Αρχική Blog Σελίδα 2900

Κλονίζονται τα θεμέλια του θρόνου του «Σουλτάνου»

Από
anixneuseis
-
0
  • (Φωτ.: EPA / Tumay Berkin)
Του Αμπντουλκαντίρ Σελβί (Abdulkadir Selvi) στη Hürriyet.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο φυλακισμένος Τουρκοϊρανός έμπορος χρυσού Ρεζά Ζαράμπ, που βρίσκεται σήμερα πίσω από τα κάγκελα στη Νέα Υόρκη, δεν θα μπορέσει να παρακολουθήσει την ακρόασή του στις 27 Νοεμβρίου. Υποστηρίζεται ότι κατά τον τελευταίο ενάμιση μήνα ο Ζαράμπ και οι δικηγόροι του διαπραγματεύονται με το δικαστήριο, έχουν αποσυρθεί από τη φυλακή και έχουν αποσταλεί στο Ομοσπονδιακό Κέντρο Κράτησης, το οποίο τελεί υπό τον έλεγχο των εισαγγελέων και των μυστικών υπηρεσιών.
Κανείς δεν πίστεψε ότι ο Ζαράμπ, γνωστός παγκοσμίως για την παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων στο Ιράν και τη σύλληψή του στην Τουρκία στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2013, ήρθε στις ΗΠΑ για να πάει ταξίδι το παιδί του.
Η άφιξή του στις ΗΠΑ θεωρήθηκε αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης. Λέγεται ότι ομολόγησε με αντάλλαγμα μια άδεια που θα του επιτρέψει να διατηρήσει τα περιουσιακά του στοιχεία εκτός Τουρκίας και να συνεχίσει την εμπορική του δραστηριότητα. Εάν ομολογήσει, η ιστορία θα διευρυνθεί περισσότερο και θα εκδοθεί ένα νέο κατηγορητήριο. «Κάτι βρομάει», έχει πει σχετικά ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Στις 14 Σεπτεμβρίου είχα γράψει στη Hürriyet για την κρυμμένη πλευρά της «επιχείρησης της CIA στην οποία έβγαλαν παρανόμως έναν Τούρκο αξιωματούχο της υπηρεσίας πληροφοριών για τον Ζαράμπ». Το πρώην μέλος της τουρκικής Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (MİT) Ενβέρ Αλταϊλί συνελήφθη και κατηγορήθηκε για παράνομη έξοδο του πρώην μέλους της MİT Μεχμέτ Μπαρινέρ από τη χώρα. Ο Μπαρινέρ, ο οποίος αποτάχθηκε από τη MİT μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία στις 15 Ιουλίου 2016, με την κατηγορία ότι είναι ύποπτος για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση του Γκιουλέν, είχε ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό. Διορίστηκε για να ακολουθήσει τον Ζαράμπ στη MİT, τον οποίο εισήγαγε το 2012. Μετά τη φυγή στο εξωτερικό, λέγεται ότι θα χρησιμοποιηθεί ως μάρτυρας στην υπόθεση Ζαράμπ εναντίον της Τουρκίας. Πιάστηκε σε μια επιχείρηση με τη συνεργασία της MİT, των δυνάμεων χωροφυλακής και της αστυνομίας. Στο κατηγορητήριο υπάρχουν επίσης επιστολές που έγραψε ο Ζαράμπ στον ανώτατο ηγέτη του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και στον πρώην πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. «Η οικονομική τζιχάντ της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν αποτελεί θρησκευτικό καθήκον για να εμποδίσει τη χώρα μας να πνιγεί οικονομικά», είπε ο Ζαράμπ.

Ρεζά Ζαράμπ (φωτ.: EPA/ Atilgan Ozdil)
Το τρίγωνο ΗΠΑ, FETÖ και Γερμανίας
Από την άλλη πλευρά της περίπτωσης Ζαράμπ, υπάρχει η FETÖ, το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν. Οι ΗΠΑ, αφού απέτυχαν να ανατρέψουν τον Ερντογάν μέσω της FETÖ στις 17-25 Δεκεμβρίου 2013, ασχολήθηκαν με την υπόθεση Ζαράμπ. Βλέπουμε ότι οι ΗΠΑ παρακολουθούν τον Ζαράμπ από το 2007 και πάτησαν το κουμπί για να ξεκινήσει η επίσημη διαδικασία μεταξύ 2010 και 2015.
Η κίνηση του χρήματος και το εμπόριο χρυσού του Ζαράμπ μέσω Τουρκίας, Ιράν και Αζερμπαϊτζάν, καθώς και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, έχουν εντοπιστεί.
Από το 2008 οι ΗΠΑ παρακολουθούν στενά πολλούς πολιτικούς και γραφειοκράτες από την Τουρκία στο πλαίσιο της «υπόθεσης Ζαράμπ». Και όταν στο επίκεντρο μπήκε ο Ερντογάν, ενεπλάκη και η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών. Αυτό είναι το τρίγωνο FETÖ, ΗΠΑ και Γερμανίας. Δεν βλέπουμε την ίδια εικόνα και στην απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου;
Τι θα κάνει η Τουρκία;
Για την Τουρκία υπάρχουν δύο επιλογές: Μπορούμε να κάνουμε ό,τι κάνει ο υπουργός Ενέργειας Μπεράτ Αλμπαϊράκ και να υποβαθμίσουμε την υπόθεση, κάνοντας λόγο για έναν επιχειρηματία που παραβίασε το εμπάργκο και είναι αναμεμιγμένος σε διακίνηση χρημάτων και χρυσού.
Ή μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια άλλη σημαντική υπόθεση για αντιπερισπασμό, παραμερίζοντας την υπόθεση Ζαράμπ.
Ο Ζαράμπ δεν είναι το «τέρμα», αλλά μια «ενδιάμεση στάση» στη συγκεκριμένη υπόθεση. Μέσω του Ζαράμπ, στόχος είναι ο Ερντογάν.
Μετάφραση: Παναγιώτης Μπαλακτάρης.

Η ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων και η άμυνα της Χώρας.

Από
anixneuseis
-
9

του Γιώργου Μουρουζίδη, ταξίαρχου ε.α.

Γιορτάστηκε εχθές με λαμπρότητα  σε όλη την Ελλάδα,  η ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων. Σκοπός των εορταστικών αυτών εκδηλώσεων είναι η τόνωση του ηθικού και η σφυρηλάτηση του φρονήματος των στελεχών, προς τα οποία  η πολιτεία οφείλει ιδιαίτερη τιμή, όχι μόνο γιατί υπερασπίζονται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, αλλά και γιατί βρίσκονται  παντού και πάντα,  όταν η κοινωνία τους  χρειάζεται.  

Πέρα όμως από την χθεσινή ημέρα, οι  Ένοπλες Δυνάμεις οργανώνουν, συμμετέχουν και εκτελούν  ένα πλήθος εκδηλώσεων και υποχρεώσεων, όπως :

25 Μαρ – 28 Οκτ,

Ημέρα  εορτής  Κλάδου ή  Όπλου,

Εορτή εκκλησίας στρατοπέδου,

Εορτή πολιούχου πόλης ή χωριού,

Εορτή απελευθέρωσης της περιοχής,

Συνδρομή στο μεταναστευτικό,

Συνδρομή  στις θεομηνίες,

Συμμετοχή σε επετείους, σε ημέρες μνήμης, κλπ.

Και πολλές ακόμα εκδηλώσεις και κοινωνικές ή θρησκευτικές υποχρεώσεις.

Στο σημείο αυτό ανακύπτουν ορισμένα ερωτήματα :

– Έγινε ποτέ καμιά σοβαρή μελέτη για την απώλεια του δυναμικού από τη συμμετοχή σε κάθε λογής εκδηλώσεων , σε βάρος άλλων ουσιαστικών και κύριων λειτουργικών ή εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων ;
– Από πότε έγινε παράδοση να διοργανώνει και να συμμετέχει ο στρατός, σε τόσες πολλές εκδηλώσεις  ;

– Κοστολογήθηκε  ποτέ η δαπάνη της υπηρεσίας  για τις δραστηριότητες αυτές ;

– Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς εάν υποσυνείδητα δημιουργείται στο μυαλό των στελεχών η εντύπωση, πως ίσως είναι διττή η αποστολή του στρατού ;

– Προβληματίστηκε ποτέ η ηγεσία, πολιτική και στρατιωτική, εάν στην συνείδηση των στελεχών εμπεδώνεται και ως κριτήριο απόδοσης, η κοινωνική διάσταση του Στρατού, που ενδεχομένως να σχετικοποιεί τα βασικά κριτήρια που αναφέρονται στην πολεμική  ικανότητα ;

–  Παρατήρησε κανείς ανάλογο φαινόμενα  σε προηγμένη χώρα ;

–  Ακόμα, ποιός είναι ο λόγος που ο στρατός παρελαύνει σε μικρές επαρχιακές πόλεις, μακριά από τα σύνορα ;  όταν μάλιστα πολλοί τοπικοί κάτοικοι και παράγοντες, μετέρχονται κάθε είδους μέσον, προκειμένου τα παιδιά τους να υπηρετήσουν τη θητεία τους στον τόπο τους.

Το άρθρο δεν έχει τον χώρο ούτε την πρόθεση να αναφερθεί στις συνθήκες ενσωμάτωσης  όλων αυτών των υποχρεώσεων, στην καθημερινή ατζέντα του Στρατού.

Προφανής είναι η ανάγκη εξορθολογισμού της συμμετοχής  του Στρατού σε δραστηριότητες εκτός της αποστολής του.

Το ζήτημα είναι ποιός θα αναλάβει την πρωτοβουλία αυτή.

Οι πολιτικές ηγεσίες  επωφελούνται από το έργο και την παρουσία του Στρατού εκτός των Στρατοπέδων, είτε απολαμβάνοντας  το αποτέλεσμα και τον αντίκτυπο της προσφοράς αυτής , είτε καλλιεργώντας πολιτικές  σχέσεις με  τους τοπικούς παράγοντες. Όλα σε κάθε περίπτωση ως ψηφοθηρική ανταπόδοση από την κοινωνία.

Οι στρατιωτικές ηγεσίες έχουν εθιστεί σε τέτοιες αποσαρθρωμένες λογικές και επιπλέον δεν προτίθενται να αναλάβουν πρωτοβουλίες, εξ’ αιτίας των οποίων μπορεί να τεθεί σε ΄΄κίνδυνο΄΄ η καριέρα τους. Τουναντίον δείχνουν να επιδιώκουν τις δημόσιες σχέσεις με ένταση μάλιστα τελευταία, ακόμα και μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.

Ο πόλεμος είναι πάνω απ’ όλα ένα γεγονός και η επιτυχής έκβαση του, προϋποθέτει βασικά,  Στρατό και Οικονομία.

Ένας  Στρατός με προβλήματα επάνδρωσης, σε μια χώρα που διανύει σοβαρή οικονομική κρίση  έχει την ευθύνη απέναντι στο μέλλον της πατρίδας να ομολογήσει, πως δεν είναι δυνατόν να ανταποκρίνεται με ακρίβεια και πληρότητα σε ότι του ανατίθεται ή σε ότι έχει καταστεί δήθεν ως ανυπέρβλητη παράδοση. Και η ευθύνη αυτή δεν μπορεί να αιωρείται αενάως ως απρόσωπη, ούτε να αντιμετωπίζεται με δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία.

Ο πολιτικός και στρατιωτικός κόσμος της χώρας, οφείλει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αντιληφθεί πως η πατρίδα έχει ανάγκη, από την συγκράτηση των δαπανών της υπηρεσίας σε παραγωγικούς σκοπούς, καθώς επίσης και από την προσήλωση των στελεχών του στρατού στην άμυνα της χώρας.

Γεώργιος Μουρουζίδης

With Iran on Its Doorstep, Israel Quietly Readies Game-Changing Air Power

Από
anixneuseis
-
0

By November 21, 2017

Two Israeli F-35 “Adirs” fly in formation and display the US and Israeli flags, Dec 6, 2016. USAF photo by 1st Lt. Erik D. Anthony via Wikipedia
 BESA Center Perspectives Paper No. 649, November 21, 2017

EXECUTIVE SUMMARY: Israeli air power now has capabilities beyond any yet seen in military history. Its aerial strike capabilities are likely to prove decisive to the outcome of any military action taken against Iran in Syria.

Iran has big plans to create a military outpost in Syria, right on Israel’s doorstep. From there, the Islamic Republic could threaten and attack Israel in the future.

Israel is currently employing two tools to try and prevent this from happening: diplomacy and deterrence. Diplomatically, Jerusalem is reaching out to global powers and the international community, informing them of the consequences of Iran’s actions in a bid to create pressure on Tehran. To achieve deterrence, Israel is making clear to Iran and its agents that it has no intention of allowing them to proceed with their plans.

But what can Israel do if these prevention efforts fail, as they might? In such a scenario, Israel would have to fall back on military action. Some of that action would likely involve Israel’s new aerial strike capabilities.

These recently developed capabilities might well surpass any display of air power seen in military history thus far. They are based on an ability to use precise intelligence, combined with precision-guided weaponry, to destroy up to several thousand targets in just a matter of hours.

This is a tool that the Israel Air Force, together with the Military Intelligence Directorate of the Israel Defense Forces (IDF), has been developing quietly over recent years. It is a game-changing capability that significantly boosts Israeli deterrence against its enemies. It also boosts actual war fighting capabilities, should these be called upon.

