Η ΑΟΖ, οι γεωγραφικές συντεταγμένες, ο Συρίγος και το φοβικό σύνδρομο του καθηγητή Ροζάκη

Από

December 6, 2017

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

File Photo: Στιγμιότυπο από την τελετή ρίψης στεφάνου στο θαλάσσιο χώρο των Ιμίων, στον τόπο θυσίας των τριών ηρώων Ελλήνων Αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού Παναγιώτη Βλαχάκου, Χριστόδουλου Καραθανάση, Έκτορα Γιαλοψού. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΥΠΕΘΑ, STR DECEMBER 6, 2017

Εμφανίστηκε, ξαφνικά, στο προσκήνιο ο καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, από τη θέση του συμβούλου Δίκαιου Θάλασσας του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά, για να προβεί σε μια απαράδεκτη επίθεση στον καθηγητή Άγγελο Συρίγο για ένα άρθρο που δημοσίευσε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 26 Νοεμβρίου 2017, με τίτλο «Πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται». Έτσι, μια εβδομάδα αργότερα, ο καθηγητής Ροζάκης δημοσίευσε μια απάντηση, στην ίδια εφημερίδα, με τίτλο «Η Μεγάλη Χίμαιρα: Οι συντεταγμένες και το Δίκαιο της Θάλασσας».

Ο Άγγελος Συρίγος στο άρθρο του επανήλθε στην ιστορία των γεωγραφικών συντεταγμένων που επρόκειτο να στείλουν στον ΟΗΕ οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου για να προσδιορίσουν την οριοθέτηση της ΑΟΖ των τριών αυτών κρατών.

Η παράγραφος που ενόχλησε τον Ροζάκη ανέφερε: «Η Αθήνα όμως δεν έχει ανακοινώσει ποτέ επισήμως πού αρχίζει και πού τελειώνει η ελληνική υφαλοκρηπίδα στην ανατολική Μεσόγειο. Λένε κάποιοι ότι η λύση θα ήταν μία οριοθέτηση με την Αίγυπτο (που αποδεικνύεται σύνθετη) ή με την Κύπρο. Εάν μας ενδιαφέρουν οι εντυπώσεις, πράγματι μπορούμε να προχωρήσουμε σε επίσημη οριοθέτηση με την Κύπρο. Εάν μας ενδιαφέρει η ουσία –δηλαδή να δηλώσουμε διεθνώς τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας μας στην περιοχή–, καλυπτόμαστε πλήρως από την κατάθεση των σχετικών συντεταγμένων στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ.

Επιπλέον, εάν καταθέσει και η Κύπρος τις δικές της συντεταγμένες για την κυπριακή ΑΟΖ, που θα συμπίπτουν με τις ελληνικές, θα έχουμε έμμεση πλην σαφέστατη οριοθέτηση μεταξύ των δύο κρατών.

Αυτό δεν πρόκειται να αποτρέψει την τουρκική επιθετικότητα. Θα καταστήσει, όμως, γνωστό σε ξένες εταιρείες που δουλεύουν για λογαριασμό της τουρκικής κυβερνήσεως ότι στις συγκεκριμένες περιοχές πρέπει να παίρνουν άδεια από την Ελλάδα.»

Έτσι, στο δικό του άρθρο, ο καθηγητής Ροζάκης αναφέρει: «Η άποψη αυτή ενέχει τεράστιους κινδύνους και φέρνει τη χώρα μας σε αμυντική θέση και σε θέση παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (η λεγόμενη Σύμβαση του Montego Bay, του 1982), την οποία η Ελλάδα έχει επικυρώσει και που η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να σέβεται, ως εθιμικό δίκαιο, ως προς τις ουσιαστικές διατάξεις της, απεχθάνεται μονομερείς ενέργειες σε περιπτώσεις θαλάσσιας στενότητας.»

Στην συνέχεια υποστηρίζει, λανθασμένα, ότι: «Με βάση τα παραπάνω λεχθέντα, είναι σαφές ότι η Ελλάδα, αν προχωρήσει σε οριοθέτηση μονομερώς, αγνοώντας την Τουρκία, η οποία έχει κι αυτή δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο, λόγω του μήκους των ακτών της –που είναι ένα από τα νομολογιακά κριτήρια του Διεθνούς Δικαστηρίου, κι ίσως το σοβαρότερο– θα βρίσκεται σε θέση παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου.

Πρόκειται για ένα από τα σοβαρότερα επιχειρήματα, ίσως το μοναδικό, που επικαλούμαστε εις βάρος της Τουρκίας, η οποία δείχνει να το αγνοεί.»

Και για να μη ξεχάσει ότι είναι ο πατέρας του «φοβικού συνδρόμου», όταν ήταν Υφυπουργός Εξωτερικών, το 1996, στην κυβέρνηση Σημίτη αναφέρει: «Η λύση, συνεπώς, δεν είναι οι συντεταγμένες, ή η έμμεση οριοθέτηση. Η λύση είναι αυτή που παραδοσιακά έχουν ακολουθήσει οι μεταδικτατορικές κυβερνήσεις: είναι η συνέχιση των διερευνητικών επαφών, που προετοιμάζουν το έδαφος για τις επίσημες διαπραγματεύσεις με την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.»

Για πόσες δεκαετίες πρέπει να συνεχίσουμε τις διερευνητικές διαπραγματεύσεις κύριε Ροζάκη; Και καταλήγει το άρθρο του με τον πιο θλιβερό τρόπο γράφοντας: «Αλλιώς, αν ακολουθηθεί το σχέδιο του κ. Συρίγου μπαίνουμε σε περιπέτειες: η Τουρκία δεν θα διστάσει να αμφισβητήσει τις συντεταγμένες, με κάθε τρόπο –και γνωρίζουμε ποιος είναι αυτός– φέρνοντας τις Ένοπλες Δυνάμεις μας στη δυσχερή θέση να επιχειρήσουν να προστατεύσουν τις θαλάσσιες περιοχές οι οποίες θα έχουν οριοθετηθεί, με το ενδεχόμενο μιας ένοπλης ρήξης, που κανένας δεν επιθυμεί.»

Αυτό που περιγράφει ο καθηγητής Ροζάκης, ο Βασίλης Μαρκεζίνης και εγώ το ονομάσαμε «φοβικό σύνδρομο» σε τρία άρθρα που γράψαμε, πριν επτά περίπου χρόνια, για την ελληνοτουρκική διένεξη. Στην σημερινή συγκυρία ακούγονται προφητικά τα λόγια μας: «Τέλος, υπάρχει το ενδεχόμενο μιας πιο «βίαιης» τουρκικής αντίδρασης, ίσως ενός νέου επεισοδίου σαν τα «Ίμια». Αυτή τη φορά, η Τουρκία θα επιδίωκε να «απομονώσει» –υποθέτουμε, παρά να καταλάβει– το Καστελόριζο από την υπόλοιπη ελληνική επικράτεια, με απώτερο στόχο να μας επιβάλει ένα συμβιβασμό ως προς τη συνεκμετάλλευση της ΑΟΖ μας. Σε μια τόσο επιθετική κίνηση θα μπορούσαμε, ασφαλώς, να αντιδράσουμε με διάφορους τρόπους με τη βοήθεια όλων των συμμάχων μας, μια και κανείς δεν έχει συμφέρον να αφήσει την Τουρκία να ανοίξει τόσο προκλητικά ακόμη μια εστία συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή. Η προσωπική μας άποψη, εντούτοις, είναι ότι μια τόσο αστόχαστη τουρκική κίνηση θα επέτρεπε στην Ελλάδα, σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων, να ανατρέψει ακόμη μια φορά τον ισχυρισμό της Τουρκίας ότι ανήκει στην ευρωπαϊκή οικογένεια και ότι χρησιμοποιεί το επιχείρημα του casus belli κάθε φορά που δεν μπορεί να υποχρεώσει τους συνομιλητές της να τις δώσουν ότι θέλει. Ασφαλώς, θα μπορούσαμε, επίσης, να προετοιμαστούμε για προληπτική δράση στην περιοχή, η οποία δεν θα ήταν απαραιτήτως στρατιωτικής φύσεως αλλά θα μπορούσε να προσλάβει τη μορφή εντατικών οικονομικών και επικοινωνιακών δραστηριοτήτων, που θα καθιστούσαν την πιθανότητα χρήσης ωμής βίας από πλευράς Τουρκίας όχι απλώς παράνομη, αλλά και πιο προβληματική.»

Ο Δρ. Ροζάκης σαφώς γνωρίζει ότι υπάρχουν αρκετές μονομερείς οριοθετήσεις υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στον πλανήτη Γη και έχουν σταλεί γεωγραφικές συντεταγμένες στα Ηνωμένα Έθνη, χωρίς να υπάρξει καμία στρατιωτική σύρραξη. Αλλά ο καθηγητής επιμένει ότι «η Τουρκία δεν θα διστάσει να αμφισβητήσει τις συντεταγμένες, με κάθε τρόπο.»

Απλώς να του υπενθυμίσουμε ότι έχουν γίνει και μονομερείς οριοθετήσεις στην γειτονιά μας από το Ισραήλ και το Λίβανο και έχουν κατατεθεί γεωγραφικές συντεταγμένες στην έδρα του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη, χωρίς να ακολουθήσουν κάποιες εχθροπραξίες.

Φαίνεται ότι ο Χρήστος Ροζάκης έχει πολύ ασθενή μνήμη, διότι ξεχνά τι έχει γράψει για τα νησιά στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος. Όπως, πολύ σωστά, εξηγεί: «Είναι αναμφίβολο ότι η ύπαρξη των νησιών στο Αιγαίο Πέλαγος, που ανήκουν κυρίως στην Ελλάδα, ευνοεί ιδιαίτερα τη χώρα. Και τούτο γιατί ο γεωγραφικός σχηματισμός τους δημιουργεί μια συμπαγή παρουσία στην θάλασσα αυτήν που δύσκολα θα μπορούσε να αγνοηθεί σε οποιαδήποτε οριοθέτηση. Η ηπειρωτική Ελλάδα ουσιαστικά προεκτείνεται στη θάλασσα μέσα από το νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων, που εκκινούν από-και συμπλέκονται με- το άκρον της Αττικής και της Νότιας Εύβοιας και καταλήγουν στα Δωδεκάνησα. Αυτή η γεωγραφική συνέχεια δημιουργεί ένα ενιαίο μέτωπο που δεν έχει καμία σχέση με τις περιπτώσεις εκείνες μεμονωμένων νησιών που είναι διάσπαρτα σε μια διαφορετικά ελεύθερη θάλασσα. Η ύπαρξη αυτής της συνέχειας και της πυκνότητας, και, φυσικά, η προσθήκη του συνολικού μήκους των ακτών τους είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για την ελληνική περίπτωση. ……….Η λογική, λοιπόν, ότι τα ακραία ανατολικά νησιά, που βρίσκονται γι’ αυτόν τον λόγο, στην λανθασμένη πλευρά της οριοθετικής γραμμής ανάμεσα στις ηπειρωτικές ακτές της Ελλάδας και της Τουρκίας δεν μπορεί να ισχύσει στην περίπτωσή μας.»

Όσο αφορά στο Καστελόριζο, αναφέρει ότι δημιουργεί ένα εδαφικό τόξο με τις ανατολικές ακτές της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και της Κρήτης και δημιουργεί τίτλο τόσο για ΑΟΖ, όσο και για υφαλοκρηπίδα. Έτσι, το Καστελόριζο δεν είναι απομονωμένο και αποτελεί τμήμα μιας ευρύτερης εδαφικής ενότητας και καταλήγει: «Σε κάθε περίπτωση, εάν υπάρξει μια συνολική οριοθέτηση ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, όπως αυτό προσδιορίζεται από τις σχετικές διατάξεις της Σύμβασης, τότε το μήκος των ακτών των νησιών που βρίσκονται στην ανατολική πλευρά της Ανατολικής Μεσογείου θα συνυπολογιστεί, ως τμήμα ενός συνολικότερου υπολογισμού, με το μήκος των άλλων ελληνικών ακτών. Κάτι που πιστεύω, ότι ευνοεί την Ελλάδα.»

Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος, τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας, που αρέσουν τόσο πολύ στον Χρήστο Ροζάκη, και η εγκληματική αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να υιοθετήσουν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο που η Ελλάδα εμφανίζεται τρωτή απέναντι σε διεθνείς πιέσεις. Να είστε σίγουροι ότι ο προϊστάμενος του Χρήστου Ροζάκη, που δεν είναι άλλος από τον Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, ούτε καν θα ψελλίσει «ΑΟΖ» στο αυτί του Σουλτάνου, όταν επισκεφθεί αυτή την εβδομάδα την Αθήνα. Ο δε Αλέξης Τσίπρας, σίγουρα, δεν διαθέτει το ανάστημα του Τάσσου Παπαδόπουλου, που ανακήρυξε την κυπριακή ΑΟΖ αγνοώντας τις τουρκικές απειλές .

