Αρχική Blog Σελίδα 2890

Η επίσκεψη

Από
anixneuseis
-
0

Τηλέμαχος Χυτήρης.  11/12/2017 

Για να σε επισκεφτεί κάποιος και μάλιστα επισήμως, πρέπει να τον καλέσεις κι εμείς καλέσαμε ξαφνικά τον απομονωμένο από τον δυτικό κόσμο πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Γιατί όμως; Ηταν μια φαεινή ιδέα; Το κάναμε χάριν τρίτου; Ή το ήθελε ο ίδιος διακαώς; Οπως και να ‘χει ήρθε ευχαρίστως. Μας το χρωστάει; Τι κερδίσαμε από την επίσκεψη αυτή;
Αν είχε άλλον σκοπό η επίσκεψη – και ποιον; – τότε απλώς δεν πέτυχε. Μα «του τα είπαμε» αντιτείνουν κάποιοι. Γιατί αυτός δεν «μας τα είπε» και μάλιστα μέσα στο σπίτι μας; Εθεσε θέματα επισήμως μπροστά στην ελληνική ηγεσία (κατάμουτρα) άρα επισημοποίησε με τον καλύτερο τρόπο τις απαιτήσεις του κι αυτό είναι υπέρ του. Το θέμα ετέθη. Κατεγράφη επισήμως και παραμένει. Το τι έλεγε στην Τουρκία ήταν δικό του θέμα. Τώρα είναι και δικό μας!
Το κόλπο με τη Συνθήκη της Λωζάννης δεν είναι η αναθεώρησή της με τα μέρη που την υπέγραψαν, αυτό είναι αδύνατο. Να συζητήσει μαζί μας θέλει «για το καλό και των δυο μας» ώστε το θέμα να μένει ανοιχτό. Η Τουρκία έχει μια πάγια τακτική, την ενίσχυση της επιρροής της στους γειτονικούς της χώρους (Θράκη, Αιγαίο για εμάς). Διεκδικεί, ώστε να καταγράφονται οι διεκδικήσεις της. Από τη στιγμή που ετέθησαν είναι πάντα παρούσες. Ως πιο μεγάλη δύναμη ξέρει να περιμένει. Αυτό από μόνο του αποτελεί διπλωματική νίκη.
Το «του τα είπαμε» ως αμυντική απάντηση δεν σημαίνει διαγραφή των απαιτήσεων, αντιθέτως κατά κάποιον τρόπο μπήκαμε στη κουβέντα. Ο Ερντογάν δεν είναι αφελής, γνωρίζει ότι δεν δεχόμαστε, όμως το θέτει για να υπάρχει! Γιαβάς γιαβάς. Είναι ένας ανατολίτικος πάγιος τρόπος διπλωματίας μιας μεγάλης δύναμης απέναντι σε μια μικρότερη. Το παιχνίδι το ξέρουν καλά και έχουν υπομονή.
Οσοι αεροβατούν, κορδακίζονται ή επιτίθενται εναντίον της ΕΕ, χτυπούν τη μόνη κι ασφαλέστερη συνθήκη ύπαρξης και ακεραιότητας της χώρας μας. Αλλο η προσπάθεια βελτίωσης της λειτουργίας της ΕΕ και άλλο η κατεδάφισή της. Πολλοί, δυστυχώς, από τους οπαδούς των κυβερνώντων μαζί με διάφορους ακραίους χαίρονται όταν η Ευρώπη αντιμετωπίζει δυσκολίες.
Ξεχνούν ότι η Ελλάδα υπάρχει χάριν της Ευρώπης και θα συνεχίσει να υπάρχει με την προϋπόθεση ότι η ίδια θέλει και ξέρει να συντονίζει τα βήματά της. Η Ιστορία δεν είναι παρελθόν, είναι συνεχής και ζώσα. Αρκεί να τη μελετάμε και να μη μας πιάνει το «ανατολίτικο» του χαρακτήρα μας που καταλήγει στο ολέθριο «καλύτερα τουρμπάνι…».
Το δισυπόστατο του Ελληνα συντηρούν κάποιοι πολιτικοί, ιερωμένοι, διανοούμενοι, ενώ απέναντι ο Ερντογάν προβάλλει τον νεο-οθωμανισμό του!
Ο Τηλέμαχος Χυτήρης είναι πρώην υπουργός
“Τα Νέα”

“Ο Λακάν και η Επιστήμη” και “Πέφτοντας στην τρύπα του λαγού”

Από
anixneuseis
-
0

Απο τη Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου κυκλοφορούν δύο βιβλία των εκδόσεων “Ροπή”. Το ένα “Ο Λακάν και η Επιστήμη” και το άλλο “Πέφτοντας στην τρύπα του λαγού”. πρόκειται για δύο πολύ ενδιαφέροντα βιβλία την περιγραφή των οποίων μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

Εκδόσεις “Ροπή”

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Σε αυτό το πνεύμα, οι συγγραφείς του ανά χείρας συλλογικού τόμου εξετάζουν τις πιθανές ιδέες που έχει να προσφέρει η ψυχανάλυση στα ερωτήματα της επιστήμης. Πιο συγκεκριμένα, επικεντρώνονται σε ένα ψυχαναλυτικό ρεύμα σκέψης που έτυχε εχθρικής υποδοχής από τους επιστήμονες: Την Λακανική Ψυχανάλυση

Στόχος του βιβλίου είναι να εξετάσει το ερώτημα της σχέσης επιστήμης και ψυχανάλυσης και κατά δεύτερον να συζητήσει το ενδεχόμενο της αναγκαίας αναδιαμόρφωσης της ίδιας της επιστήμης, ώστε να προσιδιάζει στα συγκεκριμένα προβλήματα που απορρέουν από τη μελέτη του ασυνειδήτου ως συστατικού της ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Ίσως ήρθε η ώρα να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν την ιδέα ότι η επιστήμη, στην παραδοσιακή σύλληψή της, δεν διαθέτει επαρκή εφόδια για να επεξεργαστεί αποτελεσματικά εκείνα τα μέρη του νου που μας ενδιαφέρουν περισσότερο, όντας άνθρωποι οι οποίοι προβληματίζονται για το πώς θα διαβιώσουν με όσο το δυνατόν λιγότερο πόνο. Τα πράγματα δεν δείχνουν καλύτερα, όταν μας υπενθυμίζεται ότι οι σημερινοί εν ενεργεία επιστήμονες υπερέχουν αριθμητικά όλων των επιστημόνων που έζησαν από την αυγή της ιστορίας.

Οι συγγραφείς του τόμου εξετάζουν με κριτική ματιά, όχι μόνο τη σχέση ανάμεσα στη νεώτερη επιστήμη και την ψυχανάλυση αναφορικά με το ζήτημα του πόνου, αλλά και τον ρόλο και τη λογική της επιστημονικής πρακτικής εν γένει. Τα κείμενά τους διερευνούν τη σύλληψη της επιστήμης από τον Jacques Lacan, αλλά και τη σχέση της με την ψυχανάλυση. Αυτό περιλαμβάνει, την έρευνα για την «επιστημονικότητα της ψυχανάλυσης» και κατά δεύτερον, την εξέταση αυτού που θα μπορούσε να αποκληθεί ένα είδος «ψυχανάλυσης της επιστήμης».

Το κάθε κεφάλαιο του βιβλίου είναι αυτοτελές και μπορεί να διαβαστεί με τους δικούς του όρους. Παρόλα αυτά, χωρίς να ελαχιστοποιείται η σημασία των μεταξύ τους εντάσεων, πρέπει να σημειωθεί εμφατικά ότι τα επιμέρους κεφάλαια συνδέονται σε ένα κοινό ερευνητικό σχέδιο. Στα κεντρικά θέματα που οι συγγραφείς τους πραγματεύονται και επεξεργάζονται εκ νέου, από διαφορετικές οπτικές γωνίες,συμπεριλαμβάνεται η χρήση των μαθηματικών στη λακανική ψυχανάλυση, η σπουδαιότητα της γλωσσολογίας και των φροϋδικών κειμένων για την προσέγγιση του Lacan, καθώς και η σημασία που αποδίδεται στην ηθική και τον ρόλο του υποκειμένου.

Εκδοτικός Οίκος Ροπή
ISBN 978-618-5289-10-2
Τίτλος Ο Λακάν και η Επιστήμη
Υπότιτλος  
Τίτλος Πρωτοτύπου Lacan &Science
Γλώσσα Πρωτοτύπου Αγγλικά
Γλώσσα από την οποία έγινε η Μετάφραση Αγγλικά
Συγγραφέας (Ελληνικά) Πολυπρόσωπο έργο
Συγγραφέας (Λατινικά) Πολυπρόσωπο έργο
Μεταφραστής Ψυλλάκου Έλενα
Άλλοι Συντελεστές
(Σημειώστε Και Ιδιότητα)		 Επιμέλεια: Τζέισον Γκλίνος &Γιάννης Σταυρακάκης
Θέμα(Γενική Κατηγορία π.χ. Μυθιστόρημα, Ποίηση) Φιλοσοφία – Ψυχολογία
Τιμή Πώλησης € 21.00 €
Με ή Χωρίς ΦΠΑ 21.90 €
Συντελεστής ΦΠΑ% 6 %
Μήνας / Έτος 1ης Έκδοσης Δεκέμβριος 2017
Μήνας / Έτος Τρέχουσας Έκδοσης Δεκέμβριος 2017
Αριθμός Έκδοσης Πρώτη
Είδος:   Βιβλίο,  Άλλο Βιβλίο
Εξώφυλλο

(Σκληρό, Μαλακό, Πανόδετο..)