In recent weeks and months, there have been indications that Iran is testing the waters in Syria. It is seeing how far it can go, and how far it can push Israel’s red lines.

In November, a Western intelligence source shared satellite imagery with the showing a new Iranian base being built south of Damascus. The facility can house hundreds of personnel and vehicles. It is a mere 50 kilometers from Syria’s border with Israel, and represents the tip of the iceberg of Iran’s plans for Syria.

This month, during a visit to London, Prime Minister Benjamin Netanyahu told the BBC in an interview that the Iranians “want to bring their air force there, right next to Israel, they want to bring Shi’ite and Iranian divisions right next to Israel. They want to bring submarines. So we will not let that happen, we will resist it.”

Israel’s Kan News broadcaster also recently reported Iranian plans to set up a division in Syria made up of 5,000 soldiers, air force bases containing Iranian fighter jets, and Iranian naval bases on the Syrian coastline.

Iran has already deployed to Syria thousands of Shiite militia members recruited from across the Middle East. They have been armed and trained by the Iranian Republican Guards Corps and the elite overseas Iranian Quds Force.

The Iranians also run militia units made up of Syrian recruits. The Commander of the Quds Force, Qassem Solemani, was recently photographed in eastern Syria with members of one such militia, the al-Baqr Battalion. The Iranians also helped build up other Syrian military forces, like the 313 Battalion.

At the same time, Iran appears to have stepped up efforts to create missile factories on Syrian soil, which it can use to arm its chief Shiite proxy, Hezbollah. One of these factories was reportedly struck by Israel last month.

As ISIS crumbles and the remainder of the Syrian Sunni rebels face defeat in Syria, Iran, which runs Assad’s ground war, will be free to shift the focus of its Syrian presence towards Israel.

Israel is prepared to deal with this threat militarily if necessary, though the intelligence challenge would be considerable. Many of the targets in question would not be clear-cut Iranian military entities, but rather proxies and militias attempting to disguise themselves or embedded into the local environment. Still, Israel’s intelligence capabilities should be up to the job of detecting and monitoring the targets and passing them on to the air force.

So far, Israel has used its precision strike capabilities for pinpoint attacks on targets that are part of the Hezbollah–Iran weapons program. But these same strike capabilities can be activated on a grand scale. The same air power can also be directed against the Assad regime, which the Iranian axis has fought for years to rescue and preserve.

In theory, Israel could inform Iran that its treasured Assad regime would be in jeopardy if Israel’s red lines are crossed in Syria.

Needless to say, any major escalation in Syria would almost certainly draw in Hezbollah in Lebanon as well, as the two fronts are interlinked. The Syrian-Lebanese border has become more of an imaginary line on a map than a real international boundary, as Hezbollah moves weapons and fighters across it on a regular basis. Any escalation on the Syrian front could easily activate the Lebanese front.

The stakes in Syria are very high, and Israel remains committed to the objective of preventing conflict on its northern fronts. So far, it has succeeded in this goal.

Russia has thus far appeared to help restrain its radical allies in Syria, but its role in any potential escalation remains unclear.

But should Iran ignore all of Israel’s warnings, Israel’s new air power will likely prove decisive to the outcome of military action in this arena.

View PDF

This article was published by i24NEWS on November 14, 2017.

Yaakov Lappin is a Research Associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, where he recently published the study The Low-Profile War Between Israel and Hezbollah. He specializes in Israel’s defense establishment, military affairs, and the Middle Eastern strategic environment.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Yaakov Lappin
Yaakov Lappin
Military and strategic affairs correspondent, analyst. Specializes in Israel’s defense establishment, military affairs, and the Middle Eastern strategic environment. Author of the BESA study The Low-Profile War Between Israel and Hezbollah.

Το φάντασμα του ισλαμικού τόξου ως καρικατούρα

Από
anixneuseis
-
2

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Ένα από τα μυθεύματα των αρχών της δεκαετίας του 1990, μετά την κατάρρευση του λεγόμενου “ανατολικού μπλοκ” και του αμυντικού συστήματός του, ήταν η προσπάθεια συγκρότησης ενός μουσουλμανικού τόξου στα Βαλκάνια εκ μέρους της Τουρκίας. Γύρω από αυτό το “δεδομένο” υφάνθηκαν διάφορα αφηγήματα, επινοήθηκαν νέα ιδεολογήματα, εκπονήθηκαν δαπανηρά σχέδια επί χάρτου και συνδέθηκαν πολύ απτά συμφέροντα, οικονομικών, κοινωνικών και ιδεολογικών ομάδων. Αλλά ο ισχυρισμός περί μουσουλμανικού τόξου απείχε από την τότε διεθνοπολιτική πραγματικότητα και τα συγκεκριμένα δεδομένα της περιοχής.

Από την άλλη, ωστόσο, το αφήγημα περί μουσουλμανικού τόξου, συνέβαλλε και αυτό στη γενικότερη αναβίωση του σύγχρονου ελληνικού εθνικισμού και στο σχηματισμό των πολλαπλών  μορφών της σύγχρονης ελληνικής “ακροδεξιάς”.

Τα  πρώτα ιζήματα, τα πρώτα “κατακάθια”, στην ελληνική κοινωνία αυτής της εκτεταμένης μεταστροφής του ενδιαφέροντος   προς το εθνικό φαντασιακό, καταγράφονται τόσο με φαινόμενα, όπως ο ρηχός και χυδαίος αντιδυτικισμός-αντιφραγκισμός και  αντιμουσουλμανισμός του  δημοσιογράφου Γιώργου Σκαμπαρδώνη, όσο και με την πρώτη ιδεολογική και οργανωτική συγκρότηση των σκουρόχρωμων Αρίων της “Χρυσής Αυγής” – αυτού του ονείδους της ελληνικής κοινωνίας. Τα ζεύγη αυτής της συσχέτισης δύνανται να πολλαπλασιαστούν. Το παράδειγμα, ωστόσο, δεν είναι τυχαίο, αλλά επιχειρεί να αναδείξει το γεγονός ότι η ακροδεξιά  ρητορεία, σαν την υγρασία άρχισε να διαπερνά όλο το κοινωνικό σώμα, χωρίς, ωστόσο, εκείνη την περίοδο να εμφανιστεί ακόμη η μούχλα στην επιφάνεια των πραγμάτων για να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά της κοινής λογικής των πολιτών της ελληνικής δημοκρατίας. Ήταν μια περίοδος της πολιτικής ζωής του τόπου, όπου η ρητορεία περί “ευαισθησίας για τα εθνικά θέματα”, “συρρίκνωσης του ελληνισμού” κ.α. σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της, αναγορεύοντας  ως εθνικό ζήτημα κάθε εθνικιστική ιδεοληψία και εξοστρακίζοντας τον ορθό λόγο από την προσπάθεια άσκησης μιας ρεαλιστικής εξωτερικής πολιτικής. Η δεκαετία του 1990 υπήρξε μια περίοδος χαμένων ευκαιριών και συνεχών οπισθοδρομήσεων και η συμβολή σε αυτό του αναδυθέντος νεοεθνικισμού και των οργανώσεων του ήταν κάτι παραπάνω από καταλυτική: λειτούργησαν σαν “αυτεκπληρούμενη προφητεία”. Τα ποικιλόχρωμα νεοεθνικιστικά ρεύματα αναγγέλλοντας διαρκώς το τέλος και την καταστροφή της Ελλάδος, μεταφέροντας την πολιτική αντιπαράθεση από το “κοινωνικό” στο “εθνικό”, συνέβαλλαν στην ιστορική πραγματοποίηση της καταστροφής, την οποία έκαναν κύριο σημείο αναφοράς του δημόσιου λόγου τους . Η “εθνική καταστροφολογία” από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και εντεύθεν, συνέβαλλε στην εθνική ταπείνωση και στην καταστροφή του σήμερα. Ήταν μια περίοδος κατά την οποία το κοινωνικό εγκαταλείφθηκε στη δυναμική του δανεισμού και το πατριωτικό στην εθνικιστική ακρότητα και υστερία. Και τα δύο αφέθηκαν ανεξέλεγκτα στην αυθαιρεσία του κλεπτοκρατικού πολιτικού συστήματος και στην άναρχη πατρωνία των “εκσυγχρονιστών”. Και τώρα, αντί για το εξιλεωτικό “λόγω διδόναι” κάθε δημοκρατικής πρακτικής, αιωρείται στην ατμόσφαιρα της Ελληνικής Δημοκρατίας ως διαρκής ενοχή και ρυπαίνει ακατάπαυστα, με συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, τις συνειδήσεις των πολιτών, το κυνικό “μαζί τα φάγαμε”.

Και ενώ οι λογαριασμοί είναι ανοικτοί και ως προς τα συμβάντα του παρελθόντος, αλλά και ως προς τις επιλογές για τη διαμόρφωση του μέλλοντός μας, κάποιοι προσπαθούν να επαναφέρουν το μύθευμα του μουσουλμανικού τόξου και των κινδύνων στα βόρεια σύνορα της χώρας. Στο πλαίσιο αυτό πίσω από διάφορα προβλήματα στις διμερείς σχέσεις της Ελλάδος με τις γειτονικές χώρες ανακαλύπτεται πάντοτε η “δαιμόνια”  τουρκική διπλωματία και οι σχεδιασμοί της Άγκυρας ή το ουαχαβιτικό Ισλάμ της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο ετοιμάζεται να εξαπολύσει “τζιχάντ” κατά της Ευρώπης. Αυτές οι αναλύσεις εμφανίζονται στα λεγόμενα “έγκριτα φύλλα” των Αθηνών και οι αρθρογράφοι τους επικαλούνται ενίοτε διπλωματικές πηγές, αλλά δεν αναλύουν τα προφανή: αν για παράδειγμα η Σαουδική Αραβία υποδαυλίζει πράγματι έναν “ιερό πόλεμο” εναντίον της Ευρώπης με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού χαλιφάτου, είναι τόσο αφελείς οι σχεδιαστές της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής και ενισχύουν παντοιοτρόπως τις οικονομικές, πολιτικές, στρατιωτικές σχέσεις της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, με το συγκεκριμένο κράτος;

Και ενώ οι “σοβαροί” αναλυτές προσπαθούν να μας πείσουν για τους κινδύνους από το επιθετικό Ισλάμ, διάφοροι “περίεργοι” στο Διαδίκτυο επιτίθενται με ακροδεξιά ρητορεία στο ΝΑΤΟ και προτείνουν εντατικοποίηση των εξοπλισμών, αύξηση της στρατιωτικής θητείας, ενθάρρυνση της οπλοκατοχής και άλλα φαιδρά, τα οποία ενθυμίζουν εν πολλοίς τα εθνικιστικά φαντασιοκοπήματα των αρχών της δεκαετίας του 1990, τα οποία οδήγησαν τη χώρα στη διεθνή περιθωριοποίηση και στην οικονομική καταστροφή.

Έτσι η “διείσδυση στα Βαλκάνια” της εθνικιστικής ρητορικής έξαψης των πρώτων ετών της δεκαετία του 1990, επανέρχεται με αναφορές σε “διεκδικητική στάση και ενεργητική εξωτερική πολιτική”. Κάποιος Ραφαήλ Καλυβιώτης, ενός κάποιου “Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών” , βλέπει την αλβανική πλευρά να “βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τον εξ Ανατολής σουλτάνο και ορέγονται, μαζί με τα Σκόπια και τη Βουλγαρία, να περικλείσουν μέσω αυτού του νεοϊσλαμικού τόξου την Ελλάδα διεκδικώντας ευθέως εδάφη”. Και η πολιτική παραλογία φαίνεται να μην υστερεί σε τίποτε από τα ανάλογα φαινόμενα, τα οποία παρατηρήθηκαν στις αρχές της δεκαετία του 1990, όπου διάφοροι απαίδευτοι, μισογραμματισμένοι απόφοιτοι πανεπιστημίων, σχεδίαζαν το μέλλον του κόσμου και της χώρας στο γραφείο τους, πάνω από χάρτες και βασιζόμενοι στην αποδελτίωση του τύπου. Στο μεσοδιάστημα πολλοί από τους “γραφικούς” – έτσι τους αποκαλούσαν τότε, οι βολεμένοι του κλεπτοκρατικού καθεστώτος – έγιναν βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου και πολιτικοί παράγοντες του τόπου.

Το φαινόμενο αρχίζει να επαναλαμβάνεται με άλλους συνδυασμούς φαντασιοκοπημάτων και διεθνοπολιτικών “ανορθογραφιών” και τη θέση της αποδελτίωσης του τύπου παίρνει τώρα το Διαδίκτυο.  Ο ίδιος αρθρογράφος, αφού γράψει διάφορα αντιφατικά και αλλοπρόσαλλα στο άρθρο του υπό τον τίτλο “Εξωτερική πολιτική Κοτζιά, για γέλια και για κλάματα”, καταλήγει και στη λύση του προβλήματος: “Μόνη διέξοδος από το τέλμα, η παρούσα Βουλή να συμφωνήσει στον σχηματισμό κυβέρνησης εξωκοινοβουλευτικών προσωπικοτήτων και τεχνοκρατών για  ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, η οποία θα κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου”.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο εθνοσωτήρας προτείνει “κοινοβουλευτική δικτατορία”.

 Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι μέλος του Ε.Γ. της “Σοσιαλιστικής Προοπτικής” ( www.sopro.gr )

Τα ανοικτά μέτωπα και η αναγκαστική συμβίωση ΗΠΑ-Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0

ΗΠΑ και Τουρκία δεν εμπιστεύονται απόλυτα η μία την άλλη, ωστόσο είναι αναγκασμένες να διατηρούν στενούς δεσμούς. Τα συμφέροντα, τα σημεία τριβής, οι λεπτές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και ο ρόλος της Ρωσίας.

Δημοσιεύθηκε: 20 Νοεμβρίου 2017 – 07:59

Από τους συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, λίγοι είναι τόσο σημαντικοί -ή τόσο άστατοι- όσο είναι η Τουρκία. Τελευταία, οι διπλωματικές διαφωνίες μεταξύ των δύο χωρών είναι χειρότερες απ’ ό,τι συνήθως.

Σε μια προσπάθεια να αμβλυνθούν οι εντάσεις, ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον στις 7 Νοεμβρίου, για μια τετραήμερη περιοδεία που στόχο είχενα διευθετηθούν μια σειρά ζητημάτων. Όμως, παρά τις προσπάθειές του, ελάχιστοι είναι οι ξεκάθαροι τρόποι για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών, ή της διευθέτησης των νέων και περίπλοκων προβλημάτων που βρίσκονται μπροστά.

Δεσμοί φιλοδοξίας

Η σταθερότητα της Τουρκίας είναι κρίσιμης σημασίας για την επιτυχία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία δεν είναι μόνο μια οικονομική και διπλωματική δύναμη στην περιοχή, αλλά φέρνει και σημαντική στρατιωτική ισχύ για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους. Επιπλέον, η χώρα φιλοξενεί εκατομμύρια Σύρων προσφύγων και βοηθά στον περιορισμό των ροών της παράνομης μετανάστευσης προς την Ευρώπη. Επίσης, η Τουρκία είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και μια βασική πηγή εισαγωγών για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όμως η Τουρκία είναι και ένας προβληματικός εταίρος από πολλές απόψεις. Από την οπτική της Ουάσινγκτον, της χώρας ηγείται μια απολυταρχική κυβέρνηση που θέλει να συγκεντρώσει περισσότερες εξουσίες. Η Τουρκία είναι επίσης σύμμαχος της Ρωσίας, του μεγαλύτερου αντιπάλου των ΗΠΑ, κάτι που κατά καιρούς δυσκολεύει τη συνεργασία με την Άγκυρα υπό την «ομπρέλα» του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, τα συμφέροντα της Τουρκίας εξαρτώνται και από τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Τουρκία έχει τη 17η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Οι δραστηριότητες του αμερικανικού χρηματοοικονομικού τομέα έχουν την ικανότητα να έχουν επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, επηρεάζοντας δυνητικά την ανάπτυξη και την ευημερία της Τουρκίας.

Οι ΗΠΑ συντηρούν επίσης ένα βαθύ στρατιωτικό αποτύπωμα στην «πίσω αυλή» της Τουρκίας, σε περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος για την Άγκυρα, όπως είναι το Ιράκ. Τέλος, η στήριξη των ΗΠΑ έχει ενισχύσει πολλές χώρες του Αραβικού Κόλπου, περιλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, ενώ η εχθρότητα των ΗΠΑ έχει υπονομεύσει την οικονομία και τη διεθνή εικόνα του Ιράν.

Σύμμαχοι με επιφυλάξεις

Ένα πράγμα στο οποίο μπορούν να συμφωνήσουν ΗΠΑ και Τουρκία είναι πωςδεν έχουν συχνά κατά νου το συμφέρον η μία της άλλης. Σήμερα, όμως, ο κατάλογος των θεμάτων που προκαλούν αμφισβητήσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι πράγματι μεγάλος.

Η στήριξη του αμερικανικού στρατού στις Κουρδικές Μονάδες Λαϊκής Προστασίας στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία ενοχλεί την Τουρκία. Η Άγκυρα θεωρεί τους αντάρτες αυτούς ισοδύναμους με το PKK, που για δεκαετίες πολεμά την Τουρκία εντός των συνόρων της. Αν και οι ΗΠΑ καθησύχασαν κάπως την Τουρκία στο Κουρδικό ζήτημα, καθώς αντιτάχθηκαν στο πρόσφατο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του Ιρακινού Κουρδιστάν, ωστόσο η Άγκυρα θα συνεχίσει να βλέπει τη στήριξη της Ουάσινγκτον προς τις κουρδικές δυνάμεις ως προδοσία των δικών της επιτακτικών αναγκών στον τομέα της ασφάλειας.

Ένα άλλο σημείο τριβής που είναι απίθανο οι δύο πλευρές να λύσουν, αφορά την έκδοση του Φετουλά Γκιουλέν. Η Τουρκία έχει κατηγορήσει τον Ισλαμιστή κληρικό, ο οποίος μένει στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, ότι υποκίνησε την απόπειρα πραξικοπήματος κατά της κυβέρνησης του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τον Ιούλιο του 2016. Αν και αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου έχουν ξεκαθαρίσει πωςδεν σκοπεύουν να εμπλακούν με το αίτημα της Άγκυρας για έκδοση του θρησκευτικού ηγέτη, καθώς αυτό είναι στη δικαιοδοσία του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, ωστόσο το θέμα συμπεριλαμβανόταν στον κατάλογο των θεμάτων που συζήτησε ο Γιλντιρίμ με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μάικ Πενς στη συνάντησή τους στις 9 Νοεμβρίου. Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ ζήτησαν και αυτές χάρη: την απελευθέρωση αρκετών Αμερικανών που βρίσκονται κρατούμενοι στην Τουρκία, κάτι που η Άγκυρα έχει πει πως είναι αδύνατον να γίνει λόγω των δικών της δικαστικών διαδικασιών.

Αν και οι χώρες δεν θα σημειώσουν ιδιαίτερη πρόοδο στα θέματα αυτά, ωστόσο ίσως μπορέσουν να επιταχύνουν τον τερματισμό της «μάχης» τους με τις βίζες. Στις αρχές Οκτωβρίου, μετά τη σύλληψη από τις τουρκικές αρχές Τούρκου στελέχους του Αμερικανικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη για φερόμενους δεσμούς με τον Γκιουλέν, οι ΗΠΑ ανέστειλαν τις υπηρεσίες μη μεταναστευτικών βιζών για τους Τούρκους πολίτες.

Το περιστατικό αποκάλυψε την πεποίθηση της τουρκικής κυβέρνησης πως πολλές από τις απειλές κατά της κυριαρχίας και της ασφάλειάς της προέρχονται από μια μοναδική πηγή: τον εξόριστο κληρικό και τους ακόλουθούς του. Η Ουάσινγκτον, εν τω μεταξύ, θεωρεί την έκδοση Γκιουλέν ως ένα εμπρηστικό θέμα που δεν τη συμφέρει πολιτικά να διευθετήσει και ένα θέμα το οποίο είναι ξεχωριστό από την προξενική διαμάχη.

Πριν την άφιξή του στις ΗΠΑ, ο Γιλντιρίμ εμφανίστηκε αισιόδοξος πως η διπλωματική αντιπαράθεση θα τελειώσει γρήγορα. Έτσι και έγινε, αφού οι δύο κυβερνήσεις ξεκίνησαν πάλι την παροχή υπηρεσιών βίζας λίγο πριν την αποχώρηση του Τούρκου πρωθυπουργού από την Ουάσινγκτον, κάτι που σηματοδότησε νίκη και για τις δυο χώρες, καθώς συνεχίζουν να εξαρτώνται από τις μεταξύ τους ελεύθερες ροές ανθρώπων, αγαθών και επιχειρήσεων.

Μια φορτισμένη φιλία

Ωστόσο, αν και το πρόσφατο κύμα εντάσεων καταλαγιάζει, κάποια πιο περίπλοκα προβλήματα απειλούν να δημιουργήσουν νέες αναταράξεις. Αρχίζοντας στα τέλη Νοεμβρίου, η δίκη του Τουρκο-Ιρανού εμπόρου χρυσού Ρεζά Ζαράμπ θα φέρει στο φως πληροφορίες που θα μπορούσαν να φέρουν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση της Άγκυρας.

Οι αμερικανικές αρχές κατηγορούν τον Ζαράμπ για συνωμοσία να παρακάμψει τις αμερικανικές κυρώσεις, διοχετεύοντας ιρανικό χρήμα μέσω αμερικανικών και τουρκικών χρηματοπιστωτικών συστημάτων. Αν και η Ουάσινγκτον έχει ξεκάθαρο ενδιαφέρον να «κυνηγήσει» την υπόθεση ώστε να περιορίσει την ικανότητα του Ιράν να παρακάμπτει τις τιμωρητικές κυρώσεις που του έχουν επιβληθεί, ωστόσο η έρευνα έχει ήδη εμπλέξει αρκετούς υψηλόβαθμους Τούρκους με ισχυρές διασυνδέσεις. Αμερικανοί αξιωματούχοι, για παράδειγμα, έχουν συλλάβει τον επικεφαλής της Halk Bank, Χακάν Ατίλλα, και έχουν εκδώσει ένταλμα κατά του πρώην υπουργού Οικονομίας της Τουρκίας Ζαφέρ Τσαγκλαγιάν, προκαλώντας εντάσεις μεταξύ της Ουάσινγκτον και της Άγκυρας.

Ωστόσο, οι ΗΠΑ θα φροντίσουν να μη θέσουν σε υπερβολικά μεγάλο κίνδυνο τους δεσμούς τους με την Τουρκία. Σε καιρούς έντασης, ο Ερντογάν έχει αποδειχθεί παραπάνω από πρόθυμος να στραφεί στη Ρωσία για εμπόριο, συμφωνίες για εξοπλιστικά και διπλωματική στήριξη -μια φιλία που, όσο φευγαλέα και αν είναι, η Ουάσινγκτον θέλει να αποτρέψει.

Άννα Φαλτάιτς[email protected]

«Κάτι τρέχει» με το Σκοπιανό! Προσοχή στις… παγίδες

Από
anixneuseis
-
0
Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2017, 00:02
Φαίνεται ότι «κάτι τρέχει» με το Σκοπιανό! Δεν είναι μόνο τα πρόσφατα δημοσιεύματα που το φέρνουν στο προσκήνιο, αλλά και η μάλλον αγχωτική αναφορά του ΥΠΕΞ κ. Κοτζιά στην τελευταία του συνέντευξη για την αναγκαιότητα επίλυσής του στο πρώτο εξάμηνο του 2018. Ο χρόνος αυτός συνδέεται πρωτίστως με τη Σύνοδο Κορυφής (summit) του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο 2018 στις Βρυξέλλες, όπου εκτιμάται ότι θα υπάρξει σημαντική πίεση για την ένταξη της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας στον Οργανισμό.

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Απρίλιο 2008 στο Βουκουρέστι, μετά από άριστη προετοιμασία και επιτυχή χειρισμό της κυβέρνησης Καραμανλή, αποφασίστηκε ομόφωνα (σημ. είναι μεγάλο λάθος να μιλάμε και να διαφημίζουμε «το βέτο» αλλά θα πρέπει προβάλουμε ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται με συναίνεση (consensus)) ότι η ένταξη της πΓΔΜ στην Συμμαχία θα πραγματοποιηθεί μόνο μετά από εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης για το όνομα με την Ελλάδα! Δέκα χρόνια μετά την απόφαση αυτή, οι ΗΠΑ αλλά και άλλες χώρες που έχουν συμφέροντα στην περιοχή όπως η Γερμανία, πιέζουν για ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ προκειμένου να διασφαλισθεί η εύθραυστη σταθερότητα στην χώρα και στα Δυτικά Βαλκάνια.

Το νέο στοιχείο είναι ότι για πρώτη φορά προστίθεται στην ονοματολογία, το όνομα «Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία». Μπορεί στο πρώτο άκουσμα να πει κάποιος «πολύ ωραία δεν περιλαμβάνει το όνομα Μακεδονία ή παράγωγο του» αλλά φοβόμαστε ότι υπάρχουν παγίδες. Μήπως το όνομα αυτό θα είναι μόνο για ένταξη στο ΝΑΤΟ, σε Διεθνείς Οργανισμούς και στις σχέσεις με την Ελλάδα, ενώ η γειτονική μας χώρα θα διατηρήσει το Συνταγματικό της όνομα στις διμερείς σχέσεις της με τις πάνω  από 130 χώρες που την έχουν αναγνωρίσει με αυτό; Οπότε εμείς «παίρνουμε»… ένα όνομα χωρίς την λέξη Μακεδονία και αυτοί «παίρνουν» τη διατήρηση του Συνταγματικού ονόματος; Έτσι παύει να υπάρχει όμως ο όρος «erga omnes» που σημαίνει έναντι όλων και για κάθε χρήση, που μακροπρόθεσμα θα εξασθενούσε την χρησιμοποίηση του ονόματος «Μακεδονία» και του επιθέτου «Μακεδονικό» που δυστυχώς έχει επικρατήσει; Σταματάει έτσι ο αλυτρωτισμός της γειτονικής μας χώρας;

H νέα κυβέρνηση του κ. Zoran Zaev η οποία μετά τις δημοτικές εκλογές φαίνεται να ισχυροποιείται, έχει δείξει πραγματισμό και ένα όντως πνεύμα συνεννόησης με την Ελλάδα αν και ο εμπειρότατος παρά την ηλικία του ΥΠΕΞ κ. Nikola Dimitrov αλλιώς συνομιλεί με τον κ. Κοτζιά και αλλιώς με τους ομολόγους άλλων κρατών. Δυσκολευόμαστε όμως να πιστέψουμε ότι κυβέρνηση Zaev θα εγκαταλείψει την… «εθνική γραμμή» και θα αποδεχθεί πλήρως τις ελληνικές θέσεις και για τον λόγο αυτό εκτιμάται ότι ίσως παραιτηθεί από το όνομα στους διεθνείς οργανισμούς αλλά θα κρατήσει το όνομα και το απορρέον επίθετο σε διμερείς σχέσεις και στα διαβατήρια, εμπορικές συμφωνίες, τίτλους οργανισμών,  γλώσσα κλπ.

