society Foundations
  2. Πρβλ.:Ethnic Turks in Rhodes and Kos – Human Rights Without Frontiers
  3. Πρβλ. τις επιμέρους σελίδες «Άλλες Μειονότητες» στο site της Ε.Ο.Τ.Δ.Θ. (https://www.abttf.org/)
  4. 2012 1128 Report Ethnic Turks – ABTTF – Σελ. 21
  5. Ως άνω – Σελ. 16
  6. Με το «έτσι θέλω» κάνουν δίγλωσσα νηπιαγωγεία σε Ξάνθη και Ροδόπη – protothema.gr
  7. Davutoğlu – Το Στρατηγικό Βάθος και η διεθνής θέση της Τουρκίας, Εκδόσεις Ποιότητα
  8. Π. Κονδύλης – Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράµετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέµου (http://library.antibaro.gr/text/Kondylhs/_Kondylhs_.pdf)

ΚΠολΔ: https://hellenicmunicipalpolice.files.wordpress.com/2011/02/epidosi_thyrokolisi-kodikas-politikis-dikonomias.pdf

Βλαντίμιρ Τσιζόφ στην «Κ»: Η Μόσχα δεν επιθυμεί τη διάλυση της Ε.Ε.

Από
anixneuseis
-
0

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

«Η Ρωσία ποτέ δεν έβλεπε την Ε.Ε. ως αντίπαλό της. Πάντοτε τη βλέπαμε ως σημαντικό εταίρο», δηλώνει στην «Κ» ο πρέσβης Βλαντίμιρ Τσιζόφ.

Μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στις Βρυξέλλες εδώ και 12 χρόνια, ο πρέσβης Βλαντίμιρ Τσιζόφ έχει γνωρίσει από πρώτο χέρι τα σκαμπανεβάσματα στις ευρωρωσικές σχέσεις. Ο έμπειρος διπλωμάτης –χρημάτισε υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας– ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την πρεσβεία της ΕΣΣΔ στην Αθήνα, τη δεκαετία του 1970, μιλάει άπταιστα ελληνικά και δεν χάνει ευκαιρία να επισκεφθεί τη χώρα μας. Πρόσφατα βρέθηκε στην Αθήνα για το συνέδριο του Economist, που ήταν αφιερωμένο στις οικονομικές σχέσεις Ε.Ε. – Ευρασιατικής Ενωσης (Ρωσία, Αρμενία, Λευκορωσία, Καζαχστάν, Κιργιζιστάν) – Κίνας. Αυτό ήταν το έναυσμα για τη συνέντευξη που ακολουθεί.

– Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από το συνέδριο του Economist στην Αθήνα;

– Το φετινό συνέδριο αρχικά προβλεπόταν να ασχοληθεί με τις σχέσεις Ε.Ε. και Ευρασιατικής Ενωσης. Στην πορεία, προστέθηκε η Κίνα, με την πρωτοβουλία της «Μία Ζώνη – Ενας Δρόμος». Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι, στο πλαίσιο του σημερινού πολυπολικού κόσμου, αυτές οι ολοκληρώσεις και πρωτοβουλίες μπορούν να συνεργάζονται εποικοδομητικά.

– Η ουκρανική κρίση του 2013-14 πυροδοτήθηκε από τη σκληρή επιλογή που είχε μπροστά του ο τότε πρόεδρος Γιανουκόβιτς μεταξύ Ε.Ε. και Ευρασιατικής Ενωσης. Δεν μαρτυρεί αυτό ότι τα δύο σχέδια έχουν θεμελιωδώς ανταγωνιστικό χαρακτήρα;

– Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες των τότε γεγονότων, μπορώ να πω ότι ο Γιανουκόβιτς, προτού εγκαταλείψει το πόστο του, είχε συμφωνήσει σε έναν συμβιβασμό που προωθούσαν χώρες της Ε.Ε. όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Πολωνία. Η τότε αντιπολίτευση, που σήμερα κυβερνά την Ουκρανία, δεν εκπλήρωσε τις δικές της υποχρεώσεις. Εν πάση περιπτώσει, ό,τι έγινε έγινε. Η Ουκρανία είναι ένα συγκεκριμένο ζήτημα, ενώ οι δύο ολοκληρώσεις, η ευρωπαϊκή και η ευρασιατική, έχουν τη δική τους δυναμική.

– Παραμένει γεγονός ότι η ουκρανική κρίση βύθισε τις σχέσεις Ε.Ε. – Ρωσίας στο πιο χαμηλό σημείο μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Με ποιους όρους θα μπορούσε να ξεπεραστεί αυτή η δυσάρεστη, και για την Ελλάδα, πραγματικότητα;

– Αν δεν ήμουν αισιόδοξος, δεν θα ήμουν διπλωμάτης. Πράγματι, οι σχέσεις μας με την Ε.Ε. βρίσκονται σε χαμηλό σημείο σήμερα. Δεν μπορώ όμως να πω ότι ο μοναδικός παράγοντας που το προκάλεσε αυτό ήταν η ουκρανική κρίση. Αυτή διαδραμάτισε ίσως ρόλο καταλύτη, αλλά τα προβλήματα προϋπήρχαν. Το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα. Για να δανειστώ έναν όρο της πυρηνικής φυσικής, εκτιμώ ότι κάποια στιγμή θα συσσωρευτεί στους κόλπους της Ε.Ε. εκείνη η «κρίσιμη μάζα» πολιτικής βούλησης κρατών που θα επιτρέψει μια δημιουργική «αλυσιδωτή αντίδραση» για την ομαλοποίηση των σχέσεών μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επανέλθουμε στην προηγούμενη κατάσταση, γιατί το «business as usual» δεν το θέλει ούτε η μία πλευρά ούτε η άλλη. Ασχολούμαι με τις σχέσεις Ρωσίας – Ε.Ε. εδώ και 18 χρόνια. Στις Βρυξέλλες είμαι πλέον 12 χρόνια. Εχω δει περιόδους ανοδικές και περιόδους καθοδικές. Ισως στο κοντινό μέλλον αυτές οι σχέσεις να γίνουν πιο πραγματιστικές. Λιγότερα συνθήματα περί «στρατηγικής συνεργασίας», αλλά περισσότερο περιεχόμενο.

– Ο πρόεδρος Πούτιν πρότεινε πρόσφατα την εγκατάσταση ένοπλης δύναμης του ΟΗΕ στην ανατολική Ουκρανία για την υπέρβαση της κρίσης, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει στην άρση των εκατέρωθεν κυρώσεων. Βλέπετε θετική ανταπόκριση από τους Ευρωπαίους;

– Εξ αρχής, όταν αποφασίστηκε η αποστολή του ΟΑΣΕ στην Ουκρανία, δεν είχαμε αντίρρηση να φέρει ελαφρά όπλα. Ωστόσο, ο ΟΑΣΕ δεν μπορούσε να αναλάβει αυτό το βάρος, καθώς δεν είναι νομικό πρόσωπο και δεν μπορεί να εκτελέσει παρόμοιες αποστολές. Τώρα ο πρόεδρος Πούτιν έκανε ένα σημαντικό βήμα, προτείνοντας να συνοδεύουν τους παρατηρητές του ΟΑΣΕ ένοπλοι κυανόκρανοι. Είδαμε θετική αντίδραση από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και της Γερμανίας. Μάλιστα, η καγκελάριος Μέρκελ πρότεινε να διευρυνθεί ο χώρος δράσης της αποστολής και η Ρωσία συμφώνησε. Μόνο δύο κυβερνήσεις πήραν αρνητική θέση, η ουκρανική και η αμερικανική.

– Η Ρωσία έχει κατηγορηθεί ότι παρενέβη υπέρ του κ. Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές, αλλά και στις γαλλικές και γερμανικές εκλογές, ακόμη και στα δημοψηφίσματα Σκωτίας και Καταλωνίας.

– Ξεχάσατε τις αυστριακές εκλογές, που είναι πιο πρόσφατες. Ποιες άλλες; Ας σοβαρευτούμε.  Αυτή η ατμόσφαιρα υστερίας που έχει καλύψει τις ΗΠΑ και έχει επεκταθεί στην Ευρώπη πηγάζει από εσωτερικές πολιτικές αντιπαραθέσεις στην Αμερική. Είναι φανερή η προσπάθεια ορισμένων κύκλων των Δημοκρατικών να ξεφορτωθούν τις δικές τους ευθύνες για την ήττα της περυσινής χρονιάς και να τις φορτώσουν κάπου αλλού. Αυτοί οι κύκλοι νομίζουν ότι βρήκαν ιδανικό θύμα στο πρόσωπο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Κάνουν τα πάντα. Ειδικές επιτροπές στο Κογκρέσο, ειδικός εισαγγελέας, κι όλα αυτά χωρίς ίχνος της παραμικρής ένδειξης για ρωσική ανάμιξη.

– Πάντως, δεν είναι συνηθισμένο πράγμα ένας πολύ στενός συνεργάτης του προέδρου Τραμπ, που χρημάτισε μάλιστα σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας (ο Μάικλ Φλιν), να έχει οικονομικές δοσοληψίες με τη Ρωσία και να εμφανίζεται συχνά στο Russia Today.

– Αλλά στο Russia Today εμφανίζονταν και πολλά στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος. Το ότι ένας συνεργάτης του κ. Τραμπ συναντήθηκε μία φορά με τον Ρώσο πρέσβη, ο οποίος εκ της θέσεώς του συναντά δημόσιους άνδρες από όλο το πολιτικό φάσμα, δεν είναι δα τίποτα περίεργο.

– Η κρίση του ευρώ, το Brexit, η άνοδος ευρωσκεπτικιστικών και αποσχιστικών δυνάμεων έχουν δημιουργήσει αμφιβολίες για το μέλλον της Ε.Ε. Βλέπετε αυτή την πραγματικότητα ως θετική εξέλιξη για τη Ρωσία;

– Οντως, η Ε.Ε. περνά μια «πολυεπίπεδη κρίση», όπως διέγνωσε πρόσφατα ο κ. Γιούνκερ. Εχουμε τη συνεχιζόμενη κρίση της Ευρωζώνης, το προσφυγικό-μεταναστευτικό, το Brexit… Δεν είναι τυχαίο ότι σε αρκετές χώρες λαϊκιστικά κόμματα νιώθουν τον αέρα στα πανιά τους. Η Ρωσία ποτέ δεν έβλεπε την Ε.Ε. ως αντίπαλό της. Πάντοτε τη βλέπαμε ως σημαντικό εταίρο. Θα θέλαμε να τη δούμε δυνατή, σοβαρή και ανεξάρτητη στη λήψη αποφάσεων και είμαστε πάντοτε έτοιμοι να συνεχίσουμε τη συνεργασία μας. Δεν είμαστε εμείς που δημιουργήσαμε τη σημερινή κατάσταση. Οταν η κρίσιμη μάζα για την οποία σας μίλησα θα έχει συσσωρευθεί, η Ε.Ε. θα ξέρει πού να μας βρει.

Ιράν και Κορέα

– Ε.Ε. και Ρωσία βρίσκονται στην ίδια πλευρά αναφορικά με τη συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, την οποία αποδυναμώνει η στάση του προέδρου Τραμπ. Πιστεύετε ότι η συμφωνία μπορεί να διασωθεί;

– Ελπίζω ναι. Ολόκληρη η διεθνής κοινότητα στηρίζει τη συμφωνία, η οποία επικυρώθηκε με ομόφωνο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Αρα είναι υποχρεωμένοι να τιμήσουν την ψήφο τους.