 Μαλακό
Αριθμός Σελίδων 432
Διαστάσεις (Ύψος X Πλάτος) Cm 17Χ24
Βάρος (gr)  
Ονομασία Σειράς  

 

“Πέφτοντας στην τρύπα του λαγού”

Υπότιτλος: Οι περιπέτειες ενός νευρολόγου στη χώρα του εγκεφάλου

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Αν παρακολουθούσατε φανατικά το Grey’s Anatomy, αν σας σαγήνευσε το βιτριολικό χιούμορ του Dr House ή απολαύσατε τις παράξενες και γλαφυρές ιστορίες ασθενών του εμβληματικού Oliver Sacks, τότε σίγουρα αυτό το βιβλίο είναι για σας.

Σαν μια άλλη Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων ο Δρ Ρόπερ, κορυφαίος νευροχειρουργός στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Χάρβαρντ, καταδύεται στην τρύπα του λαγού, στον παράξενο και διαστρεβλωμένο κόσμο που αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος που υποφέρει από κάποια νευρολογική ασθένεια.

Σε αυτά τα παράδοξα ταξίδια-κατάδυση στα βάθη του ανθρώπινου εγκεφάλου αντιμετωπίζει:έναν πωλητή που οδηγεί γύρω γύρω σε μια πλατεία χωρίς να μπορεί να βρει την έξοδο,

έναν διάσημο ηθοποιό, τον Μάικλ Τζέι Φοξ,που αγωνίζεται να συνεχίσει την καριέρα του παρά το διαρκές τρέμουλο από την ασθένεια του Πάρκινσον,  μια πρωταθλήτρια του πατινάζ που το σώμα της έχει μετατραπεί σε ωρολογιακή βόμβα  και μια λατίνα έφηβη που ισχυρίζεται ότι πάσχει από ολική τύφλωση, αλλά βλέπει το εκατοδόλαρο που ανεμίζει ο γιατρός μπροστά στα μάτια της.

 

Εκδοτικός Οίκος Ροπή
ISBN 978-618-5289-12-6
Τίτλος Πέφτοντας στην τρύπα του λαγού
Υπότιτλος Οι περιπέτειες ενός νευρολόγου

στη χώρα του εγκεφάλου
Τίτλος Πρωτοτύπου Reaching Down the Rabbit Hole
Γλώσσα Πρωτοτύπου Αγγλικά
Γλώσσα από την οποία έγινε η Μετάφραση Αγγλικά
Συγγραφέας (Ελληνικά) Δρ Άλαν Ρόπερ και Μπράιαν Ντέιβιντ Μπαρέλ
Συγγραφέας (Λατινικά) r. Allan H. Ropper and Brian David Burrell.
Μεταφραστής Ελένη Βύζα
Άλλοι Συντελεστές
(Σημειώστε Και Ιδιότητα)		 Επιστημονική επιμέλεια:

Δρ Βασίλης Λιούτας
Θέμα(Γενική Κατηγορία π.χ. Μυθιστόρημα, Ποίηση) Νευρολογία
Τιμή Πώλησης € 15.00 €
Με ή Χωρίς ΦΠΑ 15.90 €
Συντελεστής ΦΠΑ% 6 %
Μήνας / Έτος 1ης Έκδοσης Δεκέμβριος 2017
Μήνας / Έτος Τρέχουσας Έκδοσης Δεκέμβριος 2017
Αριθμός Έκδοσης Πρώτη
Είδος:   Βιβλίο,  Άλλο Βιβλίο
Εξώφυλλο

(Σκληρό, Μαλακό, Πανόδετο..)

 Μαλακό
Αριθμός Σελίδων 258
Διαστάσεις (Ύψος X Πλάτος) Cm 17Χ24
Βάρος (gr)  
Ονομασία Σειράς  

 

 

 

Η απεχθής διάσταση της πολιτικής

Από
anixneuseis
-
3

Η απεχθής διάσταση της πολιτικής την θέλει να “παίζει” ακόμη και με την αγωνία επιβίωσης των ανθρώπων. Άρχισε να καλλιεργείται η εντύπωση πως όπου νάναι βγαίνουμε απο τα μνημόνια και τα δεινά του κόσμου θα αποτελέσουν παρελθόν. Ακόμη και αν βγούμε απο τα μνημόνια, ακόμη και αν αρχίσει να ανακάμπτει, έστω με αργούς ρυθμούς, η οικονομία, το θετικό αποτέλεσμα στον καθημερινό άνθρωπο θα αργήσει να φανεί.
Παρουσιάζουμε σήμερα, στις 7μμ στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο “Φτώχεια και φιλανθρωπία στη Θεσσαλονίκη 1930-35”.
Είναι πολλοί οι παραλληλισμοί του τότε με το σήμερα. Αλλά, εκείνο που με οδήγησε σ αυτό το σχόλιο είναι η επισήμανση να μην έχουμε φρούδες ελπίδες, ακόμη και αν οι οικονομικοί δείκτες πάνε καλά.

«Το φαβορί των Ρεπουμπλικάνων Laurant Wauquiez κέρδισε πανηγυρικά την προεδρία τους»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη  Οικονομολόγου  [email protected]  www.kalkis.eu

Στις 9-12-2017 έγραψα στις Ανιχνεύσεις για τις ενδοπαραταξιακές εκλογές του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων :  http://www.anixneuseis.gr/?p=180405 . Οι εκλογές έγιναν στις 10-12-2017 και κερδήθηκαν πανηγυρικά από τον 1ο γύρο από το μεγάλο φαβορί, κατά τα γαλλικά ΜΜΕ και κοινωνικά δίκτυα, τον Laurant Wauquiez, περιφερειάρχη της περιφέρειας Auvergne-Rhône-Alpes με ποσοστό 74,64% των ψηφισάντων, σύμφωνα με τα στοιχεία της δημοσιογράφου Marion Mourgue, στις 11/12/2017, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Figaro. Μετά από μια τρίμηνη προεκλογική εκστρατεία που δεν γοήτευσε τα πλήθη, ούτε καν τα μέλη των Ρεπουμπλικάνων, οι τρεις υποψήφιοι για την προεδρία του κόμματος – ο Laurent Wauquiez, η Florence Portelli και ο Maël de Calan – περίμεναν την έκβαση της εκλογής χωρίς καμία αγωνία. Εκλέχτηκε συντριπτικά ο Laurent Wauquiez με σύνθημα «Η Δεξιά επιστρέφει» (La Droite de retour), μπροστά από την Florence Portelli, που έλαβε ποσοστό 16,11% των ψήφων, και τον Maël de Calan, με ποσοστό 9,25%. Από τα 234.566 ταμειακά εντάξει μέλη των Ρεπουμπλικάνων, μόνο τα 99.597 ψήφισαν ηλεκτρονικά, ήτοι ποσοστό 42,46%. Για να έχουμε δε ένα μέτρο σύγκρισης, θυμίζω ότι για το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου της γαλλικής δημοκρατίας είχαν ψηφίσει περίπου 4,2 εκατομμύρια Ρεπουμπλικάνοι στις αρχές του 2017! Ενώ 212.000 Έλληνες ψήφισαν πρόσφατα για πρόεδρο στις ενδοπαραταξιακές εκλογές της Δημοκρατικής Συμπαράταξης !

«Απόψε είναι η αρχή μιας νέας εποχής για τη Δεξιά», δήλωσε ο Laurent Wauquiez, την Κυριακή το βράδυ στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια μιας σύντομης ομιλίας του μπροστά στους υποστηρικτές της εκστρατείας του και πολλά άλλα μέλη. «Είναι μια ανανεωμένη Δεξιά που ανεβαίνει σήμερα, μια Δεξιά που αναλαμβάνει τις αρχές της, μια ήρεμη Δεξιά που δεν θα είναι πλέον κρυμμένη στις μικρές αποποιήσεις της. Θα είναι ειλικρινής, θα είναι αποφασισμένη, θα είναι Δεξιά», επέμεινε, μιλώντας για το σκορ του ως «ένα σαφές μήνυμα».

Τι δήλωσαν οι ηττημένοι ;

«Το πολύ σαφές αποτέλεσμα δείχνει το χάσμα μεταξύ της γραμμής του κόμματός μας και των προσδοκιών των ψηφοφόρων της Δεξιάς και του Κέντρου», αντίθετα υπογράμμισε ο Maël de Calan (εκ δεξιών της φώτο), ο οποίος ήλπιζε να περάσει το ψυχολογικό όριο του 10% για να υπολογίζεται στην πολιτική γραμμή του κόμματος. «Ένας στους δύο ψηφοφόρους μας δεν ψήφισε», δήλωσε από την πλευρά της η Florence Portelli, επιθυμώντας να κάνει την εκπρόσωπο των μελών της «σιωπηρής πλειοψηφίας». «Και αυτήν τη φωνή, σκοπεύω να την ενσαρκώσω, όπως και την άποψη του 16% που με ψήφισε», είπε, τονίζοντας ότι θα «βρίσκεται σε αυξημένη επαγρύπνηση», για την εξέλιξη των Ρεπουμπλικάνων.