Πηγή: Η ΑΟΖ, οι γεωγραφικές συντεταγμένες, ο Συρίγος και το φοβικό σύνδρομο του καθηγητή Ροζάκη http://mignatiou.com/2017/12/i-aoz-i-geografikes-sintetagmenes-o-sirigos-ke-to-foviko-sindromo-tou-kathigiti-rozaki/

Όταν ταυτίζονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ με τα ελληνικά… Πως φτάσαμε από τον Κίσιγκερ στον Πάιατ;

Από

anixneuseis

December 5, 2017

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης (Δ) και ο αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάϊατ (Α) στο συνέδριο του Ελληνο-αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, Δευτέρα 04 Δεκεμβρίου 2017. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΣΥΜΕΛΑ ΠΑΝΤΖΑΡΤΖΗ DECEMBER 5, 2017

Τα παλαιότερα χρόνια οι πολιτικοί μας, αλλά και οι πολίτες, εξέφραζαν σφοδρά και δικαιολογημένα παράπονα για τον ρόλο του εκάστοτε πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αμερικανικές παρεμβάσεις, πριν και μετά την μεταπολίτευση, στα δρώμενα της εσωτερικής πολιτικής και κομματικής ζωής της Ελλάδας δεν μπορεί να ξεχαστούν… Ποιος μπορεί να λησμονήσει τις πύρινες δηλώσεις εναντίον της Αμερικής και των αντιπροσώπων της, από τον επίσημο χώρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πολλές φορές και από πρωθυπουργικά χείλη; Η λέξη «ανθύπατος» για τον τότε πρέσβη Τόμας Μίλερ έμεινε στην ιστορία.

Βέβαια, οι Έλληνες πολιτικοί, σε κάθε ευκαιρία και ειδικά αν τα φώτα της δημοσιότητας είναι μακριά, αλλάζουν στάση. Και αναζητούν την εύνοια του κάθε Αμερικανού πρέσβη. Η εξαίρεση στον κανόνα αποτελούσε πάντα το ΚΚΕ, βασικά για ιδεολογικούς λόγους, και μέχρι το πρόσφατο παρελθόν και αρκετοί κομματάρχες του ΣΥΡΙΖΑ.

Η γνώμη όλων, βέβαια, πρέπει να είναι σεβαστή διότι έχουμε την τύχη να ζούμε σε δημοκρατική χώρα. Ο σημερινός πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζέφρι Πάιατ, που έφτασε στην Ελλάδα αντιμετωπίζοντας σφυροκόπημα αρνητικών δημοσιευμάτων, λόγω της θητείας του στην Ουκρανία, σε μία πολύ κρίσιμη περίοδο για τη χώρα αυτή, έχει αναδειχθεί σε διαφημιστή της Ελλάδας στην Αμερική. Το ξέρω… Πρωτάκουστα πράγματα. Όμως, πρόκειται για μία μεγάλη αλήθεια που δεν μπορούμε να κρύψουμε, αντίθετα πρέπει να αναδείξουμε.

Για ένα δημοσιογράφο και άνθρωπο σαν εμένα, που μεταφέρω μαζί μου, όπου και να πάω, τον πόνο της εισβολής και της κατοχής της πατρίδας μου, για τον οποίο (πόνο) ευθύνεται αποκλειστικά η Αμερική του Χένρι Κίσιγκερ, τούτος ο πρέσβης με κάνει να νοιώθω διαφορετικά για την Αμερική.

Βέβαια, είναι αδύνατο να ξεχάσω τα πάθη της Κύπρου… Μελετώ τις ομιλίες του, και κάθε φορά λέω ότι ο τρόπος με τον οποίο μιλά είναι ελληνικός. Μιλά σαν Έλληνας όταν βρίσκεται στην Αμερική. Και αν δεν γνωρίζει κανείς ότι πρόκειται για ομιλία του Αμερικανού πρέσβη, πιστεύει ότι είναι λόγια Έλληνα υπουργού. Και κάθε φορά έχει διαφορετικά επιχειρήματα, πολύ ισχυρά για τις δυνατότητες της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Δεν με ενδιαφέρει καν αν πρόκειται για …«σχέδιο» για να αποδείξει ότι η Αμερική άλλαξε, και βλέπει διαφορετικά την Ελλάδα. Διότι ακόμα και αν είναι «σχέδιο» καλό στη χώρα μας κάνει.

Άκουσα ότι έχει βάλει στοίχημα να φέρει επενδύσεις στην Ελλάδα. Μακάρι να τα καταφέρει και ο πρώτος που θα τον χειροκροτήσω είμαι εγώ, ο «αντιαμερικανός» όπως γράφουν σε παλαιότερα τηλεγραφήματα και έγγραφα μερικοί ανόητοι διπλωμάτες, αντιδρώντας στην ήττα του φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν, για την Κύπρο.

Όταν ένας ξένος πρέσβης, όχι μόνο ο Αμερικανός, προσπαθεί να βοηθήσει τη χώρα μας, πρέπει να τον ευχαριστήσουμε, άσχετα από τα όποια αισθήματά μας, άσχετα από τα κίνητρα του.

Δεν είμαι αφελής. Εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας του και των Αμερικανών επενδυτών. Αλλά σε τούτη την περίοδο, και ειδικά στο θέμα της οικονομίας, τα συμφέροντα της Ελλάδας και των ΗΠΑ ταυτίζονται. Την ίδια στιγμή, πρέπει να πω -διότι οι καλές εξηγήσεις δεν δημιουργούν παρεξηγήσεις- ότι η Αμερική μας πόνεσε παλαιότερα, και την Ελλάδα και την Κύπρο. Μας πίκρανε, μας ανάγκασε με τη στάση της να κατεβούμε στους δρόμους και να διαμαρτυρηθούμε. Τα πραξικοπήματα μας έφεραν πολύ πίσω -και τις δύο χώρες- και η Κύπρος είναι και σήμερα θύμα της τουρκικής εισβολής και κατοχής.

Οι παλαιότερες συγκρούσεις, λόγω της μονόπλευρης αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα και την Τουρκία, πάντα προς όφελος της Άγκυρας, μας ανάγκασαν να αντιμετωπίσουμε με δικαιολογημένη καχυποψία τις πρωτοβουλίες των ΗΠΑ στα εθνικά θέματα. Όμως τα πράγματα φαίνεται ότι αλλάζουν.

Όταν έφτασε ο κ. Πάιατ διαβάσαμε, και τι δεν διαβάσαμε. Η πλέον ανώδυνη αναφορά ήταν ότι θα μας μετατρέψει σε …Ουκρανία. Η πραγματικότητα (επί του εδάφους) είναι εντελώς διαφορετική. Ευρισκόμενος στην Ελλάδα, εν μέσω της άνευ προηγουμένου οικονομικής κρίσης, κάνει μαθήματα στους δικούς μας πολιτικούς, για το πως πρέπει οι χώρες να τις αντιμετωπίζουν (αυτές τις κρίσεις), ώστε να εξέρχονται αυτών το συντομότερο δυνατόν.

Οι πολιτικοί μας πρέπει να μιμηθούν τον Αμερικανό πρέσβη, που τους δείχνει το δρόμο για να επιστρέψουν οι επενδυτές στην Ελλάδα και για να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο ο τουρισμός.

Αναφορικά με τις επενδύσεις, η κατάσταση εξελίσσεται καλύτερα, αλλά οπωσδήποτε θα μπορούσε να ήταν άριστη. Όπως είπε ο Αμερικανός πρέσβης μέγα πρόβλημα για τους επενδυτές είναι η γραφειοκρατία. Είναι ένα γνωστό πρόβλημα, αλλά το θέμα είναι τι κάνει η κυβέρνηση για να ξεπεραστεί ο σκόπελος αυτός. Διότι δεν διώξαμε μόνο προς την Κύπρο και τη Βουλγαρία εκατοντάδες -για να μην πω χιλιάδες- ελληνικές εταιρείες. Τους προσφέραμε και πολλούς επενδυτές, που προτίμησαν να πάνε στη Λευκωσία και στη Σόφια, όπου το επιχειρηματικό περιβάλλον είναι πολύ καλύτερο.

Τους τελευταίους 18 μήνες, οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βελτιώθηκαν και αποκορύφωμα ήταν η επίσκεψη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο Λευκό Οίκο. Πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες, ήταν ένα επιτυχημένο ταξίδι. Προσωπικά ο Αμερικανός Πρόεδρος υποσχέθηκε στον Αλέξη Τσίπρα ότι θα τον βοηθήσει στα θέματα της οικονομίας και του τουρισμού. Η βοήθεια δεν θα έρθει μόνη της, επειδή το υποσχέθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ. Πρέπει να προσπαθήσουμε και εμείς οι ίδιοι. Οι αρμόδιοι υπουργοί πρέπει να ακολουθήσουν στα βήματα του Αμερικανού πρέσβη, ο οποίος έχει ξεπεράσει εαυτόν και συναγωνίζεται τον Γιάννη Αντετονκούμπο για το ποιος ομιλεί περισσότερο για την Ελλάδα και τις ικανότητες των Ελλήνων. Όταν σε υμνούν, λοιπόν, δεν λες γιατί το κάνουν… Απλά αδράζεις την ευκαιρία και την εκμεταλλεύεσαι για το καλό της Πατρίδας και του Έθνους. Και προσπαθείς να πείσεις και άλλες ξένες χώρες να κάνουν το ίδιο. Η Ελλάδα έχει πολλές επενδυτικές ευκαιρίες για όλους όσους έρθουν στη χώρα και την αντιμετωπίσουν με σεβασμό…

Πηγή: Όταν ταυτίζονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ με τα ελληνικά… Πως φτάσαμε από τον Κίσιγκερ στον Πάιατ; http://mignatiou.com/2017/12/o-amerikanos-presvis-ine-telika-i-apokalipsi-pos-ftasame-apo-ton-kisigker-ston-paiat/

Here’s Why US Commitment to the Western Balkans Matters

Από

anixneuseis

December 5, 2017

November 30, 2017

Christian Leffler, deputy secretary general for economic and global issues at the European External Action Service, declared that for the European Union there is “no more important partner” than the United States in realizing the vision of a Europe that is whole, free, and at peace. He spoke at a conference hosted by the Atlantic Council — “A Coming Storm? Shaping a Balkan Future in an Era of Uncertainty” — in Washington on November 29. (ImageLinkPhoto.com/Dennis Kan)

The United States and the European Union (EU) must deepen their engagement with the Western Balkans, a region where Russia, Turkey, and wealthy Arab Gulf states have extended their influence and that is considered integral to realizing the idea of a Europe that is whole, free, and at peace, speakers and panelists said at the Atlantic Council on November 29.

One European official described the United States as an invaluable partner in realizing the vision of a whole and free Europe, while a US official affirmed the commitment of US President Donald J. Trump’s administration to the Western Balkans.

The speakers participated in a daylong conference hosted by the Atlantic Council — “A Coming Storm? Shaping a Balkan Future in an Era of Uncertainty” — in Washington.

Serbia, Bosnia and Herzegovina, Montenegro, Kosovo, Macedonia, and Albania together make up the Western Balkans. Russia has found an easy entrée into the Western Balkans as a result of democratic backsliding, corruption, and resentment toward the West in the region.

Noting that the overarching trends in the Western Balkans are toward “decay or stagnation of democratic institutions,” Dimitar Bechev, a research fellow at the Center for Slavic, Eurasian, and East European Studies at University of North Carolina, Chapel Hill, said this has created fertile ground for countries like Russia to expand their influence without expending large amounts of resources.

A coming storm?

In his opening remarks, Frederick Kempe, president and chief executive officer of the Atlantic Council, acknowledged that the region is in flux, but said the Western Balkans offer “a chance and a place where Europe can be completed.”

“At the [Atlantic] Council, we strongly believe that against a backdrop of change and uncertainty, the United States, the European Union, and the Western Balkans face a real opportunity,” he said. “Get it right and we can lead in creating a safe, secure, and prosperous Western Balkans firmly embedded in the West. Get it wrong and our ambivalence today may engender a crisis tomorrow.”

Damon Wilson, executive vice president for programs and strategy at the Atlantic Council, struck a similar tone, warning that “ambivalence today could breed a crisis tomorrow.”

Wilson said a period of US disengagement from the Western Balkans had already created challenges in the region, specifically an attempted coup in Montenegro, political paralysis in Bosnia-Herzegovina, and an internal crisis in Macedonia. However, he added, “with a little bit of attention and effort, a little bit of strategy, there is an opportunity.”

He contended that the pillars of the idea of a Europe whole, free, and at peace — forging a strategic partnership with Russia, former adversaries becoming allies for the process of NATO enlargement, and deepening of the EU — had “hit a pretty significant roadblock.”

Wilson said that while it is important for the EU to take the lead role on integrating the Western Balkans into the Union, the United States must play a critical supportive role. Furthermore, he suggested the need to establish a permanent security presence in southeastern Europe; to reconcile with Serbia, a country where NATO is highly unpopular after its 1999 bombing campaign to drive Serbian forces out of Kosovo; and to deepen US engagement with the Balkans.

US role in the region

Even as it poses major challenges to its primary partners in Europe, the Trump administration has shown a willingness to prioritize its relationship with the Balkans.

On a visit to the region in August, US Vice President Mike Pence told the leaders of eight Balkan nations “the future of the Western Balkans is in the West.”

Speaking at the Atlantic Council, Molly Montgomery, Pence’s special adviser for Europe and Russia, said the United States is “not prepared to leave a vacuum in the Western Balkans.”

Christian Leffler, deputy secretary general for economic and global issues at the European External Action Service, declared that for the EU there is “no more important partner” than the United States in realizing the vision of a Europe that is whole, free, and at peace.