– Σας ανησυχούν ενδεχόμενες επιπτώσεις στο Κορεατικό; Γιατί ο Κιμ να δεχθεί συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμά του όταν οι ΗΠΑ εμφανίζονται αναξιόπιστες;

– Ναι, δεν θα ήταν παράλογο να συμβεί κάτι τέτοιο. Οι ηγέτες της Βόρειας Κορέας δεν είναι τυφλοί, βλέπουν τι έγινε με τον Σαντάμ Χουσεΐν, τον Καντάφι και μπορεί να σκεφτούν ότι η μόνη ασπίδα τους είναι τα πυρηνικά. Η διαφορά είναι ότι, σε αντίθεση με το Ιράκ, όπου τα περίφημα «όπλα μαζικής καταστροφής» ήταν ανύπαρκτα, η Βόρεια Κορέα ήδη διαθέτει πυρηνικά όπλα, κάτι που ίσως συγκρατήσει την Ουάσιγκτον σε πιο ρεαλιστικές επιλογές.

“Καθημερινή”

Η Ελλάδα, οι ΗΠΑ και το νέο ραντεβού με την ιστορία

Από
anixneuseis
-
0

Μιχαηλίδης Νίκος

 Η πρόσφατη επίσκεψη κορυφής της ελληνικής αντιπροσωπείας στις ΗΠΑ και οι συνομιλίες με την ηγεσία του αμερικανικού κράτους αποτελούν μια σημαντική στιγμή για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και για την ειρήνη και σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο. Σε τέτοιου τύπου συναντήσεις συζητούνται πολλά και ανακοινώνονται λίγα. Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται όμως οι στρατηγικού χαρακτήρα μακροχρόνιοι κρατικοί σχεδιασμοί δημιουργούν πλαίσια δράσης και επιδιώξεων που δεν είναι απλό να αλλάξουν.
Αντί λοιπόν να σκεφτόμαστε και να συζητούμε πως μπορούμε να εμβαθύνουμε και να εμπλουτίσουμε τέτοιου είδους συνεργασίες με νέες πρωτοβουλίες πέραν των αμυντικών και ενεργειακών, βλέπουμε ότι ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος στην Ελλάδα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, εγκλωβίζεται σε ρηχές προσεγγίσεις και σε εντυπωσιοθηρικές αντιπαραθέσεις. Επίσης, παρακολουθώντας τα σχετικά δημόσια γραπτά και απόψεις, έκπληξη προκαλεί και η επανεμφάνιση ενός δογματικού, μπανάλ και λαϊκίστικου επιθετικού αντιαμερικανισμού στο χώρο του αυτοαποκαλούμενου «μεταρρυθμιστικού κέντρου». Θεωρώ ότι η δογματική βορειοευρωκεντρική οπτική στελεχών αυτού του πολιτικού χώρου υπονομεύει την δυνατότητά τους να φανταστούν και να σχεδιάσουν μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Αυτή η αδυναμία περιορίζει και την όποια δυνατότητα αυτού του χώρου να συμβάλλει θετικά στην διασφάλιση των ελληνικών συμφερόντων στο μέλλον.

Μπορεί κανείς να συμπαθεί ή να αντιπαθεί τους κυρίους Τσίπρα και Τραμπ, τις ιδέες, τους συνεργάτες και τις κυβερνητικές πρακτικές τους. Μπορεί να χλευάζει και να ειρωνεύεται τις δημόσιες τοποθετήσεις και τις συμπεριφορές τους. Σαφώς και η δημόσια συμπεριφορά ενός ηγέτη κράτους εντός και ιδιαίτερα εκτός της χώρας είναι σημαντική. Δεν πρέπει όμως η δημόσια συζήτηση να εστιάζει σε αυτά και να ξεχνά τα υπόλοιπα, που είναι και τα ουσιώδη. Εκτός από εκτονωτικό χαβαλέ, η στάση αυτή δεν παράγει ουσιαστική πολιτική. Είναι ένδειξη πολιτικής και διανοητικής πενίας. Η σοβαρή κριτική και η συζήτηση πρέπει να χαρακτηρίζονται από ψύχραιμες και ορθολογικές πολιτικές εκτιμήσεις που στηρίζονται σε εμπειρικά δεδομένα και στοιχεία που αφορούν την ουσία της πολιτικής διαδικασίας ανά τομέα και όχι σε αισθητικού ή ψευδοϊδεολογικού τύπου ταυτίσεις και προτιμήσεις. Και αυτό πρέπει να ισχύει για όλους τους πολιτικούς χώρους. Ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για τις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική της χώρας. Η πολιτική δεν είναι αξεσουάρ πολυτελείας ούτε χόμπι του σαββατοκύριακου.
Επιπλέον, ο ψυχρός πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Δυστυχώς όμως αρκετοί στη χώρα μας ακόμα πλατσουρίζουν στα ιδεολογικά του λασπόνερα κρατώντας εγκλωβισμένη την κοινωνία και το δυναμικό της. Οι φανατικοί -ισμοί και τα αντί- δεν προσφέρουν κάτι στη σημερινή δημόσια συζήτηση ούτε και στην κατανόηση και επίλυση των αναδυόμενων περίπλοκων προβλημάτων της ασταθούς γειτονιάς μας. Μπλοκάρουν την σκέψη και χουλιγκανοποιούν τις δημόσιες συμπεριφορές. Δυστυχώς όμως για ακόμα μια φορά, με αφορμή τις ελληνοαμερικανικές επαφές, είδαμε ανάγλυφη την ελαφρότητα αρκετών πολιτικών δρώντων και σχολιαστών στη χώρα μας.

Θα ήταν επίσης χρήσιμο να συνειδητοποιήσουμε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε και στο Ευρώ, ακόμα και κατά την διάρκεια της πικρής μνημονιακής περιόδου, δεν σημαίνει ότι η χώρα μπορεί να κυβερνάται με αυτόματο πιλότο και εισαγόμενες συνταγές. Η εμμονή σε διαδικασιολογίες, σε έναν στείρο ευρωνομικισμό και στην ακατάσχετη θεσμολογία δεν είναι πολιτική ούτε παράγει λύσεις. Λειτουργεί παραλυτικά, ευνουχίζει την πολιτική μας φαντασία, ψαλιδίζει τις προσδοκίες και υπονομεύει την δυνατότητά μας να σχεδιάζουμε και να ασκούμε πραγματική πολιτική. Η αποξένωση των πολιτών και η απονομιμοποίηση του ελληνικού πολιτικού συστήματος οφείλεται, ανάμεσα στα άλλα, και σε αυτούς τους παράγοντες.

Από την άλλη, οι εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο είναι ραγδαίες και ιστορικές. Η Ε.Ε αν και είναι εμπορικός γίγαντας, παραμένει γεωπολιτικά αδύναμος δρών. Η χώρα μας δεν έχει την πολυτέλεια να αναμένει πότε θα συντονιστούν τα κράτη-μέλη για να συγκροτήσουν ουσιαστική κοινή αμυντική και εξωτερική πολιτική. Ο κάθε πολίτης με στοιχειώδη αίσθηση της κρισιμότητας της περιόδου που διανύουμε μπορεί εύκολα να το αντιληφθεί. Οφείλουμε να κινηθούμε γρήγορα και αποτελεσματικά. Η συνεργασία Ελλάδας και ΗΠΑ μπορεί να προσφέρει πολλά στην ειρήνη, στην ανάπτυξη και στην ευημερία της χώρας μας και της περιοχής μας. Επιπλέον, αυτή η συνεργασία δεν υπονομεύει τον ρόλο και την συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Το αντίθετο μάλιστα, δύναται να τον ενισχύσει.
Πρέπει όμως να σκεφτούμε έξω από τα συμβατικά πλαίσια και να προτείνουμε νέες ελληνοαμερικανικές συνέργειες στους τομείς της εκπαίδευσης, της έρευνας, της μετανάστευσης, της ναυτιλίας, των τεχνών και της εμπορικής δραστηριότητας, αλλά και της συνεργασίας για την καταπολέμηση της διαφθοράς και την ενίσχυση του κράτους δικαίου στην ανατολική και νότια Ευρώπη και στην ανατολική Μεσόγειο.

Στον τομέα της έρευνας και της εκπαίδευσης, Ελλάδα και ΗΠΑ μπορούν να συνεργαστούν για να αναπτύξουν κοινά διεθνή προγράμματα. Από την ρομποτική και τις νέες τεχνολογίες μέχρι τις ελληνικές σπουδές, υπάρχει μεγάλο πεδίο συνεργασίας αλλά και πολλοί επιστήμονες, Έλληνες, Αμερικανοί και άλλοι, που μπορούν να το υπηρετήσουν. Για παράδειγμα θα ήταν εφικτή και χρήσιμη η περαιτέρω ανάπτυξη των Βυζαντινών σπουδών σε ολόκληρη την Ευρώπη και στον παρευξείνιο χώρο αλλά και σε χώρες της μεσογείου. Σε αυτό το πλαίσιο συνεργασίας τομείς όπως η θεολογία και η φιλοσοφία θα μπορούσαν να αποτελέσουν προνομιακά πεδία γόνιμου διαπολιτισμικού διαλόγου και έρευνας για πολίτες διαφορετικών χωρών. Επίσης ανάλογες συνεργασίες με κοινά προγράμματα σπουδών, υποτροφίες και ανταλλαγές φοιτητών και ερευνητών μπορούν να αναπτυχθούν και σε άλλους τομείς των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών έλκοντας νέα μυαλά από διαφορετικές χώρες της Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου. Βέβαια αυτό το εκπαιδευτικό όραμα προϋποθέτει την ανασυγκρότηση του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου αλλά και την ίδρυση μη κερδοσκοπικών ιδιωτικών ερευνητικών κέντρων και πανεπιστημίων στη χώρα μας. Πρέπει όλοι οι Έλληνες να πειστούν ότι η πατρίδα μας έχει την δυνατότητα σε λίγα χρόνια να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό και ερευνητικό κέντρο της ανατολικής Μεσογείου. Να υπερβούμε την φοβία και τις χαμηλές προσδοκίες και να επανασχεδιάσουμε τους εκπαιδευτικούς θεσμούς μας έχοντας κατά νου την μεγάλη εικόνα και το ευρύτερο πλαίσιο εντός του οποίου καλούμαστε να δράσουμε.

Σε ένα άλλο επίπεδο, θα ήταν, υπό προϋποθέσεις, εφικτή η σταδιακή επιστροφή και εγκατάσταση στην Ελλάδα νέων Ελληνοαμερικανών δεύτερης και τρίτης γενιάς οι οποίοι λατρεύουν την χώρα και διαθέτουν εργασιακή εμπειρία σε πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα. Αρκετοί εξ αυτών έχουν ιδιαίτερη μόρφωση και βέβαια είναι απαλλαγμένοι από το συμπλεγματικό άγχος του «να γίνουμε Ευρωπαίοι». Πολλοί διαθέτουν τις δεξιότητες αλλά και τις οικονομικές δυνατότητες να δημιουργήσουν μικρές επιχειρήσεις με έδρα τις διάφορες περιφέρειες της Ελλάδας συμβάλλοντας στην αναζωογόνησή τους. Μια εμπνευσμένη ελληνοαμερικανική πολιτική συνεργασία θα έπρεπε να διευκολύνει και να ενισχύσει αυτό το δυναμικό. Άλλες χώρες του δικού μας μεγέθους, ακόμα και μικρότερες, το έχουν πράξει με επιτυχία. Αυτές οι νεανικές δημογραφικές ροές, συνδυαζόμενες και με άλλες πολιτικές, μπορούν να αποτελέσουν την ατμομηχανή για την επιστροφή και άλλων Ελλήνων μεταναστών, παλαιών και νέων, ώστε να μπολιαστεί η πατρίδα μας με νέες ιδέες, ενέργεια και δραστηριότητες, αλλά και με ένα πνεύμα πραγματικού κοσμοπολιτισμού. Η δημογραφική ενίσχυση της περιφέρειας και η αποσυμφόρηση του διοικητικού μας κέντρου, της Αθήνας, πρέπει να αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα μιας νέας στρατηγικής για την ανασυγκρότηση της χώρας μας.