Όσο και να θέλει η  Κυβέρνηση, αν τελικά κάνει έναν τέτοιο… «έντιμο συμβιβασμό», να το πλασάρει ως εθνική νίκη, θα είναι τελικά μάλλον «χρυσή» ήττα καθόσον θα οριστικοποιήσει διεθνώς την καθιέρωση του ονόματος «Μακεδονία» το οποίο μας αρέσει δεν μας αρέσει επικρατεί. Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα βρεθεί μπροστά στις ευθύνες της, όπως όμως και η αντιπολίτευση, μεγάλη και μικρή. Το σοβαρό ερώτημα που προκύπτει είναι για το πόσο πρόθυμος είναι ο κ. πρωθυπουργός να επιτύχει μία εθνική συνεννόηση για το θέμα αυτό για να υπάρχει κοινή εθνική θέση πριν όμως από την κρίσιμη φάση της διαπραγμάτευσης και όχι αφού έχει τελειώσει! Όποτε το έχει κάνει είναι για να αποποιηθεί  των δικών του ευθυνών και την αποφυγή πολιτικού κόστους. Από την άλλη πλευρά σημειώνεται ότι κάτι «οσμίστηκε» ο συγκυβερνών κ. Καμμένος και προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί (μικρο)πολιτικά! Δεν ήταν συμπωματική η καινούργια «κόκκινη γραμμή» του (οι κόκκινες γραμμές του βέβαια εξελίσσονται πάντα σε… «ροζ ξέφτια») κατά την βράβευση του ως εξέχουσα προσωπικότητα από το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, λέγοντας ότι τάσσεται εναντίον κάθε ονομασίας που θα περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία» και ότι μια συμφωνία με την πΓΔΜ πρέπει να παραπεμφθεί σε δημοψήφισμα!

Αν και δεν περιμένουμε κάτι θεαματικό στη σημερινή συνάντηση στη Νέα Υόρκη του ειδικού διαμεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών M. Nimetz με τους εκπροσώπους της Ελλάδας Πρέσβη κ. Αδαμάντιο Βασιλάκη και της πΓΔΜ κ. Βάσκο Ναουμόφσκ, οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι και θα υπάρξουν μεγάλες πιέσεις τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την Γερμανία. Θα πρέπει να προσέξουμε τις παγίδες, αποφεύγοντας τον αυτοεγκλωβισμό μας. Δεν επιτρέπεται διασταλτική ερμηνεία του «erga omnes» και δεν θα πρέπει να χάσουμε το ισχυρό μας πλεονέκτημα που λέγεται «απόφαση Συνόδου Κορυφής του Βουκουρεστίου 2008». Τα υπόλοιπα που λέγονται είναι για τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και ας μας επιτρέψει ο κ. Κοτζιάς να αμφισβητούμε ενίοτε «το αλάθητο του»!

“Liberal”

Το σήμερα της Τουρκίας με αριθμούς

Από
anixneuseis
-
0

του Νίκου Μιχαηλίδη  

Τι ακριβώς συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία και ποια είναι η αληθινή φυσιογνωμία του καθεστώτος, πέρα από την προπαγάνδα και τις επιφανειακές προσεγγίσεις; Μια ματιά στα αριθμητικά δεδομένα και τις σχετικές στατιστικές μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση στη γειτονική χώρα. Δεν πρόκειται για αριθμούς που μιλούν για παραγωγή, επενδύσεις και κατανάλωση.

Οι δείκτες της οικονομίας μπορεί να ευημερούν, αλλά η κοινωνία να υποφέρει, όπως άλλωστε γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μπορεί να συμβεί και από τη δική μας εμπειρία, στην Ελλάδα. Επομένως, στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την πολιτική κατάσταση μιας χώρας, πρέπει να στρέψουμε την αναλυτική μας ματιά και σε «πολιτικού τύπου» αριθμούς και στατιστικές. Σε ειδικές περιπτώσεις, όπως αυτή της Τουρκίας, οι οικονομικοί δείκτες μπορεί να είναι παραπλανητικοί.

Ομοιότητες Εβρέν-Ερντογάν

Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε κάποιους αριθμούς συγκριτικά. Έχουμε, λοιπόν, τα εξής ενδιαφέροντα δεδομένα: Με το πραξικόπημα του στρατηγού Κενάν Εβρέν της 12ηςΣεπτεμβρίου του 1980, εκδιώχθηκαν από την τουρκική δημόσια διοίκηση 35.000 υπάλληλοι. Με την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το καλοκαίρι του 2016 μέχρι και σήμερα, απολύθηκαν από το τουρκικό Δημόσιο 124.000 υπάλληλοι.

Η δικτατορία του Εβρέν απομάκρυνε από το στράτευμα 2.000 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς. Το καθεστώς Ερντογάν μέχρι σήμερα έχει αποστρατεύσει 7.200. Ο δικτάτορας Εβρέν απέλυσε και οδήγησε σε δίκη 3.854 δασκάλους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το καθεστώς Ερντογάν μέσα σε ένα χρόνο απέλυσε 60.532 δασκάλους. Η δικτατορία του Εβρέν απέλυσε και οδήγησε σε δίκη 120 καθηγητές πανεπιστημίου. Ο Ερντογάν απέλυσε από τα πανεπιστήμια 4.093 καθηγητές. Επί δικτατορίας Εβρέν, διώχθηκαν 47 δικαστές και εισαγγελείς, ενώ τον τελευταίο χρόνο ο Ερντογάν απέλυσε 4.238 δικαστές και εισαγγελείς.

Επιπλέον τα τελευταία δύο χρόνια έχουν συλληφθεί περισσότερα από 11.000 στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), περιλαμβανομένων των ηγετικών του στελεχών. Από τους συλληφθέντες, οι 4.500 βρίσκονται ακόμα κρατούμενοι στις φυλακές. Αυτές οι συλλήψεις και φυλακίσεις έχουν αποδιαρθρώσει σημαντικά τον διοικητικό μηχανισμό του κόμματος, αφού επηρέασαν 750 τοπικές επιτροπές και οργανώσεις.

Κυκλοφορούν κι οπλοφορούν

Συνέχεια στο slpress.gr

Ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων και η προσγείωση απο την φαντασίωση.

Από
anixneuseis
-
1

του Νίκου Μέρτζου.

Είναι ευοίωνο το γεγονός ότι οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδος-Σκοπίων απεφάσισαν να συστήσουν κοινή ομάδα ειδικών επιστημόνων η οποία θα αφαιρέσει από τα σχολικά βιβλία όσα σημεία τους γαλουχούν τις νέες γενεές με τον επιθετικό Αλυτρωτισμό εναντίον της Ελλάδος. Κλειδί είναι το όνομα Μακεδονία. «Είναι το όχημα του αλυτρωτισμού σε βάρος της Ελλάδας» δήλωσε ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου πριν 25 χρόνια. Όλα τα σχολικά βιβλία των Σκοπίων διδάσκουν μέχρι και σήμερα ότι δήθεν: * Οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες. * Τον Μακεδονικό Αγώνα 1903-1908 διεξήγαγαν κατά των Ελλήνων οι Μακεδόνες και όχι οι Βούλγαροι κομιτατζήδες. * Υπό τους Οθωμανούς υπήρχε μια (ανύπαρκτη στα οθωμανικά Αρχεία) «Ενιαία Μακεδονία» την οποία στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913 κατέκτησαν και διεμέλισαν οι κατακτητές της Έλληνες, Βούλγαροι και Σέρβοι. * Η Βαρντάρσκα Μακεντόνια «απελευθερώθηκε από τον ζυγό των Σέρβων χάρις στους αγώνες των Μακεδόνων» και το 1991 ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», «η οποία είναι το μοναδικό ελεύθερο τμήμα της Ενιαίας Μακεδονίας και έχει το καθήκον να μεριμνά για τους υπόδουλους Μακεδόνες των γειτονικών της Κρατών». * «Το 52% της Ενιαίας Μακεδονίας είναι η Εγκέϊτσκα (Αιγαιατική) Μακεντόνια την οποία η Ελλάδα το 1923 αποίκισε με Έλληνες πρόσφυγες της Ανατολής και νόθευσε την εθνική ομοιογένεια των Μακεδόνων». * «Οι Αιγαιάτες Μακεδόνες πολέμησαν για να απελευθερώσουν την Εγκέϊτσκα Μακεντόνια το 1941-1944 κατά την Κατοχή και το 1944-1949 κατά τον Ελληνικό Εμφύλιο. Όταν ηττήθηκαν, κατέφυγαν στην ελεύθερη Μητέρα Μακεδονία που τους χορήγησε πολεμική σύνταξη για την συμμετοχή τους στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα ενάντια στους Έλληνες κατακτητές». * «Στην Εγκέϊτσκα Μακεντόνια μέχρι σήμερα ζουν ακόμη άλλοι 250.000 Αιγαιάτες Μακεδόνες στους οποίους η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει αλλά υποχρεούται να αναγνωρίσει ως εθνική μακεδονική μειονότητα».

Τα επιθετικά μυθεύματα των Σκοπίων τεκμηρίωσε αδιάσειστα και δημοσίευσε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών στην μελέτη της «Μακεδονισμός». Η αγγλική της έκδοση “Macedonism” επεδόθη σε όλες τις αντιπροσωπείες των κρατών μελών του ΝΑΤΟ, που είχαν συνέλθει τον Απρίλιο 2008 σε Σύνοδο Κορυφής στο Βουκουρέστι και είχαν ήδη προαποφασίσει να εντάξουν στη Συμμαχία τα Σκόπια με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ωστόσο, όταν διάβασε την μελέτη “Macedonism”, η Σύνοδος Κορυφής απεφάσισε ομόφωνα, χωρίς κανένα βέτο της Ελλάδος, ότι προϋπόθεση της εντάξεως είναι η προηγουμένη συμφωνία Αθηνών-Σκοπίων. Αυτήν την ομόφωνη απόφαση επαναλαμβάνει σταθερά κάθε έξη μήνες όλα τα επόμενα εννέα χρόνια κάθε Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ και, επίσης, της Ε.Ε.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι η νέα κυβέρνηση Ζάεφ στα Σκόπια έλαβε, επί τέλους, το σαφές μήνυμα και φέρεται διατεθειμένη να επιδιώξει τώρα, επί τέλους, μιαν έντιμη συμφωνία με την Ελλάδα αφού διαγράψει προηγουμένως τον Αλυτρωτισμό της. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Η άμεση προσγείωση στην πραγματικότητα από τα σύννεφα των φαντασιώσεων που βιώματα αλλεπαλλήλων γενεών αλλά ναρκοθέτησαν τον δρόμο τους προς ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Το δύσκολο εγχείρημα, που φέρεται αποφασισμένη να πραγματώσει η σημερινή κυβέρνηση Ζάεφ – Αλβανών, απαιτεί τόλμη, ισχυρή επιβολή, σοκ και δέος. Από την Ελλάδα απαιτεί γενναιοψυχία και στρατηγική.

Ενδιαφέρει να γνωρίζει η ελληνική Κοινή Γνώμη κάποιες από τις νάρκες με τις οποίες το ολοκληρωτικό καθεστώς του Γκρούεφσκι μετέβαλε σε ναρκοπέδιο την χώρα του και τις προοπτικές της. Ενδεικτικά εν προκειμένω αναδημοσιεύονται εδώ αυτούσια τα ακόλουθα αποσπάσματα βιβλίων που διδάσκου ακόμη σήμερα τα εξής:

«Έτσι στις 30 Ιουνίου 1913 ξεκινά ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος. Η Βουλγαρία ηττήθηκε και η Μακεδονία στις 30.VII.1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου διαιρέθηκε σε τέσσερα τμήματα μεταξύ των εμπολέμων: της Σερβίας (Μακεδονία του Βαρδάρη), της Ελλάδας (Μακεδονία του Αιγαίου), της Βουλγαρίας (Μακεδονία του Πιρίν) ενώ ένα μικρό τμήμα παραχωρήθηκε στο νεοσύστατο κράτος της Αλβανίας. Με την πράξη αυτή διασπάσθηκε η ενότητα της Μακεδονίας γεγονός που επιβεβαίωσε και η Συνθήκη Ειρήνης των Βερσαλλιών το 1919».

