Αρχική Blog Σελίδα 2891

Καυτό τετράμηνο Μαρτίου – Ιουνίου για τα τελευταία προαπαιτούμενα

Από
anixneuseis
-
0

ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ “Καθημερινή”

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ – ΑΠΟΣΤΟΛΗ. Αποφασισμένοι να μην υπάρχει στη λήξη του προγράμματος καμία εκκρεμότητα σε οποιονδήποτε τομέα της κυβερνητικής πολιτικής είναι οι πιστωτές, όπως προκύπτει από το κείμενο του επικαιροποιημένου μνημονίου, που συμφωνήθηκε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου με τους θεσμούς και αποκαλύπτει η «Κ».

Στο συμπληρωματικό μνημόνιο (Supplemental Memorandum of Understanding) και στο τεχνικό μνημόνιο που το συνοδεύει, καθορίζονται λεπτομερώς όχι μόνον όσα πρέπει να κάνει η κυβέρνηση για να κλείσει η τρέχουσα αξιολόγηση, αλλά και όσα –πολλά– δεσμεύεται να υλοποιήσει προκειμένου να ολοκληρωθεί η τέταρτη και τελευταία αξιολόγηση: από την περιώνυμη επενδυτική τράπεζα –που δεν είναι τελικά τράπεζα αφού δεν θα χορηγεί δάνεια– έως τη φορολογική πολιτική, από τις αλλαγές στους νόμους για τις ανώνυμες εταιρείες και για τις συγχωνεύσεις επιχειρήσεων έως την πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, από τη συμμετοχή του ΕΦΚΑ στην αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας Αττικής έως τις νέες περικοπές των συντάξεων, από το ποιος, πότε και με ποιον τρόπο θα αποφασίσει την επίσπευση της μείωσης του αφορολογήτου ορίου μέχρι το τι θα γίνει με τις κλαδικές συμβάσεις εργασίας και τη διαιτησία, από τη χρηματοδότηση του ΟΑΣΘ και τα διόδια της Εγνατίας έως την πώληση των συμμετοχών του Δημοσίου σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις και από το χρονοδιάγραμμα στο Ελληνικό έως την παραχώρηση του Θριασίου. Κοινός τόπος σε όλα σχεδόν είναι η ρητή αναφορά πως οτιδήποτε θα γίνει ύστερα από διαβούλευση και έγκριση από τους θεσμούς, ειδικά σε ό,τι αφορά το τραπεζικό σύστημα, τα κόκκινα δάνεια, τον νόμο Κατσέλη, την πώληση των μονάδων της ΔΕΗ.

Ουσιαστικά, το μνημόνιο περιγράφει ένα καυτό τετράμηνο μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου 2018, στη διάρκεια του οποίου η κυβέρνηση πρέπει να ολοκληρώσει έναν τεράστιο όγκο προαπαιτουμένων, προκειμένου να κηρύξει το… τέλος των μνημονίων.

Τον Μάιο θα κριθεί η επίσπευση μείωσης του αφορολόγητου ορίου

Ορίζεται ρητώς πως τον Μάιο του 2018 η κυβέρνηση θα επισπεύσει τη μείωση του αφορολόγητου ορίου, ώστε να ισχύσει το 2019 αντί του 2020, εάν το ΔΝΤ σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις ελληνικές αρχές «θεωρεί, στη βάση μιας διαφανούς εκτίμησης, ότι απαιτείται η εμπροσθοβαρής εφαρμογή της, προκειμένου να επιτευχθεί ο συμφωνηθείς στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%…». Επιπροσθέτως, κι αν μετά την εφαρμογή των περικοπών, υπάρχει δημοσιονομικό περιθώριο, η κυβέρνηση θα μπορεί να νομοθετήσει τα «αντίμετρα» που είχαν συμφωνηθεί (μεταξύ άλλων μείωση συντελεστών φορολογίας φυσικών προσώπων και εισφοράς αλληλεγγύης, φορολογίας επιχειρήσεων και ΕΝΦΙΑ). Ωστόσο, σημειώνεται πως το ποσό των αντιμέτρων που θα εφαρμοστούν «θα είναι σύμφωνα με την εκτίμηση των θεσμών για την υπέρβαση του δημοσιονομικού στόχου».

Τον Μάρτιο του 2018 θα πρέπει να αναθεωρηθεί «το ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς για τη ναυτιλία, υπό το φως των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Τον Μάρτιο, επίσης, θα θεσμοθετηθεί η εξίσωση των αντικειμενικών τιμών ζώνης των ακινήτων με τις εμπορικές τιμές και θα συγκροτηθεί μια ειδική ομάδα και ένα μόνιμο πληροφοριακό σύστημα για την αναπροσαρμογή τους. Επίσης, δεσμεύεται η κυβέρνηση πως θα κάνει όλες τις αναγκαίες προσαρμογές στον ΕΝΦΙΑ –αυξάνοντας τους συντελεστές ή επιβάλλοντας τοn φόρο σε περισσότερα ακίνητα– προκειμένου να εισπράξει το ίδιο ποσό. Τον Μάιο οι αρχές θα θεσμοθετήσουν την προσαρμογή των συντελεστών και τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, αν χρειαστεί, με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο, ούτως ώστε να εκδοθούν τα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ τον Αύγουστο του 2018.

Δεσμεύσεις

Επιπλέον, η κυβέρνηση δεσμεύεται πως δεν θα εισαγάγει νέες ρυθμίσεις ή άλλα μέτρα αμνήστευσης ή διακανονισμού ληξιπρόθεσμων οφειλών, ούτε θα παρατείνει τις υφιστάμενες και πως θα προχωρήσει στη λήψη αναγκαστικών μέτρων κατά των οφειλετών που δεν εξυπηρετούν τις τρέχουσες ρυθμίσεις ή τις τρέχουσες υποχρεώσεις τους εγκαίρως.

Περικοπές συντάξεων, αναθεώρηση των οικογενειακών επιδομάτων

Εκτός από τη μείωση των συντάξεων με δημοσιονομική απόδοση 1% του ΑΕΠ το 2019, θα επανυπολογιστούν οι υφιστάμενες συντάξεις (εκτός ΟΓΑ) με βάση τις νέες παραμέτρους υπολογισμού. Για τους ασφαλισμένους στο ΕΤΕΑ, όλα τα δεδουλευμένα δικαιώματα έως το 2014 θα επανυπολογιστούν με συντελεστή 0,45. Επίσης, θα επανεξεταστούν τα εφάπαξ προκειμένου να «διασφαλίζεται αναλογιστική δικαιοσύνη», δηλαδή θα μειωθούν ώστε να είναι αναλογικότερα με τις εισφορές που έχουν καταβληθεί.

Προαπαιτούμενο για την τρίτη αξιολόγηση είναι να ολοκληρωθεί η επεξεργασία τουλάχιστον του 30% των αιτήσεων για κύρια σύνταξη που υποβλήθηκαν μεταξύ 13 Μαΐου και Δεκεμβρίου 2016 και 3.500 αιτήσεις επικουρικών συντάξεων που υποβλήθηκαν από την 1.1.2015.

Για την 4η αξιολόγηση και έως τον Απρίλιο του 2018, θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η επεξεργασία των αιτήσεων κύριας σύνταξης που υποβλήθηκαν το 2016, το 30% των αιτήσεων του 2017 και 13.800 αιτήσεις για επικουρική που υποβλήθηκαν το 2015 και το 2016. Η ΕΛΣΤΑΤ θα υποβάλει ερώτημα στη Eurostat αν ο ΕΔΟΕΑΠ (επικουρικό ταμείο εργαζομένων στα ΜΜΕ) είναι ιδιωτικού δικαίου και εάν δημοσιονομικά πρέπει να περιλαμβάνεται στους φορείς της γενικής κυβέρνησης. Επίσης, η κυβέρνηση θα απαγορεύσει με νόμο στον ΕΦΚΑ να χορηγεί δάνεια σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου.

Κοινωνικά επιδόματα

Η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι θα προχωρήσει σε μεγάλη αναθεώρηση των οικογενειακών επιδομάτων, ώστε να καταστεί πιο στοχευμένη και δίκαιη. Επίσης, θα επαναξιολογήσει το σύστημα απονομής αναπηρικών επιδομάτων, ώστε η χορήγησή τους να μη βασίζεται στο ποσοστό αναπηρίας, αλλά και στις δυνατότητες του αιτούμενου να είναι λειτουργικός. «Π.χ. η ικανότητα του ατόμου να έχει δραστηριότητες στην καθημερινότητά του», αναφέρεται. Επιπλέον, ορίζεται πως έως τον Απρίλιο του 2018, οι δικαιούχοι του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης που είναι ικανοί, αλλά δεν εργάζονται και δεν είναι ενταγμένοι σε κάποιο πρόγραμμα επιμόρφωσης ή κατάρτισης, θα πρέπει να εγγραφούν στον ΟΑΕΔ ως αναζητούντες εργασία.

Αγορά εργασίας

Στην επόμενη αξιολόγηση θα κριθεί η επαναφορά των κλαδικών συμβάσεων και της διαδικασίας προσφυγής στη διαιτησία. Τον Μάρτιο, ύστερα από διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και σε συμφωνία με τους θεσμούς, η κυβέρνηση θα αναπτύξει έναν αξιόπιστο διοικητικό μηχανισμό που θα αξιολογεί την αντιπροσωπευτικότητα στις διαπραγματεύσεις για τις κλαδικές συμβάσεις. Ετσι θα κρίνεται αν η όποια σύμβαση έχει την απαιτούμενη αντιπροσωπευτικότητα για να εφαρμοστεί σε όλες τις επιχειρήσεις ενός κλάδου. Τον Ιανουάριο θα επανεξεταστεί και η διαδικασία διαμεσολάβησης και διαιτησίας, στη βάση μιας ανεξάρτητης νομικής γνωμοδότησης. Επίσης, τον Μάιο θα πρέπει να παρουσιαστεί το προσχέδιο του κώδικα εργατικής νομοθεσίας.

Απαίτηση θεσμών η αυστηροποίηση του νόμου Κατσέλη

Οι αλλαγές στον νόμο Κατσέλη, στην κατεύθυνση της αυστηροποίησής του, είναι προαπαιτούμενο τόσο για την τρίτη αξιολόγηση όσο και για την τελευταία. Οπως σημειώνεται, οι ελληνικές αρχές θα αξιολογήσουν την αποτελεσματικότητα του νομικού και θεσμικού πλαισίου του νόμου περί αφερεγγυότητας των νοικοκυριών (νόμος Κατσέλη) και θα υποβάλουν έκθεση που θα παρουσιάζει: α) τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από τα δικαστήρια και β) την αξιολόγηση και περαιτέρω προτάσεις από τους φορείς (σ.σ.: τράπεζες) για την αντιμετώπιση των διαπιστωθεισών ελλείψεων, ιδίως όσον αφορά την ταχύτητα επεξεργασίας των υποθέσεων και την εξάλειψη του κινδύνου καταχρηστικών πρακτικών.

Τα πορίσματα και οι προτάσεις της έκθεσης θα συζητηθούν με τους θεσμούς. Για την τέταρτη αξιολόγηση, το μνημόνιο προβλέπει πως έως τον Απρίλιο του 2018 (βασικό παραδοτέο), «οι Αρχές θα τροποποιήσουν τον νόμο περί αφερεγγυότητας των νοικοκυριών και θα λάβουν πρόσθετες ενέργειες για την αντιμετώπιση των διαπιστωθεισών ελλείψεων, κυρίως με τη θέσπιση κατάλληλου μηχανισμού φιλτραρίσματος μη αποδεκτών αιτήσεων και για τη σημαντική μείωση του χρονικού διαστήματος μεταξύ της κατάθεσης της αίτησης και της έκδοσης της δικαστικής απόφασης».