Οι διαδοχικές πολιτικές και οικονομικές κρίσεις καθώς και οι αδυναμίες του πολιτικού προσωπικού και της κρατικής γραφειοκρατίας από την δεκαετία του ᾽40 οδήγησαν στη μαζική φυγή ανθρώπων από την Ελλάδα και στην κατάρρευση του ηθικού και της πίστης των πολιτών στις δυνατότητες της πατρίδας μας. Τώρα όμως ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας για να αντιστρέψουμε την ροή. Πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε η Ελλάδα να γεμίσει σταδιακά με νέους που την αγαπούν, πιστεύουν σε αυτήν και επιθυμούν να εργαστούν σκληρά για να την αναστήσουν. Η ελληνοαμερικανική συνεργασία μπορεί να συμβάλλει θετικά προς αυτή την κατεύθυνση. Τώρα είναι η ώρα να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, να σχεδιάζουμε και να μιλάμε για επιστροφή. Όχι μόνο κάποιων Ελλήνων του εξωτερικού, αλλά και την επιστροφή της Ελλάδας στη διεθνή πολιτική, στη Μεσόγειο, στην Ευρώπη και στον παρευξείνιο χώρο. Την επιστροφή στο νέο ραντεβού μας με την ιστορία.

Ο κ. Νίκος Κ. Μιχαηλίδης είναι διδάκτορας ανθρωπολογίας 

Το Βήμα

Greek Tragedy

Από
anixneuseis
-
0

reece was lucky, in World War II’s aftermath, to avoid the yoke of Soviet despotism that fell upon all of its Eastern European neighbors. But it was not lucky in any other sense, given the four years of wrenching civil war required to achieve that. World War II’s widespread death and devastation was followed by more of the same, and this was made even more tragic since the new foes were neighbors, not foreign invaders. In An International Civil War: Greece 1943-1949, Andre Gerolymatos synthesizes the war’s historical narratives with recent, personal ones, many that had been available only in Greek.

The post-war Communist Greek insurgency was buoyed by the wartime years of Allied-sponsored training and material support. The insurgents confronted nominal Greek monarch George II’s unpopular and divided government in exile—a government that was soon compelled to make the Faustian bargain of relying on the support of former Nazi collaborators for survival.

Post-war Greece lacked a clear leader—and more importantly, a clear civil society. Its population had increased by 25% in 1923 due to the mass expulsion of nearly 1.5 million Greek merchants and farmers from Turkey. These refugees, uprooted from centuries of life elsewhere to new urban slums, were only partially integrated into Greek society. They provided the principal recruiting ground for the KKE, the Greek Communist party.

Britain’s Foreign Office was firmly wedded to George II’s cause during World War II, but in its desperation to disrupt Axis supply lines to North Africa, its Special Operations Executive (SOE) wasn’t choosy about recruiting allies. Under the SOE’s direction, the KKE’s combat arm, ELAS, provided effective guerilla opposition to Axis occupation:

In this atmosphere of desperation and doubt, the SOE undertook in Greece, almost from scratch, the complex business of espionage, sabotage, and guerilla warfare. By doing so, the organizers of the SOE contributed to the radicalization of Greek society because circumstances ultimately left the British little choice but to work with individuals and groups opposed to the established order.

Strikingly successful, ELAS soon occupied most of the Greek countryside. In October 1944, it consented to a broad agreement with the Greek Government in Exile on the return of government forces and British units to Athens. While British and Greek government units tenuously held the city amidst a state otherwise dominated by ELAS, the uneasy situation broke in December 1944, when the Greek government determined to demobilize ELAS resistance units and replace them with the regular army. Police fired on a protest march to Athens’s Constitution Square, bringing about open street warfare between ELAS and police units.

The civil war’s first salvos were savage. Gerolymatos describes British units in Piraeus, who were instructed not to intervene even after observing ELAS forces gouge out Greek policemen’s eyes before they “[took] out butcher’s cleavers and began to hack off the forearms of the blind policemen and continued slashing until the bodies resembled heaps of human pulp.” Winston Churchill soon directed British units to resist: “Do not hesitate to act as if you were in a conquered city where a local rebellion is in progress.” Pitched street battles ensued in Athens, with British units soon besieged in city pockets. Two British divisions were airlifted from Italy for the surreal task of engaging units that had been fighting the Axis only months before. Armistice was finally achieved in February 1945.

A year’s uneasy peace ensued, with brutality the only shared enthusiasm in the profoundly divided society. ELAS maintained a strong countryside presence, conducting show trials that were “at best outright murder and guilt by association” while the Greek government army expanded, often by directly enlisting former collaborationists who took up bloody personal vendettas.

In the wake of new laws banning leftist parties and establishing the death penalty for separatism, war again erupted in March 1946. A textbook pattern of guerilla struggles prevailed: inept government forces couldn’t maneuver outside of larger towns and cities while ELAS forces couldn’t get into them. While the war was an interesting Cold War proxy struggle, the details of its stalemate made Greece unique.

Britain aided Greece until 1947; their support was replaced by America’s soon after. The Eastern bloc’s support to ELAS was not commensurate. Having consigned Greece to the Western sphere of influence, Stalin was too wary to intervene heavily. Albania, Yugoslavia, and Bulgaria were permitted to supply ELAS, but the USSR remained at arm’s length. Despite the ever-increasing American support to the government’s military, ELAS converted its forces into a regular field army in 1947 (clad usually in British uniforms) and attempted to seize major towns.

The guerillas’ offensives yielded little, however, and the overhaul of the Greek army, directed by the U.S., led to a substantial improvement in field operations. Village resettlement choked off ELAS’s supply sources, and resistance pockets were steadily reduced. Yugoslavia summarily closed its border and the principal ELAS base within its territory after the Tito-Stalin split, leaving final guerilla enclaves along the Albanian and Bulgarian borders, which were eliminated by 1949.

Peace was achieved, but at terrific cost. About a quarter of dwellings in the country had been destroyed. The cost of living rose more than 250% during the course of the war, which left 34% of the Greek population reliant on public support. Approximately 500,000 had been killed.

Nonetheless, the outcome was unquestionably preferable to the alternative. In Greece, historical amnesia ensued—school curriculum forbade any mention of the Resistance. But in the 1960’s, that changed: the Greek Junta used the memory of ELAS to justify the comprehensive suppression of dissent, while elements of the Greek Left continued to embrace blinkered martyrology. ELAS barbarism was repackaged as brave resistance to American imperialism. In 2011, Greek communists officially rehabilitated Nikos Zachariades, the civil war’s KKE leader. Golden Dawn, Greece’s fascist party, also invokes civil war successes. Ultimately, An International Civil War: Greece 1943-1949, doesn’t simply explicate Greek history, but also explains contemporary Greece.

http://www.claremont.org/crb/basicpage/greek-tragedy/

Ο Ερντογάν τρέμει την αμερικανική Δικαιοσύνη: Μέσω του ταμία του αγγίζουν το ίδιο και την οικογένειά του

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) at the Dolmabahce Palace during the 17th Session of the D-8 Organisation for Economic Cooperation (D-8) Council of Ministers, in Istanbul, Turkey. EPA, TURKISH PRESIDENTAL PRESS OFFICE HANDOUT, EDITORIAL USE ONLY OCTOBER 23, 2017

Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν εξαπέλυσε το Σάββατο μία από τις χειρότερες φραστικές επιθέσεις του εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών.

Καταφέρθηκε με σκληρό τρόπο εναντίον της αμερικανικής Δημοκρατίας, που αποτελεί την υπερηφάνεια κάθε Προέδρου και κάθε Αμερικανού πολίτη.

Τα παραπάνω δεν είναι απλά πράγματα, και δεν αντιμετωπίζονται με ελαφρά τη καρδία, όπως στην Ευρώπη. Η αγάπη προς την Πατρίδα -για άλλους ο «αμερικανικός εθνικισμός»- είναι μεγάλη υπόθεση. Και οπωσδήποτε δεν δικαιούται να αμφισβητεί τη δημοκρατικότητα των Αμερικανών ένας ηγέτης, όπως ο Ερντογάν, ο οποίος γέμισε τις φυλακές με τους αντιπάλους του.

Ανάμεσα στις χιλιάδες των φυλακισμένων και πολλοί δημοσιογράφοι. Ο ισλαμιστής Πρόεδρος της Τουρκίας είναι ο τελευταίος που έχει δικαίωμα να διδάσκει μαθήματα Δημοκρατίας. Η χώρα του, υπό την ηγεσία του, είναι ένα απολυταρχικό καθεστώς και σύντομα θα είναι μία «Ισλαμική Δημοκρατία».

Είναι πολύ σημαντικό η ανάλυση να περιέχει και ρεπορτάζ διότι έτσι μπορεί να έχει ο αναγνώστης μία πιο καθαρή εικόνα, για τις αντιδράσεις των ηγετών, για τις σκέψεις τους και τον τρόπο αντίδρασης τους.

Γιατί, λοιπόν, ο Ερντογάν «ξέσπασε» εναντίον των Αμερικανών, αφού μετά τις ακυρώσεις των θεωρήσεων άφησε τη «βρώμικη δουλειά» στους συνεργάτες του; Τα προβλήματα είναι πολλά και δεν είναι μόνο αυτά που φαίνονται, που ακούγονται, και που δημοσιεύονται. Τα σοβαρά ζητήματα μεταξύ του προέδρου της Τουρκίας και των Αμερικανών, είναι μεν οι Κούρδοι της Συρίας (YPG) και η αλλαγή της αμερικανικής στάσης έναντι του Ιρακινού Κουρδιστάν, όπου ο αρχικός θυμός ξεχάστηκε, αλλά το μείζον θέμα για τον Ερντογάν είναι η αμερικανική Δικαιοσύνη.

Ο ισλαμιστής ηγέτης αναφέρθηκε στο τελευταίο ξέσπασμα του στην υπόθεση των σωματοφυλάκων του, οι οποίοι αναμένεται ότι όταν ολοκληρωθεί η δίκη για τα απαίσια γεγονότα έξω από την τουρκική πρεσβευτική κατοικία στην Ουάσιγκτον, θα καταδικαστούν.

Όπως και οι Αμερικανοί πολίτες τουρκικής καταγωγής, που βοήθησαν τους μπράβους του να σπάσουν στο ξύλο τους Κούρδους και τους Αρμένιους, που διαδήλωναν ειρηνικά.

Στις δηλώσεις του δεν είπε όλη την αλήθεια, ως συνήθως, δεν εκστόμισε αυτό που τον «τρώει» πραγματικά. Η αμερικανική δικαιοσύνη αγγίζει την οικογένειά του. Η δίκη του «ταμία» του, Reza Zarrab, συνεχίζεται παρά τις προσπάθειες του να την σταματήσει και οι αποκαλύψεις αναμένεται να είναι καταστροφικές για τον Τούρκο πρόεδρο.

Η τουρκική κυβέρνηση πληρώνει τους καλύτερους δικηγόρους για να αθωώσουν τον εν λόγω συνέταιρο της Εμινέ Ερντογάν και του γιού της του Μπιλάλ, και δίνει πολλές χιλιάδες δολάρια στον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης, Ρούντι Τζουλιάνι, για να πείσει τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, να βοηθήσει.