«Η σύναψη της τετραμερούς Βαλκανικής Συμμαχίας εξέφρασε τις κατακτητικές διαθέσεις της βουλγαρικής, σερβικής και ελληνικής μπουρζουαζίας εις βάρος της Μακεδονίας. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο “οι απελευθερωτές” έσπευσαν να αρπάξουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας αλλά, επειδή ήρθαν σε σύγκρουση για τη διανομή, οδηγήθηκαν στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Η Βαλκανική Συμμαχία είχε κατακτητικό χαρακτήρα ως προς τη Μακεδονία Θεωρούσε ότι η τουρκική κυριαρχία πρέπει να αντικατασταθεί από τη σερβική, τη βουλγαρική και την ελληνική εξουσία και η εθνική ακεραιότητα της Μακεδονίας να διασπασθεί».[1]

«Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρόμοια ήταν και η κατάσταση στη Μακεδονία του Αιγαίου όπου επιστρατεύθηκαν περίπου 20.000 Μακεδόνες από τον ελληνικό στρατό. Χωρίς καμία στρατιωτική προετοιμασία τους οδήγησαν απευθείας στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Έτσι οι επιστρατευθέντες Μακεδόνες σε διάφορους στρατούς ήταν αναγκασμένοι να πολεμήσουν ο ένας εναντίον του άλλου».

«Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε πολύ σοβαρές και εκτεταμένες συνέπειες για τη Μακεδονία, την οικονομική της ανάπτυξη και το εθνικοαπελευθερωτικό της κίνημα. Πολλές πόλεις και πολλά χωριά υπέστησαν τρομερές καταστροφές».[2]

«Χάρη σε αρχαιολογικές έρευνες ανακαλύφθηκαν υπολείμματα αρχαίων πόλεων όπως οι Αιγές, η Πέλλα, το Δίον κ.ά. καθώς επίσης η πολύ σημαντική νεκρόπολη στο Τρεμπένιστε (6ος αι. π.Χ.), η νεκρόπολη στη Σίνδο της Θεσσαλονίκης, οι βασιλικοί τάφοι στο Κούτλες (Βεργίνα) κ.ά. Η ανασκαφή των βασιλικών τάφων αποδεικνύει ότι στη Μακεδονία είχε αναπτυχθεί ένας ξεχωριστός αρχιτεκτονικός τύπος νεκροταφείου που δεν συναντάται καθόλου στην Ελλάδα και στις γειτονικές χώρες».[3]

«Η σημερινή επικράτεια της γεωγραφικής ενότητας της Μακεδονίας στο παρελθόν κατοικούνταν από διάφορες φυλές. Μεταξύ αυτών, ασφαλώς τον σημαντικό ρόλο στην αρχαιότητα είχαν οι αρχαίοι Μακεδόνες. Οι αρχαίοι Μακεδόνες διέφεραν από τους Έλληνες τόσο ως προς τη γλώσσα, όσο και ως προς τα έθιμα, τη θρησκεία, την κοινωνική ζωή και την πολιτειακή οργάνωση».

Η έννοια Ελληνισμός είναι ένας τεχνητός και κατασκευασμένος όρος στην ιστοριογραφία του 19ου αιώνα για να χαρακτηρίσει μία μακρά περίοδο στα ιστορικά και πολιτιστικά δρώμενα των μη ελληνικών λαών από την εποχή των μεγάλων κατακτήσεων του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μακεδόνα (334-323 π.Χ.) μέχρι το 30 π.Χ. όταν και καταλύθηκε η τελευταία μακεδονική δυναστεία. Σε αυτό το πλαίσιο, η ονομασία δόθηκε από την ελληνική λέξη Ελληνισμός.

«Ο όρος Ελληνισμός θα έπρεπε να δίδει την έμφαση σε κάθε τι ελληνικό στην Ιστορία και τον πολιτισμό των μη ελληνικών λαών. Ωστόσο, με τις μεγάλες κατακτήσεις του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μακεδόνα στην πραγματικότητα αναμίχθηκαν ο μακεδονικός και ο ελληνικός πολιτισμός με τους αρχαίους πολιτισμούς της Ανατολής. Ως εκ τούτου ο νέος πολιτισμός, που προέκυψε από τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις και τις αναμίξεις, αναφέρεται στην ιστοριογραφία ως ελληνιστικός πολιτισμός ή μακεδονο-ελληνιστικός σε αντίθεση με τον ελληνικό και τον μακεδονικό πολιτισμό. Παρόλα αυτά, ο όρος θα μπορούσε να αντικατασταθεί με τον όρο αλεξανδρισμός (aleksandrizam) ή μακεδονισμός (makedonizam)».[4]

Στα Σκόπια ο υπουργός Εξωτερικών Νίκολα Ντιμιτρώφ γνωρίζει ότι ο Έλληνας ομόλογός του κατέχει πλήρη φάκελο με όλα τα αμάχητα τεκμήρια του Αλυτρωτισμού και έκρινε προφανώς ότι είναι άσκοπο να σκιαμαχεί. Καθώς τέλη του μηνός επανέρχεται ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, ο Ντιμιτρώφ περιορίζεται στην χρήση του ονόματος και στα παράγωγά του: γλώσσα και εθνική ταυτότητα. Έτσι την Τετάρτη 8 Νοεμβρίου δήλωσε: «Η πολιτική δεν μπορεί να παρεμβαίνει στον τρόπο με τον οποίο γράφονται τα εγχειρίδια της Ιστορίας, όπως έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια σε κάποιο βαθμό στα δικά μας εγχειρίδια. Πιστεύω ότι πρέπει να αφήσουμε την Ιστορία στους ιστορικούς. Η αναζήτηση της εθνικής ταυτότητας στην αρχαιότητα ήταν πολύ μεγάλο λάθος και αποδυνάμωσε δραματικά τις θέσεις μας.»

Σε λίγες ημέρες ο Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ κατήργησε το όνομα του αεροδρομίου «Μέγας Αλέξανδρος» και το ονόμασε Κίρο Γκλιγκόρωφ. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είχε διακηρύξει ότι οι «Μακεδόνες» του είναι Σλάβοι και, σε μυστικές συνομιλίες με τον υποφαινόμενο, τότε Σύμβουλο του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, τον Ιούλιο 1993 είχε αποδεχθεί σύνθετο όνομα.

Πολύ νερό τρέχει στον Βαρδάρη. Μένει να δούμε τι μας κατεβάζει.

 

Ν. Ι. Μέρτζος

[1] Blaže Ristovski, Šukri Rahimi, Simo Mladenovski, Todor Čepreganov, Stojan Kiselinovski, Istorija za vtora godina gimnazisko obrazovanje, Skopje, 2014.

Εγχειρίδιο Ιστορίας της Β΄ Γυμνασίου, Σκόπια 2006, επανέκδοση 2014. Σελ. 177-178

[2] Blaže Ristovski, Šukri Rahimi, Simo Mladenovski, Todor Čepreganov, Stojan Kiselinovski,

Istorija za treta godina gimnazisko obrazovanje, Skopje, 2015.

Εγχειρίδιο Ιστορίας Γ΄ Γυμνασίου, Σκόπια 2006, επανέκδοση 2015. Σελ. 30

[3] Blaže Ristovski, Šukri Rahimi, Simo Mladenovski, Todor Čepreganov, Stojan Kiselinovski,

Istorija za treta godina gimnazisko obrazovanje, Skopje, 2015.

Εγχειρίδιο Ιστορίας Γ΄ Γυμνασίου, Σκόπια 2006, επανέκδοση 2015. Σελ. 30

4 Blaže Ristovski, Šukri Rahimi, Simo Mladenovski, Todor Čepreganov, Mitko B. Panov, ISTORIJA ZA PRVA GODINA GIMNAZISKO OBRAZOVANJE, Skopje 2014.

Ιστορία A΄ Γυμνασίου, Σκόπια 2014. Σελ. 59, 74, 78

Σαουδική Αραβία: Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, ο διάδοχος, οι μεταρρυθμίσεις, οι επιδιώξεις…

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

French President Emmanuel Macron (2-R) and his wife Brigitte (R) pose with Lebanese Prime Minister Saad Hariri (2-L), his wife Lara (C) and his son Hussam (L) at the Elysee Palace in Paris, France, 18 November 2017. Hariri, who announced on 04 November his resignation and remained since then in the Saudi capital, has arrived in France on 18 November for his meeting with French President Emmanuel Macron at the Elysee Palace. EPA, YOAN VALAT NOVEMBER 19, 2017

Β’ ΜΕΡΟΣ 

Οι Μεταρρυθμίσεις – Ανάλυση

Ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα , τις εσωτερικές εξελίξεις , καθώς και τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις του Βασιλείου, όπως τα σχεδιάζει ο πρίγκηπας Μοχάμεντ.

Αναφερθήκαμε στην αρχή στους ρυθμούς καμήλας, σε ότι αφορά τις μεταρρυθμίσεις στην χώρα, στο μέλλον της σε ένα κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαίως. Ο διάδοχος πρίγκηπας Μοχάμεντ, που να το επαναλάβουμε, είναι ο ουσιαστικός ηγέτης και κυβερνά την Σαουδική Αραβία, διαπίστωσε ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγές. Το παλαιό σύστημα δεν λειτουργεί πια.

Ας δούμε κάποια στοιχεία για να καταλάβουμε για την πλούσια αυτή χώρα, που όμως έχει πολλά προβλήματα. Περίπου το 70% των κατοίκων της Σαουδικής Αραβίας είναι νέοι κάτω των 30 ετών και περίπου το 25% αυτών είναι άνεργοι (Στοιχεία των TheNewYorkTimes). Επιπλέον, 200.000 σπουδάζουν στο εξωτερικό και περίπου 35.000 από αυτούς, άνδρες και γυναίκες , επιστρέφουν κάθε χρόνο με σπουδαία πτυχία και μεταπτυχιακά , ψάχνουν για σημαντική δημιουργική εργασία, παρά κάτι διαφορετικό και παραδοσιακό, όπως από το να πηγαίνεις στο τζαμί ή στα θαυμάσια εμπορικά κέντρα.

Το σύστημα χρειάζεται απεγνωσμένα να δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας εκτός του τομέα πετρελαίου, όπου το εισόδημα της Σαουδικής Αραβίας δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε, και η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει να καταναλώνει τις αποταμιεύσεις της για να αγοράσει σταθερότητα και ησυχία από τον λαό της.

Η Σαουδική Αραβία είναι η μεγαλύτερη παραγωγός και εξαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο. Κατέχει το 1/5 των γνωστών κοιτασμάτων πετρελαίου παγκοσμίως (Ανάμεσα στα κράτη – μέλη του OPEC είναι η δεύτερη χώρα σε κοιτάσματα πετρελαίου, με πρώτη τη Βενεζουέλα).

Τα διαθέσιμα κοιτάσματα πετρελαίου της χώρας έχουν υπολογιστεί σε 260 δισεκατομμύρια βαρέλια. Οι εξαγωγές πετρελαίου καλύπτουν το 90% των εξαγωγών και το 75% των εσόδων από τις συνολικές εξαγωγές της σαουδαραβικής οικονομίας. Τέλος, η βιομηχανία πετρελαίου αντιστοιχεί στο 40% του εγχώριου ΑΕΠ της Σαουδικής Αραβίας.

Η επιτυχία του MBS, ο οποίος με τις τελευταίες ενέργειες ανέτρεψε την ολιγαρχία για να θεσπίσει την απολυταρχία του, δεν προεξοφλεί την ικανότητά του να κυβερνήσει επιτυχημένα και αποτελεσματικά, έστω και αν θεωρήσουμε ότι έχει αγνές προθέσεις.

Μόλις 32 ετών, εξαιρετικά πλούσιος υιός, πλούσιων γονέων, δεν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει το Λαό του και εισήλθε στην πολιτική μόλις πριν από δύο χρόνια. Οι πρώτες αποφάσεις του ήταν καταστροφικές: Αποκεφαλισμός (Ιανουάριος 2016) του ηγέτη της αντιπολίτευσης, του Σιΐτη Σεΐχη Νιμρ Αλ Νιμρ καθώς και 47 ανθρώπων, που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο ως ένοχοι για συνωμοσία κατά του καθεστώτος και για τρομοκρατικές ενέργειες και πόλεμος κατά της Υεμένης, φθάνοντας τις σχέσεις με το Ιράν, στα τάρταρα και λίγο πριν τον πόλεμο.

Έχοντας εξουδετερώσει όλους εκείνους που θα μπορούσαν να του έχουν αντιταχθεί στη βασιλική οικογένεια, ο “MBS” θα πρέπει να εξασφαλίσει τη λαϊκή υποστήριξη για να ασκήσει την εξουσία. Έτσι έχει ήδη λάβει διάφορα μέτρα υπέρ των νέων (το 70% του πληθυσμού) και των γυναικών (51% του πληθυσμού). Για παράδειγμα, έχει ανοίξει κινηματογράφους και έχει οργανώσει συναυλίες – οι οποίες ήταν απαγορευμένες μέχρι τώρα. Έχει επιτρέψει στις γυναίκες να οδηγούν από το 2018. Σκοπεύει να καταργήσει σύντομα από τη μία πλευρά την σκοτεινή θρησκευτική αστυνομία και ακόμη την κηδεμονία των γυναικών, για να ικανοποιήσει ταυτόχρονα γυναίκες και άνδρες από αυτό το φορτίο.