Τράπεζα Αττικής – ΕΦΚΑ

Με το μνημόνιο μπαίνει φρένο ουσιαστικά στη συμμετοχή του ΕΦΚΑ στην αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας Αττικής. Ο ΕΦΚΑ κληρονόμησε από το ΤΣΜΕΔΕ το 50,6% της τράπεζας. «Τον Μάιο 2018, ο ΕΦΚΑ θα κάνει συγκεκριμένα βήματα για τη διαφοροποίηση του επενδυτικού χαρτοφυλακίου του, σύμφωνα με τις βέλτιστες πρακτικές, ώστε να διασφαλίσει ότι δεν κατέχει πλειοψηφικά πακέτα μετοχών σε καμία ιδιωτική εταιρεία», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Διαβάστε αναλυτικά το πλήρες κείμενο του μνημονίου που έχει στη διάθεσή της η Καθημερινή: 

Online

Ο Σουλτάνος στην Ελλάδα. Αποτίμηση μιας Ιστορικής Επίσκεψης

Από
pcuser
-
1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

Η ιστορική επίσκεψη Τούρκου προέδρου στην Ελλάδα είναι η δεύτερη στην σύγχρονη ιστορία των δύο κρατών και με χρονική καθυστέρηση 65 ετών από την πρώτη του  Τζελάλ Μπαγιάρ, στις 2 Δεκ 1952. Η δεύτερη ήταν του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που έγινε στις 7 και 8 Δεκ. 2017 και άφησε το στίγμα της ως καινοφανής  και ενδεχομένως μοναδική στα παγκόσμια διπλωματικά δρώμενα. Θα έπρεπε να  το περιμέναμε; Ασφαλώς, λαμβάνοντας υπόψη την στάση, την συμπεριφορά και τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του Τούρκου προέδρου. Θα μπορούσαμε να το αποφύγουμε; Ενδεχομένως σε κάποιο βαθμό, αλλά αναλύοντας τα γεγονότα, με αιρετικό τρόπο, τελικά  θα καταλήξουμε ότι μας ωφέλησε, έστω και αν φαίνεται αρχικά υπερβολικό και λανθασμένο συμπέρασμα. Ας τα πάρουμε όμως  από την αρχή.

Το ερώτημα που κυριαρχούσε στην Ελλάδα, όταν ανακοινώθηκε η επίσκεψη ήταν γιατί προσκλήθηκε και μάλιστα αυτή την περίοδο. Τι προσδοκούσε η Ελλάδα από τον ηγέτη της γειτονικής χώρας, όταν οι πολλαπλές δηλώσεις του ήταν προκλητικές, προσβλητικές και ξεκάθαρα αναθεωρητικές για τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος. Απάντηση ξεκάθαρη δεν δόθηκε, αλλά σύμφωνα με εκτιμήσεις και αξιόπιστες πληροφορίες, η επίσκεψη αυτή ενθαρρύνθηκε (ίσως επιβλήθηκε)  ουσιαστικά από τις ΗΠΑ, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στον νέο πλανητάρχη, τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.   Ο λόγος έχει σχέση με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στο σύμπλοκο Ανατολική Μεσόγειο-Μέση Ανατολή και η επακόλουθη στάση και συμπεριφορά της Τουρκίας, με συμμαχίες ανεπίτρεπτες (Ρωσία και Ιράν) για τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνηγόρησε για παρόμοιους λόγους.

Σύμφωνα με τον διεθνή διπλωματικό και πολιτικό πολιτισμό, σε “State Visit”, δηλαδή επισκέψεις ηγετών κρατών, η προετοιμασία είναι τέτοια πριν από την κάθε επίσκεψη, που έχουν συμφωνηθεί τα πάντα, ακόμη και η πιο ασήμαντη λεπτομέρεια και όλα είναι έτοιμα, ώστε η επίσκεψη να εξελιχθεί όπως σχεδιάστηκε από τα δύο κράτη. Σε ότι αφορά τις δημόσιες εμφανίσεις εκεί το πρωτόκολλο είναι όχι απλώς αυστηρό, αλλά απόλυτα επιβεβλημένο. Τα σοβαρά θέματα, οι μυστικές συμφωνίες, οι διαφωνίες  και οτιδήποτε άλλο που θα έβλαπτε την εικόνα των ηγετών και των κρατών συζητείται «πίσω από τις κλειστές πόρτες» και ποτέ μπροστά στις κάμερες. Ο γράφων, επί πενταετία ως Υπασπιστής του αειμνήστου προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου, βίωσε σε προσωπικό επίπεδο αυτή την διεθνή διπλωματική και πολιτική πρακτική.

Η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου άρχισε επεισοδιακά και θα έπρεπε να μας είχε συνειδητοποιήσει για το τι θα επακολουθήσει.     Ως είθισται και εν  όψει της επίσκεψης,  ο Έλληνας πρωθυπουργός έδωσε μια «αθώα» συνέντευξη με γραπτές ερωτήσεις στο τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu. Το αυτό έπρεπε να κάνει και η άλλη πλευρά, για λόγους αμοιβαιότητας  και πολιτικής αβροφροσύνης, καθόσον εθιμοτυπικά  τηρείται απαρέγκλιτα σε αυτές τις περιπτώσεις. Αντί  ο Σουλτάνος να δώσει και αυτός  συνέντευξη στο Ελληνικό κρατικό κανάλι, με  «ισόποσο» επικοινωνιακό…μήνυμα, αυτός προτίμησε ένα ιδιωτικό κανάλι (γιατί άραγε, υπήρχε σχεδιασμός, στόχευση ή κάτι άλλο που δεν γνωρίζουμε;), με έμπειρο, ικανό και γνωστό δημοσιογράφο, όπου εκεί ξεδίπλωσε  το αφήγημά του , τις προθέσεις του και την  αναθεωρητική πολιτική  του, με στόχευση την  Συνθήκη της Λωζάννης, το Αιγαίο και την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Αυτή ακριβώς η ασυμμετρία αποτέλεσε την αφετηρία του κακού.

Ακόμη η πτήση του τουρκικού προεδρικού αεροσκάφους συνδυάστηκε με προκλήσεις στο Αιγαίο! Δύο τουρκικά F-16 που το συνόδευαν, μόλις μπήκαν στο FIR Αθηνών, άρχισαν το γνωστό “παιχνίδι” των προκλήσεων. Παραβίασαν τον Ελληνικό εναέριο χώρο μέχρι την Άνδρο, Ελληνικά μαχητικά προέβησαν σε αναχαιτίσεις των και τελικά εγκατέλειψαν τον Ελληνικό εναέριο χώρο 15 λεπτά μετά. Την ίδια ώρα ο κυβερνήτης του προεδρικού αεροσκάφους ζητούσε από τα τρία Ελληνικά F-16 που βρίσκονταν στον αέρα πέριξ του προεδρικού αεροσκάφους,  ως τιμητική συνοδεία και ασφάλεια, όπως είθισται, επιβάλλεται και προβλέπεται , να απομακρυνθούν! Άρα τα μηνύματα στάλθηκαν με το καλημέρα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κατά την υποδοχή του Τούρκου προέδρου από τον πρόεδρο της Ελληνικής δημοκρατίας  το κλίμα φαινόταν διαφορετικό από κάθε άλλη φορά. Ξέρετε, το ύφος , η γλώσσα του σώματος και η γενικότερη ατμόσφαιρα  έδειχνε την πραγματική διάσταση της επίσκεψης. Ο Σουλτάνος  φάνηκε σαν να  ήρθε να επισκεφθεί το βιλαέτι του και να επιβάλει τους όρους που εκείνος επιθυμούσε. Ο Έλληνας πρόεδρος κ. Παυλόπουλος θεώρησε ότι είχε χρέος  να εκθέσει αναλυτικά τις Ελληνικές θέσεις, απαντώντας σε όσα είχε πει ο κ. Ερντογάν στην τηλεοπτική του συνέντευξη. Και εδώ είναι το λάθος, αφού έδωσε πρώτος την «πάσα» και το βήμα  στον κ. Ερντογάν  να αναφερθεί στα θέματα που ήθελε και μάλιστα με άκομψο τρόπο, λανθασμένο και με ανόμοιες και διαφορετικές συγκρίσεις. Αντί δηλαδή να τηρηθεί ο γενικός διεθνής διπλωματικός κανόνας «Καλωσόρισμα και λίγα λόγια απλά και φιλικά μπροστά στις κάμερες», παρακολουθήσαμε «live» ένα καινοφανές  και μοναδικό γεγονός διαφωνίας και φιλονικίας δύο προέδρων κρατών, για σοβαρά εθνικά θέματα, αναθεωρήσεις και ερμηνείες  διεθνών  συνθηκών και δημόσια έκθεση των  πάγιων  θέσεων  της Άγκυρας  για τα ελληνοτουρκικά και για το Κυπριακό.

Έτσι, την στιγμή που o κ. Ερντογάν ευρίσκεται στο επίκεντρο τριών  γιγαντιαίων σκανδάλων, όπως η υπόθεση του Τουρκο-Ιρανού Ζαράμπ, που ήδη καταθέτει ως μάρτυρας κατηγορίας στις ΗΠΑ και λέει πολλά,  της φοροδιαφυγής της οικογένειάς του στα νησιά Μαν  και του λομπίστα της Τουρκίας στις ΗΠΑ στρατηγού Φλίνν  και αναζητούσε μια σανίδα σωτηρίας, εμείς του την προσφέραμε, τουλάχιστον για εσωτερική κατανάλωση στην Τουρκία.  Έθεσε δημοσίως και εμφατικά,  το ζήτημα της αναθεώρησης – επικαιροποίησης της συνθήκης της Λωζάννης,ξεχνώντας σκόπιμα ότι η εν λόγω συνθήκη είναι το πιστοποιητικό γέννησης της σημερινής Τουρκικής δημοκρατίας, καθώς   και θέμα για  τα δικαιώματα της  μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης και της εκλογής των Μουφτήδων.  Ταύτισε δηλαδή την εκλογή των κατωτέρων μουσουλμάνων κληρικών με την εκλογή του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος εκλέγεται από την Ιερά Σύνοδο. Και φιλεύσπλαχνα δήλωσε ότι χάρισε την ιθαγένεια σε υποδειχθέντες άλλους Μητροπολίτες για να μην μειωθεί ο αριθμός των μελών της Συνόδου!!

Και αντί ο Έλληνας Πρόεδρος της δημοκρατίας   να του επισημάνει ότι μειώθηκε ο αριθμός γιατί η Τουρκία αυθαίρετα και κατά παράβαση της συνθήκης που επικαλείται, έκλεισε την Θεολογική Σχολή της Χάλκης, δεν το έπραξε. Δεν του επεσήμανε  τους λόγους και τις αιτίες της συρρίκνωσης του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης.  Να του υπενθυμίσει τον μυστικό νόμο του  Βαρλίκ, τη στράτευση των είκοσι ηλικιών,  το Πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης τον Σεπτέμβριο του  1955 και να τον ρωτήσει αυστηρά αν έζησαν κάτι τέτοιο ποτέ  οι μουσουλμάνοι της Θράκης, που τους αποκαλεί ομοεθνείς του, που διαβιούν σε καθεστώς απόλυτης ελευθερίας και ότι το βιοτικό τους επίπεδο είναι παρόμοιο και ίσως υψηλότερο από τους λοιπούς Έλληνες στην περιοχή και όχι αυθαίρετα όπως ισχυρίστηκε ότι είναι «τάχα μου» πολύ χαμηλό.  Θα έπρεπε ο Έλληνας πρόεδρος να του υπενθυμίσει  ότι  η Ιερά Σύνοδος υποδεικνύει τρεις υποψηφίους Μητροπολίτες στον Νομάρχη Κωνσταντινούπολης και εκείνος επιλέγει έναν από αυτούς. Δηλαδή ο  Οικουμενικός Πατριάρχης 350 εκατομμυρίων Ορθοδόξων Χριστιανών, τελικά  επιλέγεται από έναν απλό διορισμένο Τούρκο Νομάρχη! Και έχει το θράσος να ζητά εκλογή των Μουφτήδων στην Θράκη από τον λαό, κάτι που δεν γίνεται πουθενά στον κόσμο, ούτε καν στην Τουρκία. Και εμείς εδώ δίδουμε δικαίωμα στους Μουφτήδες να ασκούν την Σαρία και να προβαίνουν σε διοικητικές και δικαστικές πράξεις που στην Τουρκία δεν ισχύει. Δυστυχώς ο Έλληνας πρόεδρος αντί να πει αυτά προτίμησε να δηλώσει αναρμόδιος  και να τα συζητήσει με την αρμόδια Ελληνική κυβέρνηση. Και τότε ως αναρμόδιος γιατί εξοχότατε κ. Πρόεδρε τα θίξατε εσείς αρχικά, δίνοντας  έξοχη πάσα και βήμα στον Τούρκο πρόεδρο να μας κάνει κήρυγμα πολιτικής ορθότητας; Και να  θέσει το ανύπαρκτο για την διεθνή κοινότητα θέμα περί «επικαιροποίησης» της  Συνθήκη της Λωζάννης;  Φυσικά η Ελλάδα, όπως και οι ΗΠΑ και Ε.Ε. εμφατικά ξεκαθάρισαν ότι η επικαιροποίηση είναι αδιανόητη.