US commitment to securing that vision is not motivated by altruism, he said, rather by the fact that such an outcome is also in the United States’ interests.

Wilson, acknowledging that the Trump administration has created a challenge for Europe and that the EU is focused on its own future in the wake of the United Kingdom’s vote to leave the Union, said there is an opportunity to forge a common strategy when it comes to the Western Balkans. However, doing so may require accepting that there “might be a bankrupt model on the ground — this nexus of corruption, politics, and crime,” he said.

The challenges

Transparency International’s Corruption Perceptions Index 2016 lists Albania, Bosnia-Herzegovina, and Kosovo among the most corrupt countries in Europe.

Freedom House’s Nations in Transit project has noted democratic backsliding — specifically a deterioration in the quality of governance — in the Balkans. The attack by hundreds of protesters on Macedonia’s parliament in Skopje in April of 2017 provided proof of why Macedonia has led this downward trend in the region.

Affirming the importance of rule of law in order for the Western Balkans to realize its Euro-Atlantic ambitions, Leffler said this goes “to the heart of what the European Union is about.”

He expressed “considerable concern” over developments in the Western Balkans, including the arrest and subsequent release of a number of members of parliament in Skopje in November.

Damir Marusic, executive editor of the American Interest, said the issues that have affected the Balkans since the 1990s — migration, corruption, the question of identity, and populism — are similar to the ones challenging the West today.

The Russian strategy

Russia, meanwhile, has sought to exploit this situation. Russia’s annexation of Crimea and support for separatists in eastern Ukraine marked a watershed moment in its attitude toward NATO and EU enlargement, according to Bechev. “After Ukraine, it became a zero-sum game,” he said.

“The Russian thinking is: ‘You Europeans, Americans are meddling in our backyards in Georgia and Moldova, while we can do the same in the Balkans,’” he added.

Russia does not want to bring the Balkans into its fold, nor does it have the means to bankroll those governments, said Bechev, “they just want to obstruct the West.”

Serbia is an example of a country that has deepened its relationship with Russia.

Serbian Prime Minister Ana Brnabic said in an interview with the Financial Times that her country should not be forced to choose between Russia and the West. Serbia’s close relationship with Russia is not an obstacle to its EU membership aspirations, she said.

Molly McKew, president of Fianna Strategies, said the Russian strategy in the Balkans is to create a “black hole” in the middle of NATO and the EU. This strategy is pegged on exploiting the intelligence, information, and military space in the Balkans, she said.

The West, on the other hand, has provided no compelling narrative to counter Russia’s presence, she added.

“The US is really absent from the region, and we have been for a long time,” McKew said, adding that while Pence’s visit to the region was significant, it is important for Trump to be personally engaged on this policy.

“Russia uses the empty space against us and we have been giving them an open battle space for way too long,” said McKew. “We need to have something in that space to stop them or we are going to find more black holes in all of our security architecture.”

The onus is on the region

Albania, Bosnia and Herzegovina, Kosovo, Macedonia, Montenegro, and Serbia all aspire to join the EU.

Bulgaria, which takes up the six-month rotating presidency of the EU in January, has said it would seek more infrastructure and energy projects to help bring the Western Balkan nations closer to the EU. To this end, it will host an EU-Western Balkans summit in May.

Montgomery said the Trump administration is committed to working “hand in glove” with its European partners to support Euro-Atlantic integration. “We think that this is a great opportunity for us to demonstrate the strength of the US-EU relationship and what we can achieve together if we coordinate our messages… goals… and tactics,” she said.

Montgomery said the “best way to inoculate ourselves against Russian malign influence” is for governments in the region to undertake reforms that will lead to good governance, fight corruption, and create economic opportunities.

It is, eventually, up to the leaders of the region to urgently take up this task, she said, adding: “It will require a lot of tough decisions and significant political will, but it is the only way to achieve both that resilience to malign influence, but also to progress down the European path that the countries of the region have set for themselves.”

Leffler earlier struck a similar note. Maintaining that the Western Balkans have an “obvious place” in the vision of a Europe whole, free, and at peace, he said that US support is important for the enlargement process, but ultimately it is up to the governments in the Western Balkans to realize this vision.

“We can help, we can support, we can encourage, we can even sometimes cajole, but we cannot design or realize that future for them,” he said.

Ashish Kumar Sen is deputy director of communications at the Atlantic Council. Follow him on Twitter @AshishSen.

Originally published at www.atlanticcouncil.org.

Το μεγάλο ενεργειακό στοίχημα της Ρωσίας στην Αρκτική

Από

anixneuseis

December 5, 2017

Το κοίτασμα φυσικού αερίου στην χερσόνησο Γιαμάλ και οι εξαγωγές LNG της Μόσχας

Βασίλης Σιταράς foreignaffairs.gr

Στρόφιγγες στην μονάδα Yamal LNG της ιδιωτικής ρωσικής εταιρείας φυσικού αερίου Novatek, το 2016. NOVATEK.RU

Περίληψη:

Η πλήρης αξιοποίηση του «Γιαμάλ LNG», από το 2019, θα αυξήσει κατά 150% τις ρωσικές εξαγωγικές δυνατότητες στον τομέα του υγροποιημένου φυσικού αερίου, καθώς το 2016 η μονάδα της Σαχαλίνης παρήγαγε, αποκλειστικά για εξαγωγές, περίπου 14 δισ. κυβικά μέτρα αερίου.

Ο Δρ ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΙΤΑΡΑΣ είναι ενεργειακός αναλυτής, απόφοιτος του Baku Summer Energy School υπό την Διπλωματική Ακαδημία του Αζερμπαϊτζάν και επισκέπτης καθηγητής στην ανωτέρω, το ΠΑ.ΠΕΙ. και την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης (Τμήμα Οικονομικής Διπλωματίας). Όλες οι απόψεις που εκφράζονται στο παρόν είναι αυστηρά προσωπικές.

Η 8η Δεκεμβρίου 2017 θα είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, μια κομβική ημερομηνία στην παγκόσμια ιστορία του φυσικού αερίου, γνωστού και ως «καυσίμου του μέλλοντος». Όπως έχει αφήσει να εννοηθεί η ιδιωτική εταιρεία της Ρωσίας, Novatek (ο μεγάλος ανταγωνιστής της κρατικής Gazprom στην εσωτερική αγορά), την ημέρα εκείνη θα αποπλεύσει το πρώτο φορτίο υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από το νέο της εργοστάσιο στη Χερσόνησο Γιαμάλ, στον Αρκτικό Ωκεανό. Η επίσημη άδεια λειτουργίας της μονάδας δόθηκε από την ρωσική κυβέρνηση μόλις την περασμένη εβδομάδα, επιστεγάζοντας μια διόλου ευκαταφρόνητη προσπάθεια: 20.000 άνθρωποι δούλευαν νυχθημερόν μέσα στο (κυριολεκτικά) πολικό ψύχος επί μια ολόκληρη πενταετία, προκειμένου να ολοκληρωθεί αυτό το τιτάνιο έργο.

Στρόφιγγες στην μονάδα Yamal LNG της ιδιωτικής ρωσικής εταιρείας φυσικού αερίου Novatek, το 2016. NOVATEK.RU
————————————————————————

Μολονότι στην Ρωσία οι εξαγωγές φυσικού αερίου μέσω αγωγών εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να παραμένουν, βάσει νόμου, αποκλειστικό προνόμιο -ουσιαστικά μονοπώλιο- της κρατικής Gazprom, το 2013 η νομοθεσία τροποποιήθηκε ώστε να επιτραπεί και στους ιδιώτες παραγωγούς (π.χ. Novatek) να εξάγουν αέριο, καταρχήν με τη μορφή LNG. Επομένως, η 8/12/2017 σηματοδοτεί δύο βαρύνουσας σημασίας, εξελίξεις: Την έναρξη λειτουργίας του πρώτου εργοστασίου LNG στον Αρκτικό Ωκεανό, ανεξαρτήτως χώρας, και, επίσης, την έναρξη εξαγωγών αερίου από την Ρωσία από ιδιωτικές εταιρείες. Συμμέτοχοι της Novatek (ποσοστό 50,1%) σε αυτή την κολοσσιαία επένδυση των 27 δισ. δολαρίων, η οποία τελικά προχώρησε ακάθεκτη παρά τις Δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας στον ενεργειακό τομέα μετά το 2014, είναι η γαλλική Total (20%), η κινεζική China National Petroleum Corp (20%) και το κινεζικό επενδυτικό ταμείο «Δρόμος του Μεταξιού» (9,9%). Πρόκειται, δε, για μόλις την δεύτερη εγκατάσταση υγροποίησης σε ολόκληρη την αχανή Ρωσία μετά τη μονάδα Sakhalin-2 στον Ειρηνικό, η οποία λειτουργεί από το 2009 και ανήκει σε διεθνές consortium της ανταγωνιστικής Gazprom (50% συν μια μετοχή), της αγγλο-ολλανδικής Shell (27,5%) και των ιαπωνικών Mitsui (12,5%) και Mitsubishi (10%).

Για την ακρίβεια, φέτος τον Δεκέμβριο θα λειτουργήσει μόνο το πρώτο «τραίνο» (εργοστάσιο υγροποίησης) της μονάδας Γιαμάλ, ετήσιας παραγωγικής ικανότητας 5,5 εκατομμυρίων μετρικών τόνων, με το δεύτερο «τραίνο» να ακολουθεί εντός του 2018 και το τρίτο και τελευταίο εντός του 2019. Επομένως, στην πλήρη του ανάπτυξη (τέλος 2019), το Γιαμάλ LNG των τριών «τραίνων» θα είναι μια γιγαντιαία μονάδα υγροποίησης της τάξης των 16,5 εκατομμυρίων μετρικών τόνων ετησίως (ή, αφότου η συγκεκριμένη ποσότητα επαναεριοποιηθεί, των σχεδόν 22,5 δισ. κυβικών μέτρων), απολύτως συγκρίσιμη σε δυναμικό με τα αντίστοιχα φαραωνικά έργα «Sabine Pass» (ΗΠΑ, Cheniere Energy) και «Gorgon» (Αυστραλία, Chevron), τα οποία ξεκίνησαν αμφότερα εξαγωγές εντός του 2016.

Η πλήρης αξιοποίηση του Γιαμάλ LNG, από το 2019, θα αυξήσει κατά 150% τις ρωσικές εξαγωγικές δυνατότητες στον τομέα του LNG, καθώς το 2016 η μονάδα της Σαχαλίνης (Gazprom και λοιποί) παρήγαγε, αποκλειστικά για εξαγωγές, περίπου 14 δισ. κυβικά μέτρα, εκ των οποίων τα 9,5 δισ. κατέληξαν στην Ιαπωνία. Μέχρι πρότινος, η σοβαρή υστέρηση της Ρωσίας στις εξαγωγές LNG (όπου κυρίαρχη δύναμη είναι το Κατάρ, με 104 δισ. κυβικά μέτρα το 2016) θεωρείτο, από όλους τους ενεργειακούς αναλυτές, ως μέγα στρατηγικό μειονέκτημα της εξαγωγικής πολιτικής της, καθώς το εμπόριο με τη μορφή LNG είναι πολύ πιο «ευέλικτο» από το εμπόριο μέσω των παραδοσιακών αγωγών. Για την ακρίβεια, και παρά τις χαμηλές διεθνείς τιμές των υδρογονανθράκων οι οποίες επί του παρόντος δυσχεραίνουν πάρα πολύ τις όποιες περαιτέρω κεφαλαιουχικές επενδύσεις, απώτερος στόχος της Novatek είναι όπως αυξήσει, σε βάθος μιας δεκαετίας, την παραγωγή αερίου της Αρκτικής στα 70 εκατ. μετρικούς τόνους ετησίως (95 δισ. κυβικά μέτρα), συναγωνιζόμενη ευθέως το Κατάρ! Προκειμένου, όμως, να το επιτύχει αυτό, θα χρειαστεί όχι μόνο να επεκτείνει κι άλλο το Γιαμάλ LNG στην δεκαετία του 2020, αλλά και να κατασκευάσει μια δεύτερη μονάδα, γνωστή σήμερα με την ονομασία Arctic LNG-2. Αισιόδοξες προβλέψεις τοποθετούν το πρώτο «τραίνο» αυτής της μονάδας να λειτουργεί από το 2023.

Χάρτης με την θέση της Χερσονήσου Γιαμάλ στον Αρκτικό κύκλο. Στην λεπτομέρεια, τα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Πηγή: Novatek
——————————————————————-

Για τη μεταφορά του υγροποιημένου φορτίου από τον Αρκτικό Κύκλο προς την κύρια αγορά-στόχο της Άπω Ανατολής (Κίνα, Νότια Κορέα, Ταιβάν και Ιαπωνία), παραγγέλθηκαν ήδη στα κορεατικά ναυπηγεία Daewoo Shipbuilding από την ρωσική ναυτιλιακή Sovcomflot, 15 υπερσύγχρονα πλοία μεταφοράς LNG, κόστους 320 εκατ. δολαρίων έκαστο (ίσως τα ακριβότερα εμπορικά πλοία όλων των εποχών, καθώς και τα «ισχυρότερα» ως προς τις μηχανές τους με 45 MW). Το μήκος τους είναι 300 μέτρα και η μεταφορική ικανότητα ενός εκάστου φθάνει τα 170.000 κυβικά μέτρα, σε υγρή, εξυπακούεται, μορφή. Θα διαθέτουν, για πρώτη φορά στην συγκεκριμένη κατηγορία πλοίων, πλήρεις παγοθραυστικές ικανότητες (!) και, ειδικότερα, θα δύνανται να διατρήσουν ένα παχύ στρώμα πάγου πάχους 2,1 μέτρων, έστω και αν η μέγιστη ταχύτητά τους εκεί θα περιορίζεται στους 5,5 κόμβους (ενώ στην «καθαρή» θάλασσα θα πλησιάζει τους 20 κόμβους). Ως καύσιμη ύλη, δε, τα πλοία αυτά θα χρησιμοποιούν επίσης LNG!

