Αρχική Blog Σελίδα 2897

The Iran-Turkey-Russia alignment: The devil is in the details

Από
anixneuseis
-
0

Γράφτηκε από Maria Tare Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017 20:29

The decision of the Kurdistan Regional Government to proceed with the independence bid on September 25, precipitated a serious crisis in the region. Seemingly, one important question to be addressed is the consequences the Kurdish referendum engenders to the recently shaped Iran-Turkey-Russia axis, particularly on the Syrian issue. Whereas Iran and Turkey often find themselves at loggerheads over regional issues, their shared concern in preventing Kurdish statehood, seems to provide the necessary fuel towards cooperation, if not alliance-building. Russia, in the meanwhile, has adopted a “wait-and-see” policy on the matter. Still, the extent to this cooperation can be much constrained by their own diverging interests in the region.

pdf big

Although Syria’s bloody war might be far from over, President Bashar al-Assad seems to be on the winning side.[1]

Having secured his control on key cities such as Homs and Damascus, the President’s forces regained control of rebel-held parts of eastern Aleppo in December 2016 and reached the eastern city of Deir al-Zor during the past month.[2] The fall of Aleppo, which came just after President Trump’s election, was largely perceived as another “nail in the coffin” for the Syrian opposition. And while it might be true that many of Assad’s advances rely on Russian and Iranian support, no less important is “the slackening of international support for the Syrian opposition”.[3] Whereas during Spring and Summer of 2011 the United States and its European allies imposed sanctions and called for Assad to resign, Qatar, Turkey and Saudi Arabia moved a step further by delivering, as one report included, more than 160 military flights shipping military equipment to Syria from January 2012 to March 2013;[4] the Qatari regime allegedly donated approximately three billion dollars between 2011 and 2013[5], while President Obama in 2013 initiated a program -the costs of which approached $1 billion dollars by 2015- raising critics as “one of the costliest covert action programs in the history of the C.I.A”.[6]

Nevertheless, President Bashar al-Assad secured his grip in most of Syria’s provinces and by 2015 and 2016, when Russia intervened militarily, aspirations for a regime change in Damascus faded away.

Turkey, for having invested so much in the Syrian opposition and for not wanting to be on the losing trajectory of the history, moved forward with a radical shift in regard to its Syria policies. Paramount pressure was also to be delivered from the long term management of issues that arose in the aftermath of the war; namely, the refugee crisis, the jihadis and what appeared to be a strategic disaster for Turkey, the support the United States offered to the People’s Protection Units (YPG) –a Syrian affiliate to the Kurdistan Workers’ Party(PKK)- when fighting the Islamic State in Syria between September 2014 and February 2015.

On September 15, in a joint statement during the sixth round of talks in Astana, Russia, Turkey and Iran agreed to set up four de-escalation zones in Syria for an initial six-month period. The zones include, fully or partly, Eastern Ghouta and the provinces of Homs, Aleppo, Hama, Latakia, and Idlib, according to a statement issued on September 15th. These de-escalation zones constitute mainly opposition-held areas that are planned to be reintegrated into the country’s present administration; Russia, Turkey and Iran will act as guarantors and thus agree on the first plan to put in place armed foreign monitors on the ground in Syria (presumably each will send 500 troops). The deferred battle for Idlib, according to Turkey’s pro-government Yeni Safak newspaper, will divide the region in three; primarily, Turkish forces and opposition fighters to be placed in the northwest region boarding Turkey while Iranian and Syrian army forces would be deployed to the southwest. Russian forces are to be meandered between those zones.[7]As Fehim Tastekin notes, for Turkey, “the Idlib deployment is driven by two objectives: having a say in the political negotiations that will shape Syria’s future and besieging Efrin, the western part of the Kurdish corridor”.[8]

Moreover, in recent times, diplomatic traffic between Ankara and Tehran seems to have rather intensified. The impact of the Astana talks -reluctantly, but ineluctably- most likely will also signify a de-escalation in regard to the tensions which the two countries have experienced on a bilateral level after the Syrian crisis especially. Less than two months after Iran’s Chief of General Staff Major General Mohammad Hossein Bagheri visited Ankara, his Turkish counterpart, Chief of the General Staff Hulusi Akar, visited Tehran on October 2 to meet with high-ranking Iranian officials. Particularly, Akar’s visit to Iran came two days before Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s scheduled a visit on October 4th. Although the meeting in Ankara focused more on finding common ground regarding the Syrian question, their last encounter was overshadowed by the independence referendum held in Iraqi Kurdistan on September 25.[9]

Landlocked, Iraqi Kurdistan (KRG) remains at the mercy of its neighbours. Each having their own sizable Kurdish populations hardened their position in the referendum’s aftermath. Both Turkey’s and Iran’s hitherto contribution included the suspension of commercial flight to Erbil and Sulaimaniyah at the behest of Baghdad. Moreover, Erdogan pledged his support to Iraq’s central government in Baghdad and said it would continue to export Kirkuk oil, but now for Baghdad instead of the KRG in Erbil.[10] By the same token, Ali Shamkhani, secretary of Iran’s Supreme National Security Council, emphasized on the maintenance of the Tehran-Baghdad-Ankara axis in the long run. In the end, it was Abadi who acted first. On October 16, Iraqi federal forces launched a drive toward Kirkuk city aimed to retake oil fields, an air base, the airport and federal installations lost in June 2014 when the Iraqi army collapsed in the face of the Islamic State. With the upcoming election in 2018, Abadi could not afford to appear weak while Kurdish forces held control of Kirkuk oil fields.[11]

On the other side, Russia’s biggest oil company, Rosneft, nevertheless agreed to take control of Iraqi Kurdistan’s main oil pipeline, boosting its investment in the autonomous region to $3.5 billion despite Baghdad’s military action.[12] Russian President Vladimir Putin moved and adapted rather quickly in the new circumstances driven by his efforts to boost Moscow’s Middle Eastern political and economic influence, while seeking to limit any fallout with Iran both in Iraq and Syria.

Whether intended or not, the decision of Iraqi Kurds to proceed with the referendum brought to the surface a number of shared concerns between Turkey and Iran.

For the most part, the struggle of establishing a post-Arab regional order has generated a great deal of anxiety both in Tehran and Ankara. They both envision the post-ISIL futures of Iraq and Syria without questioning any of the borders created after World War I and its subsequent treaties. They both emphasise the territorial integrity of the countries as a vital issue. Any Kurdish aspiration for independence can only be condemned, particularly if Israel is the only country to publicly endorse it.

Russia, in any case, has found new opportunities to bolster its foothold in the region; Notwithstanding Rosneft’s energy deal with KRG, Moscow is tactfully shifting towards the Iran-Turkey alignment with a view to lessen its exposure in northern Iraq and refrain from alienating Baghdad. In Syria, now that victory favours the regime, Moscow’s goals are two-fold; firstly, securing and expanding its bases, and secondly keeping Assad in power and assisting him in regaining control of lost territory.

 

All links accessed on 31/10/2017.

[1] Hubbard, Ben, “Syrian war drags on but Assad’s future looks as secure as ever”, The New York Times, (25/09/2017)

https://www.nytimes.com/2017/09/25/world/middleeast/syria-assad-war.html?_r=0

[2] Lund, Aron, “How Assad’s enemies gave up on the Syrian opposition”, The Century Foundation, (17/10/2017)

https://tcf.org/content/report/assads-enemies-gave-syrian-opposition/

[3] Ibid

[4] Chivers, C.J, and Schmitt, Eric, “Arms airlift to Syria rebels expands, with aid from C.I.A”, The New York Times, (24/03/2013)

http://www.nytimes.com/2013/03/25/world/middleeast/arms-airlift-to-syrian-rebels-expands-with-cia-aid.html

[5] Khalaf, Roula and Fielding Smith, Abigail, “Qatar bankrolls Syrian revolt with cash and arms”, Financial Times, (16/05/2013)

http://ig-legacy.ft.com/content/86e3f28e-be3a-11e2-bb35-00144feab7de#axzz4v9RYFIiY

[6] Mazzetti, Mark, Goldman Adam and S.Schmidt, Michael, “Behind the sudden death of a $1 billion secret C.I.A war in Syria”, The New York Times,  (02/08/2017)

https://www.nytimes.com/2017/08/02/world/middleeast/cia-syria-rebel-arm-train-trump.html

[7]Al Jazeera, “Final de-escalation zones agreed on in Astana”, (15/09/2017)

http://www.aljazeera.com/news/2017/09/final-de-escalation-zones-agreed-astana-170915102811730.html

[8]Tastekin, Fehim, “Turkish deployment may redraw battle lines in Syria’s Idlib”, Al-Monitor, (16/10/2017)

https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/10/turkey-syria-idlib-move-may-trigger-fresh-rifts.html

[9]Azizi, Hamidreza, “Kurdish referendum tests Iran-Turkey-Russia axis”, Al-Monitor, (04/10/2017)

http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/10/iraq-krg-referendum-kurdistan-iran-turkey-reaction-order.html

[10]Canda, Cengiz, “Turkey’s paradox in Iraq: Weaker because of a weakened Kurdistan”, Al-Monitor, (27/10/2017)

https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/10/turkey-iraq-kurds-loss-of-barzani-means-loss-of-ankara.html

[11] International Crisis Group, “Oil and Borders: How to Fix Iraq’s Kurdish Crisis”, (17/10/2017)

https://www.crisisgroup.org/middle-east-north-africa/gulf-and-arabian-peninsula/iraq/55-settling-iraqi-kurdistans-boundaries-will-help-defuse-post-referendum-tensions-0

[12] Zhdannikov, Dmitry and Soldatkin, Vladimir, “Russia’s Rosneft to take control of Iraqi Kurdish pipeline amid crisis”, Reuters,(20/10/2017)

http://uk.reuters.com/article/uk-mideast-crisis-iraq-kurds-rosneft/russias-rosneft-to-take-control-of-iraqi-kurdish-pipeline-amid-crisis-idUKKBN1CP12F

http://cemmis.edu.gr/index.php/publications/item/539-the-iran-turkey-russia-alignment-the-devil-is-in-the-details

The World’s Most Influential Business Thinkers 2017

Από
anixneuseis
-
0

 6,844 

Jeff Kauflin , FORBES STAFF 

I cover leadership, management and careers.  

David Paul Morris/Bloomberg

Roger Martin, a strategic advisor and former dean of the University of Toronto’s Rotman School of Management, has been named the world’s leading business thinker by Thinkers50, a London-based consulting firm. Thinkers50 was founded by business consultants and authors Stuart Cranier and Des Dearlove — they started the Thinkers50 ranking in 2001. Since then, they’ve published it every two years.

Thinkers50 calls Roger Martin a “design-thinking expert.” Martin’s tenth book, released this fall, is “Creating Great Choices: A Leader’s Guide to Integrative Thinking.” It argues that, when we face a difficult decision and unacceptable options, we don’t have to simply choose among the obviously available options and tradeoffs. “We can use the models in front of us to create a new and superior answer,” reads the book’s description. Martin has also spearheaded a re-evaluation of capitalism in light of widening inequality, and he has explored what it means to be a “socially effective executive,” according to a Thinkers50 press release.

Don Tapscott, a blockchain expert and author of 15 business books, takes second place. He’s cofounder and chairman of the Blockchain Research Institute, a Toronto-based think tank that consults businesses and governments on how to make the most of blockchain technology. He co-wrote his latest book, “Blockchain Revolution,” with his son Alex.

 Harvard Business School professor Clayton Christensen is the third-most influential thinker. His 1997 book, “The Innovator’s Dilemma,” focuses on disruptive innovation and how industry incumbents are often overtaken by startups that aren’t beholden to a large customer base. In his latest work, “Competing Against Luck,” he and his co-authors explain that success in innovation depends not just on understanding customers, but on understanding their “jobs to be done.” In other words, companies should focus on why their customers “hire” their product or service.

Chan Kim & Renee Mauborgne rank fourth. The two INSEAD strategy professors are best-known for their 2004 book, “Blue Ocean Strategy.” Based on a study of 150 business cases, the authors say that long-term success “comes not from battling competitors but from creating ‘blue oceans’―untapped new market spaces ripe for growth.” Their new work, “Blue Ocean Shift: Beyond Competing,” came out in September.

 Wharton professor Adam Grant makes the list as the eighth-most influential thinker. His first book, “Give and Take,” explains how being a giver leads to career success. In “Originals,” Grant explores how people can be more creative and convince others to accept their novel ideas. More recently, he co-wrote “Option B” with Sheryl Sandberg, focusing on facing adversity and building resilience.

Columbia Business School professor Rita McGrath takes tenth place. Her 2005 book “MarketBusters” expounds five key strategies to drive growth, such as “change the customer’s total experience” and “redefine your business and associated key metrics.” More recently, she wrote “The End of Competitive Advantage,” in which she argues that companies must go beyond traditional competitive strategy and “forge a new path to winning: capturing opportunities fast, exploiting them decisively, and moving on even before they are exhausted.”

Top 20: The World’s Most Influential Business Thinkers 2017 

  1. Roger Martin
  2. Don Tapscott
  3. Clayton Christensen
  4. W. Chan Kim & Renée Mauborgne
  5. Michael Porter
  6. Marshall Goldsmith
  7. Alexander Osterwalder and Yves Pigneur
  8. Adam Grant
  9. Richard D’Aveni
  10. Rita McGrath
  11. Daniel Pink
  12. Erik Brynjolfsson & Andrew McAfee
  13. Amy Edmondson
  14. Steve Blank
  15. Linda Hill
  16. Eric Ries
  17. Pankaj Ghemawat
  18. Simon Sinek
  19. Richard Florida
  20. Herminia Ibarra

The full list of 50 is available here.

Follow me on Twitter @JeffKauflin or email me at jkauflin[at]forbes[dot]com.

https://www.forbes.com/sites/jeffkauflin/2017/11/14/the-worlds-most-influential-business-thinkers-2017/#7b3632e45ec4

Why Russia Won’t Choose Sides Between China And India

Από
anixneuseis
-
0

David Hutt , CONTRIBUTOR Forbes

 Opinions expressed by Forbes Contributors are their own.