Δηλώσεις των Πικραμένων, θα πείτε. Ίσως.

Μα αν διαβάσετε τις κόκκινες γραμμές του στυλοβάτη του  Maël de Calan, Alain Juppé (ο εξ αριστερών της παραπάνω φώτο), θα δείτε ότι οι διαιρέσεις των Ρεπουμπλικάνων μάλλον είναι ισχυρές επί του παρόντος. Πριν ρίξει την ιδέα ενός «μεγάλου κεντρικού κινήματος» με τον Macron ενόψει των ευρωεκλογών, ο Alain Juppé είχε καθορίσει  το καλοκαίρι στο κόμμα του τις «κόκκινες γραμμές» του σε περίπτωση εκλογής του Laurent Wauquiez: να μην κλειδωθεί  σε μια «συντηρητική» και «οπισθοδρομική» γραμμή και να μην κάνει καμία συμπαιγνία με το Εθνικό Μέτωπο. Ειδικότερα  αν  επιλέξει το κόμμα της Marine Le Pen αντί έναν άλλον υποψήφιο κατά τον 2ο γύρο ψηφοφορίας. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων προεδρικών εκλογών, ο 42χρονος Wauquiez δεν είχε ζητήσει από τους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους καθαρά την ψήφιση του Emmanuel Macron, αλλά να ψηφίσουν «κατά της Marine Le Pen», όπως έκανε δηλαδή κι ο Jean-Luc Mélenchon. Και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Στο νου του έχει την ακροδεξιά πελατεία, όπως και την νόμιμη φιλοδοξία του να αποτελέσει το πολιτικό αντίπαλο δίδυμο με τον Μακρόν για τις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2022. Το ίδιο επιθυμεί εξάλλου και η Le Pen και ο Mélenchon.

Θέλετε να μάθετε τι δήλωσε κι ένας άλλος επώνυμος του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων, ο Jean-Pierre Raffarin, πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο France Inter ; «Συμμετείχα στην ψηφοφορία και σέβομαι το αποτέλεσμα». Αλλά … «Θα θέσουμε τον Laurent Wauquiez κάτω από μια επαγρύπνηση, μια προσεκτική παρατήρηση», προειδοποίησε. «Όπως καλοπροαίρετα παρατηρούμε και τον Emmanuel Macron». Ένας άλλος επώνυμος της κεντροδεξιάς οικογένειας, ο Xavier Bertrand, αιρετός περιφερειάρχης, δήλωσε στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του  καναλιού France2, ότι «εγκαταλείπει την παράταξή του από απόψε, δίχως να προσχωρήσει στο κόμμα του Μακρόν ή να ιδρύσει κάποιο άλλο κόμμα», διότι με την εκλογή του Laurent Wauquiez στην ηγεσία της θα υπάρξει «εκτροχιασμός της». Τι απάντησε άμεσα σε αυτό ο Laurent Wauquiez από το άλλο κανάλι TF1, όταν τον ενημέρωσαν σχετικά οι δημοσιογράφοι ; «Θεωρεί ότι δεν έχει θέση, είναι η επιλογή του, τη σέβομαι και προχωράω. Αυτό που θέλω είναι να αναδείξω μια νέα γενιά, δηλαδή αυτήν την ανανεωμένη Δεξιά που αναλαμβάνει τις ιδέες της».

Έχω τη γνώμη ότι ο Laurent Wauquiez πήρε μια καθαρή ενδοπαραταξιακή νίκη, έστω κι αν η συμμετοχή των μελών στις εκλογές ήταν μικρή. Θα υποστηριχθεί από τον υπαρκτό μηχανισμό του Nicolas Sarkozy. Η επιτυχία ή η αποτυχία του θα κριθούν από την αντίστοιχη αποτυχία ή επιτυχία διακυβέρνησης της Γαλλίας από τον Μακρόν.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι Οικονομολόγος

Ο Τράμπ, η Ιερουσαλήμ και οι Νεοσυντηρητικοί των ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0

Μάριος Ευρυβιάδης  7/12/17

Η απόφαση του αμερικανού Προέδρου Τράμπ  για την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ μπορεί να ξενίζει ως προς τον χρονισμό της. Έρχεται όμως να επιβεβαιώσει τη ρήση ενός μεγάλου αμερικανού πολιτικού που εκπροσώπησε για δεκαετίες την πολιτεία της Μασσαχουσέτης στο αμερικανικό Κονγκρέσο (1953-1987) και διετέλεσε και Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων (1977-1987), του Tip O’Neil, πως η κάθε πράξη ενός πολιτικού-και ως συνέπεια η πολιτική γενικά- πηγάζει από εσωτερικούς παράγοντες- τον τοπικισμό.  “All politics is local”, είναι ο τρόπος που ο Tip O’Neil διατύπωσε αυτή την πραγματικότητα. 

Ποιό υπήρξε το πολιτικό κίνητρο του Τράμπ για μια τόσο ριζοσπαστική  κίνηση η οποία έχει σημαντικές διεθνείς διαστάσεις και την οποία κανένας αμερικανός πρόεδρος δεν αποτόλμησε να υλοποιήσει, παρά  την έντονη και πολύ καλά οργανωμένη πίεση των φίλων του εβραϊκού κράτους στις ΗΠΑ, την ύπαρξη σχετικού ψηφίσματος του Κογκρέσου (Jerusalem Embassy  Act of 1995) όπως και την πίεση από την κυβέρνηση του Νετανιάχου;

Η απάντηση βρίσκεται, κατά την άποψή μου, στην κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητας του αμερικανού Προέδρου λόγω της εσωτερικής του πολιτικής,  καθώς επίσης και των συνεχόμενων  σκανδάλων που χαρακτηρίζουν την πολιτεία του μέχρι τώρα.

Κατά διάφορες δημοσκοπήσεις (Gallup, κλπ), εννέα μήνες μετά την εκλογή του,  η αποδοχή του Τράμπ (approval rate) από τους αμερικανούς έχει πέσει στα 37.5% ενώ κάποιες δημοσκοπήσεις δείνουν και 33%. Έστω και με το 37.5%,  η δημοτικότητα  του αμερικανού Προέδρου είναι η χειρότερη από κάθε άλλο Πρόεδρο  από την εποχή που άρχισαν να καταγράφονται τέτοιου είδους δημοσκοπήσεις. 

Πολλοί παράγοντες συμβάλλουν στην άνοδο και πτώση της δημοτικότητας ενός Προέδρου. Στην περίπτωση του Τράμπ οι προσπάθειες του να καταργήσει 

το πρόγραμμα ιατρικής περίθαλψης του προκάτοχού  του Ομπάμα -το λεγόμενο Obamacare- που προσέφερε, για πρώτη φορά, ιατρική περίθαλψη και συναφή κοινωνική ασφάλεια σε εκατομμύρια δεινοπαθούντες αμερικανούς, συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη πτώση της δημοτικότητάς του. Άλλοι παράγοντες είναι οι  συμπεριφορές του σε πολλά ζητήματα, κυρίως μέσω του Τουίτερ στα κοινωνικά μέσα επί παντός “επιστητού”, που παραπέμπουν σε μια “αλλοπρόσαλλη” και “διχασμένη” κατά πολλούς προσωπικότητα, που ξεφεύγει του “ελέγχου” των “δημοσιοσχετιστών” (minders) του Λευκού Οίκου. 

Επιπλέον στους εννέα μήνες της προεδρίας Τράμπ  είχαμε και μια σειρά από ενέργειές του πού ερμηνεύονται ως προσπάθειες  να αποφύγει τυχόν ποινικές διώξεις που στη περίπτωσή του, θεωρητικά τουλάχιστον, θα μπορούσαν να ενισχύσουν προσπάθειες ακόμη και για καθαίρεσή του (impeachment) από την προεδρία. Κάτι τέτοιο είναι βέβαια εξαιρετικά δύσκολο. Προσπάθειες όμως για την αποπομπή του γίνονται από πολιτικούς παράγοντες αλλά και από οργανωμένες ομάδες, που δεν χώνεψαν την νίκη του στις εκλογές  του 2016. 

Τέλος και σε συνάφεια με τα παραπάνω, είναι και οι διάφορες αποφάσεις του όπως η αποπομπή του διευθυντή της FBI, ο υπόγειος πόλεμος που μαίνεται με τον ειδικό ανακριτή Robert Mueller που εντάλθηκε να διερευνήσει το λεγόμενο Russiagate, δηλ. την φερόμενη ανάμειξη της Ρωσίας στις εκλογές  του 2016 υπέρ του υποψήφιου Τράμπ, καθώς επίσης και τις κατηγορίες εναντίον του πρώην Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, του Michael  Flynn, για παραβίαση της αμερικανικής νομοθεσίας. Ο τελευταίος κατηγορείται πως κατά τη διάρκεια  της εκλογικής περιόδου και ως σύμβουλος του Τράμπ, επικοινωνούσε με Ρώσους αξιωματούχους παράνομα.

