Αρχική Blog Σελίδα 2901

Η Κριμαία και ο γεωπολιτικός της ρόλος

Από
anixneuseis
-
0

Το pontos-news.gr εν Ταύροις

  • Συμφερούπολη (φωτ.: Παντελής Σαββίδης)

Τις προηγούμενες μέρες το pontos-news.gr βρέθηκε σε μια ιστορική περιοχή που συγκεντρώνει το τελευταίο διάστημα το παγκόσμιο ενδιαφέρον, την Κριμαία. Η περιοχή απασχολεί και θα συνεχίσει να απασχολεί τη διεθνή κοινότητα, και γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον να προσεγγίσουμε τα όσα συνέβησαν, να δούμε την παρούσα κατάσταση και να αναδείξουμε τον αναδυόμενο γεωπολιτικό της ρόλο μετά την αποπεράτωση της γέφυρας που θα ενώνει την Κριμαία με τη Ρωσία.

Ήδη, το «κριμαϊκό ζήτημα» πάγωσε τις ελληνορωσικές σχέσεις.

Για την Ελλάδα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ζούσαν και συνεχίζουν να ζουν αρκετοί Έλληνες στην καταγωγή, ενώ ορισμένοι επιχειρηματίες από την Ελλάδα δείχνουν και επενδυτικό ενδιαφέρον. Με το Πανεπιστήμιο δε της πρωτεύουσας Συμφερούπολης, συνεργάζεται το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται για την Ταυρική χερσόνησο των αρχαίων Ελλήνων. Την ονόμασαν έτσι γιατί, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, την όργωσε ο Ηρακλής με έναν γιγάντιο ταύρο. Εδώ κατέληξε η Ιφιγένεια και εδώ ήρθε ο Ορέστης, κυνηγημένος από τις Ερινύες, να βρει την αδελφή του. Τα ελληνικά στρατεύματα δεν μπορούσαν να αναχωρήσουν από την Αυλίδα για την Τροία και ο χρησμός απαιτούσε να θυσιαστεί η κόρη του Αγαμέμνονα, του αρχηγού των Ελλήνων. Μητέρα και κόρη αντέδρασαν στην αρχή, αλλά στο τέλος η κόρη πείστηκε. Ενώ όλα ήταν έτοιμα για τη θυσία, η Άρτεμις άρπαξε την κόρη και στη θέση της έβαλε ένα ελάφι.

Ο άνεμος έγινε ούριος αλλά η Ιφιγένεια βρέθηκε στο ναό της Αρτέμιδος στην Ταυρίδα.

Η Ταυρίδα ήταν μια μακρινή χώρα αλλά οι Έλληνες δεν άκουγαν πρώτη φορά γι’ αυτήν όταν παιζόταν η τραγωδία του Ευριπίδη (περίπου το 414 π.Χ.). Τριακόσια χρόνια νωρίτερα, κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες προκάλεσαν τον Δεύτερο Αποικισμό και οι Μιλήσιοι έφθασαν στην Ταυρική. Δημιούργησαν αξιόλογες αποικίες ονόματα των οποίων σώζονται μέχρι σήμερα (Παντικάπαιο, Νυμφαίο, Θεοδοσία, Χερσόνησος –κοντά στη σημερινή Σεβαστούπολη– κτλ.). Κυρίως, όμως, σώζεται το ελληνικό πνεύμα, παρά το γεγονός ότι από την Ταυρική (Κριμαία σήμερα) πέρασαν και κατοίκησαν πολλοί λαοί.


(Φωτ.: Παντελής Σαββίδης)

Η Κριμαία, με λίγα λόγια, είναι οικεία στους Έλληνες. Το κλίμα είναι φιλελληνικό. Οι κάτοικοι έχουν συνείδηση της αρχαίας ελληνικής παρουσίας στην περιοχή τους, και τη θεωρούν μέρος της ιστορίας και της παράδοσής τους. Ακόμη και σήμερα ζουν στην περιοχή περί τους 3.000 Έλληνες κατά τις επίσημες στατιστικές αλλά μάλλον είναι αρκετά περισσότεροι.

Πολύ σύντομα, γιατί το θέμα μας είναι άλλο, η Κριμαία το 1783 πέρασε στη Ρωσίδα αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ τη Μεγάλη. Και εδώ, η Ρωσία έχασε το 1856 τον Κριμαϊκό Πόλεμο, όταν αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τις συνδυασμένες δυνάμεις της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Όταν μετά το θάνατο του Στάλιν ανέλαβε την ηγεσία του ΚΚΣΕ ο Ουκρανός Νικίτα Χρουστσόφ, το 1954 θεώρησε καλό να δωρίσει την περιοχή στην πατρίδα του, την Ουκρανία.

Το γεγονός δεν είχε ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά όταν κατέρρευσε η αυτοκρατορία, το πρόβλημα βγήκε στην επιφάνεια.


Νικίτα Χρουστσόφ

Σε διεθνοπολιτικό επίπεδο οι Ρώσοι δεν αναγνωρίζουν αυτή την παραχώρηση. Το 1992 το Ανώτατο Συμβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας θεώρησε ότι το ψήφισμα του Ανώτατου Σοβιέτ σχετικά με τη μεταφορά της Κριμαίας από τη Ρωσία στην Ουκρανία δεν έχει νομική ισχύ.

Στη Σεβαστούπολη βρισκόταν –και συνεχίζει να βρίσκεται– ο ρωσικός στόλος.

Η Ρωσία και η ίδια η Σεβαστούπολη θεωρούν ότι είναι ομοσπονδιακή πόλη της Ρωσικής Συνομοσπονδίας, ενώ η Ουκρανία ότι είναι πόλη της Ουκρανίας με ειδικό καθεστώς. Το καθεστώς της ούτως ή άλλως είναι ειδικό, αφού η πόλη έχει μια αυτονομία και σε σχέση με την υπόλοιπη Κριμαία.

Η Σεβαστούπολη, ήδη από το 1948, διαχωρίστηκε από την περιοχή της Κριμαίας και υπήχθη απευθείας στις ρωσικές Αρχές με διάταγμα του προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας.

Η Κριμαία είναι μια περιοχή με σημαντική γεωπολιτική αξία, και το 65% των κατοίκων της είναι ρωσόφωνοι. Τα γεγονότα της Ουκρανίας στην πλατεία Μεϊντάν, και οι εξελίξεις που τα ακολούθησαν, δεν άφησαν ανεπηρέαστους ούτε τους Ρώσους ούτε τους κατοίκους της Κριμαίας.


(Φωτ.: EPA / Sergey Vaganov)

Την άνοιξη του 2014 με κινήσεις-αστραπή, ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν καίρια σημεία της περιοχής. Ακολούθησε δημοψήφισμα στο οποίο ψήφισε το 86,3% των ψηφοφόρων και απεφάνθησαν κατά 96,77% υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία. Η Κριμαία σήμερα είναι μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αλλά αυτό το αναγνωρίζει μόνο η Μόσχα και φυσικά η τοπική κυβέρνηση της Κριμαίας. Όπως σημειώσαμε, έχει και την έγκριση του 96,77% των κατοίκων.

Η Δύση αντέδρασε, δεν αναγνωρίζει όσα έχουν συμβεί, και επέβαλε στη Ρωσία και στην Κριμαία κυρώσεις. Οι κυρώσεις αυτές, χωρίς αμφιβολία, έχουν επιπτώσεις στη ρωσική οικονομία, αλλά δεν άφησαν ανεπηρέαστες και τις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών.

Η Δύση μιλά για βίαιη προσάρτηση της περιοχής από τη Ρωσία. Στη Ρωσία και στην Κριμαία μιλούν για επανένωση, διότι, όπως σημειώσαμε παραπάνω, η περιοχή ανήκε ως το 1954 στη Ρωσία.

Ειδικοί Ρώσοι επιστήμονες έχουν συντάξει μελέτη με την οποία επιχειρούν να δείξουν γιατί όλα όσα έγιναν είναι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τις βασικές αρχές συγκρότησης της διεθνούς κοινωνίας. Η μελέτη θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του αφιερώματος αυτού. Σ’ αυτήν λοιπόν την περιοχή, της κυβέρνησης της οποίας ηγείται ο Σεργκέι Αξιόνοφ, γίνονται κάθε χρόνο συναντήσεις και για να σπάσει ο ασφυκτικός κλοιός της απομόνωσης και για να σταλεί μήνυμα ότι η περιοχή είναι ανοικτή και προσφέρεται για διεθνείς πολιτικές και οικονομικές συνεργασίες. Τις έχει μεγάλη ανάγκη.


Σεργκέι Αξιόνοφ, επικεφαλής της κυβέρνησης της Κριμαίας (φωτ.: Παντελής Σαββίδης)

Την εβδομάδα που πέρασε, και συγκεκριμένα στις 6 Νοεμβρίου, έγιναν και οι δύο αυτές συναντήσεις στη Γιάλτα (το όνομα της οποίας προήλθε από την ελληνική λέξη γυαλός, ή γιαλίτα, σύμφωνα με την τοπική παραφθορά). Η πρώτη συνάντηση είχε τίτλο «Η Κριμαία στο σύγχρονο διεθνές πλαίσιο» και η δεύτερη «Οι φίλοι της Ουκρανίας».

Το pontos-news.gr ήταν εκεί. Ενώ η απόσταση Θεσσαλονίκη-Συμφερούπολη (πρωτεύουσα της Κριμαίας) είναι αεροπορικώς δυόμισι ώρες περίπου, σήμερα, λόγω των κυρώσεων, χρειάζεται ολόκληρη ημέρα για να φθάσει κανείς. Η επικοινωνία γίνεται αναγκαστικά μέσω Μόσχας.

Η δεύτερη συνάντηση με τους «Φίλους της Ουκρανίας» έγινε με μεγαλοπρέπεια στο κτήριο όπου υπογράφηκε η γνωστή Συμφωνία της Γιάλτας, τον Φεβρουάριο του 1945, μεταξύ Ρούσβελτ, Τσόρτσιλ και Στάλιν, και μοιράστηκε ο τότε γνωστός κόσμος. Τη Συμφωνία της Γιάλτας την σεβάστηκαν οι Σύμμαχοι, τουλάχιστον μέχρι την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων.


Τσόρτσιλ, Ρούζβελτ και Στάλιν στη διάσκεψη της Γιάλτας το 1945

Το κτήριο όπου υπογράφηκε η Συμφωνία έχει και μια ελληνική διάσταση. Στα τέλη του 18ου αιώνα εγκαταστάθηκε σε κτήμα που του δώρισε η Αικατερίνη η Μεγάλη ο Έλληνας συνταγματάρχης του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού Λάμπρος Κατσώνης μετά τα Ορλοφικά. Το βάπτισε με το όνομα της γενέτειράς του, της βοιωτικής πόλης Λιβαδειά. Η ντάτσα του Κατσώνη απαλλοτριώθηκε από τη σοβιετική επανάσταση και μετατράπηκε σε ξενοδοχείο με την ίδια επωνυμία, Λιβαδειά. Σήμερα φέρει επίσης το ίδιο όνομα και λειτουργεί και πάλι ως ξενοδοχείο.

Ορισμένοι πιστεύουν πως η Συμφωνία της Γιάλτας ισχύει ακόμη και σήμερα, αλλά μάλλον δεν έχουν δίκαιο.

Υποτίθεται ότι στη συνάντηση που έγινε τις ημέρες της διάλυσης της ΕΣΣΔ και των συμμάχων τους (Δεκέμβριος 1989) μεταξύ Μπους του πρεσβύτερου και Γκορμπατσόφ, δόθηκε η διαβεβαίωση από αμερικανικής πλευράς ότι η Δύση δεν θα επεδίωκε να μπει στην αυλή της Ρωσίας μέσω του ΝΑΤΟ. Όπως αποδείχθηκε, η διαβεβαίωση, αν πράγματι δόθηκε, δεν ίσχυσε. Υψηλόβαθμος ΝΑΤΟϊκός που μίλησε πριν από λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη είχε δηλώσει πως η διαβεβαίωση ζητήθηκε για να συναινέσει ο Γκορμπατσόφ στην ένωση των δύο Γερμανιών, αλλά επισήμανε πως η γερμανική ενοποίηση συνέφερε κυρίως τη Ρωσία.


Το ιστορικό κτήριο όπου υπεγράφη η Συμφωνία της Γιάλτας (φωτ.: Παντελής Σαββίδης)

Η Ρωσία έχει μια διαρκή αγωνία από την περικύκλωσή της από τις Δυτικές δυνάμεις. Και οι κινήσεις της και στην Κριμαία, που φαίνεται να ήταν υπολογισμένες, και στην ανατολική ρωσόφωνη Ουκρανία, όπου υπάρχει αποσχιστικό κίνημα από το Κίεβο, έχουν ως βάση τη διαμόρφωση μιας buffer zone μεταξύ του μητροπολιτικού χώρου της και της Δύσης.

Η Ουκρανία είχε πάντα έναν διχασμό. Οι δυτικές περιοχές της ήταν στραμμένες προς την Ευρώπη και οι κάτοικοί τους είναι κυρίως καθολικοί, ενώ οι ανατολικές είναι ρωσόφωνες, ορθόδοξες και περισσότερο προσανατολισμένες στη Μόσχα.

Το ρωσικό παιχνίδι στην περιοχή δεν είναι εύκολο διότι η Μόσχα, ενώ βρίσκεται σε σκληρή αντιπαράθεση με το Κίεβο, δεν έχει λόγους να διακόψει εντελώς τις σχέσεις της.Ο ευρωπαϊκός, Δυτικός προσανατολισμός της Ρωσίας περνά από την Ουκρανία.


(Φωτ.: Παντελής Σαββίδης)

Η γλώσσα των δύο λαών (Ουκρανών και Ρώσων) μπορεί να μην είναι απολύτως ίδια, αλλά τα κοινά στοιχεία τους είναι πολλά. Όπως μας είπε η ρωσόφωνη διερμηνέας μας από τη Σεβαστούπολη, η οποία μιλά άπταιστα αγγλικά, με σπουδές μόνο στο πανεπιστήμιο της πόλης της, οι Ρώσοι και Ουκρανοί αντιλαμβάνονται πολύ καλά ο ένας τον άλλο όταν μιλούν τις γλώσσες τους.