TWEET THIS

A few weeks after a military standoff between Chinese and Indian troops began near the Doklam plateau in June, the China Global Television Network, a 24 hours English-language state-owned news channel, asked why Russia had been “silent” on the matter. Granted, Moscow had made few public comments about the border tensions. But so, too, had America and the EU, both of which knew that siding with one party would anger the other.

However, RT, a Kremlin-funded news agency that often ventriloquizes the thoughts of the Russian state, did produce a number of reports about the dispute and most were rather balanced between China and India’s interests.

The standoff eventually dissipated in August when the two nations agreed to withdraw their troops. But the geopolitical fallout leaves pertinent questions. If tensions between China and India are to become a new normal, as some analysts think, then how do other nations respond? Just as important, how are Asia’s superpowers, including China, India and Russia, going to balance competing interests?

 Is Moscow Meddling?

In April, before the border dispute began, news emergedthat the Russian government had tried to bring together the Indian and Chinese defense ministers for a meeting in Moscow. Beijing, however, reportedly refused to send along Defense Minister Chang Wanquan, who was already in the Russian capital for an international security conference.

Some believe this was because India had recently hosted the Dalai Lama in Arunachal Pradesh, an Indian state that borders China’s “autonomous” region of Tibet. Others saw it as an indication of Beijing’s distrust of Moscow’s real motives. In July, Global Times, a jingoistic Chinese state-run tabloid, opined that New Delhi “wants to weigh which is more important to Russia: China or itself.”

 There is the opinion that Moscow wants a more assertive India to counterbalance China’s growing hegemony in Asia . Russia has long supported India’s ascension to having a permanent seat in a “reformed” UN Security Council, for example. And, in March, the Kremlin publicly backed India’s bid to become a member of the Nuclear Suppliers Group (NSG), a coalition of 48 nuclear supplier countries that control the export of nuclear equipment and technology.

For India, which possesses nuclear power, inclusion in the group is important given that its northern enemy, Pakistan, also has nuclear capabilities. Moreover, nuclear energy is an economic concern for India-Russia relations. Moscow and Delhi signed an agreement in 2014 that aims to build 12 Russia-designed nuclear power stations in India. But China has opposed India’s accession to the group since it first tried to join last year. Formally, it says this is because New Delhi is not yet a signatory to the Non-Nuclear-Proliferation Treaty. China’s opposition was successful, and India has to wait another year to apply to join the group.

Russia is also thought to have backed India’s successful ascension, in July, to the Shanghai Cooperation Organization (SCO), a Eurasian security and economic bloc. Derek Grossman, a senior defense analyst at the RAND Corporation, an American think tank, claimed that Russia sponsored India “mainly to constrain China’s growing influence in the organization.” He added, in his article for the Diplomat, that Russia is concerned the post-Soviet SCO members like Kazakhstan, Kyrgyzstan, Tajikistan, and Uzbekistan “are drifting too far into China’s geostrategic orbit.” This is clearly a view supported by some Chinese intellectuals.

“Does Russia support India’s accession to the SCO for the sake of common development, or for counterbalancing China?” a Global Times editorial asked in July.

More Than Bilateralism

Russia’s relationship with India has been solid since the Soviet era and this year marks the 70th anniversary of diplomatic relations. But relying on the past might not be enough, according to a joint report published recently by two think tanks, the Russian International Affairs Council and India’s Vivekananda International Foundation. “Giving a new impetus to Moscow-New Delhi relations would allow Russia to diversify its efforts in Asia. It is necessary for India and Russia to prevent third countries from exerting significant influence on their bilateral ties,” it reads.

Clearly, this is intended to indicate concerns within Moscow and New Delhi that the other party is gravitating towards their adversaries. Russia knows India wants to form closer ties to the U.S. and European nations. Just this week, India took part in talks with Japan, America and Australia over reforming the disbanded Quadrilateral Security Dialogue, an ostensible counter-China pact that seeks to curb Beijing’s expansionism in the South China Sea and Indian Ocean.

A month after Indian Prime Minister Narendra Modi’s visit to Moscow in June, China’s warships engaged in the first-ever joint war games with the Russian fleet in the Baltic Sea. The Economist reported that Russia and China “wanted to send a message to America and to audiences at home: we are united in opposing the West’s domination, and we are not afraid to show off our muscle in NATO’s backyard.” The same month, Chinese President Xi Jinping visited Moscow where Putin decorated him with the Order of St Andrew, Russia’s highest state award. Xi has visited Moscow more often than any other capital since coming to power in 2012, the Economist also noted. In addition, New Delhi is concerned about Russia’s relations with Pakistan, India’s long-time foe, which have been improving since the early 2000s.

The RIC Returns

But stressing anti-Western cooperation with China isn’t the same as the Kremlin turning its back on India , nor fully embracing relations with Beijing. Russia, under Putin, has tried to defy a supposed unipolar global order led by America and, today, a united Europe overseen by the EU. Now, it appears, Russia is balking against a possible uni-polar Asia and Eurasia dominated by China. Supporting India, then, becomes a way for Russia to achieve this. But Western sanctions on Russia have meant it has had to move closer to China, further complicating its role as an intermediary between India and China.

Indeed, while many in India’s defense community think better relations with the West is the way forward, some are of the opinion that more effort should be put on strengthening the trilateral annual Russia-India-China (RIC) meetings, which have taken place since 2002 between scholars, business leaders and foreign ministers. However, these have so far failed to upgrade into regular political or security summits. The next RIC Foreign Ministers meeting is expected to be held in New Delhi next month.

Maybe, then, we will learn more about how Russia views its position between India and China.

https://www.forbes.com/sites/davidhutt/2017/11/16/why-russia-wont-choose-sides-between-china-and-india/#240251ad6d7a

Negotiating The EU’s Future On Even Ground

Από
anixneuseis
-
0

Stratfor , CONTRIBUTOR

 Opinions expressed by Forbes Contributors are their own.

This article was originally published at Stratfor.com.

By Adriano Bosoni

From its very inception, the European Union has depended on the alliance between France and Germany. The bloc’s predecessor, the European Economic Community, formed with the principal goal of binding the two countries together so closely that another war on the Continent would be impossible. And from the 1950s on, a tacit agreement underlay their partnership: France was the main political and military power in the bloc, and Germany was the main financial supporter (paying for, among other things, onerous subsidies for French farmers). After German reunification in 1990, France even pushed for the creation of the euro as another way to strengthen Paris’ links with Berlin.

Over the past decade, however, that relationship has shifted. Germany emerged in the wake of the 2008-09 financial crisis as the European Union’s most important political and economic power, while France struggled with a weakening economy and a string of ineffective, unpopular leaders. Berlin didn’t want to be seen as Europe’s hegemon, in light of its history, and made sure to keep Paris involved in decisions over how to deal with the problems in the eurozone. Even so, Germany pressured its peers in Southern Europe into introducing painful economic and institutional reforms that may not have happened had France been in charge.

 Ten years after the crisis began, France has come to terms with Germany’s higher profile in European affairs. But accepting a position as Europe’s co-leader is not the same thing as accepting the role of second in command. As the leaders of the European Union begin hashing out the bloc’s future in the coming year, Paris will push to negotiate with Berlin on more equal terms. The question is whether the Franco-German alliance that managed to keep the bloc together in the past will be enough to preserve its unity in the future.

Unequal Footing

France traditionally has been worried about an ascending Germany. In the 19th and 20th centuries, its concerns stemmed mainly from the military implications of Germany’s rise. In the 21st century, by contrast, they are mostly related to economic and political issues. Since the creation of the eurozone, France’s trade balance has turned from surplus to deficit, while Germany’s trade surplus has broken one record after another. France’s gross domestic product grew by an average 0.8 percent each year from 2007-2016, fully half a percent lower than Germany’s average annual growth rate for that period. Unemployment in France, meanwhile, is twice as high as it is in Germany, and French voters are more dissatisfied with the political and economic status quo and less content with the European Union than their German neighbors are. (Their discontent explains why Euroskeptic and anti-globalization parties on the left and right alike performed so well in the French presidential election.)

 France’s economic trouble is due in part to the country’s difficulty introducing reforms to become more competitive, but the problem also has a European dimension to it. To enact the policies in the bloc that Paris believes will help its economy, France needs Germany’s support. But unlike France, which tends to favor public spending to stimulate growth through consumption, Germany prefers fiscal discipline, low inflation and modest labor costs.

An Opportunity Arises

Now, for the first time in a decade, Paris may be in the position to pursue a more balanced relationship with Berlin. France’s economy is growing again, and French President Emmanuel Macron, whose party has a solid majority in the National Assembly, has demonstrated his willingness to introduce the measures necessary to make that growth more sustainable. His vision for reforming the European Union has won the support not only of the French electorate but also of Southern European countries. On top of Macron’s plans to increase public spending by introducing a separate budget for the eurozone with a finance minister to manage it, Italy and Spain added their own proposals, including common unemployment insurance and deposit insurance systems across the bloc. As the United Kingdom, a country whose views on the economy are close to those of Northern European states, prepares to leave the European Union, these southern countries will have a chance to increase their influence in the bloc.

Germany’s current political upheaval could also be an opportunity for France. If talks to form a coalition government fail and Germany holds an early election, the process of eurozone reform would be delayed by several months since the bloc can’t make any big decisions without Berlin. At the same time, though, Germany’s focus on domestic issues has created a temporary power vacuum in Europe that France is trying to fill. Macron has been on a diplomatic offensive in recent months pitching his ideas for the European Union’s future to leaders across the Continent. With Germany temporarily out of the picture, Paris will be able to intensify this strategy.

Compared with its recent predecessors, the current French government is more willing and ready to push its proposals for the European Union. Paris can argue that, unless the bloc implements significant reforms in the next few years, anti-EU forces could win the French presidency in 2022 and threaten the bloc’s continuity. From Germany’s perspective, moreover, a more balanced relationship between Berlin and Paris would placate Southern Europe after a decade of austerity policies.

Enduring Challenges

Nevertheless, France faces several obstacles to its agenda. To begin with, Paris’ allies in Southern Europe are in no position to reshape the European Union. Italy will hold a general election in early 2018, and the vote could bring to power parties more willing to clash than to negotiate with the bloc. Though Spain has one of the fastest-growing economies on the Continent, the minority government in Madrid is too focused on preserving the country’s territorial integrity to have a strong voice at the EU level. Portugal is too small to influence the bloc’s affairs, despite its decent economic growth rate, while Greece is still under a bailout program.

https://www.forbes.com/sites/stratfor/2017/11/28/negotiating-the-eus-future-on-even-ground/#166520857346

Οι Κούρδοι της Συρίας παραμένουν σύμμαχοι του Τραμπ, ότι και να ισχυρίζεται ο Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν. Φωτογραφία τουρκική προεδρία. NOVEMBER 28, 2017

Ένα τηλεφώνημα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στον ισλαμιστή ηγέτη της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, ήταν αρκετό για «να ανάψουν τα αίματα» στα «καφενεία» των κοινωνικών δικτύων.

Οι πλείστοι προεξόφλησαν ότι ο κ. Ερντογάν τα πήρε όλα κι έφυγε, παρά το γεγονός ότι έχουμε αποδείξει στο παρελθόν, ότι οι συνεργάτες του Τούρκου προέδρου μόνοι τους τα λένε και μόνοι τους τα ακούνε. Και είναι κάτι που θα αποδειχθεί και σε τούτη την περίπτωση, φτάνει να έχουμε υπομονή και να μην προτρέχουμε.

Πριν καταλήξουν σε συμπεράσματα έπρεπε να αναρωτηθούν: Τι άλλαξε ή τι θα μπορούσε να αλλάξει για τις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις σε μία συνομιλία μισής ώρας μέσω μεταφραστή; Και γιατί ο ισχυρισμός του κ. Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ότι η Αμερική άλλαξε την πολιτική της για τους Κούρδους μαχητές της Συρίας (YPG), να μην χάθηκε στη …μετάφραση;

Η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου δεν επιβεβαιώνει την απαίτηση των Τούρκων για να τερματιστούν οι ροές αμερικανικού οπλισμού προς τους μαχητές του YPG, και μιλά μόνο για προσαρμογές. Άλλωστε, από τον περασμένο Μάιο γνωρίζαμε γι’ αυτές τις προσαρμογές. Είχε τονιστεί ότι όταν ολοκληρωθεί η επιχείρηση εναντίον των τζιχαντιστών στη Ράκα, θα τροποποιηθεί και η απόφαση του Μαϊου.

Η εξωτερική και αμυντική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών δεν αλλάζει εύκολα. Αλλά όταν αλλάξει, δεν υπάρχει πισωγύρισμα. Σε ότι αφορά τους Κούρδους της Συρίας εκπονήθηκε ένα σχέδιο από τους συνεργάτες του Μπάρακ Ομπάμα, τον Δεκέμβριο του 2016, εγκρίθηκε από τον τότε πρόεδρο και παραδόθηκε στο σημερινό πρόεδρο.

Αρχικά, ο τότε σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Μάικλ Φλιν, που ήταν πληρωμένος λομπίστας της Τουρκίας, το εκτροχίασε. Όμως, ο κ. Τραμπ το ενέκρινε και το υλοποίησε. Όχι με τους Τούρκους. Αυτοί αρνήθηκαν για ευνόητους λόγους. Αφού πίσω από τους τζιχαντιστές δεν ήταν μόνο η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, αλλά και οι ισλαμιστές του Ερντογάν.