Οι πιο σημαντικοί πολέμιοι του Τράμπ σε επίπεδο ελίτ στις ΗΠΑ είναι η ομάδα που είναι  γνωστή στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα ως “Νεοσυντηρητικοί” (Neocons). Οι Νεοσυντηρητικοί τον κατηγορούν ως πράκτορα, κυριολεκτικά, των Ρώσων και του Προέδρου Πούτιν. Τον  χαρακτηρίζουν, μάλιστα, ως “χρήσιμο ηλίθιο” στους φερόμενους  σχεδιασμούς του Πούτιν για παγκόσμια κυριαρχία -μια φράση που αποδίδεται στον Λένιν και την οποία ο Λένιν ποτέ δεν είπε. Στο σύνολό τους οι Νεοσυντηρητικοί είναι υπέρμαχοι του Ισραήλ και πρωτοστατούν σε κάθε τι που το αφορά. Μάλιστα οι επικριτές τους τους χαρακτηρίζουν ως “Israeli-firsters”, δηλ. άτομα που θέτουν τα συμφέροντα του Ισραήλ υπεράνω όλων. Ως “Israeli-firster” θεωρείται και ο γαμπρός του Τράμπ (παντρεύτηκε την κόρη του Ιβάνκα που αποδέχτηκε την εβραϊκή πίστη), ο Jarred Kusher.

“Δικαιολογώντας” την απόφασή του,  ο Τράμπ επικαλέστηκε το προαναφερθέν νόμο του Κονγκρέσου αλλά και την προεκλογική του υπόσχεση. Και προχώρησε  λέγοντας πως με την απόφασή του θα  αυξηθούν οι προοπτικές ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή- μια θέση που μόνο αυτός και  ο Νετανιάχου συμμερίζονται. 

Όμως κατά τη δική μου άποψη η κίνηση του Τράμπ αποσκοπεί στον κατευνασμό  των Νεοσυντηρητικών, την άμεση πολιτική τους εξουδετέρωση και την μελλοντική 

υποστήριξή τους. Κατά γενική παραδοχή οι τελευταίοι έχουν πολύ μεγάλη επιρροή στα πανεπιστήμια, στις “δεξαμενές σκέψεις” των ΗΠΑ όπως επίσης και στα ΜΜΕ με συνέπεια τον επηρέασμό της κοινής γνώμης. 

Έτσι με ένα σπάρο ο Τράμπ προσδοκεί να κτυπήσει όχι δυο αλλά τέσσερα 

 τρυγόνια: να αυξηθεί η παραπαίουσα δημοτικότητά του, να παρουσιαστεί ως πολιτικός που “τηρεί το λόγο” του, να μετατρέψει σε μια, κυριολεκτικά, νύχτα την πιο καλά οργανωμένη ομάδα ιδεολόγων στις ΗΠΑ-τους Νεοσυντηρητικούς- από πολέμιους σε σύμμαχούς του και έτσι να οχυρωθεί κατά τυχόν μελλοντικών προσπαθειών για την πολιτική του αποδόμηση. (Πιθανόν η εξουδετέρωση των Νεοσυντηρητικών να οδηγήσει και στη αποκατάσταση των σχέσεων Ουάσινγκτον-

Μόσχας,  που παραμένει διακαής πόθος του Τράμπ).

Συμπερασματικά: η απόφαση του Τράμπ για την Ιερουσαλήμ δεν έχει να κάνει τίποτα με την διαδικασία ειρήνης ή πολέμου στη Μέση Ανατολή, όπως κοινώς πιστεύεται και παρουσιάζεται και έχει να κάνει τα πάντα με την προστασία των “πολιτικών οπίσθιων” του αμερικανού Προέδρου “τοπικά” (locally), μέσα στις ΗΠΑ. 

The name ‘Macedonia’ cannot work

Από
anixneuseis
-
0

By Dr Svetlana Broz, “Kathimerini”, Dec. 11, 2017.

Although my grandfather, Josip Broz Tito, “gave” the name “Macedonia” to one of the six constituent republics of Yugoslavia, it is obvious that this act did not aim to create irredentist claims with its neighbors, with which Yugoslavia developed friendly relations and fruitful cooperation.

For many years Skopje’s authorities had been presenting maps of “Greater Macedonia,” extending “the geographical and ethnic border of Macedonia” into Bulgaria, Albania, Serbia and Greece. Is that the model of regional cooperation that our friends in Skopje preach to follow?

The European Union, the United Nations and the international community have invested considerable political and economic capital and deployed great efforts in terms of peacemaking and peacekeeping operations in the former Yugoslavia and in humanitarian assistance to the Balkans. This was not in vain. It is obvious that the international community seeks a climate of stability, cooperation and consent in a region where the future is connected with development.

As it is well known, pursuant to the United Nations Security Council Resolution 817/1993, the country was admitted to membership in the United Nations, being provisionally referred to as “The former Yugoslav Republic of Macedonia,” pending settlement of the difference over its name.

Furthermore, the Security Council, in Resolution 845/1993, urged “the parties [Greece and the former Yugoslav Republic of Macedonia] to continue their efforts under the auspices of the Secretary-General to arrive at a speedy settlement of the remaining issues.” The negotiations on this settlement are still in progress, with the facilitation of the Secretary-General’s Personal Envoy Matthew Nimetz.

Accepting admission to the United Nations under the provisional international name “Τhe former Yugoslav Republic of Macedonia,” and at the same time accepting the procedure of the UN “to continue the efforts under the auspices of the Secretary-General to arrive at a speedy settlement” of the difference on the name issue and, nevertheless, continuing using the “constitutional” name “Macedonia” – which has not been accepted in the United Nations! – constitutes not only deception, and an insult to the United Nations, but also proof they consider themselves “clever” and all the others “idiots.”

I would like just to put forward a simple question: If you present somebody with a map which violates their territorial integrity, what would you expect them to do? Accept your proposals? Would it be possible?

Since the maps of “Greater Macedonia” and the related irredentist policy are based on and emanate from the name issue, that is “Macedonia,” it is obvious that this term cannot work.

In an interview two years ago, I underscored that “Tito’s policy for me is clear: He never ever would have entertained the idea of insisting on the name ‘Macedonia.’ I cannot understand why the politicians of Skopje were so stubborn within the United Nations or elsewhere, instead of finding a logical distinction from this part of Greece and their new state. Their policy was not wise because they made no effort to find a solution with Greece. No, my grandfather would never have insisted on that.”

Regardless of any consideration as to the historic roots or the historic arguments, in this case, we realize that we stand before negotiations since 1993 in the framework of the United Nations. With all respect and cordial friendship to our friends in Skopje, when we are in a negotiations framework, we cannot say, “We are sticking to the name Macedonia and we won’t discuss anything else.” Defining what we cannot accept in a negotiation gives an indication of our general objective. It excludes a certain area of discussion, but it leaves the remaining area free. Nevertheless, solely defining what we want, sticking to that, and not moving a millimeter to the right nor a millimeter to the left, this behavior is not the beginning of the negotiations, but their end.

The term “Macedonia” has always been used for a wider geographical area, approximately 51 percent of which is part of Greece, 38 percent of which is in the former Yugoslav Republic of Macedonia and 9 percent of which is in Bulgaria.

It would be absurd, therefore, on Skopje’s part, to insist on using the term “Macedonia” on an exclusive basis. I would therefore like the leadership in Skopje to do their best to find a solution.

In ancient times, the inhabitants of the region of Macedonia worshipped the same gods as Greeks, spoke the Greek language, and participated in the Olympic Games, a privilege reserved only for Greeks. All the philosophers and writers from the Macedonia region, including Aristotle, wrote in Greek. Alexander the Great, Alexander Makedonski, or whatever we want to call him, spread not the “Macedonian” language but the Greek language and civilization.

If someone has a different view of history, this is an academic question, not a political one. Leave it to the academics.

In past decades, but recently too, we repeatedly heard about “Greater Macedonia,” “Greater Serbia,” “Greater Croatia,” “Greater Albania” and other nationalistic cries. Really, that’s too many “Great” states in such a small area!

My dream is to see all the constituent republics of the former Yugoslavia progressing and developing, which would be undeniably corroborated by joining the European Union and NATO. I think, Matthew Nimetz was absolutely right when he stated, “It is high time a solution on the name issue was found.”
.

* Svetlana Broz, Josip Broz Tito’s granddaughter, born in Belgrade, is author of the book “Good People in an Evil Time.” She is the founder and director since 2001 of the NGO GARIWO (Gardens of the Righteous Worldwide), which awards civil courage. Svetlana Broz (born 7 July 1955) is a Bosnian author and physician who specializes in cardiology. Read more: https://en.wikipedia.org/wiki/Svetlana_Broz

http://www.ekathimerini.com/…/the-name-macedonia-cannot-work

Μια χρήσιμη επίσκεψη

Από
anixneuseis
-
0
ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*  

Ε​​κπληξη και αμηχανία επικράτησε ανά το πανελλήνιο από την απευθείας τηλεοπτική παρουσίαση των πραγματικών απόψεων των προέδρων Παυλόπουλου και Ερντογάν. Τα όσα ακούσθηκαν ήσαν απολύτως χρήσιμα. Η αντιπαράθεση ήταν μια βαθύτατα πολιτική πράξη, που μας βγάζει από τη νιρβάνα. Η πραγματικότητα, όσο και να τη φτιασιδώνουμε, είναι ότι η Τουρκία είναι μια αναθεωρητική δύναμη που συνιστά στρατηγική απειλή για την Ελλάδα. Αυτός είναι ο Ερντογάν κι έτσι σκέφτεται και μιλάει. Συνεχίζει μια σταθερή πολιτική μισού αιώνα και με αυτόν συζητάμε, εκτός από το Αιγαίο, και την επίλυση του Κυπριακού.