Ο τελευταίος, απέλυσε τον εισαγγελέα που έδωσε την εντολή σύλληψης του «ταμία» της οικογένειας Ερντογάν. Παρ’ όλα αυτά, η υπόθεση των αμερικανικών αρχών είναι τόσο ισχυρή, που τα βρώμικα χρήματα του Ερντογάν «δεν πιάνουν τόπο».

Ο εκνευρισμός του Τούρκου προέδρου είναι πλέον στον ανώτατο βαθμό και αυτός είναι ο λόγος του ξεσπάσματός του το Σάββατο. Τα νέα από την Αμερική δεν είναι καλά. Η σύλληψη του Reza Zarrab, έγινε επί προεδρίας του Μπάρακ Ομπάμα. Ο κ. Ερντογάν, κατά παράβαση κάθε διπλωματικού κανόνα και κάθε σεβασμού της Δικαιοσύνης άλλης χώρας, ζήτησε από τον τότε πρόεδρο να παρέμβει. Στη συνέχεια όταν συναντήθηκε με τον τότε αντιπρόεδρο Τζόζεφ Μπάιντεν, απαίτησε ευθεία παρέμβαση του Λευκού Οίκου στις δικαστικές αρχές της Νέας Υόρκης. Του την αρνήθηκαν και ορθά έπραξαν.

Μετά την άρνηση των κ. Ομπάμα και Μπάιντεν, άρχισε να αναζητεί πρόσβαση στην ομάδα των συνεργατών του κ. Τραμπ, αν και γνωρίζονταν και θα μπορούσε να μιλήσει στον ίδιο. Προφανώς δεν βρέθηκε ασφαλής τρόπος να το κάνουν. Ο Ερντογάν κατέφυγε στον πιο στενό, τότε, συνεργάτη του Τραμπ, τον Μάικ Φλιν, τον οποίο πλήρωσε μέσω φίλου και συνεργάτη του.

Στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι αν ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, (ο Μάικλ Φλιν) δεν αποχωρούσε από το Λευκό Οίκο μετά τις αποκαλύψεις για τις ρωσικές διασυνδέσεις, και ο Ιμάμης Γκιουλέν θα είχε εκδοθεί στην Τουρκία, και η υπόθεση της Νέας Υόρκης θα είχε «κλείσει».

Ο Ερντογάν ήταν …άτυχος (μέχρι τώρα), αν και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συνεχίζει την προσπάθεια. Και με το παραπάνω. Εδώ και καιρό, ο πρόεδρος της Τουρκίας, έθεσε σε ισχύ το σχέδιο εκβιασμού της Αμερικής, πιστεύοντας πως θα αναγκάσει τον πρόεδρο Τραμπ και τον υπουργό Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να «συνετιστούν». Συλλαμβάνει Αμερικανούς πολίτες. Στην ουσία κάνει μία συλλογή «ομήρων», όπως υποστηρίζουν στην Ουάσιγκτον για να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό ατού στην ύστατη προσπάθειά του να του παραδώσουν οι Αμερικανοί τον Ιμάμη Γκιουλέν και τον ταμία της προεδρικής οικογένειας. Θα τα καταφέρει; Αδύνατον, ακόμα και αν το ήθελε ο Πρόεδρος της Αμερικής και όλο το υπουργικό συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πηγή: Ο Ερντογάν τρέμει την αμερικανική Δικαιοσύνη: Μέσω του ταμία του αγγίζουν το ίδιο και την οικογένειά του http://mignatiou.com/2017/10/o-erntogan-tremi-tin-amerikaniki-dikeosini-meso-tou-tamia-tou-angizoun-to-idio-ke-tin-ikogenia-tou/

The Reach and Limits of Russian Influence

Από
anixneuseis
-
0
BALKAN GHOSTSThe American Interest

DIMITAR BECHEV

Everywhere it plays its games, Russia is more an opportunist than a puppet-master. Southeast Europe provides a good case study.

Russia’s influence in the Balkans is real and easily observed. Both before and since the Ukrainian crisis, it has affected the region in a multitude of ways. Moscow’s rising military might has far reaching consequences for the security posture of NATO and its members bordering the Black Sea. The Russian oil and gas companies, Gazprom, Gazprom Neft, and Lukoil, still play an enormous role in the local energy markets, despite the headwinds they face and the beefed-up E.U. legislation aimed at encouraging competition and diversifying supplies. The cult of Vladimir Putin and the celebration of Russia’s resurgence on the world stage routinely makes headlines.

Emboldened, Russia has not shrunk from throwing its weight around, putting pressure on Europe and America, the two guarantors of the security order in the region. The rivalry is intense and it spans both countries and policy arenas. Despite the hopes of detente or even a grand bargain with Russia—touted by politicians on both sides of the Atlantic—there is no end in sight to the ongoing contest.

That all said, it is important to avoid lazy thinking, put the Russian challenge in perspective, acknowledge its limits, and recognize what it is not.

First of all, this is not a return to the Cold War. There are no blocs or alliances poised against one another in Southeastern Europe—a clear departure from the recent past. Russia, moreover, has no permanent allies or coherent ideology to export and sustain. Nor is it in a position to build an economic integration unit, for example by expanding the incipient Eurasian Economic Union (EEU) into the Balkans by accepting as members Serbia, Republika Srpska, Macedonia, or anyone else for that matter. Even Moscow’s best friends in the region tend to gravitate to the European Union in economic terms, and continue to seek positive ties with NATO and the United States. For its part, Russia has been perfecting its skill at disruption, without necessarily trying to establish its hegemony. Anything more ambitious would be a very costly enterprise, and certainly not worth it to the Kremlin in terms of returns on investment.

Second, though certain similarities or flashbacks are certainly present, we are not witnessing a “back to the future” scenario—some kind of return to a “Great Game” era of geopolitics. Back in the 19th and early 20th century, Russia wielded much greater clout over Balkan affairs compared to today, thanks to its recurrent military interventions and the very structure and operation of the Concert of Europe. At no point, however, was Russia an important economic factor. These days, by contrast, Russian energy firms and various financial investments in the region represent a much more effective tool. Whether it’s the South Stream gas pipeline or the 2015 sanctions against Turkey, the economy plays a central role in Russia’s relations with Southeast Europe. What is particularly noteworthy is the broader context: an unprecedented degree of interdependence and border permeability in post-1989 Europe. Denser links between societies, financial institutions, businesses, government agencies, media, and so forth, along with the World Wide Web, have facilitated Russia’s ability to affect events, and are essential to the operation of its soft power, such as it is. Granted, globalization may not be an entirely contemporary phenomenon and there are antecedents in the long 19th century. But were Alexander II or Nicholas I to be miraculously awakened today, would they even recognize the world in which we live?

In the Balkans, Russia is not after the establishment of a new political order or empire, whether formal or informal. Its goal is to undercut and upset the existing institutions and rules put in place by the West. It is also important to underline the fact that Russia is not acting alone. There have always been willing associates and fellow travelers. They cooperate with Russia to advance their own political and economic interests, always on the lookout for external supporters. Remarkably, some of Russia’s associates and partners counted as pro-Western in the not so distant past. A few examples: Milorad Dodik of Republika Srpska, the Turkish President Tayyip Erdoğan, Nikola Gruevski in Macedonia. Others have made the opposite move, dropping Russia in order to align more fully with the West, as is the case of Montenegro’s Milo Đukanović. Russian policy may be opportunistic, but the fact of the matter is that there are an endless number of political chancers on the other side too. This, of course, facilitates Moscow’s job of asserting its influence.

Russia’s footprint in Southeastern Europe, which expanded dramatically in the 2000s, became more visible only recently thanks to the confrontational turn in relations between Moscow and the West. Many factors account for this downturn: the Putin regime’s quest for internal legitimacy in the face of a stagnant economy and a dwindling public trust in “the system,” the desire to assert Russian interests in a growingly multipolar but also uncertain world, the anti-interventionist mood within the United States, and the European Union’s chronic malaise. Whether due to the mechanics of power politics, as scholars of a realist persuasion contend, or because of the push and pull of domestic factors, as liberals might argue, Russia is prepared to challenge America and its allies. It wants to be an international agenda-setter, not an agenda-taker. Fears of Western plots to foment “color revolution” and Maidans inside Russia itself mould the foreign policy thinking of Putin and his inner circle.

Of course, “the near abroad”—or, to use Brussels speak, the Eastern Partnership countries—are where Russia’s pushback is at its strongest. Yet Moscow has reinserted itself in other regions and political arenas. The military intervention in Syria has broadened its footprint in the Middle East beyond recognition. Even in the United States itself, the issue of suspected Russian meddling and cyber espionage came to the forefront of the 2016 presidential elections. The Obama Administration may have styled Russia as a declining regional power, but in reality the Kremlin’s outreach goes well beyond post-Soviet Eurasia. Post-communist East-Central Europe, including former Yugoslavia, is the obvious target. So too is Turkey: Moscow has the means to co-opt Ankara as its relationship with the United States and the European Union frays. Western sanctions and the dramatic fall in oil prices have put the Kremlin on the back foot, but it knows how to play the game of influence and how to exploit weaknesses and opportunities across Europe’s multiple peripheries.

For all that, one should resist the notion that the Kremlin is pulling all the strings in this game. Across Europe, political and civic leaders, governments, and business interests have been more than willing accomplices, enlisting Russia’s support to attain all kinds of goals—balancing against external threats, maximizing payoffs and redistributing the spoils, hedging and pushing for concessions from the West, sidelining and outfoxing domestic rivals, and muzzling critics. This sort of behavior is not unique to Southeast Europe, where historical connections to Russia admittedly play a role. It no doubt has its adepts in many other corners of the continent, including Hungary, the Czech Republic, Italy, Austria, and, not least, Germany. Whatever the weather, there will always be players willing to influence or do business with Russia.

Is the rival power that Russia has become in a position to undermine the European Union from within, starting from its more vulnerable southeastern states? Probably not. For one, notwithstanding the belief in many quarters, the Kremlin does not appear to have a coherent model that is exportable beyond the post-Soviet space. Neither “the managed democracy” or “sovereign democracy” of Putin’s first two terms, nor the more recent praise of conservative values and religion more broadly, nor the celebration of Russia as a unique civilization opposed to global liberalism quite do the job, irrespective of the fact that these ideas have plenty of cheerleaders across the European Union. From Belgrade to Ankara, from Sofia to Budapest, dysfunctional democracies, state capture, and the backslide to authoritarian politics are, on the whole, homegrown ills, not the results of a sinister Muscovite plot. As much as “Putinization” represents a threat, it is worth our while to reconsider who the real Putinizers are. Even more important, Russia appears to have neither the economic resources for costly ideological crusades nor the will to bankroll friendly regimes. The record in the Balkans proves the point. The European Union might be in the doldrums, facing a succession of existential crises, but it still has allure thanks to its market, sizable financial transfers, and, to a lesser degree, the power of its foundational narrative.

So what one is left with is a rivalry between an opportunist who has a clear set of goals but lacks the means to achieve them and the terminally disoriented West, which possesses the power assets but is not of one mind about how to use them. This applies both to the European Union, where member states have always found it difficult to “speak with one voice” on Russia, and the United States where the right balance between containment and engagement continues to be a hotly debated subject.

In the meantime, Southeast Europe will navigate the murky waters of this new contest. For the most part, the states of the region will jump on the West’s bandwagon but hedge their bets and keep their options open. It would be foolish of Putin to just stand idly by and not take advantage. But, as the saying goes, it takes two to tango.

