Finishing the Job in the Western Balkans

Από

February 1, 2018

Jan 31, 2018 GUY VERHOFSTADT

Western Balkan countries have made significant progress since the 1990s, when ethnic violence tore the region apart and necessitated an international intervention. But that progress is fragile, and could easily be reversed without a renewed push to put these countries on the road to European Union membership.

BRUSSELS – On January 16, representatives of Serbia and Kosovo met in Brussels for confidence-building talks. But, on that same day, the Kosovo Serb minority leader Oliver Ivanović was shot dead in the Serb-administered section of Mitrovica, in Northern Kosovo, and the talks were called off.

Since the end of the Kosovo War in 1999, the Western Balkans have made much progress in facing down the nationalist and reactionary forces that gave rise to that brutal ethnic conflict. But Ivanović’s assassination, most likely at the hands of criminal gangs that have been allowed to prosper in Northern Kosovo, now threatens to throw fuel on a still-smoldering fire. The region’s nationalist ghosts are being roused from their slumber.

Western Balkan countries are struggling to confront many other challenges as well. Corruption is rife, owing to organized-crime networks that grew out of the communist-era security apparatus. The influence of the United States in the region is declining, even as Russia becomes more revanchist. And, for most of the region’s countries, a big question mark hovers over the path to European Union accession.

That needs to change. Macedonia (provisionally known as the former Yugoslav Republic of Macedonia, or FYROM) has been a candidate for EU membership since 2005, yet accession negotiations have not gotten off the ground. Greece has always promised to veto Macedonian membership, owing to a dispute over the country’s name. And the country itself has long been split over domestic issues concerning corruption, abuse of power, and ethnic minorities.

Still, there is reason for hope. At the World Economic Forum’s annual meeting in Davos, Switzerland, this year, Macedonian Prime Minister Zoran Zaev met with Greek Prime Minister Alexis Tsipras and agreed to rename his country’s largest airport. Its current name, commemorating Alexander the Great, has long irked the Greeks.

For its part, Montenegro was accepted as a NATO member in June 2017. But it has also had to deal with increasing Russian influence, including an alleged plot to topple the current government. Montenegro, along with Serbia, has begun the EU accession process, but it still has a long way to go. Of the 35 chapters of EU law that must be negotiated, Montenegro has opened 30 and provisionally closed three. Serbia, meanwhile, has opened twelve and provisionally closed two.

Many other countries remain blocked altogether, either by vetoes from within the EU, or by domestic hurdles. Bosnia and Herzegovina, for example, is still wrestling with the constraints of the Dayton peace accords. And Milorad Dodik, the Kremlin-backed leader of its constituent Serb Republic, Republika Srpska, has been toying with the idea of a referendum on independence.

Russia clearly has an interest in discouraging Western Balkan countries from pursuing NATO and EU membership, which is all the more reason for the EU to step up its engagement in the region. To that end, EU Commission President Jean-Claude Juncker, in his “State of the Union” address last September, called for a “credible enlargement perspective” for the region. And in February, the European Commission plans to adopt a new “Enlargement Strategy,” which will set a target date of 2025 for the accession of Serbia and Montenegro.

But if such a strategy is to succeed, it will have to be accompanied by European-led reforms in the Western Balkans that align those countries more closely with EU membership requirements. Moreover, the EU must make clear that accession ultimately will be based on merit, and that target dates are aspirational, not binding. As the accession of Romania and Bulgaria showed, when arbitrary target dates are accorded too much weight, they can be counterproductive, because they weaken the incentives for meaningful reform.

The EU’s Enlargement Strategy will require support from individual EU member states, which should be reminded that failure to keep the Western Balkans within the European fold could result in a return to the bloodshed of the 1990s, or worse. It will also demand support from European partners and allies – particularly the US – which should be reminded of the geopolitical importance of avoiding such an outcome.

As for the region itself, political elites will need to be motivated to pursue necessary reforms, rather than putting their own economic interests first. The highest priority should be judicial reforms, which will help these societies internalize the rule of law, and regional reconciliation, without which there can be no progress toward accession. Beyond these fundamental imperatives, the region will also need massive investments in transportation and communications infrastructure, to connect it to the rest of Europe, rather than to China and Russia, as has been the trend in recent years.

The alternative to European engagement in the Western Balkans is rising nationalism and a possible return to violent conflict. The EU must do everything in its power to forestall that scenario.

GUY VERHOFSTADT

Writing for PS since 2011

Guy Verhofstadt, a former Belgian prime minister, is President of the Alliance of Liberals and Democrats for Europe Group (ALDE) in the European Parliament and the author of Europe’s Last Chance: Why the European States Must Form a More Perfect Union.

https://www.project-syndicate.org/commentary/western-balkans-eu-expansion-by-guy-verhofstadt-2018-01

Will Greece and Macedonia end their name dispute?

Από

anixneuseis

February 1, 2018

by Dimitar Bechev

25 Jan 2018

A Greek man protests the use of the name "Macedonia" by Greece's northern neighbour in Thessaloniki on January 21 [Reuters/Alexandros Avramidis] — A Greek man protests the use of the name “Macedonia” by Greece’s northern neighbour in Thessaloniki on January 21 [Reuters/Alexandros Avramidis]

January 21 could have been just another laid-back Sunday in Thessaloniki, Greece’s uncrowned “co-capital”. Except that it wasn’t. Starting from the morning hours, throngs waving the white-and-blue national flags poured into the city’s waterfront.Horsemen in folk attire joined in, said to have made the journey all the way from the island of Crete to take part in the “Macedonia is Greek” rally . There were moustachioed impersonators of Pavlos Melas, the celebrated Greek fighter chief from the early 20th century, along with those masquerading as soldiers from the army of the Ancient Kingdom of Macedon.

By the early afternoon, at least 50,000 people had gathered in front of the Alexander the Great monument overlooking the Aegean Sea. The multitude continued to parade across town throughout the day to have their message heard: Macedonia remains a treasured piece of Greek national heritage, not to be shared with the Slav parvenus north of the border.

It was a blast from the past. On February 14, 1992, one million people, 10 percent of the entire population of Greece, marched in Thessaloniki in defence of brand Macedonia. Back then, Greece ended up imposing an economic blockade on its fragile neighbour, which was desperately trying to stay away from the war raging in other parts of former Yugoslavia at the time.

Todayو things seem much calmer. Greece is the third largest investor in the Republic of Macedonia after the Netherlands and Austria. People travel freely across the border in order to vacation, shop or work.

But the “name dispute” is once again on everyone’s lips, in both Greece and the Republic of Macedonia, or, if you will, “the Former Yugoslav Republic of Macedonia”, the interim name the UN assigned the state in 1993, which Greece is religiously sticking to.

As a fresh round of talks looms, mediated by UN envoy Matthew Nimetz, the go-between on the issue since 1994, politicians and talking heads on both sides have been mulling and breaking spears over the putative compromise. The stakes are high: Macedonia’s accession to NATO, blocked by Greece in April 2008, and the start of its membership negotiations with the EU.

The good news is that a compromise is now within grasp. Athens and Skopje have as good an opportunity as ever to agree on a mutually acceptable name and move on. For nearly a decade, both parties to the dispute have lived comfortably with the impasse.

In the Republic of Macedonia, Prime Minister Nikola Gruevski made use of isolation from the West to strengthen his grip on power, dish out benefits to political and business cronies, and refashion Skopje’s city centre as a nationalist theme park, featuring a humongous statue of Alexander mounted upon a water fountain, a vast triumphal arch (“Porta Makedonija”) and a string of neoclassical buildings. Greece, for its part, focused on its mother of all economic crises, and had no pressing reason to accommodate its rogue neighbour.

But things have changed since then. Gruevski’s downfall, after a two-year long political crisis triggered by revelations of high-profile corruption, elections rigging and obstruction of justice, raised hopes for a new opening. The new government, led by Social Democratic Union’s Zoran Zaev and inaugurated in May 2017, wants a settlement in order to shepherd Macedonia into NATO and the EU. So do Foreign Minister Nikola Dimitrov, one-time chief negotiator with Greece, and the ethnic Albanian coalition partners whose support brought Zaev to power.

They have no axe to grind with Greece. “We are committed to finding a solution in these six months,” declared Deputy Prime Minister Bujar Osmani from Athens on January 9. In the name of Euro-Atlantic integration, the new government signed a long-delayed friendship treaty with Bulgaria, which was recently ratified .

NATO and the EU are clearly supportive. Along with Croatia, Macedonia was a frontrunner to join both entities in the early and mid-2000s. Its accession to Western clubs would be a testament that it is still Brussels, rather than Moscow, Beijing or anybody else, calling the shots in the Balkans. NATO’s Secretary General Jens Stoltenberg visited Skopje on January 18 and 19 to reassure his hosts. “I encourage you to continue on the path of reform. We want you to succeed,” Stoltenberg said.

Yet, neither the EU nor NATO can intervene as impartial mediators, since Greece is a member of both organisations. The theory that “great powers” could corner Athens into giving ground carries no water.

So the question is whether Athens is prepared to play a constructive role.

The answer is a qualified “yes” . For all his flaws, Alexis Tsipras is no foreign policy hawk, nor is Foreign Minister Nikos Kotzias. His stance, as those of previous governments, is: the name “Macedonia” cannot be anyone’s exclusive property, as the historic region by the same name is divided into three countries, Greece, the Republic of Macedonia and Bulgaria.

So Skopje should choose a qualifier – New, Northern, Upper, Vardar, etc Macedonia – to draw a distinction with the Greek province of Macedonia, which accounts for 52 percent of the region. And Greece insists that the new name should be used in all international dealings (“erga omnes”), rather than in bilateral affairs.

Tsipras faces a Herculean task at home. He needs to turn around hostile public opinion . He also needs to convince his junior coalition partner, Independent Greeks (ANEL), whose trademark is virulent populist nationalism. Its leader, Panos Kammenos, proposed that Skopje should settle for “Central Balkan Republic” or even ” Vardarska” (an adjective which carries no meaning on its own).

What is happening in Macedonia?

by Dimitar Bechev

The Thessaloniki rally does not bode well for Tsipras’s success. All of ANEL’s MPs from Northern Greece, along with their colleagues from the main opposition party, the centre-right New Democracy, turned up, together with the city’s Orthodox metropolitan Anthimos and scores of local clergy (though the Orthodox Church, as a whole, declared neutrality).

“Demonstrate, my brothers, for Macedonia … Skopje will never be accepted with the name Macedonia by the people’s conscience,” Anthimos said in his sermon. “If we only shut [access] to the port [of Thessaloniki], they’re dead the following week.”

Needless to say, the far-right Golden Dawn made their presence known, too. The hard left is singing from the same song sheet. Even legendary composer Mikis Theodorakis (known for “Zorba the Greek”) has been militating against Tsipras.

The voices of reason, meanwhile, are at risk of being swept aside. “The problem is that people think that the Republic of Macedonia will take away our identity. No one is doing it, they are no threat to us. People are ill-informed,” the outspoken mayor of Thessaloniki Yannis Boutaris vented his frustration in an interview with a Bulgarian TV channel after the rally . In a gesture of goodwill, Boutaris had hosted Macedonia’s Prime Minister Zaev in Thessaloniki on New Year’s Eve.

The upheaval in Greece threatens to set off an outpour of anger in Skopje. A scandal is already brewing, spurred by a spin on the otherwise measured and constructive interviewTsipras gave to Greek newspaper Ethnos (The Nation). In advance to publishing the piece this Sunday, the Athens daily ran the following blurb: “Tsipras: A Macedonian nation never existed”. It was a classical manipulation. The editors conveniently dropped the sentence’s ending: “… in ancient times, as there was not a nation of Athenians or Spartans.”

For the time being, Zaev is not feeling the heat. The country’s leading opposition party VMRO-DPMNE’s newly elected leader Hristijan Mickoski is not rocking the boat. However, tensions might resurface anew.

In a parallel story, President Gjorge Ivanov, a Gruevski loyalist, recently vetoed new legislation that would make Albanian the second official language throughout the country. In the meantime, VMRO-DPMNE refused to back the bilateral friendship treaty with Bulgaria in parliament (Bulgarian legislators voted unanimously in favour, by contrast). If Zaev’s EU/NATO aspirations crash, stability in the Balkan state will come under strain once again.

But the news that came from the January 24 meeting between Zaev and Tsipras in Davos is positive. In a gesture of goodwill to Greece, Macedonia agreed that Skopje airport and a highway will no longer be named “Alexander the Great”. Greece, in turn, unblocked the implementation of Macedonia’s EU association agreement. A new border crossing is to open in the Prespa Lake region.

Tsipras and Zaev are having their make-or-break moment. If they succeed in making use of the window of opportunity and secure a compromise, the gain will be for everyone: Greece, Macedonia, the Balkans and the West. If they fail, however, it will be ordinary Macedonian citizens paying the price.

The views expressed in this article are the author’s own and do not necessarily reflect Al Jazeera’s editorial stance.

ABOUT THE AUTHOR

Dimitar Bechev

Dimitar Bechev is a Nonresident Senior Fellow at the Atlantic Council.

@ dimitarbechev

http://www.aljazeera.com/indepth/opinion/greece-macedonia-dispute-180124111124832.html

Μια συνολική προσέγγιση του ζητήματος του ονόματος των Σκοπίων

Από

anixneuseis

January 31, 2018

Ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης αναλύει όλες τις πτυχές του θέματος. 30 Ιανουαρίου 2018

Ας εξετάσομε πρωτίστως κάποιες επιχειρηματολογικές αφηγήσεις του δημοσίου διαλόγου σχετικά με το «συνετόν» του συμβιβασμού των Αθηνών εις μίαν ονομασία σύνθετη εμπεριέχουσα τον όρον «Μακεδονία». Η υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων είναι πρωτίστως και ουσιαστικώς κρίσιμη, για τους εξής λόγους:

1) Ο όρος «Μακεδονία» per se αποτελεί τον κατ’ εξοχήν φορέα του σκοπιανού δήθεν αλυτρωτισμού. Εξ αυτού και μόνον θα χαλκευθεί η νομιμοποίησις της ανυπάρκτου εθνικώς «μακεδονικής ταυτότητος», ανυπάρκτου γλωσσολογικώς «μακεδονικής γλώσσης» και φυσικά της ανυπάρκτου νομοκανονολογικώς «ορθοδόξου μακεδονικής εκκλησίας».

2) Τα ζητήματα της απαλοιφής από το Σύνταγμα των Σκοπίων των δήθεν «αλυτρωτικών» επιταγών του, δια της απαλοιφής των αντιστοίχων άρθρων, δεν αποτελούν, κατά κανένα τρόπο, εξασφάλιση για την ελληνική πλευρά. Ασφαλώς ένα κράτος έχει το απόλυτον δικαίωμα να δημιουργεί, αλλά και να αναθεωρεί τον συνταγματικό του χάρτη κατά: i) τα εθνικά του συμφέροντα, ii) τα ιδεολογικά του ζητούμενα και iii) τα πολιτικά και iv) τα γεωστρατηγικά του προτάγματα, όπως αυτό τα αξιολογεί. Εάν, συνεπώς, το σκοπιανό πολυεθνοτικό (αλβανο-σλαβο-ρομανικό) μόρφωμα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ με σύνθετη ονομασία εμπεριέχουσα τον όρο «Μακεδονία» δεν θα έχει κανένα λόγο να μην τροποποιήσει εκ νέου το Σύνταγμά του προς την προϋπάρξασα δήθεν «αλυτρωτική» κατεύθυνση. Είναι λοιπόν φενάκη η διατυμπανιζομένη, από τους υποστηρικτές της υπάρξεως του όρου «μακεδονία» στην «λύση» του ονοματολογικού, «διασφάλιση του αποκλεισμού των αλυτρωτικών διατάξεων από το νέο Σύνταγμα των Σκοπίων».

Έχει εισέτι υποστηριχθεί ότι εάν δεν καταλήξομε σε «σύνθετη ονομασία» (…με τον όρο «-μακεδονία» άραγε εννοούν οι υποστηρίζοντες «λυσιν»;) τότε δεν θα υπάρξει «λύσις». Μα, αυτό ποιόν απειλεί; Την Ελλάδα ή τα Σκόπια τα οποία επείγονται να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ? Ας λάβουμε επίσης υπόψη την προ εβδομάδος προειδοποίηση του ΓΓ/ΝΑΤΟ κου Στόλτενμπεργκ προς την Σκοπιανή κυβέρνηση, η οποία αποκλείει την εισδοχή του κρατιδίου εις το ΝΑΤΟ με την συνταγματική των ονομασία. Και αυτά συμβαίνουν ενώ τα Σκόπια απαιτούν τον σφετερισμό της εθνικής ελληνικής ταυτότητος, της ελληνικής αυτοσυνειδησίας και της ελληνικής ιστορίας και μάλιστα με την επίσημη συναίνεση της…Ελλάδος; Και μας προτείνουν…«καθρεφτάκια και χάντρες για ιθαγενείς» προσφέροντάς μας την αλλαγή της ονομασίας του… αεροδρομίου των και κάποιων… οδών της πρωτευούσης των; Ο κος Μητσοτάκης είχε απόλυτο δίκαιο όταν ανέφερε προχθές ότι : «δεν θα διακινδυνεύσω τον διχασμό των Ελλήνων για να διαφυλάξω την ενότητα των Σκοπιανών». Μόνο που θα πρέπει να προχωρήσει θαρραλέα και στην αποκήρυξη του όρου «Μακεδονία» από την προερχομένη εκ του, επικινδύνως συγχροτιζομένου μετά του κου Σόρος και παταγωδώς αποτυχόντος επί 25ετίαν, «διαμεσολαβητού» του ΟΗΕ και να απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση και αντικατάστασή του. Τότε θα ευεργετούσε πρωτίστως το έθνος μας και τα καλώς νοούμενα συμφέροντα του πολυεθνοτικού κρατιδίου των Σκοπίων και δευτερευόντως την μεγάλη παράταξη της οποίας επιδιώκει να ηγηθεί. Υπό το κράτος της εκφράσεως της λαϊκής βουλήσεως από το Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης αλλά και του επομένου των Αθηνών, εις το Σύνταγμα, στις 4 Φεβρουαρίου, είναι αδύνατον η «μυστική διπλωματία» των Αθηνών να επιτρέψει εις τα πολιτικά κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου να «αυτοκτονήσουν» πολιτικώς. Άρα «λύσις» του προαναφερθέντος τύπου δεν νομίζω ότι θα υπάρξει.

Γιατί προτείνω ως ονομασία το « Κεντροβαλκανική Δημοκρατία».

Επιμένω εδώ και πολύ καιρό, στην σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και erga omnes, «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία», διότι όλες οι άλλες δεν ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα, πράγμα που θα καταλήξει προϊόντος του χρόνου, όχι μόνον εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, αλλά και εις βάρος των κρατικών συμφερόντων και του ιδίου του κρατιδίου των Σκοπίων! Και αυτό διότι οι ισορροπίες στην Βαλκανική, από τούδε και εις το εξής, θα είναι άκρως επισφαλείς με πρώτα θύματα, εκείνα τα πολυεθνικά μορφώματα τα οποία δεν έχουν και δεν μπορούν να αποδείξουν βαθύτατες εθνικές ταυτότητες οι οποίες να αποτελούν κοινή εθνική συνείδηση και πεποίθηση του μωσαϊκού των λαών που τα συνιστούν. Επίσης η ονομασία «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία» δεν διαγράφει ούτε καταπνίγει κάποια εθνοπολιτισμική ή γλωσσική ταυτότητα των συνιστωσών εθνοτήτων του κρατιδίου. Εις τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κεντροβαλκανίων πολιτών, η κάθε εθνότης θα μπορεί να αναφέρει την ταυτότητά της: Π.χ. ο εθνοτικώς αλβανογενής, θα μπορεί να αναφέρει:«Εθνικότης αλβανική», ο εθνοτικώς σλαύος αντιστοίχως: «Εθνικότης σλαυϊκή», ο εθνοτικώς έλλην: «Εθνικότης ελληνική», κ.τ.λ. Επίσης το ίδιο το ΝΑΤΟ θα ήτο απολύτως ικανοποιημένο όταν εις τον κατάλογον των μελών του εγένετο εμφανές δια της ονομασίας αυτής, ότι ασκεί επιρροήν εις την κεντρική βαλκανική! Άρα, όλοι θα ήσαν ικανοποιημένοι!

Ποιοι στηρίζουν την Σκοπιανή ονοματολογική εμμονή και γιατί.