Ευτυχώς τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά στο Μέγαρο Μαξίμου. Εκεί μπήκε ένας άλλος Ερντογάν. Ήπιος. Τόσο ήπιος που έφθασε στο σημείο να παραδεχτεί πως στο παρελθόν έγιναν λάθη που ανάγκασαν Έλληνες να φύγουν κυνηγημένοι από την Τουρκία!! Βέβαια η σωστή λέξη είναι εγκλήματα, αλλά μην ζητάμε τόσα πολλά από τον κ. Ερντογάν. Ακόμη ακούσαμε  στο τέλος της συνάντησης  τον Έλληνα πρωθυπουργό χαμογελαστά  σχεδόν να τον «ειρωνεύεται» λέγοντας πως “μάλλον ο κ. Ερντογάν δεν θέλει τελικά να αναθεωρήσουμε τη Συνθήκη της Λωζάννης, αλλά απλά να την τηρούμε σωστά”. Τον χτύπησε μάλιστα και  εκεί που πονάει περισσότερο και το εντυπωσιακό είναι ότι ο κ. Ερντογάν δεν απάντησε:

Δηλαδή του υπενθύμισε κατάμουτρα (κάτι που πρώτη φορά ακούστηκε δημόσια και σε τόσο υψηλό επίπεδο) ότι το Κυπριακό έχει ένα μόνο πρόβλημα κι αυτό δεν είναι άλλο από την τουρκική εισβολή του 1974, άρα θέμα εισβολής και κατοχής!! Η σωστή διάσταση του θέματος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Του επεσήμανε ακόμη,  ότι κακό είναι να μην θέτει θέμα θρησκευτικών ελευθεριών σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, στην οποία “ποτέ δεν σκεφθήκαμε να πάμε και να κάνουμε ορθόδοξη λειτουργία σε κάποιο από τα πολλά τζαμιά που λειτουργούν στην Ελλάδα”. Αντιθέτως, του επεσήμανε ότι  στην Αγία Σοφία, μοναδικό σύμβολο της Ορθόδοξης Πίστης εκατοντάδων εκατομμυρίων Ορθοδόξων Χριστιανών, όλο και συχνότερα ακούμε μουεζίνηδες. Και ο κ. Ερντογάν δεν απάντησε.

Κατά την επίσκεψή του στην Κομοτηνή επανέλαβε τα θέματα, μήπως και τα ξεχάσαμε. Επανάφερε σε ομιλία του το θέμα της «επικαιροποίησης»  της Συνθήκης της Λωζάννης  και διερωτήθηκε γιατί συμμετέχουν στη συνθήκη η Ιαπωνία και χώρες όπως η Βουλγαρία, η Γαλλία και η Βρετανία.  Οποία απορία!! Να αναφέρουμε και ένα χαρακτηριστικό γεγονός που αποκαλύπτει πολλά. Κατά δε την άφιξη του στην Κομοτηνή, ο κ. Ερντογάν χαιρέτησε τους «ομοεθνείς» του όπως τους χαρακτήρισε,  με έναν ιδιαίτερο χαιρετισμό.  Δηλαδή με υψωμένα τα τέσσερα δάκτυλα και τον αντίχειρα κλεισμένο στην παλάμη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο χαιρετισμός αυτός ονομάζεται “ραμπιά” που στα αραβικά σημαίνει τέταρτος ή τέταρτη. Είναι όμως ο χαιρετισμός των Αδελφών Μουσουλμάνων και τον χρησιμοποιεί συχνά και ο κ. Ερντογάν, αποδεικνύοντας εν τη πράξει ότι είναι και αυτός Αδελφός Μουσουλμάνος και την σχέση του με τις Ισλαμιστικές εξτρεμιστικές οργανώσεις, αφού η οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων είναι η μήτρα κάθε Ισλαμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης. Οι υποστηρικτές του ισχυρίζονται,  ότι για τον Ερντογάν η “ραμπιά” παρέπεμπε στο σύνθημα “ένα έθνος, μια πατρίδα, μια σημαία, ένα κράτος», αλλά φυσικά  δεν σημαίνει κάτι τέτοιο. Το γεγονός αυτού του χαιρετισμού στην  Κομοτηνή σημαίνει πως απηύθυνε χαιρετισμό σε ανθρώπους που τον στηρίζουν και υιοθετούν και εκείνοι τη σημασία του.

Αναλύοντας  την επίσκεψη θα πρέπει να πούμε ότι έπρεπε να τα περιμένουμε και να είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί. Εκτιμώ ότι ο χρόνος της επίσκεψης δεν ήταν ο καταλληλότερος και θα έπρεπε να γίνει αργότερα και όχι όπως κάποιες ακραίες φωνές, που υποστηρίζουν ότι δεν έπρεπε να προσκληθεί ποτέ ο κ. Ερντογάν. Ο διάλογος πρέπει να γίνεται και να αποκαλύπτονται οι πραγματικές προθέσεις των κρατών. Με την εξαίρεση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος, που είναι μεταγενέστερο θέμα, φάνηκε καθαρά ότι η χρόνια Ελληνοτουρκική διένεξη,  δεν πηγάζει από εμμονές ηγετών, όπως ο σημερινός Τούρκος πρόεδρος , αλλά από αντικρουόμενα εθνικά συμφέροντα. Είναι η πάγια Τουρκική εθνική πολιτική, με ξεκάθαρη αναθεωρητική και επεκτατική πολιτική εις βάρος γειτόνων και ιδιαίτερα εναντίον της Ελλάδος και ας το αντιληφθούμε επιτέλους.  Αυτό επιβεβαιώθηκε και μάλιστα δημοσίως και με ξεκάθαρο τρόπο, και αποδεικνύεται πλέον χρήσιμο. Δεν είναι μόνο ότι διαλύει υφιστάμενες Ελληνικές   αυταπάτες. Είναι και ότι τοποθετεί από εδώ και πέρα τις διμερείς μας σχέσεις σε ειλικρινή και καθαρή πλέον βάση. Από εδώ και πέρα ουδείς Έλληνας, ιδιαίτερα πολιτικός δεν θα πρέπει να νομίζει ότι θα συνδιαλλαγεί πολιτισμένα και αθώα με την Τουρκία. Η  επίσκεψη του Τούρκου προέδρου μας έκανε καλό.  Ο κ. Ερντογάν σε επίπεδο εξωτερικών εντυπώσεων, έκανε τόσα λάθη, που δεν πέρασαν καθόλου απαρατήρητα από την διεθνή κοινότητα. Ξέφυγε τελείως από τον διεθνή διπλωματικό και νομικό πολιτισμό, που αυτόματα προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις. Οι ΗΠΑ για πρώτη φορά, αντέδρασε αστραπιαία στην δήλωσε Ερντογάν για ¨αναθεώρηση-επικαιροποίηση» της  συνθήκης της Λωζάννης,  με μια ανακοίνωση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: «Για τις ΗΠΑ είναι θέμα αρχής να υποστηρίζουν την κυριαρχία των χωρών της περιοχής συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδος και της Τουρκίας». Τόσο ξεκάθαρο. Το ίδιο έπραξε και η Γερμανία εκ μέρους της Ε.Ε. όπου τονίσθηκε ότι η συνθήκη της Λωζάννης δεν αλλάζει.

Έτσι όπως εξελίχθηκε η επίσημη επίσκεψη του κ. Ερντογάν, αποδεικνύεται πως από εδώ και πέρα  το ζητούμενο για την Ελληνική πλευρά,  δεν είναι η επίτευξη συμβιβασμών με την Τουρκία, που πρακτικά είναι ανέφικτοι, όπως  και η συνέχιση της αποτυχημένης «πολιτικής  κατευνασμού, αλλά αλλαγή εθνικής στρατηγικής. Με εθνική συνοχή από όλα τα κόμματα  να σχεδιασθεί και να εφαρμόζεται  από κάθε κυβέρνηση μια νέα εθνική πολιτική αποτροπής. Και οι μέθοδοι είναι γνωστοί και δεν χρειάζεται εδώ να αναλύσουμε τις μεθόδους και έχει άμεση σχέση με τις στρατηγικές συμμαχίες, όπως με Ισραήλ και Αίγυπτο, αλλά και με την ενίσχυση της στρατιωτικής αποτροπής.   Εκτιμάται ότι όσο και αν φαίνεται αιρετικό,  τελικά η επίσκεψη υπήρξε επωφελής για την Ελλάδα. Ο κ. Ερντογάν απομονώθηκε  ακόμη περισσότερο διεθνώς. Στην ουσία έκλεισε το θέμα της αναθεώρησης της συνθήκης της Λωζάννης, με τα λάθη που διέπραξε και που σημείωσε με ανησυχία η διεθνής κοινότητα, όπως φάνηκε από την διεθνή αρθρογραφία και τις αντιδράσεις ΗΠΑ και Ε.Ε. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν θα έπρεπε να «χάσουμε την ψυχραιμία» μας, καθόσον έπρεπε να περιμέναμε παρόμοια συμπεριφορά, καθώς  και το ότι ο Σουλτάνος δεν θα τηρούσε τα διπλωματικά συμφωνηθέντα. Κρίνοντας από τον χαρακτήρα του και την δεδομένη σχέση του με  την δημοκρατία έπρεπε να περιμένουμε αυτά που συνέβησαν, διατηρώντας την ψυχραιμία μας, όπως τουλάχιστον συνέβη στην κοινή συνέντευξη με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Και μπορεί ο απόλυτα ελεγχόμενος  τουρκικός τύπος να πανηγυρίζει για την δήθεν μεγαλοπρεπή νίκη του Σουλτάνου, που ως νέος Γάϊος Ιούλιος Καίσαρας διακηρύττει  «Veni, vidi, vici» (Ήρθα, είδα, νίκησα), η διεθνής πραγματικότητα είναι απολύτως διαφορετική.  Και το αιρετικό ερώτημα που προκύπτει είναι: Μήπως τελικά ο κ. Ερντογάν είναι πολύτιμος για τα εθνικά μας θέματα;

* O    Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, πρώην Αξκος επιχειρήσεων της  ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S.Army), Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ.

http://www.analystsforchange.org

Christians Face Genocide in Middle East

Από
anixneuseis
-
0

Trump administration looks to bypass UN in bringing aid

By Joshua Philipp, The Epoch Times
November 23, 2017 5:08 pm Last Updated: November 26, 2017 8:04 am
Syrian Christians attend a Good Friday mass at the Saint Mary church of the Holy Belt in the old part of the country’s central city of Homs on April 14, 2014. (STR/AFP/Getty Images)

Christians are the target of genocide in the Middle East, where they face enslavement, rape, murder, and violence under the rule of Islamic extremists. When trying to flee, they face continuing threats to their lives in Europe’s migrant camps.

In just over 10 years, the Christian populations in Iraq and Syria have been decimated, according to research compiled in the book “The Persecution and Genocide of Christians in the Middle East,” edited by Ronald J. Rychlak and Jane F. Adolphe.

It states that the population of close to 1.4 million Christians in Iraq prior to the 2003 U.S. invasion has been reduced to an estimated 250,000, most of whom are internally displaced and living as refugees. Of the close to 2 million Christians who once lived in Syria, between 1 million and 1.5 million are living as refugees, mainly in Jordan, Lebanon, and Turkey, where Christians have no resettlement rights.

The Christians, when they go to the immigration camps, are often persecuted there.

The United Nations has too often failed to help the most vulnerable communities, especially religious minorities. The result has been that countless people continue to suffer and struggle needlessly.
— Vice Presedent Mike Pence
 “They also have encountered discrimination and persecution by other refugees in United Nations camps in the region and, thus, eschew them,” the book notes. “The Christians who escape ISIS depend on the Church and other private charity for their survival.”

He noted the crimes are most pronounced under the terrorist group ISIS, but also take place under al-Qaeda and other Islamic extremist groups.

The European Parliament was informed of the crisis in November 2014 by Pope Francis, who said Christian minorities “today find themselves subjected to barbaric acts of violence: they are evicted from their homes and native lands, sold as slaves, killed, beheaded, crucified, or burned alive, under the shameful and complicit silence of many.”

When the European Union and the U.N. failed to act, Pope Francis again raised the issue, stating in July 2015, according to the Vatican website, that “today, we are dismayed to see how in the Middle East and elsewhere in the world many of our brothers and sisters are persecuted, tortured, and killed for their faith in Jesus.”

“This, too, needs to be denounced: In this third World War, waged piecemeal, which we are now experiencing, a form of genocide—I insist on the word—is taking place, and it must end,” he said.

The United States has also done little to help. The researchers note that when the United States exceeded its goal of resettling 10,000 Syrian refugees in the fall of 2016, admitting 11,000 refugees to the United States, only 56 were Christian.