Ο σημερινός πρόεδρος της Αμερικής, το υλοποίησε λοιπόν με τους Κούρδους, οι οποίοι πρόσφεραν κουρδικό αίμα για να ηττηθεί το Ισλαμικό Κράτος, που αποτελεί αυτή τη στιγμή τον μεγαλύτερο εχθρό των Αμερικανών. Και αναρωτιέται ο κάθε σοβαρός αναλυτής στην Αμερική… Γιατί ο κ. Τραμπ να προδώσει τους ηρωικούς μαχητές του PKK, που του πρόσφεραν μία μεγάλη νίκη, για τα «μάτια» του ισλαμιστή ηγέτη της Τουρκίας. Πρέπει να έχει παραφρονήσει για να επιλέξει τον Ερντογάν, που βοηθούσε τους αντιαμερικανούς τζιχαντιστές, αντί των φιλοαμερικανών Κούρδων. Δεν θα μπορούσα να βρω άλλη δικαιολογία. Μόνο αν έχει τρελαθεί θα επέλεγε τον Ερντογάν, ο οποίος τον πρόδωσε πολλάκις και έχει συμμαχήσει με όλους τους εχθρούς του. Από τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τη Ρωσία μέχρι τους ισλαμιστές της Τεχεράνης. Ότι, μα ότι έχει κάνει ο Ερντογάν, στρέφεται εναντίον της Αμερικής και υπέρ των εχθρών της…

Δεν γνωρίζω τι ειπώθηκε σε αυτή τη συνομιλία του κ. Τραμπ και του Ταγίπ Ερντογάν, πέραν των όσων δημόσια ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος. Αν συμφώνησαν να γίνουν οι σχέσεις τους, όπως και πριν, η ανακοίνωση δεν το λέει. Δεν μπορώ να φανταστώ, ότι από τη μία μέρα στην άλλη, ο κ. Τραμπ χαρακτήρισε τρομοκράτες τους μαχητές του YPG, όπως ισχυρίστηκαν οι Τούρκοι. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Είναι αυτοί που έσωσαν τη φήμη της Αμερικής, και ακόμα και αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η συνεργασία είναι απόλυτη… Σίγουρα οι ΗΠΑ είναι υπερδύναμη και τα συμφέροντα τους είναι πολύ πιο σημαντικά ακόμα και από τις ζωές των ανθρώπων.

Όμως, στο Λευκό Οίκο γνωρίζουν ότι ο κ. Ερντογάν τάχθηκε εναντίον των συμφερόντων τους και προτίμησε τη Μόσχα και την Τεχεράνη από την Ουάσιγκτον. Αγόρασε ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα που σχεδιάστηκε για να αντιμετωπίζει τον οπλισμό του ΝΑΤΟ, του οποίου ακόμα η Τουρκία είναι μέλος. Εκβιάζει την Αμερική με τους φυλακισμένους πολίτες της, οι οποίοι είναι όμηροι του Ερντογάν. Για να καταγράψω τις αντιαμερικανικές ενέργειες της ισλαμικής Τουρκίας χρειάζομαι δέκα χιλιάδες λέξεις.

Η Αμερική δεν έχει, και δεν μπορεί να έχει, εμπιστοσύνη στη σημερινή Τουρκία. Ο ηγέτης της κυριαρχείται από αντιαμερικανισμό και αντισημιτισμό, που μετέδωσε και στον τουρκικό λαό. Οι φυσικοί σύμμαχοι των Αμερικανών στην ευρύτερη γειτονιά της Μέσης Ανατολής είναι μόνο οι Κούρδοι και οι Ισραηλινοί. Εάν ο κ. Τραμπ τους προδώσει και επιλέξει την Τουρκία, είναι ως να κόβει το αριστερό του χέρι…

Πηγή: Οι Κούρδοι της Συρίας παραμένουν σύμμαχοι του Τραμπ, ότι και να ισχυρίζεται ο Ερντογάν http://mignatiou.com/2017/11/i-kourdi-tis-sirias-paramenoun-simmachi-tou-tramp-oti-ke-na-ischirizete-o-erntogan/

Ελληνικό έγκλημα στη Βενετία

Από
anixneuseis
-
7

 Απόστολος Δοξιάδης protagon. gr

Η έδρα του «Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών» στην καρδιά της Βενετίας. Επί χρόνια άντεξε τον πόλεμο που δεχόταν από το ελληνικό κράτος και ιδίως το υπουργείο Εξωτερικών

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρνει νομοσχέδιο που έχει έναν σκοπό: την πλήρη άλωση του φημισμένου Ινστιτούτου της Βενετίας και τη μετατροπή του, από κρυφό καμάρι του πνευματικού Ελληνισμού, σε κομματοκρατούμενο κέντρο εξυπηρέτησης συμφερόντων. Αλλωστε κάποιοι λιμπίζονται τα ακίνητά του

Απόστολος ΔοξιάδηςΑπόστολος Δοξιάδης28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017 

Την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017 κατατίθεται από την κυβέρνηση στη Βουλή προς τελική συζήτηση και ψήφιση νομοσχέδιο που έχει ως σκοπό του την άλωση από το κράτος, και άρα ουσιαστικά τη διάλυση, του «Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών» της Βενετίας, δηλαδή του μοναδικού εκτός Ελλάδος καθαρά ελληνικού ερευνητικού κέντρου, το οποίο εκπόνησε υπό τον εν ισχύι ως σήμερα νόμο, παρά τις μύριες δυσκολίες, την αποστολή του με το καλύτερο τρόπο. Βέβαια, αν ο νέος νόμος ψηφιστεί, θα αποτελεί τη διάπραξη ενός από χρόνια προαναγγελθέντος εγκλήματος, που απλώς ελπίζαμε, όσοι γνωρίζουμε τα πράγματα αλλά και είμαστε εκ φύσεως αισιόδοξοι, ότι τελικά δεν θα συντελεσθεί.

Η προηγούμενη διευθύντριά του Ινστιτούτου Βενετίας, η διαπρεπής ιστορικός, τέως καθηγήτρια του πανεπιστημίου Κρήτης και νυν ακαδημαϊκός, Χρύσα Μαλτέζου, γράφει στην εισαγωγή του συναρπαστικού της βιβλίου, «Η δική μου Βενετία, ή το Χρονικό της Δίωξης του Ινστιτούτου Βενετίας», τα ακόλουθα λόγια: «Η Βενετία είναι η πόλη του έρωτα και του θανάτου, πόλη της χαράς και μαζί της μελαγχολίας». Παραλλάσσοντας τα λόγια της, θα έλεγα ότι η ιστορία του Ινστιτούτου Βενετίας δείχνει το μεγαλείο και την αθλιότητα του νέου ελληνισμού, τη δόξα και την κατάντια του.

 Την ιστορία αυτή, από την αρχή της ως σήμερα, μπορεί κανείς να τη δει ως μια συνεχή διαπάλη ανάμεσα σε ευπατρίδες και μίζερους Ελληνες, σε αξιοθαύμαστους και ελεεινούς ανθρώπους, στο απαράμιλλο πατριωτισμό κάποιων παλαιών κοινοτήτων μας του εξωτερικού και στην αθλιότητα των ημεδαπών κυκλωμάτων των κομματικών και κρατικών συμφερόντων.

Το Ινστιτούτο Βενετίας δημιουργήθηκε χάρη στο επίμονο όραμα ενός μεγάλου έλληνα πατριώτη, του επτανήσιου διπλωμάτη και ποιητή Μαρίνου Σίγουρου, που από το 1922 και επί είκοσι επτά χρόνια αγωνίστηκε έως ότου γίνει το όραμά του πραγματικότητα. Σε αυτό συνετέλεσε αποφασιστικά η απαράμιλλη γενναιοδωρία της Ελληνικής Κοινότητας Βενετίας, που επί της προεδρίας του Γεράσιμου Μεσσήνη, άμισθου πρόξενου της χώρας μας στη Γαληνότατη (Serenissima), όπως επί αιώνες ονομαζόταν η παραμυθένια πολιτεία, δώρησε το σύνολο της περιουσίας της στο Ιδρυμα, με σκοπό να το καταστήσει οικονομικά αυτόνομο. Με αυτές τις εξαίσιες πράξεις ανιδιοτελούς πατριωτισμού ξεκίνησε το Ινστιτούτο. Από σπουδαίους ανθρώπους και οράματα άρχισε, και από σπουδαίους ανθρώπους μεγαλούργησε. Όλα τα επιτεύγματα του Ινστιτούτου, από την ίδρυσή του, οφείλονται στην αξία, τις γνώσεις, το ταλέντο, το μεράκι, αλλά πάνω από όλα την αυταπάρνηση και των επιμονή των εξαίρετων επιστημόνων διευθυντών του, καθώς και την προσφορά κάποιων λιγοστών, διαλεκτών υπαλλήλων του.

Στα περίπου εξήντα χρόνια της λειτουργίας του μέχρι σήμερα, το Ινστιτούτο έχει εκπονήσει ένα θαυμαστό έργο, έχοντας κατορθώσει όχι απλώς να ανασύρει από το περιθώριο των διεθνών ιστορικών σπουδών τη μελέτη της ενετοκρατίας στον ελληνικό χώρο, αναδεικνύοντάς τη σε ενεργό και αξιοσέβαστο ερευνητικό τομέα, αλλά να γίνει το ίδιο ο πρωτοπόρος πυρήνας αυτής της έρευνας. Επιπλέον, το Ινστιτούτο είναι το κατ᾽ εξοχήν κέντρο μελέτης της ιστορίας και των επιτευγμάτων του ελληνισμού της Βενετίας, από τα βυζαντινά χρόνια ως σήμερα, αλλά και έχει συμβάλλει σημαντικά στη μελέτη της ίδιας της ιστορίας της Γαληνότατης, άλλοτε το κέντρο κραταιάς αυτοκρατορίας.

Ο διωγμός του Ινστιτούτου ξεκινά από τα μύχια του ελληνικού κράτους, είτε του επίσημου, ανοιχτά δια των υπουργών ή των διπλωματών του, είτε με πλάγιους τρόπους, από ανάξιους λειτουργούς του

Στη διάρκεια της ζωής του Ινστιτούτου, πάνω από χίλιοι μελετητές από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου έχουν δουλέψει στα πολύτιμα αρχεία του, και χιλιάδες ακόμη έχουν ωφεληθεί από τη γνώση που δημιουργεί και προσφέρει απλόχερα, με το περιοδικό του, τις εκδόσεις και τα συνέδρια που οργανώνει, καθώς και μέσω του έργου των επιστημόνων που παιδαγωγούνται από αυτά. Αλλά και δεκάδες άξιοι νέοι έλληνες ιστορικοί έχουν διαπλαστεί επιστημονικά ως υπότροφοι στο πανέμορφο μικρό του κτίριο, υπό την επιστημονική καθοδήγηση των διευθυντών του. Έργο σπουδαίο, έργο που όχι μόνο τιμά διεθνώς την Ελλάδα, αλλά αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την πνευματική μας παράδοση.

Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα καλά νέα. Η Βενετία παύει να γίνεται η πόλη του έρωτα και γίνεται η πόλη του θανάτου. Και η ιστορία του Ινστιτούτου παύει να είναι ιστορία δόξας και γίνεται ιστορία κατάντιας του «Υπαρκτού Ελληνισμού», κατά την πικρά εύστοχη διατύπωση του Στέφανου Κασιμάτη.

Γιατί κατά τη δεκαετία του 1980 και μετά, με μία σχετική ύφεση περίπου δυο δεκαετιών, το Ινστιτούτο έγινε αντικείμενο ανηλεούς διωγμού. Από ποιον άραγε; Τους κακούς ξένους; Κάποια σκοτεινή κακόβουλη δύναμη; Μήπως παπικούς, προτεστάντες, ή μισέλληνες πράκτορες; Οχι βέβαια! Ο διωγμός του Ινστιτούτου ξεκινά από τα μύχια του ελληνικού κράτους, είτε του επίσημου, ανοιχτά δια των υπουργών ή των διπλωματών του, είτε με πλάγιους τρόπους, από ανάξιους λειτουργούς του. Αλλά επειδή η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι μόνο ιστορία θεσμών αλλά και ατόμων, δυστυχώς στην επίθεση κατά του Ινστιτούτου πήραν μέρος και κάποιοι από τους πρόσφατους ηγήτορες της Ελληνικής Κοινότητας της Βενετίας, που διατηρεί εποπτικό ρόλο στο Ίδρυμα, επονείδιστες εξαιρέσεις σε μια αταλάντευτη παράδοση στήριξης.

Η ιστορία της επίθεσης κατά του Ινστιτούτου είναι μακριά και σύνθετη, και για να έχει κανείς την πλήρη εικόνα της πρέπει να διαβάσει το βιβλίο της Μαλτέζου. Θα συνοψίσω εδώ το κύριο μέρος της, όσο πιο σύντομα μπορώ.

Πέρα από τις επιθέσεις ανθρώπων που ορμώνται από προσωπικές μικρότητες και ιδιοτέλειες, στο επίκεντρο των επιθέσεων κατά του Ινστιτούτου από πλευράς ελληνικού κράτους, είτε συνολικά είτε συγκεκριμμένων λειτουργών του, βρίσκεται το όνειρο κάποιων να το αρπάξουν από το νόμιμο ιδιοκτήτη του, δηλαδή την επιστημονική και ερευνητική κοινότητα, και να αλλάξουν τον σκοπό του, που είναι από την ίδρυσή του και σύμφωνα με το όραμα των δημιουργών και των χορηγών του, επιστημονικός και ερευνητικός. Όσοι επιβουλεύονται το Ινστιτούτο θέλουν, λέει, να το μετατρέψουν σε «πολιτιστικό κέντρο» καθώς και σε εργαλείο άσκησης «διπλωματικής πολιτικής», αμφότερες έννοιες ασαφώς ή και καθόλου οριζόμενες, που όπως βέβαια γνωρίζουμε όσοι ζούμε σε αυτό τον τόπο σημαίνει ότι θα προσδιορίζονται κάθε φορά κατά τα γούστα και τις παρέες του κομματικά αλωμένου κράτους μας.

Η επίθεση στο Ινστιτούτο ξεκίνησε στη δεκαετία του 1980, και είχε όλα τα χαρακτηριστικά της βρωμερότερης όψης του Υπαρκτού Ελληνισμού. Επειδή οι πολέμιοι δεν μπορούσαν φυσικά ούτε το έργο του Ινστιτούτου να ψέξουν, ούτε με νόμιμο τρόπο να αλλάξουν τους σκοπούς ή το έργο του, κατέφυγαν στην εκστρατεία της λάσπης και της βρωμιάς κατά του τότε διευθυντή του, του αείμνηστου φιλόλογου, καθηγητή και μετέπειτα ακαδημαϊκού, Μανούσου Μανούσακα. Ο Μανούσος, άξιος επιστήμων, χαλκέντερος ερευνητής, και άνθρωπος αδαμάντινου χαρακτήρα, κατηγορήθηκε με συκοφαντίες ενορχηστρωμένες από υπαλλήλους του υπουργείου Εξωτερικών ως καταχραστής, κοινός απατεών, μέχρι και κλέφτης! Η υπόθεση έφθασε στα δικαστήρια, όπου βέβαια η αλήθεια θριάμβευσε. Κι όμως, ο Μανούσακας τέλειωσε τις μέρες του με τον καημό της άδικης επίθεσης, και βέβαια την αίσθηση της ματαιότητας του χρόνου που πήρε από τη διδασκαλία και την έρευνά του η υπεράσπισή του έργου του Ινστιτούτου και της προσωπικής του τιμής.