Μπορεί ο Τούρκος πρόεδρος να τα έμπλεξε αρκετά, καθότι η Συνθήκη της Λωζάννης δεν αναφέρεται ούτε σε Οικουμενικό Πατριαρχείο ούτε σε αρχιμουφτή. Επιπλέον, δεν υπάρχει στο ελληνικό σύστημα η έννοια του αρχιμουφτή. Αλλά αυτά ήσαν ψιλά γράμματα για τον Ερντογάν. Δεν ζητάει αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης για νομικούς λόγους αλλά για πολιτικούς.

Ουδέποτε αναμενόταν ότι η επίσκεψη Ερντογάν θα οδηγούσε σε μείζονες ανακατατάξεις. Τα προβλήματα είναι παλαιά και δεν λύνονται εύκολα. Επιπλέον, υπάρχει ένας παλαιός κανόνας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που ορίζει ότι για να γίνουν τομές, χρειάζονται ισχυρές κυβερνήσεις και στις δύο όχθες του Αιγαίου. Το προαπαιτούμενο των ισχυρών κυβερνήσεων σήμερα δεν υπάρχει. Στη μεν Ελλάδα, η κυβέρνηση είναι εγκλωβισμένη στη μέγγενη του χρέους. Στη δε Τουρκία, ο Ερντογάν αντιμετωπίζει προεδρικές εκλογές το 2019. Δεν θα διακινδυνεύσει να ανοίξει καινούργια μέτωπα και να κατηγορηθεί από την αντιπολίτευση ως εθνικός μειοδότης.

Με την προηγηθείσα συνέντευξή του, ο Ερντογάν διέλυσε τις ψευδαισθήσεις που τον ήθελαν να αναζητεί μέσω της Ελλάδος διέξοδο προς τη Δύση. Η υπεροψία του δεν του επιτρέπει να δεχθεί τους Ελληνες ως διαμεσολαβητές προς οποιονδήποτε. Εξάλλου, όποτε θέλει, μιλάει απευθείας με τους μεγάλους ηγέτες του κόσμου. Η όποια επικοινωνιακή διάσταση αφορούσε αποκλειστικώς το εσωτερικό της χώρας του. Στήριζε την εικόνα του ως του μεγάλου ηγέτη που θέτει τα θέματα που ενδιαφέρουν την Τουρκία.

Επίσης με τη συνέντευξή του φρόντισε να θέσει την ατζέντα των συνομιλιών. Από όσα είπε, σημειώνουμε κάτι που πέρασε απαρατήρητο: «Το ζήτημα της οριοθέτησης των χωρικών υδάτων είναι πολύ σημαντικό (…) και αν μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις προκλήσεις σε σχέση με τα χωρικά ύδατα, νομίζω ότι θα έχουμε αντιμετωπίσει τη διαδικασία μια για πάντα». Μπορεί να μη μας αρέσει, αλλά στο ξεχασμένο από εμάς θέμα των χωρικών υδάτων κρύβεται το «κλειδί» για τις ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο. Χρειάζεται σωστή και ψύχραιμη διαχείριση και όχι αγνόησή του.

Στη συνέντευξη Τύπου τα πράγματα ήσαν πιο ήρεμα. Το μήνυμα άλλωστε είχε περάσει. Κατά τη συνέντευξη, ο Ελληνας πρωθυπουργός, παραδόξως, ήταν καλός. Οι διαβεβαιώσεις που έδωσε ο Ερντογάν περί σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας των γειτονικών του κρατών, όμως, ουδεμία σημασία έχουν. Εκείνος εννοεί ότι δεν αμφισβητεί τα μεγάλα και ρητώς κατονομασμένα στις συνθήκες νησιά του Αιγαίου. Εξακολουθεί βέβαια να διεκδικεί όλα τα μικρότερα νησιά, που συνιστούν για την Τουρκία «γκρίζες ζώνες».

Τέλος, το τμήμα της επισκέψεως στη Θράκη έπρεπε να είχε αποτραπεί. Οχι για όσα δεν είπε τελικώς ο Τούρκος πρόεδρος, αλλά διότι είχε στείλει λίγες ημέρες νωρίτερα έναν δεδηλωμένο αλυτρωτιστή, τον αντιπρόεδρο Τσαβούσογλου, να του στρώσει τον δρόμο. Στα ελληνοτουρκικά, μπαίνει εφεξής δυναμικά και το θέμα της Θράκης.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

“Καθημερινή”

Οι σχέσεις «αγάπης και φόβου» με τη μειονότητα

Από
anixneuseis
-
1

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ

Το ολιγόωρο πέρασμα του Ταγίπ Ερντογάν από τη Θράκη ήταν τελικά πολύ πιο ανώδυνο απ’ ό,τι πολλοί φοβήθηκαν μετά απο όσα έγιναν στην Αθήνα. Ο Τούρκος πρόεδρος απέφυγε στις επισκέψεις του στο τζαμί Κιρ Μαχαλέ όπου προσευχήθηκε, στο μειονοτικό γυμνάσιο και λύκειο της πόλης όπου εκφώνησε λόγο στους χιλιάδες συγκεντρωμένους ομοθρήσκους του, αλλά και στο ξενοδοχείο όπου μίλησε σε παράγοντες της μειονότητας, να κάνει αναφορές σε ακανθώδη ζητήματα.

Στελέχη της μειονότητας, ωστόσο, που επιχείρησαν να «αποκωδικοποιήσουν» τα μηνύματα, τόσο από τις αναφορές του κ. Ερντογάν στην Αθήνα όσο και στην Κομοτηνή, έκαναν λόγο στην «Κ» για συγκεκριμένες στοχεύσεις: «Χάιδεψε την κεμαλική πτέρυγά της με το να της λέει πως “οι Ελληνες αμφισβητούν την τουρκική σας καταγωγή”. Απευθύνθηκε στους συντηρητικούς μουσουλμάνους ερεθίζοντάς τους με το θέμα των μουφτήδων. Είπε στους άνεργους, νέους κυρίως, μειονοτικούς, που ξεπερνούν το 70%, ότι υφίστανται οικονομικές διακρίσεις από το ελληνικό κράτος, όταν ανάφερε ότι ενώ το εισόδημα των χριστιανών ανέρχεται σε 18.000 ευρώ, στους μειονοτικούς είναι 2.500 ευρώ».

Οι σχέσεις του κ. Ερντογάν με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, προσέθεταν, είναι σχέσεις αγάπης και φόβου. Για την πλειονότητά της, είναι ένας καλός πιστός μουσουλμάνος, προερχόμενος από τα κατώτερα λαϊκά στρώματα ηγέτης, που υπερασπίζεται τους ανά τον πλανήτη ομοθρήσκους και ομοεθνείς και που τολμάει να τα βάζει με τους ισχυρούς. Κάπου εκεί όμως η αγάπη σμίγει με τον φόβο που εκπέμπει ο αυταρχισμός του.

Με το πραξικόπημα και το ανελέητο κυνήγι μαγισσών στο όνομα του γκιουλενισμού, η μειονότητα της Θράκης δεν έμεινε εκτός πεδίου αναζήτησης εχθρών. Δεν είναι μόνο ο υποπρόξενος στην Κομοτηνή που, όταν του ζητήθηκε πριν από λίγες βδομάδες να επιστρέψει στο κέντρο, φρόντισε να εξαφανιστεί φοβούμενος ότι θα έχει την τύχη εκατοντάδων άλλων διπλωματών, οι οποίοι συνελήφθησαν ως άνθρωποι του μισητού στον Ερντογάν Φετουλάχ Γκιουλέν. Ούτε η περίπτωση μουσουλμάνου καθηγητή στο σχολείο της Ξάνθης που παύθηκε για καταπάτηση του συστήματος του προξενείου ως άνθρωπος του Γκιουλέν.

Στην Ξάνθη και την Κομοτηνή μιλούν για μαγαζάτορες και μικροεπιχειρηματίες που καταστράφηκαν γιατί τους κόλλησαν τη «ρετσινιά» του γκιουλενιστή. Αλλά και για τη σιωπή την οποία τηρούν όσοι διαφωνούν με επιλογές μη αρεστές στον μηχανισμό της Αγκυρας και τριών-τεσσάρων εμπίστων και χρηματοδοτούμενων από την Τουρκία μειονοτικών, φοβούμενοι την οργή του Ερντογάν.

Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο για όσους τολμήσουν να εναντιωθούν στα «δημοκρατικά ιδεώδη» του Τούρκου ηγέτη, αφού χιλιάδες οικογένειες της Θράκης συνδέονται με δάνεια, αγορές ακινήτων στην Τουρκία και σπουδές παιδιών σε πανεπιστήμιά της. «Ποιος απ’ όλους αυτούς θα τολμήσει να πει κουβέντα για τον Ερντογάν;», μας έλεγε μειονοτικός παράγων στην Ξάνθη.