Published on: October 23, 2017
Dimitar Bechev is a research fellow at the Center for Slavic, Eurasian, and East European Studies at the University of North Carolina at Chapel Hill and a nonresident senior fellow at the Atlantic Council. Excerpted from Rival Power: Russia in Southeast Europe, by Dimitar Bechev. Reprinted by permission of Yale University Press. © 2017 by Dimitar Bechev.

Καταλονία: Ο ασκός του Αιόλου;

Από
anixneuseis
-
0
Γιώργος Βοσκόπουλος

Το αποσχιστικό κίνημα στην Καταλονία δεν εμφανίστηκε ως αερόλιθος εξ ουρανού. Διαμορφώθηκε σταδιακά υπό το βάρος ιστορικο-εθνοτικών και οικονομικών ιδιαιτεροτήτων και έλαβε τη σημερινή του μορφή με αυτή την ένταση υπό το βάρος πολύπλοκων διεργασιών και τη σύγκρουση ανάμεσα στον μαξιμαλισμό της ηγεσίας των Καταλανών και την υπέρμετρη χρήση βίας από πλευράς Μαδρίτης.

Τα γεγονότα που σημάδεψαν το δημοψήφισμα αλλά και όσα ακολούθησαν προκαλούν προβληματισμό σε πολλά κράτη μέλη της ΕΕ, αφού αποσχιστικές τάσεις έχουν καταγραφεί και καταγράφονται έστω και ενδημικά. Αντίθετα στα Βαλκάνια τα αποσχιστικά κινήματα και τα όνειρα απόσχισης παραμένουν στο προσκήνιο ή σε ένα ενεργές παρασκήνιο.

Η χρήση βίας κατά το δημοψήφισμα της Καταλονίας προκάλεσε αίσθηση σε όλον τον κόσμο. Ίσως οι μόνοι που δεν εντυπωσιάστηκαν στον ίδιο βαθμό είναι οι λαοί των Βαλκανίων.  Η χρήση βίας σε αυτή τη χωροταξία αποτελεί ιστορική κανονικότητα και πηγάζει, μεταξύ άλλων, από έναν μαξιμαλισμό που εκφράζεται με αλυτρωτικές τάσεις ή τάσεις δημιουργίας νέων, ουσιαστικά μη βιώσιμων οντοτήτων.

Το ζήτημα της Καταλονίας αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση, ωστόσο ο τρόπος που θα αντιμετωπιστεί θα αποτελέσει ενδεχομένως παράδειγμα – οδηγό και για άλλα αποσχιστικά κινήματα. Είναι σαφές ότι η ΕΕ δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει τον εδαφικό ακρωτηριασμό κρατών – μελών της ανεξάρτητα από τα κίνητρα των τοπικών ηγεσιών. Η όποια ιδεαλιστική προσέγγιση θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως αντικείμενο εργαστηριακής μελέτης  που δεν παραπέμπει στην εφαρμοσμένη πολιτική. Συνεπώς το ζήτημα του δίκαιου ή μη αιτήματος απόσχισης δεν αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης που διαμορφώνεται μέσα από ένα ηθικο-δικαικό πλαίσιο. Τέτοιες αξιολογήσεις δεν υφίστανται σε επίπεδο διεθνών σχέσεων.

Υπό αυτό το πρίσμα η Ένωση δεν προτίθεται να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία μίας αποσχισθείσης περιοχής πόσο μάλλον να την εντάξει στη συνέχεια στους κόλπους της. Ουσιαστικά αυτό θα ενίσχυε ακόμα περισσότερο τον ευρωσκεπτισκισμό. Λυδία Λίθος αυτής της επιλογής της Ένωσης είναι ο σεβασμός της εδαφικής ακεραιότητας των Κ-Μ της. Κάθε άλλη επιλογή θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα μέσο «διευκόλυνσης» αποσχιστικών δυνάμεων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεταστατικά φαινόμενα.

Η μη εμπλοκή της Ένωσης στις πολιτικές εξελίξεις στο διάστημα πριν το δημοψήφισμα στην Καταλονία είναι ενδεικτική της απροθυμίας της να εμπλακεί σε ένα εσωτερικό ζήτημα ενός κυρίαρχου κράτους μέλους. Η οποιαδήποτε αστοχία μίας τέτοιας εμπλοκής πιθανότατα να δημιουργούσε κακό προηγούμενο και να εκλαμβανόταν ως μία προσπάθεια υπέρβασης της κρατικής κυριαρχίας. Σε μία τέτοια περίπτωση το πρόβλημα θα μεταφερόταν από το εσωτερικό, ενδοκρατικό επίπεδο κέντρου (Μαδρίτη) – περιφέρειας (Βαρκελώνη) σε επίπεδο ΕΕ-Ισπανίας.

Το Καταλονικό ζήτημα και η έκβαση του θα μπορούσε να αποτελέσει μπούσουλα για άλλες περιοχές σε κράτη μέλη όπου καταγράφεται μία εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε ανταγωνιστικές τάσεις. Μία συμβιβαστική λύση θα απομακρύνει τον κίνδυνο Βαλκανοποίησης της Ευρώπης. Για την ίδια την Ισπανία το ζήτημα αφορά τον κίνδυνο ενεργοποίησης ή επανενεργοποίησης αποσχιστικών κινημάτων που θα κατακερμάτιζαν τη χώρα.

Κλειδί για τη σταθερότητα στην Ισπανία και σε ολόκληρη την Ευρώπη αποτελεί η πολιτική και συνταγματική αντιμετώπιση παρόμοιων προκλήσεων. Στην περίπτωση της Καταλονίας για παράδειγμα η αναθεώρηση του Συντάγματος και μία νέα «οικονομικής υφής» συμφωνία ανάμεσα σε Μαδρίτη και Βαρκελώνη θα αντιμετώπιζε επαρκώς τις αποσχιστικές τάσεις οι οποίες ούτως ή άλλως δεν εκφράζουν το σύνολο των Καταλανών (τουλάχιστον σε επίπεδο απαίτησης πλήρους αυτονομίας). Κάθε άλλη εξέλιξη θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου σε ολόκληρη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια, όπου οι εθνικισμοί είναι ενεργοί ή εν υπνώσει απειλώντας το εδαφικό καθεστώς.

Μετά την άρση της αυτονομίας και την επιβολή εκλογών στην Καταλονία η Μαδρίτη αναλαμβάνει σημαντικό ρίσκο και επενδύει στην πολιτική ήττα του Πουτζεμόντ. Ο Ραχόι επέλεξε – μάλλον αναμενόμενο – να επιχειρήσει αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων στην Καταλονία. Για τον ίδιο ακόμα και η δημιουργία μίας μίνι πολιτικής κρίσης στον Καταλονικό πολιτικό μικρόκοσμο ήταν προτιμότερη από μία γενικευμένη πολιτική κρίση σε επίπεδο χώρας. Η ενεργοποίηση του Άρθρου 155 συνταγματικά είναι απόλυτα κατανοητή. Ωστόσο για τον ίδιο το Ραχόι και με σημείο αναφοράς την ενότητα της Ισπανίας ελλοχεύει ο κίνδυνος να ενισχυθεί ο Πουτζεμόντ και οι αποσχιστικές δυνάμεις. Στην τελευταία διαδήλωση στην Καταλονία συμμετείχαν 450.000, αριθμός εντυπωσιακός και ενδεχομένως ενδεικτικός μίας τάσης ενίσχυσης των αποσχιστικών δυνάμεων.

Εν κατακλείδι το Καταλονικό ζήτημα ως σημαίνον παραπέμπει σε σημαινόμενα τα οποία είτε θα αποτελέσουν ένα μεσοπρόθεσμο «πολιτικό δεδικασμένο» για τα αποσχιστικά κινήματα στην Ευρώπη, είτε θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, ενεργοποιώντας μακροπρόθεσμα και άλλους θύλακες αστάθειας.

Προτεινόμενο για ανάγνωση:

Separatism in the EU, CSS Analysis in Security Policy, N. 160, Center for Security Studies, Zurich, 2014

http://www.insider.gr/apopseis/vlogs/65309/katalonia-o-askos-toy-aioloy

Getting on cancer’s nerves: A surprising way to thwart tumours

Από
anixneuseis
-
0

A technique for alleviating pain has exposed cancer’s weak spot and may finally enable us to stop the disease by disabling the nerves that help it spread

cancer nerves

Armando Veve

By Elie Dolgin  NEW SCIENTIST

DAVID MARTINEZ lives with excruciating pain. He has pancreatitis, a condition in which the pancreas becomes severely inflamed. Over the past five months, he has received three injections of a local anaesthetic into nerves in his abdomen to help ease the agony. But eventually the medicine wears off, and the pain returns.

As if pancreatitis weren’t bad enough, Martinez, a 41-year-old former forklift operator in Pasco, Washington, has something else to worry about. Chronic inflammation of the pancreas is a major risk factor for cancer. “I’m afraid of it happening,” he says.

But what if the painkilling injections Martinez is getting could do more than just ease his discomfort – even help ward off cancer altogether? New evidence is causing a rethink of the way cancer invades our bodies. It now seems that targeting nerve cells might be an effective way to fight tumours – and even prevent them developing in the first place. Some even think that focussing on nerves may be the missing piece in the fight against the disease. As Gustavo Ayala at the University of Texas Health Science Center at Houston sees it, “If you don’t take care of the nerves, you’re not going to cure cancer.”

For a cancer surgeon, it is devastating to discover mid-operation that you are too late – that the disease has already spread its lethal tendrils beyond your reach. But about 30 years ago, pancreatic cancer surgeon Keith Lillemoe realised that, even if he couldn’t remove all of the cancerous tissue, he could at least reduce the pain his patients were feeling. By injecting alcohol into the nerves surrounding pancreatic tumours pressing against the belly and spine he could destroy the fibres that carry pain signals to the brain.

In the late 1980s Lillemoe and his colleagues at Johns Hopkins University in Baltimore, Maryland, tested the technique on 137 patients with inoperable pancreatic cancer. The benefits were obvious: those who got the alcohol injection felt far less pain afterwards than those who got a placebo. But another result was more surprising: patients given the treatment also lived longer.

On average, they survived for at least three months longer, with a better quality of life to boot. “It was a remarkable effect,” says Peter Staats, a pain specialist who helped analyse the data.

Like most physicians at the time, Staats assumed these patients lived longer because the pain reduction lifted their moods and enabled them to be more physically active and therefore better able to withstand additional rounds of chemotherapy or radiation. But that wasn’t necessarily all that was happening.

The nervous system has long been known to play a critical role in the spread of cancer. Tumour cells can invade surrounding nerves and travel along the body’s electrical superhighway, seeding themselves anew in distant sites. That’s why, as cancers become more aggressive and metastasise, they often end up spreading to the nervous system’s central hub: the brain.

“But the nerves are bystanders in that story,” says Hubert Hondermarck, a cancer neurobiologist at the University of Newcastle in Australia. We used to believe that they simply provide routes for the cancer to travel along. Now it’s become increasingly clear that, although tumours attempt to infiltrate the nerves to speed their spread, nerves stimulate cancer growth as well. “It’s a two-way street,” Hondermarck says.

The fact that tumour biologists have neglected the role of the nervous system for so long could explain why so few cancer therapies actually eliminate the disease.

Precision medicine

But surely deactivating nerves must be harmful? Our nerves serve many essential functions, so if you indiscriminately destroy nerve signalling there can be some real dangers. Sensory neurons are the kind that enable us to feel things and also signal for the muscles to respond, for instance. Switching them off throughout the body – as some early trials of experimental painkillers did – effectively makes people unable to feel scalding heat, a major hazard for anyone who likes hot showers or cups of tea.