Τα ερείσματα των Σκοπίων ανήκουν πρωτίστως σε κύκλους Γερμανικής και δευτερευόντως Ιταλικής προελεύσεως και εμπνεύσεως για λόγους οι οποίοι έγιναν σαφείς από εδαφικής απόψεως ήδη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αμέσως μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαυΐας στην Γερμανία ιδρύθησαν ισχυρώς χρηματοδοτούμενα «ερευνητικά κέντρα» τα οποία εστόχευαν τον, ναζιστικής εμπνεύσεως, πολυτεμαχισμό και την διάλυση της Βαλκανικής στη “βιολογική βάση” του (φανταστικού) DNA των εθνοτήτων τις οποίες εφρόντιζαν να ανακαλύψουν ως καταπιεζόμενες! Ένα λαμπρό παράδειγμα αποτελεί και το «Ευρωπαϊκό Κέντρο Μειονοτήτων», ιδρυθέν το 1996, και προσωπικότητες όπως ο τότε διευθυντής του, και μετέπειτα «γενικός πρόξενος» στο, μη ανεγνωρισμένο ως κράτος, Κόσσοβο (!) κος Στέφαν Τραίμπστ. Τον κο Στέφαν Τραίμπστ τον γνώρισα προσωπικά σε πρόσφατη ερευνητική συνεργασία του Εργαστηρίου Γεωπολιτικής το οποίον διευθύνω στο ΕΚΠΑ με το Πανεπιστήμιο της Λειψίας στο πλαίσιο προγράμματος διευθυνομένου από το DAAD. Οι αντιεπιστημονικές θέσεις του σχετικά με την περιοχή μας και την Ελλάδα μου έκαναν ιδιαιτέρα εντύπωση και έψαξα σχετικώς με την δράση του. Μεταξύ αυτών που ανεκάλυψα ήταν ότι διηύθυνε το ανωτέρω γερμανικό «Ευρωπαϊκό Κέντρο Μειονοτήτων». Ο εν λόγω κος Τραίμπστ, σε διάλεξή του σε Συμπόσιο του Ιδρύματος Καρλ Φρίντριχ φον Ζίμενς (Ναί! Του γερμανού βιομηχάνου και “ευπατρίδη” ο οποίος πέραν της λοιπής στενής συνεργασίας του με το Ναζιστικό Ράϊχ ήτο και ο κατασκευαστής των κρεματορίων του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος των ναζιστικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως) η οποία εδόθη εις το Μόναχο, περί των «προβλημάτων των εθνοτήτων» και τις «περιφέρειες» στην Κεντρο-Ανατολική Ευρώπη, δημοσιευθείσα στη λίαν «έγκυρη» επιστημονική επιθεώρηση «Südosteuropa» τ. 7-8/1992, ανέφερε τα εξής: «Στον μόλις το 1912 εξελληνισθέντα Βορρά (sic!) θα είναι, άραγε, οι εναπομείναντες Νοτιοσλαύοι ή οι Τούρκοι, οι εκεί διαβιούντες Πομάκοι ή οι Αρωμούνοι, οι Μεγλενοί, οι Αλβανοί, οι Σαρακατσάνοι, οι Σεφαρδείμ, οι Ρώμα, οι Γύφτοι ή οι Γιουρούκοι – ή ποιοι άλλοι – εκείνοι που πρώτοι θα αξιώσουν τα μειονοτικά τους δικαιώματα – ως προστάδιο της ιδίας κρατικής υπάρξεώς τους ή της ενώσεως με ένα εκ των γειτονικών κρατών;» H καταγραφή 282 (!) εθνοτικών ομάδων από αυτά τα γερμανικά «ειδικά ερευνητικά κέντρα» αποτελεί στόχευση η οποία υπαγορεύεται εδώ και 100 χρόνια από την από την ανάγκη του γερμανικού (και, εν τω μεταξύ, του εταιρικού του ευρωπαϊκού) Κεφαλαίου να δημιουργήσει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις που θα του επιτρέψουν να ανταγωνιστεί επιτυχώς, κατά τον 21^ο αιώνα, το αμερικανικό Κεφάλαιο, το οποίο επίσης βαδίζει με αργά βήματα προς την περιχαράκωσή του δικού του στρατοπέδου, από την Αλάσκα μέχρι την Λατινική Αμερική.

Το μήνυμα του Συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης, μία εβδομάδα μετά.

Το Συλλαλητήριο αυτό, έκαμε σαφές ότι ο ελληνικός Λαός αντιλαμβάνεται ότι σε καμμία περίπτωση δεν παγιδεύεται ούτε και θυσιάζει την συνολική εθνική του μνήμη, ενότητα και ταυτότητα στο βωμό των ανωτέρω συμφερόντων. Διότι είναι διαυγέστατος ο μηχανισμός της μοριοποιήσεως και κατόπιν πολτοποιήσεως των εθνικών ταυτοτήτων που χρησιμοποιείται από τα κέντρα αυτά: όπου το εθνικό συναίσθημα έχει υποχωρήσει, βαλλόμενο τόσον από τον διεθνιστικό κεφαλαιοκρατικό κοσμοπολιτισμό όσον και από έναν διεστραφέντα «νεοφιλελεύθερο διεθνισμό» μιας εξίσου νεοφιλελεύθερης, υποτιθέμενης «Αριστεράς», οι άνθρωποι καταφεύγουν στο άμεσο και εγγύτερον: στην τοπική κοινότητα ή περιφέρεια, όπου διασώζονται ακόμη κάποια στοιχεία -ας είναι και μια διάλεκτος- που θα μπορούσαν να διακρίνουν «εμάς» από τους «άλλους». Οπότε η τοπική ιδιαιτερότητα ανακηρύσσεται σε «εθνοτική / μειονοτική ταυτότητα» και ανάγεται από τους απελπισμένους στον Ωκεανό της «Νέας Τάξεως» και της «παγκοσμιοποιημένης οικονομίας» σε σανίδα σωτηρίας. Και ο λυσιτελέστερος, λιγότερο «επώδυνος» και ηθικώς λιγότερο μεμπτός τρόπος αποσταθεροποιήσεως της Ευρώπης των μη-γερμανικών κρατών, προς όφελος του «Νέου Βερολίνου», είναι σήμερα το υπονομευτικό παίγνιο με τις τεχνητές ή/και πραγματικές «εθνοτικές» αλλά και «γλωσσικές μειονότητες», όπου π.χ η ομηρική ελληνική κυπριακή ή ποντιακή ή κρητική διάλεκτος θα παρουσιασθεί από τα διεθνή αυτά «Κέντρα» κάποια στιγμή, ως «εθνοτική γλώσσα». Γι αυτόν τον λόγο και πρέπει να απωλέσει ο Έλληνας την γνώση της συνέχειας της Γλώσσας του από την Αρχαία Ελληνική στην Βυζαντινή, την μεταβυζαντινή και τέλος την νεοελληνική σε όλες της τις μορφές. Γι’ αυτό και τα Αρχαία Ελληνικά πρέπει να θεωρηθούν «νεκρή γλώσσα» και να μην διδάσκονται, προϊόντως του χρόνου, εις ουδένα έλληνα μαθητή. Τέτοιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους έχουν ενταθεί, στη νέα περίοδο που διανύουμε διεθνώς μετά τις κοσμοϊστορικές αλλαγές των ετών 1989-92 (διάλυση της ΕΣΣΔ), οι προσπάθειες προς επαναχάραξη του χάρτη της Ευρώπης με γνώμονα τις «μειονότητες».

Ο ρόλος της Γερμανίας στην υπόθεση αυτή.

Ερανιζόμενος την σχετική πραγματολογία από τον ιστορικό Δρα Η. Ηλιόπουλο, δεινό μελετητή -μεταξύ άλλων- και του φαινομένου των γερμανικής εμπνεύσεως εθνοκρατικών αποσταθεροποιήσεων, έχω να τονίσω ότι η διαδικασία αυτή αποτελεί θεμελιώδη επιλογή των γερμανικών και των εταιρικών τους «ευρωπαϊκών ελίτ». Πρόκειται για επιλογή η οποία υποστηρίχθηκε από τους «οργανικούς-με-το-αζημίωτο-διανοουμένους» των Open Society Funds του κου Σόρος στις ημέρες μας, αλλά και την ιδεολογικο-πολιτική νομενκλατούρα των μηχανισμών [όπως το διαχρονικό «νεο-συντηρητικό» American Enterprise Institut (ιδρ. 1938, με σημαίνοντα μέλη όπως ο «φωτισθείς» πρώην τροτσιστής, Irving Kristol και άλλα της ιδίας ιδεολογικής τάσεως)] των Μπούς-Κλίντον-Ομπάμα. Μια επιλογή η οποία παρουσιάσθηκε ως «επιταγή των καιρών», αναπόφευκτη λόγω «παγκοσμιοποίησης», επιφέρει αυτονοήτως την τάχα ανεξήγητη και παράδοξη «έξαρση των εθνικισμών, των τοπικισμών και των θρησκευτικών φουνταμενταλισμών». Πρώτον διότι, προκειμένου να επιτύχει το ζωτικό στρατηγικό στόχο του, το διεθνές πανίσχυρο χρηματοπιστωτικό σύστημα του διεθνοποιηθέντος Κεφαλαίου οφείλει να διαγράψει πλέον το βεστφαλιανό Έθνος – Κράτος, το οποίο δρα ανασχετικώς ως προς τα συμφέροντά του, και δεύτερον διότι τα ευρέα κοινωνικά στρώματα που καλούνται να καταβάλουν το επαχθές τίμημα της «προσαρμογής» στην «άτεγκτη επιταγή» της «παγκοσμιοποίησης» αναζητούν ψυχολογική προστασία στο συναίσθημα του, εκ των πραγμάτων, σμυκρινθέντος σε επίπεδο εθνοτικής ομάδος, συναισθήματος του «Εμείς»! Η ανατροπή εδώ, ήλθε «απρόσμενα» από την άνοδο στην αμερικανική εξουσία του Προέδρου Τράμπ ο οποίος αντιτίθεται στην διεθνοποιητική και διεθνίζουσα κεφαλαιοκρατική αυτή τάση και στηρίζει την έννοια του έθνους κράτους, και μάλιστα από την ισχυρότατη θέση του Ενοίκου του Λευκού Οίκου. Ανάλογη και η βρετανική αντίσταση στην γερμανοποιούμενη Ευρώπη δια του Brexit. Σημεία των Καιρών, θα μου πείτε, όπως και «σημεία των αφυπνιζομένων Λαών», θα προσθέσω εγώ. Στο πλαίσιο αυτής της αφυπνίσεως των Λαών εντάσσω και το εν λόγω Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης των 700.000 ατόμων το οποίο «εξατμίσθηκε» από τους εθνικούς και ιδιωτικούς τηλεοπτικούς διαύλους ως μηδέποτε υπάρξαν!

Βαλκάνια και “εθνοτικοί” εθνικισμοί: μηχανισμοί αποστεθεροποιήσεως.

Η απάντησή μου είναι καταφατική. Ο απώτερος στόχος των γερμανικής εμπνεύσεως αποσταθεροποιήσεων, είναι και δεδομένος και ομολογημένος: Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, από τη Γαλλία και τη Βρετανία μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο, διαβιούν 101.412.000 «μειονοτικών» ατόμων, κατά την επίσημη εκτίμηση της «μετωπικής» νεοφασιστικής «Φεντεραλιστικής Ενώσεως Ευρωπαϊκών Εθνοφυλετικών Ομάδων». Αυτοί οι «καταπιεζόμενοι μειονοτικοί» έχουν «ιερό δικαίωμα» να προστατεύσουν την «εθνοτική / γλωσσική ταυτότητά τους», όπερ μεθερμηνεύεται από τους Γερμανούς «ειδήμονες» σεχορήγηση εκτεταμένης αυτονομίας. Τότε και μόνον τότε τους επιτρέπεται να παραμένουν π.χ. Γάλλοι πολίτες (ενώ είναι, κατά βάθος «Βουργουνδοί», «Νορμανδοί», «Οξιτανοί», κ.λ.π.) ή παραμένουν π.χ. Έλληνες (ενώ είναι, υποτίθεται, «Μακεδόνες», Βλάχοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Γιουρούκοι, Σαρακατσάνοι κ.λ.π.). Αν όμως υπάρξει κρίση στη σχέση της «εθνοτικής μειονότητος» με το κυρίαρχο Έθνος – Κράτος, τότε η «μειονότητα» έχει το «δικαίωμα αυτοδιαθέσεως» και αποσχίσεως, και διά της βίας ακόμη, σύμφωνα με τους «έγκυρους» Γερμανούς εμπειρογνώμονες.

Η θέση αυτή αναγορεύτηκε σε αρχή από τον τότε γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Χ. Σολάνα, έναν «φωτισθέντα» πρώην μαρξιστή. Εφ’ εξής, είπε, η προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων θα προηγείται του σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας των κρατών. Άρα, πυρίτιδα διατίθεται άφθονη, δοθέντος ότι οι αυτόκλητοι «προστάτες» των μειονοτήτων αναβιβάζουν σε …282 τις «εθνοτικές ομάδες» που δήθεν …ασφυκτιούν στα στενά σύνορα των 36 ευρωπαϊκών Εθνών – Κρατών. Η «Φεντεραλιστική Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοφυλετικών Ομάδων» εκπροσωπείται στο Συμβούλιο του ιδρυθέντος κατά τα τέλη του 1996, «Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτήτων» που εδρεύει στο Φλένσμπουργκ της Βορείου Γερμανίας και διευθύνεται από τον ίδιο «μακεδονολόγο» κο Στέφαν Τραιμπστ (StefanTroebst). Η ίδρυση τουαναβαθμισμένου επιτελικού κέντρου στο Φλένσμπουργκ, τρία χρόνια πρίν τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς του Μαρτίου του 1999 που σήμαναν την διάλυση της Γιουγκοσλαυΐας και την δημιουργία της FYROM, σηματοδοτεί μια ουσιαστική ποιοτική μεταβολή στον τρόπο εργασίας. Άλλωστε από την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπηέγινε η αρχή: Την διάλυση της παλαιάς Γιουγκοσλαβίας, διά της αποσχίσεως των Σλοβένων, των Κροατών, των Βοσνίων μουσουλμάνων και των «Μακεδόνων» των Σκοπίων, ακολουθεί η κατά μέτωπον επίθεση εναντίον της κυρίως Σερβίας, με τον επιτευχθέντα ακρωτηριασμό του Κοσσυφοπεδίου / Μετοχίου, της Βοϊβοδίνας (ουγγρική μειονότητα), του Σατζακίου (μουσουλμανική μειονότητα), αλλά και του Μαυροβουνίου το οποίο προ μηνών (2017) ενετάχθη εις το ΝΑΤΟ.

Έπεται δε η Θράκη, για την οποία τα «αρμόδια» γερμανικά ιδρύματα έχουν κάνει …προεργασία από ετών, ενώ ήδη οι επιφανείς τούρκοι επισκέπται μας (Τσαβούσογλου, Ερντογάν, κ.τ.λ.) φροντίζουν να μας το καταστήσουν απολύτως εμφανές και σαφές.

Αλλά υπάρχει και η Δυτική Ευρώπη! Ας δώσουμε και πάλι το λόγο στον διευθυντή του «Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτήτων» κ. Τραίμπστ: «Ναι μεν θα αφιερωθεί ιδιαιτέρα προσοχή στην Ανατολική Ευρώπη», λέει ο «ειδικός» που είχε αποσταλεί και ως παρατηρητής του γερμανικού ΥΠΕΞ στην «Μακεδονία» την περίοδο 1992-93, για να πλέξει κατά τα λεγόμενά του «ένα χονδρό δίκτυο ανεπισήμων γνωριμιών» (!). Είναι σαφές ότι όπισθεν του εντέχνως καθησυχαστικού όρου των γερμανικών αυτών κέντρων «προστασία των μειονοτήτων» υποκρύπτεται η προτεραιότητα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, προσλαμβάνουσα μάλιστα πανηπειρωτικές διαστάσεις και επιτάσσουσα την ενεργό παρέμβαση των Γερμανών «ειδικών» σε Ανατολή και Δύση για την αποσταθεροποίηση των μέχρι σήμερα ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών. Για του λόγου το αληθές: Αναφερόμενος στην «εθνοτική ταυτότητα» των κατοίκων της Νοτίου Γαλλίας ο Τραίμπστ δεν διστάζει να φανταστεί το ενδεχόμενο, κάποιες ανακαλυφθείσες υπό του ιδίου «μειονότητες» να θελήσουν να ιδρύσουν δικό τους εθνικό κράτος! Με την ψυχραιμία που οφείλει να διέπει έναν καλό Γερμανό επιστήμονα, ο διευθυντής του Κέντρου Μειονοτήτων παρατηρεί: «Το εάν, επί παραδείγματι (…) οι Οξιτανοί στη Νότιο Γαλλία θα καταθέσουν ένα εθνικό σχέδιο, θα οργανώσουν ένα εθνικό κίνημα και, εντέλει, θα αξιώσουν ένα δικό τους εθνικό κράτος, και ακόμη, το εάν θα πολεμήσουν γι’ αυτό ή όχι, αυτά είναι δύσκολα ερωτήματα, αλλά πάντως, σε μερικές περιπτώσεις επείγοντα». Ότι όλοι αυτοί –και 90 εκατομμύρια άλλοι «μειονοτικοί» από την Ισπανία και το Βέλγιο μέχρι την Ελλάδα και τη Βουλγαρία – έχουν το «δικαίωμα» της αποσχίσεως και διά της βίας ακόμη, εφόσον το κυρίαρχο κράτος δεν τους επιτρέψει να «προστατεύσουν» αρκούντως την «εθνοτική τους ταυτότητα», μπορεί μεν να μη συνάδει στο παραμικρό με τις θέσεις του ΟΗΕ, αν αποτελεί διακεκηρυγμένη πεποίθηση των «ειδικών»! H πρόσφατη περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου και της Καταλωνίας, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Προκειμένου, ο Γερμανός καθηγητής Τραιμπστ, τότε διευθυντής του Κέντρου Μειονοτήτων, να δικαιολογήσει την «αναγκαιότητα» ακόμη και «βιαίας μεταβολής των συνόρων», ανέφερε ως παράδειγμα το Κοσσυφοπέδιον, όπου αργότερα ορίσθηκε ως Πρόξενος της Γερμανίας. Η περίπτωση του οποίου, όμως, δεν είναι παρά μέρος του «Αλβανικού Ζητήματος», το οποίον Αλβανικόν Ζήτημα είναι, κατά τον διευθυντή του Ιδρύματος του Φλένσμπουργκ και κατά καιρούς «παρατηρητή» της γερμανικής κυβερνήσεως, στη «Μακεδονία», «το πλέον οξύ εθνοπολιτικό και εδαφικό πρόβλημα της Βαλκανικής». Ένα πρόβλημα βεβαίως που αφορά άμεσα και τηνΕλλάδα, στην βορειοδυτική γωνιά της οποίας ο Γερμανός αξιωματούχος έχει ανακαλύψει μαζί με την «έγκυρη» ημερήσια «SüddeutscheZeitung» του Μονάχου, το εβδομαδιαίο «Spiegel» και μια πλειάδα άλλων εντύπων «αλβανικές μειονότητες»! Το εβδομαδιαίο γερμανικό περιοδικό «Σπήγκελ» ανακάλυψε στην Ελλάδα «μειονότητες» Αλβανών (Β.Δ. Ελλάδα), «Μακεδόνων» (Φλώρινα), Βουλγάρων (Ανατολική Μακεδονία) και «Τούρκων / Πομάκων» (τους οποίους αναφέρει ως ένα σύνολο και τους …τοποθετεί μέχρι τον Έβρο, στα ελληνοτουρκικά σύνορα). Πάντως, ουδείς μπορεί να ψέξει τους Γερμανούς για …μεροληψία: έχει και ελληνική μειονότητα η …ελληνική Θράκη, που σημειώνεται με το γράμμα «G»! Στη λεζάντα του χάρτη που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 1999 οι Γερμανοί προστάτες των μειονοτήτων επεξηγούν ότι «επισήμως» και τα 10,5 εκατομμύρια κατοίκων της Ελλάδας είναι Έλληνες, εκτός μιας μουσουλμανικής μειονότητας 100.000 «Τούρκων». Πλην, οι Γερμανοί «γνωρίζουν» ότι «οι Βούλγαροι, οι Μακεδόνες (sic) κι οι Αλβανοί παραπονούνται για την πλήρη καταπίεση του πολιτισμού και της γλώσσας τους». Oι Γερμανοί «προστάτες» των «εθνοτικών μειονοτήτων θέλουν να αναστήσουν το αρχαϊκό μωσαϊκό των φυλών της εποχής πριν από τον Διαφωτισμό και την γέννηση του δημοκρατικού συνταγματικού νεοτερικού έθνους – κράτους. Και να μας γυρίσουν στον Μεσαίωνα, με το μεγάλο γερμανικό Ράιχ στο μέσον της ηπείρου και καμιά διακοσαριά «ανεξάρτητα» δουκάτα και πριγκηπάτα.