Το πρώτο εξ αυτών καθελκύστηκε τον Ιανουάριο του 2016 και ολοκλήρωσε επιτυχώς τις θαλάσσιες δοκιμές στον Αρκτικό Ωκεανό (Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό) εφέτος το καλοκαίρι, ταξιδεύοντας από τη Νορβηγία μέχρι την Κορέα σε 19 ημέρες. Το όνομά του, σημειωτέον, δεν είναι καθόλου τυχαίο: «Christophe de Margerie», προς τιμήν του πρόωρα χαμένου Διευθύνοντος Συμβούλου της Total (1951-2014), το ιδιωτικό αεροσκάφος του οποίου συνετρίβη προ τριετίας κατά την απογείωσή του από το χιονισμένο αεροδρόμιο Βνούκοβο της Μόσχας, πυροδοτώντας ακόμη και «θεωρίες συνομωσίας» (λίγη ώρα νωρίτερα, ο Γάλλος επιχειρηματίας είχε συναντηθεί με τον Ρώσο πρωθυπουργό Medvedev, για να συζητήσουν το θέμα των αντιρωσικών κυρώσεων). Η θαλάσσια διαδρομή από την χερσόνησο του Γιαμάλ προς την Ιαπωνία, την Κορέα και την Κίνα είναι σημαντικά μικρότερη από την αντίστοιχη από Περσικό Κόλπο (Κατάρ), επομένως ο ναύλος -που μπορεί να φθάνει και τις 40.000 δολάρια την ημέρα, ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες της διεθνούς αγοράς- είναι μικρότερος.

Συμπερασματικά, με τα εγκαίνια του Γιαμάλ LNG, η Ρωσία (αν και στην περίπτωση αυτή με έναν ιδιωτικό «παίκτη» και όχι την εκλεκτή του Κρεμλίνου κρατική εταιρεία), σε στενή συνεργασία με την Γαλλία και την Κίνα, αξιοποιεί για πρώτη φορά το τεράστιο ενεργειακό δυναμικό της Αρκτικής, αψηφώντας τις οικονομικές κυρώσεις και τις σχετικές περιβαλλοντικές ανησυχίες των οικολόγων, και δείχνει να κατανοεί πλήρως την ανερχόμενη σημασία του LNG στον παγκόσμιο ενεργειακό «χάρτη»: Ενώ το 2016 οι διεθνείς εξαγωγές αερίου με τη μορφή LNG (347 δισ. κ.μ.) δεν ήταν ούτε καν οι μισές από τις διεθνείς εξαγωγές μέσω των παραδοσιακών διακρατικών αγωγών (737 δισ. κ.μ.), εκτιμάται ότι, περί το 2035, θα τις φθάσουν και, από εκείνο το σημείο και μετά, θα τις υπερκεράσουν. Πρόκειται για μια εξέλιξη την οποία ακόμη και η Μόσχα, ίσως ο μεγαλύτερος θιασώτης της γεωπολιτικής των αγωγών (οι οποίοι δημιουργούν σχέσεις μακροχρόνιας εξάρτησης), δεν θα μπορούσε να αγνοήσει…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται

Από

anixneuseis

December 5, 2017

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ* 26.11.2017

Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και άλλα που λέγονται και δεν γίνονται», έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο ίδιος, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, επαναστρατιωτικοποίησε και εξόπλισε τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου. Ολα έγιναν χωρίς τυμπανοκρουσίες και φιέστες. Το ζητούμενο ήταν να προστατευθούν τα νησιά σε περίπτωση τουρκικής επιθέσεως.

Αυτή η σοφή τακτική δεν ακολουθήθηκε το 1995. Δύο υπουργεία ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να δημιουργήσουν υποδομές για διαβίωση σε κάποιες ακατοίκητες νησίδες. Ακολούθησαν περιοδείες επισήμων και εγκατάσταση των πρώτων ενδιαφερομένων σε τέσσερα νησάκια ενώπιον των τηλεοπτικών φακών. Δύο μήνες μετά είχαμε την κρίση στα Ιμια. Εκτοτε αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία σε έναν απροσδιόριστο αριθμό νησίδων από την Τουρκία.

Τις τελευταίες ημέρες ακούσθηκαν διάφορα για οριοθετήσεις με αφορμή την τριμερή συνάντηση Ελλάδος, Κύπρου και Αιγύπτου στη Λευκωσία. Ηδη από το 2008 η Τουρκία άρχισε να διεκδικεί θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας της Ελλάδος και της Κύπρου. Τον Απρίλιο του 2012 η Αγκυρα δημοσίευσε χάρτες διεκδικώντας τμήματα της υφαλοκρηπίδας της Ρόδου, της Καρπάθου, όλη την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου αλλά και την κυπριακή ΑΟΖ δυτικά του νησιού. Η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια αντιδρά με διπλωματικές διακοινώσεις και με παρουσία πολεμικών πλοίων στην περιοχή. Η Αθήνα όμως δεν έχει ανακοινώσει ποτέ επισήμως πού αρχίζει και πού τελειώνει η ελληνική υφαλοκρηπίδα στην ανατολική Μεσόγειο. Λένε κάποιοι ότι η λύση θα ήταν μία οριοθέτηση με την Αίγυπτο (που αποδεικνύεται σύνθετη) ή με την Κύπρο. Εάν μας ενδιαφέρουν οι εντυπώσεις, πράγματι μπορούμε να προχωρήσουμε σε επίσημη οριοθέτηση με την Κύπρο. Εάν μας ενδιαφέρει η ουσία –δηλαδή να δηλώσουμε διεθνώς τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας μας στην περιοχή–, καλυπτόμαστε πλήρως από την κατάθεση των σχετικών συντεταγμένων στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ. Επιπλέον, εάν καταθέσει και η Κύπρος τις δικές της συντεταγμένες για την κυπριακή ΑΟΖ, που θα συμπίπτουν με τις ελληνικές, θα έχουμε έμμεση πλην σαφέστατη οριοθέτηση μεταξύ των δύο κρατών. Αυτό δεν πρόκειται να αποτρέψει την τουρκική επιθετικότητα. Θα καταστήσει, όμως, γνωστό σε ξένες εταιρείες που δουλεύουν για λογαριασμό της τουρκικής κυβερνήσεως ότι στις συγκεκριμένες περιοχές πρέπει να παίρνουν άδεια από την Ελλάδα.

Αντίστοιχα παραδείγματα για πράγματα που μπορούν να γίνουν χωρίς να τα φωνάζουμε υπάρχουν πολλά. Στο Αιγαίο μιλάμε αποκλειστικώς για το θέμα της επεκτάσεως των ελληνικών χωρικών υδάτων. Υπάρχουν όμως και άλλες θαλάσσιες ζώνες. Επί παραδείγματι, από τον Δεκέμβριο του 1992 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει προτρέψει τα κράτη-μέλη να δημιουργήσουν εθνικές ζώνες αλιείας 12 μιλίων.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με το θέμα της εφαρμογής της σαρίας στη Θράκη. Το ζητούμενο εκεί είναι η ισότητα ανδρών και γυναικών και η προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών που, προφανέστατα, καταπατούνται από τον Ιερό Ισλαμικό Νόμο.

Μπορούμε να καταργήσουμε τη σαρία πομπωδώς και να έλθουμε σε αντίθεση με μεγάλο τμήμα της μουσουλμανικής μειονότητας, που θεωρεί ότι είναι βασικό μειονοτικό δικαίωμα. Εναλλακτικώς μπορούμε να την καταστήσουμε ένα ένδυμα αδειανό, όπως επιχειρείται με τη νομοθετική ρύθμιση που ανακοινώθηκε. Η σαρία θα εφαρμόζεται μόνον εάν και οι δύο διάδικοι το επιθυμούν. Στην πράξη ελάχιστοι στο μέλλον θα προσφεύγουν στον μουφτή ως ιεροδικαστή. Ας επικεντρωθούμε στην ουσία.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

“Καθημερινή”

Προς βιασμό η Ιερή Αγελάδα της μαρξιστικής αριστεράς.

Από

anixneuseis

December 5, 2017

Η Ιερή Αγελάδα της μαρξιστικής αριστεράς ήταν το δικαίωμα στην απεργία. Δόθηκαν σκληρές μάχες για την κατοχύρωσή του. Η ευκολία με την οποία η “πρώτη φορά αριστερά” κυβέρνηση, αποδέχθηκε την, ουσιαστική, κατάργηση του δικαιώματος αυτού είναι εκπληκτική.
Η “αριστερή” κυβέρνηση διαμόρφωσε μια κοινωνική συνείδηση που είναι έτοιμη να αποδεχθεί τα πάντα. Λίγο με την ιδεολογία, όσο άντεχε να επικαλείται τις αριστερές ρίζες των στελεχών της, λίγο με το bulling, διότι και αυτό ασκήθηκε εκεί που τους έπαιρνε διαμορφώθηκε μια κοινή γνώμη που είναι έτοιμη να αποδεχθεί την άλλη ακραία πρόταση.

America the Banana Republic

Από

anixneuseis

December 5, 2017

DEMOCRACY & GOVERNMENT

Thanks to Trump the tinhorn dictator and those who elected him, this country is no longer a beacon of freedom, but a laughingstock.

BY NEAL GABLER | NOVEMBER 29, 2017

America the Banana Republic

When people call Donald Trump an authoritarian, it almost gives him more credit than he deserves.

You don’t think favorably of authoritarians; they are despicable. But you do think of them as monstrously large, grievously terrifying, as somehow taking the measure of the polity they control and drawing on its stature to puff themselves up, even as they destroy their nation’s moral core. Despots like Mussolini and Hitler epitomized evil on the grandest possible scale. To call them clowns would trivialize the unconscionable horrors they inflicted.

Trump is certainly an authoritarian, but he is more of a tinhorn dictator, a tiny, negligible man who, rather than inflating himself with the nation’s grandeur, has managed to deflate the nation with his own insipidness. Thanks to him, America is now a banana republic. It is no longer a country of soaring ideas and idealism, a beacon to the world, an example of freedom at home and a protector of freedom abroad, an anchor of sanity in a world often bouncing on the waves of madness.

Whatever her failings, America was once majestic. Now she is hopelessly diminished — a wealthier version of the corrupt nations in the developing world that we used to ridicule. And we owe it all to Donald Trump for making America small again.

The meme of America withering into a banana republic is not a new one. Some observers made the claim after the 2000 presidential election, when Republicans successfully wrested the presidency from Al Gore, just the way cabals do in those banana republics. And it was toted out again in 2008 during the great financial meltdown when the economy was revealed to be not some great dynamo but a façade hiding a giant swindle, banana republic style. Citing the inability of the congressional Republicans to do anything but dither in the face of crisis, Paul Krugman called us a “banana republic with nukes.”

In Vanity Fair, the late Christopher Hitchens was more expansive. He enumerated the many ways in which America, the last great hope of mankind, had become a banana republic — primarily the way the government was willing to bail out the oligarchs while letting the general public suffer.

Hitchens wrote:

The chief principle of banana-ism is that of kleptocracy, whereby those in positions of influence use their time in office to maximize their own gains, always ensuring that any shortfall is made up by those unfortunates whose daily life involves earning money rather than making it.

Hitchens added that there is absolutely no accountability for the thieves. This all should sound very familiar this week, as Republicans retool the entire tax system to rob from the poor and middle classes and give to corporations and the wealthy. If that isn’t a banana republic, I don’t know what is.

But Krugman and Hitchens were writing before we had a bona fide banana republic dictator to rule our kleptocracy. And while America long has had the economic and social characteristics of a banana republic, it took Trump, who has the instincts and temperament of a gangster, to finish the transformation. There is no disguising it now. We are what we are.

Tick down the list. If kleptocracy is the hallmark of a banana republic, Trump is the kleptocrat-in-chief. He not only appears to be using the presidency as his own personal ATM, now promoting a tax-cut scam by which he stands to gain tens of millions of dollars, he also has been petty enough to steer business to his hotels and hawked his “Make America Great Again” tchotchkes. Check.

Apparently not satisfied to have enriched himself at the public’s expense, Trump has brought unprecedented nepotism to the presidency in a way that only tinhorn dictators do, giving his family access to the public trough while placing his unqualified cronies in positions of power. In this administration, everyone may be on the take. Check.

Just about every Trump directive, from health care to the environment to so-called tax reform to trade policy, seems expressly designed to give benefits to a small coterie of the wealthiest Americans while the rest of the country goes to hell. There is no longer even the pretense of concealment as there was in the good old days of Republicanism. Sure sounds like a banana republic to me. Check.

Like other tinhorn dictators, Trump has no use for the essentials of democracy.