7
Μουσείο των Εικόνων, εσωτερικό. Οι εικόνες συντηρήθηκαν με χορηγία του Ιδρύματος Νιάρχου

Η πρώτη επίθεση κατά του Ινστιτούτου κόπασε, αλλά το κράτος δεν έβαλε μυαλό. Αντί να ρίχνει οβίδες στον κυρίως στόχο, άρχισε μετά, σαν ποντικός, να ροκανίζει τα θεμέλιά του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, κατά τη θητεία του επόμενου διευθυντή, του πρόωρα χαμένου εκλεκτού φιλολόγου Νίκου Παναγιωτάκη, το Ινστιτούτο, που ως τότε λειτουργούσε με μόνο δυο δικούς του υπαλλήλους, υποχρεώθηκε να φορτώνεται υπαλλήλους του υπουργείου Εξωτερικών, κατά κανόνα εντελώς ακαταλλήλων για τις θέσεις τους. Παρά τις απαιτήσεις του Ινστιτούτου, οι περισσότεροι από αυτούς δεν γνώριζαν λέξη ιταλικά –δηλαδή τη γλώσσα στην οποία γίνεται όλη σχεδόν η διαχειριστική δουλειά–, ενώ άνθρωποι προοριζόμενοι για θέσεις οικονομικής διαχείρισης δεν γνώριζαν… οικονομικά, και συχνά δεν είχαν καν πανεπιστημιακό πτυχίο. Και βέβαια, οι περισσότεροι από τη νέα φουρνιά των εγκάθετων φέρονταν στον διευθυντή, και κατόπιν στη διευθύντρια του Ινστιτούτου απαξιωτικά, συχνά αρνούμενοι να επιτελέσουν τα καθήκοντά τους προτάσσοντας ότι οι διευθυντές «δεν ήταν προϊστάμενοί τους», δημιουργώντας ένα σωρό προβλήματα, ενώ κάποιοι αρνήθηκαν ακόμη και να εργασθούν σε σημαντικά συνέδρια επειδή γίνονταν, ως είθισται, Σαββατοκύριακα, πράγμα που δεν βόλευε τα ταξιδάκια αναψυχής τους στην Ελλάδα.

Βέβαια, κανείς που ξέρει τον Υπαρκτό Ελληνισμό, και κυρίως τη αλαζονεία του κράτους και πολλών υπαλλήλων του, δεν εκπλήσσεται. Το μόνο που εκπλήσσει είναι πως, παρ᾽ όλα αυτά, αρχικά ο Παναγιωτάκης και μετά η Μαλτέζου, αλλά και κάποιοι ελάχιστοι υπάλληλοι με συναίσθηση καθήκοντος, μπόρεσαν να συνεχίσουν το μεγάλο έργο του Ινστιτούτου. Αλλά και αυτό ίσως δεν είναι τόσο πρωτόγνωρο: το μόνο που κρατάει τον Υπαρκτό Ελληνισμό ζωντανό, και αφήνει πού και πού να φαίνονται, σαν του κρυμμένου διαμαντιού, οι λάμψεις του μεγαλείου της Ελλάδας που ονειρευόμαστε, είναι οι λίγοι άριστοι, οι λαμπρές εξαιρέσεις, οι άνθρωποι που μας τιμά να τους λέμε συμπατριώτες μας, χωρίς πάντα να το αξίζουμε.

Παρά τις δυσκολίες που έφεραν οι εγκάθετοι του υπουργείου Εξωτερικών, υπήρξε στο Ινστιτούτο μια περίοδος σχετικής ηρεμίας, κυρίως στα πρώτα χρόνια της θητεία της νέας διευθύντριας, που ανέλαβε το 1998. Ας σημειωθεί ότι στη δεκατετράχρονη διάρκεια της, η Μαλτέζου όχι μόνο διπλασίασε την επιστημονική και εκδοτική παραγωγή του Ινστιτούτου φτάνοντάς το στην τωρινή αξιοθαύμαστη θέση του, αλλά —και εκείνη εις βάρος της προσωπικής της επιστημονικής παραγωγής— επιδόθηκε σε ένα τιτάνιο έργο πρακτικής εργασίας, οργανώνοντας, τακτοποιώντας, ταξινομώντας, χτίζοντας, μεταφορικά και κυριολεκτικά, συντηρώντας και ανακαινίζοντας την ακίνητη περιουσία του Ινστιτούτου, όπως και τον ναό του Αγίου Γεωργίου και την πανέμορφη πλατεία δίπλα του, που και τα δυο επονομάζονται «dei Greci» —«των Ελλήνων», δηλαδή, καταμεσής της Βενετιάς.

Agiosgeorgios
O Ναός αγίου Γεωργίου των Ελλήνων, 15ος αι. O σπουδαιότερος ναός των Ελλήνων της διασποράς κτισμένος στην Πλατεία των Ελλήνων (Campo dei Greci). Οι εικόνες συντηρήθηκαν με χορηγία ιδρυμάτων Λεβέντη, Νιάρχου και Ωνάση

Επίσης, η Μαλτέζου κατάφερε να προσελκύσει μεγάλες δωρεές από κορυφαίους ευαγείς οργανισμούς, και ιδιαίτερα τα ιδρύματα Κωστοπούλου, Λεβέντη, Νιάρχου και Ωνάση. Με αυτή την κίνηση, αλλά και αξιοποιώντας την περιουσία του Ιδρύματος με τον καλύτερο τρόπο, το κατέστησε για πρώτη φορά στην ιστορία του εντελώς ανεξάρτητο οικονομικά από το ελληνικό κράτος. Στα χρόνια της διεύθυνσής της Μαλτέζου, οι πόροι που έπαιρνε το Ινστιτούτο από το κράτος, που ούτως ή άλλως αποτελούσαν μικρό ποσοστό των εσόδων του, μειώθηκαν σταδιακά, ώσπου στα τελευταία χρόνια της θητείας της να μηδενιστούν.

Αλλά βέβαια στον Υπαρκτό Ελληνισμό τέτοιες επιτυχίες δεν μπορούν να μείνουν ατιμώρητες.

Από την αρχή της θητείας της Μαλτέζου, το κράτος τής δημιουργούσε μόνο προβλήματα, που κλιμακώθηκαν σε πλήρη επίθεση. Οι αυτουργοί της νέας επίθεσης ήταν είτε υπάλληλοι του υπουργείου Εξωτερικών, δυστυχώς μεταξύ αυτών και μέλη του διπλωματικού σώματος, είτε και κάποια ανάξιοι εκπρόσωποι της Ελληνικής Κοινότητας, που ντροπιάζοντας το μεγαλείο και τη γενναιοδωρία των προκατόχων τους, έφθασαν μέχρι να θελήσουν να πάρουν πίσω τα δώρα που εκείνοι απλόχερα χάρισαν.

Η Χρύσα Μαλτέζου όμως, εκτός από εξαίρετη επιστήμων και άριστη ηγέτιδα, είναι άνθρωπος με ατσάλινη θέληση και πυγμή, σκληρό καρύδι, μια γυναίκα που σίγουρα πρέπει να διαθέτει γενετικό ελληνικό από κάποια μισοχαμένη λεβέντικη ελληνική δρακογενιά. Μόνο εύκολος στόχος δεν ήταν. Αντιστάθηκε σθεναρά στις επιθέσεις, χωρίς να το βάζει κάτω, επιμένοντας, σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο και θυσιάζοντας ψυχική γαλήνη για να πολεμά μικρές και μεγάλες παλιανθρωπιές. Ομως η πορεία κάποτε έφτασε στο τέλος και το 2012, όταν η Μαλτέζου εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ως αναγνώριση του μεγάλου έργου και της προσφοράς της, αναγκάστηκε να αφήσει τη θέση της, καθώς οι δυο αρμοδιότητες ήταν ασύμβατες.

Η Μαλτέζου άφησε πίσω της το Ινστιτούτο καμάρι της επιστημονικής κοινότητας, οικονομικά εύρωστο και αυτόνομο. Και, βέβαια, ως ανταμοιβή για το έργο της από το κράτος, ο νυν υπουργός Εξωτερικών, που έχει στο επιτελείο του και παλιούς πολέμιους του Ινστιτούτου από το έδαφος της Βενετίας, έστειλε επιστολή προς την Εισαγγελία, ζητώντας να διερευνηθεί η θητεία της Μαλτέζου για κακοδιαχείριση και σκάνδαλα. Αντί του μάννα χολή δηλαδή, αντί στεφάνου δάφνης το σπρώξιμο στη λάσπη. Η Μαλτέζου φυσικά δεν έχει τίποτε να φοβηθεί. Ας ελπίσουμε ότι και η Δικαιοσύνη θα δει νωρίς ότι οι κατηγορίες είναι ανυπόστατες, και δε θα σπαταλήσει πολύτιμο εθνικό χρόνο.

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης στην αμίμητη ρήση του ότι η Ελλάδα χρειάζεται κυρίως ένα νόμο «περί τηρήσεως των κειμένων νόμων», όρισε ένα μεγάλο μέρος της παθογένειας του Υπαρκτού Ελληνισμού: συχνότατα, ενώ γκρινιάζουμε για την απουσία νόμων και κανόνων, το πρόβλημα είναι ότι απλώς δεν τους τηρούμε, με κύρια ευθύνη του κράτους, του οποίου η τήρηση των νόμων είναι κεντρική αποστολή. Και πράγματι, μέχρι κάποια στιγμή, ο πόλεμος κατά του Ινστιτούτου, ατομικός ή ομαδικός, γινόταν μέσα από τα κενά που έχει καταφέρει να δημιουργήσει μέσα στα χρόνια ο κρατικός μηχανισμός για να καταστρατηγεί το πνεύμα των κειμένων νόμων, με την αδιάσπαστη παράδοση της κουτοπονηριάς, της ασυνειδησίας, της ανευθυνότητας, της ιδιοτέλειας και των αφανών και αδιαφανών δικτύων αλληοϋποστήριξης των ξεδιάντροπων. Αλλά ενίοτε το κράτος χτυπάει τοίχο, φτάνει στο σύνορο που όρισε ο Ροΐδης: όταν δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του παραβαίνοντας τους νόμους, τότε πρέπει να τους αλλάξει.

To Ινστιτούτο, παρεμπιπτόντως, ουδέποτε αμφισβήτησε ότι οι νόμοι πρέπει να προσαρμόζονται στις ανάγκες των καιρών, και ότι παρά τον αξιοθαύμαστο μέχρι και σήμερα οργανισμό λειτουργίας του, αν και ηλικίας εξήντα ετών, δεν αρνήθηκε βελτιώσεις στο αρχικό νομοθετικό πλαίσιο. Αλλά οι πιστοί και αφοσιωμένοι λειτουργοί του δεν διανοήθηκαν ποτέ ότι οι αλλαγές αυτές θα ήταν προς την κατεύθυνση της εκτροπής του Ινστιτούτου από το σκοπό του, από ένα κράτος που απαξιώνει την επιστημονική έρευνα, που αδιαφορεί για την ουσία του πολιτισμού, που διαστρεβλώνει το πνεύμα της πολιτιστικής διπλωματίας —που θα έπρεπε να προάγεται κυρίως από τη μεγιστοποίηση του πνευματικού έργου— και πάνω από όλα, εν προκειμένω, που λιμπίζεται την άκρως ελκυστική ακίνητη περιουσία του Ιδρύματος, αποτέλεσμα αρχικά των κόπων, της φιλοπατρίας και της γενναιοδωρίας των Ελλήνων της Βενετίας, και σήμερα επαυξημένη σημαντικά από τη διοίκηση της Μαλτέζου.

Η ύπαρξη φωτισμένων υπουργών και εξαίρετων διπλωμάτων, όχι μόνο εις το διηνεκές αλλά και στιγμιαία, είναι περίπου όσο απίθανη όσο η ανάσταση του Αγίου Μάρκου εκ του λειψάνου του

Το πρώτο σχέδιο της αλλαγής του νομοθετικού πλαισίου του Ινστιτούτου, που περιλάμβανε τη μετατροπή του από ερευνητικό ίδρυμα σε «πολιτιστικό κέντρο» άρχισε το 2008, με κύρια ευθύνη στελεχών του υπουργείου Εξωτερικών. Εν μέρει γιατί η τότε υπουργός κατάλαβε το πρόβλημα, εν μέρει γιατί ήρθε η κρίση, ανατρέποντας προτεραιότητες, το αρχικό σχέδιο δεν προχώρησε. Εδώ και λίγο καιρό όμως ένα νέο σχέδιο έχει μπει σε πλήρη εφαρμογή, με την τελευταία πράξη του έργου, που αν δεν επέμβει κάποια αγαθή δύναμη θα εξελιχθεί σε τραγωδία, να εκτυλίσσεται αύριο, Τετάρτη 29 Νοεμβρίου, στη Βουλή των Ελλήνων.