Εδώ ορισμένες από τις «μεγαλύτερες εθνοτικές ομάδες σε ευρωπαϊκή επισκόπηση» όπως τις κατέγραψε, την άνοιξη του 1992, η σύνταξη του «έγκυρου» περί τα μειονοτικά γερμανικού περιοδικού «Πογκρόμ» (που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Πνευματικού Κέντρου του Μονάχου «Γκαστάιγκ» αλλά και σε κάθε βιβλιοθήκη Ινστιτούτων Βαλκανολογίας, Πολιτικών Επιστημών κ.λ.π. καθώς και στα σοβαρά βιβλιοπωλεία). Κατά την αντίληψη των εν λόγω «φυλετικολατρών» αλλά κατά τα άλλα «αριστερών», Γερμανών, το έθνος είναι υπόθεση του DNA και μόνον! Εάν αυτό δεν είναι ναζισμός, τότε τί είναι;

Τα γονίδια, κατά τις ανωτέρω φυλετιστικές αντιλήψεις, και όχι η βούληση των πολιτών ή η ιστορική συνείδηση, είναι αυτά τα οποία καθορίζουν ένα έθνος. Έτσι, σύμφωνα με αυτην την βιολογιστική αντίληψη, κάθε Σέρβος, Έλληνας ή Γάλλος, ο οποίος εννοεί να νιώθει Σέρβος, Έλληνας ή Γάλλος, εάν κατά τύχην ή κατά φαντασίαν, η προπρογιαγιά του είχε συνευρεθεί με έναν…Οστρογότθο του Αλαρίχου, γίνεται αυτομάτως «Γερμανός μειονοτικός», ό,τι κι αν ο ίδιος δηλώνει! Ο βλαχόφωνος Έλληνας που κατέστη εθνικός ευεργέτης ή ο αρβανιτόφωνοςΈλληνας που θυσιάσθηκε για την ελευθερία της Ελλάδος δεν είναι κατά την βιολογιστική αντίληψη των Γερμανών «προοδευτικών» Έλληνας, αλλά …«Αρωμούνος» ο πρώτος και «Αλβανός» ο δεύτερος!

Το κατά την γνώμη μου περιεχόμενο της αναμείξεως των ΗΠΑ υπό τις νέες διεθνείς συνθήκες στο πρόβλημα της Ελλάδος με τα Σκόπια

Είναι νομίζω εσφαλμένο αλλά και ανορθολογικό συνάμα, να θεωρούμε ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν πλέον μια τέτοια ονομασία για τα Σκόπια. Οι ΗΠΑ δεν έχουν παρά μίαν και μόνη μέριμνα: την εισδοχή του πολυεθνοτικού κρατιδίου των Σκοπίων εις το ΝΑΤΟ τον Ιούλιο του 2018, ώστε να προληφθεί η ρωσική προβολή ισχύος στα Κεντρικά Βαλκάνια και μέσω του σλαυικού στοιχείου των Σκοπίων. Μία ρωσική προβολή ισχύος στην περιοχή θα ανέτρεπε το βασικό δόγμα δυτικής, αλλά και αμερικανικής αντιλήψεως, ασφαλείας: το Δόγμα του Αναχωματικού Δακτυλίου. Μια πιθανη «δίοδος», λοιπόν, των -σλαυικής επιρροής και σλαυο-ορθοδόξου κλίματος- Σκοπίων προς το Αιγαίο θα σήμαινε την διακινδύνευση της Αγγλοσαξωνικής ισορροπίας ισχύος στην ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Και μάλιστα σε μια περιόδο όπου η Ν/Α Πτέρυξ του ΝΑΤΟ δεν διέρχεται και τις καλύτερες στιγμές της, με δεδομένη την απολύτως αφερέγγυο συμπεριφοράς της ισλαμιστικής Τουρκίας έναντι της Ουασισγκτον και τις ερντογανικές επιλογές προς την πλευρά ακριβώς, της Μόσχας και -έτι ενοχλητικότερον- της Τεχεράνης. Επίσης, δεν είναι ορθολογικό να θεωρείται ότι υπό τις προαναφερθείσες, νέες γεωστρατηγικές δυναμικές στην Ν/Α πτέρυγα του ΝΑΤΟ και της Μέσης Ανατολής, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν ποτέ να επιτρέψουν σε μία χερσαία δύναμη της Heartland (κατά Ν.J. Spykman), γεωστρατηγικά και γεωγραφικά μελλοντική σύμμαχο της Μόσχας, όπως είναι η Γερμανία να αποκτήσει τους λιμένες της Θεσσαλονίκης, της Καβάλας και της Αλεξανδρουπόλεως ώστε σε συνεργασία με την αναδυομένη Κίνα, τακτική σύμμαχο της Ρωσίας, να ελέγξουν το διεθνές εμπόριο από τον Ειρηνικό μέχρι τους λιμένες του Άμστερνταμ και του Ρότερνταμ. Και αυτό είναι κάτι το οποίον κατέστι σαφές ήδη από τον πρώτο Γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ τον Λόρδο Ismey ο οποίος στο ερώτημα γιατί έγινε το ΝΑΤΟ απήντησε με το γνωστό βρετανικό φλέγμα: «Για να κρατήσει την Αμερική εντός [της Ευρώπης], την Ρωσία εκτός και την Γερμανία κάτω»!

Η δημιουργία στην Ελλάδα Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας

Για διάστημα, άνω της δεκαετίας προτείνω, γράφω και διδάσκω σχετικώς με την δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας το οποίο θα δύναται να προβαίνει σε συμβουλευτικό, προς το ΚΥΣΕΑ και τον Πρωθυπουργό, Εθνικό Στρατηγικό σχεδιασμό σε βάθος -τουλάχιστον- 25ετίας. Επίσης την θέσπιση θέσεως Γραμματέως του Συμβουλίου αυτού, επιλεγομένου από τον Πρωθυπουργό ή από έναν Πρόεδρο με αυξημένες αρμοδιότητες που πιθανόν, όσο και απαραίτητο, να προκύψει από μιάν αναθεώρηση του παρόντος Συντάγματος. Ένα Συμβούλιο το οποίο θα στελεχώνετο σε υπηρεσιακό και ερευνητικό επίπεδο από νέους επιστήμονες (γεωγράφους, χαρτογράφους, ιστορικούς, εθνολόγους, θρησκειολόγους, μαθηματικούς, πληροφορικούς, νομικούς, κ.τ.λ.) και υψηλόβαθμα υπηρεσιακά στελέχη του Δημοσίου, ήδη υπηρετούντα και κατέχοντα τα ανάλογα ακαδημαϊκά προσόντα αλλά και την δέουσα εμπειρία (π.χ. στελέχη του ΥΠΕΞ, του ΥΠΕΘΑ, του Υπ. Προστασίας του Πολίτη, του Υπ. Οικονομίας, κ.τ.λ.). Εκτός του ότι ένα τέτοιο όργανο θα αξιοποιούσε τα εξαιρετικά νέα και φρέσκα μυαλά των ελληνόπουλων που σήμερα μεταναστεύουν, θα μπορούσε να αξιοποιήσει και την πολύτιμη εμπειρία αρίστων δημοσίων λειτουργών η οποία σήμερα παραμένει περιθωριοποιημένη και ανεκμετάλλευτη. Σκεφτείτε επίσης το κίνητρο για δημιουργία νέων ιδεών που θα αποτελούσε η πιθανότητα αξιοκρατικής -και όχι κομματικώς επιβαλλομένης- συμμετοχής όλων των ανωτέρων ειδών στελεχών στο θεσμικό αυτό όργανο υψίστης εθνικής και κρατικής σημασίας.

Είσαστε από εκείνους που πρώτος είχατε ρίξει το ταμπού στις σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ, πιστεύοντας ότι πρέπει να κτίσουμε μια συμμαχία. Πως βλέπετε σήμερα την προσέγγιση μας στο τρίγωνο Ισραήλ-Ελλάδα-Κύπρος;

Ναι το έκαμα, και με τεράστιο προσωπικό κόστος, με δεδομένο το επικρατούν αντισημιτικό κλίμα στην Ελλάδα, το οποίο ευτυχώς πλέον έχει περιορισθεί τα μέγιστα. Χαίρομαι για το ότι κατάφερα να συμβάλλω κι εγώ στην ανάσχεση ενός βλακώδους και αδικαιολογήτου φυλετιστικού αρνητισμού που ετύφλωνε όχι μόνο τις συνειδήσεις πολλών ελλήνων πολιτών, αλλά και την διορατικότητα των ελλήνων πολιτικών, πλην ελαχίστων αλλά σημαντικών εξαιρέσεων όπως αυτή του αειμνήστου Κων/νου Μητσοτάκη του οποίου η Κυβέρνησις ανεγνώρισε το κράτος του Ισραήλ και αναβάθμισε σε Πρεσβεία την μέχρι τότε υπάρχουσα, απλή διπλωματική αντιπροσωπεία των Αθηνών.

Την σημερινή προσέγγισή μας στην τριγωνική αυτή σχέση την χαιρετίζω αλλά θεωρώ ότι επιδέχεται ακόμη μεγάλης εμβαθύνσεως και -κυρίως- αξιοποιήσεως σε πολλούς τομείς συνεργασίας όπως στον Τεχνολογικό, τον Ιατρικό, τον Γεωπονικό, τον Αμυντικό, τον τομέα της εθνικής Ασφαλείας και τον πολιτιστικό. Χρειάζεται επίσης μεγαλύτερη τόλμη στον διπλωματικό τομέα την οποία, δυστυχώς δεν διεπίστωσα στην τελευταία ψηφοφορία της Ελλάδος και της Κύπρου στον ΟΗΕ, όπου οι χώρες μας θα μπορούσαν να είχαν μιμηθεί την Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία ή την Λεττονία και να μην λάβουν μίαν απολύτως αρνητική θέση, αλλά να αρκεσθούν σε μία λευκή ψήφο ή αποχή. Ήταν λάθος η αρνητική ψήφος και δεν αποστέλλει τα ορθά μηνύματα σε τόσο ισχυρούς και γεωστρατηγικώς απαραίτητους συμμάχους στην αποσταθεροποιημένη περιοχή της Ν/Α Μεσογείου και ιδιαιτέρως στην Κυπριακή Δημοκρατία. Η δήλωσις της διαρκούς και παγίας θέσεως της Ελλάδος και της Κύπρου αναφορικώς με την υιοθέτηση της «Λύσεως των δύο Κρατών» είναι αρκετή. Η υιοθέτηση όμως της… τουρκικής ισλαμιστικής γραμμής από την Αθήνα και την Λευκωσία, κατά την εν λόγω ψηφοφορία ήτο αντιπαραγωγική και άστοχος. όχι δε ιδιαιτέρως θετική για τα εθνικά συμφέροντα. Ελπίζω να επιδειχθεί η δέουσα κατανόησις από την Ισραηλινή πλευρά. Επίσης, πρέπει να σημειώσω ότι ο ρόλος της Ελλάδος και της Κύπρου είναι σημαντικός για το Ισραήλ, ως μέσων επικοινωνίας και διπλωματικής συνεννοήσεως μεταξύ της Ιερουσαλήμ και των αραβικών κρατών προς όφελος όλων των πλευρών.

Η Τουρκία δεν διάγει την καλύτερη περίοδο των σχέσεών της με τις ΗΠΑ. Αυτό αποτελεί ευκαιρία για μας; Και αν ναι πως πρέπει να την αξιοποιήσουμε εθνικά;Πρέπει η χώρα μας να προχωρήσει την ΑΟΖ;

Η άποψίς μου είναι γνωστή και καταγεγραμμένη επί του θέματος της ΑΟΖ. Σαφώς και ναί. Αποστέλλοντες τις δέουσες συντεταγμένες στην αρμόδια Υπηρεσία του ΟΗΕ σε συντονισμό με την Αίγυπτο και την Κυπριακή Δημοκρατία η οποία θα έχει έναν Πρόεδρο ο οποίος να έχει κατανοήσει την σημασία ενο αναλόγου κοινού διαβήματος. Πιστεύω ότι ο κος Αναστασιάδης αλλά και ο κος Παπαδόπουλος το έχουν κατανοήσει. Πάντως, ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει με μεγαλύτερη λεπτότητα χειρισμών στις προαναφερθείσες γεωστρατηγικές μας σχέσεις με την Ιερουσαλήμ και με εμβάθυνση των σχέσεών μας με τις ΗΠΑ, εφόσον, όντως, η χώρα μας την περίοδο αυτή, αποτελεί τον πλέον έγκυρο σύμμαχο του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην Νοτιο-ανατολική Πτέρυγα με πολλά κοινά συμφέροντα, τα οποία καλά θα κάνουμε να μπούμε στον κόπο να τα χαρτογραφήσουμε επιτέλους! Επίσης, με την συμβολή της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και της Ενεργειακής προοπτικής του Εast-Med να αξιοποιήσουμε την άκρως θετική για το γεωπολιτικό Δίπολο Ελλάδος-Κύπρου συγκυρία. Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι οφείλουμε να κατανοήσουμε τί σημαίνει το γεωπολιτικό Δίπολο Ελλάδος – Κύπρου και να το αξιοποιήσουμε γεωστρατηγικώς ως τέτοιο. Εάν συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η γεωστρατηγική σχέσις Αθηνών-Λευκωσίας αποτελεί περιττή και επισφαλή πολυτέλεια τα αποτελέσματα για την Ελλάδα, το Αιγαίο και την Θράκη θα είναι οδυνηρά. Η φινλανδοποίησις της Κύπρου σημαίνει την «ομηρία» από πλευράς Τουρκίας, του Κυπριακού Ελληνισμού. Και μια τέτοια ομηρία σημαίνει διαρκή αναβάθμιση των στρατηγικών πλεονεκτημάτων της Τουρκίας στην κοιτασματοφόρο Ν/Α Μεσόγειο όπως και αύξηση των εκβιαστικών και αποσταθεροπιητικών, για την περιοχή, απαιτήσεών της προς τα δυτικά κέντρα εξουσίας και την Ουάσιγκτον. Το τελευταίο όμως συνεπάγεται μεγάλους εθνικούς κινδύνους για την Ελλάδα. Ας το κατανοήσουμε το συντομώτερο δυνατόν. Ιδιαιτέρως τώρα, με την απαιτούμενη αναθεώρηση εκ βάθρων της ναυαγισμένης -λόγω της Τουρκικής αδιαλλαξίας- διαδικασίας του Κραν Μοντανά. Η διαδικασία των συνομιλιών πρέπει να αρχίσει, όταν αρχίσει σε μια tabula rasa χωρίς ανειλημμένες, ανύπαρκτες υποχρεώσεις, χωρίς αποδοχή καταστάσεων apartheid, χωρίς άλλη «Διζωνική Δικοινωτική» κοροϊδία! Αλλά με διευθέτηση του βασικού προβλήματος εισβολής και κατοχής όπως και των εννέα τουλάχιστον διεθνών εγκλημάτων τα οποία ετελέσθησαν επί του σώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επί πλέον, ο μυκτηρισμός και η ειρωνική διάθεσις εναντίον του Προέδρου Τράμπ, και μάλιστα κατά την παρούσα συγκυρία, δεν είναι η καταλληλότερη διπλωματική συμπεριφορά για την Αθήνα. Και εξυπηρετεί μόνον τα συμφέροντα των αντιπάλων της Ελλάδος και όχι τα εθνικά. Άλλωστε δημιουργία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας που προανεφέρθη δύναται να δώσει τις πλέον έγκυρες απαντήσεις στο ερώτημά σας αυτό.

Τελικά η γεωπολιτική είναι το κλειδί για να δώσουμε απαντήσεις στον ταραγμένο κόσμο μας;

Είναι ένα από τα πλέον βασικά κλειδιά για την κατανόηση των αιτιών αλλά και των προοπτικών των ανακατανομών ισχύος στο διεθνές μας περιβάλλον. Είναι η γεωγραφική εκείνη μέθοδος η οποία μελετά, περιγράφει και προβλέπει την ανακατανομή ισχύος στο διεθνές περιβάλλον/Σύστημα. Η συστημική Γεωπολιτική ανάλυση, μέθοδος της οποίας είμαι και ο εισηγητής με ικανό αριθμό μελετών (βλ. ιστότοπό μου: http://scholar.uoa.gr/yianmazis/home), είναι η αναλυτική εκείνη μέθοδος η οποία απορρίπτει την ιδεοληψία, την εμπάθεια, την συναισθηματικά φορτισμένη αξιολόγηση και την προσηλωσική ανάγνωση των δεδομένων του υπό μελέτη γεωπολιτικού συστήματος. Αναγνωρίζουμε ως πάγιες συνιστώσες της γεωπολιτικής ισχύος τέσσερα θεμελιώδη πεδία ανθρώπινης δραστηριότητας: α) την Άμυνα/Ασφάλεια β) την Οικονομία γ) την Πολιτική και δ) τον Πολιτισμό/Πληροφορία. Το ρήμα «είναι» χαρακτηρίζει την Γεωπολιτική ανάλυση ενώ το ρήμα «πρέπει» χαρακτηρίζει την Γεωστρατηγική σύνθεση, η οποία εκ των πραγμάτων έπεται του γεωπολιτικού υποδείγματος. Ενα Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας το οποίο θα λειτουργεί με βάση αυτές τις θεωρητικές αρχές και μεθόδους της συστημικής Γεωπολιτικής Αναλύσεως θα μπορούσε να προσφέρει τα μέγιστα στην υπόθεση του εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού. Ας ελπίσουμε ότι κάποτε, αυτό ίσως να συμβεί και στην χώρα μας.

*Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας Τμήμα Τουρκικών και Συγχρονων Ασιατικών Σπουδών Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών.

http://www.greekamericannewsagency.com/2010-01-19-17-50-12/2010-01-19-17-53-39/2010-04-09-22-21-55/53458-djkfasdjfa-sfa3011

«Οι συνθήκες προεκλογικής εκστρατείας στη Ρωσία : η περίπτωση του Navalny, αντιπάλου του Πούτιν»

Από

anixneuseis

January 31, 2018

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Ο αντίπαλος νούμερο ένα του Κρεμλίνου, ο Alexeï Navalny, συνελήφθη από την αστυνομία την Κυριακή στη Μόσχα (και αργότερα αφέθηκε ελεύθερος), ενώ χιλιάδες άνθρωποι στη Ρωσία διαδήλωσαν, μετά την έκκλησή του, να καταγγείλουν «τις συνθήκες» των προεδρικών εκλογών της 18ης Μαρτίου 2018. Ο Alexei Navalny ήξερε ότι υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες να διαδηλώσει με τους οπαδούς του στο δρόμο ενάντια στον Πούτιν. Μόλις λίγα λεπτά μετά την προσέγγισή του σε μια από τις διαδηλώσεις στη Μόσχα, στην οδό Tverskaya, συνελήφθη από 10 αστυνομικούς και οδηγήθηκε με τη βία σε ένα βαν με φιουμέ τζάμια, σύμφωνα με εικόνες που μεταδόθηκαν από τους υποστηρικτές του. Στη Μόσχα, περίπου 4.000 άνθρωποι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων AFP (περίπου 1.000 σύμφωνα με αστυνομικό ανακοινωθέν), συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης, περικυκλωμένοι από μια εντυπωσιακή αστυνομική δύναμη. Εκατοντάδες αστυνομικοί και μέλη των μονάδων καταστολής των ταραχών με κράνη διέταξαν τους διαδηλωτές να διαλυθούν. Στην Αγία Πετρούπολη περισσότεροι από 1.000 διαμαρτυρόμενοι έψαλλαν «Ρωσία χωρίς Πούτιν» ή «Ένα, δύο, τρία, Πούτιν, φεύγεις», που επίσης ήταν περικυκλωμένοι από μεγάλη αστυνομική δύναμη. Συνολικά, χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν σε 118 περίπου επαρχιακές πόλεις, μεταξύ των οποίων το Nijni-Novgorod, Tcheboksari (στην Κεντρική Ρωσία), Tomsk (Σιβηρία) και Iakoutsk στην Άπω Ανατολή Ρωσίας, παρά τη πολική θερμοκρασία -45 ° C. Σύμφωνα με τη ρωσική ΜΚΟ OVD-Info, τουλάχιστον 180 ακτιβιστές συνελήφθησαν πριν από τις 2 μ.μ. σε όλη τη χώρα κατά τη διάρκεια αυτών των διαδηλώσεων.