Προπαντός, ο “MBS” ανακοίνωσε ότι θέλει να μετατρέψει το Ισλάμ της χώρας του σε μια “κανονική” θρησκεία. Δήλωσε δηλαδή ότι όχι μόνο θέλει να εκσυγχρονίσει τον Ουαχαμπισμό (ακραία Σουνιτική Σαλαφιστική έκφραση του Ισλαμισμού) αλλά και να καθαρίσει τα Χαντίθ–(τα λόγια και τα έργα, αλλά και χρυσός μύθος του Προφήτη), από τα βίαια ή αντιφατικά αποσπάσματα τους, ένα κοσμικό σχέδιο που έρχεται σε αντίθεση με την πρακτική ολόκληρης της μουσουλμανικής κοινότητας των τελευταίων αιώνων και ιδιαίτερα με τις σημερινές ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις.

Η βασιλική οικογένεια δεν επιδίωξε να επιβάλει μια νέα περιφερειακή τάξη, αλλά ο πρίγκιπας Μοχάμεντ (“MBS”) ανέτρεψε τη σκληροπυρηνική τάξη του βασιλείου του, για να κυριαρχήσει πλήρως και να επιβάλλει τις «μεταρρυθμίσεις» του.

Η οικογένεια Σαλμάν του σημερινού βασιλιά και πρίγκιπα έχει πλέον εξαλείψει όλο τον δυνητικό εσωτερικό ανταγωνισμό των άλλων οικογενειών. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το μοντέλο συναίνεσης που αποτέλεσε το θεμέλιο της σαουδαραβικής οικογένειας τον τελευταίο αιώνα. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι και πολλές φυλές, εξαρτώνται από την προστασία των συλληφθέντων πριγκίπων και αξιωματούχων. Ίσως να μην καθίσουν ήσυχα πίσω από τις μεταρρυθμίσεις, καθώς οι περιουσίες τους εξατμίζονται.

Η ησυχία στην χώρα εξασφαλίζονταν από την ευημερία των κατοίκων και των εκατοντάδων πριγκήπων και λοιπών αξιωματούχων, που ξεκοκάλιζαν τον πλούτο της χώρας. «Ο τελευταίος γύρος συλλήψεων ενισχύει μόνο την αίσθηση ότι η συζήτηση για τη διαδοχή είναι πιο δύσκολη από την επιθυμία του βασιλιά και του υιού του να την υλοποιήσουν “, έγραψε για την Al-Monitor, ο Bruce Riedel, διευθυντής του προγράμματος Intelligence στο Brookings Institution.

Σε ότι αφορά την περίπτωση του Λιβανέζου πρωθυπουργού, εδώ τα πράγματα είναι σαφέστατα και πολύ ξεκάθαρα. Έχει να κάνει με την αέναη διαμάχη Σουνιτών και Σιϊτών, με την διαμάχη Σαουδικής Αραβίας, ηγέτιδας δύναμης Σουνιτών και Ιράν, ηγέτιδας δύναμης των Σιϊτών στον Αραβικό κόσμο.

Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου, Σουνίτης και υπό τον απόλυτο έλεγχο της Σαουδικής Αραβίας χρησιμοποιείται για να προκληθεί κρίση στον Λίβανο και να πληγούν ταυτόχρονα Χεζμπολάχ και Ιράν, σύμμαχοι και νικητές στον πόλεμο της Συρίας.

Αυτό το δραματικό κείμενο που διάβασε καθ’ υπόδειξη, προσπαθεί να ενταφιάσει την Σουνιτική/Σιϊτική θρησκευτική διαμάχη και προσπαθεί να αναβιώσει εκείνη τη ρατσιστική αντίληψη του έθνους των Αράβων εναντίον των αλλοεθνών στο Ιράν, δηλαδή του έθνος των Περσών. Επιχειρείται δηλαδή ένας πρωτόγνωρος διαχωρισμός όχι θρησκευτικός, αλλά εθνολογικός.

Ενώ η ευρύτερη Μέση Ανατολή είναι κατεστραμμένη, ιδιαίτερα στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ, την Υεμένη και το Αφγανιστάν, παραμένουν τέσσερα Κράτη που είναι σε θέση να προωθήσουν τα συμφέροντά τους: Το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Ιράν.

Μέχρι τώρα το Ιράν τηρεί στάση αναμονής , πιθανότατα επειδή η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι η μόνη από τα σημερινά τέσσερα μεγάλα κράτη της περιοχής που είναι νικήτρια στον πόλεμο τόσο κατά του ISIS, που πνέει πλέον τα λοίσθια, όσο και κατά της ολέθριας απόφασης του Μπαρζανί, με το δημοψήφισμα για ανεξαρτησία του Ιρακινού Κουρδιστάν. Συνεπώς, δεν είναι προς το συμφέρον της να τροποποιήσει τη νέα ευνοϊκή κατάσταση.

Ο συγγραφέας της Washington Post, ο Ishaan Tharoor παρατήρησε επίσης ότι ο πρίγκιπας είναι ο αρχιτέκτονας της εξωτερικής πολιτικής του βασιλείου που «είναι προσαρμοσμένη σαν γλυπτό γύρω από το Ιράν» και ότι είναι αδύνατο να δει την ξαφνική παραίτηση του Λιβανέζου Πρωθυπουργού «έξω από το πρίσμα της ευρύτερης Σαουδικής-Ιρανικής διαμάχης για την κυριαρχία στον Αραβικό κόσμο».

Και ο ρόλος των ΗΠΑ στα γεγονότα; Φυσικά υπάρχει και αποδεικνύεται από κάποιες ιδιαίτερες πληροφορίες, που αναδεικνύονται από σοβαρά ΜΜΕ. Ένας από τους καλύτερους αναλυτές και από τους καλύτερα πληροφορημένους ανθρώπους για τη κατάσταση στη Μέση Ανατολή πρόσφατα έριξε μια βόμβα.

Ο Ανίς αλ Νακάς (Anis al-Naqqash) ,  δήλωσε στο κανάλι AlMayadeen ότι ο Τζαρεντ Κούσνερ, ο γαμπρός του Τραμπ, κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Ριάντ, λίγες ημέρες πριν την «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», την 4η Νοεμβρίου, ζήτησε από τον Μοχάμεντ Μπεν Σαλμάν (MBS), , να τηρήσει τις υποσχέσεις του για τα δισ δολάρια που υποσχέθηκε στον πεθερό του Τραμπ. Όταν ο MBS άρχισε να παραπονιέται ότι οι χρόνοι είναι σκληροί και ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο δεν φτάνουν πλέον, ο Ταλμουδιστής Κούσνερ του έδειξε έναν κατάλογο των περιουσιών στο εξωτερικό των μελών της βασιλικής οικογένειας. Ο Κούσνερ πρόσθεσε ακόμη ότι αρκεί να απαλλοτριωθούν αυτοί οι πρίγκιπες με το πρόσχημα της διαφθοράς για να συγκεντρωθούν 2 ή 3 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αυτό ενδεχομένως να εξηγεί την βιασύνη του Τραμπ να δηλώσει την αλληλεγγύη του με τις αποφάσεις του MBS. Όταν η δημοσιογράφος ρώτησε τον Αλ Νακάς, εάν ήταν πληροφορία ή απλή υπόθεση, αυτός απάντησε ότι ήταν αξιόπιστη πληροφορία. Υπόψη ότι η περιουσία των πριγκήπων και λοιπών αξιωματούχων, που έχουν κατηγορηθεί για διαφθορά και έχουν «παγώσει» οι τραπεζικοί των λογαριασμοί, ανέρχεται κοντά στο αστρονομικό ποσό του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων!!! Και αν βρεθούν ένοχοι τελικά, η περιουσία των κατάσχεται!!

Επίλογος-Εκτιμήσεις.

Αυτή η γενική κατάσταση και ιδίως η επιτυχημένη προβολή ισχύος του Ιράν στην περιοχή, εμποδίζει τον «MBS» να εξαπολύσει τώρα πόλεμο εναντίον του Ιράν και της Χεζμπολάχ, παρά τα τεχνάσματα, τις επικαλούμενες μεταρρυθμίσεις και τους αυθαίρετους και επικίνδυνους εθνοτικούς διαχωρισμούς.

Ο Οίκος των Σαούντ έχασε την θανάσιμη επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος στη Συρία και έμπλεξε σ’ έναν πόλεμο με ανίκητο εχθρό στην Υεμένη, που επιπλέον τον εμποδίζει να εκμεταλλευτεί το «Κενό Τέταρτο» -την έρημo που χωρίζει τα δύο έθνη.

Δεν είναι δυνατόν στην παρούσα φάση να σχεδιαστεί ένας πόλεμος εναντίον της Τεχεράνης, καθόσον δοκιμάζεται ήδη στην Υεμένη, αφού από τότε που οι Φρουροί της Επανάστασης ήρθαν να υποστηρίξουν τους Χούθι, η Σαουδική Αραβία γνωρίζει την μια ήττα μετά την άλλη.

Και είναι αδύνατο να κινητοποιηθούν οι Σαουδάραβες πολίτες κάτω από τη σημαία της χώρας, την ίδια στιγμή που ο “MBS” μεταρρυθμίζει ριζικά την κοινωνία, που όπως υποστηρίζουν πολλοί αναλυτές δεν θα υλοποιηθεί ήρεμα και χωρίς αντιδράσεις.

Είναι φυσικά αδύνατο η πτώση της κυβέρνησης του Λιβάνου και ο αποκεφαλισμός της Σαουδαραβικής βασιλικής οικογένειας να έχουν οργανωθεί χωρίς την έγκριση της Ουάσινγκτον. Μια συμφωνία ολοκληρώθηκε πρόσφατα και διακριτικά με τον “MBS”, να εγκρίνει την προσφορά εξαγοράς της Aramco να ξεκινήσει, όχι στο Ριάντ, αλλά στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, όπως επιθυμούσαν οι αμερικανοί.

Αν ο ΣαάντΧαρίρι δεν έχει ακόμα συλληφθεί, είναι επειδή, παρά την παραίτησή του, εξακολουθεί προσωρινά να ενεργεί ως πρωθυπουργός του Λιβάνου, μέχρι να αναλάβει το αξίωμα ο διάδοχος του.Πρόσφατα, με την παρέμβαση της Γαλλίας, επετράπη στον πρωθυπουργό του Λιβάνου να εγκαταλείψει τη Σαουδική Αραβία για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Τελικά εκτιμάται ότι η Μόσχα και η Ουάσινγκτον είναι οι μόνοι νικητές του πραξικοπήματος του Παλατιού. Η Ρωσία επιδοκίμασε σιωπηρά το κίνημα, διευρύνοντας έτσι την επιρροή της. Ο βασιλιάς Σαλμάν επισκέφτηκε τη Μόσχα στις 5 Οκτωβρίου. Αν και σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αγόρασε ρωσικά όπλα (συμπεριλαμβανομένων των πυραύλων S-400), αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Έχοντας εγκαταλείψει την υποστήριξη της τρομοκρατίας μετά την παρέμβαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο Ριάντ τον Μάιο, έκανε ένα εντυπωσιακό εμπορικό «deal» αξίας περίπου 350 δις δολαρίων με τις ΗΠΑ, κάνοντας τον Τραμπ ευτυχισμένο και ακόμη να συμφωνήσει σε ένα σχέδιο ανταλλαγής πληροφοριών κατά της τρομοκρατίας, βάζοντας στο κάδρο του ενόχου, το ενοχλητικό Κατάρ, εξαγνίζοντας έτσι τις ενοχές του Βασιλείου, που στήριξε ολόθερμα και βοήθησε παντοιοτρόπως (οικονομικά και υλικά) τις τζιχαντιστικές οργανώσεις στον πόλεμο της Συρίας.

Σε αυτό τον πόλεμο η Σαουδική Αραβία έπαιξε και έχασε. Και κέρδισε ο μεγάλος αντίπαλος, το Ιράν, με την προβολή ισχύος στην Συρία, στο Ιράκ και στο Λίβανο, με τον πιστό σύμμαχο την οργάνωση Χεζμπολάχ.

Και το Ιράν ήλθε για να μείνει οριστικά στην περιοχή, υλοποιώντας έτσι στην πράξη τον περίφημο «Σιϊτικό Άξονα», Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος, που ήταν και ένας από τους λόγους του πολέμου στην Συρία. Οπότε κάτι έπρεπε να κάνει. Και ο πρίγκηπας Μοχάμεντ ξεκίνησε τις μεταρρυθμίσεις του και την αντεπίθεση του Βασιλείου, αλλάζοντας το καθεστώς από αναχρονιστική ολιγαρχία σε (φωτισμένη;) απολυταρχία της οικογένειας Σαλμάν, με ηγέτη τον 32χρονο πρίγκηπα Μοχάμεντ.

Ίσως να θελήσει να αλλάξει και το όνομα της χώρας, βαδίζοντας στα χνάρια του παππού του Ιμπν Σαούντ και απόSaudiArabia- Σαουδική Αραβία, να μετονομασθεί σε “SalmaniArabia-Σαλμανική Αραβία”. Οι εξελίξεις αναμένονται πολύ ενδιαφέρουσες και σημαντικές, που ενδεχομένως να αλλάξουν τον χάρτη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, πρώην Αξκος επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος TacticalIntelligenceSchool (U.S.Army), Μεταπτυχιακό (Μ.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του ΕΚΠΑ, μέλος ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ.