Iraqi Yazidi children who fled the violence in the northern Iraqi town of Sinjar with their family, stand at a school where they are taking shelter in the Kurdish city of Dohuk in Iraq’s autonomous Kurdistan region, on Aug. 5, 2014. (Safin Hamed/AFP/Getty Images)

However, on March 17, 2016, a day after the administration issued a statement saying it needed more time on the issue, then-Secretary of State John Kerry stated that, in his judgment, ISIS “is responsible for genocide against groups in areas under its control, including Yazidis, Christians, and Shia Muslims.”

Providing Aid

Under the Trump administration, the government is now working to bypass the U.N. to provide aid to persecuted Christians through the U.S. Agency for International Development (USAID). The announcement was made by Vice President Mike Pence during the Oct. 25 In Defense of Christians Solidarity Dinner.

Pence noted that while the Obama administration gave over $1 billion in humanitarian aid to the Middle East, the majority of that money was routed through U.N. programs.

Vice President Mike Pence delivers the keynote address during the annual In Defense of Christians Summit in Washington on Oct. 25, 2017. (In Defense of Christians via Facebook)

“Yet the United Nations has too often failed to help the most vulnerable communities, especially religious minorities. The result has been that countless people continue to suffer and struggle needlessly,” Pence said, according to a transcript.

He noted that while the U.N. claims to have more than 160 projects in Christian areas of the region, Christians are no longer present in about a third of those areas. He said that in Iraq, “the majority of Christians and Yazidis remain in shelters.”

In addition, he said, “the United Nations too often denies their funding requests.”

The issue has been known for some time. Nina Shea of the Hudson Institute wrote on Oct. 7, 2016, that “the U.N.’s lead agency for aiding refugees, the Office of the High Commissioner for Refugees (UNHCR), marginalizes Christians and others targeted by ISIS for eradication in two critical programs: refugee housing in the region and Syrian refugee-resettlement abroad.”

“We stand with those who suffer for their faith, because that’s what Americans have always done, because the common bond of our humanity demands a strong response,” he said.

Ending the Caliphate

A migrant walks past a makeshift church in the “Jungle” migrant camp in Calais, northern France, on Oct. 23, 2016. (FRANCOIS LO PRESTI/AFP/Getty Images)

According to Rychlak, the situation may improve now that ISIS has lost its rule over areas in Iraq and Syria—areas it dubbed a “caliphate” and in which it instituted Islamic sharia (law), with devastating effects.

Under sharia, non-Muslims were discriminated against and those who refused to convert to Islam, but were still allowed to live under ISIS, were forced to pay a “jizya” tax.

Rychlak noted that the tax only became an option for Christians after ISIS destroyed all the churches and either killed or drove off the ministers. Some groups, including many among the Yazidis, were unable to pay the jizya tax.

“The jizya tax is really extortion. It’s kind of what the Nazis did,” he said, noting a case in which the Nazis went to the top rabbi in Rome and demanded a set amount of gold in exchange for the safety of the Jews. “The Jewish people got the gold, handed it over, and then the Nazis started rounding people up. It’s sort of what ISIS has done to the Christians.”

As U.S. and coalition forces continue to eliminate the terrorist organization, however, it may take time before the impact of its ideology and abuses are purged from the region.

A Department of Defense spokesperson said in an email: “ISIS presents one of the most direct and imminent threats to all people they encounter, enslave, and subjugate worldwide. They must be defeated, not just militarily, but via a whole-of-government approach which prevents the conditions which allowed them to come to power in the first place.”

The spokesperson noted that the United States is working alongside its local partners in the efforts and “have thus far been enormously successful at achieving that goal and exposing [ISIS] for the inhumane criminal element they are.”

According to Rychlak, the Trump administration is prepared to treat the crisis as a genocide and bring more necessary relief to the victims, but “it’s still going to be tough.”

“The fact that the United States is bringing aid is not going to stop the persecution,” Rychlak said.

“The greatest hope, I suppose, is that we drive ISIS out of control, the caliphate collapses, and we see a return to a Western mindset, let’s say, where people of different faiths are welcome to thrive alongside one another, which is how so many of these nations were a decade or two ago.

“If we get back to that, I think everybody would be happy,” he said. “But as it is now, it’s a very difficult and sad case.”

If you feel this topic is important, please consider sharing this article. Thank you!

https://www.theepochtimes.com/christians-face-genocide-in-middle-east-2_2362893.html

From Barak to Trump

Από
anixneuseis
-
0

By Uri Avnery, aged 94, Israeli journalist, co-founder of Gush Shalom peace bloc, and a former member of the Knesset. Gush Shalom website, Dec 9, 2017.

EHUD BARAK has “broken the silence”. He has published an article in The New York Times attacking our prime minister in the most abrasive terms. In other words, he has done exactly the same as the group of ex-soldiers who call themselves “Breaking the Silence”, who are accused of washing our dirty linen abroad. They expose war crimes to which they have been witnesses, or even participants.

But apart from the attack on Binyamin Netanyahu, Barak has used the article to publish his Peace Plan. A former chief-of-staff of the Israeli army and a former prime minister, Barak is obviously planning a comeback, and his peace plan is part of the effort. There seems to be, anyhow, open season for Peace Plans in our region.

I respect the intelligence of Barak. Many years ago, when he was still the deputy chief-of-staff, he unexpectedly invited me for a talk. We discussed the military history of the 17th century (military history is an old hobby of mine) and I soon realized that he was a real expert. I enjoyed it very much.

On a spring evening in May 1999, I was part of a huge jubilant crowd in Tel-Aviv’s Rabin Square after Barak had won the Knesset elections and become prime minister. He promised us “the dawn of a new day”. In particular, he promised to make peace with the Palestinians.

Intellectually, Barak is superior to all other politicians on the Israeli scene. Soon enough it appeared that this may be a handicap.

Intelligent people tend to be arrogant. They despise people of lesser mental powers. Knowing that he had all the answers, Barak demanded that President Clinton call a meeting with Yasser Arafat.

On the morrow I spoke with Arafat and found him deeply worried. Nothing has been prepared, no prior exchange of views, nothing. He did not want to go to the meeting which he thought was bound to fail, but could not refuse an invitation from the president of the US.

The result was catastrophe. Barak, sure of himself as usual, presented his peace plan. It was more accommodating than any prior Israeli plan, but still fell far short of the Palestinians’ minimum. The meeting broke up.

What does a diplomat do in such circumstances? He announces that “we had a fruitful exchange of views. We have not yet reached total agreement, but the negotiations will go on, and there will be more meetings, until we reach agreement.”

Barak did not say that. Neither did he say: “Sorry, I am totally ignorant of the Palestinian point of view, and I shall now study it seriously.”

Instead, Barak came home and announced that Israel had proposed the most generous terms ever, that the Palestinians had rejected everything, that the Palestinians want to throw us into the sea, that we have “no partner for peace”.

If this had been declared by a right-wing politician, everybody would have shrugged. But coming from the leader of the Peace Camp, it was devastating. Its effects can be felt to this very day.

SO HERE comes Barak, the new Barak, with a brand-new Peace Plan. What does he say? The aim, he writes, is “separation” from the Palestinians. Not peace, not cooperation, just separation. Get rid of them. “Peace” is not popular just now.

How separation? Israel will annex the new Jewish neighborhoods in East Jerusalem and the “settlement blocs” – the clusters of Jewish settlements beyond the Green Line but close to it. He agrees to “land swaps”. And then comes the killer: “overall security responsibility in the West Bank will remain in the hands of the Israel Defense Forces as long as necessary.”

And the sad conclusion: “Even if it is not possible to solve the Israeli-Palestinian conflict at this stage – and it probably is not…”

If there is one Palestinian who would accept these terms, I shall be surprised. But Barak, then and now, does not care for the views and feelings of the Palestinians. Just like Netanyahu, who at least has the decency not to propose a “Peace Plan”. Unlike Trump.

DONALD TRUMP is not a genius like Barak, but he also has a Peace Plan.

A group of right-wing Jews, including his son-in-law (also no genius, he) have been working on this for months. He has proposed it to Mahmoud Abbas, Arafat’s successor, to the new Saudi Crown Prince and other Arab princes. It seems to provide for a Palestinian State composed of several small isolated enclaves on the West Bank, without Jerusalem and without an army.

This is sheer lunacy. Not one single Palestinian and not one single other Arab would accept this. Worse, anyone proposing such a caricature of a state betrays utter ignorance.

That’s where the real problem lies: it is much worse than just not knowing. It demonstrates abysmal contempt for the Palestinians and for Arabs in general, a basic belief that their feelings, if any, don’t matter at all. This is a remnant of colonial times.

Palestinians, and Arabs at large, do have deep feelings and convictions. They are a proud people. They still remember the times when Muslims were incomparably more advanced than the barbarian Europeans. To be treated like dirt by the US president and his Jewish entourage hurts them deeply, and may lead to a disturbance in our region that no Arab prince, hired by the USA, will be able to control.

THIS ESPECIALLY concerns Jerusalem. For Muslims, this is not just a town. It is their third holiest place, the spot from where the Prophet – peace be upon him – ascended to heaven. For a Muslim to give up Jerusalem is inconceivable.

The latest decisions of Trump concerning Jerusalem are – to put it mildly – idiotic. Arabs are furious, Israelis don’t really care, America’s Arab stooges, princes and all, are deeply worried. If disturbances erupt, they may well be swept away.

And what for? For one evening’s headline?

There is no subject in our region, and perhaps in the world – that is more delicate. Jerusalem is holy to three world religions, and one cannot argue with holiness.

In the past I have devoted much thought to this subject. I love Jerusalem (contrary to the founder of Zionism, Theodor Herzl, who was disgusted by it and left it in a hurry after one single night). The early Zionists disliked the city as a symbol of all that is wrong and foul in Judaism.

Some twenty years ago I composed a manifesto, together with my late friend, Feisal al-Husseini, the leader of Jerusalem’s Arabs and the scion of its most noble family. Hundreds of Israelis and Palestinians signed it.

Its title was “Our Jerusalem”. It started with the words: “Jerusalem is ours, Israelis and Palestinians, Muslims, Christians and Jews.”

It went on: “Our Jerusalem Is a mosaic of all the cultures, all the religions and all the periods that enriched the city, from earliest antiquity to this very day – Canaanites and Jebusites and Israelites, Jews and Hellenes, Romans and Byzantines, Christians and Muslims, Arabs and Mamelukes, Othmanlis and Britons, Palestinians and Israelis.

“Our Jerusalem must be united, open to all, and belonging to all its inhabitants, without borders and barbed wire in its midst.”

And the practical conclusion: “Our Jerusalem must be the capital of the two states that will live side by side in this country – West Jerusalem the capital of the State of Israel and East Jerusalem the capital of the State of Palestine.”

I wish I could nail this Manifesto to the doors of the White House.

http://zope.gush-shalom.org/ho…/…/channels/avnery/1512738998
———————————————–
Jerusalem, capital of two states

The “Our Jerusalem” petition – history and text in 3 languages

The launching by Gush Shalom of this petition started with a speech delivered by Palestinian leader, the late Feisal Husseini, at a joint Israeli-Palestinian demonstration under the Old City Walls: “I dream of the day when a Palestinian will say ‘Our Jerusalem’ and will mean Palestinians and Israelis, and an Israeli will say ‘Our Jerusalem’ and will mean Israelis and Palestinians” (May 13, 1995)

Husseini’s words served as the inspiration for a manifesto, entitled “Our Jerusalem.” Drafted by Uri Avnery of Gush Shalom, the final text was published in The Jerusalem Post, and in Ha’aretz, and it was endorsed by some 2000 Israelis. Among them were seven laureates of the prestigious Israel Prize (authors A.B. Yehoshua and Emil Habibi, educator Aryeh (Lova) Eliav, poet Nathan Zach, movie director Ram Levy, literary critic Dan Meron, and sculptor Danny Karavan) as well as the internationally-celebrated musician Lord Yehudi Menuhin and the playwright Yehoshua Sobol. The signatories also include a former cabinet minister (Victor Shem-Tov), and several (ex) Knesset Members, together with the former ambassador, orientalist Prof. Ya’akov Shimoni.

Jerusalem is ours, Israelis and Palestinians – Muslims, Christian and Jews.

Our Jerusalem is a mosaic of all the cultures, all the religions and all the periods that enriched the city, from the earliest antiquity to this very day – Canaanites and Jebusites and Israelites- Jews and Hellenes, Romans and Byzantines, Christians and Muslims, Arabs and Mamelukes, Othmanlis and Britons, Palestinians and Israelis. They and all the others who made their contribution to the city have a place in the spiritual and physical landscape of Jerusalem.

Our Jerusalem must be united, open to all and belonging to all its inhabitants, without borders and barbed-wire in its midst.

Our Jerusalem must be the capital of the two states that will live side by side in this country – West Jerusalem the capital of the State of Israel and East Jerusalem the capital of the State of Palestine.