Από την τσαρική, στην μπολσεβίκικη έως και την σημερινή ολιγαρχική περίοδο η Ρωσία δεν είχε και δεν έχει μια κανονική κοινοβουλευτική δημοκρατία, άσχετα αν κάνει εκλογές σε τακτά χρονικά διαστήματα κι αν διαθέτει κοινοβούλιο (τη Ντούμα). Αυτά είναι για το θεαθήναι, αφού η ρωσική δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη, τα αντιπολιτευόμενα τον Poutine ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι τους διώκονται ή και δολοφονούνται. Η Ρωσία σήμερα φαίνεται να έχει μια «δημοκρατία» τύπου Ερντογάν με τον οποίο όποιος διαφωνεί θεωρείται, ως γνωστόν, υποστηρικτής των «τρομοκρατών» και κυνηγιέται για να συλληφθεί μέχρι το κέρατο του βοδιού.

Ποιοι είναι σήμερα οι συνυποψήφιοι του Poutine για τις προεδρικές εκλογές ;

Σύμφωνα με δημοσιογραφικό ρεπορτάζ του François Clemenceau στις 24-1-2018 της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Le journal de dimanche, υπάρχουν άλλοι συνυποψήφιοι του Vladimir Poutine για την ρωσική προεδρία. Αλλά είναι σχεδόν πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι. Και κανένας τους δεν αμφισβητεί επίσημα το σύστημα και τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου. Είτε πρόκειται για το κομμουνιστικό κόμμα, είτε για τα εθνικιστικά ή για τα περιφερειακά κόμματα, ο καθένας αγωνίζεται με έναν πολύ συντεχνιακό τρόπο. Η μόνη περίπτωση, πιο περίπλοκη, είναι της τριαντα-εξάχρονης τηλεοπτικής παρουσιάστριας, συνυποψήφιας, Ksenia Sobchak, κόρης του Anatoli Sobchak, πρώην δημάρχου της Αγίας Πετρούπολης, που ήταν κολλητός του Boris Yeltsin και ο οποίος επέτρεψε στον Vladimir Poutine να πάρει μια θέση στα υψηλότερα πατώματα της ρωσικής εξουσίας. Η Ksenia Sobchak λέει σήμερα ότι «ο Navalny κάνει λάθος που μποϋκοτάρει τις προεδρικές εκλογές. Οφείλει να καλέσει τους οπαδούς του να την ψηφίσουν επειδή η ίδια θέλει να αγωνιστεί για περισσότερη δημοκρατία». Αλλά πολλοί αμφιβάλλουν για την ειλικρίνειά της και φοβούνται ότι χρησιμοποιείται από τον Pοutine για να του προσφέρει ένα άλλοθι δημοκρατικότητας στην κούρσα των επικείμενων προεδρικών εκλογών οι οποίες θεωρούνται από τώρα κερδισμένες από τον ίδιο.

Πέντε πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για τον Alexei Navalny

Ενώ είχε τις 500 υπογραφές για να είναι υποψήφιος, δεν έχει κανένα δικαίωμα να βάλει υποψηφιότητα. Ο λόγος της απόρριψης ; Μια δικαστική καταδίκη του για μια υπόθεση που θεωρεί «κατασκευασμένη» από το μηδέν για να τον βλάψει, λέει ο ίδιος. Ο άνθρωπος που καταγγέλλει τη διαφθορά στη χώρα του για την τελευταία δεκαετία κάλεσε τους υποστηρικτές του να μποϊκοτάρουν τις εκλογές. «Δεν αναγνωρίζουμε τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών», δήλωσε.

Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, πρώτος αντίπαλος του Πούτιν ;

Ένας Blogger κατά της διαφθοράς

Ηλικίας 41 ετών, που γεννήθηκε στη Μόσχα, ο Alexei Navalny είναι παντρεμένος με δύο παιδιά. Ένας δικηγόρος ειδικευμένος στα χρηματοοικονομικά, σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Yale, κάτι που συμβάλλει να φορολογείται συχνά για τα χρήματα χρηματιστή Αμερικάνου από τους υποστηρικτές του Πούτιν. Γνώρισε την καταξίωση στα τέλη της δεκαετίας του 2000, όταν δημιούργησε ένα blog για να καταγγείλει τη διαφθορά στη χώρα του. Για να διεισδύσει στις γενικές συνελεύσεις μεγάλων ρωσικών εταιρειών, αγόρασε μετοχές. Ο μόνος τρόπος για αυτόν να αποκτήσει πληροφορίες σχετικά με τη συμπαιγνία μεταξύ των ολιγαρχών που νέμονται τους πόρους της χώρας μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και της ρωσικής πολιτικής τάξης. Ο ιστότοπός του ονομάζεται «ρωσικά Wikileaks», όταν δημοσιεύει το 2010 αποκαλύψεις για ένα τεράστιο σύστημα υπεξαίρεσης δημόσιων κονδυλίων που αφορούν τη Gazprom, την πρώτη εταιρεία της χώρας, και τη ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία Transfnet. Σύμφωνα με τα έγγραφα που δημοσιεύθηκαν στον δικτυακό τόπο του δικηγόρου, 2,9 δισεκατομμύρια ευρώ δημόσιων πόρων καταχρώνται στο πλαίσιο της κατασκευής ενός αγωγού που συνδέει τη Σιβηρία με τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αποκαλύψεις που θα οδηγήσουν δεκάδες χιλιάδες Ρώσους στους δρόμους για να καταγγείλουν την ενδημική διαφθορά στη χώρα. Η κυβέρνηση του Πούτιν ανοίγει τότε μια έρευνα και αρκετοί διευθύνοντες σύμβουλοι των εταιρειών ενέργειας απολύονται. Ο Alexei Navalny αργότερα ίδρυσε ένα Ίδρυμα για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς.

Ένα σκοτεινό πολιτικό παρελθόν του

Ωστόσο, πριν από λίγα χρόνια, ο Alexei Nalvany πρέσβευε λιγότερο προοδευτικά επιχειρήματα. Υπήρχαν βίντεο στο διαδίκτυο όπου εξέθετε τις μάλλον συντηρητικές του απόψεις σχετικά με την παράνομη μετανάστευση ή τη μεταφορά όπλων. Σε ένα από αυτά, μεταμφιεσμένος ως οδοντίατρος σύγκρινε τους μετανάστες και την τερηδόνα. Ερωτηθείς γι ‘αυτό το θέμα από ένα δημοσιογράφο του Guardian, ο πολιτικός άνδρας είπε ότι δεν λυπάται για τίποτα. Πιστεύει ότι είναι μια δύναμη εξουσίας που απευθύνεται τόσο στους φιλελεύθερους όσο και στους εθνικιστές. Βάλλεται επίσης για τη συμμετοχή του στο «ρωσικό Οδοιπορικό», μια ετήσια ρατσιστική συγκέντρωση υπερεθνικιστών, που καταγγέλλει την παράνομη μετανάστευση.

Ένας συνηθισμένος υπό κράτηση άνθρωπος

Συνελήφθη και καταδικάστηκε σχεδόν 10 φορές, ο Αλεξέι Ναβάλνι, ισχυρίζεται ότι είναι θύμα πολιτικών διώξεων για να του βουλώσουν το στόμα. Λίγο μετά τις αποκαλύψεις για τη διαφθορά, ο blogger κατηγορήθηκε για μια υπόθεση κατάχρησης μεγάλης κλίμακας, ύψους περίπου 400.000 ευρώ, σε εταιρεία δασοκομίας, όταν ήταν σύμβουλος του κυβερνήτη της επαρχίας Kirov. Κριθείς ένοχος, τελικά θα του επιβληθεί μια πενταετής ποινή φυλάκισης με αναστολή τον περασμένο Φεβρουάριο σε δεύτερο βαθμό εκδίκασης. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων χαρακτήρισε την πρώτη δίκη «άδικη», καταδικάζοντας τη Ρωσία να πληρώσει 79.000 ευρώ ως αποζημίωση στον αντιφρονούντα. Καταδικάστηκε, στα τέλη του 2014, σε 3,5 χρόνια με αναστολή για υπεξαίρεση από την ρωσική θυγατρική του Yves Rocher. Ο αδερφός του Oleg, καταδικάστηκε στην ίδια υπόθεση και εκτίει τώρα την ποινή του. Στις 2 Οκτωβρίου 2017, καταδικάστηκε σε 20 ημέρες φυλάκιση για «κάλεσμα σε συμμετοχή σε μη αδειοδοτημένη δημόσια εκδήλωση». Με την απελευθέρωσή του, ανακοίνωσε μέσω ενός selfie που δημοσιεύτηκε στο Instagram, τη διοργάνωση μιας συγκέντρωσης λίγες μέρες αργότερα.

Υποστηρίζεται από την ψηφιοποιημένη νεολαία

Οι εκρήξεις του κατά της διαφθοράς και η πανταχού παρουσία του στα κοινωνικά δίκτυα του προσδίδουν πολλούς οπαδούς στη ρωσική νεολαία. Αυτή η νέα γενιά ακτιβιστών δεν καλείται φυσικά στις φιλο-κυβερνητικές τηλεοπτικές εκπομπές. Προτιμούν να ακολουθούν τον ηγέτη της αντιπολίτευσης στο Twitter, όπου έχει 2.21 εκατομμύρια ακολούθους και στο Instagram 316.000 ανθρώπους που ακολουθούν το νήμα των ημερών του. Εμφανίζεται τακτικά δημόσια στον κινηματογράφο με την οικογένειά του ή εν ώρα εργασίας με την εκλογική του ομάδα. Δημοσιεύοντας τις έρευνές του κατά της διαφθοράς στο Youtube, ο αντιφρονών έχει προσελκύσει χιλιάδες νέους που δεν συμφωνούν με την πολιτική του Πούτιν. Τις αποκαλύψεις του για τον πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ τις έχουν δει περισσότερες από 25 εκατομμύρια φορές από τον Μάρτιο του 2017.

Μια αρχή της επιτυχίας στις κάλπες

Τον Δεκέμβριο του 2011, ένα κύμα διαμαρτυριών ενάντια στην καλπονοθεία στις κοινοβουλευτικές εκλογές βάζει φωτιά στη χώρα και του επιτρέπει να αποκτήσει φήμη. Ξεχωρίζει ως ο αντίπαλος νούμερο 1 εναντίον της κυβέρνησης του Πούτιν. Κάτι που επιβεβαιώθηκε και κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στις δημοτικές εκλογές στη Μόσχα το 2013 στις οποίες δημιουργεί την έκπληξη με την αναρρίχησή του στη 2η θέση με το 27% των ψήφων. Αμφισβητεί ωστόσο τα αποτελέσματα εκτιμώντας ότι έγινε καλπονοθεία και 9.000 άτομα συγκεντρώνονται για να τον υποστηρίξουν. Τρία χρόνια αργότερα, ο Alexei Navalny ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2018 μέσω ενός βίντεο που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της εκστρατείας του. «Δεν υπάρχουν πραγματικές εκλογές στη Ρωσία από το 1996», δήλωσε. Ωστόσο, η συμμετοχή του στις εκλογές απορρίφθηκε από τη ρωσική εκλογική Επιτροπή μετά την καταδίκη του για υπεξαίρεση το Φεβρουάριο του 2017. Μια ετυμηγορία που οδήγησε σε de facto μη επιλεξιμότητά του μέχρι το 2028., σύμφωνα με τα παραπάνω στοιχεία της δημοσιογράφου Iris Ouedraogo στις 25-12-2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche.

Αλήθεια τι ωραία δημοκρατία έχει η Ρωσία ;

ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ;

Από

anixneuseis

January 31, 2018

Η πλειοψηφία των οργανωτών της συγκέντρωσης στην Αθήνα είναι Ελληνοαμερικανοί και άνθρωποι της ευρύτερης ομογένειας.
Τι είναι εκείνο που κάνει αυτούς τους ανθρώπους που έζησαν, μάλλον καλά, στις χώρες που σήμερα κατοικούν,που είναι οικονομικά ευκατάστατοι, μερικοί, ή τα παιδιά τους, ανήκουν στη δεύτερη ή τρίτη γενιά μεταναστών, να έχουν τέτοια ευαισθησία σ αυτό που λέμε “εθνικά θέματα”;
Για όσους σπεύσουν να αποδώσουν το φαινόμενο στις, ενδεχομένως, οικονομικές δυνατότητες των ομογενών θα ελεγα πως κάνουν λάθος. Δεν βρίσκεται εκεί το ζήτημα.
Κατά την άποψή μου εκείνο που κάνει τους ομογενείς “εθνικά ευαίσθητους” είναι το ότι έζησαν σε μεγάλες, πολυεθνικές κοινωνίες και έχουν αντιληφθεί τη σημασία του να νοιώθεις ότι ανήκεις κάπου. Όχι ως ασφάλεια, μόνο, αλλά και ως ουσία ζωής.
Μήπως πρέπει να προβληματίσει όσους πιστεύουν πως οι έννοιες της εθνότητας και του εθνικού κράτους ανήκουν στο παρελθόν; Μήπως μιλούν εύκολα απο την όποια ασφάλεια τους παρέχει αυτό το κράτος και απο την αίσθηση ικανοποίησης ότι έχουν παρελθόν, παρόν και μέλλον; Έστω και αν τα ονομάσουν ψευδαίσθηση;

Η ιστορία ενός καραβιού που έπεσε πάνω σε μιάν ξέρα

Από

anixneuseis

January 31, 2018

Λουκάς Αξελός

Πολλά είπαμε· παρ’ όλα αυτά για το μεγαλύτερο,

το σκοτεινότερο, το βαθύτερο μέρος του Αχαάβ,

δεν καταφέραμε να πούμε το παραμικρό.

Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι Ντικ

Η αφετηριακά ανάπηρη ανεξαρτησία

Αν κάτι αποτελεί, πλέον, κοινό τόπο, ανεξάρτητα από τον βαθμό παραδοχής και την επιχειρηματολογία, είναι ότι το σύνολο, σχεδόν, των Ελλήνων πολιτών εισπράττει την σημερινή κατάσταση ως έναν καταστροφικό σεισμό διαρκείας, που εδώ και μιαν οκταετία εξακολουθεί να μας απειλεί με εξίσου σφοδρές μετασεισμικές δονήσεις.

Είναι όμως η ερμηνεία για τα αίτια, το βάθος της κρίσης, τις ευθύνες και τον τρόπο αντιμετώπισης της όλης καταστάσεως από το πλείστο των πολιτών και των πολιτικών δυνάμεων αντίστοιχο της σοβαρότητας του φαινομένου; Η καθημερινότητα το διαψεύδει, δείχνοντάς μας με τον τρόπο της ότι το πέρασμα σε μιαν άλλη πραγματικότητα απαιτεί νέους χάρτες και πλοήγηση σε αχαρτογράφητα νερά. Κι αυτό γιατί το χρονικό της πορείας προς την συντριπτική ήττα που έχουμε υποστεί ως Έθνος, ως Λαός και ως Αριστερά είναι μακρύ, ξεκινάει δεκαετίες πριν και δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής σε κανέναν μας.

Ως εκ τούτου, αυτό που θα μπορούσε να θέσει κάνεις ως σημείο εκκίνησης για το φτιάξιμο ενός καινούργιου χάρτη, είναι η ανάγκη ύπαρξης πολλών και διαφορετικού χαρακτήρα και υφής, αλλά στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση, προσεγγίσεων, η συστηματική προσπάθεια διασταύρωσης, επανεξέτασης και κριτικής αποτίμησής τους και στην συνέχεια η προσπάθεια τοποθέτησης των ψηφίδων στην σωστή τους θέση, με ιστορική επίγνωση ότι η ολοκλήρωση αναστύλωσης του κατεδαφισμένου κτηρίου είναι θέμα, τουλάχιστον, μιας γενιάς.

Είναι προαπαιτούμενο μιας σοβαρής ιστορικής και επιστημονικής προσέγγισης να συνειδητοποιήσουμε πως η αφετηριακά ανάπηρη ανεξαρτησία που κερδίσαμε το 1821, εξακολουθούσε να παραμένει ανάπηρη ακόμα και μετά την δεύτερη έφοδο στους ουρανούς το 1940-1945.

Η Ελλάδα εγγράφεται τύποις στους νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου, αλλά κατ’ ουσίαν ο ελληνικός λαός στερείται του δικαιώματος να καθορίζει ο ίδιος το πεπρωμένο του.

Αυτό είναι το καθεστώς που και μεταπολιτευτικά κληρονομήσαμε, με κάποιες ρωγμές –είναι η αλήθεια- μετά το 1974, και σε αυτό το καθεστώς μας γυρίζει επί τα χείρω από το 2009 και εντεύθεν η πολιτική των Μνημονίων. Γιατί τα Μνημόνια συμπυκνώνουν, εσωτερικεύουν και θεσμοθετούν, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και πολιτικά το σταθερά παρόν καθεστώς της εξάρτησης , το καθεστώς της ξενοκρατίας και της υποτέλειας για να θυμηθούμε και τον Γεώργιο Φιλαρέτο.

Οι τρεις απόπειρες ανατροπής των αποτελεσμάτων του Εμφυλίου Πόλεμου. Τα όρια στην συγκρότηση ενός νέου ιστορικού μπλοκ

Αν και ηττημένο στρατιωτικά και πολιτικά το 1949, το λαϊκό κίνημα, οι λαϊκές τάξεις, ο δημοκρατικός κόσμος (με πρωτοστατούσα την Αριστερά), κρατήθηκε όρθιο χάρη στην δίκαιη οργή και πείσμα που δημιούργησε η απροκάλυπτη αγγλοαμερικανική επέμβαση, χάρη στην αδάμαστη βούληση των αγωνιστών της Αριστεράς να μην υποκύψουν στην βία των νικητών, χάρη στα ισχυρά ηθικά αποθέματα και τους οργανικούς δεσμούς με τις υποτελείς τάξεις που σύμπασα η Αριστερά είχε συσσωρεύσει στις δεκαετίες που πέρασαν και –φυσικά- χάρη στα οξύτατα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που δημιούργησε το κυρίαρχο αμερικανοκρατούμενο συγκρότημα εξουσίας.

Με αντιφατικά, ασυνεχή αλλά και επίμονα παρόντα μικρά και μεγάλα κύματα, με την πλημμυρίδα και την άμπωτη πάντοτε παρούσες, τα ριζοσπαστικοποιημένα λαϊκά στρώματα και οι πολιτικές τους προεκτάσεις ξαναέθεσαν από τις αρχές τις δεκαετίας του ΄60 επί τάπητος το διαχρονικό αίτημα για Εθνική Ανεξαρτησία – Δημοκρατία και Κοινωνική Δικαιοσύνη.

Και αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι τρεις φορές το ριζοσπαστικοποιημένο ετερογενές λαϊκό στρατόπεδο, πραγματοποίησε την αναγκαία εισβολή στον χώρο που ρυθμίζονταν τα πεπρωμένα του και συγκρουόμενο με τους επικυρίαρχους κατάφερε να «αγγίξει» την προοπτική μιας βαθύτερης εθνικής-δημοκρατικής αλλαγής που και αποτελούσε το καθολικό σημείο σύγκλισης των λαϊκών στρωμάτων.

Ήταν το 1963-1964, το 1980-1981 και το 2014-2015. Και οι τρεις περιπτώσεις παρά τις σημαντικές μεταξύ τους διαφορές, παρουσιάζουν κοινούς παρονομαστές, όπως:

Α) Το υπό συγκρότηση εθνικό-λαϊκό μπλοκ, κατ’ ουσίαν αποτελούσε μιαν ετερόκλητη κοινωνική συμμαχία ανάμεσα στα φτωχά λαϊκά στρώματα και τα παραδοσιακά ή υπό εκκόλαψιν νέα μεσοστρώματα. Πρόκειται επί της ουσίας για την ευρεία «Δημοκρατική Παράταξη» που κινείται από το 50% έως το 70% ανάλογα με το εύρος της κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας.

Β) Η σύγκλιση του ετερόκλητου κοινωνικά και πολιτικά στοιχείου, που συγκροτούσε κάθε φορά το εθνικό-λαϊκό μπλοκ επραγματοποιείτο σε ένα εθνικό-δημοκρατικό μίνιμουμ θέσεων και όχι στα ποικίλα μαξιμαλιστικά σενάρια που είχαν στο μυαλό τους οι διάφοροι ορθόδοξοι σοσιαλιστές ή κομμουνιστές.

Γ) Το χαμηλό επίπεδο «οργανικής σύνθεσης» του εναλλακτικού προγράμματος τους, γεγονός που αποτυπώθηκε μόλις ήρθαν σε επαφή με την εξουσία/πραγματικότητα

Δ) Την σφοδρή έως λυσσαλέα αντίδραση που συνάντησαν από τους πολεμίους.