Like other tinhorn dictators, Trump has no use for the essentials of democracy. He openly attacks a free press and has a house press of his own, Fox News, and soon, quite possibly, Time Inc., the acquisition of which has been partially financed by the Koch brothers. More, there are allegations that he may using the levers of government to punish his press opponents, using the Justice Department’s antitrust suit against the proposed AT&T purchase of Time Warner to try to force the divestment of CNN.

This, too, is unprecedented in an American democracy, but not in a banana republic. Meanwhile, the Voice of America has placed on administrative leave (a reporter whose bias has leaked into his stories and who on the side has been advancing Trump’s right-wing agenda and casting racial epithets at others in the media. Check.

Trump has taken aim at the electoral process itself, not only claiming that his loss of the popular vote was a fraud, but empaneling a government commission whose sole purpose is thought to be the disenfranchisement of voters who might oppose him. This is pure banana republicanism and an affront to democracy. Check.

Banana republics are often agent states — that is, they operate at the behest of larger states. In fact the phrase “banana republic” first was coined by the writer O. Henry back in 1904, to describe the dependence of Central American countries on American businesses like United Fruit, which ran plantations in those countries and exported bananas.

Now, America itself is one of those agent states, thanks to Trump’s troubling obeisance to Russia’s Vladimir Putin. Let’s not pretend otherwise just so we can save some face. There is no more face to save. American elections interfered with by Russia and a president intimidated by a Russian dictator? Check.

In banana republics, ideology is nothing, policy is nothing, ethics are nothing. Power is everything. Trump is notoriously nonideological. He has no policies or any interest in them. His sole desire is to feed his own inflated ego. In this, he stands with other banana republic potentates. Check.

Tinhorn dictators do everything they can to dismantle a system of checks and balances. Trump has done everything in his power to do the same.

Tinhorn dictators do everything they can to dismantle a system of checks and balances. Trump has done everything in his power to do the same — from dismissing FBI Director James Comey, who was investigating Trump, intimidating the Justice Department and taking over the Consumer Financial Protection Bureau to…. well, you name it. Untrammeled power is his goal. Check.

In a banana republic, power is concentrated in the hands of one man or a small coterie. Trump has been openly contemptuous of any delegation of authority, even calling himself the “only one that matters,” which is dictator talk, not the talk of a democratically elected chief.

What’s more, he actively has worked to damage any countervailing authorities, essentially gutting the entire diplomatic corps, to cite just one example. Check.

In a banana republic, the dictator makes his own rules and lives by his own reality. Clearly, Trump thinks he is above the law, be it legal or moral. He boasts of it. He also is above fact. The latest example of the thousands of his presidency: According to The New York Times, he privately has declared that the Access Hollywood tape was not actually him! Banana republic time. Check.

And last but not least, there is the tragi-comic state itself — a kind of laughingstock of governance. America has joined that company of buffoonish nations that keep tripping over their own feet. By one account, when Trump took his first world tour in May, other leaders were aghast at Trump’s ineptitude. One foreign expert commented on how “rapidly the American brand is depreciatingover the last 20 weeks.” Check.

Donald Trump has demeaned himself, but he has also demeaned the country that was deranged enough to elect him. These characteristics speak to a corrupt and desiccated nation, one that is staggering into oblivion.

The “alt-right” insist that until Trump, America was going the way of Rome — rotting from the inside. They are wrong. It is not decadence that is destroying America, but petulance. We are going not the way of Rome but the way of Guatemala or Zimbabwe or the Philippines — the way of banana republics. Thus does this once great nation tumble.

Check and double check.

NEAL GABLER

Neal Gabler is an author of five books and the recipient of two Los Angeles Times Book Prizes, TIME magazine’s non-fiction book of the year, USA Today‘s biography of the year and other awards. He is also a senior fellow at The Norman Lear Center at the University of Southern California, and is currently writing a biography of Sen. Edward Kennedy.

America the Banana Republic

Αναμένοντας το Σουλτάνο χωρίς ατζέντα και στρατηγική: Ο ρόλος των ΗΠΑ για την επίσκεψη

Από

anixneuseis

December 4, 2017

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

File Photo: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος (Δ) μιλά με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα (Α) στο Προεδρικό Μέγαρο, Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2017. ΑΠΕ-ΜΠΕ, Αλέξανδρος Μπελτές DECEMBER 4, 2017

Στις 7 και 8 Δεκεμβρίου ο Σουλτάνος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, θα βρεθεί στην Ελλάδα για μια επίσκεψη, η οποία προέκυψε με πρωτοβουλία της Ελληνικής Κυβέρνησης, καθόλου τυχαία μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, στην αμερικανική πρωτεύουσα και την πάνω από δυο ώρες συνάντηση στο Λευκό Οίκο του Υπουργού Εξωτερικών, κ. Νίκου Κοτζιά, με το Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Προέδρου, Τράμπ, Στρατηγού ΜακΜάστερ.

Ειλικρινά, και τι δεν θα έδινα να ήμουν μύγα στο δωμάτιο αυτής της συνάντησης (δεν το αναφέρω τυχαία) διότι εκεί συζητήθηκαν τα μύρια όσα που ήδη έχουμε αρχίσει να βλέπουμε και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το επόμενο διάστημα στην εξωτερική μας πολιτική και στα εθνικά θέματα.

Ανάμεσα σε αυτά είναι και η επίσκεψη του Προέδρου της Τουρκίας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ουάσιγκτον στο σύνολό της θα επιθυμούσε να δει τον Ερντογάν στο πυρ το εξώτερον. Ακόμη και ο Φιντέλ Κάστρο στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου δεν ήταν τόσο μισητός στο σύστημα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρόλα αυτά είναι κολοσσιαίο λάθος, και δυστυχώς γίνεται κατ’ εξακολούθηση, κάποιοι να μην εννοούν να καταλάβουν ότι για τις ΗΠΑ, υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ Ερντογάν και Τουρκίας. Και δυστυχώς για τους αδαείς που δεν κάνουν αυτό το διαχωρισμό η Τουρκία ως χώρα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά, είναι και θα συνεχίσει να είναι πάρα πολύ ψηλά στο χρηματιστήριο της Ουάσιγκτον.

Πρέπει να θεωρείται λοιπόν βέβαιο, ότι η Ουάσιγκτον έχει ζητήσει από την Αθήνα να παίξει κάποιου είδους ενδιάμεσου μεταξύ των δυο πλευρών ως κοινός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και άμεσος γείτονας της Τουρκίας. Ως εδώ όλα καλά.

Το πιθανότερο είναι ότι θα μεταφερθούν με επιτυχημένο τρόπο αυτά τα μηνύματα της Ουάσιγκτον, και αυτό διότι τα έχουν σχεδιάσει οι Αμερικανοί. Και λέω το πιθανότερο διότι η υπόθεση της Σαουδικής Αραβίας, αποδεικνύει, για όσους σκέφτονται, ότι κάποια άλλα που είχε δρομολογήσει η Ουάσιγκτον, κατάφεραν κάποια σαΐνια της κυβέρνησης να τα κάψουν πριν καν αρχίσουν.

Εκεί όμως που το πράγμα γίνεται επικίνδυνο είναι στο υπόλοιπο κομμάτι της επίσκεψης. Διότι εκεί είναι ξεκάθαρο ότι απέναντι σε ένα παίκτη που κάθεται και παίζει σκληρό πόκερ στο μεγάλο τραπέζι με ΗΠΑ και Ρωσία, και είναι χωμένος σε όλα τα κόλπα στην ευρύτερη περιοχή μας, δεν υπάρχει καμία στρατηγική και ούτε καν ατζέντα. Εκτός βέβαια και αν υπάρχει κρυφή ατζέντα, κάτι που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ανατριχίλα.

Το σίγουρο είναι ότι ο Ερντογάν έρχεται έχοντας ατζέντα και στρατηγική, για όλα και για όλους. Άλλωστε τα έχει πει και δημόσια αρκετές φορές. Και για τη Συνθήκη της Λωζάννης, και για το Αιγαίο, και για την Κύπρο, για όλα. Εμείς τι έχουμε; Μήπως παιδική χαρά; Γιατί το να τον τοποθετεί σημαντικός και σχετικός με την εθνική ασφάλεια Υπουργός της Κυβέρνησης στην ίδια μοίρα με τους Μουλάδες του Ιράν (άσχετα εάν ο Σουλτάνος έχει κολεγιά στην Τεχεράνη) λίγα εικοσιτετράωρα πριν την άφιξή του στην Αθήνα, μόνο βαθιά ανησυχία γύρω από τη σοβαρότητα και τη διαμόρφωση στρατηγικής μπορεί να προκαλέσει.

Η εξωτερική πολιτική και η εθνική ασφάλεια δεν πορεύονται με άκαπνους λεονταρισμούς για κατανάλωση στα μέσα ενημέρωσης. Ας αναμένουμε λοιπόν να δούμε πως θα περπατήσει και θα κινηθεί ο Σουλτάνος της Τουρκίας στο 48ωρο που θα είναι κοντά μας. Αν πάνε όλα ήσυχα και πρίμα, τότε θα είναι σαφές ότι το deal είναι πολύ μεγάλο και θα είναι καλό να μάθει η Βουλή και ο ελληνικός λαός τι ακριβώς περιλαμβάνει.

Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος – Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και μέλος τουThe International Institute of Strategic Studies.

Πηγή: Αναμένοντας το Σουλτάνο χωρίς ατζέντα και στρατηγική: Ο ρόλος των ΗΠΑ για την επίσκεψη http://mignatiou.com/2017/12/anamenontas-to-soultano-choris-atzenta-ke-stratigiki-o-rolos-ton-ipa-gia-tin-episkepsi/

«Ο κορσικανικός περιφερειακός εθνικο-λαϊκισμός στον ολισθηρό δρόμο για αίτημα ανεξαρτησίας»

Από

anixneuseis

December 4, 2017

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

«Τους Γάλλους αιρετούς δεν φαίνεται να τους απασχολούν σοβαρά οι «υποχρεωτικές συνενώσεις». Αρκούνται στις προαιρετικές. Μάλλον γιατί έχουν αναπτύξει πάρα πολύ την «Διαδημοτικότητα» η οποία, τηρουμένων των αναλογιών, οδηγεί στην διαδημοτική συνεργασία και στην ενδυνάμωση των μικρών ΟΤΑ, έγραφα στο άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις 24-11-2017 http://www.anixneuseis.gr/?p=179388. Στην θεσμική αυτή δυνατότητα της προαιρετικής συγχώνευσης μιας περιφέρειας και δυο νομαρχιών, που υπάρχουν σήμερα στην Κορσική, σε μια μεγάλη ενιαία «υπερ-περιφέρεια» από 1-1-2018 προχώρησε εθελοντικά η «συμμαχία των μετριοπαθών κορσικανών εθνικιστών», υπό την επωνυμία «Pè a Corsica». Oδήγησαν δε σύνομμα στον χθεσινό 1^ο Γύρο των πρόωρων περιφερειακών εκλογών (οι κανονικές θα γίνουν το 2020) στο αποκαλούμενο «πράσινο νησί» της Γαλλίας με τα εξής αναμενόμενα θριαμβευτικά για αυτούς αποτελέσματα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Le journal de dimanche στις 4-12-2017 : ποσοστό συμμετοχής 52 % των εγγεγραμμένων. Είναι σίγουρα μικρότερο από ό,τι στις αντίστοιχες εκλογές του 2015 που ήταν τότε 52,41%. Αλλά τα αποτελέσματα του 1ου γύρου των περιφερειακών εκλογών στην Κορσική, που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή, είναι σαφή : η «συμμαχία των μετριοπαθών εθνικιστών» της Κορσικής, με επικεφαλής τον Gilles Simeoni και τον Jean-Guy Talamoni, έλαβε σχεδόν το ήμισυ των ψήφων (45,36%), με μεγάλη διαφορά από την «περιφερειακιστική δεξιά» (με 14,97% των ψήφων), από τους Ρεπουμπλικάνους (με 12,77%), από την «Δημοκρατία Εμπρός» του Μακρόν (με 11,26%), από το ακραίο «εθνικιστικό ψηφοδέλτιο του Paul-Felix Benedetti» (με 6,69%), από

την«Ανυπότακτη Γαλλία» που συμμάχησε με τους κομμουνιστές (με 5,68%) και από το «Εθνικό Μέτωπο» (με 3%). Εκείνο το οποίο εξέπληξε ήταν η τεράστια διαφορά του 1^ου από τους υπόλοιπους υποψήφιους. Στον 2^ο γύρο της επόμενης Κυριακής προκρίθηκαν οι πρώτοι 4 πολιτικοί σχηματισμοί. Δηλαδή μόνο αυτοί που ξεπέρασαν το κατώτατο όριο του 7% που προβλέπει ο εκλογικός νόμος. Που πήγαν οι ψηφοφόροι της Marine Le Pin που είχε έρθει πρώτη στον 1^ο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2017; Άλλο ένα συγκεκριμένο παράδειγμα που δείχνει ότι η Marine Le Pin δεν μπορεί να είναι ο φόβος και ο τρόμος της ενωμένης Ευρώπης, όπως και ο αντιευρωπαϊστής Jean-Luc Mélenchon. Κι αυτός καταποντίστηκε. Μεγάλος ηττημένος ήταν επίσης και ο Jean-Charles Orsucci, επικεφαλής του ψηφοδελτίου του κόμματος του Μακρόν που αναμενόταν να δώσει κατεύθυνση στους ψηφοφόρους του για τον 2^ο γύρω αργά το βράδυ της Δευτέρας. Συμμαχία για τον 2^ο γύρω με ερωτηματικό προέβλεπε το κανάλι France 3 μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων και της «περιφερειακιστικής δεξιάς». Οι Σοσιαλιστές, που ποτέ δεν ήταν ισχυροί στην Κορσική, θα απουσιάζουν για 1^η φορά από το 1982 από το περιφερειακό συμβούλιο. Απόντες θα είναι και οι Αριστεροί ριζοσπάστες. Θα πληρώσουν την καταδίκη του Paul Giacobbi, πρώην τοπικού βουλευτή της, σε 3 χρόνια φυλακή και 5 χρόνια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για οικονομικές ατασθαλίες.