Our Jerusalem must be the Capital of Peace.

See the original version with Hebrew, Arabic and English:
http://www.gush-shalom.org/jerusalem/

http://zope.gush-shalom.org/…/camp…/our_Jerusalem/1156613137
———————————————-
Uri Avnery was born in Beckum, Germany, as Helmut Ostermann, to a well-established German Jewish family. Avnery and his family emigrated to Mandatory Palestine in 1933, following Adolf Hitler’s rise to power. Read more: https://en.wikipedia.org/wiki/Uri_Avnery
———————————————-
Photo: In this Arabic cartoon:
The Israeli Jew: Jerusalem is Ours!
(with the city in his arms)
The Palestine Arab: Jerusalem is Ours!
(with the framed picture of the city in his arms)

 

Εξελίξεις: Ο πρόεδρος του ΣτΕ καταγγέλλει «ωμή παρέμβαση στη Δικαιοσύνη» [βίντεο]

Από
anixneuseis
-
1
ΚΟΝΤΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΝΤΟΝΗ
Ωμή παρέμβαση στη Δικαιοσύνη καταγγέλλει ο πρόεδρος του ΣτΕ (Φωτογραφία: EUROKINISSI/ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ)

Μια απίστευτη κόντρα η οποία δεν «έσβησε» ποτέ, αναδείχθηκε και πάλι στην τακτική συνέλευση της ένωσης εισαγγελέων: Ο πόλεμος μεταξύ κυβέρνησης και δικαιοσύνης, με τον πρόεδρο του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, να καταγγέλλει ωμή παρέμβαση στη δικαιοσύνη, παίρνοντας τον λόγο από τον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή, ο οποίος αναφέρθηκε στην πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ, με την οποία ακυρώθηκε ο νόμος για το πόθεν έσχες.

«Μετά την τελευταία τοποθέτησή μου ανήμερα της επετείου αποκατάστασης της δημοκρατίας ήλπιζα να είχε τερματιστεί η στείρα αντιπαράθεση δικαιοσύνης και κυβέρνησης» είπε ο πρόεδρος του ΣτΕ Νίκος Σακελλαρίου για να συνεχίσει:

«Είδα όμως η αντιπαράθεση αυτή να αναζωπυρώνεται σήμερα σε αυτή την αίθουσα από τον Υπουργό Δικαιοσύνης. Καταγγέλλω ωμή παρέμβαση του υπουργού Δικαιοσύνης από το βήμα αυτό. Υποδείξεις δεν δεχόμεθα από πουθενά. Είμαστε σε δύσκολο σταυροδρόμι. Είμαστε στο σκοτάδι που μας έβαλαν τα μνημόνια. Χρειάζεται ενότητα. Δεν είναι δυνατόν ορισμένοι να διανοούνται ότι δεν υπάρχουν δικαστήρια. Καλώ για τελευταία φορά σε αυτοσυγκράτηση. Δεν μπορώ να τοποθετηθώ για το πόθεν έσχες γιατί η υπόθεση βρίσκεται σε διάσκεψη. Οι δικαστικές αποφάσεις, θέλει δεν θέλει κανείς, πρέπει να γίνονται σεβαστές, γιατί αυτό ορίζει το σύνταγμα. Τη δημοκρατική νομιμοποίηση μας, μας την παρέχει το Σύνταγμα. Υπάρχουν όρια στα λόγια παρουσία μου, κύριε υπουργέ, ήταν άκαιρη η παρέμβαση.

Λυπάμαι πολύ που αναγκάζομαι να υιοθετήσω τέτοιους τόνους. Δεν θα κάνουμε υποχωρήσεις στην άσκηση των καθηκόντων μας».

Νωρίτερα αντιπαράθεση υπήρξε και με τον πρόεδρο της ένωσης εισαγγελέων Δημήτρη Ασπρογέρακα, μετά τα όσα είπε ο Σταύρος Κοντονής για καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης, υπονοώντας την καθυστέρηση της έκδοσης του βουλεύματος με εμπλεκόμενο τον Βαγγέλη Μαρινάκη, αλλά και τις αναφορές του στο πόθεν έσχες των δικαστών.

«Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς σε όλα. Υπάρχουν προβλήματα όταν ένα βούλευμα κάνει να εκδοθεί πάνω από ένα χρόνο από όταν ο αρμόδιος εισαγγελέας παρέδωσε την πρόταση. Το κρίσιμο βούλευμα περίμενε η κοινωνία πάνω από 13 μήνες. Δοκιμάστηκαν οι αντοχές της δικαιοσύνης. Πρωτόγνωρο να υπάρχει τέτοια καθυστέρηση για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Πρόβλημα  είναι επίσης το γεγονός ότι εκδόθηκε πρόσφατα από το ΣτΕ απόφαση που ακυρώνει τον έλεγχο του πόθεν έσχες» είπε ο Σταύρος Κοντονής.

Η απάντηση ήρθε αμέσως από τον πρόεδρο της ένωσης εισαγγελέων, ο οποίος σε ήρεμο ύφος απάντησε:

«Δεν υπήρξε πρόθεση απόκρυψης περιουσιακών στοιχείων. Φέρτε μας ένα νόμο και θα καταθέσουμε αυτά  που πρέπει. Οι εισαγγελικοί και δικαστικοί λειτουργοί θα καταθέσουν όλα όσα πρέπει ενσυνειδήτως».

Όσο για τις δικαστικές αποφάσεις που καθυστερούν, όπως επεσήμανε ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο Δημήτρης Ασπρογέρακας είπε:

«Κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει από δικαστή να προχωρήσει γρήγορα στην έκδοση βουλεύματος, πρέπει να εφαρμόσει τον νόμο και να αξιολογήσει όλα τα πραγματικά περιστατικά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση υπήρξε και μειοψηφία. Υπήρξε και η άλλη άποψη».

Την σκυτάλη ξαναπήρε ο Σταύρος Κοντονής, ο οποίος επιχείρησε να χαμηλώσει τους τόνους επισημαίνοντας πως όταν υπάρχουν εξαιρέσεις στον νόμο (σ.σ όπως συνέβη μετά την απόφαση του ΣτΕ για τους δικαστές) ο νόμος φαλκιδεύεται.

«Αυτό που ισχύει για όλους πρέπει να ισχύει πρωτίστως για τους δικαστικούς. Δεν είπε η κυβέρνηση ότι οι δικαστές και οι εισαγγελείς θέλησαν να κρύψουν παράνομα προϊόντα. Αυτό είναι ερμηνεία. Δεν κάναμε δίκη προθέσεων, ούτε είπαμε ότι υπάρχουν επίορκοι δικαστές. Αυτά είναι μακρυά από την κυβέρνηση».ν

Η επίσκεψη Ερντογάν: μια αποτίμηση.

Από
anixneuseis
-
2

του Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου*

Η επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου ήταν μη αναγκαία, άκαιρη και περιείχε ρίσκο. Έτσι και αλλιώς, σε δύο μήνες, τον Φεβρουάριο 2018, είναι προγραμματισμένο να συγκληθεί το Ελληνοτουρκικό Συμβούλιο Συνεργασίας, σε ανώτατο επιπεδο.

Άλλωστε, όταν η προηγούμενη αντίστοιχη επίσκεψη έγινε, πριν 65 χρόνια (από τον Τζελάλ Μπαγιάρ, το 1952), το περιβάλλον των Ελληνοτουρκικών σχέσεων ήταν εντελώς διαφορετικό: το 1952 είχαν  μπήκαν και οι δύο χώρες μαζί στο ΝΑΤΟ, ενώ δεν είχαν συμβεί οι καταλυτικές εξελίξεις σε βάρος του Ελληνισμού και της Ελλάδος, δηλαδή :

1)    Το πογκρόμ των Σεπτεμβριανών του 1955 αλλά και οι απελάσεις και οι περιουσιακές δεσμεύσεις και οι κατασχέσεις των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου και  Τενέδου, που τότε ανέρχονταν σε 120.000, και σήμερα μόλις σε 2.000. Η άρνηση της Οικουμενικότητας του Πατριαρχείου και ο περιουσιακός και πνευματικός «στραγγαλισμός του» (κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης).

2)    Δεν είχε ξεσπάσει η κρίση στην Κύπρο, με την προσπάθεια κατάπνιξης του Αγώνα της αυτοδιάθεσης των Κυπρίων από την Αγγλία (1955-1959), στη συνέχεια με την υπονόμευση της Κυπριακής ανεξαρτησίας από την Τουρκία (1963-1967) και τέλος την Τουρκική εισβολή του 1974 και την επί 44 χρόνια παράνομη κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ανακήρυξη του ψευδοκράτους (1983). Προκαλώντας έτσι 200.000 εκτοπισμένων και προσφύγων Ελληνοκυπρίων και σφετερισμό των περιουσιών τους, από Τουρκοκύπριους και εποίκους.

3)    Δεν είχε εκδηλωθεί η διεθνώς παράνομη, μεθοδευμένη και κλιμακούμενη διεκδίκηση από την Τουρκία μεγάλου μέρους του θαλασσίου, υποθαλασσίου και εναερίου χώρου του Αιγαίου (από το 1973), των νησίδων και βραχονησίδων του Αρχιπελάγους ( από το 1996 ), και πρόσφατα στην Ανατ. Μεσόγειο, με σαφή στόχο τον δραστικό περιορισμό των νόμιμων Ελληνικών δικαιωμάτων, τον διχασμό του Αιγαίου και την περικύκλωση των Ελληνικών νησιών του. Και βέβαια δεν είχε εκτοξευθεί η απειλή πολέμου( casus belli ) για την άσκηση νομίμων δικαιωμάτων της Ελλάδος.

4)    Δεν είχε υπάρξει η σχεδιασμένη υποκίνηση σύγκρουσης και μειονοτικής διαμάχης, μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών στην Δυτ. Θράκη, με απώτερους στόχους τον εκτουρκισμό των Πομάκων και των Ρομά και την σταδιακή απόσχιση της περιοχής από την Ελληνική επικράτεια.

5)    Η Τουρκία δεν είχε αποδυθεί σε φρενίτιδα εξοπλισμών με στόχο να καταταστεί Μεγάλη Δύναμη και διά της απειλής χρήσης του στρατιωτικού δυναμικού της να εκβιάζει την Ελλάδα και να απειλεί ή και να εισβάλλει στα γειτονικά της κράτη (Ιράκ-Συρία) με πρόσχημα το Κουρδικό ζήτημα.

6)    Δεν είχαν «εργαλειοποιηθεί» από την Τουρκία τα τουλάχιστον 3 εκατομμύρια των Συρίων και άλλων προσφύγων που βρίσκονται στο έδαφός της και που όχι μόνο δεν τους παρέχει άσυλο, αλλά τους προωθεί στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, με σαφή αποσταθεροποιητικό στόχο και ζητώντας, εκβιαστικά,  υψηλά οικονομικά ανταλλάγματα.

Ο κατάλογος μπορεί να συνεχισθεί…

Το βέβαιο είναι ότι η οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας ιδίως τα τελευταία χρόνια και η δημογραφική της ευρωστία, έχουν δημιουργήσει μεγαλοϊδεατισμό και αλαζονεία, που ο κ. Ερντογάν την αξιοποίησε ώστε να αναδειχθεί σε πανίσχυρο ηγέτη και μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, να κυβερνάει ως (εκλεγμένος) δικτάτορας και να έχει μετατρέψει την Τουρκία σε τεράστια ανοικτή φυλακή! Ο διχασμός του Τουρκικού λαού είναι βαθύς και απόλυτος, ανάμεσα στην δυτικοστρεφή αστική τάξη που αντιδρά στο πολιτικό Ισλάμ και στους οπαδούς της πλήρους ισλαμοποίησης της Τουρκικής κοινωνίας.

Η άκαιρη πρόσκληση για επίσκεψη του Ερντογάν στην Ελλάδα ενέχει χαρακτηριστικά «άφεσης αμαρτιών του», τόσο για τον πρόσφατο θρασύτατο «τορπιλισμό» από την Τουρκία της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού, όσο και για την απίστευτη διεύρυνση των τουρκικών προκλήσεων στον νησιωτικό, θαλάσσιο και εναέριο χώρο ανάμεσα στις δύο χώρες και την επίμονη υπονομευτική ανάμειξη στην διαβίωση της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτ. Θράκη.