Πηγές: http://www.reuters.com/article/us-saudi-arrests-milestones/shifting-sands-what-is-changing-in-saudi-arabia-idUSKBN1D8181 https://www.nytimes.com/2017/11/07/opinion/saudi-prince-reform-coup.html?emc=edit_th_20171108&nl=todaysheadlines&nlid=32536412 https://www.albawaba.com http://www.lifo.gr/team/sansimera/51628 https://www.al-monitor.com/pulse/home.html http://reseauinternational.net/ https://www.brookings.edu/

Πηγή: Σαουδική Αραβία: Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, ο διάδοχος, οι μεταρρυθμίσεις, οι επιδιώξεις… http://mignatiou.com/2017/11/saoudiki-aravia-i-nichta-ton-megalon-macherion-o-diadochos-i-metarrithmisis-i-epidioxis-2/

Η ΑΟΖ της Κίνας, η Τουρκία και ο Πρόεδρος Τραμπ: Όσα συμβαίνουν εκεί αφορούν την Ελλάδα

Από
admin
-
0

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

A picture released by Xinhua News Agency shows US President Donald J. Trump (2-L), first lady Melania Trump (L), Chinese President Xi Jinping (2-R) and his wife Peng Liyuan at the Palace Museum, or the Forbidden City in Beijing, China, 08 November 2017. EPA, XINHUA, XIE HUANCHI EDITORIAL USE ONLY NOVEMBER 19, 2017

Κανείς στην Ελλάδα δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η συμπεριφορά των Κινέζων, που παραβιάζουν κατάφωρα και αδίστακτα το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), έχει σημασία και για τις εξελίξεις στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η Τουρκία παρακολουθεί με προσοχή τις παραβιάσεις της Κίνας. Βέβαια, οι παραβιάσεις της Τουρκίας σε σχέση με το Διεθνές Δίκαιο είναι πολύ παλαιότερες από τις παραβιάσεις της Κίνας, αλλά σήμερα οι πρωτοβουλίες της Κινέζων προσφέρουν την ευκαιρία στους Τούρκους να τους μιμηθούν.

Με τη συμπεριφορά τους οι Κινέζοι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τις αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων, αδιαφορούν προκλητικά για την UNCLOS και παραβιάζουν τις ΑΟΖ πέντε άλλων κρατών. Η Τουρκία, με την σειρά της, παραβιάζει την ΑΟΖ της Κύπρου καθώς και τον θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Ελλάδας στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Πρόεδρος Τραμπ επισκέφτηκε προ ημερών την Κίνα και λόγω της φοβερής περιποίησης που δέχθηκε από τον Πρόεδρο της Κίνας Xi Jingping δεν ανέφερε καθόλου τις παραβιάσεις της Κίνας στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας, όπως σιωπά και για τις παραβιάσεις του Ερντογάν στον Ελληνικό χώρο.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Ασία, ο Αμερικανός πρόεδρος εκδήλωσε το ενδιαφέρον του σε σχέση με την διαμάχη για τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας προτρέποντας τους Ασιάτες ηγέτες: “Ξέρω ότι έχετε μια διαμάχη για αρκετό καιρό με την Κίνα. Εάν μπορώ να βοηθήσω με οποιονδήποτε τρόπο, είμαι πολύ καλός διαμεσολαβητής και πολύ καλός διαιτητής”.

Ευτυχώς που ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να γίνει μεσολαβητής και διαιτητής στην ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο, εκτός εάν ήταν δική του ιδέα να προσκληθεί ο Ερντογάν στην Αθήνα.

Οπως είναι γνωστό, η Κίνα δεν ακολουθεί τους κανόνες, που προβλέπονται από την UNCLOS. Αντί να παραμείνει στην ΑΟΖ της, υποστηρίζει ότι έχει ιστορική αξίωση σε ολόκληρη τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και έχει σχεδιάσει τα δικά της θαλάσσια σύνορα, γνωστά ως Γραμμή Εννέα Γραμμών, όπως δείχνει ο επόμενος χάρτης.

Ο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή: The Guardian Newspaper, 14 July 2016

Η Θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι, για πολλούς, ένα ανησυχητικό γεωπολιτικό σημείο ανάφλεξης. Αλλά για τον Xi Jinping αποτελεί πηγή υπερηφάνειας.

Όταν πρόσφατα ο Χi απευθύνθηκε στο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος, καυχήθηκε ότι «η κατασκευή σε νησιά και υφάλους στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας έχει σημειώσει σταθερή πρόοδο».

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ οι δραστηριότητες επέκτασης της Κίνας στη ναυσιπλοΐα συνέχισαν και τώρα υπάρχουν όλες οι ενδείξεις ότι σκοπεύει να εδραιωθεί περαιτέρω σε αυτό που οι αναλυτές φοβούνται ότι θα γίνει μια «κινεζική λίμνη».

Ο Τραμπ, όταν βρισκόταν στο Πεκίνο δεν αμφισβήτησε δημοσίως τους οικοδεσπότες της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, και σε μια επίδειξη συντροφικότητας, δήλωσε ότι αισθάνθηκε μια “μεγάλη χημεία” με την Xi.

Είναι ενδιαφέρον ότι αυτό το μήνα η Κίνα αποκάλυψε ένα μεγάλο πλοίο βυθοκόρησης, που ονομάστηκε από τους δημιουργούς του «μαγικό νησί-maker» με την ικανότητα να αναρροφά τη λάσπη, την άμμο και τα κοράλλια και να καταθέτει τα συντρίμμια ως νέα γη πιο αποτελεσματικά από τους προκατόχους του.

Το σκάφος μπορεί να σκάψει 6.000 κυβικά μέτρα (21.189 κυβικά πόδια) την ώρα, το ισοδύναμο τριών τυπικών πισινών, από 35 μέτρα (115 πόδια) κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Σίγουρα η Τουρκία θα ενδιαφερθεί να μάθει λεπτομέρειες για αυτό το «μαγικό νησί-maker».

Οι απαράδεκτες και παράνομες Τουρκικές θέσεις για 44 χρόνια

Η Τουρκία, παραβιάζοντας όλες τις διεθνείς συνθήκες, δεν αποδέχεται ούτε αναγνωρίζει την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ των νησιών του Αιγαίου, της Ανατολικής Μεσογείου και του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελόριζου. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι αυτά τα νησιά λόγω «ειδικών περιστάσεων» πρέπει να διαχωρίζονται από τα υπόλοιπα νησιά κάτι βέβαια που δεν προβλέπεται από την UNCLOS.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία δεν δέχεται την ελληνική κυριαρχία σε μια σειρά νησίδων και προεξεχόντων πετρωμάτων στην ίδια περιοχή, παρά το γεγονός ότι τα νησάκια αυτά αναφέρονται στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923, καθώς και στις Ιταλοτουρκικές Συνθήκες του 1932 για τα Δωδεκάνησα.

Η αποδοχή του τουρκικού επιχειρήματος συνεπάγεται ότι το ήμισυ του Αιγαίου και τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου θα εμπίπτουν στην κυριαρχία της Τουρκίας και της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ της στις περιοχές αυτές, όπως φαίνεται από τον επόμενο χάρτη.

Ο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ: Υπουργείο Εξωτερικών Τουρκίας, Άγκυρα 1974

Η κατάσταση επιδεινώνεται περαιτέρω από τις παράξενες θέσεις της Τουρκίας που αφορούν επίδικες περιοχές (“γκρίζες ζώνες”), μια έννοια που δεν υφίσταται και δεν μπορεί να στηριχθεί στο Διεθνές Δίκαιο.

Αυτό που η Τουρκία και η Κίνα αρνούνται να παραδεχθούν είναι ότι ένα κράτος δεν μπορεί να επικαλείται επιλεκτικά τα μέρη της UNCLOS που του αρέσει. Ο Πρεσβευτής Koh της Σιγκαπούρης, ο τελευταίος Πρόεδρος της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, έλαβε πολύ σωστά υπόψη του την πιθανότητα αυτή, παρατηρώντας ότι: «Αν και η Σύμβαση είναι προϊόν σειράς συμβιβασμών, αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Δίκαιο της Θάλασσας δεν προβλέπει επιφυλάξεις. Επομένως, δεν είναι δυνατόν τα κράτη να επιλέξουν αυτό που τους αρέσει και να αγνοήσουν αυτό που δεν τους αρέσει.

Στο διεθνές δίκαιο, όπως και στο εσωτερικό δίκαιο, τα δικαιώματα και τα καθήκοντα συμβαδίζουν. Επομένως, είναι νομικώς απαράδεκτο κράτη να διεκδικούν δικαιώματα δυνάμει της Σύμβασης χωρίς να είναι πρόθυμα να αναλάβουν τα αντίστοιχα καθήκοντα.»

Την Τρίτη 12 Ιουλίου 2016, το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης, έκδωσε την ιστορική του απόφασή για την αντιδικία μεταξύ της Κίνας και των Φιλιππίνων στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η απόφαση ήταν ομόφωνη υπέρ των Φιλιππίνων και κατέδειξε τις κινεζικές παραβιάσεις του Δίκαιου της Θάλασσας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Η Κίνα πάντως αρνήθηκε από την αρχή την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και δεν συμμετείχε στις διαδικασίες. Πάντως, η ήττα της Κίνας στο Διεθνές Δικαστήριο αποτελεί και ήττα της Τουρκίας που προσπαθεί, παραβιάζοντας το Δίκαιο της Θάλασσας, να αυξήσει την θαλάσσια περιοχή που θέλει να ελέγξει στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Βέβαια, εμείς πρέπει να προετοιμαστούμε για την αντίδραση της Τουρκίας, σε περίπτωση που η ελληνοτουρκική διαφορά οδηγηθεί σε ένα από τα Διεθνή Δικαστήρια με απόφαση υπέρ των ελληνικών θέσεων. Προβάλλει εμφανώς πλέον ο κίνδυνος η Τουρκία να μη σεβαστεί μιά τέτοια απόφαση και να την αγνοήσει, επικαλούμενη ως προηγούμενο την στάση της Κίνας όταν, για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα κράτος αρνείται να εφαρμόσει απόφαση Διεθνούς Δικαστηρίου.

Επίλογος

Όπως έγραψε πολύ σοφά, πρόσφατα, ο Μιχάλης Ιγνατίου: «Γνωστοί ξένοι πολιτικοί αναλυτές έχουν υποστηρίξει ότι ο ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, είναι μία ειδική περίπτωση ατόμου: Επιδεικνύει σχιζοφρενική συμπεριφορά, δεν έχει καθόλου αισθήματα για τους συμπατριώτες του Τούρκους, πόσο μάλλον για τους Έλληνες, και είναι εξαιρετικά απρόβλεπτος. Ποιος δύναται να διαφωνήσει με την παραπάνω περιγραφή, όταν η πραγματικότητα ομιλεί από μόνη της. Και δεν στεκόμαστε ποτέ στα λόγια, αλλά στις πράξεις του. Τα λόγια τα παίρνει ο …αέρας, ή -όπως λένε και οι σοφοί του χωριού- οι άνθρωποι λένε καμία …βλακεία να περνούν οι ώρες στο καφενείο. Όμως μετρούν μόνο οι πράξεις, οι οποίες -στη συγκεκριμένη περίπτωση- δεν διαφέρουν από τα λόγια του.

Για μία ακόμη φορά ο πρόεδρος της Τουρκίας επέδειξε εμπρηστική συμπεριφορά. Για μία ακόμη φορά έβαλε στο στόχαστρο του την Ελλάδα και την Κύπρο, η οποία αποτελεί ανεκπλήρωτο πόθο του: Επιθυμεί να την εντάξει στη σφαίρα επιρροής της κατοχικής δύναμης και να πάρει ό,τι μπορεί στο Αιγαίο.»

Εμείς βέβαια περιμένουμε τον Σουλτάνο μετά βαΐων και κλάδων. Και εάν τον έστειλε στην Αθήνα ο Τραμπ, τότε να δούμε τις πατριωτικές και διπλωματικές ικανότητες του Τσίπρα και του Κοτζιά. Δηλαδή ποιο κομμάτι των θαλασσών μας, από τον παρακάτω χάρτη, θα δώσουμε στον Ερντογάν:

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή: Global Marines Boundaries Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Επειδή παλαιότερα έχω κατηγορηθεί από την Πρεσβεία της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον ότι ο χάρτης αυτός είναι δικό μου κατασκεύασμα, θέλω να τονίσω ότι αυτός ο χάρτης είναι δημιούργημα των Ηνωμένων Πολιτειών και βασίζεται σε οριοθέτηση με βάση τη μέση γραμμή (ίση απόσταση). Κάθε άπιστος Θωμάς ας ρωτήσει το Γραφείο Γεωγράφου του State Department.