That’s why Lillemoe’s trial used localised alcohol injections. But alcohol, like many nerve-blocking agents, tends to indiscriminately destroy all nerves – and not all nerves contribute to cancer. The ones we now know are involved tend to lie outside the brain and spinal cord, in the peripheral nervous system, which itself has two subsystems: one to control movement and one to regulate the body’s involuntary functions. Both of these contribute to tumour development, but in different ways for different cancers.

In pancreatic cancer, for example, tumours are filled with sensory neurons. “The stimulation of these sensory neurons can actually drive inflammation,” says Brian Davis, a pain and cancer biologist at the University of Pittsburgh in Pennsylvania. It’s the inflammation that is thought to create conditions conducive for tumours to take hold. So in this type of cancer, trimming away or otherwise destroying the sensory nerves can make a big difference. For Martinez, it might prevent pancreatitis ever leading to a tumour.

In prostate cancer, however, it’s not sensory neurons but nerves in our involuntary, “autonomic” nervous system that seem to matter most. This system has two opposing functions: to relax the body, allowing for rest and digestion, and, in times of threat, to regulate the body’s fight-or-flight response by, for example, revving the heart to beat faster.

In mice with prostate cancer, the two different functions of the autonomic nervous system have different effects in regulating tumour growth, says Claire Magnon, a cancer biologist at the French Alternative Energies and Atomic Energy Commission near Paris. The one that regulates the fight-or-flight response “controls the initiation,” she says, “and the other the dissemination.”

That distinction could make a difference as doctors look to use nerve-targeting drugs to treat cancer patients. Beta-blockers, for instance, can help regulate heart rate. It’s for this reason that they are routinely prescribed to people with high blood pressure and other cardiovascular problems. They work by targeting nerve receptors involved in fight-or-flight responses. So they’re most likely to be useful in treating the earliest stages of cancer, Magnon says. For full-blown disease, drugs that gum up nerves involved in relaxing the body might work better. “It’s exciting,” says Magnon. “This is the beginning of a new era in cancer research.”

cancer nerves 2

Armando Veve

Support for the idea that stopping nerves could stop cancer initially came from large observational studies. People who regularly took medication, such as beta-blockers, which impede parts of the nervous system, often had lower rates of cancer. This idea was backed up by lab research showing that mixing neurons with cancer cells in a dish speeds cancer growth.

The first concrete evidence of a biological cause and effect came in 2013, when Magnon, working in Paul Frenette’s laboratory at the Albert Einstein College of Medicine in the Bronx, New York, injected a nerve-killing chemical into mice that had been implanted with human prostate tumours. It stopped the cancer dead in its tracks – and surgically nicking the nerves had the same effect. “We didn’t expect any of that,” Frenette says. He thought the technique might reduce the spread of cancer throughout the body – by cutting off its route through the nervous system – but instead it halted tumour growth in the prostate.

So could this effect extend to humans? Although certain cancers show little infiltration by nerves – thyroid cancer, for instance – in principle, this approach could have wide application. “You find in almost all cancers an increase in nerves, and you can show that many of these nerves stimulate tumour growth and the tumours secrete factors that bring nerves into them,” says Timothy Wang at Columbia University Medical Center in New York.

“Killing the nerves stopped the prostate cancer dead in its tracks”

The immediate focus is on strategies that could augment existing treatments. Research in mice has shown that, even after the cancer has appeared, cutting away nerves can make tumours more susceptible to chemotherapy and other treatments. The job now is to see if the same holds true for us. “All those options are on the table now,” Hondermarck says.

For prostate cancer, removing or destroying nerves wouldn’t be popular, because it would leave men impotent and incontinent. That used to be the price of treating the disease, but nowadays surgeons can usually remove a man’s prostate while sparing the nerves that control erections and bladder function.

But the nerve-blocking botulinum toxin, known as Botox, could provide a solution. By preventing the release of a chemical messenger needed to transmit signals from nerve cells to muscles, Botox causes localised paralysis. This is why it is commonly used to smooth out wrinkles in the face or to treat conditions associated with overactive muscle activity.

A few years back, Ayala ran a small study in men with localised cancer who were about to have their prostates surgically removed. Before surgery, he injected Botox directly into one lobe of the prostate and a saline solution into another, while avoiding any spillover into the surrounding nerves that control sexual and urinary functions. A month later, when the men had their prostates removed, Ayala inspected the tissues. The effect was clear: the cancer cells were wasting away, but only those on the side that got the neurotoxin.

Other types of injections could work too. Davis and his University of Pittsburgh colleague Jami Saloman are testing a chemical called resiniferatoxin on pancreatic cancer in mice. Found in a cactus-like plant in Morocco, resiniferatoxin is similar to the active ingredient in chilli peppers, but 1000 times as potent at blunting sensory neurons. Unlike alcohol, it also does so without harming the rest of the nervous system. By desensitising nerves around the pancreas, an injection could provide a double whammy, Saloman says: slowing cancer growth to make chemotherapy and radiation more effective, and also stopping horrific pain.

Other drugs are also in the works. Last year, for instance, Wang showed that, when given alongside chemotherapy, a drug that blocks the receptors cancer cells and nerves use to communicate reduced tumour growth in mice with stomach cancer. Now, it is being tested in humans. And last month, a team led by Michelle Monje of Stanford University in California identified a drug that prevents neurons in the brain from releasing a cancer-promoting factor into the surrounding tissues, curbing growth of paediatric brain tumours in mice.

Some researchers are trying to repurpose beta-blockers. A team at the Penn State Hershey Cancer Institute recently looked back over 15 years of patient records at their hospital and found that about half of all people with melanoma who were also taking a beta-blocker – ostensibly for their hearts – went into sustained remission for years following immunotherapy. “The effect on survival was the greatest I’ve ever seen,” says Elizabeth Repasky at the Roswell Park Cancer Institute in Buffalo, New York, who collaborated on the project. Repasky recently showed that using beta-blockers can make immunotherapy more effective against cancer in mice. Now, she and her colleagues are planning trials to see if they can do the same for people receiving immunotherapy to treat breast or skin cancer. Elsewhere, researchers are evaluating whether beta-blockers can make chemotherapy or surgery more effective against ovarian, prostate and other kinds of cancers.

No way through

Wang thinks it is only a matter of time now before nerve-blocking therapies become a routine part of cancer treatment. “They’re going to have much broader utility than most precision medicine approaches that others are feverishly working away on today.”

As with most cancer treatments, the earlier in the disease’s development strategies to disable nerves can be used, the more effective they are likely to be. As cancer emerges, nerves reorganise the cellular environment to make way for tumour growth. No nerves, no reorganisation. “You basically block that early transition,” Frenette says.

Of course, preventing cancer from taking hold at all is the ultimate goal. Could we do so by getting rid of nerves before tumours even start to form? That’s not a terribly useful strategy unless you know in advance that you’re almost definitely going to get cancer, says Andrew Rhim at the University of Texas MD Anderson Cancer Center in Houston. But, he adds, “it would make sense to use this as a preventative strategy for patients who are at a very high risk for cancer”.

Women with genes that make them likely to get breast and ovarian cancer could be prime candidates. Today, more than half of all women with BRCA gene variants elect to have their breasts or ovaries surgically removed. For those facing this drastic intervention, stripping away or disabling the nerves could be a less invasive alternative.

“If you were at risk, you could cut off the disease before it ever takes hold”

A similar preventive strategy could be possible for people who are likely to get pancreatic cancer, a particularly deadly disease that’s hard to catch early. Pancreatic tumours don’t usually emerge until someone is in their mid-40s or older. If you knew you carried a gene variant that made you highly susceptible, you could have targeted treatment to destroy just the sensory nerves in your pancreas – cutting off the disease before it ever takes hold. “You don’t sense your pancreas anyway, so you’re not going to miss anything,” says Salomon.

That kind of permanent fix could also provide peace of mind for people like Martinez. He has no family history of pancreatic cancer, but his pancreatitis and his age do increase his risk of developing it.

Our new-found knowledge of the role our nerves play in the development of cancer is rewriting our understanding of the disease – and may revolutionise treatment. In the meantime, for Martinez and others in a similar situation, there is comfort in knowing that efforts to relieve the pain today might reduce the risk of cancer tomorrow. “I hope it’s something that’s helping me,” he says.

This article appeared in print under the headline “Getting on cancer’s nerves”

https://www.newscientist.com/article/mg23631480-200-how-hitting-our-nervous-system-could-let-us-defeat-cancer/?cmpid=EMP|NSNS|2017-2210-GLOBAL-OctWk3_NervesCancer|button&utm_medium=EMP&utm_source=NSNS&utm_campaign=OctWk3_NervesCancer&utm_content=button&cmpid

The most popular parlor game in Washington: Who will replace Tillerson?

Από
anixneuseis
-
0
Secretary of State Rex Tillerson during a Cabinet meeting at the White House in Washington on Oct. 16. (Jabin Botsford/The Washington Post)

By Josh Rogin Global Opinions October 22 at 8:00 PM  The Washington Post

The most popular parlor game in Washington right now is speculating who will replace Rex Tillerson as President Trump’s next secretary of state, a thankless job in an administration that has downgraded the role of the State Department and diplomacy overall. But two qualified and apparently willing candidates have emerged.

When confronted last week with pervasive rumors that he is on the way out, Tillerson pleaded ignorance. “Who in the world is telling you that stuff?” he asked reporters from the Wall Street Journal. He promised to stay in the job “as long as the president thinks I’m useful.” Early this month, he held a news conference to deny reports that he had considered quitting. Publicly, Trump has expressed confidence in his top diplomat, despite reports that Tillerson had called the president a “moron.”

Inside the White House, officials say privately that Tillerson’s repeated disputes with various parts of the Trump inner circle have made his long-term survival untenable. The leading speculation is that he may depart after he has served one full year, to save face and complete the State Department reorganization he has publicly claimed as his primary mission.

As several excruciating profiles have detailed, Tillerson’s main legacy will likely be a State Department depleted of talent, with the lowest morale in decades and playing a reduced role in the crafting and implementation of U.S. foreign policy. His successor’s primary mission will be to reverse that trend. The top two contenders, Ambassador to the United Nations Nikki Haley and CIA Director Mike Pompeo, offer different paths for recovery.

Haley has been praised both externally and within the Trump team during her short tenure in New York City. She’s credited with “getting it done ” on matters such as North Korea sanctions and toughening up the U.S. stance at the United Nations. Unlike Tillerson, she was quick to get a top-notch staff in place, which has allowed her to be effective inside the interagency process.

 Her appointment would foretell a State Department that hews toward traditionally hawkish GOP positions, including forceful advocacy for freedom and human rights abroad. It could also mean a shift in the current drive to mend relations with Russia. Last week, Haley told the George W. Bush Institute that Russian interference in U.S. elections amounted to “warfare.” Haley also defended funding for diplomacy and free trade.

“We’re not going to see [diplomacy and development funding] gutted, that’s just the reality of it, because we can’t and the president doesn’t want to,” Haley said. “I don’t see us tearing up any [trade] deals. If that was the case, we would have done it already.”

Haley took a middle-of-the-road approach in deliberations on the new Iran strategy, which ended up winning the day. She has met with refugees in the Middle East and is continuing her world tour this week, heading to Ethiopia, South Sudan and Congo. She looks like someone campaigning for a promotion.