Το νομοσχέδιο για το Ινστιτούτο Βενετίας που παρουσίασαν πρόσφατα τα δυο αρμόδια υπουργεία, Εξωτερικών και Παιδείας, με απόλυτο πρωταγωνιστή το πρώτο, βρωμάει από όπου και να το πιάσεις. Από την αρχή, δηλαδή την εκτροπή του Ινστιτούτου από τον κύριο σκοπό του, στην κατάργηση του σωτήριου ως τώρα ρόλου της Ακαδημίας Αθηνών στην επιλογή των διευθυντών και την εποπτεία της καλής του λειτουργίας, ως την ανάθεση πλέον της επιλογής του διευθυντή σε κυβερνητικά όργανα, το νομοσχέδιο έχει σκοπό την πλήρη άλωση του Ινστιτούτου και τη μετατροπή του, από κρυφό καμάρι του πνευματικού Ελληνισμού, σε κομματοκρατούμενο κέντρο εξυπηρέτησης συμφερόντων που δεν έχουν καμία σχέση ούτε με την πρόθεση των ιδρυτών και των δωρητών του, ούτε βέβαια το σπουδαίο ως τώρα έργο του. Αν ψηφιστεί ο νέος νόμος, το Ινστιτούτο Βενετίας θα γίνει παιχνιδάκι πολυτελείας στα χέρια των κυβερνώντων. Θα μου πείτε αν στο μέλλον έχουμε μόνο φωτισμένους υπουργούς, και εξαίρετους διπλωμάτες, όσο κακός και να είναι ο νόμος μπορεί το Ινστιτούτο να συνεχίσει το έργο του. Αλλά η ύπαρξη φωτισμένων υπουργών και εξαίρετων διπλωμάτων, όχι μόνο εις το διηνεκές αλλά και στιγμιαία, είναι περίπου όσο απίθανη όσο η ανάσταση του Αγίου Μάρκου εκ του λειψάνου του, που φυλάσσεται στον γειτονικό στο Ινστιτούτο καθεδρικό ναό, ώστε να σώσει την κατάσταση.

403977_2921281033219_440588673_n
H έδρα του Ινστιτούτου της Βενετίας

Στο προτεινόμενο σχέδιο νόμου των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η Νέα Δημοκρατία, είτε από άγνοια, είτε από κακή πληροφόρηση, είτε από αμέλεια, πρότεινε κάποιες τροποποιήσεις που κατά τη γνώμη μου, αλλά και πολλών ειδικότερών μου, ήταν ανεπαρκείς για να αποτρέψουν το κακό. Ακόμη και να είχαν υιοθετηθεί, δηλαδή, η άλωση από το κράτος, και κυρίως από το υπουργείο Εξωτερικών, θα ήταν πλέον στη διακριτική ευχέρεια της κυβέρνησης —βράσε όρυζα δηλαδή, ή ίσως, λόγω τοποθεσίας του Ινστιτούτου, ριζότο. Αλλά οι προταθείσες τροποποιήσεις απορρίφθηκαν από την κυβέρνηση, οπότε προφανώς η αξιωματική αντιπολίτευση, όπως και κάθε αντιπολιτευτικό κόμμα που καταλαβαίνει την ουσία του θέματος και δεν προσβλέπει σε μελλοντική ιδιοτέλεια, θα καταψηφίσει συνολικά το νομοσχέδιο.

Η κυβέρνηση βέβαια έχει την πλειοψηφία και μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή της. Για να αλλάξει αυτό την Τετάρτη, είτε πρέπει να γίνει κάποιο θαύμα (η συνηθέστερη μορφή που παίρνει η ελπίδα μας τα τελευταία χρόνια) είτε να συμβεί κάτι μάλλον απιθανότερο, δηλαδή να αρνηθούν να ψηφίσουν το νομοσχέδιο κάποιοι βουλευτές της συγκυβέρνησης, ιδιαίτερα όσοι προέρχονται από τον ακαδημαϊκό χώρο, και μπορούν να κατανοήσουν τι θα πει έρευνα. Θέλω να ελπίζω ότι κάποιων οι γνώσεις, οι μνήμες, ο σεβασμός στο όποιο ακαδημαϊκό τους παρελθόν, θα τους σταματήσει από το να συντελέσουν στο έγκλημα κατά του πολιτισμού, της έρευνας, της επιστήμης, και κυρίως της πατρίδας μας, που συνιστά το νομοσχέδιο.

Ο Αγιος Μάρκος ας βάλει το χέρι του, γιατί αλλιώς μόνο η επόμενη κυβέρνηση θα μπορέσει να σώσει το Ινστιτούτο, καταργώντας τον νόμο —εφ᾽ όσον ψηφιστεί. Αλλά αυτή δεν είναι μικρή ελπίδα, και σίγουρα είναι ρεαλιστική. Και κατά τούτο είναι σημαντικότατο οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που βρίσκονται σήμερα στη Βουλή να μη λερώσουν τα χέρια τους με τη συνέργεια στο έγκλημα στη Βενετία, που σχεδιάζεται να διαπραχθεί εν μέσω Αθηνών. Χίλιες φορές ένας άθλιος νόμος ψηφισμένος από μια καταρρέουσα, ηθικά απαξιωμένη οριακή πλειοψηφία, παρά ένας τάχα ισορροπημένος και συμβιβαστικός, ευρύτερης αποδοχής, που κινδυνεύει να γίνει μόνιμο καθεστώς.

«Ο Mélenchon έβαλε γραβάτα, παραδέχθηκε ήττα, διέψευσε θλίψη, ζήτησε αυτό-οργάνωση και Ανυπότακτη Ευρώπη»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Στο 3ο Συνέδριο του νέου κινήματος του Jean-Luc Mélenchon η «Ανυπότακτη Γαλλία», που έλαβε χώρα στην γαλλική πόλη του Clermont-Ferrand στις 25 και 26 Νοεμβρίου 2017, ο ριζοσπάστης ηγέτης της παραδέχθηκε μπροστά στα 1.600 συμμετέχοντα μέλη του (που επιλέχθηκαν με κλήρωση. Φώφη ακούς;) ότι έχασε την μια μάχη ενάντια στον Μακρόν που «κάνει δώρα στους πλουσίους», αλλά που «έχει φάει ήδη τα λευκά ψωμιά του». Σας θυμίζω τι έγραφα σχετικά στις 25-09-2017 στις Ανιχνεύσεις :  «ήθελε να αποδείξει ότι η εξουσία μπορεί να παγιδευτεί στο  πεζοδρόμιο. Είναι αυτός όμως που βρίσκεται προς το παρόν σε αδιέξοδο του δρόμου. Για αυτό και εξήγγειλε ήδη την προσεχή διαδήλωση στα Ηλύσια Παιδία με 1.000.000 διαδηλωτές! »

http://www.anixneuseis.gr/?p=175905 Αποδείχθηκε ομολογημένο όνειρο θερινής νυκτός. Το επισημαίνει στο

 

ρεπορτάζ του και ο ανταποκριτής του ηλεκτρονικού LE MONDE Enora Ollivier, στις 26-11-2017. Τι γράφει στην ανταπόκρισή του από το Clermont-Ferrand ; Γράφει ότι ο Mélenchon παραδέχθηκε : «Έχουμε μόλις υποστεί μια οπισθοδρόμηση». Αφού πρώτα αναγνώρισε, στα τέλη Οκτωβρίου, ότι έχασε μια μάχη εναντίον του Μακρόν. Απέδωσε την ευθύνη στην έλλειψη ενότητας μεταξύ των συνδικάτων. «Η συνδικαλιστική διάσπαση μας έχει βλάψει με απίστευτο τρόπο. Ντροπή σε εκείνους που έχουν την ευθύνη! (…) Είναι απολύτως απαραίτητο να γίνει η σύγκλιση, με τον καθένα στο ρόλο του. Χρειαζόμαστε δημοφιλείς πλατφόρμες αντίστασης που συσπειρώνουν όλους εκείνους που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν», είπε ο Mélenchon, φορώντας κόκκινη γραβάτα, όπως δείχνει και η παραπάνω φωτογραφεία του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Αναφορικά με την νέα αμφίεση του Mélenchon, ο ανταποκριτής της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Libération, Rachid Laïreche, γράφει στις 26-11-2017 : «Ο ηγέτης είχε βάλει στην άκρη την μπλούζα του εργάτη. Αυτήν που φοράει κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεών του. Είχε εμφανιστεί στη πασαρέλα, στο μέσον των συμμετασχόντων, με μπλε σακάκι κοστουμιού και κόκκινη γραβάτα». Η εμφάνιση δίχως γραβάτα του ιδίου και των 17 βουλευτών του στην γαλλική Εθνοσυνέλευση (παρόλο ότι αυτό δεν είθισται) εγκαταλείφτηκε φαίνεται. Οι επικοινωνιολόγοι του έχουν τον πρώτο λόγο. Πάνω από όλα το φαίνεσθαι. Ιδιαίτερα όταν έχεις πεσμένη δημοτικότητα και τα γαλλικά ΜΜΕ σε παρουσιάζουν «ως τεθλιμμένο», μετά από τις όχι μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν την ψήφιση των Προεδρικών Διαταγμάτων για την μεταρρύθμιση του Κώδικα Εργασίας.

Μάλιστα όπως λέει το σχετικό ρεπορτάζ, την Κυριακή, ώρα 13.00, τελειώνουν οι εργασίες της Συνέλευσης. Πριν σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας και εγκαταλείψει το Clermont-Ferrand, ο αριστερός ριζοσπάστης Mélenchon πηγαίνει στο πλάι της μικρής αίθουσας που προορίζεται για τον Τύπο. Χαιρετίζει τους δημοσιογράφους, έναν προς ένα, ψάχνοντας τις διαπιστεύσεις τους για να βάλει πόδι σε κάθε μέσο ενημέρωσης, πέρα από την webTV «Le Média» που πρόσφατα δρομολόγησε, έκανε δοκιμαστικές εκπομπές και που απευθύνεται στο πολυπληθές κοινό των Κοινωνικών Δικτύων. Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 10-10-2017 με τίτλο : «Οι ορκισμένοι εχθροί της παγκοσμιοποίησης επιζητούν τη θαλπωρή των κοινωνικών δικτύων μονολόγου Snapchat».  http://www.anixneuseis.gr/?p=176810. Περιβαλλόμενος από μικρόφωνα και δημοσιογραφικά στυλό, ο ηγέτης του κινήματος «η Ανυπότακτη Γαλλία» κάνει το γύρο της γαλλικής επικαιρότητας. Ένας τρόπος για να τερματιστεί η φήμη που κυκλοφορεί : «ο Jean-Luc Mélenchon, η δημοτικότητα του οποίου δεν βρίσκεται στα καλύτερά της, είναι τεθλιμμένος  έναντι του Macron», κι ας είναι σχεδόν παράλυτη ολόκληρη η υπόλοιπη αντιπολίτευση!

Τώρα ως προς την νέα περίοδο του κινήματός του, ο Mélenchon είπε καταρχήν ότι «δεν είναι αρχηγός», αφού η «Ανυπότακτη Γαλλία» δεν είναι κόμμα. Είναι κίνημα. Και ότι ο ίδιος δεν είναι παρά «ένας Πασαδόρος» για αυτό και έχει κάνει ένα «αντικλείδι» του κινήματος. Όμως αυτό «δεν σημαίνει ότι έχει συνταξιοδοτηθεί πολιτικά». Άρα διέψευσε έτσι εμμέσως ότι το 2022 δεν θα είναι ξανά υποψήφιος Πρόεδρος της γαλλικής δημοκρατίας, κάτι που είχε δηλώσει στο πρόσφατο παρελθόν. Για την τωρινή μετεκλογική περίοδο είπε ότι η «Ανυπότακτη Γαλλία» θα δουλέψει για την εφαρμογή τριών εθνικών εκστρατειών, που εγκρίθηκαν από τα παρόντα μέλη :

@ κατά της φοροδιαφυγής,

@ τον τερματισμό της πυρηνικής ενέργειας και

@ της καταπολέμησης της φτώχειας.

Πώς θα γίνουν αυτά ;

Μέσα από το «ενεργείν». Το κίνημα «Ανυπότακτη Γαλλία» προτίθεται να δομηθεί ιδιαίτερα γύρω από ομάδες «λαϊκής αυτο-οργάνωσης» σε επίπεδο συνοικιών ή μικρών δήμων για να προσφέρουν βοήθεια στους κατοίκους για συγκεκριμένα προβλήματα κι έτσι σιγά σιγά να «ριζώσουν» στη χώρα. Η «Ανυπότακτη Γαλλία» θα δημιουργήσει επίσης ένα «δίκτυο αγώνων» με μια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όπου ο καθένας μπορεί να εντοπίζει τα τοπικά προβλήματα που θεωρεί νόμιμα και να ζητάει εθνική υποστήριξη του κινήματος.

Για τις ευρωεκλογές του 2019 ο Mélenchon είπε ότι, αν επιτραπούν τα «διακρατικά ψηφοδέλτια», τότε θα δημιουργήσει ένα με το όνομα «Ανυπότακτη Ευρώπη» μαζί με τους Podemos (αχ κάτι μου θυμίζει αυτό;) και πολλούς άλλους φίλους… Αυτές οι εκλογές θα είναι ένα «δημοψήφισμα για το ευρωπαϊκό ζήτημα», υποσχέθηκε ο  Mélenchon για το οποίο «πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες, να βγούμε από τις ευρωπαϊκές συνθήκες προϋπολογισμού που προετοίμασαν και υπέγραψαν ο Sarkozy και, αργότερα, ο Hollande». Αυτά τα κείμενα «ωθούν ολόκληρη την ήπειρο σε δυστυχία και πόλεμο», σύμφωνα πάντα με την ανταπόκριση του δημοσιογράφου Enora Ollivier.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

Απίστευτες καταγγελίες για τον Ερντογάν: Έχει πολλά λεφτά σε offshore

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης

(Φωτ.: EPA / CHP PRESS OFFICE)

Σοβαρές εξελίξεις είναι πιθανόν να δρομολογηθούν στην Τουρκία, μετά την σημερινή αποκάλυψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ότι ο Ερντογάν έστειλε λεφτά σε λογαριασμό υπεράκτιας εταιρείας δικών του συμφερόντων.

Mιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP), κάτω από τις επευφημίες των βουλευτών του, και επιδεικνύοντας ντοκουμέντα, ο Κιλιτσντάρογλου αποκάλυψε ότι οι στενοί συγγενείς του Ερντογάν έστειλαν μεγάλα χρηματικά ποσά σε λογαριασμό της υπεράκτιας εταιρείας Belvev, που είναι εγγεγραμμένη στα μητρώα του κράτους της Νήσου Μαν.