Στην Κορσική, οι εθνικιστές ήταν το φαβορί αυτών των εκλογών. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουν συνεχείς επιτυχίες : κέρδισαν τις αυτοδιοικητικές εκλογές της 6ης και 13ης Μαρτίου 2015, κέρδισαν την ηγεσία της περιφέρειας τον Δεκέμβριο του 2015 και τον Ιούνιο του 2017 κέρδισαν τρεις από τις τέσσερις βουλευτικές έδρες του νησιού, ζητώντας μεγαλύτερη αυτονομία από το Παρίσι.

Η σύμπραξη των «Αυτονομιστών» του Gilles Simeoni και των «οπαδών της Ανεξαρτησίας» του Jean-Guy Talamoni διπλασίασε το σκορ του 2015 και, παρά την μικρότερη συμμετοχή των ψηφοφόρων, αύξησε το σύνολο των ψήφων της κατά 20 000. Την 1^η Ιανουαρίου 2018, η νέα αυτοδιοικητική ενότητα (superrégion την αποκαλούν οι Γάλλοι) θα έχει μια εξουσία πολύ ανώτερη σε σχέση με εκείνη που έχουν οι ηπειρωτικές περιφέρειες της Γαλλίας. Κι αυτό χάρη στην «εθελοντική συνένωση». Και την μετριοπάθεια των νικητών που δεν ζητούν σήμερα την ανεξαρτησία της Κορσικής από τη Γαλλία. Όμως έχουν περάσει στην πλειοψηφία των κορσικανών ότι «έχουν έναν Λαό, μια γλώσσα, έναν πολιτισμό» κι άρα ζητούν την «χειραφέτηση του νησιού τους», λένε.

Ο νικητής Gilles Siméoni το έπαιξε πάρα πολύ έξυπνα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του. Δήλωσε δηλαδή ότι δεν τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας : «Ο Στόχος είναι να αποκτήσει η Κορσική ένα καθεστώς αυτονομίας τα επόμενα τρία χρόνια και να την εφαρμόσει σε μια περίοδο δέκα ετών». Η ανεξαρτησία του νησιού της ομορφιάς «δεν είναι επιθυμητή», σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Michaël Bloch στις 29-11-2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche. Οι παραπάνω δυο νικητές της «υπερ-περιφέρειας» θα διαθέτουν έναν προϋπολογισμό που θα πλησιάζει το 1 δις ευρώ, όμως με ένα χρέος των 600 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία του ηλεκτρονικού LE MONDE στις 4-12-2017.

Ο πραγματικός κίνδυνος για τη γεωγραφική συνοχή της Ευρώπης νομίζω πως είναι οι περιφερειακοί εθνολαϊκισμοί με αίτημα την ανεξαρτησία από τις χώρες τους, μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως της Καταλονίας, της Κορσικής, κλπ. στο όνομα του ότι οι κάτοικοί τους «έχουν έναν Λαό, μια γλώσσα, έναν πολιτισμό», παραγνωρίζοντας βέβαια με περισσή ελαφρότητα ότι έζησαν 60 χρόνια ειρήνης, ελευθερίας και πολλαπλών άλλων ωφελημάτων χάρη στην συμμετοχή των χωρών τους στην ενωμένη Ευρώπη. Γυρεύουν δηλαδή το Διάολό τους. Όταν τον βρουν, ίσως γίνουν σαν τους δικούς μας Κοψοχέρηδες ή τους Βρετανούς που θέλουν νέο δημοψήφισμα.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

11/17 Actualité internationale Synthèse de l’actualité internationale de novembre 2017

Από

anixneuseis

December 4, 2017

Les 95 thèses de Luther, à l’origine du protestantisme

Par Axelle DEGANS, le 1er décembre 2017

Professeure de chaire supérieure au lycée Faidherbe (Lille) où elle enseigne la géopolitique en classes préparatoires économiques et commerciales. Membre du laboratoire HABITER (EA 2076) de l’Université Reims Champagne-Ardenne. Elle est notamment co-auteure chez Ellipses de Les 50 cartes à connaître, Coll. Atout concours, Paris, 2016 ; Histoire, Géographie, Géopolitique. Concours d’entrée aux grandes écoles, Coll. Atout concours, Paris, 2015.

Voici une synthèse de l’actualité internationale de novembre 2017 qui sera fort utile à tous ceux qui veulent disposer d’un point de l’actualité géopolitique, voire préparent un concours. Pour ne rien manquer, et recevoir nos alertes sur des documents importants, le plus simple est de s’abonner gratuitement à notre Lettre d’information hebdomadaire ou au compte twitter de veille géopolitique @diploweb (plus de 10 000 followers)

Le sort des urnes

Au Kenya, Uhuru Kenyatta a été réélu en novembre 2017 avec plus des 98 % des suffrages exprimés, mais un taux de participation inférieur à 40% (contre près de 80 % cet été) car l’opposition a appelé à boycotter cette élection.

Les dernières élections législatives en Allemagne fédérale n’ont pas donné de majorité confortable à un parti. La CDU-CSU d’Angela Merkel est arrivée en tête mais ne parvient pas à tisser une alliance courant novembre 2017 avec les Libéraux et les Écologistes – « coalition Jamaïque ». De son côté, le SPD reconnait avoir perdu les élections. L’Allemagne, avec des excédents de compte-courant, une croissance économique réelle et un taux de chômage qui en fait rêver plus d’un en Europe semble dans une impasse politique. Un terrible camouflet pour la chancelière qui était prête pour un nouveau mandat. Ses électeurs ne lui ont pas pardonné l’accueil de plus d’un million de réfugiés et l’inexplicable, et inexcusable, silence au lendemain des milliers d’agressions de femmes lors du réveillon de la nouvelle année. Ces difficultés d’A. Merkel pèsent sur les perspectives d’une relance de la construction européenne par une coopération entre Paris et Berlin, espérée voici quelques semaines.

Les anniversaires

En Russie, Vladimir Poutine a fêté en novembre 2017 le centenaire de la révolution bolchévique. Un exercice assez délicat. V. I. Lénine est devenu davantage un repère historique qu’une figure tutélaire. L’actuel chef du Kremlin n’entend pas non plus célébrer une révolte populaire… D’autant que le poids économique de la Russie dans le monde en 1913 était supérieur, d’après Angus Maddisson, à celui de la Russie dans le monde d’aujourd’hui.


Les 95 thèses de Luther, à l’origine du protestantisme

L’Allemagne célèbre les 500 ans des 95 thèses de Luther qui sont à l’origine du protestantisme. La chancelière Angela Merkel fait, à cette occasion, le lien entre christianisme et goût du travail. Ce n’est pas sans rappeler la thèse défendue par Max Weber dans « L’Éthique du protestantisme et l’esprit du capitalisme » (1904-1905).

Un nouveau scandale d’évasion fiscale

Les « Paradise papers », révélés par des journalistes indépendants, font écho au « Panama papers » d’il y a dix-huit mois. Ils dénoncent un vaste système d’optimisation fiscale, pour ne pas dire de dissimulation fiscale. Ce scandale éclabousse des proches du président américain, du premier ministre canadien, de grandes fortunes, de grandes entreprises, des sportifs de renommée internationale. Au cœur du scandale – comme de la mondialisation financière – on retrouve les paradis fiscaux. Les personnes les plus fortunées et les firmes multinationales cherchent à ne pas payer d’impôt, laissant aux classes moyennes le soin de le faire. En outre, les divergences d’intérêts sont grandissantes entre les plus riches et les plus pauvres dans un monde où les inégalités progressent.

Les tergiversations européennes

Le scandale des « Paradise papers » relance une énième fois le débat sur la « liste noire » des paradis fiscaux. Il est bien difficile de trouver un accord entre tous les membres de l’Union concernant ceux qui doivent apparaitre sur cette liste – le consensus est de ne trouver aucun pays européen inscrit sur une « liste noire » – ou même s’il faut les sanctionner – le Luxembourg est contre toute autre sanction que celle de figurer sur la dite liste noire – et sur les éventuelles mesures à prendre … Luxembourg étant lui-même un territoire de dissimulation fiscale, comme l’Irlande et quelques autres pays de l’UE.

De même les tergiversations concernant l’utilisation du glyphosate (herbicide toxique) dans l’agriculture ne font que souligner les puissantes fractures au sein de l’Union européenne. Elles renvoient à une certaine forme d’impuissance des Etats face au lobbying d’une multinationale.

Les attentats…

En novembre 2017, aux Etats-Unis, un attentat à Manhattan (N-Y) a provoqué la mort de huit personnes.

Au Nigéria, un nouvel attentat attribué à Boko Haram, fait une cinquantaine de victimes.

L’Egypte est de nouveau endeuillée après un attentat perpétré dans la région du Sinaï à l’encontre de la communauté soufie. Plus de trois cent morts parmi les fidèles venus participer à la célébration du vendredi. Le Caire peine à contrôler cette région du pays aux mains des djihadistes, en particulier de l’EI.

Les soubresauts catalans

Carles Puigdemont s’est, à la surprise de son entourage, enfui, en Belgique courant novembre 2017. Il ne s’est donc pas rendu à la convocation de la justice espagnole mais ne peut prétendre à un quelconque asile politique. Il veut « internationaliser » la crise catalane, en mettant dans l’embarras son pays hôte, jouant sur les divisions internes à la Belgique, voire de l’UE. Huit responsables de la région catalane ont été placés en détention provisoire pour « rébellion et sédition ». Les indépendantistes catalans sont aujourd’hui divisés.

La COP 23 se réunit à Bonn

Cette réunion pour lutter contre le réchauffement climatique s’ouvre sous de bien piètres auspices. Les progrès réalisés depuis la COP 21 de Paris sont bien minces. En outre la promesse des 100 milliards de dollars alloués chaque année aux pays pauvres à partir de 2020 pour les aider à maitriser leurs émissions de gaz à effet de serre a été rappelée aux pays européens par les pays du Sud, inquiets. L’Allemagne n’est pas en position de réduire de 40 % ses rejets en gaz à effet de serre d’ici 2020, du fait de la relance du charbon pour pallier à la sortie du nucléaire. Une décision en partie liée à l’accident de la centrale japonaise de Fukushima (2011).

Un reflux de la vague migratoire ?

Les entrées sur le sol italien entre l’été 2016 et l’été 2017 ont baissé de 75%. A cela plusieurs raisons. La première est une plus grande efficacité du dispositif européen Sophia qui vise à intercepter les bateaux en mer. La deuxième est une plus forte rétention des flux sur les côtes libyennes, on peut peut-être y voir le résultat du déplacement en Lybie de plusieurs dirigeants européens. La troisième est une action au niveau du Sahel, comme au Niger, pour essayer de limiter les départs.

Si l’Italie n’a enregistré « que » 100 000 entrées sur son territoire depuis janvier 2016, elle a déjà accueilli plus de 600 000 migrants en provenance de la côte libyenne. Ceux-ci, comme ceux qui choisissent la route des Balkans sont, d’après l’UNHCR, pour quatre cinquième des migrants économiques qui ne proviennent pas de régions en guerre ou en crise majeure : Bangladesh, Côte d’Ivoire, Gambie, Guinée, Mali, Sénégal…. Ils ne sont donc pas des réfugiés politiques.

La France d’E. Macron s’est engagée à accueillir quelques 10 000 réfugiés, notamment à partir de bases tchadiennes et nigériennes. La politique migratoire doit être repensée notamment à l’aune de l’actuelle équation démographique entre une Europe vieillissante – et la France n’y échappe pas – et une Afrique dont la population devait doubler d’ici la fin du XXIe siècle. La révélation récente du scandale des marchés aux esclaves en Lybie, des meurtres et viols pratiqués par les passeurs invite aussi l’Union européenne à se positionner clairement sur le problème migratoire. Ne rien faire par démagogie reviendrait à alimenter les mouvements politiques anti-immigrés.

Donald Trump imprime sa marque en politique

Courant novembre 2017, le président américain vient de remplacer, à la tête de la banque centrale américaine (la Fed) Janet Yellen par Jérôme Powell. Très riche ancien banquier d’affaire, il est classé comme républicain modéré et connait très bien la Fed dont il est l’un des gouverneurs depuis 2012. S’il s’inscrit dans la continuité de Janet Yellen, dont D. Trump a tenu à vanter les mérites, il n’en reste pas moins rarissime de ne pas reconduire dans ses fonctions le président sortant de la Fed. Le président américain D. Trump tient ici à faire un acte d’autorité en politique intérieure, alors que jusqu’à présent il est en difficulté sur de nombreux dossiers (réforme de l’Obama care ou manque de soutien dans les rangs républicains par exemple). La nomination de « Jay » Powell doit encore être entérinée par le Sénat.