Το ρήγμα στην Κριμαία, μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και των Ουκρανών, επήλθε αλλά η εξάρτηση από το Κίεβο είναι ακόμη υπαρκτή. Υποδομές κοινής ωφέλειας και γραφειοκρατικές διαδικασίες διεκπεραιώνονται στο Κίεβο ή σε άλλες ουκρανικές πόλεις. Δεν έλειψαν, βεβαίως, στην αποκορύφωση της κρίσης, και οι εκβιασμοί.

Η περιοχή είναι γνωστή στους Έλληνες από την αρχαία εποχή. Μήπως ήρθε η ώρα να ξανασυναντήσουμε την Ιφιγένεια;

Για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων και τη συνάντησή μας με τον επικεφαλής της κυβέρνησης της Κριμαίας Σεργκέι Αξιόνοφ θα γράψουμε την επόμενη φορά. Σε επόμενα κείμενα, επίσης, θα αναφερθούμε στη γέφυρα και τη γεωπολιτική της σημασία καθώς και στον ελληνισμό της Κριμαίας.

pontos-news.gr

Διάλυση…

Από
anixneuseis
-
6

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Ήθελα να αποφύγω τον τίτλο διότι τον χρησιμοποίησε ο Σάββας Καλεντερίδης, αλλά όσο και να προσπάθησα δεν το πέτυχα. Ό,τι μου ερχόταν στο νου, ήταν χειρότερο.

Αν και οι αναρχικοί που σέβονται τον εαυτό τους δεν θα τα έβαζαν με ένα κράτος όπως το ελληνικό, μέλη του «Ρουβίκωνα» μπήκαν χθες στο υπουργείο Άμυνας, πέταξαν φυλλάδια, και η είδηση λέει πως έφυγαν κυνηγημένοι από την ασφάλεια του στρατοπέδου. Προσωπικά δεν το πιστεύω πως έφυγαν κυνηγημένοι, διότι ό,τι έχει σχέση με τη διατήρηση του κύρους και της αξιοπιστίας των θεσμών στη χώρα έχει ευνουχιστεί σε βαθμό άκρως επικίνδυνο. Το πολύ-πολύ να τους παρακάλεσαν να απέλθουν.

Δυστυχώς για τον «Ρουβίκωνα», τα μέλη του θα αναχώρησαν με την ασφάλεια που τους παρέχει η αριστερή διαχείριση της εγκληματικότητας και της παρανομίας κατά Τόσκα. Κι αυτό δεν είναι καθόλου κολακευτικό για μια αναρχική ομάδα. Σημαίνει, δε, ότι ο «Ρουβίκωνας» δίνει παραστάσεις χωρίς να διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Και το ερώτημα είναι αν αξίζει τον κόπο. Μάλλον όχι. Δεν έχει καθόλου σασπένς.

Ο «Ρουβίκωνας» δεν έχει αντίπαλο διότι απέναντί του δεν υπάρχει κράτος, αλλά μια φοβισμένη διακομματική πολιτική ελίτ που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να συναγελάζεται.

Πολιτικοί νάνοι βρέθηκαν τυχαία στην κορυφή των κομμάτων και νομίζουν πως είναι γίγαντες.

Το τραγικό είναι πως δεν αποτελείται μόνο ο πολιτικός χώρος από νάνους. Φοβάμαι πως το ίδιο μέγεθος έχουν και πρόσωπα υψηλά ιστάμενα σε θεσμούς που είναι οι τελευταίοι που θα πρέπει να καταρρεύσουν σε μια χώρα.

Δεν υπήρχε κανένας λόγος ο –εν υπηρεσία και με στολή ευρισκόμενος στην ομιλία του πρωθυπουργού στην Κομοτηνή– στρατηγός να ηγείται των χειροκροτητών του Αλέξη Τσίπρα. Οι αρχηγοί δεν χειροκροτούν κανέναν. Η εικόνα ήταν απογοητευτική.

Την Πέμπτη έκανα στην TV-100, τη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης, μια εκπομπή με τον εξαιρετικό ναύαρχο ΠΝ ε.α. Κωνσταντίνο Γκορτζή. Μιλήσαμε για το Α/Τ «Βέλος», στο οποίο ήταν σημαιοφόρος.

Η υπόθεση του «Βέλος» ήταν συνδεδεμένη με το Κίνημα του Ναυτικού, επί δικτατορίας.

Όταν οι συνθήκες ωρίμασαν, το Κίνημα αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί. Το σχέδιο ήταν να καταλάβουν ένα νησί, τη Σύρο αν άκουσα καλά, και να καλέσουν εκεί την προ δικτατορίας πολιτική ηγεσία της χώρας, να σχηματίσει κυβέρνηση και να ζητήσει από τη χούντα να εγκαταλείψει την εξουσία.

Διαπνεόμενοι από στρατιωτικό πνεύμα, αναζήτησαν και βρήκαν κάποιαν άτυπη ηγεσία στο πρόσωπο του εν αποστρατεία ευρισκόμενου ναυάρχου Κονοφάου. Και θέλησαν, πριν αρχίσουν τη δράση τους, να ρωτήσουν τον αρχηγό. Ο αρχηγός είπε: ας ρωτήσουμε τον Αβέρωφ.

Και ο Αβέρωφ απάντησε «εδώ που φτάσατε, συνεχίστε».

Περίμεναν να πάρει την απόφαση ο Κονοφάος. Αφού σκέφτηκε, σκέφτηκε, τους είπε: ας το αφήσουμε για αργότερα. Το Κίνημα προδόθηκε και η επιχείρηση απέτυχε, γεγονός που ανάγκασε τον κυβερνήτη του «Βέλος» αντιπλοίαρχο Νίκο Παππά να αποσκιρτήσει από ΝΑΤΟϊκή άσκηση και να οδηγήσει το πλοίο στην Ιταλία. Εκεί το πλοίο παραδόθηκε στον νέο κυβερνήτη που όρισε η δικτατορική κυβέρνηση. Το παράδειγμα αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση ανίκανης και ακατάλληλης ηγεσίας, όπως εκφράστηκε από τον Κονοφάο.

Πολύ φοβάμαι πως όλοι οι θεσμοί, ακόμη και οι πιο οργανωμένοι της χώρας, έχουν ανάλογες ηγεσίες. Το πολιτικό σύστημα φρόντισε να τις ευνουχίσει για να μπορεί να ελέγχει.

Τώρα, αν μ’ αυτά και μ’ αυτά το κράτος οδηγήθηκε σε διάλυση, αυτό δεν απασχολεί κανέναν τους.

Ούτε η αστυνομοκρατία ούτε τα αυταρχικά καθεστώτα ούτε οι περιορισμοί των ελευθεριών είναι επιθυμητές επιλογές. Αλλά η δημοκρατία και η ελευθερία βασίζονται σε ορισμένους θεσμούς που πρέπει να προστατευθούν. Διαφορετικά έχουμε τον ολοκληρωτισμό τού «ο καθένας κάνει ό,τι θέλει». Και στην περίπτωση αυτή την πληρώνουν πάντα οι αδύναμοι.

Τι συμβαίνει στη Ζιμπάμπουε; Πως απετράπη η ανάληψη της εξουσίας από την Γκρέις Μουγκάμπε

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Κουτζάγι Ζβιναβάσε

EPA/AARON UFUMELI NOVEMBER 18, 2017

Η Ζιμπάμπουε είναι μια άλλη χώρα. Την Τετάρτη το πρωί, ξύπνησε με την είδηση ότι ο στρατός είχε αναλάβει τον έλεγχο της χώρας. Ο στρατός, αποφεύγοντας προσεκτικά τη λέξη «σύλληψη», ανακοίνωσε ότι έθεσε τον πρόεδρο Μουγκάμπε και την οικογένειά του υπό την προστασία του.

«Αν με είχατε ρωτήσει τρεις ημέρες νωρίτερα, θα σας είχα πει ότι η επόμενος πρόεδρος της χώρας θα ήταν η Γκρέις Μουγκάμπε», μου είπε ο Μουνυαράτζι Ντόντο, ένας νεαρός κάτοικος της πρωτεύουσας. «Τώρα βρισκόμαστε σε σημείο καμπής. Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο».

Τι θα συμβεί όμως στη συνέχεια; Ο Ντόντο, όπως και πολλοί άλλοι με τους οποίους μίλησα, εξέφρασε συγκρατημένη αισιοδοξία για το μέλλον. Υστερα από τόσα χρόνια οικονομικής και κοινωνικής παρακμής, άνοιξε ξαφνικά ένα παράθυρο αλλαγής. Υπάρχει όμως και μεγάλη αβεβαιότητα. Οι περισσότεροι ελπίζουν πως ο στρατός δεν θα κρατήσει για καιρό την εξουσία. Θέλουν από τους στρατηγούς να εποπτεύσουν μιας μεταβατικής περιόδου που θα οδηγήσει σε νέες εκλογές.

Ο Ντόντο και άλλοι έχουν τις αμφιβολίες τους. Στο κάτω-κάτω ο στρατός ήταν βασικό στήριγμα του Μουγκάμπε όλα αυτά τα χρόνια. «Αυτό που αναρωτιόμαστε είναι αν διώξαμε έναν σκύλο για να πάρει τη θέση του ένας λύκος», λέει ο Ντόντο. Μέχρι στιγμής πάντως δεν έχει κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος ούτε καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Ο Ντόντο μου είπε ότι αισθάνεται απολύτως ασφαλής ? τόσο ασφαλής, που βγαίνει τα βράδια για ποτό. Κατά γενική ομολογία, οι διεργασίες των τελευταίων ημερών ήταν ήπιες.

Ο στρατός αποφεύγει τη λέξη «πραξικόπημα». Εκπρόσωπος του στρατού διάβασε ένα ανακοινωθέν στην τηλεόραση όπου εξηγούσε ότι στόχος των ενόπλων δυνάμεων είναι να ηρεμήσει η πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση προκειμένου να μην οδηγήσει σε κοινωνική σύγκρουση.

Ενδείξεις βίας μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν, εκτός από μερικούς πυροβολισμούς την Τρίτη το βράδυ. Ορισμένοι τομείς της Χαράρε, ιδιαίτερα οι περιοχές όπου βρίσκονται τα κυβερνητικά κτίρια, αποκλείστηκαν από τανκς και άλλα κυβερνητικά οχήματα. Τα περισσότερα καταστήματα όμως παρέμειναν ανοιχτά και η πόλη ακολουθεί τους συνήθεις ρυθμούς της (αν και στους δρόμους κυκλοφορούν λιγότεροι άνθρωποι). Την Πέμπτη οι δρόμοι άνοιξαν, αλλά οι στρατιώτες και τα άρματα μάχης παρέμειναν. Φήμες αναφέρουν ότι ο στρατός έχει εγκαταστήσει σημεία ελέγχου στους μεγάλους δρόμους.

Η μεγαλύτερη ένταση σημειώθηκε τη Δευτέρα, δύο ημέρες πριν από το πραξικόπημα, όταν ο διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων Κονσταντίνο Τσιουένγκα έδωσε συνέντευξη Τύπου μαζί με άλλους 90 ανώτατους αξιωματικούς. Εκεί προειδοποίησε το κυβερνών κόμμα να δώσει τέλος στις εσωτερικές του διαμάχες, που οδήγησαν σε διώξεις βετεράνων του απελευθερωτικού πολέμου και εξόργισαν τον στρατό.

Η συνέντευξη Τύπου δεν μεταδόθηκε από τα τηλεοπτικά δίκτυα και έγινε γνωστή μόλις την Τετάρτη, όταν ο στρατός ανέλαβε τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης. Οι περισσότεροι περιμένουν τώρα να δουν πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Ένα είναι βέβαιο: είναι ενθουσιασμένοι που ο στρατός εμπόδισε τη σύζυγο του Μουγκάμπε να αναλάβει την εξουσία.

Ο Μουγκάμπε απομάκρυνε τον αντιπρόεδρο Εμερσον Μνανγκάγκουα από τη θέση του, γεγονός που θα άνοιγε τον δρόμο να τον διαδεχθεί η σύζυγός του. Μια άλλη νεαρή κάτοικος της Χαράρε, η Ελίζαμπεθ Μσίντο, μου είπε πως κατά την άποψή της όσα συμβαίνουν οφείλονται σε σύγκρουση στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος.

Για τον λόγο αυτό, είναι βέβαιη ότι οι πολίτες δεν θα πάθουν τίποτα. Η ζωή συνεχίζεται. «Οποιαδήποτε αλλαγή είναι καλύτερη από καμιά αλλαγή», λέει ένας άλλος. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι ζήτησε να μην αναφερθεί το όνομά του.

Πολλοί πολίτες εξακολουθούν να φοβούνται το καθεστώς. Αλλοι πιστεύουν ότι μια καινούργια κυβέρνηση θα μπορέσει να επιβιώσει μόνο αν ακολουθήσει μια πορεία διαμετρικά αντίθετη από εκείνη του Μουγκάμπε. Αν λάβει μέτρα δηλαδή για την ανάκαμψη της οικονομίας, για την αποκατάσταση του κράτους δικαίου και για την ενίσχυση των διπλωματικών σχέσεων με τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο Ράσουιτ Μουκούντου, ένας ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βετεράνος δημοσιογράφος, μου είπε ότι οι περισσότεροι πολίτες αισθάνονται σαν να παρακολουθούν δύο νταήδες του χωριού να μονομαχούν. Ο,τι κι αν συμβεί, το θέαμα ενός νταή να τρώει ξύλο είναι απολαυστικό.