Ο Κιλιτσντάρογλου αποκάλυψε την ημερομηνία αποστολής χρημάτων. Συγκεκριμένα είπε τα εξής:

«Τώρα ανοίγουμε το κουτί. Θα σας πω μια ιστορία. Στο Τσόρουμ έκανα μια ομιλία και απηύθυνα κάποιες ερωτήσεις στον Ερντογάν. Στη συνέχεια, στις 21 Νοεμβρίου, μιλώντας και πάλι εδώ, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, έκανα τις ίδιες ερωτήσεις, τις οποίες επαναλαμβάνω: “Γνωρίζεις ή όχι ότι τα παιδιά σου, ο κουνιάδος σου, ο γαμπρός σου, ο παλιός ιδιαίτερος του γραφείου σου, έχουν στείλει εκατομμύρια δολάρια σε λογαριασμό εταιρείας που έχει έδρα σε φορολογικούς παραδείσους; Αν εξυπηρετείς τα συμφέροντα της χώρας και του έθνους, να δώσεις μια απάντηση”. Πέρασαν τόσες μέρες και ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

»Μετά διάβασα στις εφημερίδες ότι μου έκανε μήνυση ζητώντας 1,5 εκατομμύριο δολάρια. Βαχ βαχ βαχ, δεν ξέρετε πόσο φοβήθηκα. Αντί να κάνεις μηνύσεις, δεν είναι πιο λογικό να δώσεις δημοσίως απάντηση στο ερώτημα που έθεσα; Νομίζω κύριε ότι άκουγες όταν μιλούσα. Σου δίνω μια συμβουλή. Πάρε έναν γιατρό μαζί σου, να τον έχεις δίπλα σου, θα σου χρειαστεί».

Συνεχίζοντας ο Κιλιτσντάρογλου έριξε την πραγματική βόμβα: «Πες μας πού ξόδεψες τα 30 δισ. δολάρια; Εγώ δεν το γνωρίζω, ούτε οι βουλευτές. Πού πήγαν αυτά τα 30 δισ.; Ξαναρωτάω και σου φιλώ τα μάτια: πότε, πού και για ποιον σκοπό ξόδεψες αυτά τα 30 δισ. δολάρια; Την απάντηση θα την απαιτήσουμε και θα την λάβουμε. Μετά πήγε στο Μπαλίκεσιρ και ζήτησε από μένα να αποδείξω τους ισχυρισμούς μου. Και το κάνω.

»Την 1η Αυγούστου του 2011 ιδρύεται μια εταιρεία στη νήσο Μαν. Η Belvev Limited. Τα ιδρυτικά της χαρτιά είναι στα χέρια μας και μάλιστα επικυρωμένα. Το ΔΣ της εταιρείας αυτής κάνει σύσκεψη την 1η και στις 2 Αυγούστου. Αποτελείται από ένα άτομο, τον Σιντκί Αγιάν. Τα πρακτικά εκείνου του ΔΣ είναι στα χέρια μας. Είναι εταιρεία μιας στερλίνας. Ο Σιντκί Αγιάν διαμένει στη διεύθυνση Reşitpaşa caddesi, yol sokak Sarıyer-İstanbul. Στις 15 Νοεμβρίου 2011 μεταβιβάζει την εταιρεία στον Κασίμ Οζτάς, που μένει στη διεύθυνση Sait Halimpaşa caddesi – Yeniköy-İstanbul.

»Εγώ ρωτάω τον Ερντογάν: Ο Σιντκί Αγιάν ποιος είναι; Τον γνωρίζεις; Πάντως τον ξέρεις καλύτερα από μένα. Τον Κασίμ Οζτάς τον γνωρίζεις;

»Όλα τα αρχεία αυτής της εταιρείας είναι στα χέρια μας όπως και οι μεταφορές χρημάτων. Στις 15/12/2011 ο Ζιγιά Ιλγκέν στέλνει 2,5 εκατ. δολάρια στο λογαριασμό της Belvev. Στις 15/12/2011 ο Μουσταφά Ερντογάν στέλνει 2,5 εκατ. δολάρια. Γιατί τα στέλνει ο αδελφός σου αυτά τα λεφτά; Στις 26/12/2011 ο Ζιγιά Ιλγκέν στέλνει 1.250.000 δολάρια. Πάλι ο Μουσταφά Ερντογάν στέλνει 1.250.000 δολάρια, ο συμπέθερός σου Οσμάν Κετεντζί στις 27/12/2011 στέλνει κι αυτός 1.250.000 δολάρια. Ακολουθεί ο Μουσταφά Γιουντογάν, ο πρώην ιδιαίτερός σου, με 1.250.000 δολάρια. Μετά τις 28/12/2011 ο Οσμάν Κετεντζί με 1 εκατ. δολάρια και ο γιος σου Αχμέτ Μπουράκ Ερντογάν με 1.450.000 δολάρια. Και ξανά ο γιος σου Αχμέτ Μπουράκ Ερντογάν, με 2.300.000 δολάρια. Όλα τα swift είναι στα χέρια μας.»

Και κλείνοντας, ο Κιλιτσντάρογλου ρίχνει το γάντι στον Ερντογάν: «Ορίστε, απέδειξα τους ισχυρισμούς μου. Τώρα είναι η σειρά σου να παραιτηθείς, όπως δήλωσες προχθές».

Ενδιαφέροντα πράγματα. Περιμένουμε τις εξελίξεις.

pontos-news.gr

Οι αμφισβητήσιμες αντιτρομοκρατικές επιδόσεις της Ρωσίας

Από
anixneuseis
-
1
Γιατί η Μόσχα είναι αναξιόπιστος εταίρος για την Δύση
Anna Borshchevskaya  foreignaffairs.gr
Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, σε συνάντησή του με τον πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ αλ-Άσαντ, στο θέρετρο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, τον Νοέμβριο του 2017. MIKHAIL KLEMENTYEV / REUTERS
Περίληψη:

Μεγάλο μέρος των όπλων που διέθεσε η Μόσχα στην Συρία δεν είχε καμία σχέση με την καταπολέμηση του ISIS. Οι προηγμένες μονάδες αεράμυνας και ναυτικού που ανέπτυξε η Ρωσία επέτρεψαν στην Μόσχα να επεκτείνει την παρουσία της και να προβάλλει ισχύ, υποδηλώνοντας ότι ο πραγματικός της στόχος ήταν να περιοριστεί η ικανότητα της Δύσης να ελιχθεί στην περιοχή.

Η ANNA BORSHCHEVSKAYA είναι υπότροφος Ira Weiner στο Washington Institute for Near East Policy.

Θεωρητικά, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στην ίδια πλευρά στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας [1]. Αμφότερες οι χώρες έχουν υποστεί ισλαμιστικές εξτρεμιστικές επιθέσεις στο έδαφός τους, και αμφότερες αντιτίθενται στο Ισλαμικό Κράτος (ή ISIS). Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, δήλωνε συχνά ότι ήταν έτοιμος να συνεργαστεί με την Ρωσία στην Συρία, και τον Ιούνιο του 2016 πρότεινε [2] μια στρατιωτική συνεργασία. Και ο διάδοχός του, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι καλωσορίζει την βοήθεια του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν κατά του ISIS. Στις 11 Νοεμβρίου, ο Trump και ο Πούτιν επιβεβαίωσαν την αποφασιστικότητά τους να νικήσουν το ISIS στην Συρία με κοινή δήλωσή τους [3] και δέκα ημέρες αργότερα συζήτησαν τηλεφωνικά [4] την αντιτρομοκρατική συνεργασία.

27112017-1.jpg

Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, σε συνάντησή του με τον πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ αλ-Άσαντ, στο θέρετρο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, τον Νοέμβριο του 2017. MIKHAIL KLEMENTYEV / REUTERS
—————————————————————————–

Αυτή η αισιοδοξία για την συνεργασία με την Ρωσία στην τρομοκρατία, ωστόσο, είναι λανθασμένη. Από την Συρία μέχρι το Αφγανιστάν, ο Πούτιν έκανε περισσότερα για να ενθαρρύνει την τρομοκρατία παρά για να την καταπολεμήσει, ενώ η Μόσχα διατηρεί δεσμούς με τρομοκρατικές ομάδες όπως η Χεζμπολάχ και οι Ταλιμπάν. Οι επιδόσεις της Ρωσίας δείχνουν ότι ποτέ δεν θα είναι έντιμος μεσολαβητής ή αξιόπιστος συνεργάτης της Δύσης για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Η ΣΥΡΙΑΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ

Για να καταλάβουμε την ανοησία να υπολογίζει κάποιος την Ρωσία ως σύμμαχο στην αντιτρομοκρατία, δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε πέρα από την Συρία, όπου από την αρχή της εξέγερσης το 2011 στόχος της ήταν να στηρίξει το καθεστώς του προέδρου Bashar al-Assad. Αυτό, κι όχι να καταπολεμηθεί το ISIS ή άλλες τρομοκρατικές ομάδες, ήταν ο κύριος σκοπός της στρατιωτικής παρέμβασης της Μόσχας στην Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015.

Δείτε το γεγονός ότι μεγάλο μέρος των όπλων που διέθεσε η Μόσχα στην Συρία δεν είχε καμία σχέση με την καταπολέμηση του ISIS. Οι προηγμένες μονάδες αεράμυνας και ναυτικού που ανέπτυξε η Ρωσία επέτρεψαν στην Μόσχα να επεκτείνει την παρουσία της και να προβάλλει ισχύ, υποδηλώνοντας ότι ο πραγματικός της στόχος [5] ήταν να περιοριστεί η ικανότητα της Δύσης να ελιχθεί στην περιοχή. Πολυάριθμες [6] αναφορές [7] έδειξαν ότι οι περισσότερες αεροπορικές επιδρομές της Ρωσίας ήταν εκτός των ελεγχόμενων από το ISIS περιοχών και επικεντρώνονταν κυρίως στην βασική συριακή αντιπολίτευση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτά τα χτυπήματα συνέβαλαν στην ενίσχυση [8] του ISIS.

Επιπλέον, η Ρωσία δεν θα διστάσει να συμμαχήσει με τρομοκρατικές ομάδες εάν πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Λίγο μετά την παρέμβαση του Πούτιν στην Συρία, σύμφωνα με αναφορές η Χεζμπολάχ και η Μόσχα [9] καθιέρωσαν κοινές αίθουσες επιχειρήσεων στην Λατάκια και στην Δαμασκό. Τον Νοέμβριο του 2015, η Μόσχα και η Χεζμπολάχ άρχισαν «επίσημα» [10] να συνεργάζονται στην χώρα για να δημιουργήσουν κανάλια επικοινωνίας και ενδεχομένως να συντονίσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Συρία, αν και η πρώτη αντιπροσωπεία της Χεζμπολάχ επισκέφθηκε [11] την Μόσχα τον Οκτώβριο του 2011. Πιο πρόσφατες εκθέσεις [12] δείχνουν ότι η Χεζμπολάχ μέχρι που μάχεται μαζί με τα ρωσικά στρατεύματα στην Συρία. Σύμφωνα [13] με την έκθεση του Ιδρύματος Carnegie για την Διεθνή Ειρήνη τον Ιανουάριο του 2017, ένας διοικητής της Χεζμπολάχ που στάθμευε στο Χαλέπι δήλωσε ότι «η σχέση μας με τους Ρώσους είναι καλύτερη από εξαιρετική».

ΔΙΠΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

Η αναξιοπιστία της Ρωσίας απέναντι στην τρομοκρατία δύσκολα περιορίζεται στην Συρία. Δείτε επίσης το Αφγανιστάν, όπου στα τέλη του 2007 η Μόσχα άνοιξε μια γραμμή επικοινωνίας με τους Ταλιμπάν. Ένας ανώτερος αξιωματούχος των Ταλιμπάν δήλωσε σχετικά με τις πρώτες αυτές επαφές: «Είχαμε έναν κοινό εχθρό … Χρειαζόμασταν υποστήριξη για να απαλλαγούμε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους στο Αφγανιστάν και η Ρωσία ήθελε όλα τα ξένα στρατεύματα να εγκαταλείψουν το Αφγανιστάν το συντομότερο δυνατόν».

Βεβαίως, ο Πούτιν εξακολούθησε να υποστηρίζει τις προσπάθειες των ΗΠΑ ενώ επικοινωνούσε με τους Ταλιμπάν. Στις αρχές του 2009, η Μόσχα βοήθησε [15] να δημιουργηθεί το Northern Distribution Network, μια οδός εφοδιασμού από την Ανατολική Ευρώπη μέχρι τα σύνορα Αφγανιστάν-Ουζμπεκιστάν, και έδωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες την δυνατότητα να περνά θανατηφόρες στρατιωτικές προμήθειες στο Αφγανιστάν. Αλλά η Μόσχα συμφώνησε σε αυτό μόνο αφού άσκησε πιέσεις [16] στο Κιργιστάν να κλείσει την αεροπορική βάση του Μανάς την οποία η χώρα μισθώνει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ωστόσο, φέτος, οι εκθέσεις ανέφεραν ότι η υποστήριξη της Μόσχας προς τους Ταλιμπάν πήγε πέρα από την διπλωματία. Ανώτεροι Δυτικοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι, όπως ο στρατηγός του Στρατού των ΗΠΑ και Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής του ΝΑΤΟ για την Ευρώπη, Curtis Scaparrotti [17], μίλησαν [18] για το ότι η Μόσχα οπλίζει τους Ταλιμπάν τουλάχιστον από τον Φεβρουάριο [19] του τρέχοντος έτους. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Rex Tillerson, δήλωσε τον Απρίλιο [20]: «Στον βαθμό που η Ρωσία προμηθεύει όπλα στους Ταλιμπάν, αυτή είναι μια παραβίαση, προφανώς, των διεθνών κανόνων και παραβιάζει τους κανόνες του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ».