Αντίθετα, η επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου, δείχνει να επιβραβεύει την ετεροβαρή, σε βάρος της Ελλάδας, εξέλιξη των Ελληνοτουρκικών σχέσεων (όπως περιγράφηκε προηγουμένως), οπότε ενισχύεται η επικρατούσα πεποίθηση για «φοβικό σύνδρομο» της χώρας μας απέναντι στην Τουρκία και η προϊούσα δορυφοροποίηση («Φινλανδοποίηση») μας, από τον «πονηρό και πλεονέκτη» ανατολικό γείτονά μας. Εξάλλου, έτσι αδυνατίζουν έως εξανεμίζονται οι πιθανότητες να γινόμαστε πειστικοί, όταν ζητάμε υποστήριξη από τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ και τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, απέναντι στους ποικίλους εκβιασμούς και απειλές που προέρχονται από την Τουρκία.

Εκτός βέβαια και αν συνεχίζεται η πολιτική του «εξευμενισμού» (γιατί άραγε;) της Τουρκίας, ή της «εξημέρωσης του θηρίου», που δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά οι «ευσεβείς μας πόθοι», για ριζική αλλαγή, εξευρωπαϊσμό και καλή γειτονία!  Αυτά όμως δεν εξαρτώνται από τις δικές μας μόνο επιθυμίες, αλλά κυρίως από την διάθεση του άλλου μέρους, το οποίο ως τώρα αποθρασύνεται από την καλοπιστία, την υποχωρητικότητα ή την αδιαφορία μας!

Οι καλές σχέσεις γειτονίας  δεν εξαρτώνται από τους  απλούς Τούρκους πολίτες, που πιθανότατα οι περισσότεροι επιθυμούν ειρήνη, ευημερία και αγαθές σχέσεις με τους γείτονες, αλλά από την αυταρχική, νεοοθωμανική, και στρατοκρατική (μιλιταριστική) ελίτ της κοινωνίας της γείτονος, που ονειρεύεται επικυριαρχία στους γείτονες και όχι μόνο, και θεωρεί τους Τούρκους μουσουλμάνους πρώτης κατηγορίας πολίτες, ενώ όλους τους άλλους γειτονικούς λαούς υποδεέστερους, όπως συνέβαινε με τους υπόδουλους λαούς στα χρόνια( αιώνες) της Οθωμανικής κυριαρχίας.

Ας επισημάνουμε σχετικά και το εξής: από το 1973 χρονολογείται η Τουρκική κακόπιστη και παράνομη αμφισβήτηση της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο. Έχουν διεξαχθεί πολυετείς διαπραγματεύσεις για οριοθέτησή της, ανεπιτυχώς.  Η Τουρκία αρνείται το εθιμικό και το συμβατικό Διεθνές Δίκαιο και τορπίλισε την δικαστική διευθέτηση της διαφοράς.

Ήδη διεξάγονται για 18 χρόνια (μετά την Συμφωνία της Ε.Ε. του Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999) «διερευνητικές» συνομιλίες για να εντοπισθεί αν υπάρχει κοινό έδαφος στις θέσεις των δύο πλευρών για τις ποικίλες πτυχές του Αιγαιακού καθεστώτος. Εν τω μεταξύ η Ελλάδα απέχει, και λόγω του casus belli, από πράξεις εξερεύνησης και εκμετάλλευσης της περιοχής που, λόγω των νησιών που δεσπόζουν στο θαλάσσιο χώρο και των αντίστοιχων δικαιωμάτων τους, ανήκει κατά το μεγαλύτερο τμήμα της στην Ελλάδα. Άρα η ατέρμων διαπραγμάτευση βλάπτει την Ελλάδα και ωφελεί την Τουρκία. Παγιώνεται έτσι παγκοσμίως η αίσθηση για ιδιαίτερη περίπτωση του Αιγαίου σε σχέση με τα θαλάσσια και άλλα δικαιώματα. Δηλαδή η Τουρκία καταφέρνει να μετατρέπει σε «γκρίζες ζώνες» όλο το Αιγαίο! Αν υπήρχε δυνατότητα επίτευξης συμβιβαστικής λύσης, είναι δυνατόν επί 18 χρόνια να μην εξευρίσκεται;

Μήπως αντ’ αυτού, η διαιώνιση των «συνομιλιών» προωθείται από την Τουρκία ώστε η Ελλάδα να κουραστεί και να συμβιβασθεί, ιδίως σε δύσκολες συγκυρίες όπως η τρέχουσα μακρά οικονομική κρίση; Ή να ολοκληρωθούν οι γιγάντιοι Τουρκικοί εξοπλισμοί και να εξαναγκασθεί έτσι η χώρα μας να ενδώσει σε άδικη και βλαπτική λύση;

Εφόσον λοιπόν αυτή είναι η κατάσταση στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, προς τι ο διάλογος στο ανώτατο επίπεδο; Προς τι η επίσκεψη; Μήπως για να ικανοποιήσουμε την μεγαλομανία του Ερντογάν; Να του δώσουμε, μέσα στην ίδια μας την χώρα, βήμα για να αναπτύξει τις ανυπόστατες διεκδικήσεις του σε βάρος μας; Δεν είναι αυτό ραγιαδισμός;

Οι συναντήσεις κορυφής συνήθως επισφραγίζουν προϋπάρχουσες καλές σχέσεις, ή συνοδεύουν πανηγυρικά συμφωνίες μεγάλης σημασίας. Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει σήμερα  στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις!

Μπορούμε να υποθέσουμε βεβαίως ότι ο μεν κ. Ερντογάν ήρθε ώστε να επιβεβαιώσει την επικυριαρχία του στη γειτονική μικρή και αδύναμη Ευρωπαϊκή Ελλάδα, την ώρα που  οι υπόλοιποι  Ευρωπαίοι εταίροι τον αποφεύγουν. Και ότι ήρθε κυρίως για το κομμάτι της επίσκεψής του στη Θράκη, την οποία, το τελευταίο εξάμηνο μόνο,  επισκέφθηκαν ο Τούρκος Πρωθυπουργός, ο Τούρκος Αντιπρόεδρος και ο Τούρκος Πρόεδρος, ως να επρόκειτο για Τουρκική Επαρχία!

Μπορούμε επίσης  να υποθέσουμε ότι και ο Έλληνας Πρωθυπουργός προσπάθησε μετά την «επίλυση» των οικονομικών μας προβλημάτων (!), να δρομολογήσει λύσεις και για τα χρονίζοντα εθνικά μας θέματα με την Τουρκία, ελπίζοντας έτσι να βελτιώσει το προφίλ του ιδίου και της κυβέρνησής του…!

Ατυχώς, παρά τις θετικές για τα ελληνικά συμφέροντα τοποθετήσεις, τόσο του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλου όσο και του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, ενώπιον του Τούρκου Προέδρου, το συγκρουσιακό κλίμα και η αμηχανία ήταν έκδηλα στοιχεία της επίσκεψης. Από την πλευρά του ο κ. Ερντογάν είχε την δυνατότητα  να προβάλει τις αβάσιμες και αυθαίρετες απαιτήσεις του μέσα στην ελληνική πρωτεύουσα, αλλά στη συνέχεια και στη Θράκη, να ενισχύσει το αποσταθεροποιητικό  και ανθελληνικό έργο που ασκεί εδώ και χρόνια εκεί το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής με τους μηχανισμούς του. Μηχανισμούς  που ίσως οι πρόσφατες εκκαθαρίσεις των αντιπάλων του κ. Ερντογάν να τους  αποδυνάμωσαν προσωρινά και έρχεται ο ίδιος να τους ξαναστήσει …

Η επιβεβαίωση από πλευράς των Η.Π.Α. και της Ευρώπης, του αμετάβλητου των κρατικών συνόρων που καθόρισε η Συνθήκη της Λωζάνης, ήταν το ελάχιστο που θα ανέμενε κανείς από συμμάχους και εταίρους μας, οι οποίοι θα όφειλαν επίσης να καταγγείλουν τις πολλές αυθαιρεσίες της Τουρκίας σε βάρος μας και σε βάρος της Κύπρου. Γιατί να το πράξουν όμως όταν οι συχνές επαφές σε υψηλό επίπεδο Τούρκων και Ελλήνων δείχνουν ότι, παρά τις διαφωνίες, οι δύο χώρες συμβιώνουν (δήθεν) αρμονικά; Την ίδια ώρα βέβαια τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται και μεγεθύνονται,  χωρίς να έχει επιλυθεί ούτε ένα επί δεκαετίες. Και αυτό βλάπτει αποκλειστικά την πατρίδα μας!

(*)   Διεθνολόγος, Λέκτορας Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.

Διετέλεσε διπλωμάτης Διεθνών Οργανισμών στα Βαλκάνια, Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης και υποψήφιος Βουλευτής – Ευρωβουλευτής της Ν.Δ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Ερντογάν ήθελε να αποφύγει συζήτηση στην Αθήνα, επέμενε σε παραφωνίες και διεκδικήσεις

Από
anixneuseis
-
1

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Κομοτηνή. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία DECEMBER 10, 2017

Δεν ήθελε το Κυπριακό στις συνομιλίες κατά την επίσκεψη του στην Αθήνα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και η Άγκυρα το είχε διαμηνύσει πριν την εκεί μετάβασή του. Αυτό, όμως, δεν έγινε αποδεκτό από την ελληνική πλευρά, που έθεσε το θέμα αναγκάζοντας τον Τούρκο Πρόεδρο να τοποθετηθεί.

Επί της ουσίας δεν φαίνεται να υπάρχει οτιδήποτε καινούργιο από τουρκικής πλευράς για το Κυπριακό. Όπως συναφώς πληροφορούμαστε, η προσπάθεια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να μην συζητήσει το Κυπριακό δεν αφορούσε μόνο την επίσκεψη του στην Ελλάδα. Πληροφορίες αναφέρουν πως όταν πρόσφατα τέθηκε το θέμα σε συνάντηση που είχε στην Άγκυρα με τουρκοκυπριακή αντιπροσωπεία και ρωτήθηκε «για το τι μέλλει γενέσθαι», τους είπε να περιμένουν και πως «δεν υπάρχει τίποτε για την ώρα…».

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, και σε ξένους συνομιλητές του ο Ερντογάν εξήγησε πως δεν μπορεί να γίνει οτιδήποτε «πριν τις εκλογές», όμως αυτό που προκύπτει από διάφορες πλευρές είναι ότι δεν υπάρχει από μέρους του διάθεση να ασχοληθεί.

Σε ό,τι αφορά την επίσκεψη της περασμένης εβδομάδας στην Ελλάδα, ο Ερντογάν ήταν αποκαλυπτικός των προθέσεων του. Εγείροντας θέμα Συνθήκης της Λωζάνης δεν περίμενε να βρει πρόσφορο έδαφος για να συζητήσει το θέμα με την Αθήνα, η οποία όμως τον αιφνιδίασε με την αντίδραση της.

Ο Ερντογάν δεν περίμενε τις επίσημες τοποθετήσεις της ελληνικής ηγεσίας ενώπιον των ΜΜΕ (αυτό έδωσε την ευκαιρία σε ξένες κυβερνήσεις να τοποθετηθούν για Λωζάνη). Αυτό που η Άγκυρα φαίνεται ότι θα κάνει είναι διά της αμφισβήτησης, της προσπάθειας δημιουργίας γκρίζων ζωνών, να πετύχει τους στόχους της.

Το παιχνίδι στη Θράκη στήνεται εδώ και χρόνια και επεκτείνεται και στο Αιγαίο κάνοντας λόγο για «μουσουλμανικές κοινότητες». Αυτός ο σχεδιασμός παραπέμπει και στο μοντέλο ψευδοκράτους, το οποίο μεθοδεύθηκε για δεκαετίες μέχρι να υλοποιηθεί. Είναι προφανές πως η Άγκυρα έχει υιοθετήσει μια τακτική «εισοδισμού», σε περιοχές που υπάρχουν μουσουλμανικές μειονότητες. Επιχειρείται, βασικά, η δημιουργία ενός τόξου επικεντρώνοντας την προσοχή στα Βαλκάνια, αλλά και στη Μέση Ανατολή.

Πηγή: Ο Ερντογάν ήθελε να αποφύγει συζήτηση στην Αθήνα, επέμενε σε παραφωνίες και διεκδικήσεις http://mignatiou.com/2017/12/o-erntogan-ithele-na-apofigi-sizitisi-stin-athina-epemene-se-parafonies-ke-diekdikisis/

Εθνική στρατηγική

Από
anixneuseis
-
2
“Καθημερινή”
Ευτυχώς χωρίς άλλες επιπλοκές ολοκληρώθηκε χθες η επίσκεψη του κ. Ερντογάν, μολονότι στην Κομοτηνή μίλησε ουσιαστικά σε ανοικτό χώρο, παρά τα συμφωνηθέντα. Αν πάντως προέκυψε κάτι θετικό από την επίσκεψη αυτή, είναι ότι δεν υπάρχουν πια αμφιβολίες για τις προθέσεις και τις επιδιώξεις της Αγκυρας. Ο πρόεδρος της Τουρκίας τις διατύπωσε δημόσια και είναι σαφές ότι περιλαμβάνουν αλλαγή «καθεστώτος» και στη Θράκη, εκτός από το Αιγαίο. Η ελληνική πολιτική τάξη είναι πλέον υποχρεωμένη να χαράξει εθνική στρατηγική με αυτά τα δεδομένα.