Donald Trump entame en novembre 2017 une première tournée en Asie sur fond de fortes tensions avec la Corée du Nord. Il se rend au Japon, puis en Corée du Sud, en Chine au Vietnam et aux Philippines. Il s’agit pour lui d’affirmer une nouvelle fermeté diplomatique face à Pyongyang, mais aussi face à la Chine de Xi Jinping. Il resserre les liens avec les Philippines de Duterte.

Les inquiétudes

En novembre 2017, le Venezuela est au bord du défaut de paiement, comme l’avait été avant lui l’Argentine en 2001. L’Union européenne décide d’une sanction mesurée contre Caracas : un embargo sur les armes, sans geler les avoirs de personnalités vénézuéliennes. Il s’agit pour Bruxelles d’amener le président Nicolas Maduro à négocier avec l’opposition. Moscou a signifié sa solidarité avec Caracas en procédant à une restructuration de sa dette pour un montant de 3 milliards de dollars ce qui soulage le Venezuela, sans régler les problèmes de fonds.

Au Zimbabwe, le vice-président Emmerson Mnangagwa (74 ans) a préféré quitter le pays après avoir été évincé par son vieux compagnon de route, le président Robert Mugabe (93 ans) probablement conseillé par son épouse Grace à qui on prête de nouvelles ambitions politiques. Un putsch de l’armée, dont le vice-président est proche, écarte en novembre 2017 Robert Mugabe du pouvoir qu’il détenait depuis 37 ans. Son parti, la ZANU-PF confirme son éviction, alors que la population manifeste son ras-le-bol du système Mugabe. Il est remarquable que cette transition politique – non démocratique – se fasse sans effusion de sang, mais le retour de E. Mnangagwa – le « crocodile » – ne doit pas faire illusion. Il a représenté l’aile dure de son parti pendant des décennies, associé au pouvoir – inamovible ministre – et a contribué au naufrage économique de son pays. Un pays qui était le grenier de l‘Afrique australe, dont le sous-sol regorge de richesses (or, platine, diamants, nickel…) et qui a été mis en coupe-réglée par le pouvoir.

L’Argentine reste sans nouvelle depuis la mi-novembre 2017 d’un de ses sous—marins, le Ara San Juan, avec 44 marins. L’inquiétude est forte en raison de l’épuisement des réserves en oxygène. Fin novembre, leur disparition est entérinée.

Au Proche-Orient, l’étau se resserre autour de l’EI. Après avoir perdu Mossoul en Irak et sa capitale autoproclamée, Raqqa, l’armée syrienne, aidée par l’allié russe, vient de reprendre en novembre 2017 Deir ez-Zor. Il s’agit d’une victoire très importante pour le régime de Damas qui a toujours tenu certains quartiers de cette ville qui est une des portes d’accès à l’Irak voisin. Un axe vital pour l’EI vient donc d’être perdu pour lui. Cela annonce la fin du califat, mais certainement pas du djihadisme.

Un livre édité par Diploweb.com, formats Kindle et broché

Les enjeux de pouvoir au Moyen-Orient

Le nouveau prince héritier saoudien, Mohammed ben Salmane, fils du roi Salman, procéde en novembre 2017 à une opération « mains propres » qui s’est traduite par l’arrestation de 38 anciens ministres et hommes d’affaires ainsi que onze princes et quatre ministres. Cette opération anticorruption, qui n’est pas sans rappeler ce qui se passe dans la Chine de Xi Jinping, est aussi une « révolution de palais » qui permet au nouvel homme fort de Riyad – dont on dit que le père est malade – de mettre à l’écart de potentiels rivaux comme le richissime Walid Ben Talal (cinquième fortune mondiale) ou le prince Miteb. Cette purge est d’abord un moyen politique pour le prince héritier d’imprimer sa marque sur un royaume miné par une corruption endémique et handicapé par un cours du pétrole assez bas. Il a déjà entrepris une forme de diversification économique car son pays reste très dépendant de la rente de l’or noir.

Le premier ministre libanais sunnite, Saad Hariri – fils de Rafic Hariri assassiné en 2005 – annonce en novembre 2017 sa démission, depuis l’Arabie saoudite. La surprise est totale aussi bien parmi les siens qu’au niveau de la présidence libanaise car Michel Aoun n’a pas été prévenu. Autre source d’étonnement, Saad Hariri a fait part de sa démission alors qu’il se trouve à Riyad. Il faut savoir que S. Hariri est à la tète d’un gouvernement constitué après une longue crise institutionnelle, gouvernement qui comprend le Hezbollah chiite proche de l’Iran. Cette démission s’inscrit dans un nouveau bras de fer qui oppose l’Arabie saoudite et l’Iran pour le leadership régional, on peut comprendre cette démission comme une exigence de l’allié saoudien qui veut affaiblir le Hezbollah libanais, ce qui va dans le sens attendu par Tel Aviv.

Saad Hariri a été accueilli à Paris fin novembre 2017, après une visite du président français à Riyad. Une sortie de crise honorable pour tous. Il est retourné au Liban pour la fête nationale auprès du résident Aoun qui n’avait pas entériné sa démission.

Bonnes nouvelles

Le Tribunal international pour l’ex-Yougoslavie (TPIY), qui juge les crimes perpétrés lors de la guerre civile en Yougoslavie, condamne en novembre 2017 Ratko Mladic à la prison à vie. Celui qui est surnommé le « boucher des Balkans » est reconnu coupable des massacres de Sarajevo et Srebrenica en Bosnie qui ont fait chacun plusieurs milliers de victimes.

En novembre 2017, la croissance économique se consolide en Union européenne. Elle devait s’établir autour de 2,4% pour la zone euro et de 1,8% pour l’année 2017 en France, les économistes sont assez optimistes pour 2018. La croissance économique européenne est plus élevée qu’aux États-Unis, une première depuis longtemps. Elle est tirée par la consommation des ménages.

Une ancienne start up française, YellowKorner, s’exporte à l’international avec à peine 10 ans d’existence. Désormais présente sur les cinq continents, elle emploie près de 250 salariés, elle vend les œuvres de 300 photographes. Les fondateurs Alexandre de Metz et Paul-Antoine Briat ont choisi de proposer des photographies d’art à des prix très raisonnables. Ils ont été aidés dans le projet par des business angels comme Pierre Kosciusko-Morizet.

Le textile redémarre dans les Hauts de France, qui en a été un berceau lors de la première révolution industrielle, avec Fibres techniques et origine France. Cette renaissance se fait grâce aux textiles dits « intelligents », les textiles techniques utilisés dans l’habillement mais aussi dans d’autres secteurs comme la santé. Un nouveau label vient d’être créé en novembre 2017, « Nord terre textile ». Des emplois se recréent progressivement dans une branche réputée, il y a peu, pour être sans avenir ; un gage d’espoir donc.

Airbus signe un contrat record lors du salon de Dubaï de novembre 2017. Indigo Partners, fonds d’investissement américain, a commandé 430 moyen-courriers de type A320, et 90 autres appareils de même classe par CDB Aviation Lease Finance ( une commande de plus de 4 milliards d’euros).

Les découvertes archéologiques se multiplient en Égypte. Une nouvelle cavité vient d’être découverte au cœur de la grande pyramide de Gizeh. Le Caire espère que cette actualité archéologique, qui alimente le versant mystérieux de l’Égypte, aidera à relancer le tourisme, secteur essentiel pour l’économie du pays.

https://www.diploweb.com/11-17-Actualite-internationale.html?utm_source=sendinblue&utm_campaign=NL17341217&utm_medium=email

Η Σαουδική Αραβία και οι επικίνδυνες γραφικότητες

Από

anixneuseis

December 4, 2017

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Μετά την συνθηκολόγηση με την χιτλερική Γερμανία ο νέος “ηγέτης” της χώρας στρατηγός Γεώργιος Τσολάκογλου, απείλησε ότι θα παραπέμψει στη δικαιοσύνη εκείνους που άφησαν τον ελληνικό στρατό να σφαγιασθεί αδίκως, όπως μας πληροφορεί η εφημερίδα “Νέα Ευρώπη”, την οποία εξέδωσαν οι δυνάμεις κατοχής στην Θεσσαλονίκη μετά την κατάληψη της πόλης: “… ο πρόεδρος της Κυβερνήσεως στρατηγός Τσολάκογλου ετόνισεν ότι η κυβέρνησις θα ζητήση ευθύνας, διότι οι άνθρωποι της προγενεστέρας καταστάσεως αφήκαν τον στρατόν να σφαγιασθή ασκόπως”. [“Νέα Ευρώπη”, 3 Μαΐου 1941]

Σήμερα η ευκολία με την οποία εκστομίζουν οι φορείς της παλαιοκαθεστωτικής αντιπολίτευσης παρόμοιες απειλές προς την εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου είναι χαρακτηριστική και, όσο και αν κρύβονται πίσω από την όποια ρητορεία περί νομιμότητας και θεσμών, αναδεικνύουν την εκλεκτική τους συγγένεια προς τη ρητορεία του “δοτού” των κατοχικών δυνάμεων. Δεν επιχειρώ να επαναφέρω στο προσκήνιο την εθνοφθόρο ρητορεία περί “γερμανοτσολιάδων”, την οποία, στο παρελθόν, χρησιμοποίησαν κατά κόρον οι κομματικοί φορείς της σημερινής κυβερνητικής συμμαχίας, δεν ένιωσα ούτε τότε, ούτε και τώρα νιώθω, την ανάγκη, παρόλη την οργή από την προσωπική και εθνική ταπείνωση, να χρησιμοποιήσω παρόμοια ρητορεία, διότι δε θεωρώ πως κάτι τέτοιο θα βοηθούσε τη χώρα και το λαό μας. Και αυτό επειδή είμαι πεπεισμένος ότι χαρακτηρίζοντας αυτές τις πρακτικές ως “δοτές” και “επί τούτου” συγκαλύπτεται η ολέθρια ανεπάρκεια του προσωπικού της παλαιοκαθεστωτικής πολιτικής τάξης του τόπου.

Στη δημόσια συζήτηση αναφορικώς με την Σαουδική Αραβία και την εμπορία όπλων αυτή η ανεπάρκεια ξεχείλιζε από όλες τις πλευρές του δημόσιου λόγου: ο συνδυασμός πολιτικής εμπάθειας (φενακισμένης ενίοτε με αρκετές δόσεις υποκρισίας και ηθικολογίας) και άγνοιας των αλλαγών στις διεθνοπολιτικές συνθήκες προμηνύει δυσάρεστα ενδεχόμενα. Δε θα ασχοληθώ περισσότερο μοιράζοντας χαρακτηρισμούς και σχολιάζοντας την πολιτική κακομοιριά και τις επικίνδυνες γραφικότητες που φωλιάζουν, σε αυτή τη μεταβατική φάση του πολιτικού βίου μας, στο εθνικό κοινοβούλιο. Σημειώνω απλώς ότι αυτή η βλακώδης θρασύτητα των παλαιοκαθεστωτικών αρχίζει να γίνεται εθνικώς επικίνδυνη και ο κυβερνητικός σχηματισμός αδυνατεί να την αντιμετωπίσει. Επικίνδυνη, ωστόσο, αρχίζει να γίνεται και η αφέλεια με την οποία η κυβέρνηση παρακολουθεί διάφορες λεπτομέρειες στις σχέσεις μας με τον κερματισμένο αραβικό κόσμο, ερμηνεύοντας τις διεθνοπολιτικές εξελίξεις μέσα από το πρίσμα ενός “θολού” ευρωπαϊσμού.