But the Haley choice is risky for Haley. She already has amassed the foreign policy bona fides required for a future run for president. Her physical distance from the White House has allowed her to avoid internal conflicts and act independently. It’s not clear what she gains politically from moving up to secretary of state. Taking the job would be a huge gamble.

Should Haley move to Foggy Bottom, her most likely replacement in Turtle Bay would be deputy national security adviser Dina Powell, according to reports. Powell has been shrewd in staying out of the spotlight while demonstrating her value and effectiveness to Trump.

Pompeo would be a secretary of state with deeper ties to Trump and views that align more with those of the White House. He is more hawkish on Iran than Haley is. As he demonstrated in remarks last week, he is willing to play downRussian interference in the 2016 election.

Pompeo briefs the president personally several times a week, and the White House likes his willingness to push the administration’s narrative. While his tendency to be overtly political makes some uncomfortable at the CIA, it would be an asset at the State Department.

Some reports suggest that if Pompeo gets the State Department job, Sen. Tom Cotton (R-Ark.) is in line for CIA director. Cotton is the rare senator who has good relations with Trump and the White House team. His move to CIA could be a stepping stone in his ambition for higher office.

The State Department professional corps would welcome either Haley or Pompeo with open arms, but neither would have an easy task. Unless they clearly break with Tillerson’s approach and stand up for diplomats and the work they do, Washington will find itself speculating about yet another secretary of state soon enough.

Read more from Josh Rogin’s archive, follow him on Twitter or subscribe to his updates on Facebook.

Read more on this topic:

Jackson Diehl: Bob Corker on Trump’s biggest problem: The ‘castration’ of Rex Tillerson

Jennifer Rubin: Politicization of an already too political foreign policy

Dana Milbank: Donald Trump’s dog

David Ignatius: Tillerson is working with China and Russia — very, very quietly

Jennifer Rubin: The worst moment for the worst secretary of state

Josh Rogin is a columnist for the Global Opinions section of The Washington Post. He writes about foreign policy and national security.

 Follow @joshrogin

https://www.washingtonpost.com/opinions/global-opinions/the-most-popular-parlor-game-in-washington-who-will-replace-tillerson/2017/10/22/9aa2f00a-b5d3-11e7-a908-a3470754bbb9_story.html?utm_term=.9a0738f5f909

ISW Intelligence Summary: October 13-20, 2017

Από
anixneuseis
-
0

Jennifer Cafarella

Key takeaway: The US-led campaign against ISIS achieved a major victory in Raqqa, but post-ISIS conflict in northern Syria remains likely due to the dominant role of the Syrian Kurdish YPG in the Raqqa operation and its commitment to shaping post-ISIS governance in accordance with the vision of PKK founder Abdullah Ocalan. Russia, Iran, and the Syrian regime are meanwhile preparing to cut a deal with the YPG for the future governance of northeastern Syria, which could oust the U.S. Turkey is exploiting US calls for action in Idlib to establish military positions in the province that posture Turkey for future confrontation against the YPG to the north. Turkey is not meaningfully constraining al Qaeda. In Iraq, the Kurdish retreat across Iraq’s disputed internal boundaries could destabilize northern Iraq rather than unify the country if Kurdish civilians now under the control of Iraqi forces and Iran’s proxies turn to violence. Early indications of civil unrest have already emerged. The Kurdish retreat is nonetheless a political win for Prime Minister Abadi and a military win for Iran, whose proxies are now consolidating control over formerly contested cities and advancing further into northern Iraq. 

SYRIA

Raqqa fell, but under conditions that favor continued insurgency. The US announced the Syrian Democratic Forces (SDF) seized the last pocket in Raqqa City held by the Islamic State of Iraq and al Sham (ISIS) on October 20th. Syrian Kurdish People’s Defense Forces (YPG) exploited the victory for political gain. A large contingent of female Kurdish (YPJ) fighters held a photo shoot in Raqqa’s central roundabout with massive YPG/YPJ flags and a large photo of PKK founder Abdullah Ocalan on October 19th. YPG forces also reportedly arrested Arab fighters flying Syrian revolutionary flags in Raqqa City. This could be an isolated incident, but the YPG’s clear effort to dominate the narrative after defeating ISIS in Raqqa city will drive support for Sunni Arab resistance against the YPG. The U.S.-led anti-ISIS coalition has recruited and trained 1,600 fighters in a “Raqqa Internal Security Force” to provide security in Raqqa after its recapture. It is unclear how much military training these forces received from the coalition, however. They will likely depend on continued YPG support to defend Raqqa against infiltration and spectacular attacks by ISIS and possibly al Qaeda.

 
Female YPJ units pose for a photo shoot honoring PKK founder Abdullah Ocalan in Raqqa City on October 19th.


Pro-regime forces seized Mayadin, the headquarters of ISIS senior leadership & external operations. Pro-regime forces claimed to seize the city on October 14th, although it is unclear whether ISIS withdrew preemptively. ISIS leader Abu Bakr al Baghdadi and other ISIS senior leaders, including external operators, had reportedly relocated to Mayadin from Mosul and Raqqa in late 2016 and early 2017. They most likely relocated to Abu Kamal IVO the Syrian-Iraqi border. Pro-regime forces are now positioned to disrupt further SDF movements along the Middle Euphrates River Valley (MERV) southeast of Raqqa City.

Russia and the Syrian regime are preparing to cut a deal with the YPG that could oust the US from northeastern Syria. The Syrian Kurdish YPG reportedly handed over the Conoco gas field in Deir ez Zour Province to the Syrian regime, who will most likely allow Russian contractors to operate it. The handover is a first sign of a future deal between the YPG and the Syrian regime for the governance of northeastern Syria, which ISW forecasted in September. Negotiations are already underway for that deal, which could apply limits on US presence. A most dangerous possibility is that Russia and the Syrian regime will demand a full withdrawal of US forces in Syria in return for a federal status and return of services to SDF-held areas. Russian Deputy Foreign Minister Mikhail Bogdanov met with senior officials of the YPG’s political wing in Qamishli on the Syrian-Turkish border on October 18th. Russian Senator Ziyad Sabsabi of Chechnya later arrived in Qamishli on October 19th. Russia will reportedly host a conference regarding the Syrian Kurds at the Bassel al-Assad International Airport on the Syrian Coast on 10 NOV. Anonymous sources also claimed that Syrian National Security Bureau (NSB) Director Ali Mamlouk met with senior officials from the Syrian Kurdish YPG in Qamishli on October 17th. The two sides allegedly discussed the post-conflict role of the YPG in Syria as well as the long-term presence of the U.S. in Northern Syria, although the YPG’s political wing denied the meeting took place

Turkey deployed to Idlib, but in coordination with al Qaeda. Turkish armed forces deployed to multiple locations in northern Idlib Province beginning on October 13th in accordance with an agreement with Hayat Tahrir al Sham (HTS), the successor of al Qaeda’s Syrian affiliate. Turkey is exploiting US calls for Turkish action to constrain al Qaeda-held in Idlib and is instead posturing against the YPG, which holds a “canton” north of Idlib Province. Turkey’s deployment to Idlib positions Turkish troops on a second flank of the Kurdish canton, setting conditions in Turkey’s favor for future confrontation. Turkey is also positioning its troops as potential guarantors of its de-escalation agreement with Russia and the Syrian regime Idlib Province. Turkey’s deployment does not meaningfully constrain al Qaeda, and instead limits U.S. options in Idlib Province. Unconfirmed reports indicate Turkey has offered to help provide targeting intelligence to the U.S. to eliminate high value al Qaeda leaders. High value target (HVT) strikes in Idlib could degrade senior al Qaeda leadership in Syria, but will not reverse al Qaeda’s ongoing and successful efforts to embed within Syrian society in Idlib and to govern through a network of local affiliates and proxies.

IRAQ

Peshmerga forces collapsed across most of the front line in Iraq’s Disputed Internal Boundaries, ceding terrain to ISF and Iranian proxies. The Kurdish retreat empowers Iran and could destabilize northern Iraq rather than unify the county. Iraq and Iran, through Qassem Soleimani and Badr Organization leader Hadi al Amiri, demanded a Kurdish withdrawal from areas seized since 2014, starting with Kirkuk. The Kurdish retreat is a win for both the central Iraqi government and Iran, whose proxies have seized new key terrain and consolidated control over previously contested cities. Iran has downplayed the role of its proxies in order to legitimize them as instruments of the Iraqi state. Western media coverage and statements from US officials have assisted Iran with this deception by denying the role of Iran’s proxies in Kirkuk.

 

Two Iranian proxy leaders – Hadi al Ameri and Abu Mehdi al Muhandis – participate in a flag raising in Kirkuk City along with leadership of the Iraqi Counterterrorism Services (CTS) on October 16th.


Iraqi forces began to push farther north on 20 OCT, raising fears of a push into Iraqi Kurdistan beyond the 2014 Kurdish front line.Iraqi Counter Terrorism Services (CTS) and unspecified other Iraqi Security Forces (ISF) seized Ton Kubri, ten kilometers north of Dibis, Kirkuk Province and 40 KM southeast of Arbil, after clashing with Peshmerga forces.

Kurdish populations now under the control of the Iraqi government and Iran’s proxies may drive an insurgency. Civil unrest against Iraqi forces and Iran’s proxies began in Kirkuk and Khanaqin on October 18th. Prime minister Abadi reportedly ordered a handover of security in Kirkuk to local police, and early reports indicate Iraqi forces and Iran’s proxies may have drawn back from Khanaqin in northern Diyala. It is unclear whether these withdrawals will pacify the Kurdish population.

Posted by Institute for the Study of War at 12:24 PM 

«Πρόεδρος των πλουσίων ή πρόεδρος των ρίσκων ο Μακρόν ;»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Την περασμένη Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017, ο Emmanuel Macron απέδειξε για πολλοστή φορά την αποφασιστικότητά του αλλά και την απόλυτη τήρηση του χρονοδιαγράμματός του, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Δεν ξέρουμε, αν θα του βγει σε καλό ή κακό. Πάντως κανείς καλόπιστος παρατηρητής του δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι προχωράει τις μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε προεκλογικά στο χρόνο που τις υποσχέθηκε.

Δεν ταλαντεύεται. Δεν πτοείται από τις δημοσκοπήσεις  και από τις διαδηλώσεις της αριστερής αντιπολίτευσης (οι οποίες μέχρι τώρα δεν ήταν και τόσο μαζικές). Μια μόνο εξαίρεση έκανε μέχρι τώρα κι αυτή αφορούσε «το στάτους της συζύγου του της Brigitte», βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 10-08-2017, http://www.anixneuseis.gr/?p=172837, δείχνοντας σχετικά σύνεση κι όχι αλαζονεία.