Παρόλο που ο Μνανγκάγκουα έχει βεβαρημένο μητρώο (στο παρελθόν είχε διατελέσει διοικητής της μυστικής αστυνομίας), μπορεί να αποδειχθεί αποφασιστικός παράγων για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Μεταξύ άλλων, είναι ένας από τους λίγους που υποστηρίζει την κατάργηση της θανατικής ποινής. Αν τελικά ανεβεί στο θρόνο, πάντως, θα πρέπει να εργαστεί πολύ για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

(*) Ο Κουτζάγι Ζβιναβάσε είναι δημοσιογράφος και συνιδρυτής της ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Spiked – (Πηγή: The Washington Post)

Πηγή: Τι συμβαίνει στη Ζιμπάμπουε; Πως απετράπη η ανάληψη της εξουσίας από την Γκρέις Μουγκάμπε http://mignatiou.com/2017/11/ti-simveni-sti-zimpampoue-pos-apetrapi-i-analipsi-tis-exousias-apo-tin-gkreis-mougkampe/

Σαουδική Αραβία: Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, ο διάδοχος, οι μεταρρυθμίσεις, οι επιδιώξεις…

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

A handout photo made available by Saudi Press Agency (SPA) shows Saudi King Salman bin Abdulaziz Al Saud (R) meeting with former Lebanese Prime Minister Saad Hariri (L) in Riyadh, Saudi Arabia, 06 November 2017. Hariri on 04 November announced that he is stepping down from his post. According to media reports, Hariri said that the current political climate reminds him with the time before the assassination of his father, former Lebanese Prime Minister Rafic Hariri, and he also mentioned Iran’s influence in his country, and the region. EPA, SAUDI PRESS AGENCY HANDOUT, EDITORIAL USE ONLY NOVEMBER 18, 2017

Α’ ΜΕΡΟΣ 

Γενικά.

Για να κατανοήσει κάποιος τα παράξενα, πρωτοφανή και πολλές φορές επικίνδυνα γεγονότα, αυτά τα φοβερά που συμβαίνουν σήμερα, αλλά και παλαιότερα στη Σαουδική Αραβία, θα πρέπει να διερευνήσει και να αξιολογήσει το σημαντικότερο παράγοντα διαμόρφωσης πολιτικής   για την Ουαχαμπιστική Σαουδική Αραβία: Ποιος είναι; Ε λοιπόν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη, που διαμορφώνει συνεχώς τις εξελίξεις τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, δεν ήταν μόνο ο ισλαμισμός, ή ο φονταμενταλισμός, ή ο φιλελευθερισμός (που δεν υπάρχει καν), ή ο καπιταλισμός, ή η ισλαμική εξτρεμιστική τρομοκρατία. Ποιος ήταν αυτός ο παράγων; Ήταν η νόσος του Αλτσχάιμερ.

Ο σημερινός βασιλιάς της χώρας Σαλμάν είναι 81 ετών. Αντικατέστησε έναν βασιλιά που πέθανε στα 90, ο οποίος αντικατέστησε έναν βασιλιά που πέθανε στα 84. Και ήταν όλοι τους αδέλφια, της οικογένειας Σαούντ και όλοι τους, μα όλοι τους μετά τον θάνατο του ιδρυτή του Βασιλείου Ιμπ Σαούντ, αδέλφια από την ίδια μητέρα.

Δεν είναι ότι κανένας από αυτούς δεν εισήγαγε μεταρρυθμίσεις. Είναι ότι σε μια εποχή που ο κόσμος έχει βιώσει τόσο μεγάλη ταχύτητα στην τεχνολογία, την εκπαίδευση και την παγκοσμιοποίηση, με αποτέλεσμα να αλλάζουν τα πάντα με διαστημικές ταχύτητες, αυτοί οι διαδοχικοί Σαουδάραβες μονάρχες – αδέλφια, σκέφτηκαν ότι η μεταρρύθμιση της χώρας θα έπρεπε να γίνεται με την ταχύτητα καμήλας στην μέση της ερήμου.

Έτσι θα λέγαμε ότι το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας αποτελεί μια αλλόκοτη περίπτωση κράτους. Ακροβατεί μεταξύ νεωτερισμού και συντηρητικής, σχεδόν απάνθρωπης παράδοσης. Διεκδικεί την οικονομική άνθηση υλοποιώντας κάποιες ρηξικέλευθες πολιτικές, αλλά συγχρόνως δεν μπορεί να αποδεσμευθεί από το απαρχαιωμένο σκεπτικό του παρελθόντος και την ακραία θρησκειολογική ιδεολογία του Ουαχαμπισμού, της επίσημης θρησκείας του Βασιλείου.

Οι Σαουδάραβες μετατρέπουν την άγονη και αφιλόξενη έρημο σε εύφορες, καλλιεργήσιμες εκτάσεις αλλά το ποινικό τους δίκαιο και το κοινωνικό τους σύστημα δεν εκσυγχρονίζεται.

Η Χώρα-Το πολίτευμα.

Ας ξεκινήσουμε αναλύοντας την χώρα, πριν φθάσουμε να αναφέρουμε και να ερμηνεύσουμε τα πρωτοφανή, μοναδικά και ταυτόχρονα επικίνδυνα πρόσφατα γεγονότα.

Η Σαουδική Αραβία είναι βασίλειο που ιδρύθηκε από τον βασιλιά Ιμπν Σαούντ, που έδωσε και το όνομά του στην χώρα (Σαουδική Αραβία) το 1932, από την ένωση των Βασιλείων του Νέγκεντ και της Χετζάζ, καθώς και των εμιράτων του Ασίρ, του Νατζτάν και του Αλ-Χάσα, τα οποία μέχρι τότε κυβερνούσαν αντίστοιχα αντιβασιλιάδες και εμίρηδες.

Στην πράξη, ο μονάρχης συγκεντρώνει την απόλυτη εξουσία και ασκεί τη νομοθετική λειτουργία με τη συνεργασία μιας συμβουλευτικής συνέλευσης (δημιουργήθηκε το 1993- εκλογές ακόμα δεν έχουν γίνει), και την εκτελεστική με τη βοήθεια υπουργών, που τους διορίζει ο ίδιος και λογοδοτούν σε αυτόν.

Το 1960 εγκρίθηκε Σύνταγμα, το οποίο ωστόσο δεν απέκτησε ποτέ ισχύ. Πολιτικά κόμματα δεν υπάρχουν στη χώρα. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσοι είναι ηλικίας 21 ετών και άνω. Απαγορεύεται να ψηφίζουν οι γυναίκες.

Στο βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας η δικαιοσύνη απονέμεται σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο από έναν ανώτατο δικαστή, που είναι υπεύθυνος για τις νομικές υποθέσεις. Οι αποφάσεις εκδίδονται βάσει των αρχών και των κανόνων που περιέχονται στο Κοράνι και στη Σούνα του Προφήτη.

Η Σαουδική Αραβία είναι το επίκεντρο της μουσουλμανικής θρησκείας και αυτό το μαρτυρούν και οι «ιερές» πόλεις: η Μέκκα (όπου γεννήθηκε ο Μωάμεθ) και η Μεδίνα (όπου είναι θαμμένος). Ο εθνικός πληθυσμός, στην πλειονότητά του (75-90%), ακολουθεί το λατρευτικό τυπικό των σουνιτών, οι υπόλοιπο το τυπικό των Σιϊτών, και σε ορισμένες περιπτώσεις των Σαφιϊτών. Η επίσημη και κύρια μορφή του Σουνιτικού Ισλάμ της Σαουδικής Αραβίας είναι ο Ουαχαμπισμός.

Ο Οίκος των Σαούντ κυβερνά τη Σαουδική Αραβία, από τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο πραγματιστής Ιμπν Σαούντ πολλαπλασίασε τις επιγαμίες με τις άλλες φυλές των βεδουίνων της χώρας, για να διασφαλίσει την ενότητα του νεοπαγούς κράτους του. Παίρνοντας τακτικά διαζύγιο, ώστε να μην ξεπεράσει τον αριθμό των τεσσάρων συζύγων που προβλέπει η ισλαμική θρησκεία, παντρεύτηκε συνολικά 22 γυναίκες και είχε, όταν πέθανε το 1953, 43 νόμιμους γιους εν ζωή.

Η οικογένεια αποτελείται από περίπου 15.000 μέλη αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου και της εξουσίας βρίσκεται στα χέρια περίπου των 2000.

Η γραμμή διαδοχής, σε αντίθεση με άλλους ευρωπαϊκούς βασιλικούς οίκους, ξεκινά από το βασιλιά και πηγαίνει προς στους νεότερους αδερφούς του και όχι προς τους γιους του.

Ο γιος ενός μονάρχη στη Σαουδική Αραβία γίνεται βασιλιάς, μόνο όταν εξαντληθούν οι πιθανοί διάδοχοι της προηγούμενης από αυτόν γενιάς. Εξ ου και η συνεχής διακυβέρνηση του Βασιλείου μετά τον θάνατο του πατέρα τους Ιμπν Σαούντ, από τα αδέλφια (Σαούντ, Φειζάλ, Χαλίντ, Φαχντ, Αμπντουλάχ, Σαλμάν) όλοι γυιοί της πιο αγαπημένης από όλες τις άλλες γυναίκες του Ιμπν Σαούντ, της   Χούσα Αχμέντ Αλ Σουνταϊρί, δηλαδή από τους «υπέροχους» Σουνταϊρί.

Τα Γεγονότα- Οι εκκαθαρίσεις.

Τα τελευταία γεγονότα στην Σαουδική Αραβία είναι μοναδικά, απίστευτα, εκπληκτικά με δόσεις βυζαντινισμού, ίντριγκας, συλλήψεων, πολιτικής, αυθαιρεσιών, δημιουργώντας ένα φοβερό μείγμα επικινδυνότητας, για ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου στις νέες εξελίξεις θα έχουν ενεργό ρόλο και δράση οι δύο μεγάλες ισλαμικές παρατάξεις, οι Σιΐτες με επικεφαλής το Ιράν και οι Σουνίτες, με επικεφαλής την Σαουδική Αραβία. Και τότε ο πόλεμος της Συρίας θα είναι «παιδική χαρά», μπροστά σε αυτά που θα εξελιχθούν.

Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, ας τα πάρουμε από την αρχή και με χρονολογική σειρά, ώστε να οδηγηθούμε σε αξιόπιστες εκτιμήσεις.

Στις 4 Νοεμβρίου, ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Σαάντ Χαρίρι, που είχε κληθεί για συνομιλίες στην Σαουδική Αραβία, μιλώντας ζωντανά (Live), στο τηλεοπτικό κανάλι του Al-Arabiya, από το ξενοδοχείο Ριγιάντ Ριτζ και παρουσία του Σαουδάραβα διαδόχου του Θρόνου   Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ή «MBS» κατά τον ξένο τύπο, αιφνιδίασε τους πάντες, καθώς κατηγόρησε το Ιράν και την οργάνωση Χεζμπολάχ και τελικά ανακοίνωσε την παραίτησή του.

Με αυστηρή ανάγνωση ενός κειμένου που είχε συνταχθεί από άλλους, ο Σαάντ Χαρίρι φάνηκε να «ξέχασε» ξαφνικά ότι ήταν ο νόμιμος πρόεδρος μια κυβέρνησης ενός ανεξάρτητου κράτους, του Λιβάνου, όπου συμπεριλαμβάνονταν και υπουργοί του, που ήταν μέλη της οργάνωσης Χεζμπολάχ, είπε απίστευτα πράγματα από μια ξένη χώρα για μια ξένη χώρα, αλλά και για την κυβέρνησή του!!!

«Όπου υπάρχει το Ιράν, σπέρνει τη διαίρεση και την καταστροφή. Η απόδειξη είναι η παρέμβαση του στις αραβικές χώρες, για να μην αναφέρουμε την βαθιά μνησικακία του εναντίον του αραβικού έθνους (…) το Ιράν έχει τον έλεγχο για την τύχη των χωρών της περιοχής (…) Η Χεζμπολάχ είναι ο βραχίονας του Ιράν όχι μόνο στο Λίβανο, αλλά και σε άλλες αραβικές χώρες (…)Δυστυχώς, συνειδητοποίησα ότι ορισμένοι συμπατριώτες είναι χέρι-χέρι με το Ιράν το οποίο επιδιώκει να απομακρύνει το Λίβανο από το αραβικό περιβάλλον του. Ένδοξε Λαέ του Λιβάνου, η Χεζμπολάχ πέτυχε, χάρη στα όπλα της, να επιβάλει μια πραγματική κατάσταση (…) Θέλω να πω στο Ιράν και στους κολλητούς του ότι είναι χαμένοι. Τα χέρια που επιτίθενται στα αραβικά Κράτη θα κοπούν. Και το κακό θα στραφεί εναντίον εκείνων που το ασκούν».

Και αμέσως μετά τηλεφώνησε στον πρόεδρο της χώρας του και παραιτήθηκε!! Έκτοτε η τύχη του αγνοείται, δεν επέστρεψε στον Λίβανο, με τον Λίβανο και το Ιράν να κατηγορούν την Σαουδική Αραβία, ότι συνέλαβαν τον πρωθυπουργό του Λιβάνου και τον εξανάγκασαν να προβεί σε αυτές τις δηλώσεις!!

Το Αλ-Αραμπίγια ισχυρίστηκε ότι ο Ραφίκ Χαρίρι, πατέρας του Σαάντ, δολοφονήθηκε το 2005 από το Ιράν, ενώ το ίδιο κανάλι για χρόνια τώρα κατηγορούσε τους προέδρους του Λιβάνου και της Συρίας, Εμίλ Λαχούντ και Μπασάρ Άσαντ, ότι εκείνοι είχαν διατάξει τη δολοφονία.

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Σαάντ Χαρίρ, είναι ένας από τους πιο χρεωμένους ανθρώπους στον κόσμο και χρωστάει προσωπικά περίπου 4 δις δολάρια στη Σαουδαραβική κυβέρνηση, άρα δεν φαίνεται να είναι σε θέση να λάβει οποιαδήποτε απόφαση αντίθετη προς τα συμφέροντα των δανειστών του.

Τα γεγονότα συνεχίζονται ραγδαία την ίδια μέρα στην Σαουδική Αραβία. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, οι επαναστάτες Χούθι από την Υεμένη εκτόξευσαν έναν βαλλιστικό πύραυλο προς το αεροδρόμιο King Khaled του Ριάντ. Αναχαιτίσθηκε όμως από το Α/Α σύστημα του Βασιλείου και καταστράφηκε από πύραυλο Patriot.