Ε) Τον ευκαιριακό, ανεπαρκή, αντιδημοκρατικό, μεταπρατικό, ενίοτε εθελόδουλο και σε κάθε περίπτωση κατώτερο των περιστάσεων χαρακτήρα της ηγεσίας που σε κάθε μια περίπτωση ήταν επικεφαλής. Αυτά είναι μερικά από τα «κοινά» τους, τρόπον τινά, στοιχεία, γιατί από κει και πέρα οι διάφορες είναι υπαρκτές, παρά τον κοινό στην ήττα παρονομαστή τους.

Αξίζει, ίσως, να επισημανθεί ότι η πρώτη και η δεύτερη περίπτωση είχαν επικεφαλής ηγέτες (Γ. και Α. Παπανδρέου) που δεν εντάσσονταν στον χώρο της ιστορικής Αριστεράς, ενώ την τρίτη συγκρότησαν μεταλλαγμένα υπολείμματά της.

Τόσο η πρώτη, όσο και η δεύτερη περίπτωση στηρίζονταν σε μιαν ενεργή λαϊκή συμμετοχή, διαμορφώνοντας ανάλογες παρεμβάσεις και αντιστάσεις, γεγονός που το αποδεικνύουν τόσο το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967 για την ανατροπή της πρώτης, όσο και η για μια πενταετία περίπου, χαμηλής –είναι η αλήθεια- κλίμακας, προσπάθειες του «λαϊκού» ΠΑΣΟΚ να αντισταθεί στις υπέρτερες δυνάμεις της εξωτερικής και εσωτερικής (εντός του ΠΑΣΟΚ δηλαδή) αντίδρασης.

Η τρίτη περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αρκετά διαφορετική στον βαθμό που ως φαινόμενο ταχύτητας πολιτικού μεταμορφισμού δεν έχει προηγούμενο στους κόλπους της Αριστεράς. Η προδοσία του δημοψηφίσματος του 2015 και η εν μια νυχτί αλλαγή στρατοπέδου (παρ’ ότι η μετατόπιση είχε συντελεστεί πολύ πιο πριν), κατέκαψε κυριολεκτικά τα περιορισμένα αποθέματα καύσιμων που είχαν απομείνει, δημιουργώντας ένα πρωτοφανές πλήγμα υπόβαθρου, με την έννοια της ολοκληρωτικής αναίρεσης του μοναδικού πλεονεκτήματος που είχε απομείνει στην όποια Αριστερά· του στοιχειώδους ήθους και του χαρακτηρισμού της ηγεσίας της ως αποστατών των διακηρύξεων τους αλλά και της λαϊκής εντολής, με χαρακτηριστικά όμως μάλλον Τόνυ Μπλαίρ (νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη) παρά Ηλία Τσιριμώκου («κλασική» αποστασία).

Ο μεταμορφισμός σε δράση. Η μετάλλαξη μεγάλου τμήματος της Αριστεράς και η διαμόρφωση ενός νέου τύπου αριστερού

Δεν είναι πια λίγοι όσοι ισχυρίζονται ότι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκε η κοινωνία μας ως όλον από το 1974 και εντεύθεν, είχε εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις, λειτουργώντας αποδομητικά σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου και ιδιωτικού βίου.

Δεν διεκδικώ τίποτα, ανήκω όμως σε αυτούς που από τις αρχές του 1980, μέσω δημοσίων παρεμβάσεων έχω εμφαντικά γράψει και ξαναγράψει πως ο συβαριτισμός της μεταπολίτευσης έπληξε κυρίως την Αριστερά. Ότι ένα μεγάλο τμήμα της, ιδιαίτερα στον χώρο της διανόησης, αποτελείται από μεταλλαγμένους αριστερούς, στους οποίους τα αριστερά ράκη του παρελθόντος δεν μπορούν πλέον να επικαλύψουν την καινούργια πραγματικότητα που συνιστά ο νέος τύπος του επαρχιώτη μικροευρωπαίου, μεταστάντος κοινωνικά και σταδιακά μεταλλαγμένου συνειδησιακά, πρώην αριστερού. Η υποτίμηση της πραγματικότητας αυτής μας καθιστά αδύναμους στο να αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά το φαινόμενο του κοινωνικό-πολιτικού μεταμορφισμού.

Καθόλου ευθύγραμμα· με ασυνέχειες, διακοπές και συνέχεις αντιφάσεις διαμορφώθηκαν οι όροι μετάλλαξης ενός σημαντικού τμήματος της Αριστεράς με προεξάρχουσα την διανόηση της. Η ιστορία λ.χ. της παρέμβασης του Ιδρύματος Φορντ στα πολιτικοπολιτιστικά δρώμενα, την περίοδο της δικτατορίας, μέσω μιας ομπρέλας χορηγιών αποδέκτης της οποίας ήταν πλείστα όσα σημαντικά ονόματα του κόσμου της Αριστεράς, είναι ένα μικρό δείγμα της δράσης που έχουν οι «σφαίρες από ζάχαρη» και της διαρκούς υποτίμησης του σημαίνοντος ρόλου στην υπόσκαψη των θεμελίων μιας κοινωνίας που έχει ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός.

Το πρόβλημα δεν ανάγεται στην μεταφυσική. Το μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς είχε όχι απλώς αποδεχθεί την ήττα (γεγονός ρεαλιστικό όσον αφορά την διάγνωση), αλλά και είχε προσχωρήσει στην ευρύτερη λογική του αντιπάλου.

Ο διαχρονικός μεταπρατισμός του ως η άλλη όψη του κυρίαρχου δυτικοφέρνοντος μεταπρατισμού και ο λανθάνων αναθεωρητισμός του που είχε δώσει δείγματα γραφής από τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης (Λίβανος, Βάρκιζα), βρήκε την καλύτερη ευκαιρία, μετά τις «προσαρμογές» στο πείραμα Μαρκεζίνη και την καθόλου ΕΑΔΕ, να απλώσει το χέρι στον ήλιο της προσώρας καπιταλιστικής με «ανθρώπινο πρόσωπο» σιγουριάς. Είναι ο Λεωνίδας Κύρκος και η περί αυτόν συγκροτηθείσα ομάδα, που με τον πλέον γλαφυρό τρόπο αποτύπωσαν την «εξημέρωση»-αστικοποίηση μεγάλου τμήματος της ιστορικής Αριστεράς, που από το Βουκουρέστι και την Πιόνγκ Γιάνγκ κατέληξε ικέτης στις Βρυξέλες.

Αργόσυρτα και αντιφατικά, όπως σημείωσα, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι της Αριστεράς δημιούργησαν γέφυρες με το κυρίαρχο συγκρότημα εξουσίας λειτουργώντας πάντα ως αντιπολίτευση αλλά συστημική πλέον.

Μέσα στα πλαίσια μιας οικονομίας που προωθούσε με κάθε τρόπο το καταναλωτικό μοντέλο, αλλά και είχε μέχρι πρότινος τις δυνατότητες διαχείρισής του, οι πάλαι ποτέ πάριες της κοινωνικής και πολιτικής ζωής βρήκαν έναν ρόλο.

Στην κοινωνία, την οικονομία, τον πολιτισμό, το κράτος. Ανήλθαν με δυο λόγια οικονομικά και κοινωνικά και παρενέβησαν με ιδιαίτερα χαρακτηριστικό τρόπο στον χώρο της παιδείας, της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Έτσι ανεξάρτητα από το ότι συνέχιζαν να εκφέρουν έναν πολιτικό λόγο που σχετικά αντιστοιχούσε στο αγωνιστικό τους παρελθόν, οι άνθρωποι αυτοί έχοντας κοινωνικά μετατοπιστεί ήταν αναγκασμένοι να διαμορφώσουν ένα καινούργιο πλαίσιο, μια «καινούργια ιδεολογία» που να συστοιχιζόταν με την κοινωνική τους άνοδο και τον εξακολουθητικά αντιπολιτευτικό, πλην ολοένα και βαθύτερα συστημικό τους ρόλο. Αυτή την «καινούργια ιδεολογία», συγκρότησε ως φαίνεται, αν και με αντιφατικές πολλές φορές, είναι η αλήθεια, ενέργειες, μια sui generis μείξη προυπαρχόντων και νέων στοιχείων, όπως η εξάρτηση από ξένα κέντρα, ο μεταπρατισμός, ο κοσμοπολιτισμός, η α-εθνική ή αντιπατριωτική οπτική, ο ά-τοπος διεθνισμός, ο ιστορικός αναθεωρητισμός και η πέρα από «αντικαπιταλιστικές κορώνες» βαθύτερη σύγκλιση στην νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και τα προτάγματα της παγκοσμιοποίησης.

Τα αποτελέσματα της μετάλλαξης αυτής ήταν ορατά πολύ πριν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλθει στην εξουσία, με την εμφανή συνεύρεση του καλπάζοντος, πλέον, Κυρκισμού με τα βουλιμικά σαΐνια του «ρεαλιστικού μετακομμουνισμού», σε μια «δημιουργική σχέση» που έκλεινε μερικά την αντιπαλότητα των μελών της ίδια οικογένειας που μέχρι το 1968 συγκατοικούσε, αλλά και που άνοιγε διάπλατα την αγκαλιά της στην δημιουργική συνεύρεση με το οργανικά μετέχον των «κοινών σοσιαλιστικών οραμάτων και αξιών» ΠΑΣΟΚ της εκσυγχρονιστικής ρεμούλας και εθελοδουλείας.

Αποτελεί γεγονός ότι αν αφαιρέσεις τους δεκάρικους περί εργατικής τάξης, διεθνισμού, δικαιωμάτων πάσης μειονότητας και επαναστατικού κινήματος, αυτό που ως πραγματικότητα αποκαλυπτόταν ήταν ένα συντεχνιακού τύπου αριστερίζον κατασκεύασμα, όπου οι σχεδόν άπαντες δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές και ανοιχτών οριζόντων κρατικοδίαιτοι μαρξιστές επιχειρηματίες, θα μπορούσαν να διαχειριστούν με ταξική (;) μεροληψία, τον υπερδανεισμό της Ελλάδας από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, υπέρ του λαού, δηλαδή υπέρ των νέων μεσοστρωμάτων που οι ίδιοι πια εκπροσωπούσαν.

Ουδέποτε στα εκατό χρόνια βίου, ένα σημαντικό τμήμα της Αριστεράς δεν ξέπεσε σε ένα τέτοιο θλιβερό επίπεδο, φτηνού οικονομισμού, πολιτικού οπορτουνισμού, διανοητικής οκνηρίας και ασυγκράτητης βουλιμικής διάθεσης για πλούτο και εξουσία. Αλλά και ουδέποτε μπορούσαμε –εγώ τουλάχιστον – να διανοηθούμε ότι θα ήταν τόσο ιδεολογικοπολιτικά ανεπαρκές, τόσο ασήμαντο και λίγο.

Καλά λαέ, αλλά από που βγήκαν όλοι αυτοί;

Όταν το 1973, νεαρός ων, έγραφα την μελέτη Γ. Σκληρός. Σταθμοί και όρια στη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης στην Ελλάδα, στάθηκα σκεφτικός στο παρακάτω απόσπασμα, το οποίο θεώρησα ελιτίστικο, υπερβολικό και ίσως και άδικο. Ας δούμε λοιπόν τι έλεγε ο Γ. Σκληρός πριν έναν αιώνα:

«Καλά, λαέ, όλα αυτά που λες είναι άγια, αλλά πως συμβαίνει ώστε όλοι οι βουλευταί, που εσύ ο ίδιος τους εκλέγεις, και που βέβαια δεν είναι τα χειρότερα στοιχεία της κοινωνίας, να είναι συμφεροντολόγοι, ατομικισταί, αριβίστες, ρουσφετολόγοι, ελαστικοί στις ιδέες και τα καθήκοντά τους, μικρολόγοι, μικροφιλότιμοι, επιπόλαιοι και ανίκανοι για δημιουργική εργασία;

Από που βγήκαν αυτοί; Πέσανε από τον ουρανό ή είναι σαρξ εκ της σαρκός και οστούν εκ των οστών σου;

Και αφού λοιπόν είναι γνήσια τέκνα σου και οι καλύτεροι αντιπρόσωποι του πολιτισμού σου και των φυλετικών ιδιοτήτων σου, τότε τι φωνάζεις εναντίον τους και δεν φωνάζεις εναντίον του εαυτού σου; Δεν κατάλαβες ακόμα πως όλα τα ελαττώματα αυτά, που αποδίδεις στους πολιτικούς σου, τα’χεις κι εσύ ο ίδιος σε μικρότερο βαθμό;

Και εάν οι βουλευταί σου ρουσφετολογούν, μικρολογούν, δεν κοιτάζουν τα κοινά συμφέροντα, αλλά μόνον τα ατομικά τους, δεν κατάλαβες ότι αυτό προέρχεται γιατί και συ, ελληνικέ λαέ, ολόκληρος, απ’ τον καθηγητή του πανεπιστημίου ίσαμε τον τελευταίο τσαγκάρη και χωρικό, με τη μεγαλύτερη ευκολία ρουσφετολογείς, συμφεροντολογείς, μικρολογείς, ψεύδεσαι, σοφιστεύεις, δεν κρατείς καμιά σταθερή ηθική αρχή, κανένα ορισμένο ιδεολογικό κοινωνικό πρόγραμμα;

Ο πολύς κόσμος, όταν κρίνη για τέτοια δύσκολα θεωρητικά ζητήματα, σχεδόν πάντοτε λέει ανοησίες γιατί νομίζει πως του αρκεί η καθημερινή πραχτική πείρα της ζωής για να λύση οποιαδήποτε ζήτημα. Δεν υποψιάζεται το πολύπλοκο του πράγματος, το ότι χρειάζονται ένα σωρό γνώσεις, ιδίως ιστορικές και κοινωνιολογικές, για να μπόρεση να σχηματίση μια γνώμη που να πλησιάζη λιγάκι την αλήθεια.»

Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να συνειδητοποιήσω τις αλήθειες της κριτικής του Σκληρού και να υιοθετήσω από το 1984 και μετά μια προβληματική περί κοινωνικής και πολιτικής ευθύνης που ερχόταν σε ανοιχτή διάσταση με τις κυρίαρχες λογικές σε άπασα, σχεδόν , την Αριστερά.

Γι’ αυτό και αμέσως με την κορύφωση της κρίσης το 2010, επέμεινα πως «η κρίση που το ξέσπασμά της βιώνουμε σήμερα τραυματικά, είναι βαθιά, διαχρονική, καθολική και αγκαλιάζει τους πάντες κυρίαρχους και κυριαρχούμενους.

Μεγάλες είναι, λοιπόν, οι ευθύνες της απέραντης μικροαστικής θάλασσας και της κρατικοδίαιτης ιντελιγκέντσιας, που όχι μόνο δεν αντιστάθηκε, που όχι μόνο δεν παρήγαγε ένα πρότυπο εναλλακτικό, αλλά –τουναντίον- με ζήλο σταυροφόρου, έρμαιο του καταναλωτικού εκμαυλισμού, θαμπωμένη από τους προβολείς του εικονολατρικού πολιτισμού μας, ενταφιασμένη στις πετρώδεις γαίες της ιδεολογικής μονοκαλλιέργειας, συνέβαλε στην δημιουργία της μεγάλης αυτής τραγωδίας.

Αυτό αποτελεί μιαν απτή πραγματικότητα, που κανένας λαϊκισμός δεν μπορεί να συγκαλύψει.

Ο «αγνός» λαός, δεν είναι, λοιπόν, τόσο «αγνός» στο σύνολο του και κυρίως δεν είναι ενιαίος. Αποτελείται από τάξεις και στρώματα, περιλαμβάνει τμήματα ολόκληρα που είναι εθελόδουλα και «φιλομνημονιακά» ακόμα και χωρίς τα μνημόνια. Μειοψηφικά μεν, υπαρκτά δε και δραστήρια. Αυτό είναι το κάτι που δεν μπορεί να διαφύγει από όσους, τουλάχιστον, εξακολουθούν να θέτουν το ποιος-ποιον και αυτό το κάτι είναι που δυσκολεύει υπερβολικά τα πράγματα γιατί ο αντίπαλος βρίσκεται και εντός των τειχών.

Είναι φυσικό να τεθεί άμεσα η ερώτηση: «Λοιπόν, κατά την γνώμη σου, όλοι φταίνε το ίδιο;».

Προφανώς όχι. Είναι απόλυτα σαφές ότι η κυρίως ευθύνη ή καλύτερα η βασική και διαχρονική ευθύνη για την βαθιά αρρωστημένη ελληνική κοινωνία βρίσκεται κατά πρώτο λόγο αλλού και αφορά στο κυρίαρχο μεταπολιτευτικά συγκρότημα εξουσίας. Αφορά δηλαδή κατά πρώτο λόγο τα κατεξοχήν κόμματά του, το ΠΑΣΟΚ και την Νέα Δημοκρατία με τους νεροκουβαλητές τους από την Αριστερά μέχρι το 2014 και –προφανώς- την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από το 2015 μέχρι σήμερα, που τα συναγωνίζεται, ως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, αλλά και της έξωθεν καλής μαρτυρίας των επικυρίαρχων, επαξίως, αν όχι και πιο αποτελεσματικά.

Ο καθείς πια μπορεί να αντιληφθεί ότι οι κυρίως υπεύθυνοι για την σημερινή κατάντια είναι αυτοί που την επικαλούνται, δηλαδή τα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν την χώρα. Τα κόμματα εκφραστές της κυρίαρχης τάξης, των μεγάλων και μικρών αστών κλεπτοκρατών, αλλά και το σύγχρονο, ελληνικής κοπής, αριστεροδέξιο κόμμα εκφραστής των νέων μεσοστρωμάτων, που αφού απέκλεισαν κάθε περιθώριο για μιαν αυτοκίνητη οικονομική ανάπτυξη, λειτούργησαν και λειτουργούν χάρη στα δάνεια και την απομύζηση του ελληνικού Δημοσίου, αφήνοντας ακάλυπτο μόνο τον χώρο που οι επικυρίαρχοι θεωρούν μη παραγωγικό ή επαχθή.

Το συμπέρασμα είναι σαφές αν έστω και για μια στιγμή πάψουμε να εθελοτυφλούμε.

Δεν είναι μόνο ο καπετάνιος αυτού του καραβιού που το οδήγησε στην ξέρα. Σε ορισμένο και συγκεκριμένο βαθμό υπαίτιο και συμμέτοχο είναι και το πλήρωμα του πλοίου. Δεν κυρίεψε μοναχός του ο Κορτές τον Νέο Κόσμο, μέρος της λείας διαμοιράστηκε στο πλήρωμα. Ο συβαριτισμός της μεταπολίτευσης αποτελεί ένα μείζον πρόβλημα που επέτεινε στο έπακρο την εθνική, κοινωνική και πολιτιστική κρίση, στον βαθμό που ο διάχυτος εκμαυλισμός-ωχαδελφισμός έθεσε υπό δοκιμασία το βαθύτερο εθνικό-πολιτισμικό στοιχείο, μπλοκάροντας, παραμορφώνοντας ή και εκτρέποντας τους όρους ομαλής αναπαραγωγής του.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr στις 21 Ιανουαρίου 2018

Στο Σκοπιανό, ο Τσίπρας νιώθει τη «μοναξιά του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι»

Από

pcuser

January 30, 2018

Γράφει ο ΣΙΜΟΣ ΡΕΚΤΗΣ

Πραγματοποιήθηκε η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών στα Σκόπια για τις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα και στις δηλώσεις του δεν βγήκε κανείς, μα κανείς, να κατηγορήσει τον Σκοπιανό πρωθυπουργό Ζόραν Ζάεφ για τους χειρισμούς του.

Μπορεί μέσα να διατυπώθηκαν διαφορετικές απόψεις για τη στρατηγική και τις τακτικές που θα ακολουθήσουν αλλά όλοι έδωσαν στον πρωθυπουργό τους τη δυνατότητα να προχωρήσει στις διαπραγματεύσεις.

Ακόμα και αν διαφωνούν με κάποιο από τα ονόματα που έδωσε ο μεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, στις επίσημες δηλώσεις τους αρνήθηκαν να μπουν στην ονοματολογία και εξουσιοδότησαν τον κ. Ζάεφ να «κάνει παιχνίδι».

Βλέποντας κανείς τις διαφορές με τις δικές μας συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών δεν μπορεί να αποφύγει τη σύγκριση και να μην καταληφθεί από ένα αίσθημα απογοήτευσης.

Οι Σκοπιανοί έχοντας βάλει ως στόχο την ένταξη τους στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ, βαδίζουν βάσει σχεδίου. Ατενίζοντας την προοπτική του μέλλοντος βλέπουν περισσότερο το «δάσος» και λιγότερο τα «δέντρα».

Στην πορεία τους να κατακτήσουν το μέγιστο, είναι διατεθειμένοι να διαπραγματευτούν τα πάντα. Και ό,τι κερδίσουν στην πορεία θα είναι όφελος.