“Καθημερινή”

Θα είναι η Ιερουσαλήμ το μεγαλύτερο λάθος του Ταγίπ Ερντογάν; Και πως θα αντιδράσει το Ισραήλ;

Από
anixneuseis
-
2

Του Παντελή Δ. Καρύκα

Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν. Φωτογραφία τουρκική προεδρία. DECEMBER 11, 2017

Η αναγνώριση, ουσιαστικά, από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του εβραϊκού κράτους έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά αφορά και την Ελλάδα και την Κύπρο κυρίως ως αποτέλεσμα της νέας σύγκρουσης της Τουρκίας με το Ισραήλ.

Για μια σειρά λόγων οι δύο αυτές χώρες, μετά την κατάρρευση των διμερών σχέσεων τους το 2010 με το γνωστό επεισόδιο του Μαβί Μαρμαρά, πέτυχαν σχετική επαναπροσέγγιση κυρίως λόγω των αμερικανικών πιέσεων και των υδρογονανθράκων. Τώρα όμως τα δεδομένα φαίνεται πως αλλάζουν και πάλι.

Αυτοπαγιδευμένος στον δικό του μύθο ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν δεν έχει άλλη επιλογή –ως χαλίφης του «προφήτη» και προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων που έχει αυτοαναγορευθεί– παρά να διαταράξει τις εύθραυστες ακόμα σχέσεις του με το Ισραήλ καταδικάζοντας την κίνηση του Προέδρου Τραμπ, αλλά και μιλώντας για το εβραϊκό κράτος με τη γνωστή του εμπρηστική ρητορική.

Δεν δίστασε έτσι να αποκαλέσει «κράτος τρομοκράτη που σκοτώνει παιδιά» το Ισραήλ, προσθέτοντας ότι ο ίδιος θα αγωνιστεί με κάθε τρόπο κατά της αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, διότι -όπως είναι γνωστό- και η Ιερουσαλήμ βρίσκεται εντός των συνόρων της μεγάλης καρδιάς του Ερντογάν αφού έτυχε να κατακτηθεί με το σπαθί από τις μουσουλμανικές ορδές των απογόνων του «προφήτη».

Μη έχοντας άλλη επιλογή ο Ερντογάν ανοίγει ξανά το μέτωπο με το Ισραήλ. Ίσως όμως τα αίτια να είναι βαθύτερα και να μην αφορούν μόνο την Ιερουσαλήμ, αλλά και το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί, απλώς δεν τον εμπιστεύονται μετά και την προσέγγισή του με τη Ρωσία και κυρίως με το Ιράν. Και η επιλογή των S-400 από τον Τούρκο σουλτάνο δεν χαροποίησε ιδιαίτερα την Ιερουσαλήμ, η οποία παρατηρεί τις εξελίξεις στην Συρία με μεγάλη προσοχή.

Όχι τυχαία το Ισραήλ διαμήνυσε, δημόσια, προς πάσα κατεύθυνση, της Ρωσίας περιλαμβανομένης, ότι δεν θα ανεχθεί ιρανική παρουσία στα σύνορά του με την Συρία. Ο σουλτάνος θεωρώντας πως είναι ικανός να ελίσσεται αενάως εκμεταλλευόμενος τη γεωπολιτική θέση της Τουρκίας, μάλλον δεν κατάλαβε ότι το Ισραήλ ουδέποτε θα τον εμπιστευθεί ξανά, πολλώ δε μάλλον μετά τις νέες του ρητορικές κορώνες που αντιβαίνουν τον εθνικό πόθο αιώνων των απανταχού Εβραίων, την Ιερουσαλήμ.

Ίσως η κίνηση αυτή του Ερντογάν να αποτελεί ατόπημα μεγαλύτερο κι από την προσέγγισή του με τη Ρωσία, όσον αφορά τις σχέσεις του με το Ισραήλ. Το πολύ κοντινό μέλλον θα δείξει.

Πηγή: Θα είναι η Ιερουσαλήμ το μεγαλύτερο λάθος του Ταγίπ Ερντογάν; Και πως θα αντιδράσει το Ισραήλ; http://mignatiou.com/2017/12/tha-ine-i-ierousalim-to-megalitero-lathos-tou-tagip-erntogan-ke-pos-tha-antidrasi-to-israil/

ΝΑΤΟ: «Καπέλωσε» την Ευρωπαϊκή Άμυνα PESCO, ως «συμπλήρωμα» της Συμμαχίας  

Από
pcuser
-
0
«Συμπλήρωμα» του ΝΑΤΟ και όχι αυτόνομη στρατιωτική δομή καθίσταται η πολυδιαφημισμένη Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία (ΜΔΣ) της ΕΕ, PESCO, η οποία αναμένεται να διανθιστεί αύριο Δευτέρα, με τη παρουσίαση 16 «δράσεων».
Ο «Φ» εξασφάλισε τις πρώτες δράσεις της PESCO, οι οποίες περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων, την αγορά θωρακισμένων και αμφίβιων οχημάτων, καθώς και υποβρύχιων μη επανδρωμένων συσκευών (drones). Ωστόσο, οι αγορές που θα γίνουν, με τη στήριξη ενός κονδυλίου 5 δισεκατομμυρίων ευρώ, δεν ανοίγουν το δρόμο για τη σύσταση ενός αυτόνομου ευρωπαϊκού στρατού, καθώς η PESCO θεωρείται τέκνο του ΝΑΤΟ, το οποίο θα έχει τον πρώτο λόγο σε όλες τις δράσεις και πρωτοβουλίες που θα αναληφθούν.

Ο ΓΓ της Βορειατλαντικής Συμμαχίας, Γενς Στόλτενμπεργκ συζήτησε το θέμα της συνεργασίας ΝΑΤΟ και PESCO με την Ύπατη Εκπρόσωπο της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας, Φεντερίκα Μογκερίνι και οι τοποθετήσεις που έκανε, έχοντας δίπλα του και την κοινοτική αξιωματούχο, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας: «Δεν τίθεται θέμα να δημιουργηθεί κάτι που θα ανταγωνίζεται το ΝΑΤΟ, αλλά κάτι που θα είναι συμπληρωματικό και θα ενισχύει το ΝΑΤΟ», επισήμανε ο επικεφαλής της Συμμαχίας, θέτοντας σαφή «όρια» και αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι η «αρχή της συμπληρωματικότητας» που αποφάσισε η ΕΕ να υποβάλει τον εαυτό της σε σχέση με το ΝΑΤΟ, εδώ και μια δεκαετία, θα εξακολουθήσει να διέπει τις σχέσεις των δύο Οργανισμών και στο πλαίσιο της PESCO…

Η τοποθέτηση Στόλτενμπεργκ ξεκαθαρίζει απόλυτα το σκηνικό και περιορίζει την PESCO σε επικουρικό ρόλο δράσεων, για τις οποίες τον πρώτο λόγο θα έχει το ΝΑΤΟ.
Εξέλιξη, η οποία είναι άκρως αρνητική, καθώς η Τουρκία κατέχει εξέχουσα θέση στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει καν συμφωνία ασφαλείας με το ΝΑΤΟ και δεν είναι ούτε μέλος του «Συνεταιρισμού για την Ειρήνη».
Το εύρος του προβλήματος της Κύπρου καθίσταται ακόμη μεγαλύτερο, καθώς η κυπριακή κυβέρνηση είχε επενδύσει στην PESCO θεωρώντας ότι στο πλαίσιο της εν λόγω αμυντικής πλατφόρμας της ΕΕ, θα μπορούσε να αναχαιτίσει τις τουρκικές θέσεις για τα ζητήματα ασφάλειας και εγγυήσεων στο Κυπριακό.
Η κυπριακή στρατηγική σε σχέση με την PESCO και την αναχαίτιση των τουρκικών θέσεων, θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε τύχη, εάν η ΜΔΣ ήταν αυτόνομη και εάν άνοιγε το δρόμο για τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού στρατού, κάτι που ανώτατοι κοινοτικοί κύκλοι θεωρούν «πάρα πολύ απομακρυσμένο, στην παρούσα τουλάχιστον φάση και με τα υφιστάμενα δεδομένα».
Άλλωστε, το «καπέλωμα» της PESCO από το ΝΑΤΟ θεωρείται ως δεδομένο. Δεν είναι προφανώς τυχαίο, ότι ο κ. Στόλτενμπεργκ ανέφερε στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τη Φεντερίκα Μογκερίνι, ότι η ΕΕ επιχειρεί να ενισχύσει την άμυνα της στο πλαίσιο της PESCO, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Για να διασφαλίσουμε ότι αυτές οι προσπάθειες συμπληρώνουν αυτό που κάνει το ΝΑΤΟ, πρέπει να έχουμε κατά νου ορισμένες βασικές αρχές: Η ανάπτυξη ικανοτήτων ΕΕ και ΝΑΤΟ πρέπει να είναι συνεκτική γιατί δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε αντιφατικές απαιτήσεις και προτεραιότητες στα έθνη μας».
Δηλαδή, o ΓΓ της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας θεωρεί ότι η PESCO «θα συμπληρώνει αυτό που κάνει το ΝΑΤΟ», αφήνοντας μάλιστα σαφώς να εννοηθεί ότι αναμένει συνεπώς την ευθυγράμμιση της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας με την ανάπτυξη ικανοτήτων του ΝΑΤΟ, ώστε να μην παρουσιάζονται «αντιφατικές προτεραιότητες».
Υπάρχουν όμως και δύο ακόμη δεδομένα που συνηγορούν στο γεγονός ότι η Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία, PESCO, είναι εξαρτώμενο του ΝΑΤΟ:
● Αφενός, όπως αποκάλυψε ο «Φ», ο ΓΓ της Συμμαχίας συμμετείχε σε άτυπες συζητήσεις με την ΕΕ προ της συστάσεως της PESCO, προκειμένου «να καθοριστούν ευκρινώς» τα όρια δράσης της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας ως «συμπληρώματος» της Συμμαχίας. Και μετά τη σύσταση της PESCO, η Ύπατη Εκπρόσωπος Φεντερίκα Μογκερίνι έσπευσε να συζητήσει με τον κ. Στόλτενμπεργκ τα επόμενα βήματα της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας της ΕΕ, πριν καν το Συμβούλιο, δηλαδή τα κράτη-μέλη αποφασίσουν την επίσημη ενεργοποίησή της…
● Αφετέρου, τα Συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής του περασμένου Ιουνίου, που προσυπέγραψαν οι ηγέτες των 28 κρατών-μελών, περιλαμβανομένης και της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξήγγειλαν τη σύσταση της PESCO, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι «η διατλαντική σχέση και η συνεργασία ΕΕ-ΝΑΤΟ παραμένουν το «κλειδί» της συνολικής ασφάλειας, επιτρέποντάς μας να ανταποκριθούμε στις εξελισσόμενες απειλές για την ασφάλεια, περιλαμβανομένων των απειλών του κυβερνοχώρου των υβριδικών και της τρομοκρατίας».
Τα εν λόγω Συμπεράσματα, σημειώνουν ακόμη ότι εντός τριών μηνών τα κράτη-μέλη θα καθορίσουν «κοινή λίστα κριτηρίων και δεσμευτικών υποχρεώσεων» της PESCO, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Η εργασία αυτή θα πρέπει να είναι συμβατή με τους εθνικούς σχεδιασμούς των κρατών-μελών και τις δεσμεύσεις που συμφωνήθηκαν εντός του ΝΑΤΟ…», κάτι που διασφαλίζει απόλυτα τα συμφέροντα όλων των μελών της Συμμαχίας, περιλαμβανομένης βεβαίως και της Τουρκίας.
 