Κάποιοι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι Ταλιμπάν ίσως απλά να έβαλαν στο χέρι μεγάλα αποθέματα ρωσικών όπλων που παρέμειναν στο Αφγανιστάν μετά την σοβιετική κατοχή. Αν και αυτό είναι αναμφισβήτητα μέρος της εικόνας, έμαθα από έναν Αφγανό αξιωματούχο σε πρόσφατο ταξίδι στην χώρα, ότι η αφγανική κυβέρνηση έχει κατασχέσει καινούργιο ρωσικό στρατιωτικό εξοπλισμό από τους Ταλιμπάν, εξοπλισμό που κατασκευάστηκε πολύ μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το εάν η οργάνωση έλαβε αυτά τα όπλα απευθείας από τη Μόσχα παραμένει ασαφές. (Η Μόσχα, σε αντίθεση με την Ουάσινγκτον, δεν απαγορεύει τις δευτερογενείς πωλήσεις όπλων). Ανεξαρτήτως αυτού, θα πρέπει να δημιουργήσει επιπλέον αμφιβολίες για την αξιοπιστία της Μόσχας ως εταίρου στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Ο σύμμαχος της Ρωσίας, το Ιράν, ενισχύει επίσης την υποστήριξή του προς τους Ταλιμπάν. Αυτό φαίνεται να έχει ελάχιστη λογική με μια πρώτη ματιά, δεδομένου ότι η οργάνωση αυτή είναι παραδοσιακά αντι-σιιτική. Ωστόσο, από γεωπολιτική άποψη, η Τεχεράνη έχει βάσιμους λόγους να ανατρέψει την κατά των Ταλιμπάν πολιτική της. Η περιορισμένη υποστήριξη προς τους Ταλιμπάν, για παράδειγμα [21], θα επιτάχυνε την απόσυρση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, την οποία επιθυμούν τόσο η Μόσχα όσο και η Τεχεράνη. Ανώτεροι αξιωματούχοι του Αφγανιστάν ισχυρίζονται ότι έλαβαν αναφορές των υπηρεσιών πληροφοριών ότι το Ιράν εξόπλιζε τους Ταλιμπάν με όπλα από τη Μόσχα. Ο αναπληρωτής κυβερνήτης της επαρχίας Farah, ο Mohammad Younis Rasooli, είπε [21] αυτή την άνοιξη ότι «η Ρωσία, με την βοήθεια του Ιράν, εξοπλίζει τους Ταλιμπάν με προηγμένα όπλα».

Η Μόσχα αρνείται ότι οπλίζει τους Ταλιμπάν και ισχυρίζεται ότι ο δίαυλος επικοινωνίας τους είναι απαραίτητος επειδή έχουν έναν μεγαλύτερο κοινό εχθρό: Το ISIS. Τον Ιανουάριο του 2016, ο Ειδικός Απεσταλμένος της Ρωσίας στο Αφγανιστάν, Zamir Kabulov, ανέφερε το ISIS όταν είπε [22] ότι «τα συμφέροντα των Ταλιμπάν αντικειμενικά συμπίπτουν με τα δικά μας». Αλλά όταν η Μόσχα άνοιξε για πρώτη φορά ένα κανάλι [επικοινωνίας] με τους Ταλιμπάν στα τέλη του 2007, το ISIS δεν υπήρχε. Πιο πρόσφατα, αξιωματούχοι του Αφγανιστάν ανέφεραν [23] ότι οι Ταλιμπάν δεν θα μπορούσαν να είχαν καταλάβει σύντομα το κέντρο της επαρχίας Kunduz την άνοιξη του τρέχοντος έτους χωρίς την βοήθεια της Μόσχας, ωστόσο το ISIS δεν επιχειρεί στην Kunduz.

Πράγματι, το ISIS στο Αφγανιστάν είναι μια αρκετά μικρή, ποικίλη συλλογή ομάδων αποσυνδεδεμένων από τον πυρήνα του ISIS στο Ιράκ και την Συρία. Οι Ταλιμπάν και το ISIS έχουν συγκρουστεί μερικές φορές, αλλά σε άλλες περιπτώσεις έχουν δεσμευθεί σε ανακωχές ή ακόμα και συνεργάστηκαν. Οι δύο οργανώσεις πραγματοποίησαν κοινές επιχειρήσεις [24] στην επαρχία Sar-e-Pul τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους, όπου σύμφωνα με πληροφορίες σκοτώθηκαν 50 πολίτες. Εν τω μεταξύ, η συνεχιζόμενη επαφή της Μόσχας με τους Ταλιμπάν παρέχει στην ομάδα πρόσθετη νομιμοποίηση που δεν θα είχε διαφορετικά.

Από την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο Πούτιν έχει παρουσιαστεί στην Δύση ως απαραίτητος εταίρος για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, και αυτό τού έχει αποδώσει. Πολλοί έχουν πιστέψει από την αρχή, για παράδειγμα, ότι η συριακή κρίση δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς τη Μόσχα, όσο λανθασμένη και αν μπορεί να είναι η προσέγγισή της. Ωστόσο, η προτεραιότητα του Πούτιν είναι να αποδυναμώσει και να διαιρέσει την Δύση και θα συνεργαστεί με οποιαδήποτε οργάνωση που θα τον βοηθήσει να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Η Δύση πιστεύει σε σενάρια που κερδίζουν όλοι (win-win scenarios), αλλά για τον Πούτιν είναι παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος -για να κερδίσει εκείνος, η Δύση πρέπει να χάσει. Οι πολιτικοί της Δύσης θα πρέπει να αναγνωρίσουν τις αληθινές προθέσεις της Μόσχας και να καταδικάσουν την υποστήριξή της προς τρομοκρατικές ομάδες. Θα πρέπει επίσης να εργαστούν για να ανακτήσουν ηγετικούς ρόλους σε βασικές περιοχές όπως η Μέση Ανατολή και να πιέσουν τη Μόσχα να αλλάξει την συμπεριφορά της. Η συγκατάνευση με τη Μόσχα δεν θα φέρει ποτέ αληθινή, διαρκή σταθερότητα. Αντίθετα, θα εξασφαλίσει τον πολλαπλασιασμό των συγκρούσεων για τα επόμενα χρόνια.

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/syria/2017-11-23/russias-questio…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2016-12-22/putin-no-p…
[2] https://url.emailprotection.link/?a-mrOQCdr_ySI3Xl5NbPUcO5e_0pvycyXLrmP8…
[3] https://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2017/11/275459.htm
[4] https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2017/11/21/readout-president…
[5] http://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/how-the-russian-…
[6] https://www.reuters.com/article/us-mideast-crisis-syria-russia-strikes/f…
[7] https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/06/russia-isis-ba…
[8] https://url.emailprotection.link/?atTxuVJr6-idrEz3NDmRHjH_7OD2DkY5CJ-2tD…
[9] http://www.washingtoninstitute.org/policy-
[10] https://url.emailprotection.link/?aZZKgfYQKdh_-DEThRuI_ph81hzPi_fleBcU8M…
[11] http://www.jpost.com/Middle-East/Hezbollah-delegation-visits-Moscow-meet…
[12] https://url.emailprotection.link/?aZZKgfYQKdh_-DEThRuI_pj8_HpGz1VLt6Y2fw…
[13] https://url.emailprotection.link/?alSDxignupAEmV5_IJAhv7gKr4Wz2E1djBFkM6…
[14] https://url.emailprotection.link/?aVm2jPusi4xc9kvWco5ptGbrfOka73osP3B3il…
[15] https://url.emailprotection.link/?a75AbnfgVoHnQYOyP7rbvMwXuJc7j9fF02DlHS…
[16] https://url.emailprotection.link/?aos_CqIzxxoYa9qf4JRFbMhzPM0FWuuEPEzhG1…
[17] https://url.emailprotection.link/?aVm2jPusi4xc9kvWco5ptGbrfOka73osP3B3il…
[18] https://url.emailprotection.link/?aFTNWLINBkTM1FnqTnBtbgTWFFWLlHskEr30Mn…
[19] https://www.armed-services.senate.gov/imo/media/doc/Nicholson_02-09-17.pdf
[20] https://www.state.gov/secretary/remarks/2017/08/273577.htm
[21] https://url.emailprotection.link/?aj1ekItePEFA77wMGSRCV9Il3ykEtpYtRcYQO4…
[22] https://url.emailprotection.link/?a-pzVkuipbQ3vb2jhdBqh4TFD4SbGRwrKlwDhP…
[23] https://url.emailprotection.link/?a7wyMssl_UWWwzpmuyKA4m085f6_nt-2gv6FVz…
[24] http://www.newsweek.com/isis-taliban-join-forces-deadly-attack-afghanist…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Why Does ISIS Kill Muslims?

Από
anixneuseis
-
0

by Raymond Ibrahim
FrontPage Magazine
November 27, 2017

http://www.meforum.org/7043/the-jihad-on-sufism


At least 305 civilians were killed on November 24 when ISIS bombed a Sufi mosque in the Egyptian Sinai village of al-Rawdah and opened fire on the panicked crowd.

Not only is this considered the deadliest terrorist attack in Egypt, but one of the strangest as well. As the NYT explains, “The scale and ruthlessness of the assault, in an area racked by an Islamist insurgency, sent shock waves across the nation — not just for the number of deaths but also for the choice of target. Attacks on mosques are rare in Egypt, where the Islamic State has targeted Coptic Christian churches and pilgrims but avoided Muslim places of worship.”On Friday, November 24, some 30 gunmen carrying the Islamic State flag bombed and stormed a Sufi mosque in Egypt’s North Sinai, about 125 miles northeast of Cairo. They managed to massacre at least 305 people, 27 of whom were children. “The scene was horrific,” said Ibrahim Sheteewi, an eyewitness. “The bodies were scattered on the ground outside the mosque. I hope God punishes them for this.”

Indeed, whereas the bombing and burning of churches and the slaughter of Christians in Egypt at the hands of, not just ISIS, but Muslim mobs and murderers, is hardly an uncommon occurrence in Egypt, attacks on mosques in the name of jihad naturally are.

ISIS does not view its Muslim victims as true Muslims.

One Muslim cleric from the region who requested anonymity best voiced the general view: “I can’t believe they attacked a mosque.” In the West, this selfsame shock of Muslim on Muslim terrorism is used to support the politically correct mantra that terror groups such as the Islamic State truly have nothing to do with Islam—otherwise they would not bomb mosques and kill fellow worshippers of Allah.

Because the attack occurred late Friday—and, as of this writing, it is only Sunday, meaning still the weekend—capitalizing on this tragedy as a way to distance Islam from terrorism has not yet begun in the West; but, if precedent is any indicator, it soon will.

For example, last year during the closing days of Ramadan, a spate of terror attacks occurred in Bangladesh, Iraq, and Saudi Arabia—all Muslim nations; these were followed by a media outpouring of “told you Islam wasn’t responsible for terrorism,” or, to quote Bangladesh’s Prime Minister Sheikh Hasina, “Anyone who believes in religion cannot do such act. They [Islamic State] do not have any religion, their only religion is terrorism.” Speaking after the San Bernardino terror attack that left 14 dead, Barrack Obama agreed: “ISIL does not speak for Islam. They are thugs and killers, part of a cult of death… Moreover, the vast majority of terrorist victims around the world are Muslim.” After the November 2015 Paris terrorist attacks, which left 130 people dead, the UK’s Independent published an article titled, “Paris attacks: Isis responsible for more Muslim deaths than western victims.” And the Daily Beast argued that, “Before the Paris horror, ISIS was killing Muslims on a daily basis. We Muslims despise these crazy people more than anyone else does…. But the number one victim of this barbaric terror group is Muslims. That’s undisputed.”

Along with distancing Islam from violence—real Muslims are not supposed to kill other Muslims in the name of jihad—this argument further clouds the issue of who is the true victim of Islamic terrorism: Why talk about the Muslim slaughter of non-Muslims—whether Western people, Israelis, or Christian minorities under Islam—when it is Muslims who are the primary victims most deserving of sympathy?

Killing ‘fellow Muslims’ doesn’t make ISIS un-Islamic.

The problem with this argument, however, is that the Islamic State does not view its victims as Muslims. Indeed, mainstream Sunni Islam—the world’s dominant strand of Islam which 90 percent of the world’s Muslims, including ISIS, adhere to—views all non-Sunnis as false Muslims; at best, they are heretics who need to submit to the “true Islam.” This is largely how Sunnis view Shias and vice versa—hence their perennial war. While Western talking heads tend to lump them all together as “Muslims”—thus reaching the erroneous conclusion that ISIS is un-Islamic because it kills “fellow Muslims”—each group views the other as enemies.

A saying attributed to the Muslim prophet Muhammad even validates this: “This umma [nation] of mine will split into seventy-three sects; one will be in paradise and seventy-two will be in hell.” When asked which sect was the true one, the prophet replied, “al–jama’a,” that is, the group which most literally follows the example or “sunna” of Muhammad.

Overall, then, when Sunni jihadis slaughter Shias—or Sufis, Druze, and Baha’i—they do so under the exact same logic as when they slaughter Christian minorities, or European, American, and Israeli citizens: all are infidels who must either embrace the true faith, be subjugated, or die.

Ansar Bayt al-Maqdis, an ISIS-affiliated jihadi group in Egypt, beheaded Sufi cleric Sulayman Abu Hiraz on charges of sorcery in November 2016.

Concerning Sufis in particular, last January an ISIS commander situated in Sinai “outlined the group’s hatred for Sufis and their practices, including the veneration of tombs, the sacrificial slaughter of animals and what he termed ‘sorcery and soothsaying.'” The Islamic State has further referred to Sufism as a “disease” that needs to be “eradicated.” Accordingly, a year ago, ISIS beheaded Sulayman Abu Hiraz, a Sufi cleric reportedly over 100 years old, on the charge of sorcery.

The argument that ISIS and other jihadi organizations kill fellow Muslims proves nothing. Muslims have been slaughtering Muslims on the accusation that they are “not Islamic enough” or the wrong “kinds” of Muslims from the start: So what can the open non-Muslim—such as the Western infidel—expect? Indeed, if anything, that ISIS kills other “Muslims” only further validates the supremacist and intolerant aspects of Sunnism, which is hardly limited to ISIS. Just look to our good “friend and ally,” Saudi Arabia, the official religion of which is Sunni Islam, and witness the subhuman treatment Shia minorities experience.

In the end, it’s just jihad and more jihad, for all and sundry.

Raymond Ibrahim is a Judith Friedman Rosen Fellow at the Middle East Forum.