Αντίθετα εδώ η κατάσταση ήταν απελπιστική. Ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και οι πολιτικοί αρχηγοί κάθισαν απέναντι όχι για να βρουν μια κοινή συνισταμένη αλλά με στόχο να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα στο πολιτικό και κομματικό τους ακροατήριο.

Δεν συναντήθηκαν να κάνουν το πλάνο που θα φέρει τη νίκη, αλλά αναλώθηκαν πως θα πετύχει ο καθένας μια ατομική διάκριση από αυτή την… αναμέτρηση.

Όταν στις δηλώσεις τους περιορίζονται στα λάθη που κάνει ο άλλος και στο πώς θα διαχειριζόταν καλύτερα ο ίδιος το θέμα, είναι βέβαιο ότι ο «αγώνας» δεν ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Ο μεν πρωθυπουργός έχοντας την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνος σε αυτή την προσπάθεια, ξεκίνησε με τον «αέρα» της σιγουριάς και του εγωισμού αγνοώντας τους υπόλοιπους και τώρα αισθάνεται τη «μοναξιά του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτυ».

Οι άλλοι με την ανέξοδη ανευθυνότητα του «προπονητή της εξέδρας» κατεβάζουν χωρίς κόστος ιδέες και προσπαθούν να αποφύγουν τις ευθύνες, αν το πράγμα «στραβώσει».

Είναι βέβαιο ότι έτσι δεν κερδίζονται οι αγώνες. Κανένας αγώνας, και πόσο μάλλον οι εθνικές μάχες. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι πολιτικοί αρχηγοί ότι αυτό που κάνουν μέχρι στιγμής δεν αποδίδει και δεν συμφέρει.

Η λύση είναι να σταματήσουν να το κάνουν και όχι να το συνεχίζουν ενώ βλέπουν ότι είναι αδιέξοδο γιατί δεν θέλουν να έχουν την ευθύνη.

Όσο μεγάλη και να είναι μια ομάδα και να παίζει στην έδρα της απέναντι σε κάποιους μικρότερους που δίνουν τη μάχη για την επόμενη μέρα, είναι βέβαιο ότι οι προοπτικές δεν είναι υπέρ της αν δεν κατεβαίνει ως ομάδα.

Αυτοί δίνουν τη μάχη συντεταγμένοι και με πλάνο, και εμείς είμαστε ένα σκορποχώρι… Και η Ελλάδα μας είναι άξια της τύχης…

mignatiou.com

Η Ελληνοτουρκική Αντιπαράθεση στα Ίμια (1996). Ο «Μύθος» του Εθνικού Τακτικού Πλεονεκτήματος

Από

anixneuseis

January 30, 2018

Του Παούνη Θ. Νικόλαου* – Βαλκανιολόγος, Διεθνολόγος Ιανουάριος 30, 2018

Αναμφίβολα η κρίση των Ιμίων, υπήρξε γεγονός μείζονος σημασίας στις διακρατικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Στην κρίση η οποία ξέσπασε τον Ιανουάριο του 1996, η «Τουρκία διέβη τον Ρουβίκωνα», καθότι σημειώθηκε περιστατικό αποβάσεως σε ελληνικό έδαφος. Σκοπός του παρόντος κειμένου είναι να επικεντρωθεί αποκλειστικά στη σύγκριση των αντιπαρατιθέμενων στρατιωτικών δυνάμεων, (στοιχείων «σκληρής ισχύος hard power»), χρησιμοποιώντας συγκριτικούς πίνακες οπλικών συστημάτων, και αναλύοντας τον πιθανό τρόπο διεξαγωγής των πιθανών πολεμικών αποστολών, βάσει των καταγεγραμμένων γεγονότωνΚρίθηκε χρήσιμο να συμπεριληφθεί ένα σύντομο ιστορικό της κρίσης, καθώς επίσης να αναλυθεί και το ισχύων νομικό καθεστώς. Μετά την κρίση των βραχονησίδων, στην Ελλάδα αναπτύχθηκε η φημολογία και η πεποίθηση περί εθνικού στρατιωτικού πλεονεκτήματος, του οποίου δεν υπήρξε κατάλληλη εκμετάλλευση από την τότε ελληνική κυβέρνηση. Μέσω του ανά χείρας κειμένου δεικνύεται ότι ο εν λόγω ισχυρισμός ήταν εξωπραγματικός, τόσο σε τοπικό όσο και σε ευρύτερο επίπεδο αντιπαράθεσης. Συνέπεια του τρόπου χειρισμού της κρίσης ήταν η περίφημη «Θεωρία των Φαιών Ζωνών» (Buffer Zones), προσθέτοντας επιπλέον πεδία διαφορών στην κατεύθυνση αμφισβήτησης της κυριότητας δεκάδων νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο.

Ι. Στοχοθεσία.
Σκοπός του παρόντος κειμένου είναι να επικεντρωθεί αποκλειστικά στη σύγκριση των αντιπαρατιθέμενων στρατιωτικών δυνάμεων, γνωστών και ως στοιχείων «σκληρής ισχύος/ hard power» (σύμφωνα με την άποψη του J.Nye, περί της «διττής φύσης» της ισχύος), χρησιμοποιώντας συγκριτικούς πίνακες οπλικών συστημάτων, προβαίνοντας σε επιγραμματική αναφορά τεχνικών λεπτομερειών, και αναλύοντας τον πιθανό τρόπο διεξαγωγής των αεροπορικών αποστολών (καθότι θεωρούνται οι πλέον κρίσιμες), βάσει των καταγεγραμμένων γεγονότων στη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων. Ωστόσο κρίθηκε χρήσιμο να συμπεριληφθεί ένα σύντομο ιστορικό των γεγονότων της κρίσης, καθώς επίσης και το ισχύων νομικό καθεστώς. Μετά την κρίση των βραχονησίδων, στην Ελλάδα αναπτύχθηκε η φημολογία και η πεποίθηση περί εθνικού στρατιωτικού πλεονεκτήματος, το οποίο και δεν εκμεταλλεύθηκε καταλλήλως η τότε ελληνική κυβέρνηση του Κ. Σημίτη. Μέσω του ανά χείρας κειμένου δεικνύεται ότι ο εν λόγω ισχυρισμός ήταν εξωπραγματικός, τόσο σε τοπικό όσο και σε ευρύτερο επίπεδο αντιπαράθεσης. Συνέπεια του τρόπου χειρισμού της κρίσης ήταν η περίφημη «Θεωρία των Φαιών Ζωνών» (Buffer Zones), προσθέτοντας επιπλέον πεδία διαφορών στην κατεύθυνση αμφισβήτησης της κυριότητας δεκάδων νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο.

ΙΙ. Το Νομικό Καθεστώς των Ιμίων.
Τα Ίμια ή Λιμνιά («Kardak» για την Τουρκία) αποτελούνται από ένα σύμπλεγμα δύο νησιών πλησίον της Ψερίμου (Δωδεκάνησα), ενώ απέχουν από τα τουρκικά παράλια περίπου 3,6 ναυτικά μίλια. Η δυτική νησίδα αφορά έναν γεωλογικό σχηματισμό εκτάσεως 25 στρεμμάτων (μεγάλη Ίμια), και αντίστοιχα η ανατολική 14 στρεμμάτων (μικρή Ίμια). Τα δυο νησιά ήταν ακατοίκητα, και φιλοξενούσαν μερικά αιγοπρόβατα του Καλύμνιου Αντώνη Βεζυρόπουλου.
Πρωτίστως τα δύο νησιά διέπονται από τον ορισμό περί νήσων που είχε δώσει η Σύμβαση της Γενεύης του 1958 για την «Χωρική Θάλασσα και τη Συνορεύουσα Ζώνη» (Convention on the Territorial Sea and the Contiguous Zone).
Μετά τον τερματισμό του ιταλοτουρκικού πολέμου γνωστού και ως «Πολέμου της Τριπολίτιδας» (1911-1912), τα Δωδεκάνησα περιήλθαν υπό ιταλική κτήση. Η Κεμαλική Τουρκία αναγνώρισε την ιταλική κυριαρχία στα Δωδεκάνησα με το Άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης. Παράλληλα αναγνωρίζονταν η τουρκική κυριαρχία στο σύνολο των νησίδων που απείχαν τρία ναυτικά μίλια από τα μικρασιατικά παράλια (Άρθρο 12), συνεπώς τα Ίμια εξαιρούνταν. Το ιταλοτουρκικό πρωτόκολλο της 28ης Δεκεμβρίου 1932, καθόρισε λεπτομερώς τα θαλάσσια σύνορα στα Δωδεκάνησα, και γίνεται συγκεκριμένη μνεία στο «μέσον μεταξύ των νησιών Λιμνιά και Cavus adasi» ως το 30ο σημείο καθορισμού της συνοριακής γραμμής μεταξύ των δύο χωρών. Με τη Συνθήκη των Παρισσίων του 1947 τα Δωδεκάνησα (ως νησιωτικό σύμπλεγμα) ενσωματώθηκαν στην ελληνική επικράτεια, ενώ το Άρθρο 14 διευκρίνιζε πως ίσχυαν οι οριογραμμές που καθορίστηκαν από τις προαναφερθείσες συμφωνίες. Η Σύμβαση της Βιέννης (1969), η οποία κωδικοποίησε τους εθιμικούς κανόνες περί Δικαίου των Συνθηκών, αποκλείει την περίπτωση λήξης Συνθήκης ή τη δυνατότητα αποχώρησης μέρους της, εφόσον καθορίζεται μεθοριακή γραμμή.
Πέραν της ανάγνωσης των διατάξεων του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, η Τουρκία αναγνώριζε την ελληνική κυριότητα των νησίδων (μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου 1995), καθότι πλήθος τοπογραφικών χαρτών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, εμφάνιζαν της νησίδες ως ελληνικές.
H Τουρκία αμφισβήτησε την κυριότητα των βραχονησίδων με ρηματική διακοίνωση που εξέδωσε στις 29 Δεκεμβρίου 1995, αναφέροντας ότι είναι εγγεγραμμένες στο κτηματολόγιο της Νομαρχίας της Muğla. Η Τουρκία δεν θεωρεί ότι τα Ίμια είναι νησιά αλλά «βράχοι», συνεπώς καθότι τα διεθνή κείμενα έχουν καθορίσει το καθεστώς των νήσων που κατονομάζονται ρητώς, οι περιπτώσεις νησίδων όπως τα Ίμια, οι Καλόγεροι, η Ζουράφα, η Παναγιά κ.α, δεν εμπίπτουν στις διατάξεις των προλεγομένων κειμένων. Οι βραχονησίδες αυτές έχουν απροσδιόριστη κυριαρχία (γκρίζες ζώνες). Επιπλέον το Türk Dışişleri Bakanlığı, υποστήριξε ότι το Ιταλο-τουρκικό πρωτόκολλο του 1932 δεν ίσχυε, διότι δεν πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία της Κοινωνίας των Εθνών. Δηλαδή η Τουρκία αμφισβήτησε το σύνολο της ελληνοτουρκικής οριογραμμής στα Δωδεκάνησα.
Η Ελλάδα απέρριψε τους τουρκικούς ισχυρισμούς με απαντητική ρηματική διακοίνωση που εξέδωσε στις 9 Ιανουαρίου 1996. Η ανάρτηση Πρωτοκόλλων στη Γραμματεία της Κ.τ.Ε. δεν κρίνονταν απαραίτητη βάσει των σχετικών αποφάσεων της 1ης Συνέλευσης της Επιτροπής του εν λόγω διεθνούς οργανισμού (05/09/1921). Επομένως το Ιταλο-τουρκικό πρωτόκολλο ισχύει, «λειτουργεί» δε συμπληρωματικά, ως προς τη Συμφωνία για τη νήσο Μεγίστη (4 Ιανουαρίου 1932).

ΙΙΙ. Σύντομο Ιστορικό.
Στο Αιγαίο Πέλαγος εξαιτίας του τουρκικού ρεβιζιονισμού, επικρατούν εναλλασσόμενες συνθήκες μεταξύ «Cold» και «Hot Conflict», για περισσότερο από 40 έτη. Μετά την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης «Αττίλας» στην Κύπρο (ειρηνευτικού σκοπού κατά την Τουρκία, εξού και ο προσδιορισμός Kıbrıs Barış Harekatı), ο τουρκικός αναθεωρητισμός ανατροφοδοτήθηκε εξαιτίας της στρατιωτικής επιτυχίας, και εκδηλώθηκε με μεγαλύτερη ένταση στο Αρχιπέλαγος. Η Τουρκία θεωρεί ότι η φυσιογνωμία της ελληνοτουρκικής «διαμάχης» είναι πολιτικής φύσεως, εν αντιθέσει με την Ελλάδα η οποία την αντιλαμβάνεται ως νομική.
Στο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, η γείτονα χώρα δημιούργησε μια διευρυμένη «ατζέντα» διμερών διαφορών, θέτοντας μονομερώς διεκδικήσεις, προκειμένου να αναθεωρηθεί το υφιστάμενο Status Quo εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Οι τουρκικές αξιώσεις αφορούν το εύρος του εθνικού εναερίου και θαλάσσιου χώρου, τις επιχειρησιακές δικαιοδοσίες και το όριο ευθύνης του F.I.R. Αθηνών, την κατοχύρωση υφαλοκρηπίδας, τα ζητήματα Search and Rescue, την παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων σε νησιά του ανατολικού Αιγαίου (αίτημα αποστρατικοποίησης), το καθεστώς νησίδων και βραχονησίδων (προέκυψε μετά την κρίση των Ιμίων). Οι διεκδικήσεις αυτές τέθηκαν κατά καιρούς με την
επίδοση ρηματικών διακοινώσεων, με την παράνομη δέσμευση περιοχών μέσω της έκδοσης NOTAM, NAVTEX, SUBTEX, για τη διεξαγωγή στρατιωτικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων κ.ο.κ. Αξίζει να επισημανθεί ότι στη διάρκεια των αεροναυτικών ασκήσεων, οι τουρκικές διεκδικήσεις προβάλλονται έμπρακτα, μαζικά και ταυτόχρονα.
Στη κλιμάκωση της υποβόσκουσας διμερούς έντασης μεταξύ των δύο χωρών, εκτός το βεβαρυμμένο πλαίσιο διαφορών, επικουρικά λειτούργησε το ιστορικό παρελθόν, η εκάστοτε εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία (δημοσιονομική, πολιτειακή, πολιτική κτλ), και η ασκούμενη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Σε ορισμένες περιπτώσεις σημειώθηκε εκτράχυνση της έντασης, είτε με τη μορφή διακρατικών κρίσεων, είτε με μείζονα αιματηρά επεισόδια. Διακρατικές κρίσεις εκδηλώθηκαν το Μάιο του 1974 (έξοδος σεισμογραφικού σκάφους Çandarlı), τον Αύγουστο του 1976 (έξοδος Hora), και το Μάρτιο του 1987 (απειλή εξόδου MTA Sismik 1). Θερμά επεισόδια με αιματηρή κατάληξη σημειώθηκαν το Δεκέμβριο του 1986 (δολοφονία στρατιώτη Καραγώγου και ολιγόωρη ανταλλαγή πυρών), και το Μάιο του 2006 (περιστατικό σμηναγού Ηλιάκη, Κάρπαθος).
Αν επιχειρηθεί να δοθεί μια ακριβής περιγραφή της κρίσης των Ιμίων, θα πρέπει να αναθεωρηθεί το ευρέως γνωστό αφήγημα, καθότι παρατηρείται μια διακρατική κρίση που εξελίχθηκε σε σύγκρουση χαμηλής εντάσεως με απώλειες ανθρώπινου δυναμικού, στρατιωτικού μέσου και εθνικού εδάφους. Τα προοίμια της κρίσης των Ιμίων γίνονται ορατά από το καλοκαίρι του 1995, όταν στην εκπεφρασμένη πρόθεση των υπουργείων Άμυνας και Αιγαίου περί κατάθεσης νομοσχεδίου για τον εποικισμό νησίδων, η Τουρκία απάντησε με υπερπτήσεις άνωθεν ορισμένων βραχονησίδων. Ωστόσο από τις αρχές της δεκαετίας του 90, η Τουρκία επεξεργάζονταν μια λίστα με ακατοίκητες νησίδες για τις οποίες μπορούσαν να εκφραστούν επιφυλάξεις ως προς το καθεστώς κυριότητας.
Το περιστατικό με την προσάραξη του Figen Akat στα Ίμια (25 Δεκεμβρίου 1995), έδωσε το έναυσμα για να εκδηλωθεί επισήμως η τουρκική πρόθεση αμφισβήτησης του καθεστώτος πολλών νησίδων στο Αιγαίο. Στις 29 Δεκεμβρίου 1995 επιδόθηκε η πρώτη ρηματική διακοίνωση αμφισβήτησης των Ιμίων, μετά από αεροπορικό περιστατικό στη διάρκεια του οποίου τουρκικό F-4E Phantom κατέπεσε και συνετρίβη στη θαλάσσια περιοχή της Χίου. Η Ελλάδα απάντησε στην τουρκική ρηματική διακοίνωση στις 9 Ιανουαρίου 1996, ενώ από τις 17 του μήνα άρχισε η διακριτική στρατιωτική επιτήρηση της περιοχής. Στις 24 Ιανουαρίου γνωστοποιήθηκε η τουρκική ρηματική διακοίνωση στο ευρύ κοινό, μετά από σχετικόρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ-1. Την επόμενη ημέρα κλιμάκιο δημόσιων λειτουργών με επικεφαλή τον Δήμαρχο Καλύμνου, μετέβη στο ανατολικό νησί και ύψωσε την ελληνική σημαία. Το περιστατικό έλαβε ευρύτατη έκταση καθώς αναμεταδόθηκε από το σύνολο των ΜΜΕ, προκάλεσε δε την τουρκική αντίδραση, καθώς στις 27 Ιανουαρίου κλιμάκιο της Hürriyet με επικεφαλή τον Cesur Sert προσγειώθηκε στη μικρή Ίμια υπέστειλε την ελληνική σημαία, και παράλληλα ανήρτησε την αντίστοιχη τουρκική. Tο ίδιο βράδυ οι Τούρκοι δημοσιογράφοι περιέφεραν στα Μ.Μ.Ε. της γείτονας, την ελληνική σημαία εν είδει λαφύρου, γεγονός που προκάλεσε αλγεινές εντυπώσεις στην Ελλάδα.
Στις 28 Ιανουαρίου 1996, η κρίση μεταβλήθηκε ποιοτικά (με ελληνική πρωτοβουλία), καθώς επενέβη σκάφος του πολεμικού ναυτικού (Κ/Φ «Αντωνίου»), για να αντικαταστήσει τη σημαία στον επίμαχο βράχο. Καθ αυτόν τον τρόπο, ο έως τότε πόλεμος σημαιών μεταξύ ιδιωτών, μετεξελίχθηκε σε πόλεμο σημαιών μεταξύ κρατών, εξαιτίας της ανάμιξης ναυτικής μονάδας των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Από την 29η Ιανουαρίου η κρίση «εισέρχεται» στην τελική της φάση, καθώς σημειώνονται μαζικές αεροπορικές υπερπτήσεις των Ιμίων από μαχητικά αεροσκάφη της ελληνικής και τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, ενώ την ίδια μέρα σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής (Sahil Güvenlik) αποπειράθηκαν να προσεγγίσουν τις δύο βραχονησίδες κατ επανάληψη, γεγονός που παρεμποδίστηκε από παραπλέουσες κανονιοφόρους του Π.Ν. και πλοία του Λιμενικού Σώματος. Συγκεκριμένο περιστατικό με τουρκικό ελικόπτερο πολιτικής χρήσης, υποχρέωσε την ελληνική στρατιωτική ηγεσία να αποβιβάσει ολιγομελή ομάδα φύλαξης (Ο.Υ.Κ.) στο ανατολικό νησί, ώστε να αποφευχθεί νέα απόπειρα υφαρπαγής του ελληνικού εθνικού συμβόλου.
Η αποβίβαση ελληνικών χερσαίων δυνάμεων στη μικρή Ίμια, εκλήφθηκε από την τουρκική κυβέρνηση ως απόπειρα επιβολής τετελεσμένων γεγονότων, και συγκλήθηκε εκτάκτως η Ολομέλεια του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (Milli Güvenlik Kurulu). Στη διάρκεια της συνεδρίασης εξετάστηκε η πρόταση της βύθισης του ελληνικού στολίσκου που παρατάσσονταν στα Ίμια (περί τα 3 σκάφη). Τόσο η πρωθυπουργός Çiller όσο και ο ΥΠ.ΕΞ D. Baykal υιοθέτησαν φιλοπόλεμη στάση, και μάλιστα εξετάστηκαν σενάρια για επίθεση και ανακατάληψη της ανατολικής βραχονησίδας, αλλά και της νήσου Μεγίστης σε περίπτωση μιας περαιτέρω κλιμάκωσης και γενικότερα μη συμμόρφωσης της Ελλάδας. Θα πρέπει να
επισημανθεί ότι η απόφαση για προσφυγή σε πόλεμο, πρέπει να εγκριθεί πρωτίστως από τη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση (Türkiye Büyük Millet Meclisi), η οποία δεν συγκλήθηκε στο κρίσιμο διήμερο της έντασης.
Τελικώς υπερίσχυσε η πρόταση που διατύπωσε ο Πρέσβης Inal Batu (αρμόδιος στο ΥΠ.ΕΞ. για τις ελληνοτουρκικές υποθέσεις), περί κατάληψης της δεύτερης νησίδας του συμπλέγματος των Ιμίων, η οποία παρέμενε αφύλακτη. Η πρόταση εγκρίθηκε προς υλοποίηση και κωδικοποιήθηκε ως Σχέδιο «Yunus1», με έναρξη εφαρμογής την επομένη το πρωί, Τρίτη 30 Ιανουαρίου 1996. Η πρωθυπουργός Tansu Çiller εξερχόμενη της αίθουσας συνεδριάσεως, διατύπωσε την βεβαιότητα περί άμεσης απομάκρυνσης της ελληνικής σημαίας και του αγήματος από τα Ίμια (…o bayrak inecek, o asker gidecek).