Οι 16 πρώτες δράσεις
Ο «Φ» εξασφάλισε τα πρώτα «16 πρότζεκτ», τα οποία αναμένεται να παρουσιάσει τη Δευτέρα η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι, στο πλαίσιο του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ.
● Ευρωπαϊκή ιατρική διοίκηση
● Ευρωπαϊκό ραδιοεπικοινωνιακό λογισμικό ασφαλείας (ESSOR)
● Δίκτυο υποστήριξης επιχειρήσεων στρατιωτικής κινητικότητας (Logistic Hubs)
● Ευρωπαϊκό κέντρο κατάρτισης αποστολών (EU TMCC)
● Ευρωπαϊκό κέντρο κατάρτισης στρατού
● Επιχειρησιακή λειτουργία ενέργειας (EOF)
● Στρατιωτικές επιχειρήσεις ανακούφισης από καταστροφές
● Θαλάσσια ημι-αυτόνομα συστήματα κατά των ναρκών (MAS MCM)
● Λιμενική και θαλάσσια επιτήρηση και προστασία (HARMSPRO)
● Αναβάθμιση της θαλάσσιας επιτήρησης
● Πλατφόρμα κοινής χρήσης πληροφοριών για τις απειλές στον κυβερνοχώρο και τον εντοπισμό περιστατικών
● Ομάδες ταχείας απόκρισης για την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο
● Σύστημα στρατηγικής διοίκησης και ελέγχου για αποστολές και επιχειρήσεις CSDP
● Θωρακισμένα οχήματα πεζικού/αμφίβια επιθετικά οχήματα/ελαφρά θωρακισμένα οχήματα.
● Έμμεση υποστήριξη πυρός (EuroArtillery)
● Επιχειρησιακός πυρήνας EUFOR για αντιμετώπιση κρίσεων (EUFOR CROC)
Το κείμενο, που θα εγκριθεί από το Συμβούλιο, καλεί τα κράτη-μέλη που συμμετέχουν στην PESCO να προετοιμάσουν τις προαναφερθείσες δράσεις. Όπως δε επισημαίνεται, τα έργα αυτά, τόσο στον τομέα της ανάπτυξης ικανοτήτων όσο και στην επιχειρησιακή διάσταση, συμβάλλουν στην υλοποίηση της PESCO. Επιπλέον, επισημαίνει την ανάγκη εκπόνησης νέων σχεδιασμών που θα μπορούσαν να ξεκινήσουν το 2018.
Φιλελεύθερος
infognomon

Ο κ. Κοντονής μας συνιστά να μην εμπιστευόμαστε τη Δικαιοσύνη.

Από
anixneuseis
-
15

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η δημόσια αντιπαράθεση του Υπουργού Δικαιοσύνης με τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι ένα πολύ αρνητικό γεγονός για τη λειτουργία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Ίσως, να ικανοποιεί το εσωκομματικό ακροατήριο του Συριζα αλλά υπονομεύει τους θεσμούς και τη Δημοκρατία. Θα εξηγήσω, αμέσως, παρακάτω γιατί:

1.-Το Συμβούλιο της Επικρατείας βρίσκεται σε διάσκεψη για να κρίνει τη συνταγματικότητα του νόμου για το «Πόθεν Έσχες» έτσι όπως διαμορφώθηκε με τις τελευταίες τροποποιήσεις της κυβέρνησης. Το τραγικό, και συνεχιζόμενο, λάθος των δικαστών είναι ότι διαρρέουν την απόφαση της Διάσκεψης προτού την ανακοινώσουν δημοσίως. Αυτή είναι μια πάγια τακτική που, ακόμη, και δικαστικοί δεν μπορούν να κατανοήσουν.

Η διαρροή υποστηρίζει πως οι δικαστές κρίνουν ως αντισυνταγματικό το νόμο όπως τροποποιήθηκε.

Ο κ. υπουργός καταφέρθηκε κατά των δικαστών και τους απέδωσε ιδιοτέλεια στην απόφασή τους.

Αυτό είναι πρωτόγνωρο στις δημοκρατίες όπου υπάρχει διάκριση των εξουσιών.

Αν ο υπουργός κρίνει, και μάλιστα δημοσίως, ότι οι δικαστές αποφασίζουν με ιδιοτέλεια, γιατί να μην έχουμε και εμείς οι πολίτες την ίδια άποψη; Γιατί να εμπιστευτούμε τη δικαιοσύνη της χώρας μας; Τί διαφορετικό έχει ο υπουργός από εμάς;  Με άλλα λόγια, ο υπουργός δικαιοσύνης μας συνιστά να μην έχουμε εμπιστοσύνη στη δικαστική εξουσία.

2.-Ο Υπουργός Δικαιοσύνης είναι ο αρμόδιος υπουργός για την ομαλή λειτουργία της Δικαιοσύνης. Όσο καλά και να είναι οργανωμένη μια εξουσία, όπως η δικαστική, πάντα θα υπάρχουν προβλήματα που ανακύπτουν. Αρμόδιος να τα λύσει είναι ο Υπουργός Δικαιοσύνης.  Ας το κάνει.

Όταν ο υπουργός έρχεται σε δημόσια  αντιπαράθεση με την ηγεσία της δικαιοσύνης, ποιο θα είναι το αρμόδιο πρόσωπο της κυβέρνησης στο οποίο θα υπάρχει η αναγκαία εμπιστοσύνη και η αρμοδιότητα γι αυτόν το ρόλο; Υποτίθεται ότι ο υπουργός λύνει και όχι δημιουργεί προβλήματα στη δικαιοσύνη. Θα μπορούσε να αναλάβει την αμφισβήτησή της ο κ. Πολάκης, π.χ. ή οποιοσδήποτε άλλος υπουργός. Μικρό το κακό. Όχι ο Υπουργός Δικαιοσύνης.

3.-Το Σύνταγμα αναθέτει στο Συμβούλιο της Επικρατείας το ρόλο της απόφασης για τη Συνταγματικότητα των νόμων. Αν θέλει η εκτελεστική εξουσία ας κάνει μια άλλη πρόταση και με τις διαδικασίες που προβλέπει το Σύνταγμα, ας το αναθεωρήσει. Μέχρι τότε, όμως, την αρμοδιότητα αυτήν την έχει το ΣτΕ.