Πηγή: Η ΑΟΖ της Κίνας, η Τουρκία και ο Πρόεδρος Τραμπ: Όσα συμβαίνουν εκεί αφορούν την Ελλάδα http://mignatiou.com/2017/11/i-aoz-tis-kinas-i-tourkia-ke-o-proedros-tramp-osa-simvenoun-eki-aforoun-tin-ellada/

«Με διαδικασίες σκληρής Γραμμής από πάνω προς τα κάτω η εκλογή του Γενικού Εκπροσώπου του κόμματος του Μακρόν»

Από
anixneuseis
-
1
 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Στις 18 Νοεμβρίου 2017 το πρωί συνήλθε κεκλεισμένων των θυρών στο Chassieu, κοντά στη Λυών, στα πλαίσια του 1ου Συνεδρίου, το «εθνικό συμβούλιο» της «Δημοκρατίας  Εμπρός» (LREM), σύμφωνα με το καταστατικό του  νεοφυούς κινήματος του Μακρόν. Για να κάνει τι ; Για να εκλέξει τον άμισθο «Γενικό Εκπρόσωπό» του, που εξελέγη σχεδόν ομόφωνα δια ανατάσεως της χειρός των 516  παρόντων συνέδρων με 2 μόνο αποχές από τους παρόντες. Ποιος είναι ; Ο προταθείς από τον Γάλλο Πρόεδρο Christophe Castaner, σύμφωνα με  σχετικό δημοσίευμα του ηλεκτρονικού Le Monde.fr και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) στις 18-11-2017 και σύμφωνα με την εύκολη πρόβλεψη που είχα κάνει στις Ανιχνεύσεις 10-11-2017, στο άρθρο μου «Η δια ανατάσεως της χειρός εκλογή του Christophe Castaner στην ηγεσία του  κινήματος του Μακρόν!», http://www.anixneuseis.gr/?p=178511.

Μαζί με τον «Γενικό Εκπρόσωπο», του οποίου η θητεία θα είναι τριετής, εκλέχθηκαν επίσης τα άτομα της λίστας του νικητή με το όνομα  #AvecCasta (σε βάρος 3 άλλων υποψηφίων καταλόγων). Αυτή αποτελείται από ένα  εικοσαμελές «Εκτελεστικό Γραφείο» στο οποίο προστίθεται ο Christophe Castaner και ο μελλοντικός «Εθνικός Ταμίας» του κόμματος. Δηλαδή σύνολο 22 μέλη. Το «Εκτελεστικό Γραφείο» «θα ενισχυθεί από 10 άλλες «προσωπικότητες»  που θα οριστούν αργότερα» (πώς αριστίδην;). Αυτή την εβδομάδα ο τρόπος ψηφοφορίας (δηλαδή η μυστική ή η δια ανατάσεως της χειρός)  δημιούργησε ένταση μεταξύ των μελών της παράταξης. Τελικά η πρόταση που κατατέθηκε σήμερα το πρωί από πολλά μέλη η ψηφοφορία να είναι μυστική δεν πέρασε. Επί συνόλου 516 ψηφισάντων, οι 277 ψήφισαν την «δια ανατάσεως της χειρός ψηφοφορία», έναντι 239 που ήθελαν «μυστική την ψηφοφορία», σύμφωνα πάντα με την παραπάνω δημοσιογραφική πηγή.

Τι θα κάνουν ο «Γενικός Εκπρόσωπος» και το «Εκτελεστικό Γραφείο»  ; Θα πρέπει να στήσουν και να αναπτύξουν την παράταξη αυτή για να αποκτήσει εδραία ερείσματα σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και υπερατλαντικό επίπεδο (για τις πρώην γαλλικές αποικίες), ώστε να είναι έτοιμη για τις ευρωεκλογές του 2019 και τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές της Γαλλίας. Και φυσικά να κάνει προτάσεις και να στηρίζει την προεδρική και κυβερνητική γραμμή.

Σε πόσο χρόνο ;

Η «Δημοκρατία Εμπρός» είναι μόλις 18 μηνών, είναι μια φιλοκυβερνητική παράταξη  (κάτι που είναι άχαρο εξ ορισμού), άρα δεν έχει την πολυτέλεια  να δημαγωγεί, αλλά πρέπει να πράττει. Έχει  ήδη συμφωνημένο το καταστατικό της, έστω κι αν θα διαφωνούσε ριζικά κάποιος με τις όποιες προβλέψεις του.

Και για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης στα καθ’ημάς, ας σκεφτούμε πόσο χρόνο πήρε η διαδικαστική βυζαντινολογία της «Δημοκρατικής Παράταξης», του Ποταμιού, κλπ, κλπ, για να εκλέξουν αύριο 19 Νοεμβρίου 2017 τον Πρόεδρό τους, δια καθολικής ψηφοφορίας βέβαια. Και ακόμα δεν γνωρίζουμε ποιο θα είναι αύριο ούτε το όνομα του νέου φορέα, ούτε το καταστατικό του, ούτε αν θα είναι ενιαίος ή πολυτασικός, ούτε το πολιτικό του στίγμα, κλπ. κλπ. Και δεν είναι φιλοκυβερνητικό κόμμα. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι στην εξουσία εδώ και 2,5 χρόνια. Άρα είχε όλη την πολυτέλεια του χρόνου ενός αντιπολιτευόμενου χώρου, δίχως την ευθύνη καθημερινής άσκησης της εξουσίας, όπως έχει η «Δημοκρατία Εμπρός» η οποία ερημώθηκε από στελέχη αμέσως μετά την εκλογή του Μακρόν. Άλλοι από τα στελέχη της μετατράπηκαν σε υποψήφιους βουλευτές, εκλεγέντες ή μη, άλλοι κλήθηκαν άμεσα να στελεχώσουν τις πολιτικές θέσεις της νέας κυβέρνησης και της γαλλικής δημόσιας διοίκησης.

Δίχως να θεωρεί ο γράφων ότι η  «Δημοκρατία Εμπρός» τα έκανε μέχρι εδώ όλα τέλεια, έδειξε πάντως τήρηση του χρονοδιαγράμματος και μια απίστευτη αποτελεσματικότητα (efficacité) η οποία είναι μια από τις δυο θεμελιακές αρχές που θέλει ο Μακρόν, μαζί με την υποδειγματικότητα (exemplarité).

Ως προς την αποτελεσματικότητα (που φαίνεται να είναι στο DNA αυτής της παράταξης), ο κάθε αντικειμενικός κριτής νομίζω ότι θα έβαζε σχεδόν άριστα, αναφορικά με την ταχύτητα μετεξέλιξης της «Δημοκρατίας Εμπρός» από έναν Σύνδεσμο (Association) που ήταν όταν ιδρύθηκε σε ένα κανονικό κόμμα σε εξέλιξη σήμερα. Και μάλιστα το πλουσιότερο, αφού όχι μόνο δεν έχει χρέη, όπως τα άλλα κόμματα, αλλά γιατί δικαιούται την μεγαλύτερη κρατική επιχορήγηση (1,42 ευρώ ανά ψηφοφόρο του στον 1ο γύρο των προεδρικών εκλογών).

Δεν μπορώ όμως να βάλω ανάλογο βαθμό ως προς την υποδειγματικότητα (exemplarité) του τρόπου εκλογής του «Γενικού Εκπροσώπου» και του  «Εκτελεστικού Γραφείου» της «Δημοκρατίας Εμπρός» ως πακέτου, δια απλής πλειοψηφίας ή πλειοψηφικού συστήματος που λέγαμε παλαιότερα. Ήτοι : ο προεδρικός υποψήφιος Christophe Castaner θα «έπρεπε» να εκλεγεί με όλη την εικοσάδα της λίστας του! Εξ ου και το 52% των Γάλλων ερωτηθέντων, σχετικά με αυτόν τον τρόπο εκλογής, αν και καθόλα καταστατικός, δήλωσε «σοκαρισμένο».

Προσωπικά ανέμενα ότι η κυρίαρχη άποψη στην «Δημοκρατία Εμπρός» θα έδειχνε στοιχειώδη γενναιοψυχία, αφού δεν είχε να χάσει και τίποτα. Ο   Christophe Castaner, μαζί με την μπετοναρισμένη εικοσαμελή ομάδα του «Εκτελεστικού Γραφείου» θα εκλέγονταν, ούτως ή άλλως. Είχαν την απόλυτη πλειοψηφία στους 750 του εκλογικού σώματος.  Θα ικανοποιούσε δηλαδή τουλάχιστο το αίτημα εκείνων των μελών της Συνέλευσης (των 239) που ζήτησαν  την μυστική ψηφοφορία, ώστε να μην στιγματιστούν «ως εσωκομματική αντιπολίτευση» υπό τα όμματα των υπολοίπων  277. Αυτό όμως δεν έγινε. Οι 237 υποτάχθηκαν (γράφτηκε ότι οι 2 ψήφισαν κατά, αλλά τους μέτρησαν ως απέχοντες). Και αυτή η αλαζονεία  φαίνεται ότι  ήρθε να δικαιώσει όλους εκείνους τους επικριτές του Μακρόν που μίλησαν ακόμα και για τον «Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό» του Λένιν, αναφερόμενοι στην σύνθεση του «Εθνικού Συμβουλίου», στον προταθέντα μοναδικό προεδρικό «Γενικό Εκπρόσωπο» με το συνοδευτικό «Εκτελεστικό Γραφείο» αλλά και στον τρόπο ψηφοφορίας.

Εμένα μου θύμισε αυτή η εξέλιξη τον τρόπο που όριζαν τα αρμόδια όργανα των κομμάτων τους («Top Down-από πάνω προς τα κάτω» δηλαδή) ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Γ.Α.Π., ο Jacques Chirac, ο Nicolas Sarkozy, o François Mitterant, κλπ, κλπ. Δηλαδή όλο το «παλιό σύστημα» που θα έλεγε ο Μακρόν. Κι όχι «από κάτω προς τα πάνω-Bottom up» που υποσχέθηκε το δικό του «νέο σύστημα» (;).

Κρίμα !

Οι καλές γλώσσες λένε ότι ο Μακρόν θυμάται τι τράβηξε ο François Hollande από την «εσωτερική του αντιπολίτευσή» του, τύπου Benoît Hamon, η οποία δεν του επέτρεψε να κάνει τις μεταρρυθμίσεις που ήθελε, και βγάζει φλύκταινες. Δεν θέλει λοιπόν να δημιουργηθεί από τόσο νωρίς το απευκταίο.

Θα τα καταφέρει ; Θα το δούμε…

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The evolution of Turkish-Russian relations

Από
anixneuseis
-
0

Sinem Cengiz | 

 The past decade has seen considerable change in Russia’s Middle East policy, with greater involvement in regional crises and engagement in good relations with key countries and non-state actors. Russia’s policy at times converges with Turkey’s, and at other times challenges it. Turkish-Russian relations have survived several crises, the most severe being in November 2015 when Turkey shot down a Russian jet along its border with Syria.
Neither Turkish President Recep Tayyip Erdogan nor his Russian counterpart Vladimir Putin are easy leaders. Both have big ambitions and different approaches in the Middle East in order to realize their goals. Erdogan wants to turn Turkey into a greatly influential country in the region, while Russia wants to create buffer zones for itself there. The two leaders often meet in order to understand each other’s red lines and discuss common areas of cooperation.
On Monday, Erdogan met with Putin at the presidential residence in Russia’s coastal city of Sochi. It was their sixth meeting this year, and they often talk on the phone. This latest meeting reportedly lasted more than two hours. The positive atmosphere could be seen from their facial expressions and body language. Due to the prolonged meeting, Erdogan arrived late — at 1 a.m. — to his next destination Kuwait.
“We’ve agreed to deepen our relations,” he said during a press conference with Putin, adding that “intense” diplomacy will continue. But despite the warm atmosphere between them and the smiles on their faces, there are several issues that are challenging bilateral ties, despite there being several issues that necessitate cooperation.
One of the toughest issues is Russia’s approach toward the Syrian Kurds. Following Turkish objections, Moscow postponed a meeting on Syria that was scheduled to take place on Nov. 18 in Sochi with the participation of Syrian-Kurdish groups.
Ankara had objected to the invitation of the People’s Protection Units (YPG) and the Democratic Union Party (PYD), considering them as extensions of the outlawed Kurdistan Workers’ Party (PKK). The meeting was postponed, but whether those groups would attend is still unclear.

Neither Erdogan nor Putin trust each other, but both are aware that a deterioration of relations does not serve the interests of either country.

Sinem Cengiz

Russia’s policy toward the Kurds is not much different than America’s. In post-war Syria, Moscow wants to guarantee local collaborators, so it is pushing hard to include the Kurds in talks for its long-term goals: Countering Daesh, preventing Western dominance and preserving its military bases in Syria. So the Kurdish issue seems to remain contested between Moscow and Ankara.
Russia had been planning to launch a new initiative on the Syrian conflict during a two-day meeting in Astana on Nov. 30-Dec. 1. Moscow is being too decisive in saying the meeting will focus on “compromise solutions” to end the six-year conflict. It would be better to wait until the end of the month to see how the meeting between Erdogan and Putin will reflect on the upcoming one on Syria.
On the other hand, Ankara’s closeness with Moscow strengthens the former’s political leverage against the US and European countries with which Turkey does not enjoy good relations these days. Ankara’s procurement of Russia’s S400 missile system is not only a military move but also a diplomatic one, sending a strong message to its Western allies.
Turkey recently said the purchase had been completed, underscoring the contentious relationship between Ankara and the West. Turkey and Russia have not yet agreed on the technology transfer, yet the S400 issue was enough to raise eyebrows in the West.
Russian-Turkish rapprochement also helps relations between Ankara and Tehran. Iran, Turkey and Russia are the three guarantors of the Astana talks, which aims to solve the Syrian conflict politically.
But in international diplomacy, not trusting your partner limits the closeness of relations. This is the case with Russia and Turkey. Neither Erdogan nor Putin trust each other, but both are aware that a deterioration of relations does not serve the interests of either country.

• Sinem Cengiz is a political analyst who specializes mainly in issues regarding Turkey’s relations with the Middle East.
Twitter: @SinemCngz

http://www.arabnews.com/node/1195106
1...2,8992,9002,901...3,027Σελίδα 2,900 από 3,027