Οι Χούθι υποστηρίζονται από το Ιράν, ενώ η νέα κυβέρνηση της Υεμένης από την Σαουδική Αραβία, αφού προκάλεσε, με απόφαση του MBS εδώ και δύο χρόνια έναν εμφύλιο πόλεμο και ενεπλάκη ενεργά με στρατεύματα στην χώρα αυτή.

Στην Υεμένη εκτός του πολέμου θερίζει και η χολέρα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μέχρι τώρα 100.000 νεκροί, αλλά ουδείς στην διεθνή κοινότητα ασχολείται. Φυσικά για την εκτόξευση πυραύλου από την Υεμένη, η Σαουδική Αραβία κατηγόρησε το Ιράν. Κατόπιν τα γεγονότα επιταχύνθηκαν και είχαν σχέση με το εσωτερικό της χώρας.

Ο βασιλιάς Σαλμάν υπέγραψε δύο διατάγματα. Το πρώτο έθετε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου του Ναυτικού σε πρόωρη συνταξιοδότηση και απομάκρυνε τον υπουργό Οικονομίας και Διοικητή της Βασιλικής Φρουράς, τον πολύ ισχυρό γιο του πρώην βασιλιά Αμπντουλάχ, τον πρίγκιπα Μουτέμπ.

Το δεύτερο διάταγμα καθιέρωνε μια επιτροπή για την καταπολέμηση της διαφθοράς υπό την προεδρία του «MBS». Ο Τύπος ανακοίνωσε επίσης την έναρξη ισχύος του νέου νόμου κατά της τρομοκρατίας, ο οποίος περιλαμβάνει παρεμπιπτόντως διατάξεις που επιβάλλουν ποινές φυλάκισης 5 έως 10 ετών για συκοφαντική δυσφήμιση ή δημόσια προσβολή κατά του βασιλιά ή του πρίγκιπα διάδοχου, δηλαδή κατά του «MBS».

Μέσα σε μια ώρα, η Επιτροπή Καταπολέμησης της Διαφθοράς υιοθέτησε μια μεγάλη σειρά μέτρων. Αμέσως εξελίχθησαν πρωτοφανή γεγονότα: Έντεκα πρίγκιπες, συμπεριλαμβανομένων των γιων του θανόντος Βασιλιά Αμπντουλάχ,περισσότεροι από τριάντα πρώην και τέσσερις εν ενεργεία υπουργοί, καθώς και οι επικεφαλής τριών μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών, τέθηκαν υπό κράτηση ή τέθηκαν υπό κατ’οίκον περιορισμό, καθόσον κατηγορήθηκαν για υπεξαίρεση. Συνελήφθησαν αμέσως από τον νέο διοικητή της Βασιλικής Φρουράς και διώχθηκαν, για ορισμένους από αυτούς, σύμφωνα με τον νέο αντιτρομοκρατικό νόμο. Στο κατάλογο των καταδικασθέντων ήταν οι τρεις προσωπικότητες που απομακρύνθηκαν προηγουμένως από τον βασιλιά Σαλμάν, συμπεριλαμβανομένου του πρώην διοικητή της Βασιλικής Φρουράς, πρίγκιπα Μουτέμπ.

Κατά την διάρκεια της ημέρας έγινε γνωστό ότι κατασχέθηκαν οι τραπεζικοί λογαριασμοί των υπόπτων και ότι, αν κριθούν ένοχοι -που είναι μόνο μια τυπική διαδικασία αν θελήσει ο βασιλιάς, δηλαδή ο υιός του πρίγκιπας Μοχάμεντ, οι περιουσίες τους θα κατασχεθούν από το Δημόσιο.

Σύμφωνα με το Σαουδαραβικό Πρακτορείο Ειδήσεων, οι ύποπτοι φέρονται να έχουν υπεξαιρέσει χρήματα κατά τις πλημμύρες του 2009 και το πρόγραμμα κατά του Αναπνευστικού Συνδρόμου στη Μέση Ανατολή (MERS), που αφορά έναν ιό που προσβάλλει τις καμήλες και πρωτοπαρουσιάστηκε στην Σαουδική Αραβία, με μια «κατηγορία», που δεν χρειάζονται πολλές αποδείξεις για την τεκμηρίωσή της, αφού προέρχεται από την Επιτροπή καταπολέμησης της διαφθοράς, που προεδρεύει ο διάδοχος!!!

Ένας από τους συλληφθέντες είναι ο φερόμενος έκτος πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, ο πρίγκηπας Αλ Γουαλίντ Μπιν Ταλάλ. Θεωρείτο ότι ήταν ο μυστικός πρεσβευτής του βασιλείου στο Ισραήλ, μετά την μυστική αποκατάσταση των σχέσεων των δύο χωρών, δημιουργώντας μάλιστα μια «ανίερη» συμμαχία .

Η εταιρεία του Kingdom Holding Company, είναι μέτοχος της Citygroup, της Apple, του Twitter και της Euro-Disney, έπεσε κατά 10% από το άνοιγμα του Χρηματιστηρίου του Ρίαντ, το πρωί της Κυριακής, πριν να ανασταλεί η παρουσία της. Έχει μια εκτιμώμενη καθαρή αξία μεταξύ $ 18 και $ 32 δισεκατομμυρίων.

Ένας άλλος συλληφθείς είναι ο Μπακρ μπιν Λάντεν, αδελφός του Οσάμα Μπιν Λάντεν, πρόεδρος του Σαουδικού Ομίλου Binladin και πέμπτος πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας.

Τώρα γιατί οι κατηγορίες εμφανίστηκαν, μετά από 8 χρόνια και μάλιστα την «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», με τα τόσα πολλά και πρωτοφανή γεγονότα στο Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, προφανώς θα είναι …….«διαβολική σύμπτωση»!!!

Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, πρώην Αξκος επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S.Army), Μεταπτυχιακό (Μ.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του ΕΚΠΑ, μέλος ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ.

Πηγές: http://www.reuters.com/article/us-saudi-arrests-milestones/shifting-sands-what-is-changing-in-saudi-arabia-idUSKBN1D8181 https://www.nytimes.com/2017/11/07/opinion/saudi-prince-reform-coup.html?emc=edit_th_20171108&nl=todaysheadlines&nlid=32536412 https://www.albawaba.com http://www.lifo.gr/team/sansimera/51628

ΑΥΡΙΟ ΤΟ Β’ ΜΕΡΟΣ

Πηγή: Σαουδική Αραβία: Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, ο διάδοχος, οι μεταρρυθμίσεις, οι επιδιώξεις… http://mignatiou.com/2017/11/saoudiki-aravia-i-nichta-ton-megalon-macherion-o-diadochos-i-metarrithmisis-i-epidioxis/

Europe’s next separatist time bomb is ticking in the Balkans

Από
anixneuseis
-
0

Bosnian Serb leader Milorad Dodik speaks during an interview with Xinhua in Banja Luka, Bosnia and Herzegovina, on March 17, 2016.

HARIS MEMIJA/XINHUA/SIPA USA/TNS

By MISHA SAVIC AND GORDANA FILIPOVIC | Bloomberg | Published: November 16, 2017

BELGRADE, Serbia (Tribune News Service) — Europe’s latest separatist threat is in its most volatile region: the Balkans.

Bosnian Serb leader Milorad Dodik wants to pull his faction out of Bosnia-Herzegovina, breaking the tripartite power-sharing agreement that has kept it together since the 1995 peace accord that ended Europe’s deadliest conflict since World War II. Dodik’s stance has earned him economic sanctions from the U.S.

He can rely on a longtime friend: Russia. Dodik and Russian President Vladimir Putin have met seven times since March 2011, according to Kremlin records. He’s also met with Foreign Minister Sergei Lavrov five times in the last decade. And Russia is the No. 2 investor in Dodik’s territory, Republika Srpska, after Serbia.

“Bosnia is undergoing a silent breakup, and that’s best for it,” Dodik said in a recent interview. “If we saw a chance we wouldn’t miss it. Nobody should doubt that.” As for Russia, “I have not had a single unpleasant situation with the Russians. With others from the West, I always face an ultimatum.”

Much of the western Balkans has managed to shake off the burden of the bloody wars that tore apart the former Yugoslavia, but decades of international aid have failed to change much in one of Europe’s poorest countries. Bickering among Bosnia’s three ethnic groups, which are bound together in a complicated power structure but divided by religion, has crippled state institutions.

The country’s governing entities are unable to agree on basic economic reforms required by the International Monetary Fund, whose three-year program with the country is already off track after Bosnia failed to pass its first quarterly review. Gross domestic product of just $17 billion, just over 15 percent of the EU per-capita average, is helped by remittances from abroad, central bank Governor Senad Softic said in an interview in Sarajevo.

“Bosnia is experiencing its most serious crisis since the end of the war,” said Timothy Less, director of the Nova Europa political risk consulting firm in Cambridge, U.K. “Not only have the shared institutions of government reached the point of near total breakdown, no one seems particularly interested in reconstituting them.”

To Svetlana Maksic, whose Bosnian Serb father was killed in the war, little has improved since then. She spent her childhood helping her mother rebuild their house damaged by mortar fire.

The walls are whole again and occasionally she can work as a nurse in Germany for paychecks that are unfathomable to most people in her hometown. But when she can’t get those jobs, she’s stuck tending a rickety vegetable stall by the road outside Sokolac, a town of 17,000 east of Sarajevo.

“I can’t spend the rest of my life like this,” she said, her sad smile revealing missing teeth. “I’m already 31, and if I don’t make some change quickly, I am doomed. I wish they could end this agony. Who can possibly keep people together if they don’t want to be together?”

The Bosnian Serbs aren’t unique among the other two principal ethnic groups, the Croats and the Muslims, in failing to cooperate. Key companies and institutions — such as telecom operators and statistics offices — mirror the split.

“You have Muslim electricity, Catholic electricity and Orthodox electricity,” said Valentin Inzko, the Austrian who heads the Office High Representative for Bosnia, referring to the three power companies operating in the country. “The current situation actually suits all politicians.”

Bosnian Muslims, who account for half of the country’s 3.7 million citizens, accuse Dodik of hurting the country’s future.

Leaders like him “conduct destructive, secessionist and destabilizing politics that create problems not only for Bosnia-Herzegovina, but will have consequences for the region and for the whole of Europe,” Bakir Izetbegovic, the Bosnian Muslim leader, said in a statement.

The Croats, for their part, oppose dissolution. But if the Bosnian Serbs do pull out, they would probably push for a three-way division of the country and then seek to join neighboring Croatia, said Zarko Puhovski, a political science professor at the University of Zagreb.

“In that case, which I think is very unlikely, that Bosnian Serbs secede, it would spell catastrophe for the rest of Bosnia-Herzegovina,” he said, adding that “This time around, there is no appetite for war.”

Russia says it’s committed to the 1995 Dayton peace accords but officials have indicated Dodik is being unfairly blamed for the problems threatening the peace agreement. Lavrov pledged at a March meeting in Moscow with the Bosnian Serb leader to continue to develop ties with his faction and to pressure Western nations not to violate the rights of ethnic groups in Bosnia.

“As we develop relations with Republika Srpska, we are closely tied together, especially since in terms of our approach to international affairs and respect for the Dayton accords we have a lot in common,” Pyotr Ivantsov, Russian ambassador to Bosnia and Herzegovina, said in an interview last month posted on the Foreign Ministry website.

Dodik, whom then-Secretary of State Madeleine Albright called a “breath of fresh air” in 1998, fell out of favor with Western powers starting in 2006. By 2013, he was no longer using the word genocide to characterize the 1995 killing of some 8,000 Muslim men and boys in Srebrenica, eastern Bosnia. In January, the U.S. Treasury Department slapped him with sanctions, alleging that by obstructing the Dayton accords that have kept the country stable he “poses a significant threat to the sovereignty and territorial integrity of Bosnia and Herzegovina.”

Dodik believes time is working for him, and that Bosnia will simply fall apart even without a Serb independence referendum, which he considered and decided against for now.

“Republika Srpska will be a country one day,” he said in a recent interview with Belgrade-based Vecernje Novosti. “Whether it’s in five, 10 or 15 years, it doesn’t matter. I guarantee an independent Srpska will fall into our lap like a ripe apple.”

With assistance from Henry Meyer, Stepan Kravchenko, Jasmina Kuzmanovic and Michael Winfrey.

©2017 Bloomberg News
Visit Bloomberg News at www.bloomberg.com
Distributed by Tribune Content Agency, LLC.

https://www.stripes.com/news/europe/europe-s-next-separatist-time-bomb-is-ticking-in-the-balkans-1.498239

Ηγεμόνας ή… νάνος; Η Γερμανία στην εποχή Μακρόν

Από
anixneuseis
-
0

Πόσο πιθανό είναι να μετατραπεί η Γερμανία από «διστακτικός ηγεμόνας» σε «ακόλουθο» του Γάλλου προέδρου στη μεταρρύθμιση της Ευρώπης. Η στρατηγική της Μέρκελ και ο νέος… έρωτας των Βρυξελλών.

Δημοσιεύθηκε: 17 Νοεμβρίου 2017 – 07:53

Του Mehreen Khan

 Φτάνοντας φέτος στις Βρυξέλλες ως ανταποκριτής των Financial Times, πήρα πολλές φορές μια συμβουλή: οι Γερμανοί είναι το «κλειδί» για κάθε τι σε αυτή την πόλη.
Ηταν αρχές Σεπτεμβρίου, λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές, και οι Βρυξέλλες επανέρχονταν από τις καλοκαιρινές διακοπές. Η συμβουλή είχε νόημα. Βλέποντας από απόσταση τα πράγματα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, φαινόταν ότι τίποτα δεν γίνεται -σε τραπεζική ένωση, Brexit ή οτιδήποτε άλλο- χωρίς τη γερμανική συναίνεση.

Σήμερα η Γερμανία είναι στο μέσο των διαπραγματεύσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Η Αγκελα Μέρκελ έχει εξασφαλίσει μια ακόμα θητεία ως καγκελάριος, αλλά η σύνθεση της νέας κυβέρνησης -πιθανότατα θα περιλαμβάνει τους φιλοευρωπαίους Πράσινους και τους περισσότερο σκεπτικιστές για την ευρωζώνη Ελεύθερους Δημοκράτες– δεν έχει ακόμα οριστικοποιηθεί.