IV. Επιχείρηση «Yunus 1» και Αποκλιμάκωση.
Η επιχείρηση «Δελφίνι 1» περιλάμβανε τρία επιχειρησιακά σκέλη:
α) φάση αναγνωρίσεων,
β) στάδιο παραπλάνησης,
γ) σκέλος αποβατικής ενέργειας, το οποίο συνδυάστηκε με οργανωμένη επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου (Ψ.ΕΠ.).
Οι στρατιωτικές αναγνωρίσεις ξεκίνησαν από τις πρώτες πρωινές ώρες της Τρίτης 30 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκαν τις μεταμεσονύχτιες ώρες, με στόχο να επιβεβαιώνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα η απουσία Ελλήνων στρατιωτών από το δυτικό νησί (προσεγγίσεις σκαφών, διελεύσεις αεροσκαφών και ελικοπτέρων). Στις 07:20 το πρωί κατέπλευσε στην περιοχή η φρεγάτα F-240 Yavuz αφενός προς εφαρμογή του σχεδίου, αφετέρου προς άσκηση πίεσης προς την ελληνική πλευρά. Η Φ/Γ καθ’όλη τη διάρκεια της κρίσης παραβίαζε τα ελληνικά χωρικά ύδατα προσεγγίζοντας τα δύο νησιά. Στη διάρκεια της ημέρας και ενώ κλιμακώθηκε η αεροπορική παρουσία εκατέρωθεν, προστέθηκαν και επιπλέον έξι τουρκικά σκάφη, γεγονός το οποίο υποχρέωσε το ΓΕΝ να δράσει εξισορροπητικά.
Η παραπλάνηση αποσκοπούσε στο να δημιουργήσει στο ελληνικό επιτελείο, την εσφαλμένη πεποίθηση ότι η Τουρκία θα διενεργούσε αεροκίνητη ενέργεια κατά της ανατολικής Ίμιας (πραγματικός στόχος η δια θαλάσσης απόβαση στη δυτική). Τούτο θα επιτυγχάνονταν με υπερπτήσεις ελικοπτέρων άνωθεν της ανατολικής νήσου, και με επιδεικτικές ασκήσεις καταρρίχησης στο κατάστρωμα της τουρκικής φρεγάτας Yavuz. Τωόντι ο σκοπός επιτεύχθηκε. Λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της τουρκικής απόβαση στη δυτική νησίδα, δύο ελικόπτερα Blackhawk υπερέπτησαν την περιοχή αποσπώντας πλήρως την προσοχή των Ελλήνων επιτελών, και των επιτόπιων δυνάμεων. Καθ αυτόν τον τρόπο ουδείς αντιλήφθηκε την απόβαση στη μεγάλη Ίμια. Η τρίτη φάση (απόβαση) είχε ως κύριο στόχο τη δημιουργία ισοδύναμου τετελεσμένου, το οποίο θα εξίσωνε τις δύο χώρες σε περίπτωση διαπραγμάτευσης. Εκτιμάται ότι διήρκησε λιγότερο από μισή ώρα και υλοποιήθηκε μεταξύ 01:20 και 01:40 το ξημέρωμα της 31ης Ιανουαρίου. Εκτιμάται ότι 12 άνδρες των επίλεκτων υποβρύχιων ειδικών δυνάμεων της Τουρκίας SAT/SAS (Sualtı Taarruz/ Sualtı Savunma), αποβιβάστηκαν από το κατάστρωμα της «Yavuz» σε 3 λέμβους Zodiac και τάχιστα διεκπεραιώθηκαν στη νησίδα. Προηγήθηκε η αιφνιδιαστική προσέγγισης της νησίδας από την τουρκική φρεγάτα. Σύμφωνα με τα προειρημένα, στη διάρκεια της κρίσης εκδηλώθηκε αμερικανική πρωτοβουλία με στόχο την αποκλιμάκωση. Από τις 21:40 της 30ης Ιανουαρίου, μέχρι τις πρώτες πρωινές της επομένης «εγκαταστάθηκε μια γέφυρα» τηλεφωνικών επαφών στο τρίγωνο Washington-Αθήνα-Ankara, με πρώτιστο στόχο την αποφυγή μιας σύρραξης και εν συνεχεία την αποκλιμάκωση της κρίσης. Οι συνομιλίες αρχικώς διημείφθησαν σε ύψιστο επίπεδο (τηλεφωνήματα Προέδρου Clinton με Çiller, Demirel και Σημίτη), προλειαίνοντας το έδαφος ώστε να αναλάβει τη σκυτάλη της διαπραγμάτευσης τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες ο έμπειρος Αμερικανός διπλωμάτης R. Holbrooke. Μέσω της διαπραγμάτευσης εκφράστηκε η πρόθεση των δυο αντιμαχομένων για επιστροφή εις την πρότερη κατάσταση (status quo ante), ωστόσο κύριο σημείο διαφωνίας υπήρξε η περίπτωση παραμονής ή απόσυρσης του ελληνικού εθνικού συμβόλου από την ανατολική νησίδα. Αξίζει να επισημανθεί ότι η αμερικανική παρέμβαση δεν ανέστειλε την εφαρμογή του σχεδίου «Δελφίνι 1», καθότι η Τουρκία αποβιβάστηκε στη δυτική νησίδα, ενώ βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη η τριμερής «διελκυστίνδα» επαφών. Δεδομένου ότι ο χρόνος λειτουργούσε εις βάρος της Ελλάδας, έγινε αποδεκτή η προτεινόμενη φόρμουλα απεμπλοκής (no flags, no ships, no troops), και τελικά η κατάσταση αποκλιμακώθηκε πλήρως στις 08:30 της 31ης Ιανουαρίου, οπότε και αποχώρησαν από την περιοχή τα χερσαία κλιμάκια.
Μετά την τουρκική απόβαση άλλαξε άρδην το περιθώριο επιλογών ως προς το χειρισμό της κρίσης, από πλευράς ελληνικής κυβερνήσεως. Η Τουρκία μέσω της δημιουργίας ενός ισοδύναμου τετελεσμένου μετέβαλλε δραματικά το σκηνικό της κρίσης καθότι
i) δημιούργησε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια αποδοχής της προτεινόμενης αμερικανικής
φόρμουλας απεμπλοκής,
ii) αποδυνάμωσε την ελληνική διαπραγματευτική θέση, διότι περιόρισε δραστικά την ικανότητα διπλωματικών ελιγμών της κυβέρνησης Σημίτη,
iii) εξύψωσε το γόητρο των Τ.Ε.Δ,
iv) αμφισβήτησε εμπράκτως ελληνικό έδαφος,
v) οδήγησε το τότε ισχύων «Δόγμα της Αποτροπής» σε πλήρη κατάρρευση,
vi) υποχρέωσε το Ελληνικό Επιτελείο να εκπέμψει αποστολή αναγνώρισης με σκοπό την πιστοποίηση της πληροφορίας περί τουρκικής απόβασης, στη διάρκεια της οποίας ένα ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο ΑΒ-212ASW του Π.Ν. συνετρίβη στη θαλάσσια περιοχή των Ιμίων, παρασύροντας και το τριμελές πλήρωμα του. Εν κατακλείδι, το αποβατικό εγχείρημα μετέβαλε συλλήβδην το γενικότερο πλαίσιο της κρίσης, και διαμόρφωσε ευνοϊκές προϋποθέσεις διαπραγμάτευσης για την Τουρκία.

V. Η Αεροπορική Αντιπαράθεση.
Παρατίθεται συνοπτικός πίνακας αεροπορικών δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας, από την πρώτη προσωπική συγγραφική εργασία με τίτλο «Ίμια 1996 o bayrak inecek».

Παρατηρήσεις: Και οι δύο χώρες διέθεταν μεγάλη δύναμη αεροσκαφών για κάθε είδους αποστολή, ωστόσο η Τουρκία εμφανίζεται να διατηρεί διπλάσια δύναμη σε μαχητικά αεροσκάφη προηγμένης τεχνολογίας (3ης γενιάς), γεγονός καθοριστικό για την εναέρια αναμέτρηση. Επίσης διέθετε υπερδιπλάσιο αριθμό μεταγωγικών αεροσκαφών, δηλαδή αξιόλογη ικανότητα μαζικής αερομεταφοράς αλεξιπτωτιστών και δημιουργίας αεροπρογεφυρώματος, με προφανείς κινδύνους για τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.
Τέλος μόνο η Τουρκία χρησιμοποιούσε «ιπτάμενα τάνκερ». Σε κάθε είδους αποστολή, κρίσιμος πολλαπλασιαστής ισχύος θεωρούνταν τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού καυσίμων εν πτήσει, τύπου KC135A (αργότερα αναβαθμίστηκαν σε επίπεδο R), τα οποία δύναται να μεταφέρουν 90 τόνους καυσίμου, και να αναπληρώσουν το καύσιμο των μαχητικών, ώστε να μην χρειαστεί να επιστρέψουν στη μητρική αεροπορική βάση. Είναι προφανές ότι στην περίπτωση αεροπορικού ανεφοδιασμού, αφενός τα τουρκικά μαχητικά αναχαίτισης μπορούσαν να εκτελέσουν απρόσκοπτα πολύωρες περιπολίες, αφετέρου τα αεροσκάφη επιθετικών αποστολών πολλαπλασίαζαν την εμβέλεια τους, συνεπώς μπορούσαν να πλήξουν στόχους σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής επικράτειας. Η Ελληνική Αεροπορία δεν αντιπαρέτασσε καμία αντίστοιχη δυνατότητα.

1. Αποστολές αεροπορικής υπεροχής, εναέριας περιπολίας μάχης (Air Supremacy & BARCAP και δευτερεύουσες DCA, HAVCAP κ.α. )
Είναι ευρέως γνωστό ότι η αντιμαχόμενη πλευρά η οποία θα διασφαλίσει αεροπορική κυριαρχία έναντι του αντιπάλου της, θεωρείται και η επικρατέστερη στην υπό εξέλιξη σύγκρουση. Καμία ναυτική ή χερσαία δύναμη δεν μπορεί να επικρατήσει της αντίπαλης εφόσον στερείται αεροπορικής κάλυψης και υποστήριξης.
Την εποχή των Ιμίων η Τουρκική Αεροπορία αντιπαρέτασσε σε αποστολές ημερήσιας και νυχτερινής αναχαίτισης το συγκριτικά ανώτερο τεχνολογικά συνδυασμό αεροσκάφους / ραντάρ / ηλεκτρονικού συστήματος αυτοπροστασίας / βλημάτων κατηγορίας B.V.R.: F-16C block30/40/50/AN-APG-68V ή V(5)/Rapport III/Aim-120A Amraam, δηλαδή διέθετε αξιόπιστο Σ.Α. ενώ η εμβέλεια εμπλοκής-πλήγματος ελληνικών αεροσκαφών κυμαίνονταν από τα 55 έως τα 70 km (η εμβέλεια πρόσκτησης στόχου είναι διαφορετική, εν προκειμένω περί τα 100χλμ.).
Σύμφωνα με τις νυχτερινές περιπολίες που εκπέμφθηκαν από τις μεταμεσονύχτιες ώρες στο Αιγαίο (23:30- 05:30) η Ελλάδα αντιπαρέτασσε τον υποδεέστερο συνδυασμό Mirage2000/RDM/ICMS/Matra Super 530D με εμβέλεια εμπλοκής-πλήγματος περί τα 37 km, και τα δεύτερης γενιάς αεροσκάφη F-4E Phantom σε συνδυασμό με AN/APQ-120/DIAS/Aim-7 Sparrow με εμβέλειες πλήγματος 19-24 km. Είναι φανερό ότι η τουρκική αεροπορία μπορούσε να εμπλέξει και να καταρρίψει τους ελληνικούς σχηματισμούς από διπλάσια απόσταση. Οι αθρόες απώλειες αεροσκαφών αναχαίτισης (και πληρωμάτων), θα έκρινε τη συνολική έκβαση της ελληνοτουρκικής σύρραξης, και θα είχε σοβαρό αντίκτυπο στο ηθικό των Ε.Δ. και της ελληνικής κοινωνίας.
Μείζων μειονέκτημα αποτελούσε το γεγονός ότι τα ελληνικά F-16 δεν διέθεταν ολοκληρωμένο ηλεκτρονικό σύστημα αυτοπροστασίας (εγκαταστάθηκε το αμερικανικής κατασκευής ASPIS ένα έτος αργότερα). Σε περίπτωση εμπλοκής η έλλειψη ολοκληρωμένου ηλεκτρονικού συστήματος αυτοπροστασίας, θα συνεπάγονταν μαζικές καταρρίψεις των εν λόγω αεροσκαφών, εξαιτίας της αδυναμίας έγκαιρής ανίχνευσης, προειδοποίησης και αντιμετώπισης επερχομένων απειλών. Παράλληλα ο συγκεκριμένος τύπος, εξαιρέθηκε από την ανάληψη νυχτερινών αποστολών εξαιτίας της μειωμένης εξοικείωσης του προσωπικού, για επιχειρήσεις σε περιβάλλον περιορισμένης ορατότητας. Ως εκ τούτου οι περιπολίες στο βόρειο τομέα, ανατέθηκαν στα πληρώματα των αεροσκαφών 2ης γενιάς τύπου Φάντομ της 337 Μοίρας (110 Π.Μ.).

2. Αποστολές Καταστολής της εχθρικής αεράμυνας (SEAD/DEAD Strike)
Οι συγκεκριμένες αποστολές είναι απαραίτητο να υλοποιηθούν, προκειμένου να «εκκαθαρισθούν» οι υποψήφιοι στόχοι από αντιαεροπορικές συστοιχίες, ώστε στη συνέχεια να πληγούν εκ του ασφαλούς από επιθετικά αεροσκάφη. Οι Α/Α συστοιχίες αναλαμβάνουν την κάλυψη κρίσιμων εγκαταστάσεων όπως αεροδρόμια, βιομηχανικές περιοχές, ναυστάθμους, σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, εργοστάσια της αμυντικής βιομηχανίας κ.α. Δια τούτο πρέπει να εκτελεστούν αποστολές καταστροφής των αντιαεροπορικών που παρέχουν προστασία στις προλεγόμενες υποδομές. Μετά την καταστολή των Α/Α συστοιχιών, τα βομβαρδιστικά αεροσκάφη, μπορούν να βομβαρδίσουν με ασφάλεια τις εχθρικές εγκαταστάσεις, μεγιστοποιώντας την ακρίβεια των πληγμάτων και τη γενικότερη επίδοση.
Η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία θα χρησιμοποιούσε το συνδυασμό αεροσκάφους/βλήματος F-16 block50/AGM-88 HARM (High-speed Anti-Radiation Missile). Το βλήμα Harm είναι ένα βλήμα με εμβέλεια 140 χλμ. ειδικά σχεδιασμένο να εντοπίζει και να καταστρέφει τα radar εγκλωβισμού και καθοδήγησης πυραύλων των Α/Α συστοιχιών. Η μεγάλη εμβέλεια άφεσης σε συνάρτηση με την υψηλή ταχύτητα καθιστούσε τρωτά τα ελληνικά Α/Α συστήματα συλλήβδην (Hawk, Sa-8B Gecko, Nike-Hercules). Ανάλογη ικανότητα από την ελληνική πολεμική αεροπορία δεν υφίστατο την εποχή της κρίσης.

3. Νυχτερινές αποστολές προσβολής στόχων εδάφους (κυρίως Strike αλλά και OCA
Strike, CAS, BAI κ.α.)
Αμφότερες οι αντιπαρατιθέμενες πολεμικές αεροπορίες, διέθεταν «ευμέγεθες» αεροπορικό δυναμικό ώστε να εκτελέσουν πληθώρα επιθετικών αποστολών. Κύριο μειονέκτημα αποτελούσε η διάθεση μικρού αριθμού κατευθυνόμενων όπλων αέρος-εδάφους νέας τεχνολογίας, καθώς επίσης και συλλογών μετατροπής (smart weapons, standoff & cruise missiles). Σημειωτέων ότι η κατάσταση μετά την κρίση, μεταβλήθηκε υπέρ του ελληνικού οπλοστασίου. Υπεροχή της Τουρκικής Αεροπορίας σημειώνονταν στον τομέα των νυχτερινών κρούσεων εξαιτίας της παραγγελίας 40 σύγχρονων συστημάτων νυχτερινής ναυτιλίας και σκόπευσης LANTIRN, εκ των οποίων αξιοποιούνταν επιχειρησιακά τουλάχιστον τα μισά από 2 πολεμικές Μοίρες σε Bandırma (161 Filo “Yarasa”) και Diyarbakır (181 Filo “Pars”). Τα συγκεκριμένα ατρακτίδια παρείχαν εικόνα υψηλής ανάλυσης στα HUD των τουρκικών cockpits, ώστε να εκτελούν ναυτιλία ακριβείας και επιτυχή σκόπευση σε συνθήκες απόλυτου σκότους, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών. Η Πολεμική Αεροπορία αντιπαρέτασσε περίπου 20 συστήματα AN/AAR-45 LANA. Το ατρακτίδιο έχει συνολικό βάρος 327 κιλά, μήκος 4,9 μέτρα και διάμετρο 0.53 μέτρα. Από τις διαθέσιμες πληροφορίες, το σύστημα που αγόρασε το Αμερικανικό Ναυτικό (από το οποίο μεταβιβάστηκαν τα ατρακτίδια στην Π.Α.) βασίζονταν στο FLIR AN/AAR-42 της εταιρίας Texas Instruments. Το σύστημα έχει δύο πεδία κάλυψης, ένα ευρύ με απεικόνιση 1:1 για ναυτιλία και ένα στενότερο με μεγέθυνση (x4) που επιτρέπει πρόσκτηση στόχων και άφεση των όπλων. H αρθρωμένη κεφαλή έχει κάλυψη (±20) σε
αζιμούθιο και (+5) έως (-35) σε ανύψωση. Το pod χρησιμοποιεί τις περιοχές μήκους κύματος 3 μm έως 5 μm, επιτυγχάνοντας ασφαλή πλοήγηση και παραμέτρους επίθεσης, κατά τη διάρκεια της νύχτας, όχι όμως κάτω από ακραίες καιρικές και ατμοσφαιρικές συνθήκες. Το γεγονός ότι τη νύχτα της κρίσης παρατηρούνταν αυξημένα ποσοστά υγρασίας (βροχόπτωση, υψηλός κυματισμός λόγω ανέμων εντάσεως 6 μποφόρ), έθετε περιορισμούς σε κάθε σύστημα infrared, συνεπώς και στη χρήση των ατρακτιδίων LANA.