 

Βλήματα Σαουδικής Αραβίας και ευτελισμός στη Βουλή

Από
anixneuseis
-
4

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης μιλάει στη συζήτηση της επίκαιρης επερώτησης της ΝΔ για την υπόθεση της πώλησης βλημάτων στην Σαουδική Αραβία, στην Ολομέλεια της Βουλής (φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Συμέλα Παντζαρτζή)

Ο εξευτελισμός του Κοινοβουλίου που παρακολουθήσαμε κατά τη συζήτηση «περί πώλησης βλημάτων στη Σαουδική Αραβία» και του σκανδάλου που όζει, ήταν σπουδαιότερη διαπίστωση από την επιδίωξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αποκαλύψει παράνομες μεθοδεύσεις. Δεν θα θυμίσω μόνο το επίπεδο των πολιτικών συζητήσεων Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αλλά και των επόμενων πολιτικών αρχηγών καθώς και των διαδικασιών που κρατούσαν οι Πρόεδροι της Βουλής.

Στη Βουλή, είχαμε μια, καθόλα, συζήτηση φοιτητικού αμφιθεάτρου. Μερικές σύντομες παρατηρήσεις από τη συζήτηση: Η πρώτη είναι το ερώτημα, από πού προκύπτει ότι οι βουλευτές δικαιούνται να αποχωρούν από την αίθουσα όταν ολοκληρώνουν την ομιλία τους ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Αν αυτό έγινε παράδοση, να αλλάξει. Μήπως είναι καιρός να ζητήσουμε να συνδεθεί η… αποζημίωσή τους με την παρακολούθηση συνεδριάσεων;

Η δεύτερη είναι η ουσία της συζήτησης η οποία μόνο με υπονοούμενα, κυρίως του κ. Βορίδη, προκύπτει. Η μεν αντιπολίτευση λέει πως τα όπλα θα πωλούντο στη Σαουδική Αραβία μέσω μεσάζοντα –που με νόμο έχουν καταργηθεί– του Βασίλη Παπαδόπουλου, που έχει και εργοστάσιο πυρομαχικών στην Αξιούπολη. Τα βλήματα δεν θα ήταν μόνο 100.000, που ζητούσε η Σαουδική Αραβία, αλλά 300.000. Τα υπόλοιπα 200.000 που θα πήγαιναν; Αναρωτήθηκαν, ευλόγως, οι βουλευτές. Και έθεσαν και θέμα εξαπάτησής τους από τον κ. Καμμένο ως προς τον αριθμό των προς πώληση βλημάτων.

Η δε κυβέρνηση επιχείρησε μεν να απαντήσει ως προς το ρόλο του κ. Παπαδόπουλου και να τον χαρακτηρίσει όχι μεσάζοντα αλλά εκπρόσωπο της Σαουδικής Αραβίας, αλλά το σπουδαίο αυτό ζήτημα δεν διασαφηνίστηκε. Ούτε η κυβέρνηση έπεισε, ούτε η αντιπολίτευση με στοιχεία.

Η αντιπολίτευση απάντησε, επικαλούμενη τον Έλληνα πρέσβη στο Ριάντ, πως εκπρόσωπος της Σαουδικής Αραβίας θα ήταν άλλος και όχι ο κ. Παπαδόπουλος. Εδώ τα πράγματα περιπλέχθηκαν, καθώς ο κ. Τσίπρας ενέπλεξε στην υπόθεση και άλλο πρόσωπο. Ήταν η γκρίζα ζώνη της συζήτησης την οποία προσπάθησε να διαλευκάνει ο κ. Βορίδης με υπονοούμενα συνηθισμένα στο επάγγελμά του.

Για τον αριθμό των βλημάτων υπήρξε κυβερνητική σιωπή.

Η τρίτη παρατήρηση είναι ότι για άλλη μια φορά η επίκληση του απορρήτου χρησιμοποιείται για να καλυφθούν πράξεις που μπορεί να κρύβουν καταδικαστέες σκοπιμότητες. Μια τέταρτη επισήμανση θα μπορούσε να είναι η κομπορρημοσύνη Τσίπρα «σιγά να μην απέφευγα τη συζήτηση γιατί θα φοβόμουν να αντιπαρατεθώ με τον Μητσοτάκη». Δείχνει, πράγματι, και το ήθος του ανδρός και, πολύ φοβάμαι, το ήθος ενός μεγάλου μέρους της συριζαίας αριστεράς.

Το παλιό πολιτικό σύστημα μπορεί να κατηγορήθηκε για πολλά. Το πολιτικό ήθος, όμως, των πολιτικών αρχηγών ήταν διαφορετικό. Τέτοιον εξευτελισμό και των αρχηγών και του Κοινοβουλίου δεν βλέπαμε. Τέλος, κάτι πρέπει να γίνει με τα συνήθη λάθη του κ. Τσίπρα. Κάνει προσπάθεια να μεταφέρει στη δημοτική εκφράσεις της καθαρεύουσας και δεν τα καταφέρνει ή τόσα ξέρει; «Ο εν λόγω» έγινε «ο εν λόγος». Ήμαρτον.

What Trump ought to learn from a terror attack in Egypt

Από
anixneuseis
-
0

BY ISHAAN THAROOR The Washington Post

Edited by Max J. Rosenthal and Kazi Awal

After a hideous terrorist attack on a mosque in north Sinai, which killed at least 305 people on Friday, Egypt’s strongman president, Abdel Fattah el-Sissi, issued a characteristically tough warning. He promised “brute force” and an “iron fist” in response to the shocking attack, which was linked to an Islamic State affiliate that has gained a foothold on the Sinai Peninsula.

Though Egypt is no stranger to extremist violence, the scale and brazenness of the assault stunned the nation.

“Survivors and officials described five pickup trucks carrying up to 30 gunmen — some of them masked — converging on al-Rawda mosque as the imam began his sermon,” my colleagues reported. The gunmen reportedly bore Islamic State flags. “Some worshipers died in a suicide blast; others were gunned down as they ran. The attackers would later walk among the fallen, 27 of them children, shooting those who appeared to be breathing.”

President Trump decried the attack on “innocent and defenseless worshipers” and used the occasion to again denounce extremist Islamist ideology. He also renewed calls for a wall on the U.S.-Mexico border, though analysts largely reject the notion of any vast jihadist infiltration into the United States from the south.

 

Despite Sissi’s repressive rule, under which thousands of suspected Islamists and dissidents have been detained and the space for civil society has been squeezed, Trump remains the Egyptian president’s loudest cheerleader in the West. He has hailed Sissi’s no-nonsense attitude and his recognition that “this ideology of death” — a reference to Islamist extremism — “must be extinguished.”

But it doesn’t seem that Sissi is doing a particularly effective job. His government attempted to cast the Friday attack on the al-Rawda mosque as a sign of the “weakness, despair and collapse” of jihadist forces, who resorted to hit a soft target rather than Egyptian security forces. But the Egyptian military has been engaged in a grueling and bloody counterinsurgency in northern Sinai for years — particularly since Sissi came to power in a 2013 coup — and both their campaign and the terrorist attacks show no signs of winding down.

Sinai, a vast region that straddles the arid borderlands between Israel and Egypt’s Nile Valley, has endured an alarming degree of violence. As my colleague Adam Taylor noted, “there have been more deaths from large-scale terrorist attacks in Sinai this year than there had been in any other country except for Syria, Iraq, Afghanistan and Somalia — all of which have populations at least 10 times larger than Sinai.” Nearly 1,000 Egyptian security personnel have died there since 2013.

Sissi’s approach, analysts say, has not helped the situation. Heavy-handed tactics have alienated an already embittered civilian population. Rights groups reported earlier this year that Egyptian troops carried out the extrajudicial executions of unarmed detainees. Amnesty International detailed a campaign of torture, disappearances and assassinations conducted by Egyptian authorities.

“The military has never cared for civilian losses,” said Mohannad Sabry, the author of a book on Sinai, to the New York Times. “The excessive and reckless use of force has killed entire families. We’ve seen airstrikes blow people up in their homes. We’ve seen villages razed off the face of the earth. That tells you something about how they see Sinai society.”

The same article quotes a local woman speaking to reporters outside a hospital that was tending to victims of the attack. “The military will keep jailing and killing local young people. The terrorists who hate us and the Christians will keep using it as an excuse to kill us,” she said, while refusing to give her name or continue the conversation. “There is no point in talking about anything.”

For analysts and policymakers, however, Sinai is a critical place to watch. As the Islamic State’s supposed “caliphate” crumbles in Iraq and Syria, attention has shifted to how the jihadists may regroup by working with its often shadowy affiliates elsewhere. It has already shown its capacity to operate in far-flung places while recruiting fighters in areas marked by political and social neglect.

With little access to electricity, let alone government jobs, many Bedouin tribesmen still seek a living through smuggling, and these illicit networks have dovetailed with a festering insurgency. In 2015, the Islamic State’s Sinai branch took credit for downing a Russian passenger jet full of tourists leaving the Red Sea resort of Sharm el-Sheikh, killing all 224 people on board. Over the past year, militants have repeatedly fired rockets from Sinai into Israeli territory. All the while, hundreds of Egyptian soldiers have died, often in roadside ambushes or car bombings. A more aggressive Egyptian military crackdown, bolstered by Israeli assistance, including drone strikes, can’t seem to neutralize the threat.

Friday’s massacre underscores the challenge posed by the jihadists. “One thing that the group has been trying to do as it claims to be province [of the Islamic State] is attempting to take — or at least show — some kind of expanding authority,” said Zak Gold of the Atlantic Council to The Washington Post. “This attack doesn’t necessarily show that Islamic State has the authority over the area, but that the Egyptian state lacks authority.”

That, of course, is not the version of events you hear from Sissi or his lieutenants. Nor would it be welcome in the White House: Trump has repeatedly hailed Arab strongmen who mercilessly quash insurgents. But neither he nor Sissi seem to able to confront the seemingly obvious fact that terrorism can’t be eradicated by “brute force” alone.

Trump seems disinterested in the complicated political reconciliation and economic reconstruction that war-ravaged communities in the Middle East will need in the years to come. And Sissi’s government, according to reports, seems unwilling to contemplate a more sophisticated, velvet-gloved approach to dealing with Sinai’s insurgents.

Instead, as Trump tweeted a bizarre attack on CNN’s international journalists over the weekend, the Egyptian foreign ministry followed with its own angry hectoring, chastising a CNN story on Sinai that pointed out the lack of access reporters get to the region. Cairo, it seemed, was acting with Trump’s blessing.

What any of this achieves for those suffering and trapped in northern Sinai is far less clear.

“We had to bury them in mass graves. In every hole, we would bury 40 or 50,” Muhamed Khalil, a local resident who helped bury whole families together, told my colleagues. “People were silent, motionless, unable to grasp the reality of what had happened.”

The mosque targeted in the assault was Sufi — that is, belonging to a strain of Islam steeped in a tradition of mysticism that is loathed by today’s jihadists. In Pakistan, Sufi shrines and festivals have been the targets of numerous militant attacks in recent years. But there’s also a temptation to overstate the political significance of Sufism as an antithesis to extremist Islam, as Shadi Hamid of the Brookings Institution explains:

“To describe Sufis as ‘tolerant’ and ‘pluralistic’ may also be true, but doing so presupposes that non-Sufi Muslims aren’t tolerant or pluralistic. On the other hand, describing Sufis as heterodox, permissive, or otherwise less interested in ritual or Islamic law is misleading…

“The idea that Sufis are inherently non-violent or pacifist is similarly ahistorical. Some of the most famous Islamic rebellions were led by Sufis like Sudan’s Mohamed Ahmed, who declared himself Mahdi, or ‘the redeemer,’ and Abdelkader in Algeria… Some of this may have to do with the fact that someone had to lead rebellions against foreign invasions; Sufi orders were popular and enjoyed considerable legitimacy. If they didn’t take charge, who would? Still, this would only mean that the fundamental “peacefulness” of Sufis is mostly circumstantial and has little to do with opposing jihad, as such, or rejecting violence more generally. Today, in countries like Syria, some prominent Sufi sheikhs have been vocal defenders of state violence, with Ahmed Kuftaro, the grand mufti until his death in 2004, supporting the Baath regime. (Without doing so, he wouldn’t have remained grand mufti).

“These are far from mere semantic discussions. They inevitably shape the subtext of so many conversations around Islam and politics. Western governments are susceptible to exoticizing Sufis and elevating them as the better, peaceful Muslims. But to see one group of Muslims as better means seeing other Muslims as problems to be solved. Westerners, most of whom have heard of Rumi’s poetry, but have little idea who the Mahdi is, will, naturally, prefer this idea of pacifist, apparently apolitical Muslims, only to find out that most Muslims are just, well, Muslims.”

• Elsewhere on the subject of the Islamic State, my colleagues Joby Warrick and Souad Mekhennet have a disturbing read on another dimension of the jihadists’ continued threat — the influence of its female adherents. From their story:

“In recent months, women immigrants to the Islamic State have been fleeing the caliphate by the hundreds, eventually returning to their native countries or finding sanctuary in detention centers or refugee camps along the way. Some are mothers with young children who say they were pressured into traveling to Iraq or Syria to be with their husbands. But a disturbing number appear to have embraced the group’s ideology and remain committed to its goals, according to interviews with former residents of the caliphate as well as intelligence officials and analysts who are closely tracking the returnees.

“From North Africa to Western Europe, the new arrivals are presenting an unexpected challenge to law enforcement officials, who were bracing for an influx of male returnees but instead have found themselves deciding the fate of scores of women and children. Few of the females fought in battle, yet governments are beginning to regard all as potential threats, both in the near term and well into the future. Indeed, as the loss of the caliphate has appeared ever more certain, Islamic State leaders in recent weeks have issued explicit directions to women returnees to prepare for new missions, from carrying out suicide attacks to training offspring to become future terrorists.”

• The New York Times ran an important investigation into the gutting of the State Department under Secretary of State Rex Tillerson, who has presided over an exodus of career diplomats as well as the sidelining of a number of civil servants from minority backgrounds.

• Pope Francis arrives in Burma on Monday, on a visit fraught with the prospect of tension should the pontiff raise the issue of the Burmese military’s mistreatment of Rohingya Muslims and other minorities. A report in the Guardian indicates some Burmese Christians are wary of a nationalist backlash if the pope is too critical.

 

1...2,8962,8972,898...3,027Σελίδα 2,897 από 3,027