Στις Βρυξέλλες, η φράση «μετά τις γερμανικές εκλογές» έχει αντικατασταθεί από το «μετά τις συζητήσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης». Αλλά είναι κάθε άλλο παρά μια πόλη σε αναμονή. Η μεγαλύτερη πολιτική στροφή της χρονιάς έγινε στο Παρίσι, όχι το Βερολίνο. Ο φιλοευρωπαίος κεντρώος Εμανουέλ Μακρόν έφερε νέα πνοή στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπου είναι αναμφισβήτητα πιο δημοφιλής από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο (περιλαμβανομένης της πατρίδας του).

Η αποφασιστικότητα Μακρόν να δημιουργήσει μια Ευρωπαϊκή Ενωση που προστατεύει τους πολίτες της ενώ ταυτόχρονα προχωρά σε τομές όπως η φορολογική πολιτική, η άμυνα και η νομισματική ένωση, έχει τύχει θερμής υποδοχής στην Κομισιόν, το εκτελεστικό όργανο της ΕΕ. Η προεδρία του είναι πιθανό να φέρει μια νέα εποχή στον περίπλοκο ηγετικό ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη.

Τα πρώτα χρόνια μετά την επανένωση, η γερμανική προσέγγιση στην Ευρώπη συνοψιζόταν από τον όρο «καλοσύνη». Ενοποίηση μέσω της κοινής αγοράς, άμυνα και διεύρυνση ήταν στα συμφέροντα της επανενωμένης χώρας, ενώ η γερμανική στήριξη σε κοινές ευρωπαϊκές προσπάθειες ήταν ζωτικής σημασίαςγια να εξασφαλιστεί ότι η Ευρώπη προχωρά μπροστά. Όπως έγραψε ο ακαδημαϊκός Beverly Crawford το 2007, η Γερμανία «ήταν ο ‘προστάτης’ της Ευρώπης, δεδομένου ότι είχε αναλάβει δυσανάλογο μερίδιο από το βάρος της θεσμικής συνεργασίας».

Ολ’ αυτά άλλαξαν δραματικά με την κρίση της ευρωζώνης. Η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης και έτσι ο μεγαλύτερος δανειστής, βρέθηκε στη θέση να κινεί τα νήματα. Με τη θηλιά στους Γερμανούς φορολογούμενους για διασώσεις από την Ιρλανδία έως την Ελλάδα, το Βερολίνο δεν μπορούσε πλέον να «ηγείται από τα μετόπισθεν». Η κρίση διέλυσε την ιδέα ότι η Γερμανία θα μπορούσε να είναι οικονομικός γίγαντας, αλλά πολιτικός νάνος.

Κι όμως, η κρίση κρατικού χρέους δημιούργησε τη δυναμική της, ειδικά μεταξύ της Μέρκελ και του τότε Γάλλου προέδρου. Με τον πομπώδη Νικολά Σαρκοζί στο πλευρό της, η καγκελάριος μπορούσε τουλάχιστον να ισχυρίζεται ότι η Γαλλία σκηνοθετεί την παράσταση, γνωρίζοντας ασφαλώς ότι η ίδια κινεί τα νήματα.

Τώρα η Γαλλία μπορεί στην πραγματικότητα να σκηνοθετεί την παράσταση. Γίνονται εκκλήσεις η Γερμανία να ακολουθήσει τον Μακρόν. Ο Joschka Fischer, πρώην υπουργός Εξωτερικών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, κάλεσε το Βερολίνο να εγκαταλείψει την προηγούμενη προσεκτική στάση και να «αγκαλιάσει» τον Γάλλο πρόεδρο. Και ο Γερμανός φιλόσοφος Jürgen Habermas προειδοποίησε για τον κίνδυνο να «χαθεί μια ιστορική ευκαιρία».

Μπορεί η Γερμανία να διαχειριστεί τη στροφή από έναν διστακτικό ηγεμόνα σε έναν υφιστάμενο; Υπάρχουν σημάδια ότι το γερμανικό σύστημα αντεπιτίθεται. Ο Jens Weidmann, πρόεδρος της Bundesbank, λέγεται ότι διεκδικεί τη θέση του επόμενου επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αν πάρει τη στήριξη της Μέρκελ, θα σηματοδοτηθεί μια σημαντική αλλαγή σε μια χώρα που παραδοσιακά ένιωθε άβολα με το να κατέχει τις σημαντικότερες θέσεις στην Ευρώπη.

Αλλοι είναι αβέβαιοι για το εάν η Μέρκελ είναι η γυναίκα που θα στρέψει τη χώρα πίσω στην εποχή της «καλοσύνης». «Δεν πρέπει να γελιόμαστε», λέει ένας πρώην κεντρικός τραπεζίτης. «Η καγκελάριος αριστοτεχνικά εκμεταλλεύτηκε την κρίση προς όφελος της ίδιας και του κόμματός της, όσο είναι παρούσα, πώς μπορείς να το αλλάξεις αυτό;»

Για τις Βρυξέλλες, το πρόβλημα δεν είναι η εσωτερική πολιτική σκηνή, αλλά το γεγονός ότι η Μέρκελ κινδυνεύει να δείχνει πολύ παλιομοδίτισσα στην εποχή του Μακρόν.

http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1578526/hgemonas-h-nanos-h-germania-sthn-epohh-makron.html

Αρκετά με την καπηλεία του Πολυτεχνείου

Από
anixneuseis
-
26
 “Το Βήμα”
Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την  ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι καιρός να αναθεωρήσουμε πλήρως, αυτό που κατ΄ευφημισμό πλέον ονομάζεται γιορτασμός της επετείου.Έχουμε καταφέρει, όπως δυστυχώς γίνεται στην Ελλάδα ,όχι απλώς να καταρρακώσουμε κάθε έννοια ιστορικής μνήμης, αλλά να ευτελίσουμε και να απαξιώσουμε τον αγώνα μερικών χιλιάδων φοιτητών, που έσωσαν την τιμή όλων μας.
Το Πολυτεχνείο δεν είναι ούτε μια καθεστωτική γιορτή, ούτε μια ακόμα ευκαιρία για να εκδηλώσουν καταληψίες, αντεξουσιαστές και κάθε λογής όψιμοι επαναστάτες την παρουσία τους. Γιατί αυτό γίνεται εδώ και αρκετά χρόνια, χωρίς ουσιαστικά να αντιδρά κανείς με το πρόσχημα ότι τιμάμε όσους αγωνίστηκαν ή θυσιάστηκαν. Ο γιορτασμός κατάντησε να αποτελεί την ετήσια ευκαιρία εκτόνωσης είτε των μπαχαλάκηδων, είτε όσων θέλουν να ξεπλύνουν τις πολιτικές αμαρτίες τους.
Δεν αποτελούν εκδήλωση ιστορικής μνήμης ούτε οι καταθέσεις στεφάνων, ούτε οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις πολιτικών ή πολιτικολογούντων που ουδεμία σχέση είχαν ή έχουν με την εξέγερση μιας μειοψηφίας φοιτητών, απέναντι στη δικτατορία. Για να μη μιλήσουμε για την πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία, που έχει εξελιχθεί πλέον σε γραφικό γεγονός και παράλληλα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επίσημη κυβερνητική πολιτική.
Είναι παράλογο μερικές δεκάδες αντεξουσιαστές να καταλαμβάνουν το ιστορικό κτίριο και οι πάντες να σφυρίζουν αδιάφοροι. Το πάλαι ποτέ ισχυρό φοιτητικό κίνημα έχει απολέσει και την αξιοπιστία του καθώς υποτάχθηκε στην κομματοκρατία και εξελίχθηκε σε μέσο προσωπικής πολιτικής ανέλιξης. Οι πρυτανικές  αρχές δέσμιες κι αυτές κομματικών και εσωπανεπιστημιακών ισορροπιών, παρακολουθούν κάθε χρόνο άβουλες και αδιάφορες το γιορτασμό να ευτελίζεται όλο και περισσότερο.
Είναι καιρός λοιπόν να σταματήσει αυτή η παρωδία γιορτασμού. Πού όχι μόνο δεν τιμά την εξέγερση και τους πρωταγωνιστές της,αλλά απωθεί ακόμα και όσους, λίγους, επιμένουν να σέβονται και να τιμούν αυτόν τον αγώνα.Θα είναι ίσως η καλύτερη προσφορά τιμής σε μια κορυφαία πράγματι πράξη αντίστασης.
ΤΟ ΒΗΜΑ

Η πραγματικότητα για τη σιδηροδρομική “σύνδεση” των λιμένων Ελλάδας – Βουλγαρίας

Από
anixneuseis
-
9

 του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Ο κ. Τζέφρει Πάιατ, Αμερικανός πρέσβης στην  Αθήνα, σε συνέντευξή του στην Κυριακάτικη Καθημερινή της 17 Σεπτεμβρίου 2017, μεταξύ άλλων (πλωτός τερματικός σταθμός LNG στην Αλεξ/πολη, λιμάνι, αγωγοί ΤΑΡ & IGB) αναφέρθηκε και στη σιδηροδρομική διασύνδεση της Αλεξ/πολης με τη Βουλγαρία. Αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην ιδέα της ανάπτυξης της Αλεξ/πολης ως ενεργειακού κόμβου «και επίσης ενός κόμβου μεταφορών, αν καταφέρετε –όπως είπε- να υλοποιήσετε τη σιδηροδρομική σύνδεση με τη Βουλγαρία». Ένα μήνα μετά, ο κ. Κων/νος Μπίτσιος, εκτελεστικός αντιπρόεδρος του ΣΕΒ, δηλαδή εκπρόσωπος μιας ομάδας επιχειρηματιών, που τους αφορούν άμεσα οι μεταφορές, σε άρθρο του στην Καθημερινή στις 14 Οκτωβρίου 2017, σημείωνε ότι τουλάχιστον μια αμερικανική εταιρεία ενδιαφέρεται για το λιμάνι της Αλεξ/πολης με στόχο να καταστεί ενεργειακό hub με τη διοχέτευση αμερικανικού φυσικού αερίου αλλά και κέντρο logistics «εάν υλοποιηθεί η σιδηροδρομική σύνδεση με τη Βουλγαρία». Όμως, από πού αντλούν την πληροφόρηση ότι δεν υφίσταται σιδηροδρομική σύνδεση με τη Βουλγαρία; π.χ. μεταξύ Αλεξ/πολης – Μπουργκάς, μια άποψη ευρύτατα διαδεδομένη;

 

  1. Η σημερινή πραγματικότητα

Είναι εύλογο λοιπόν, οι πολίτες που διαβάζουν και ακούν όλα αυτά και παρακολουθούν στην τηλεόραση τους πρωθυπουργούς Ελλάδας – Βουλγαρίας να υπογράφουν στις 6 Σεπτεμβρίου στην Καβάλα συμφωνία που αφορά «τη σιδηροδρομική διασύνδεση τριών σημαντικών λιμανιών της Βόρεια Ελλάδας, της Αλεξ/πολης της Καβάλας και της Θες/νίκης με τρεις σημαντικές πόλεις της Βουλγαρίας, του Ρούσε, της Βάρνας και του Μπουργκάς», να είναι πεπεισμένοι ότι μέχρις ότου πραγματοποιηθεί η «σύνδεση», οι σιδηροδρομικές μεταφορές π.χ. μεταξύ Αλεξ/πολης – Μπουργκάς είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν. Όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Διότι πάντα υπήρχε σιδηροδρομική σύνδεση με τη Βουλγαρία, πάντα τα ελάχιστα ελληνικά φορτία που προορίζονταν για Βουλγαρία μεταφέρονταν μέσω της γραμμής Αλεξ/πολης – Ορμενίου – Σβίλεγκραντ και μέσω της γραμμής Θες/νίκης – Στρυμώνα – Προμαχώνα – Κουλάτας οπουδήποτε στη Βουλγαρία διότι το σιδηροδρομικό δίκτυο της γείτονος είναι πυκνότατο και συνδέεται με όλα τα λιμάνια της. Το πρόβλημα πάντα ήταν το λιμάνι της Αλεξ/πολης – σε αντίθεση με το λιμάνι της Θες/νίκης – το οποίο παραμένει αδρανές και αδυνατεί να αξιοποιήσει τη θέση του για την προώθηση του διαμετακομιστικού εμπορίου που ήταν και παραμένει το ζητούμενο. Επομένως η επίκληση της σιδηροδρομικής σύνδεσης  Ελλάδος – Βουλγαρίας που προβάλλεται εν μέσω κρίσης ως επιχείρημα για την εκτέλεση πολυδάπανων έργων δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αντίθετα μάλιστα:

Α . Το ελληνικό τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Αλεξ/πολης – Μπουργκάς, μήκους 178 km, έχει ανακαινιστεί πλήρως από το 2011 με σύγχρονα σιδηροδρομικά υλικά (σιδηροτροχιές UIC 54, στρωτήρες B70, συνδέσμους fosslow, σκύρα υψηλής σκληρότητας), έχει βελτιωθεί η χάραξή του εντός των υφιστάμενων ορίων απαλλοτρίωσης του ΟΣΕ, και έχει ανυψωθεί η ερυθρά σε επιλεγμένα τμήματα της γραμμής. Κόστισε ~120 εκ. ευρώ, αλλά μετά το πέρας της ανακαίνισης, εδώ και έξη χρόνια, «ξεχάστηκε» και δεν αξιοποιήθηκε ούτε για τη μεταφορά ενός τόνου εμπορευμάτων προς τη Βουλγαρία, λες και επιστρέψαμε στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά και το αντίστοιχο τμήμα της Βουλγαρίας έχει ανακαινιστεί. Μάλιστα ο Βούλγαρος πρωθυπουργός κ. Μπορίσοφ, κατά την Τρίτη Σύνοδο του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας – Βουλγαρίας στη Σόφια πέρυσι τον Αύγουστο, επαίρονταν γιαυτό. «Στο βουλγαρικό έδαφος, είχε δηλώσει, έχουν κατασκευαστεί οι σιδηροδρομικές γραμμές, παραμένουν μόνον οι τηλεπικοινωνιακές διασυνδέσεις και έτσι θα συνδέσουμε τις δύο θάλασσες» (Καθημερινή 2/8/2016). Γιατί τότε δεν εκτελείται μεταφορικό έργο; Διότι δεν υπάρχουν φορτία. Θα επαναλάβουμε ότι οι μόνοι που αξιοποίησαν την ανακαινισμένη γραμμή Αλεξ/πολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων  (προκειμένου να εκτελέσουν εργασίες στη δική τους γραμμή προς την Ευρώπη) αναδεικνύοντας την αξιοπιστία της, είναι οι γείτονές μας Τούρκοι, οι οποίοι  από την 1η Μαρτίου 2011 μέχρι την 19η Απριλίου 2011, δηλαδή εντός 40 ημερών προώθησαν 251 εμπορικούς συρμούς προς την Ευρώπη μεταφέροντας 10000 βαγόνια και ισάριθμους συρμούς αντιστρόφως προς τη Τουρκία, δηλαδή πραγματοποιήθηκε μεταφορικό έργο αδιανόητο για την ελληνική πραγματικότητα. Ούτε η έλλειψη ηλεκτροκίνησης, τηλεδιοίκησης -σηματοδότησης εμπόδισε τη μεταφορά ή καθόρισε τους ρυθμούς της. Μάλιστα αν δεν  υπήρχε η έλλειψη μηχανοδηγών ο ρυθμός της κυκλοφορίας θα ήταν πολύ υψηλότερος.