Aπό την περίοδο που ήταν υποψήφιος πρόεδρος, επειδή εργάστηκε στην Τράπεζα της δυναστείας Rothschild, του κόλλησαν ήδη οι πολιτικοί του αντίπαλοι τη ρετσινιά του «εκπροσώπου του χρηματιστικού κεφαλαίου». Η εν λόγω ρετσινιά μετασχηματίστηκε στο μεταξύ  «ως ο πρόεδρος των πλουσίων», επειδή καταργεί τον «Φόρο Αλληλεγγύης της  Περιουσίας (l’impôt de solidarité sur la fortune)», με την «εισαγωγή του ενιαίου φόρου- flat tax» ο οποίος ενοποιεί και μειώνει τον φόρο επί των εισοδημάτων από το κεφάλαιο, όπως : τα ενοίκια, τα μερίσματα, τα κεφαλαιουχικά κέρδη, κ.λπ.. Δίχως να καταργεί τον «Φόρο Ακίνητης Περιουσίας».  Μάλιστα οι αντίπαλοι του Μακρόν επικαλούνται την σατιρική εφημερίδα Le Canard enchaîné για να αποδείξουν ότι είναι «ο πρόεδρος των πλουσίων». Τι έκανε η εν λόγω εφημερίδα ;

Έχει  πάρει τον υπ’αριθμόν  ένα Γάλλο ραντιέρη του καταλόγου των 100 πλουσιότερων Γάλλων, τον Bernard Arnault, και υπολόγισε  ότι : ο εν λόγω κροίσος, που είχε 500 εκατομμύρια ετήσια μερίσματα, με τον νέο «ενιαίο φόρο»  («flat tax ») 30% θα πληρώσει μόνο 150 εκατομμύρια ευρώ, αντί για  300 εκατομμύρια ή φορολογικό συντελεστή 60% που θα πλήρωνε με τον καταργηθέντα «Φόρο Αλληλεγγύης της  Περιουσίας», σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα της δημοσιογράφου Mathilde Damgé, στις 18-10-2017, στην ηλεκτρονική έκδοση της LE MONDE.

«Εμείς υπερασπιζόμαστε τη μαζική ελάφρυνση της φορολόγησης του κεφαλαίου, (…) το ισχυρίζομαι δυνατά και με σαφήνεια. (…) Αυτή είναι η μόνη πολιτική που δεν έχει δοκιμαστεί στη Γαλλία», δήλωσε σχετικά ο Bruno Le Maire, υπουργός οικονομικών, πεπεισμένος ότι η υψηλότερη φορολόγηση της απόδοσης του κεφαλαίου δεν είναι καλή λύση για την οικονομία και επομένως για τη δημιουργία θέσεων εργασίας». «Το 80% των ευρωπαϊκών χωρών έχει έναν ενιαίο φόρο, και η μείωση του εταιρικού φόρου (η κυβέρνησή του σκοπεύει να τον μειώσει από το 33,3 % που είναι σήμερα στο 25 %)  έχει δρομολογηθεί σε όλες σχεδόν τις ανεπτυγμένες χώρες», υποστήριξε, σύμφωνα με το δημοσίευμα της δημοσιογράφου Audrey Tonnelier στις 18-10-2017 του ηλεκτρονικού LE MONDE. Όταν ρωτήθηκε για το χρόνο που χρειάζεται ώστε οι Γάλλοι να δουν τους καρπούς της κυβερνητικής πολιτικής «οικονομικού μετασχηματισμού», ο υπουργός είπε «δύο χρόνια είναι μια καλή προθεσμία για να αρχίσουμε να καταγράφουμε τα πρώτα αποτελέσματα».

Η αντιπολίτευση του Μακρόν είναι επόμενο να υπερτονίζει την παραπάνω ελάφρυνση στο Κεφάλαιο, παρασιωπώντας για ευνόητους λόγους την εξαγγελθείσα κατάργηση του τοπικού «φόρου διαμονής» (Taxe d’habitation) για το 80% των σημερινών Υπόχρεων του οι οποίοι δεν υπερβαίνουν τις 20.000 ευρώ οικογενειακού εισοδήματος. Σήμερα ο εν λόγω φόρος επιβάλλεται και εισπράττεται από τη γαλλική αυτοδιοίκηση και στον οποίο αναφέρθηκα με σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 20-07-2017 http://www.anixneuseis.gr/?p=171488.

Συνοψίζοντας την παραπάνω φορολογική πολιτική της κυβέρνησης Μακρόν οι  υποστηρικτές του, από την πλευρά τους, ισχυρίζονται πλέον ότι ο Μακρόν  είναι «ο πρόεδρος των ρίσκων». Ότι δηλαδή δεν κωλώνει. «Κάνει ό,τι είπε προεκλογικά». Άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την, πολιτική του.  Για να υπάρχει δε κι ένα μέτρο σύγκρισης με τα καθ’ημάς, αν οι Γάλλοι είχαν για πρόεδρο τον δικό μας πρωθυπουργό, που δεν έκανε τίποτα από όσα  ψευδο επαναστατικά έλεγε προεκλογικά το 2014 και κάνει μετεκλογικά τα αντίθετα που του υπαγορεύουν οι «τοκογλύφοι», πώς θα τον αποκαλούσαν άραγε σήμερα τον Μακρόν ; Ψευταρά (faucheton) μήπως ;

Μπορεί κάποιος να διαφωνεί οριζοντίως και καθέτως με την μακρονική προσέγγιση, (ιδιαίτερα αν χρησιμοποιεί ως εργαλείο ανάλυσης τον μαρξισμό της «ταξικής πάλης»),  της ειρηνικής συνύπαρξης του κεφαλαίου με την εργασία, όμως αυτή είναι η όλη υπόθεση εργασίας της κυβέρνησης Μακρόν. Δηλαδή η συνεργασία εργοδότη και εργαζόμενου στα πλαίσια μιας ανταγωνιστικής και υγιούς Επιχείρησης για να τονωθούν οι αναγκαίες επενδύσεις κι άρα η γαλλική οικονομία, η απασχόληση και η κοινωνική ενσωμάτωση. Όχι το ανελέητο κυνήγι του μεγάλου Κεφαλαίου, όπως επεχείρησε να κάνει, και το εγκατέλειψε πάραυτα, ο François Hollande, ο οποίος είχε υποσχεθεί να φορολογήσει με 75% τους Γάλλους που είχαν πάνω από 1,5 εκατ. ευρώ ετήσιο εισόδημα και οδήγησε στη φυγή των γαλλικών κεφαλαίων στο εξωτερικό. Κάτι που συμβαίνει σήμερα και στην Ελλάδα με την από-επενδυτική εξέλιξη της περίφημης προκαταβολής φόρου εισοδήματος από το 55%, στο 75% και στο 100% του φορολογικού συντελεστή, με ωφελημένες τη Βουλγαρία, την Κύπρο και τις λοιπές χώρες με χαμηλότερη φορολογία. Δίχως να λαμβάνουμε υπόψη μας την εκτόξευση των εισφορών των ελευθέρων επαγγελματιών.

Συμπερασματικά :

Όσο αφελές είναι να περιμένει η κυβέρνηση Μακρόν την επανεπένδυση μέρους του Κεφαλαίου που θα ελαφρυνθεί από τον «ενιαίο φόρο» και την μείωση του «εταιρικού φόρου» από το 33,3% στο 25%, άλλο τόσο αφελές απεδείχθη ότι ήταν η εφαρμογή του «τριακοντα-πενταώρου» ότι θα «μείωνε την ανεργία στη Γαλλία» η οποία είναι κολλημένη κοντά στο 10%.

Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε με καλή πίστη και νηφαλιότητα…

Υστερόγραφο :

Την ώρα που ολοκληρώνεται το παραπάνω άρθρο μου, δημοσιεύθηκε στις 22-10-2017 τελευταία δημοσκόπηση, που σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Hervé Gattegno της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Le journal de dimenche, o Emmanuel Macron θα αύξανε κατά 4% το εκλογικό του σκορ του 1ου Γύρου, αν σήμερα ξαναγίνονταν οι προεδρικές εκλογές, δηλαδή θα έπιανε 28% αντί 24,01% που έπιασε στις 23 Απριλίου 2017. Ενώ η  Marine Le Pen 21,5%  αντί 21,30% και ο Mélenchon 18% αντί 19,58%. Τα σχετικά συμπεράσματα δικά σας.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

 

 

 

 

A Successful Visit: I look forward to finding ways to make Greece stronger…

Από
pcuser
-
0

 

Op-Ed by U.S. Ambassador Geoffrey Pyatt For Ta Nea Savvatokiriako, October 20, 2017

Throughout this past week as I traveled from Chicago, attending a series of substantive discussions with lawmakers, business leaders, and representatives of the diaspora, and then to Washington, where our leaders had the chance to sit down in several different formats, I understood more and more how deeply Americans and Greeks appreciate and respect one another.

Our entire bilateral relationship is based on deep and mutual appreciation as well as on our shared democratic values, and on a strategic interest in the future.  From our visit to the incredible 1871 Chicago incubator, where we encountered American technology, enterprise and innovation first hand to the fresh fall weather in the Rose Garden as Prime Minister Tsipras announced that Greece is back, the visit was a resounding success.

First, President Trump delivered a strong message of continued U.S. support for Greece, pledging that we will continue to stand with Greece as it recovers and exits eight years of economic crisis.  He said unequivocally, “I have totally reaffirmed our support for a responsible debt-relief plan,” and our two leaders created an investment working group led by our Secretary of Commerce and the Greek Minister of the Economy. We are also looking at our role as the 2018 Honored Country at the Thessaloniki International Fair as a concrete symbol of our economic support, and both  leaders mentioned its importance to advancing our economic relationship.  It is the largest trade and investment fair in the Balkans, and is hosted in Thessaloniki, a city with a history as a crossroads of civilizations located in Greece’s strategic north.  In his remarks in the White House Rose Garden, President Trump recognized TIF as an event for the U.S. to showcase its technology, enterprise, and innovation, and looked forward to sending a high-level delegation.

Second, we committed to upgrading our established defense relationship.  Greece continues to meet its obligations to NATO and to be a leader in the region.  As President Trump announced, we agreed on a way to modernize and upgrade Greece’s fleet of F-16s over the next ten years that supports our mutual interests: not only keeping Greece’s fleet up-to-date and ready to promote regional security, but having a positive impact on both our economies.  We also agreed on the crucial importance of advancing our common regional defense strategies, embodied in the mutually supportive air and maritime facilities located at Souda Bay.  This year, we will continue to hone our skills together in Greece’s premier multinational exercise Iniochos, which brings together multiple nations throughout NATO, Europe, and the Middle East.  Additionally, personnel from US European Command will continue to work in Greece on combined exercises and training events at both the NATO Maritime Interdiction Operational Training Center and at the NATO Missile Firing Installation Centers, both in Crete.

Third, we reaffirmed, at the highest level, a vision for our partnership.  This vision includes Greece as an energy hub, allowing diverse sources of oil and gas into the region.  President Trump expressed his appreciation for Greece’s contributions to regional energy security, including its support for the Trans-Adriatic Pipeline and the Greece-Bulgaria Interconnector, as well as the development of LNG facilities, which will allow Greece to bring new sources of liquefied natural gas (LNG) into Europe, including from the U.S.  This vision includes Greece as a regional leader, continuing to partner with the United States in support of a Euro-Atlantic course for the Balkans and Turkey.   At the highest level, the U.S. government endorsed Greece as a pillar of stability in its region and welcomed a strong Greece engaging in the Balkans, the Eastern Mediterranean, and beyond.  We will continue to work with Greece as it confronts current challenges, such as the migration crisis, as well as long-standing challenges, such as establishing a bi-zonal, bi-communal federation in Cyprus.  The President also reaffirmed his great confidence in Greece as a nation and as a reliable ally for many years to come.   The conversation the Greek government had with the Vice President on October 18 reaffirmed this strong message of support and vision for our future, enhanced partnership.

As U.S. Ambassador to the Hellenic Republic, I am honored to have this opportunity to continue the important discussions begun in Washington this past week and to enhance our already strong partnership.  I am looking forward to TIF 2018 and to the many possibilities it brings to our economic partnership.  I look forward to finding ways to make Greece stronger in its role as a pillar of regional stability and in finding ways to expand our defense and security cooperation, all of which will help to make this region a safer and more peaceful place.  I look forward to my continued work with Greece, one of our most steadfast and reliable allies.

Πηγή:  http://mignatiou.com

1...2,9082,9092,910...3,026Σελίδα 2,909 από 3,026