Γιατί η απόφαση Τραμπ φέρνει τα πάνω κάτω στη Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0
 Ο αμερικανός πρόεδρος με την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ διέπραξε «διπλωματικό εμπρησμό» στην πιο ευαίσθητη γεωπολιτικά περιοχή στον κόσμο
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  09/12/2017 05:00
Εντονη είναι η παρουσία ισραηλινών αστυνομικών στο Δυτικό Τείχος στην Ιερουσαλήμ, καθώς τα μέτρα ασφαλείας έχουν αυξηθεί μετά την απόφαση Τραμπ να αναγνωρίσει την πόλη ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.
Σχεδόν όλοι χρησιμοποιούν την ίδια λέξη: «εμπρηστική». Ετσι περιγράφουν την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, αψηφώντας τη διεθνή κατακραυγή και τις προειδοποιήσεις ότι ανοίγει την «πύλη της Κολάσεως», παίζοντας με τη φωτιά στην πάντα εύφλεκτη Μέση Ανατολή.
Κάποιοι μίλησαν για «διπλωματικό εμπρησμό» και άλλοι για «διεθνή βανδαλισμό» στην πιο ευαίσθητη γεωπολιτικά περιοχή στον κόσμο. Γιατί το καθεστώς της Ιερουσαλήμ είναι το πιο δύσκολο ζήτημα σε αυτό που συχνά περιγράφεται ως η πιο δισεπίλυτη σύγκρουση στον κόσμο. Είναι το ζήτημα που έχει αποτρέψει πολλές προσπάθειες για την επίτευξη ειρήνης μέσα σε αρκετές δεκαετίες. Τόσο οι Ισραηλινοί όσο και οι Παλαιστίνιοι επιμένουν ότι η Ιερουσαλήμ πρέπει να είναι η πρωτεύουσα των κρατών τους, παρόντων και μελλοντικών, και ότι το καθεστώς αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο.
Αλλά η Ιερουσαλήμ δεν είναι σημαντική μόνο για Ισραηλινούς και Παλαιστινίους. Η Παλιά Πόλη της περιέχει τον πιο ιερό χώρο στον ιουδαϊσμό και το τρίτο πιο ιερό τέμενος στο Ισλάμ, για να μη μιλήσουμε για την τεράστια σημασία που έχει για τους χριστιανούς, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμη και η παραμικρή κίνηση εκεί γίνεται αισθητή σε δισεκατομμύρια ανθρώπους. Είναι ένας τόπος όπου οι διπλωμάτες έχουν μάθει να βαδίζουν με τεράστια προσοχή. Δεν είναι τυχαίο που καμιά αμερικανική κυβέρνηση δεν έχει αλλάξει την πολιτική της για την πόλη στα 70 χρόνια από την ίδρυση του Ισραήλ.
Αλλά να που ο Τραμπ, αγνοώντας κάθε προηγούμενο και μάλιστα ιστορικό – ακόμη και σε ένα μέρος όπου η Ιστορία είναι ζήτημα ζωής και θανάτου – καταπατάει κάθε ευαισθησία για να ικανοποιήσει τη σκληρή βάση των οπαδών του, την ευαγγελική Δεξιά και το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ. Ο κίνδυνος είναι προφανής: όλες οι αραβικές κυβερνήσεις – συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι πιστές στην Ουάσιγκτον – εκδίδουν τώρα αιχμηρές προειδοποιήσεις.
Οι περισσότεροι υποστηρικτές μιας τελικής λύσης δύο κρατών πιστεύουν ότι ο μόνος τρόπος για να επιλυθεί το ζήτημα της Ιερουσαλήμ είναι να γίνει πρωτεύουσα και των δύο κρατών: η Ανατολική Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα της Παλαιστίνης και η Δυτική πρωτεύουσα του Ισραήλ. Στη συνέχεια, και μόνο τότε, θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσει η μετακίνηση των πρεσβειών και η έκδοση δηλώσεων αναγνώρισης. Μέχρι εκείνη την ημέρα, κάθε πράξη που προδικάζει μια συμφωνία μεταξύ των δύο μερών για το μέλλον της πόλης είναι απερίσκεπτη και άσκοπα εμπρηστική.
Πόσο εμπρηστική; Πολύ. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η δεύτερη ιντιφάντα – η οποία μετατράπηκε σε δύο χρόνια αιματηρής βίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων – ξεκίνησε ύστερα από μια 45λεπτη επίσκεψη, στα τέλη του 2000, του τότε ηγέτη της ισραηλινής αντιπολίτευσης Αριέλ Σαρόν στον τόπο που αντιπροσωπεύει τον πυρήνα αυτής της ραδιενεργής σύγκρουσης, τον ιερό τόπο που οι μουσουλμάνοι αποκαλούν Χαράμ αλ Σαρίφ και οι Εβραίοι Ορος του Ναού. Ας το έχουμε αυτό κατά νου, όπως και τα λόγια του παλαιστίνιου πρεσβευτή στο Λονδίνο που είπε ότι η κίνηση του Τραμπ ισοδυναμεί με «κήρυξη πολέμου σε 1,5 δισεκατομμύριο μουσουλμάνους».
Γιατί το έκανε ο Τραμπ; Ισως γιατί θέλει να δείξει ότι τιμά τις προεκλογικές υποσχέσεις του. Είπε ότι θα το κάνει, και τώρα το κάνει, και στο διάολο οι συνέπειες. Αυτό είναι ένα στυλ πολιτικής που φαίνεται να αρέσει στη βάση του. Ο υπόλοιπος κόσμος αντλεί κάποια ανακούφιση από το γεγονός ότι δεν θα υπάρξει άμεση μετακίνηση της πρεσβείας. Δεν προβλέπεται πριν από το 2021 και τότε μπορεί να έχει λήξει η θητεία του Τραμπ. Ισως να είναι και αυτή μια κίνηση σαν την αποχώρηση του Tραμπ από τη Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή – πιο συμβολική παρά ουσιαστική.
Αλλά στη σύγκρουση Ισραηλινών – Παλαιστινίων τα σύμβολα έχουν τεράστια σημασία. Για αυτό και οι άλλοι ηγέτες του κόσμου και ανώτεροι αμερικανοί πολιτικοί πρέπει να ενώσουν τις φωνές τους λέγοντας ότι αυτή η πράξη είναι λανθασμένη και δεν τους αντιπροσωπεύει. Πρέπει να σηματοδοτήσουν ότι μια άλλη πολιτική θα κυριαρχήσει μόλις φύγει ο Τραμπ. Το πρόβλημα είναι ότι τότε μπορεί να είναι πολύ αργά, δεδομένου του τρόπου με τον οποίο μπορεί να εξαπλωθεί και να κλιμακωθεί η βία στη Μέση Ανατολή.
Σύμφωνα πάντως με ρεπορτάζ των «New York Times», η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του εβραϊκού κράτους εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο ΗΠΑ – Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας για το μέλλον ολόκληρης της περιοχής.
Οπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, ο παλαιστίνιος ηγέτης Μαχμούντ Αμπάς κλήθηκε ξαφνικά τον περασμένο Νοέμβριο στη Σαουδική Αραβία για έκτακτη συνάντηση κεκλεισμένων των θυρών με τον πρίγκιπα-διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο οποίος του παρουσίασε εκβιαστικά το πλαίσιο ενός νέου «σχεδίου Τραμπ» για την «επίλυση» του Μεσανατολικού, το οποίο περιγράφεται ως το πιο φιλοϊσραηλινό και αντιπαλαιστινιακό που έχει εκπονηθεί ποτέ από οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση.
Το σχέδιο πρoέβλεπε ότι οι Παλαιστίνιοι θα αποκτήσουν μεν το δικό τους «κράτος», αλλά αυτό θα αποτελείται μόνο από διάσπαρτα τμήματα της Δυτικής Οχθης και ακόμη και σε αυτά οι Παλαιστίνιοι δεν θα διαθέτουν πλήρη εθνική, αλλά μόνον «ηθική» κυριαρχία. Η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων εποίκων θα παραμείνει στα κατεχόμενα και η Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν θα αναγνωριστεί ως πρωτεύουσα του νέου κράτους.
“Το Βήμα”

Συνθήκη Λωζάννης: Αναλυτικά η διακρατική συμφωνία του 1923

Από
anixneuseis
-
1

Ο Ελ. Βενιζέλος κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης

Με τη Συνθήκη της Λωζάννης να βρίσκεται στο επίκεντρο της επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα, το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι τι τελικά προβλέπει η 94 ετών Συνθήκη. Η  εν λόγω συνθήκη υπογράφηκε στη Λωζάννη (εξ ου και το όνομα) της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923.

Η συνθήκη ορίζει ουσιαστικά τα σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας κατά την μετεξέλιξη της από Οθωμανική Αυτοκρατορία σε κράτος.

Οι διμερείς σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας είναι μόνο ένα τμήμα, και όχι το αποκλειστικό, της Συνθήκης της Λωζάννης που συνήφθη μεταξύ δύο πλευρών μεταξύ 8 κρατών. Από τη μία ήταν η τότε Βρετανική Αυτοκρατορία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ιαπωνία, η Ελλάδα, η Ρουμανία και το τότε Σερβικό – Κροατικό – Σλοβενικό κράτος και από την άλλη η Τουρκία.

Ως εκ τούτου, η συζήτηση περί αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης με επίκεντρο τα ελληνοτουρκικά είναι μάλλον μία συζήτηση άνευ αντικειμένου. Επιπλέον το Δίκαιο των Συνθηκών ορίζει πως δεν αναθεωρούνται Συνθήκες που ορίζουν σύνορα, άρα η σχετική συζήτηση γίνεται ακόμα πιο περιττή.

Η πιο σημαντική πρόβλεψη της Συνθήκης (πρόκειται για την ενότητα VI), ήταν αυτή για την ανταλλαγή πληθυσμών και τις αμοιβαίες ρυθμίσεις για την προστασία της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη και αντίστοιχα της μουσουλμανικής -και όχι τουρκικής- μειονότητας της Δυτικής Θράκης.

Το πογκρόμ του 1955 κατά των Ελλήνων της Πόλης, καταπάτησε την Συνθήκη,  «εκκαθαρίζοντας» ουσιαστικά τους «Ρωμιούς» της Κωνσταντινούπολης. Χαρακτηριστικά αναφέρεται στο άρθρο 38 περί προστασίας των μειονοτήτων αναφέρεται πως «Η τουρκική κυβέρνηση αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να παρέχη εις πάντας του κατοίκους της Τουρκίας πλήρη και απόλυτον προστασίαν της ζωήςκαι της ελευθερίας αυτών, αδιακρίτως γεννήσεως, εθνικότητος, γλώσσης, φυλής ή θρησκείας».

Δείτε το πλήρες κείμενο της Συνθήκης της Λωζάννης, σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία του ελληνικού Υπ. Εθνικής Άμυνας:

Online

«Κρυφή» συμφωνία Τσίπρα – Ερντογάν για προσφυγικό

Από
anixneuseis
-
2

Το προσφυγικό – μεταναστευτικό συζητήθηκε χθες στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον κ. Αλέξη Τσίπρα.

Η κατ’ αρχήν συμφωνία ανάμεσα στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να κάνει αποδεκτές στο μέλλον η Τουρκία επιστροφές προσφύγων και μεταναστών όχι μόνο από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου αλλά και από την ενδοχώρα, κατά παρέκκλιση του στενού πλαισίου της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας για τη διαχείριση των προσφυγικών – μεταναστευτικών ροών, βρίσκεται, σύμφωνα με έγκυρες κυβερνητικές πηγές, πίσω από τη φράση του πρωθυπουργού, στις κοινές δηλώσεις του με τον κ. Ερντογάν, ότι «συμφωνήθηκαν νέα μέτρα για συνεργασία στο πλαίσιο της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας».

Το αίτημα του πρωθυπουργού, το οποίο, οι ίδιες πηγές αναφέρουν, έκανε αποδεκτό ο Τούρκος πρόεδρος, αποτυπώνει τη μεγάλη πίεση που υφίσταται η Αθήνα από την ασφυκτική κατάσταση που επικρατεί εκ νέου στα νησιά, όπου, εξαιτίας της αύξησης ροών, αλλά και της επί της ουσίας μη υλοποίησης του μέρους της συμφωνίας που αφορά τις επιστροφές στη γείτονα, οι αριθμοί προσφύγων και μεταναστών αυξάνονται διαρκώς.