Γιατί δεν υπάρχουν φορτία; Διότι, αφενός, το λιμάνι της Αλεξ/πολης, το οποίο, πριν 100 χρόνια κηρύχθηκε με τη Συνθήκη περί Θράκης στο πλαίσιο της Συνθήκης των Σεβρών, λιμάνι «διεθνούς ενδιαφέροντος», ακόμη αναζητά το ρόλο του, και 27 χρόνια μετά το 1990 και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας που εκτόξευσε γεωπολιτικά την περιοχή, αποδεικνύεται ανίκανο να αξιοποιήσει την αξία που προσέλαβε, ως λιμάνι διαμετακομιστικού εμπορίου. Αφετέρου είναι και η αποβιομηχάνιση της χώρας με την απαξίωση των βιομηχανικών ζωνών Άβαντα Αλεξ/πολης, Κομοτηνής και Ξάνθης καθώς και η απαξίωση του πρωτογενούς τομέα που έχουν εκμηδενίσει και τα ελληνικά φορτία.

Όπως προαναφέρθηκε, ανέκαθεν μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, υπήρχε δυνατότητα αποστολής εμπορευμάτων σιδηροδρομικά από την Αλεξ/πολη και τη Θράκη γενικότερα στο Μπουργκάς και αλλού. Δεν εμπόδισε ποτέ η, τότε,  παλαιότητα της σιδηροδρομικής γραμμής. Διότι η παλαιότητα μιας σιδηροδρομικής γραμμής αντιμετωπίζεται με την επιβολή περιορισμών στην ταχύτητα των αμαξ/χιών και την τακτικότερη συντήρηση, γεγονός που δεν επηρέαζε ποτέ τη δυνατότητα εμπορευματικών μεταφορών. Αλλά και για άλλους λόγους: Διότι παντού και πάντοτε η κυκλοφορία των επιβατικών  αμαξ/χιών. έχει προτεραιότητα έναντι των εμπορικών με αποτέλεσμα οι τυχόν δυσλειτουργίες της κυκλοφορίας (π.χ. καθυστερήσεις) να επιβαρύνουν σωρευτικά το δρομολόγιο των εμπορικών αμαξ/χιών. Γιαυτό η μέση ταχύτητα του δρομολογίου μιας εμπορικής αμαξ/χίας υπολείπεται πολύ της μέγιστης επιτρεπόμενης ταχύτητας μιας γραμμής. Υπάρχουν όμως και πρόσθετοι λόγοι: Επειδή ακούτε συνεχώς να προβάλλουν την ταχεία σιδηροδρομική σύνδεση Αλεξ/πολης – Μπουργκάς – Βάρνας – Ρούσε, ποια νομίζετε ότι είναι η μέγιστη επιτρεπόμενη ταχύτητα για τους εμπορικούς συρμούς; Στη χώρα μας η ανωτάτη ταχύτητα για την εμπορευματική κυκλοφορία είναι 80km/h. Στη Μ. Βρετανία είναι 60 μίλια ανά ώρα ή 96km/h και για τα «intermodal» εμπορικά τρένα 75 μίλια ανά ώρα ή 120 km/h, λόγω του ασφαλέστερου φορτίου που μεταφέρουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη σήραγγα Γκότχαρντ της Ελβετίας, τη μεγαλύτερη παγκοσμίως, στην οποία θα διακινούνται καθημερινά 260 εμπορικά τραίνα και 65 επιβατικά, η ταχύτητα των επιβατικών αμαξοστοιχιών ορίστηκε στα 200 km/h, ενώ των εμπορικών περιορίστηκε στα 100 km/h. Ο σιδηροδρομικός άξονας Αλεξ/πολης – Μπουργκάς είναι εμπορικός άξονας και το ελληνικό τμήμα του, μετά την ανακαίνισή του, υπερκαλύπτει τις απαιτήσεις αυτές των 100km/h, 120km/h.

Β. Όσον αφορά την ηλεκτροκίνηση, η επένδυση αυτή πραγματοποιείται όταν τα φορτία που προβλέπεται να διακινηθούν υπερβαίνουν ένα συγκεκριμένο όριο ώστε το κόστος της ηλεκτρικής έλξης να καταστεί φθηνότερο από αυτό της ντηζελοκίνησης. για να είναι η επένδυση παραγωγική και κερδοφόρα (βλ. συνημμένο Helmut Bendel κ.α. Die elektrise Lokomotive, σελ. 19, σχήμα 1.4/1, Berlin 1994). Διότι το κόστος της ηλεκτροκίνησης δεν περιορίζεται στο αρχικό ποσό της εγκατάστασης που είναι υψηλό, αλλά είναι καθημερινό (προσωπικό και ανταλλακτικά εισαγόμενα) για τη συντήρηση της. Μάλιστα η διαφορά ανάμεσα στη χώρα μας και στην Βουλγαρία εν προκειμένω είναι το κόστος της ενέργειας: Η Βουλγαρία, έχει το πυρηνικό εργοστάσιο στο Κοζλοντούι και υδατοπτώσεις, συνεπώς πολύ φθηνή ηλεκτρική ενέργεια, ενώ εμείς εισάγουμε ηλεκτρική ενέργεια. Ποιο είναι το όριο της μετάβασης από τη ντηζελοκίνηση στην ηλεκτροκίνηση; Σε σχετική ερώτηση που απηύθυνε ο γράφων στο Centre for Railway Research and Education που εδρεύει στο Πανεπιστήμιο του Birmingham, η απάντηση καθόριζε ότι: «Μια εμπειρική μέθοδος είναι ότι η ηλεκτροκίνηση αξίζει τον κόπο εάν κυκλοφορούν δύο κατ’ ελάχιστο επιβατικές αμαξοστοιχίες ανά ώρα και κατεύθυνση με τέσσερα και περισσότερα βαγόνια εκάστη και πληρότητα τουλάχιστον 50%. Μία εμπορική αμαξοστοιχία μήκους 600μ σε κάθε κατεύθυνση ανά ώρα θα ήταν πρόσθετο θετικό στοιχείο». Στη Γαλλία μάλιστα, που διακρίνεται για την πυρηνική παραγωγή ενέργειας το όριο αυτό υπολογίζεται κατ’ έτος σε 80.000 t/km, το οποίο απέχει έτη φωτός από την ελληνική πραγματικότητα.

  1. Οι δυνατότητες του λιμένα της Αλεξ/πολης. Μπορεί να ανταποκριθεί ο σιδηροδρομικός άξονας;

Ποια είναι τα φορτία που θα μπορεί να εξυπηρετήσει το λιμάνι της Αλεξ/πολης, όταν επιτέλους αξιοποιηθεί; Σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξ/πολη στις 21 Ιουλίου 2017, η PLANNING Α.Ε., η οποία ανέλαβε τη μελέτη αξιοποίησης του λιμένα Αλεξ/πολης, ενημέρωσε ότι, σύμφωνα με τα φορτία που προσδοκά να συρρεύσουν στο λιμάνι, κατά μέσον όρο θα δρομολογούνται ημερησίως 6 αμαξ των 25 βαγονίων των 2 twt (εμπορευματοκιβωτίων) έκαστο ενώ στο peak της απόδοσής του δεν θα υπερβαίνουν τις 12 αμαξ. των 25 βαγονιών.

Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι προ δεκαετίας και παλαιότερα όταν υφίστατο η παλαιά γραμμή δρομολογούνταν καθημερινά 11 τρένα (10 επιβατικά + 1 εμπορικό) προς Ορμένιο ενώ υπήρχε δυνατότητα για τη δρομολόγηση πολύ περισσότερων αμαξ. αν το απαιτούσαν οι ανάγκες, όπως προκύπτει από τους γραφικούς πίνακες κυκλοφορίας. Μεταξύ Αλεξ/πολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων, υφίστανται 13 σταθμοί. Ρυθμίζοντας τη λειτουργία των σταθμών, δηλαδή τον αριθμό των λειτουργούντων σταθμών και το εύρος λειτουργίας τους, μπορείς να ρυθμίζεις τη χωρητικότητα του σιδηροδρομικού άξονα, να αυξομειώνεις δηλαδή τον αριθμό των κυκλοφορούντων αμαξ/χιών που μπορεί να εξυπηρετήσει η γραμμή. Η χωρητικότητα αυτή μπορεί στον συγκεκριμένο άξονα να ανταποκριθεί σε πολύ μεγάλο αριθμό εμπορικών αμαξ/χιών, πολλαπλάσιο του 12, χωρίς μάλιστα καθυστερήσεις στα δρομολόγια αφού η επιβατική κυκλοφορία είναι υποτυπώδης λόγω της αστυφιλίας και της μετανάστευσης. Επομένως οι 12 εμπορικές αμαξ/χίες δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης.

Γιατί γράφονται όλα αυτά; Για να γίνει κατανοητό ότι ο υφιστάμενος σιδηροδρομικός άξονας Αλεξ/λης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει τα μέγιστα προβλεπόμενα φορτία. Είναι, δηλαδή, δυνατή η κυκλοφορία των εμπορικών αμαξ/χιών με τις μέγιστες επιτρεπόμενες ταχύτητες αλλά και η χωρητικότητά της μπορεί να ανταποκριθεί σε μεγάλο αριθμό δρομολογίων. Πρόσθετα, η γραμμή έχει πολύ ήπιες κλίσεις γεγονός που εξυπηρετεί τα μέγιστα τις εμπορικές μεταφορές. Για να γίνει αντιληπτή η σημασία των κλίσεων της γραμμής στις μεταφορές θα αναφέρω ότι ως μεγαλύτερη συμβολή της σήραγγας Γκότχαρντ στην Ελβετία στην προώθηση των μεταφορών δεν θεωρήθηκε η αύξηση της ταχύτητας αλλά η αύξηση κατά 44% του μέγιστου φορτίου που μπορεί να μεταφέρει μια εμπορική αμαξ/χία λόγω των ήπιων κλίσεων της γραμμής που επετεύχθησαν. Μάλιστα, θα πρέπει να διευκρινιστεί πως όταν εξαγγέλλεται η δημιουργία σιδηροδρομικού δικτύου υπερταχείας κυκλοφορίας, αυτό σημαίνει την ανακατασκευή ολόκληρης ή μεγάλου τμήματος της γραμμής στην οποία αναφερόμαστε. Διότι απαιτείται επαναχάραξή της με τη βελτίωση των καμπυλών ώστε να επιτευχθούν ταχύτητες π.χ. των 160, 180, 200km/h και άνω. Απαιτείται δηλαδή ένα τεράστιο κόστος το οποίο δεν θα προσθέσει τίποτα απολύτως στις εμπορευματικές μεταφορές στον άξονα Αλεξ/πολης – Ορμενίου. Επομένως καμία πρόσθετη επένδυση δεν είναι αναγκαία στη γραμμή Αλεξ/πολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων και τα χρήματα θα πρέπει να κατευθυνθούν στην παραγωγή που θα δώσει θέσεις εργασίας και θα δημιουργήσει φορτία, αλλά και στο λιμάνι, διότι εξ αιτίας του λιμένος το διαμετακομιστικό εμπόριο μεταξύ Αλεξ/πολης – Βουλγαρίας ήταν και είναι μηδενισμένο.

  1. Η Θεσσαλονίκη και η Καβάλα

Όσον αφορά το λιμάνι της Θες/νίκης, αυτό πάντα ήταν συνδεδεμένο με τη Βουλγαρία μέσω της γραμμής Στρυμώνα – Προμαχώνα – Κουλάτας ή και μέσω της γραμμής Θες/νίκης – Αλεξ/πολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων ανάλογα με τον προορισμό των φορτίων τα οποία ήσαν περιορισμένα. Μάλιστα επειδή το σιδηροδρομικό δίκτυο της Βουλγαρίας είναι τόσο πυκνό συγκριτικά με το Ελληνικό, η σιδηροδρομική πρόσβαση της Αλεξ/πολης και της Θες/νίκης στα λιμάνια του Μπουργκάς, της Βάρνας και του Ρούσε ήταν πάντα αυτονόητη.