Η δημόσια αμφισβήτηση από τον αρμόδιο υπουργό της απόφασης του Δικαστηρίου δεν είναι ευθεία παρέμβαση στο έργο του; Με λίγα λόγια ο υπουργός δεν λέει στο ΣτΕ κακώς λαμβάνετε αυτήν την απόφαση, όταν υπονοεί ότι ελήφθη με ιδιοτελή κριτήρια;

4.- Χωρίς αμφιβολία οι δικαστές ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την καθυστέρηση έκδοσης αποφάσεων, γενικότερα στη δικαιοσύνη, όχι μόνο στο ΣτΕ. Ευθύνονται, όμως, μόνο οι δικαστές; Η ομαλή λειτουργία της Δικαιοσύνης δεν είναι ευθύνη της Πολιτείας; Για παράδειγμα, αν οι υποθέσεις είναι πολλές και οι δικαστές λίγοι, ποιος ευθύνεται για την καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης; Ή, αν και για την παραμικρή αντιδικία το μόνο μέσον που έχει ο πολίτης είναι η προσφυγή στα δικαστήρια, φταίνε οι δικαστές ή η πολιτεία;

5.- Εγκυρότατοι νομικοί κύκλοι υποστηρίζουν πως υπάρχει πρόβλημα με την πληθώρα γυναικών δικαστών και με την αντιμετώπιση σοβαρών υποθέσεων με τρόπο απομονωμένο από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο ακούγεται ολοένα και περισσότερο από δικηγόρους. Προβληματίζονται, δε, βαθύτατα.

Υπάρχουν πολλά ζητήματα με τα οποία μπορεί να ασχοληθεί ο Υπουργός Δικαιοσύνης. Ας τα αντιμετωπίσει. Και ας μην προσπαθεί να μεταθέσει την αδυναμία του να τα λύσει σε  δημόσια αντιδικία με την ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Το κακό που προξενεί είναι τεράστιο.

Η Ελλάδα και η Κύπρος στα πλαίσια της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Από
anixneuseis
-
0

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Μια συνοπτική κωδικοποίηση του προβλήματος.

Ι. Η Νοτιοανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή

  1. Στον προαναφερόμενο χώρο, όπως και στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση είναι η σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.
  2. Η σύγκρουση αυτή αφορά τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.
  3. Διαρκής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς για την συσσώρευση πλούτου.
  4. Ο κουρδικός παράγοντας, με την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Κούρδων, παίζει καθοριστικό ρόλο στις διενέξεις της Μέσης Ανατολής και αποτελεί τον καταλύτη.
  5. Ο στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ, των ΗΠΑ, του εβραϊκού λόμπυ με μια φράση, είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι απειλούν με τους αγώνες τους για την δημιουργία κουρδικού κράτους σε βάθος χρόνου, έμμεσα ή άμεσα, τέσσερα κράτη της περιοχής: Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία, όλα εχθρικά διακείμενα προς το Ισραήλ, γιατί έχουν όλα δυναμικές κουρδικές μειονότητες.
  6. Και τα τέσσερα αυτά κράτη είναι υποχρεωμένα να συνασπιστούν απέναντι στον συγκεκριμένο κίνδυνο από μέρους των Κούρδων και των στρατηγικών συμμάχων τους, Ισραηλινών και Αμερικανών.
  7. Το Ισραήλ δεν έχει καμία άλλη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τα αραβικά κράτη που την περιβάλλουν, παρά με την συμμαχία των Κούρδων και την στήριξη της Δύσης. Το ίδιο ισχύει και για τους Κούρδους, οι οποίοι χρειάζονται την στήριξή τους από το Ισραήλ και την Δύση, κυρίως τις ΗΠΑ και φυσικά το εβραϊκό λόμπυ.
  8. Η μόνη διέξοδος του Ισραήλ προς την Δύση και την αποφυγή αποκλεισμού της από ισλαμικά κράτη της περιοχής, από την οποία εξαρτάται η ύπαρξή της, είναι η Κύπρος και η Ελλάδα.
  9. Από την άλλη μεριά η Τουρκία συγκεκριμένα για να επιβιώσει και αποφύγει τον διαμελισμό της από τους Κούρδους έχει ως μόνη πιθανή δυνατότητα να αναπτυχθεί σε μεγάλη περιφερειακή πυρηνική δύναμη, ανεξάρτητη από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μην διαλυθεί.
  10. Η Τουρκία για να πετύχει αυτήν την δυνατότητα ανεξαρτησίας την μόνη διέξοδο που της απομένει είναι να στραφεί προς τις δύο άλλες παγκόσμιες δυνάμεις του πολυπολικού κόσμου, Ρωσία πρωταρχικά και Κίνα κατά δεύτερο λόγο και φυσικά τους συμμάχους των ανωτέρω δύο παγκόσμιων δυνάμεων, για να διαφυλάξει, ει δυνατόν, την εδαφική της ακεραιότητα.
  11. Ο Ερντογάν για να πετύχει τον στόχο του αυτόν επέλεξε να αναγορεύσει τον εαυτό του σε απόλυτο δικτάτορα στο εσωτερικό, κατά τα πρότυπα του Στάλιν και του Χίτλερ και άλλων δικτατόρων, εξαφανίζοντας στο εσωτερικό μέτωπο, κάθε πιθανή αντίσταση με κάθε κόστος στην στρατηγική του αυτή. Η στρατηγική αυτή απέναντι στον κίνδυνο διαμελισμού της Τουρκίας είναι μονόδρομος.

 

ΙΙ. Ο ρόλος της Ελλάδας και της Κύπρου στο γεωστρατηγικό περιβάλλον της περιοχής

 

  1. «Οι άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» στην Δύση και κυρίως πέραν του Ατλαντικού, επέλεξαν με την συμπαράσταση των συμμάχων τους και κυρίως της Γερμανίας να αποδυναμώσουν οικονομικά την Ελλάδα κατά τέτοιον τρόπο και σε τέτοιο βαθμό, ώστε ποτέ να μην είναι σε θέση η Ελλάδα να προσεγγίσει την Ρωσία, που αποτελεί τον θανάσιμο αντίπαλο της Δύσης, αλλά να εξαρτάται άμεσα από τις ΗΠΑ και τους συμμάχουν στο ΝΑΤΟ, ως προτεκτοράτο τους. Οι αποδείξεις περί αυτού είναι πέραν από οφθαλμοφανείς.
  2. Για τον ρόλο αυτόν ανέδειξαν κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, για να μην πάμε και στο απώτερο παρελθόν, κυβερνήσεις υποτακτικές στα σχέδιά τους, συμμαχώντας με την ντόπια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Τον ρόλο αυτόν έπαιξαν απαξάπαντες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και φυσικά και η σημερινή, διαπλεκόμενες για να μείνουν στην εξουσία με το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο.
  3. Κάτω από τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα της περιοχής, όπως εξετέθησαν ανωτέρω, η Ελλάδα για την Δύση αποτελεί αποφασιστικό γεωστρατηγικό παράγοντα, κυρίως όσον αφορά την σύνδεση Ισραήλ προς την Δύση σε όλα τα επίπεδα.
  4. Το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπυ, λόγω εξάρτησης της Ελλάδας από τα κέντρα της Δύσης, θα επιβάλουν την συμμαχία τους με την Ελλάδα και την Κύπρο, ανεξάρτητα από την θέληση των ελληνικών κυβερνήσεων, τις οποίες ούτως ή άλλως ανέδειξαν και ελέγχουν.
  5. Εφόσον η Τουρκία ακολουθήσει την προαναφερόμενη εξωτερική πολιτική που χαράσσει ο Ερντογάν, το χάσμα ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία θα βαθαίνει συνεχώς, γεγονός που δημιουργεί για την Ελλάδα τελείως διαφορετικά γεωστρατηγικά δεδομένα από παλιά, όταν το Ισραήλ και η Τουρκία συμμαχούσαν κατά της Ελλάδας.
  6. Αν η Ελλάδα και η Κύπρος είχε την δυνατότητα να ακολουθήσει μιαν ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική που θα εξυπηρετούσε τα δικά της πρωταρχικά εθνικά συμφέροντα, τότε οι δυνατότητες λόγω της συγκυρίας και πολύ μεγάλες θα ήταν και πολύ ευνοϊκές. Στα πλαίσια αυτά απαραίτητες θα ήταν ισότιμες και αμοιβαίες συμμαχίες.
  7. Εξαρτάται φυσικά από τις ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές γεωστρατηγικές συνθήκες της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Όμως οι κυβερνήσεις της Ελλάδας ήταν πάντοτε, εκτός από την περίπτωση της κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια και ορισμένων μικρών εξαιρέσεων ετεροκαθοριζόμενη και ετεροπροσδιοριζόμενοι. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα ελληνικά κόμματα αλληθώριζαν άλλα προς την Δύση και άλλα την Ανατολήν. Ποτέ δεν ήταν αυτοπροσδιοριζόμενα και αυτόφωτα.
  8. Το θέμα της Ελλάδας και της Κύπρου συνεπώς είναι πρωταρχικά και κυρίαρχα θέμα εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας και όχι πρωταρχικά οικονομικό. Απ’ αυτές τις δύο προϋποθέσεις εξαρτώνται οι πάντες και τα πάντα.
  9. Συνεπώς η δημιουργία ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, για την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας είναι εκ των ων ου άνευ προϋποθέσεων. Απ’ αυτές τις προϋποθέσεις εξαρτώνται όλοι οι άλλοι παράγοντες δυνατότητας διεξόδου από τα αδιέξοδα για την επιβίωση και την σωτηρία της πατρίδας μας.

 

 

 

1...2,8892,8902,891...3,027Σελίδα 2,890 από 3,027