Η φιλοξενία τους στις υφιστάμενες δομές είναι πρακτικά αδύνατη, καθώς το δυναμικό τους έχει προ πολλού ξεπερασθεί, ενώ, ταυτόχρονα, οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών πληθαίνουν και η κατάσταση είναι εκρηκτική.

Κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι οι μετακινήσεις στην ενδοχώρα αφορούν κατ’ αρχήν ασυνόδευτους ανηλίκους και άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι η συμφωνία που επιδίωξε να λάβει ο κ. Τσίπρας από τον κ. Ερντογάν για επιστροφή στην Τουρκία ατόμων που θα μετακινηθούν στην ενδοχώρα προκαλεί ερωτήματα, με πρώτο και κύριο το εάν και κατά πόσον έχει εξασφαλισθεί η έγκριση των Ευρωπαίων εταίρων για την κίνηση αυτή.

Αποτελεί η εν λόγω εξέλιξη παράκαμψη του όρου της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας να παραμένουν στα νησιά όσοι αφίχθησαν στη χώρα μας από την ημερομηνία ενεργοποίησής της και μετά, ακριβώς με το σκεπτικό ότι αυτό θα λειτουργήσει αποτρεπτικά σε νέες αφίξεις. Ουσιαστικά αρχίζει να «ξηλώνεται» η συμφωνία, την οποία η κυβέρνηση έχει υπερασπισθεί ως το μοναδικό όπλο που διαθέτει για την ανάσχεση των προσφυγικών – μεταναστευτικών ροών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολύ πρόσφατα ο Ολλανδός πρέσβης στην Αθήνα Κασπάρ Βέλντκαμπ, σε ομιλία του σε εκδήλωση για την ενσωμάτωση προσφύγων, είχε επισημάνει χαρακτηριστικά: «Φοβάμαι ότι οι μαζικές μετακινήσεις στην ενδοχώρα, τη στιγμή που σχεδόν κανείς δεν στέλνεται πίσω στην Τουρκία, όπως υποτίθεται ότι θα συνέβαινε με την υλοποίηση της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας, θα υπονομεύσει την ισχύ της συμφωνίας, προς όφελος των τουρκικών κυκλωμάτων διακίνησης ανθρώπων».

Για την κυβέρνηση, η μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών από τα νησιά στην ενδοχώρα θα αποκλιμακώσει και την εσωκομματική πίεση, καθώς στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ισχυρό το σχετικό αίτημα και επανέρχεται με κάθε αφορμή. Η εξέλιξη, όμως, έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία ήδη η Ελλάδα σχεδόν έχει τεθεί σε ειδικό καθεστώς όσον αφορά τους ελέγχους σε αεροδρόμια, προς το παρόν σε Γερμανία και Βρυξέλλες, και σίγουρα θα επιβαρύνει περαιτέρω το κλίμα. Μένει να φανεί δε πώς θα επηρεάσει τις ροές και τις αφίξεις η έναρξη μετακίνησης προσφύγων και μεταναστών από τα νησιά προς την ενδοχώρα.

Το θέμα συζητήθηκε χθες στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ, που συνεδρίασε υπό τον κ. Αλέξη Τσίπρα με αντικείμενο την αποτίμηση της επίσκεψης Ερντογάν αλλά και την πορεία της τρίτης αξιολόγησης.

Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα αναμένεται να κατατεθεί στις αρχές Ιανουαρίου στη Βουλή, καθώς αναμένεται ότι η διαδικασία ψήφισης του προϋπολογισμού θα ολοκληρωθεί στις 19 Δεκεμβρίου και δεν απομένει επαρκής χρόνος πριν από τα Χριστούγεννα για την κατάθεση και ψήφιση του πολυνομοσχεδίου.

“Καθημερινή”

Μια ψύχραιμη αποτίμηση της επίσκεψης Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
11

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται, ήδη, στη χώρα του και θα άρχισε, να αντιμετωπίζει το νέο μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή, που προκάλεσε η απόφαση των ΗΠΑ να μεταφέρουν την πρεσβεία τους στην Ιερουσαλήμ και να θεωρήσουν την πόλη ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Είναι μια διαδικασία που θα κρατήσει δύο χρόνια, όπως, δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών. Κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί γιατί ο κ. Τραμπ προέβη στην κίνηση αυτή.

Το επιχείρημα ότι το υποσχέθηκε προεκλογικά δεν ευσταθεί διότι προεκλογικές υποσχέσεις που μπορεί να προκαλέσουν μείζονα διεθνή προβλήματα δεν εφαρμόζονται με τη συναίνεση όλων.

Το πιθανότερο είναι ο κ. Τραμπ να αναζητά στηρίγματα σε κέντρα των ΗΠΑ που μπορεί να τον βοηθήσουν στη διαφαινόμενη περιπέτεια που θα περάσει με τις έρευνες που γίνονται για τις σχέσεις του με τη Ρωσία. Ή, ακόμη, να σκέφτεται την επόμενη προεδρική αναμέτρηση.

Από την αμερικανική αυτή απόφαση δεν διαφαίνεται, προσώρας, κανένα όφελος ούτε για τις ΗΠΑ (απομονώθηκαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας) ούτε για τις ισορροπίες στην περιοχή που μαστίζεται από αστάθεια και πολέμους. Η μόνη, πιθανώς, θετική σκέψη μπορεί να είναι ότι με την παραχώρηση αυτή προς το Ισραήλ, η Ουάσιγκτον θα μπορέσει, ίσως, να πιέσει την ισραηλινή ηγεσία σε μια λύση δύο κρατών, με την αποδοχή παλαιστινιακών αιτημάτων.

Στο παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη, ο κ. Ερντογάν μπαίνει ως πρόεδρος της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης, αλλά, την ευκαιρία δεν την αφήνει να πάει χαμένη ούτε ο πρόεδρος Πούτιν που επισκέπτεται την Τουρκία για να συζητήσει το θέμα με τον Ερντογάν.

Η θέση που πήρε η ελληνική κυβέρνηση είναι σωστή.

Δεν συμφωνεί με την αμερικανική απόφαση και ζητάει το καθεστώς της Ιερουσαλήμ να καθοριστεί μέσα από τις ισραηλινοπαλαιστινιακές συνομιλίες.

Ο Ταγίπ Ερντογάν ήρθε στην Ελλάδα με πρόσκληση του Έλληνα Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά η επιθυμία ήταν τουρκική. Κατά τις συνομιλίες για το Κυπριακό και καθώς προέκυπταν αδιέξοδα, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς ζήτησε να επισκεφτεί την Άγκυρα. Οι Τούρκοι δεν απάντησαν, παρά μόνο με την κατάρρευση των συνομιλιών καλώντας τον Έλληνα υπουργό για συνομιλίες. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε μετά τη συνάντηση Τραμπ-Τσίπρα. Κατά τις συνομιλίες στην Άγκυρα εκφράστηκε η τουρκική επιθυμία να προσκληθεί ο κ. Ερντογάν στην Αθήνα. Όπερ και εγένετο. Καμιά αμερικανική παρέμβαση, καμιά αμερικανική σύσταση, κανένας διαμεσολαβητικός ρόλος της Ελλάδας.

Ποιες είναι οι κύριες ανάγκες που έχει ο Ερντογάν;

  • Η πρώτη να δείξει ότι δεν είναι απομονωμένος. Επί της ουσίας ουδέποτε απομονώθηκε διότι έχει επαφές με τον Αμερικανό πρόεδρο, Ευρωπαίους ηγέτες και τον πρόεδρο Πούτιν όποτε το θελήσει. Αλλά, αυτό δεν περνά στον τουρκικό λαό ο οποίος ενδιαφέρει άμεσα τον Τούρκο πρόεδρο.
  • Η δεύτερη είναι η αμφισβήτηση της Συμφωνίας της Λοζάνης. Δεν είναι καθόλου σαφές αν ο κ. Ερντογάν επιδιώκει την αναθεώρηση της συνθήκης για να διευθετήσει ελληνοτουρκικά ζητήματα ή, διότι ετοιμάζεται για διεκδικήσεις στη Μέση Ανατολή, μερικά από τα σύνορα της οποίας ρυθμίζει η Λοζάνη. Άλλωστε, οι αναφορές που γίνονται και από τον κ. Ερντογάν και από τον κ. Κιλιτσντάρογλου (τον ηγέτη της αντιπολίτευσης) στη σχέση της Συνθήκης της Λοζάνης με τους μουφτήδες δεν είναι σωστές. Καμιά αναφορά δεν υπάρχει στη Συνθήκη της Λοζάνης στην παρουσία και το ρόλο των μουφτήδων.
  • Η τρίτη είναι η αποκατάσταση των δικτύων που το τουρκικό κράτος είχε δημιουργήσει στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης τα οποία αποδομήθηκαν μετά τη ρήξη Ερντογάν–Γκιουλέν. Ο κ. Ερντογάν με το κύρος του ηγέτη θέλησε να τονώσει το ηθικό ανθρώπων της μειονότητας που είτε αποχώρησαν από την ενεργό δράση είτε διάκεινται ευμενώς προς τον Γκιουλέν. Αλλά, η επιχείρηση αυτή, όπως φάνηκε από την επίσκεψη δεν στέφθηκε από την αναμενόμενη επιτυχία. Λίγο οι επιφυλάξεις που διατηρεί, πλέον, η μειονότητα, λίγο η ανοικτή πολιτική που πολύ καλώς, ακολουθεί η ελληνική πολιτεία, λίγο το αυστηρό πλαίσιο συμφωνίας των δύο πλευρών που ακολουθήθηκε κατά την περιοδεία στη Θράκη, περιόρισαν και τη μεγάλη προσέλευση και τον ενθουσιασμό και τις κινήσεις εντυπωσιασμού του κ. Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί να ελέγξει τα ιδρύματα που ίδρυσε ο Γκιουλέν όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρα τα Βαλκάνια.

Αλλά, η παρουσία της Τουρκίας στην περιοχή έχει ενοχλήσει, ακόμη, και τις ΗΠΑ.

Τέλη Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον ημερίδα του γνωστού για την επιρροή του στην αμερικανική εξωτερική πολιτική Atlantic Council (Ατλαντικό Συμβούλιο), για τα δυτικά Βαλκάνια και την ευρωατλαντική τους πορεία και μεταξύ των ανησυχιών που εκφράστηκαν ήταν και η πολιτική που ασκούν στις βαλκανικές χώρες η Ρωσία, βεβαίως, αλλά και η Τουρκία, όπως και μερικές πλούσιες αραβικές χώρες του κόλπου. Αυτή η τουρκική παρουσία ευλόγως, απασχολεί χώρες όπως η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Ρουμανία που ανήκουν στην Ευρώπη και που σήμερα, Σάββατο, συναντώνται στο Βελιγράδι για να συζητήσουν την πορεία των δυτικών Βαλκανίων προς την Ευρώπη.

Τέλος, υπάρχει και μια άλλη διάσταση της επίσκεψης Ερντογάν που θα πρέπει να τονιστεί. Ο Τούρκος πρόεδρος ηγείται μιας χώρας. Ήρθε στην Ελλάδα σε επίσημη επίσκεψη και σύμφωνα και με τη διπλωματική πρακτική και με την ελληνική παράδοση έπρεπε να γίνει δεκτός με τις δέουσες τιμές και ευγένεια. Ο ίδιος φρόντισε να δώσει μια συνέντευξη κατά την άφιξή του θέτοντας θέμα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λοζάνης. Κάθε ηγέτης έχει κάθε δικαίωμα να θέτει τις θέσεις της χώρας του. Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας του απάντησε. Η απάντηση, ίσως, ήταν επιβεβλημένη στο επίπεδο του Τούρκου προσκεκλημένου, δηλαδή του Πρόεδρου της Δημοκρατίας.

Αν η δήλωση Ερντογάν έμενε αναπάντητη, σε κάποια κρίσιμη στιγμή, η Τουρκία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτήν την παράλειψη.

Πέραν τούτου όμως, ο επίσημος προσκεκλημένος της χώρας θα έπρεπε να τύχει των τιμών και των διπλωματικών ειωθότων που εφαρμόζονται διεθνώς. Δεν είμαι σίγουρος πως εκεί τα καταφέραμε καλά. Άλλο να παρουσιάζεις τις θέσεις και διαφωνίες σου και άλλο να μη φέρεσαι ευγενικά στον προσκεκλημένο σου.

1...2,8902,8912,892...3,027Σελίδα 2,891 από 3,027