Όσον αφορά το λιμάνι της Καβάλας, το οποίο είναι ιδανικό λιμάνι κρουαζιέρας, ποιά εμπορευματική προοπτική έχει εν μέσω της Θεσ/νίκης και της Αλεξ/πολης που εξυπηρετούνται με κάθετους άξονες; Επί πλέον για να προωθηθούν τα φορτία από το λιμάνι της Καβάλας προς την Ανατολή ή την Ευρώπη θα πρέπει να διέλθουν από τα ορεινά τμήματα της Κίρκης Έβρου ή του Παρανεστίου Δράμας με κλίση ~30 τοις χιλίοις που είναι αντιπαραγωγική και αντιοικονομική για μαζικές μεταφορές. Γιατί τα εμπορικά πλοία να προσεγγίσουν την Καβάλα και όχι τη Θεσ/νίκη ή την Αλεξ/πολη ώστε να αποφευχθούν τα πρόσθετα χιλιόμετρα χερσαίας μεταφοράς μεταξύ Καβάλας – Τοξοτών – Αλεξ/πολης ή Καβάλας – Τοξοτών – Θεσ/νίκης και οι καθυστερήσεις, μειώνοντας το κόστος μεταφοράς των εμπορευμάτων; Γιαυτό μόνον επικουρικά μπορεί να λειτουργήσει προς τα λιμάνια της Αλεξ/πολης και της Θες/νίκης. Όμως αν τελικά συνδεθεί σιδηροδρομικά με τους Τοξότες Ξάνθης, θα πρέπει παράλληλα να κατασκευασθεί το έργο μεταξύ Μέστης – Ποταμού στον ορεινό όγκο της Κίρκης, για το οποίο η ΕΡΓΟΣΕ είχε ολοκληρώσει τη μελέτη, ώστε η κλίση ~30 τοις χιλίοις να μειωθεί σε εκμεταλλεύσιμα επίπεδα και να ακολουθήσει το τμήμα Θες/νίκης – Καβάλας στα πλαίσια της σιδηροδρομικής Εγνατίας, αν υλοποιηθεί, ώστε να παρακαμφθεί και ο ορεινός όγκος του Παρανεστίου Δράμας.

 

  1. Συμπέρασμα

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι ανέκαθεν υπήρχε σιδηροδρομικό δίκτυο ανάμεσα σε Θες/νίκη, Αλεξ/πολη, Μπουργκάς, Βάρνας και Ρούσε. Μάλιστα, σήμερα ο άξονας Αλεξ/πολης – Μπουργκάς έχει αναβαθμιστεί και μπορεί να ανταποκριθεί στις οποιεσδήποτε μεταφορικές ανάγκες προκύψουν,. Μια χώρα σε κρίση θα επένδυε τα χρήματα αυτά στην ανάπτυξη της περιοχής που έχει απαξιωθεί παραγωγικά και στο λιμάνι της Αλεξ/πολης το οποίο 27 χρόνια μετά την γεωοικονομική του αναβάθμιση παραμένει σε χειμερία νάρκη με συνέπεια να παραμένει αναξιοποίητη η προνομιούχα θέση του για την ανάπτυξη του διαμετακομιστικού εμπορίου, που παραμένει μηδενισμένο.

Μακροδημόπουλος   Δημήτρης

σ. Πολιτικός  Μηχανικός ΑΠΘ

τ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

MSc in Rail Systems Engineering

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

14-11-2017

 

 

 

 

 

 

«Οι πλούσιοι τραβούν την οικονομία ; ένα ερώτημα υπεκφυγής»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό είναι το ερώτημα που θέτουν οι αριστερής προσέγγισης Γάλλοι αναλυτές και πολιτικοί από τότε που η κυβέρνηση του Emmanuel Macron ψήφισε μέτρα ελάφρυνσης του κεφαλαίου με την προσδοκία της για να γίνουν περισσότερες επενδύσεις, να αναπτυχθεί παραπάνω η επιχειρηματικότητα, η καινοτομία,  η επαγγελματική ενσωμάτωση και η κοινωνική ένταξη περισσότερων ατόμων. Βλέπε το σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 23-10-2017, «Πρόεδρος των πλουσίων ή πρόεδρος των ρίσκων ο Μακρόν ;» http://www.anixneuseis.gr/?p=177579

Βέβαια οι θέτοντες με αυτόν τον τρόπο το ερώτημα, έχω τη γνώμη ότι υπεκφεύγουν από την πραγματικότητα γιατί δεν τολμούν να ρωτήσουν πληρέστερα «Οι πλούσιοι ή οι φτωχοί ή και οι δυο μαζί τραβούν την οικονομία μπροστά;», αφού είναι, ως γνωστόν, υπέρμαχοι της «ταξικής πάλης» η οποία θεωρεί «ταξικούς εχθρούς» τους μεν με τους δε. Η κοινωνική συναίνεση που διαμορφώνει, στις προηγμένες χώρες της Σκανδιναβίας και αλλού, συνθήκες πολιτικής σταθερότητας, κοινωνικής γαλήνης, επενδυτικού κλίματος, δημιουργικής επιχειρηματικότητας και απασχόλησης είναι ξένη με αυτούς τους αναλυτές και πολιτικούς. Το ζήσαμε και συνεχίζουμε να το ζούμε και στη χώρα μας με την καθ’ημάς αριστερά (ή εμείς ή αυτοί) με τραγικά αποτελέσματα πτώχευσης και κοινωνικής παρακμής. Θέτοντας έτσι το ερώτημά τους «Οι πλούσιοι τραβούν την οικονομία;», θέλουν να προεξοφλήσουν ότι οι φορολογικές ελαφρύνσεις στο κεφάλαιο από τον Μακρόν δεν θα του φέρουν το προσδοκώμενο αναπτυξιακό αποτέλεσμα και τη μείωση της γαλλικής ανεργίας στο 7% (που είναι ο κυβερνητικός του στόχος σε 5 χρόνια) από το 10% σήμερα. Γιατί τα «υπερκέρδη τους οι Γάλλοι πλούσιοι δεν θα τα επανεπενδύσεων σε παραγωγικές δουλειές, θα τα κερδοσκοπήσουν σε άυλες χρηματιστηριακές αξίες ή θα τα τοποθετήσουν σε πλάκες χρυσού, πολύτιμους λίθους, πολυτελή σκάφη αναψυχής και βίλες ή θα τα παρκάρουν στα paradise papers». Έχουν 100% άδικο επί αυτών των υπαρκτών τάσεων των πλουσίων οι αριστεροί ; Ασφαλέστατα και όχι. Κάπως έτσι κινείται το μεγάλο κεφάλαιο παγκοσμίως και διαχρονικά. Έχουν 100% δίκαιο ; Ασφαλέστατα και όχι. Σε όποιες χώρες υπήρξε κοινωνική συναίνεση (social consensus) και όχι «ταξική πάλη», τα επενδυτικά, τα επιχειρηματικά και τα αποτελέσματα της επαγγελματικής και κοινωνικής ένταξης των ανθρώπων ήταν καλύτερα. Όχι άριστα. Όμως ένας αριστερός συνομιλητής μας θα μας έλεγε έξυπνα εδώ «το άριστο είναι εχθρός του καλού». Βλέπε το σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 05-09-2017, «Γαλλικό κοινωνικό μοντέλο, ξάδελφο των σκανδιναβικών, η φιλοδοξία του Μακρόν», http://www.anixneuseis.gr/?p=174464

Δίχως καμία αμφιβολία ο Emmanuel Macron, με την αναπάντεχη νίκη του το 2017, προκάλεσε ανατροπή του γαλλικού δικομματισμού (Αριστεράς-Δεξιάς), με τα ακροδεξιά και ακροαριστερά κομματικά συμπληρώματά του της 5ης γαλλικής δημοκρατίας από το 1958. Τούτο, όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, επέφερε στους ηττημένους αρχικά μια σαστιμάρα, την οποία ακολούθησε η οργή τους, η ενδοπαραταξιακή φαγωμάρα, οι διασπάσεις   και η εκτόξευση εναντίον του Γάλλου προέδρου διαφόρων χλευασμών, όπως π.χ. :

η «Προεδρία του Δία» (présidence jupitérienne) ή του «Ναπολέοντα Βοναπάρτη»,

ο Πρόεδρος που ισχυρίζεται ότι «οι Γάλλοι απεχθάνονται τις μεταρρυθμίσεις»,

ο Πρόεδρος που χαρακτήρισε ορισμένους Γάλλους «ως τεμπέληδες»,

ο «εκτός τόπου Πρόεδρος» (αυτό εσχάτως το λένε κάποιοι αιρετοί άρχοντες γιατί τους κόβει 13 δις ευρώ),

ο Πρόεδρος του οποίου το νέο κίνημα θα ορίσει τον Επικεφαλής του «δια ανατάσεως της χειρός»,

ο «Πρόεδρος των Πλουσίων»,

ο «Πρόεδρος των Επιτυχημένων» (les premiers de cordée), δανεισμένη ρήση από το μυθιστόρημα «Πρώτος του σκοινιού ανάβασης» του Roger Frison-Roche. Το οποίο εκδόθηκε το 1942 και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, όπως δείχνουν η σχετική αφίσα αριστερά και το σκίτσο δεξιά (του Geoffroy Clavel στον ιστότοπο HuffPos), στο οποίο ένας νέος αλπινιστής επιχειρεί να υπερβεί τον φόβο του από την υψομετρική ναυτία. Ως μια αναλογία μιας Γαλλίας στο χείλος του γκρεμού. Στον τελευταίο χλευασμό τους οι επικριτές του Μακρόν αναφέρονται στην εξής δήλωσή του κατά την τηλεοπτική του συνέντευξη στο κανάλι Tf1 στις 15 Οκτωβρίου : «Δεν πιστεύω», είπε, «στη γαλλική ζήλια που συνίσταται στο να λέει ότι οι επιτυχημένοι άνθρωποι πρέπει να φορολογούνται (…). Θέλω να γιορτάζουμε αυτές τις επιτυχίες. Εάν αρχίσουμε να πετροβολούμε τους πρωτοπόρους, όλοι θα καταρρεύσουμε». Με αυτή την πρόταση, ο Μακρόν εξέφραζε μια πεποίθηση που είναι προφανώς στο επίκεντρο του οικονομικού και κοινωνικού λογισμικού του. «Μια πεποίθηση που είναι, ωστόσο, με πολλούς τρόπους εσφαλμένη», ισχυρίζεται ο δημοσιογράφος Guillaume Duval  στις 13/11/2017, στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Alternatives Economiques, στο άρθρο του : «Οι πλούσιοι τραβούν την οικονομία;». Οι πλούσιοι, «οι πρώτοι του σκοινιού ανάβασης» κατά τον Μακρόν, πρέπει να απαλλάσσονται  από τον φόρο επειδή θα τονώσουν τη δημιουργία πλούτου. Μια πεποίθηση παρά  μια οικονομική πραγματικότητα. Έτσι συνοψίζει ο αρθρογράφος την άποψή του. Δεν γνωρίζω, αν ο εν λόγω αρθρογράφος έχει πληροφορηθεί τα «αναπτυξιακά επιτεύγματα» της ασκούμενης ταξικής (κατά τον κ. Χουλιαράκη) φορολογικής πολιτικής της Ελλάδας από το 2015 μέχρι σήμερα η οποία οδήγησε στο κλείσιμο ή στην μετοίκιση στη Βουλγαρία και Κύπρο χιλιάδων επιχειρήσεων στο όνομα της αναδιανομής του εισοδήματος από τους έχοντες στους μη έχοντες με συσσίτια ή κουπόνια σίτισης ή «κοινωνικά μερίσματα».

Κατά την σεβαστή άποψη του Guillaume Duval  η φορολογική πολιτική του Emmanuel Macron, που ελαφρύνει τους έχοντες για να επενδύσουν, θα οδηγήσει σε απώλεια φορολογικών εσόδων και συνακόλουθα σε περικοπές δαπανών για να την αντισταθμίσει αυτήν την απώλεια. Το ότι οι κοινωνικές δαπάνες της Γαλλίας το 2014 ήταν 34,3% του γαλλικού ΑΕΠ, όταν στη Γερμανία ήταν 29,1% του ΑΕΠ, 28,7% του κοινοτικού μέσου όρου και οι γαλλικές δημόσιες δαπάνες την ίδια χρονιά ήταν 57,3% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος των 28 κρατών μελών ήταν 48,1%, μάλλον δεν φαίνεται να απασχολεί τον αρθρογράφο. Οι δημόσιες δαπάνες ίσως πρέπει να συνεχίσουν να αυξάνονται στη Γαλλία, κατά τον αρθρογράφο, μέσα από την φορολόγηση των πλουσίων Γάλλων; Δεν λέω έχει τα δίκια της αυτή η προσέγγιση, όμως τόσο ο François Hollande όσο και ο Nicolas Sarkosy αλλά και οι προγενέστεροι Γάλλοι Πρόεδροι δεν κατάφεραν να αντιστρέψουν την καμπύλη της ανεργίας μέσα από την υψηλή φορολογία.

Θα τα καταφέρει ο Μακρόν κάνοντας το αντίθετο ; Έτσι ισχυρίστηκε ο ίδιος προεκλογικά. Η «νεκροψία» θα το δείξει στο τέλος της πενταετίας του…

Πάντως σήμερα, ως Έλληνες, εμείς γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει η υψηλή φορολογία. Οικονομικό μαρασμό, υπανάπτυξη και κοινωνική αποδιάρθρωση σε βάρος κυρίως των φτωχότερων συμπατριωτών μας και της πρώην μεσαίας τάξης.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος

 

Η Ελλάδα στον αστερισμό Τράμπ- Ερντογάν.

Από
anixneuseis
-
0

Η εξωτερική πολιτική και η άμυνα της χώρας αποτέλεσαν το αντικείμενο της εκπομπής “Τομές στην Επικαιρότητα”, της TV-100 στις 9 Νοεμβρίου 2017.

Προσκεκλημμένοι, ο πρέσβης ε.τ. Αλέξανδρος Μαλλιάς και ο ταξίαρχος ε.α. Γεώργιος Κοκόνογλου.

Αφορμή το βιβλίο του κ. Μαλλιά: Η Ελλάδα στον αστερισμό του Τράμπ και του Ερντογάν.

«Μπούμερανγκ» για Σ. Αραβία η παρέμβαση στον Λίβανο

Από
anixneuseis
-
0

Το σχέδιο του Ριάντ να στρέψει τον Λίβανο κατά της Χεζμπολάχ μπορεί να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Η μυστηριώδης «εξαφάνιση» του πρωθυπουργού Χαρίρι και ο πόλεμος στην Υεμένη.