Σημειώνω εδώ για τους ακραιφνείς “ευρωπαϊστές” ότι: α) η χώρα μας εξακολουθεί να δαπανά ένα μεγάλο μέρος του παραγόμενου πλούτου της στις δαπάνες ασφαλείας, το οποίο προσπορίζονται άλλες ευρωπαϊκές χώρες (ο όρος αμυντικές αφορά μόνο ένα μέρος των δαπανών ασφαλείας), β) η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα, όπου το ζήτημα της αγοράς και της εμπορίας όπλων γίνεται αντικείμενο δημοσίου “ξεκατινιάσματος”, χωρίς αυτό να διασφαλίζει τη διαφάνεια στις διαδικασίες και χωρίς να εξαλείφει τις υπαρκτές ή ανύπαρκτες αιτιάσεις περί οικονομικών ατασθαλιών των μεσαζόντων και της πολιτικής τάξης δηλητηριάζοντας διαρκώς το πολιτικό κλίμα σε ζητήματα ύψιστης εθνικής σημασίας και σε συνάρτηση με αυτό, οφείλω να σημειώσω ότι οι άδειες για εξαγωγή όπλων στην Γερμανία δίδονται με μυστική απόφαση της καγκελαρίου σε συνεργασία με μια επιτροπή την οποία αποτελούν λιγότερα από δέκα άτομα και κανείς ποτέ δεν ενημερώνεται για τους λόγους της απόρριψης κάποιων αιτήσεων αγοράς όπλων, γ) η περίφημη ισχύς της ευρωπαϊκής οικονομίας, κυρίως των ισχυρών κρατών της, βασίζεται κατά μέγα μέρος της στην εξαγωγή όπλων και, ως γνωστόν, η Ελλάς είναι από τους πιο τακτικούς πελάτες των ευρωπαϊκών πολεμικών βιομηχανιών και των βιομηχανιών παραγωγής προϊόντων ασφάλειας (ο εφιάλτης της Siemens γίνεται διαχρονικός), δ) ως προς την περίφημη ευρωπαϊκή απόφαση για την Σαουδική Αραβία αναφέρω ότι η Γερμανία έχει πωλήσει τα τελευταία χρόνια πολεμικό υλικό και γενικώς υλικό ασφαλείας προς τη συγκεκριμένη χώρα -χωρίς κανέναν ηθικό και πολιτικό ενδοιασμό από την πλευρά της και από την πλευρά των Ευρωπαίων εταίρων της- η αξία του οποίου ανέρχονταν σε μερικά δισεκατομμύρια δολάρια, ε) η Γερμανία είναι η τρίτη σε εξαγωγές όπλων χώρα στον κόσμο, μετά τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, και ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής ισχύος της πηγάζει από τον συγκεκριμένο βιομηχανικό κλάδο και τις γερμανικές πολυεθνικές, οι οποίες είναι διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο, στ΄) η θέση αυτή της Γερμανία στην παγκόσμια κατάταξη κινδυνεύει από την ραγδαία άνοδο των δραστηριοτήτων της αντίστοιχης γαλλικής βιομηχανίας, για την οποία ειδικοί του κλάδου εκτιμούν ότι αν συνεχιστεί η συγκεκριμένη τάση, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, η Γαλλία δε θα υποσκελίσει μόνο την Γερμανία, αλλά θα αντικαταστήσει και τη Ρωσία στη δεύτερη θέση των παραγωγών και εξαγωγέων “όπλων”, ζ) από την ανάλυση της προσφοράς και ζήτησης οπλικών συστημάτων και συστημάτων ασφαλείας δύναται κανείς να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα, τόσο για τις κινήσεις των “δυτικών” κρατών, όσο και για τις προσπάθειες αντίδρασης των χωρών της περιφέρειας, έτσι η “αντιδραστική” Σαουδική Αραβία φαίνεται να πληρώνει το τίμημα της προσπάθειάς της να κρατήσει κάποια απόσταση ασφαλείας από τους “δυτικούς φίλους” της.

Στην περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας, οι “δυτικοί” πέτυχαν “με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια”: από τη μια έστειλαν σαφές μήνυμα προς την σαουδαραβική ολιγαρχία προσδιορίζοντας τα όρια των πρωτοβουλιών της και από την άλλη καθησύχασαν το “υπερηθικό” θυμικό του μέσου “ανθρωπιστή” Ευρωπαίου. Αυτός ο ευτυχισμένος “μονοδιάστατος άνθρωπος” της ευρωπαϊκής ευμάρειας επιθυμεί να καταναλώνει ανενόχλητα και χωρίς ενοχές: “στην εποχή της ευτυχισμένης συνείδησης, δεν υπάρχει θέση για το συναίσθημα ενοχής”. [Χέρμπερτ Μαρκούζε, Ο μονοδιάστατος άνθρωπος]

Από τα παραπάνω -και από άλλα πολλά τα οποία δε μπορούν να δημοσιοποιηθούν- προκύπτουν μια σειρά από ερωτήματα για το ελληνικό πολιτικό “τι δέον γενέσθαι”: και πρώτα από όλα αναφορικώς προς το ζήτημα διατήρησης και επέκτασης της υποτυπώδους βιομηχανίας όπλων και ασφάλειας της χώρας μας. Η Ελλάς από το 1989 και δώθε δεν μπόρεσε να προσαρμοσθεί – ούτε στην οικονομία, ούτε και στα ζητήματα της ασφάλειά της- στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση του διπολισμού. Και όσο διατηρείται αυτή η αδυναμία προσαρμογής η εξάρτηση -πολιτική, οικονομική και στρατιωτική- θα γίνεται καθημερινώς μια οδυνηρή εμπειρία για τον λαό μας.

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι μέλος του Ε.Γ. της «Σοσιαλιστικής Προοπτικής» (www.sopro.gr)

Που οδηγεί η φιλοβουλγαρική στροφή των Σκοπίων;

Από

anixneuseis

December 4, 2017

Του Κωνσταντίνου Χολέβα* Δευτέρα 04 Δεκεμβρίου 2017

Η Βουλγαρία ετοιμάζεται να αναλάβει κατά το πρώτο εξάμηνο του 2018 την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Ένας από τους πρώτους στόχους της, όπως διακηρύσσει ο πρωθυπουργός Boyko Borissov, είναι η υποβοήθηση των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων να κάνουν σταθερά βήματα προς τη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια. Στην ομάδα αυτών των χωρών εντάσσονται και τα Σκόπια, τα οποία δείχνουν προσφάτως την τάση να τεθούν υπό την προστασία της Βουλγαρίας.

Ίσως αυτή η στροφή του Πρωθυπουργού Zoran Zaev να οφείλεται στην ανασφάλεια που αισθάνονται οι Σλάβοι της ΠΓΔΜ, οι αυτοαποκαλούμενοι «Μακεδόνες», απέναντι στις διεκδικήσεις της ισχυρής αλβανικής μειονότητας, η οποία απαιτεί καθεστώς εθνικής, γλωσσικής και ευρύτερης ισοτιμίας με την πλήρη στήριξη της Αλβανίας και του Κοσσόβου. Αξίζει να καταγράψουμε τα κυριότερα βήματα της αμοιβαίας προσεγγίσεως μεταξύ Σκοπίων και Σόφιας. Θυμίζω ότι το 1991 η Βουλγαρία αναγνώρισε το κράτος των Σκοπίων με το όνομα «Μακεδονία», όμως δεν αναγνώρισε ούτε «μακεδονική γλώσσα», ούτε «μακεδονική εθνότητα» υπονοώντας ότι η πλειοψηφία των Χριστιανών (μη Αλβανών) κατοίκων του νέου κράτους είναι βουλγαρικής εθνικής καταγωγής.

Από τον Μάιο του τρέχοντος έτους η τρίτη κυβέρνηση του κεντροδεξιού Boyko Borissov εξαρτάται από τη στήριξη του εθνικιστικού συνασπισμού των «Ενωμένων Πατριωτών». Τα τρία κόμματα του συνασπισμού μετέχουν με υπουργούς στην κυβέρνηση. Ένα από τα κόμματα αυτά έχει τον τίτλο ΒΜΡΟ, παραπέμποντας στο βουλγαρικό κομμιτάτο του 1893, και δηλώνει δημοσίως ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων είναι Βούλγαροι.

Την 1.8.2017 οι δύο κυβερνήσεις υπέγραψαν Σύμφωνο Πολυμερούς Συνεργασίας αφήνοντας χωρίς τελική ρύθμιση τη διαφωνία τους για το αν υπάρχει «μακεδονική» γλώσσα και ταυτότητα. Η ημερομηνία είναι συμβολική. Μία ημέρα μετά, στις 2 Αυγούστου, ήταν – με το παλαιό ημερολόγιο – η επέτειος της 20ής Ιουλίου 1903, όταν Βούλγαροι ένοπλοι επιτέθηκαν συμβολικά εναντίον των Τούρκων που κατείχαν τη Μακεδονία. Η επέτειος αυτή, γνωστή ως Ίλιντεν (ημέρα του Προφήτη Ηλία), μέχρι πρότινος εορταζόταν με διχαστικό πνεύμα. Οι Σκοπιανοί μιλούσαν για τους «Μακεδόνες» ηγέτες ενώ οι Βούλγαροι τα ίδια πρόσωπα τα τιμούσαν ως Βουλγάρους εθνικιστές.

Λίγες ημέρες μετά την υπογραφή του Συμφώνου η υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας Ekaterina Zakharieva έσπευσε να θέσει τις κόκκινες γραμμές της χώρας της για το όνομα της ΠΓΔΜ. Τόνισε ότι η Σόφια δεν αποδέχεται τους γεωγραφικούς προσδιορισμούς «Βόρεια» και «Άνω» πριν από τον όρο «Μακεδονία», διότι απειλούν τη βουλγαρική περιοχή του Πιρίν. Πάνω από τη φιλία με τα Σκόπια η Βουλγαρία θέτει τα εθνικά της συμφέροντα, όπως τα καθορίζει η παρούσα κυβέρνηση.

Στο εσωτερικό του σκοπιανού κράτους ο πρωθυπουργός Zaev κάλεσε τους συμπατριώτες του να δηλώνουν ελεύθερα Βούλγαροι. Ήδη υπάρχει σημαντικό ρεύμα Σκοπιανών υπηκόων που ζητούν βουλγαρική υπηκοότητα, διαβατήριο και υποτροφίες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού των Σκοπίων Ljubco Georgievski, ο οποίος δηλώνει Βούλγαρος και εύχεται να αναλάβει Πρέσβυς της Βουλγαρίας στα Σκόπια!

Προ ολίγων ημερών είχαμε και μία εξέλιξη στον εκκλησιαστικό χώρο, η οποία απαιτεί προσοχή για πολλούς λόγους. Η σχισματική «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία», την οποία κατασκεύασε ο Τίτο επί κομμουνιστικού καθεστώτος της Γιουγκοσλαβίας, ανακοίνωσε ότι θεωρεί τη Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία ως «μητέρα της» και της αναθέτει να την επανεντάξει στην κανονικότητα. Το μόρφωμα αυτό δεν αναγνωρίζεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τους απανταχού Ορθοδόξους, ενώ παραλλήλως υπάρχει ο κανονικός Μητροπολίτης Σκοπίων και Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης, ο οποίος υπάγεται στο Σερβικό Πατριαρχείο. Η Βουλγαρική Εκκλησία ναι μεν αποδέχθηκε το αίτημα των σχισματικών, όμως εξέδωσε μία προσεκτική ανακοίνωση, στην οποία υπογραμμίζεται η ανάγκη να γίνουν όλα τα βήματα με σεβασμό στην τάξη και στους κανόνες της Ορθοδοξίας.

Τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτή η έντονη ανάμιξη της Βουλγαρίας στα εσωτερικά και διεθνή προβλήματα των Σκοπίων; Το αισιόδοξο σενάριο είναι ότι η Σόφια, λόγω της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. θα επισπεύσει την ένταξη της ΠΓΔΜ στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, αφού όμως λυθεί (και πώς;) το ζήτημα του ονόματος. Το απαισιόδοξο σενάριο προβλέπει ότι θα ενταθούν οι συγκρούσεις Αλβανών και Σλάβων στο εσωτερικό του κράτους, χωρίς να αποκλείεται και η καντονοποίηση της ΠΓΔΜ, με καντόνι αλβανικό, βουλγαρικό, σερβικό κ.λπ.

Η βουλγαρική δυναμική παρέμβαση προφανώς μειώνει την επιρροή της Ελλάδος στα Σκόπια, η οποία είχε ασκηθεί κυρίως μέσω της οικονομικής διπλωματίας. Από την άλλη πλευρά ίσως είναι θετικό για τα ελληνικά συμφέροντα το γεγονός ότι ξεφτίζει συνεχώς το ένδυμα της τεχνητής «μακεδονικής» ταυτότητας. Όταν βλέπουμε πολυάριθμους ψευδομακεδόνες να δηλώνουν Βούλγαροι, τότε έχουμε έναν λόγο περισσότερο να ΜΗΝ νομιμοποιήσουμε το ιδεολόγημα του Τίτο περί «μακεδονικής εθνότητος».

* Ο κ. Κωνσταντίνος Χολέβας είναι Πολιτικός Επιστήμων.

liberal.gr

1...2,8922,8932,894...3,027 Σελίδα 2,893 από 3,027

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η ΑΟΖ, οι γεωγραφικές συντεταγμένες, ο Συρίγος και το φοβικό σύνδρομο του καθηγητή Ροζάκη

Όταν ταυτίζονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ με τα ελληνικά… Πως φτάσαμε από τον Κίσιγκερ στον Πάιατ;

Here’s Why US Commitment to the Western Balkans Matters

Το μεγάλο ενεργειακό στοίχημα της Ρωσίας στην Αρκτική

Πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται

Προς βιασμό η Ιερή Αγελάδα της μαρξιστικής αριστεράς.

America the Banana Republic

DEMOCRACY & GOVERNMENT

NEAL GABLER

Αναμένοντας το Σουλτάνο χωρίς ατζέντα και στρατηγική: Ο ρόλος των ΗΠΑ για την επίσκεψη

«Ο κορσικανικός περιφερειακός εθνικο-λαϊκισμός στον ολισθηρό δρόμο για αίτημα ανεξαρτησίας»

11/17 Actualité internationale Synthèse de l’actualité internationale de novembre 2017

Les 95 thèses de Luther, à l’origine du protestantisme

Par Axelle DEGANS, le 1er décembre 2017

Le sort des urnes

Les anniversaires

Un nouveau scandale d’évasion fiscale

Les tergiversations européennes

Les attentats…

Les soubresauts catalans

La COP 23 se réunit à Bonn

Un reflux de la vague migratoire ?

Donald Trump imprime sa marque en politique

Les inquiétudes

Un livre édité par Diploweb.com, formats Kindle et broché

Les enjeux de pouvoir au Moyen-Orient

Bonnes nouvelles

Η Σαουδική Αραβία και οι επικίνδυνες γραφικότητες

Που οδηγεί η φιλοβουλγαρική στροφή των Σκοπίων;