Δημοσιεύθηκε: 15 Νοεμβρίου 2017 – 07:53

Της Roula Khalaf

 Στον Λίβανο αρέσει το πολιτικό μυστήριο. Από τις ελίτ ως τους απλούς πολίτες, από τα παιδιά ως τους παππούδες, είναι μια χώρα στην οποία όλοι μιλούν για πολιτική και όλοι έχουν μια γνώμη. Και σπάνια υπάρχουν πιο πικάντικες ειδήσεις απ’ ό,τι την προηγούμενη εβδομάδα.
Ακόμα και αυτοί που σαν και μένα έφυγαν από τη χώρα πριν από πολύ καιρό, έμειναν άναυδοι από τη συγκλονιστική εμφάνιση του πρωθυπουργού του Λιβάνου Σαάντ Αλ Χαρίρι σε κρατικό τηλεοπτικό κανάλι της Σαουδικής Αραβίας, για να ανακοινώσει την παραίτησή του και να επιτεθεί στο Ιράν. Έφυγε από τη Βηρυτό ξαφνικά και χωρίς να πει σε κανέναν τα σχέδιά του.

Τα σενάρια άρχισαν να κυκλοφορούν με φρενήρεις ρυθμούς. Τον έχουν απαγάγει, είναι ελεύθερος, είναι μέρος μιας συνωμοσίας, τον πρόδωσαν, η φημολογία ήταν ασταμάτητη. Οι περισσότεροι είχαν πειστεί πως ο κ. Χαρίρι δεν ήταν αυτός που είχε τον έλεγχο των πράξεών του: η Σαουδική Αραβία είχε πάρει τον έλεγχο και ετοιμαζόταν να χρησιμοποιήσει τον Λίβανο ως το θέατρο της επόμενης αντιπαράθεσης με το Ιράν. (Ο πρόεδρος του Λιβάνου επίσης αρνήθηκε να δεχθεί την παραίτηση του πρωθυπουργού μέχρι να επιστρέψει πίσω).

Η παρέμβαση ξένων δυνάμεων δεν είναι κάτι νέο για τον Λίβανο. Ο κ. Χαρίρι είναι πρωθυπουργός και ταυτόχρονα ο άνθρωπος της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας στη χώρα. Ο βασικός του αντίπαλος, η σιιτική Χεζμπολάχ, είναι η πιο ισχυρή πολιτική δύναμη στη χώρα και εκπρόσωπος του Ιράν. Το ότι οι δύο τους συνυπάρχουν, χωρίς να εμπλακούν στις συγκρούσεις δι’ αντιπροσώπων μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας, οφείλεται εν μέρει στη σιωπηρή ανοχή των δύο περιφερειακών δυνάμεων.

Το ακριβές κίνητρο πίσω από την απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να ακυρώσει αυτή τη συνεννόηση είναι μέρος του μυστηρίου. Αλλά συνέβη μία ημέρα αφότου ο κ. Χαρίρι συνάντησε τον Αλί Άκμπαρ Βελαγιάτι, ανώτατο σύμβουλο του Ιρανού ηγέτη. Εμφανίστηκε ο Λιβανέζος πρωθυπουργός πολύ φιλικός με τον Ιρανό αξιωματούχο; Πιθανόν.

Από τότε που ο κ. Χαρίρι «εξαφανίστηκε», κυκλοφόρησαν διάφορα σενάρια για το μέλλον του. Ορισμένοι αξιωματούχοι στη Βηρυτό υποστήριξαν πως απάχθηκε από το αεροδρόμιο και εξαφανίστηκε για μία ημέρα, ενώ άλλοι ότι του τα έψαλε ο πρίγκιπας διάδοχος και de facto ηγέτης της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και στη συνέχεια κατευθύνθηκε στο ξενοδοχείο Ritz, όπου κρατούνται οι ύποπτοι για διαφθορά.

Πίσω στη Βηρυτό ωστόσο, οι άνθρωποι δεν ήξεραν αν πρέπει να γελούν ή να κλαίνε με τον εξευτελισμό από το Ριάντ. Είναι άλλο να γνωρίζεις ότι οι πολιτικοί σου εξυπηρετούν και συμφέροντα τρίτων και άλλο να τους βλέπεις να υπακούν σε μια άλλη δύναμη.

Καθώς οι εικόνες του κ. Χαρίρι κυκλοφορούσαν στην πρωτεύουσα, οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων αναρτούσαν εικόνες με τον Τεν Τεν να ψάχνει τον Χαρίρι. Το Σαββατοκύριακο, δρομείς στον μαραθώνιο της Βηρυτού κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν «θέλουμε πίσω τον πρωθυπουργό μας». Κατά εντελώς ειρωνικό τρόπο, ο Χασάν Νασράλα, ο αρχηγός της Χεζμπολάχ, έδωσε ομιλία στην οποία αποκηρύσσει τη «σύλληψη» από τους Σαουδάραβες ως μια προσβολή για τον Λίβανο.

Καθώς οι δυτικές κυβερνήσεις ασκούν πίεση στη Σαουδική Αραβία να στείλει πίσω τον κ. Χαρίρι, την Κυριακή κυκλοφόρησε η είδηση πως μια Λιβανέζα δημοσιογράφος κατευθύνεται προς το Ριάντ για να πάρει συνέντευξη από τον πρωθυπουργό. Πιο περίεργο και από τη selfie που έβγαλε η παρουσιάστρια talk show Πάουλα Γακουμπιάν σε ιδιωτικό αεροπλάνο, ήταν το γεγονός πως δεν είχε συνεργείο μαζί της…

Στη συνέντευξη, ο κ. Χαρίρι έδειχνε εξουθενωμένος αλλά επέμεινε ότι δρα σύμφωνα με την ελεύθερη βούλησή του και ότι θα επιστρέψει σύντομα στη Βηρυτό. Απέδωσε την περίεργη συμπεριφορά στην επιθυμία να προκαλέσει ένα «θετικό σοκ». Σε κάποιο σημείο έδειχνε ότι προσπαθεί να μη βάλει τα κλάματα, σε κάποιο άλλο άρχισε να κοιτάζει προς το μέρος ενός άνδρα που καθόταν στα δεξιά του. Εν τω μεταξύ, η κα Γιακουμπιάν ασχολούνταν με το κινητό της τηλέφωνο και προσπαθούσε να κάνει διάλειμμα για διαφημίσεις. Η συνέντευξη δεν βοήθησε να σταματήσουν οι θεωρίες συνωμοσίας στον Λίβανο.

Αλλά σε αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό μπορούσε να δει κανείς ενδείξεις για το μέλλον του Λιβάνου. Μέσω του κ. Χαρίρι, οι απαιτήσεις του Ριάντ ήταν ξεκάθαρες: η Χεζμπολάχ πρέπει να σταματήσει να βοηθάει τους υποστηριζόμενους από το Ιράν αντάρτες Χούτι στην Υεμένη ή διαφορετικά ο Λίβανος θα υποστεί οικονομικές κυρώσεις.

Η Υεμένη αποτελεί το βασικό δίλημμα στην εξωτερική πολιτική του βασιλείου και το διακύβευμα είναι μεγάλο γιατί η στρατιωτική επιχείρηση της Σαουδικής Αραβίας στη χώρα αποτελεί τον πρώτο πόλεμο του πρίγκιπα Μοχάμεντ. Πρέπει να κερδίσει, ακόμα και αν το κόστος είναι η αποσταθεροποίηση του Λιβάνου. Το πρόβλημα είναι ότι η επιτυχία στην Υεμένη δεν είναι εγγυημένη, ακόμα και αν η Χεζμπολάχ συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις των Σαουδαράβων.

Το Ιράν είναι ο βασικός προμηθευτής των Χούτι και δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει τη Χεζμπολάχ για να ενισχύσει τους αντάρτες.

Αλλά ίσως να μην αξίζει να κοιτάμε τη λογική έκβαση των πραγμάτων. Η πίεση του Ριάντ στον κ. Χαρίρι έχει σαν στόχο να στρέψει τον Λίβανο ενάντια στη Χεζμπολάχ. Αντίθετα, μπορεί να στρέψει τον Λίβανο ενάντια στη Σαουδική Αραβία.

http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1578079/mpoymerangk-gia-s-aravia-h-paremvash-sto-livano.html

Τα πρόσωπα πίσω από το δράμα της Ζιμπάμπουε

Από
anixneuseis
-
0

Η αγκίστρωση στην εξουσία του 93χρονου ηγέτη, οι προεδρικές βλέψεις της συζύγου του και η πορεία προς το πραξικόπημα. Ο ρόλος του επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων και ο «έτοιμος» για το ρόλο του διαδόχου.

Δημοσιεύθηκε: 16 Νοεμβρίου 2017 – 08:01

Του David Pilling

Robert Mugabe

Ο Robert Mugabe, 93 ετών, είναι ο μεγαλύτερης ηλικίας ηγέτης κράτους σε όλο τον κόσμο. Κάποτε θεωρούνταν ήρωας απελευθερωτής και δυνητικός επανιδρυτής της χώρας, αλλά τα 37 χρόνια στο τιμόνι της χώρας μετέτρεψαν την υπόσχεση σε καταστροφή. Το κόμμα του (Zanu-PF) στράφηκε όλο και περισσότερο στη βία και τον εκφοβισμό για να διατηρήσει την εξουσία. Αν και έγινε φιλάσθενος τα τελευταία χρόνια, συχνά αργοπορημένος σε συσκέψεις και ταξιδεύοντας συχνά στο εξωτερικό για ιατρική περίθαλψη, ο Mugabe αντιστάθηκε σε όλες τις προσπάθειες να απαλλαχθεί από τα καθήκοντά του, εκκαθαρίζοντας οποιονδήποτε φάνηκε να τον αμφισβητεί. Η εύθραυστη υγεία του πυροδότησε ένα φαύλο και μερικές φορές ανοικτό πόλεμο για τη διαδοχή του, με φατρίες στο Zanu-PF να ευθυγραμμίζονται πίσω από πιθανούς διαδόχους, πάντα δηλώνοντας απόλυτη πίστη στον Πρόεδρο. Μέχρι αυτή την εβδομάδα ο Mugabe σχεδίαζε προεδρικές εκλογές για την επόμενη χρονιά, που θεωρητικά μπορεί να του έδιναν μια ακόμα πενταετή θητεία. Οι στρατιωτικοί ηγέτες που κατέλαβαν την εξουσία δεν τον έχουν εκδιώξει ακόμα από τη θέση του προέδρου και έχουν υποσχεθεί την ασφάλεια του ίδιου και της οικογένειάς του.

Grace Mugabe

Η Grace Mugabe, σύζυγος του Mugabe και 40 χρόνια νεότερή του, έχει κάνει μια όλο και πιο ανοικτή προσπάθεια να τον διαδεχτεί στην προεδρία, ένας από τους καταλύτες της στρατιωτικής παρέμβασης. Την προηγούμενη εβδομάδα είπε σε διαδήλωση: Λένε ότι θέλω να γίνω πρόεδρος. Γιατί όχι. Δεν είμαι πολίτης της Ζιμπάμπουε; Κάποτε γραμματέας του Mugabe, είναι αντιπαθής σε πολύ κόσμο στη χώρα, ειδικά στο στρατό, καθώς θεωρείται εκδικητική και πολιτική οπορτουνίστρια, χωρίς κανένα ιστορικό στην μάχη για την απελευθέρωση. Συχνά ενεπλάκη σε δημόσιες διαμάχες, η πιο πρόσφατη στη Νότια Αφρική, όπου κατηγορήθηκε για ξυλοδαρμό μιας νεαρής γυναίκας που είπε ότι φλέρταρε τους πλειμπόι γιούς της. Η τύχη της αγνοείται.

Emmerson Mnangagwa

Ο Emmerson Mnangagwa, αντιπρόεδρος μέχρι που απολύθηκε την προηγούμενη εβδομάδα και έφυγε από τη χώρα, είναι σε ισχυρή θέση για να ηγηθεί της χώρας μετά την στρατιωτική παρέμβαση. Δεξί χέρι του Mugabe για περισσότερο από μισό αιώνα και γνωστός ως «κροκόδειλος», ένας ακτιβιστής και αντάρτης από τα νεανικά του χρόνια που ηγήθηκε των υπηρεσιών ασφαλείας τις πρώτες ημέρες της ανεξαρτησίας. Επέβλεπε την συντριβή της αντιπολίτευσης του Joshua Nkomo στο Matebeleland μεταξύ του 1982 και 1985, οπότε τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, πολλοί εξ αυτών άμαχοι. Μετά την προαγωγή του το 2014 σε αντιπρόεδρο θεωρήθηκε ως ο πιθανότερος διάδοχος του Mugabe. Ενεπλάκη όμως σε έναν αυξανόμενα σκληρό πόλεμο λέξεων με την κα Mugabe, κατηγορώντας την ότι προσπάθησε να τον σκοτώσει με δηλητηριασμένο παγωτό για να του αποσπάσει τις εξουσίες. Φίλοι του Mnangagwa λένε ότι πιστεύουν πως ετοιμάζεται να επιστρέψει στη χώρα του.

Constantino Chiwenga

Ο Constantino Chiwenga, ο άνθρωπος που είναι επικεφαλής του στρατιωτικού πραξικοπήματος είναι ο αρχηγός των «κοινών επιχειρήσεων», που χρησιμοποιούν δυνάμεις του στρατού, της αστυνομίας και της αεροπορίας. Μετείχε στη μάχη για την ανεξαρτησία, για χρόνια πιστό μέλος του Zanu-PF και κοντινός άνθρωπος του Mnangagwa. Ο Mugabe επέλεξε να απολύσει τον υπασπιστή του, όταν ο στρατηγός Chiwenga ήταν σε ταξίδι στην Κίνα και επί ημέρες κυκλοφορούσαν φήμες ότι ετοιμάζονταν να απολύσει και τον ίδιο τον αρχηγό. Τη Δευτέρα ο Chiwenga κάλεσε συνέντευξη τύπου για να δηλώσει ότι ο στρατός «δεν θα διστάσει να επέμβει» για να προστατεύσει την «επανάσταση» και ζήτησε να μπει τέλος στην εκκαθάριση συμμάχων του Mnangagwa. Την Τρίτη το Zanu-PF τον κατηγόρησε για «προδοτική συμπεριφορά», δήλωση που πέρασε την κόκκινη γραμμή και οδήγησε σε πραξικόπημα ξημερώματα Τετάρτης.

http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1578314/ta-prosopa-piso-apo-to-drama-ths-zimpampoye.html

1...2,9002,9012,902...3,026Σελίδα 2,901 από 3,026