4. Αποστολές προσβολής ναυτικών στόχων (TASMO)
Η πραγματοποίηση αποστολών ναυτικής κρούσης αποσκοπεί στην καταστροφή του εχθρικού πολεμικού ναυτικού, και πραγματοποιείται είτε σε αγαστή συνεργασία με τις φίλιες ναυτικές δυνάμεις, είτε σε αυτοτελή επιχειρησιακή βάση από την πολεμική αεροπορία. Υπάρχουν τρεις επιχειρησιακές μέθοδοι για την εκτέλεση των συγκεκριμένων αποστολών, αναλόγως της ποικιλίας των διατιθέμενων οπλικών συστημάτων:
1) καταστολή ραντάρ αεράμυνας πλοίων και εξαπόλυση αντιπλοϊκών βλημάτων (SEAD Escort/Naval Strike λ.χ. συνδυασμός F-16/Harm & Mirage2000/Exocet) ως η πλέον ενδεδειγμένη μέθοδος από απόψεως αποτελεσματικότητας. Αξίζει να επισημανθεί ότι η συγκεκριμένη δυνατότητα αποκτήθηκε από την ελληνική πλευρά μετά από αξιολόγηση των διδαγμάτων της κρίσης.
2) Επίθεση με αντιπλοϊκά βλήματα (κατά το πρότυπο της επίθεσης αεροσκαφών Super Etendard της Αργεντινής με πυραύλους Exocet, εναντίον του βρετανικού HMS Sheffield). Η τακτική θεωρείται μερικώς ικανοποιητική, αναλόγως της φυσιογνωμίας και του αριθμού των στόχων. Επί παραδείγματι αν ο στόχος διαθέτει επαρκή αντιπυραυλική προστασία, ή συνοδεύεται και από άλλα σκάφη με προηγμένη αντιαεροπορική ικανότητα, θα πρέπει να εξαπολυθεί μεγάλος αριθμός βλημάτων, ώστε να επιτευχθεί κορεσμός των εχθρικών Α/Α συστημάτων.
3) Επιθέσεις από ιπτάμενα σε χαμηλό ή μέσο ύψος αεροσκάφη, με απευθείας προσβολή της εχθρικής νηοπομπής από ελάχιστη απόσταση (π.χ. επιθέσεις Αργεντίνικης Αεροπορίας με A-4 Skyhawk κατά βρετανικών σκαφών στο San Carlos/Falklands 1982).
Αξίζει να επισημανθεί ότι στις δύο πρώτες τακτικές, η επιτυχής έκβαση εξαρτάται από το επιλεγμένο προφίλ πτήσης, τις ικανότητες ελιγμών των πυραύλων, το RCS, το υπέρυρθο ίχνος, τη χρήση τακτικών Ηλεκτρονικού Πολέμου και λοιπές παραμέτρους. Η τελευταία περίπτωση δεν ενδείκνυται στο σύγχρονο επιχειρησιακό περιβάλλον, διότι πέραν της χαμηλής αποτελεσματικότητας των πληγμάτων, η πλήρης έκθεση των αεροσκαφών στα εχθρικά αντιαεροπορικά πυρά συνεπάγεται υψηλές απώλειες αεροσκαφών. Η Ελλάδα την εποχή των Ιμίων ελλείψει κατάλληλων βλημάτων, μπορούσε να εξαπολύσει επιθέσεις μόνο
κατά τα πρότυπα της τρίτης μεθόδου, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται από μεταγενέστερο δημοσίευμα στον ιστότοπο αμυντικής ειδησεογραφίας Defenceline.gr. Σύμφωνα με το εν λόγω δημοσίευμα, σε 6 έως 10 βομβαρδιστικά αεροσκάφη A-7H Corsair της 345Μ (115 Π.Μ. Σούδα), ανατέθηκε ο ρόλος της επίθεσης κατά των τουρκικών σκαφών που βρίσκονταν στα Ίμια, κάνοντας χρήση βομβών ελεύθερης πτώσης Mk-82/83, δηλαδή η προσβολή θα υλοποιούνταν με υπέρπτηση των τουρκικών σκαφών, βύθισηκαι άφεση των όπλων (3η περίπτωση).

Πέραν της παρωχημένης τακτικής, η αποστολή αντιμετώπιζε σωρεία σοβαρών επιχειρησιακών
μειονεκτημάτων ώστε το αποτέλεσμα της να εκτιμάται ως αμφιλεγόμενο, όπως:
i) Ο αριθμός των εμπλεκομένων αεροσκαφών θεωρείται μικρός (περίπου 10), βάσει του αριθμού των στόχων (τουλάχιστον 10 τουρκικά σκάφη). Αντίθετα η παρουσία πολλών τουρκικών σκαφών συνεπάγεται μεγάλο όγκο αντιαεροπορικών πυρών, όπερ μεθερμηνευόμενων εστί χαμηλή επιβιωσιμότητα επιτιθέμενων αεροσκαφών και πληρωμάτων,
ii) εάν οι Έλληνες αεροπόροι καλούνταν να φέρουν εις πέρας την αποστολή στη διάρκεια της
νύχτας, τότε ο βαθμός δυσκολίας αυξάνονταν λόγω της έλλειψης κατάλληλου ατρακτιδίου
νυχτερινής ναυτιλίας και σκόπευσης (τα LANA AN/AAR-45 FLIR εξόπλιζαν μόνο τα T/A-7E/C του Αράξου),
iii) Η υπερσυγκένρωση ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή του στόχου, αναμένονταν να δημιουργήσει σύγχυση ως προς την ταυτοποίηση των στόχων, ενισχύοντας την πιθανότητα λανθασμένων ή φίλων πληγμάτων.
Εν κατακλείδι παρατηρείται πλήρης αεροπορική υπεροχή της Τουρκίας και αποκλειστική «πρόσβαση» σε πολλαπλασιαστές ισχύος, γεγονός το οποίο προμήνυε πιθανή επικράτηση της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας. Στην προειρημένη περίπτωση ήταν ζήτημα χρόνου η κυριαρχία στη θάλασσα και σταδιακά στη ξηρά. Συνεπώς ετίθετο ζήτημα επιβιωσιμότητας των λοιπών ελληνικών Κλάδων, διότι το Ναυτικό και ο Στρατός θα στερούνταν αεροπορικής κάλυψης και υποστήριξης, εν αντιθέσει με τις τουρκικές χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις οι οποίες θα απολάμβαναν τα εν λόγω επιχειρησιακά πλεονεκτήματα. Τούτη η εξέλιξη
θα ήταν καθοριστική για την ελληνική κυριαρχία στο Αρχιπέλαγος.

VI. Ναυτικός Συσχετισμός.
Παρατίθεται συνοπτικός πίνακας ναυτικών δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας, από την πρώτη προσωπική συγγραφική εργασία με τίτλο «Ίμια 1996 o bayrak inecek».

Παρατηρήσεις: Το Αιγαίο ως κλειστός θαλάσσιος χώρος και διάσπαρτος με δεκάδες νησιά (κατοικημένα και μη), αποτελεί ειδική περίπτωση όσον αφορά τα μέσα και τις ενδεικνυόμενες τακτικές για την αποτελεσματική προάσπιση του. Περαιτέρω ανάλυση των επιχειρησιακών ιδιαιτεροτήτων του Αιγαίου δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας εργασίας, ωστόσο συνοπτικά μπορεί να λεχθεί ότι τα στενά θαλάσσια περάσματα αποτελούν ιδανικά σημεία υποβρύχιων ενεδρών, η ύπαρξη δεκάδων νήσων απαιτεί τη διατήρηση ισχυρού αποβατικού στόλου, ενώ η μορφολογία των νησιών (λ.χ. όρμοι-κρησφύγετα), ευνοεί τη χρήση μικρών επιθετικών σκαφών (π.χ. πυραυλάκατοι). Η Ελλάδα διέθετε 4 αντιτορπιλικά Charles F. Adams με δυνατότητες αεράμυνας περιοχής, γεγονός το οποίο επέτρεπε όχι απλώς την αντιαεροπορική κάλυψη της ελληνικής ναυτικής αρμάδας, αλλά και την αντιαεροπορική προστασία μιας περιοχής συνολικής διαμέτρου 60 χλμ. εξαιτίας των πυραύλων SM-1, εναντιθέσει με την Τουρκία η οποία στερούνταν ανάλογο επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Η Τουρκία διέθετε 5 σύγχρονες φρεγάτες τύπου ΜΕΚΟ (+ 3 υπό ναυπήγηση), ενώ η Ελλάδα διέθετε μόλις 1 σκάφος (+ 3 υπό ναυπήγηση), το οποίο την ημέρα της έντασης βρίσκονταν στην Αδριατική. Οι Φρεγάτες τύπου Standard και Knox θεωρούνταν παλαιού τύπου σκάφη, πλην όμως αξιόμαχα.

VII. Χερσαίες Δυνάμεις.
Παρατίθεται συνοπτικός πίνακας χερσαίων δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας, από την πρώτη προσωπική συγγραφική εργασία με τίτλο «Ίμια 1996 o bayrak inecek»

Παρατηρήσεις: Αξιοσημείωτο γεγονός οι «πρώιμες παρουσίες» αμιγώς τουρκικών οπλικών συστημάτων (AIFV, Akrep, RA-7040 κ.α.), παραγωγής της εθνικής πολεμικής βιομηχανίας της γείτονας. Η Ελλάδα διατηρεί ποιοτικό προβάδισμα στον στόλο των αρμάτων μάχης εξαιτίας της χρήσης του προηγμένου μοντέλου Leopard-1A5, καθώς επίσης και στον τομέα των επιθετικών ελικοπτέρων AH-64A+ Apache. Όμως τα Ε/Π δεν ήταν επιχειρησιακά έτοιμα για ανάληψη αποστολής καθώς δεν υφίστατο επαρκής πυρήνας εκπαιδευμένων χειριστών, δεν είχαν εξοπλιστεί με τα απαραίτητα πυρομαχικά (Hellfire, Hydra, βολίδες 30mm), και δεν είχαν πραγματοποιήσει τις απαιτούμενες εκπαιδευτικές βολές. Τούτο συνέβη έξι μήνες αργότερα στο Π.Β. Λιτοχώρου, όπου στη διάρκεια της συγκεκριμένης δραστηριότητας δεν απέδωσαν ικανοποιητικά. Η κακή επίδοση θεωρήθηκε απόρροια του ελάχιστου χρόνου εκπαιδεύσεως που προηγήθηκε. Συνεπώς απαιτούνταν επιπλέον πτητικές ώρες ώστε να καταστούν τα πληρώματα πλήρως αξιόμαχα. Το γεγονός αυτό είναι ενδεικτικό για την επιχειρησιακή συνεισφορά των Ε/Π «Απάτσι», σε περίπτωση σύρραξης τις ημέρες των Ιμίων. Επομένως η μεταστάθμευση δύο αντίστοιχων ελικοπτέρων στη Σαντορίνη, την ημέρα κορύφωσης της έντασης, λογίζεται ως κίνηση συμβολικού χαρακτήρα. Οι αντιαεροπορικές ικανότητες του Ελληνικού Στρατού ήταν ασύγκριτα υπέρτερες των αντίστοιχων τουρκικών δυνατοτήτων, εξαιτίας των 42 εκτοξευτών μέσης εμβέλειας Improved Hawk, και των 12 αυτοκινούμενων εκτοξευτών κατηγορίας SHORADS τύπου SA-8B Gecko, τα οποία παρελήφθησαν από τα ανατολικογερμανικά αποθέματα. Η τουρκική πλευρά περιορίζονταν στην προστασία των συστημάτων βρετανικής κατασκευής Rapier Blindfire, τα οποία είχαν περιορισμένη εμβέλεια εμπλοκής στόχου (περίπου 5 χλμ.).

IIX. Ελληνικό ή Τουρκικό Τακτικό Πλεονέκτημα;
Ένα μείζων ζήτημα του υπό διαπραγμάτευση θέματος, είναι η περίπτωση του τακτικού πλεονεκτήματος, το οποίο η ελληνική στρατιωτική ηγεσία διατείνεται ότι διέθετε. Προηγουμένως να διευκρινιστεί ότι πάντοτε υφίστανται αστάθμητοι και μη μετρήσιμοι παράγοντες (ηθικές δυνάμεις, πνεύμα λαού κ.ο.κ.), ενώ υπάρχει και η περίπτωση παρείσφρησης έκτακτων ή τυχαίων γεγονότων (τριβή πολέμου). Κρίσιμοι παράγοντες θεωρούνται το επίπεδο εκπαίδευσης και το ηθικό των αντιμαχόμενων, καθώς επίσης οι καιρικές συνθήκες βάσει των διατιθέμενων τεχνολογικών ικανοτήτων των οπλικών συστημάτων κ.α. Ο ισχυρισμός του ελληνικού επιτελείου βασίζεται στο αξίωμα περί συντριπτικής υπεροχής βλημάτων πέριξ της περιοχής αντιπαράθεσης. Με βάση τα αντιπαρατιθέμενα πυραυλοφόρα σκάφη συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο συσχετισμός βλημάτων έχει ως εξής:
Α) Ελλάδα: Φρεγάτα «F-461 Ναβαρίνο»: βλήματα 16 (8 RGM-84 Harpoon + 8 Α/Α Sea Sparrow), Αντιτορπιλικό Αεράμυνας περιοχής «D-221 Θεμιστοκλής» 40 (32 Α/Α SM-1 + 8 Harpoon), 3 συνολικά Πυραυλάκατοι (2 Combattante IIIB Ξένος, Σταράκης, 1 Combattante II Μυκονιός) με 12 βλήματα Penguin και 4 MM-38 Exocet αντίστοιχα.
Β) Τουρκία: 1 Φρεγάτα κρούσης «F-240 Yavuz» 16 (8 Harpoon + 8 Α/Α Sea Sparrow), 2 Φ/Γ ανθυποβρυχιακές («F-256 Ege» και «F-254 Trakya» εξοπλισμένες με βλήματα κατά υποβρυχίων τύπου ASROC + 8 Harpoon έκαστη), 2 Πυραυλάκατοι (Gurbet, Fırtına) με 8 συνολικά βλήματα (έφεραν το ήμισυ των προβλεπόμενων εκτοξευτών). Δηλαδή συνολικά η Ελλάδα διέθετε στην περιοχή 72 βλήματα (32 αντιπλοϊκά και 40 αντιαεροπορικά), ενώ η Τουρκία συνολικά 40 (32 αντιπλοϊκά και 8 αντιαεροπορικά), συνεπώς παρατηρείται πλήρης εξισορρόπηση όσον αφορά τα αντιπλοϊκά βλήματα, ενώ υπέρ της Ελλάδας διαμορφώνονταν το ποσοστό σε αντιαεροπορικά βλήματα (1/5). Όμως εάν ληφθούν υπόψη οι καιρικές συνθήκες της 30ης Ιανουαρίου (αυξημένη υγρασία λόγω βροχόπτωσης, και κυματισμός εξαιτίας των ανέμων εντάσεως 6 μποφόρ), θα πρέπει να θεωρείται απαγορευτική (ή τουλάχιστον προβληματική) η χρήση πυραύλων κατηγορίας «infrared», ήτοι αφαιρούνται από το ελληνικό πυραυλικό δυναμικό τα 12 βλήματα Penguin. Άρα η αναλογία διαμορφώνεται στο δυσμενές για την Ελλάδα ποσοστό 1/1,6. Δηλαδή δεν υφίστατο συντριπτικό τακτικό πλεονέκτημα για την ελληνική πλευρά.
Η κατάσταση τις απογευματινές ώρες μεταβλήθηκε καθότι η Τουρκία απέσυρε τις μικρού εκτοπίσματος ναυτικές μονάδες αντικαθιστώντας τες με μεγαλύτερες, ενώ η Ελλάδα διατήρησε σχεδόν τον ίδιο αριθμό δυνάμεων στην περιοχή. Στον τουρκικό στολίσκο προστέθηκε μια επιπλέον φρεγάτα τύπου Meko-200T (F241 Turgutreis), 1 ακόμη ανθυποβρυχιακή (F-250 Zafer), 2 παλαιότερου τύπου φρεγάτες (Gemlik D-361 και Berk D-358), και 2 αντιτορπιλικά (Piyale Paşa D-351 και D-345 Yücetepe). Οι νέες αφίξεις σκαφών του Τουρκικού Ναυτικού βελτίωσαν αισθητά την τουρκική δυνατότητα εξαπόλυσης μεγάλου όγκου πυρός.
Γενικότερα μπορεί να λεχθεί ότι αντιπαρατάσσονταν επαρκές απόθεμα πυρομαχικών ώστε να πληγούν και να βυθιστούν πολλαπλάσια σκάφη από τα αντιπαρατιθέμενα. Τρεις αξιοσημείωτες παρατηρήσεις αφορούν τα κάτωθι: αφενός το πλεόνασμα βλημάτων προκύπτει από
την παρουσία 1 Α/Τ (Θεμιστοκλής), αφετέρου η παρουσία συνολικά 3 τουρκικών ανθυποβρυχιακών φρεγατών τύπου «Knox» στην περιοχή, συνεπάγονταν άριστη γνώση της τακτικής κατάστασης από απόψεως παρουσίας εχθρικών (ελληνικών) υποβρυχίων. Αντιθέτως οι τρεις ομοιότυπες ελληνικές ανθυποβρυχιακές φρεγάτες δεν εμφανίστηκαν στο θέατρο των επιχειρήσεων στη διάρκεια της κρίσιμης φάσης των γεγονότων (η Φ/Γ «F-456 Ήπειρος» απέπλευσε μετά το απόγευμα από τη Σούδα). Τέλος οι τουρκικές φρεγάτες κλάσης Meko απολάμβαναν εξαιρετική αντιπυραυλική προστασία λόγω των συσκευών Sea Zenith, από τις οποίες τρεις έφερε κάθε σκάφος, ενώ η ελληνική Standard χρησιμοποιούσε μόλις ένα Phalanx.

Επομένως
i) η πυραυλική υπεροχή της Ελλάδας εντοπίζονταν μόνο σε Α/Α συστήματα, αντιθέτως η Τουρκία υπερτερούσε σε αντιπλοϊκά,
ii) η Ελλάδα στερήθηκε τα επιχειρησιακά οφέλη της Φρεγάτας Meko200HN (F-452 Ύδρα), η οποία έπλεε στην Αδριατική συμμετέχοντας στο ναυτικό αποκλεισμό της Ο.Δ.Γ, και
iii) η Ελλάδα δεν συνυπολόγιζε τυχόν παρουσία τουρκικών υποβρυχίων στην περιοχή.
Ένα ακόμη στοιχείο το οποίο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις θα δύνατο να αποτελέσει παράγοντα τακτικού πλεονεκτήματος, αφορά την έγκαιρη κινητοποίηση μονάδων του ελληνικού στρατού στο χώρο ευθύνης του Δ. Σώματος Στρατού και της Α.Σ.Δ.Ε.Ν. Πράγματι από τις πρώτες απογευματινές ώρες της 30ης Ιανουαρίου ξεκίνησε να υλοποιείται αρχικώς το σχέδιο διασποράς δυνάμεων και εν συνεχεία η μετακίνηση προς τους χώρους τελικού προορισμού. Η βασικότερη παράμετρος η οποία έθετε εν αμφιβόλω το συγκεκριμένο πλεονεκτήματα, ήταν η λειψανδρία η οποία «μάστιζε» τις μονάδες του στρατού ξηράς. Τα ποσοστά επάνδρωσης κυμαίνονταν σε εξόχως χαμηλά επίπεδα, τα οποία καθιστούσαν τις Μονάδες μη επιχειρησιακές (ενδεικτικά στο χώρο ευθύνης της Α.Σ.Δ.Ε.Ν. ανέρχονταν σε ποσοστό 30%). Τούτο συνεπάγεται ότι για να καταστούν επιχειρησιακά έτοιμες οι Μονάδες, θα έπρεπε να βελτιωθεί αισθητά το ποσοστό επάνδρωσης, ώστε να μεταπέσουν στην πολεμική τους σύνθεση. Το δυναμικό επάνδρωσης προβλέπονταν να ενισχυθεί βάσει και των σχεδίων των Μονάδων μέσω της διαδικασίας της μερικής επιστράτευσης. Την επίμαχη νύχτα εκλήθησαν ορισμένοι «πυρήνες», με αποστολή την προπαρασκευή για επιστράτευση, όχι όμως και το σύνολο των απαιτούμενων εφέδρων ώστε οι Μονάδες να αποκτήσουν την πολεμική τους σύνθεση.
Συνεπώς το πλεονέκτημα της έγκαιρης εξόδου προς τους Χ.Δ. ήτο αμφίβολο, ενώ εν τοις πράγμασι εντοπίστηκαν προβλήματα ακόμη και στη διάρκεια της κινητοποίησης.
Επιπλέον επιχειρησιακά μειονεκτήματα εντοπίστηκαν στη «Διακλαδικότητα» καίτοι είχε αναδειχτεί η αξία της στη διάρκεια της πρώτης σύρραξης στον Περσικό Κόλπο (στην πραγματικότητα ετίθετο θέμα ακόμη και διαλειτουργικότητας), στις ικανότητες Ηλεκτρονικού Πολέμου, και σε μια σειρά άλλων επιχειρησιακών παραμέτρων.

IX. Ο.Υ.Κ. και Έλλειψη Σχεδιασμού.
Αξιοσημείωτα στοιχεία για την εθνική στρατιωτική ετοιμότητα προκύπτουν από την παρουσία και εμπλοκή της πλέον επίλεκτης Μονάδας (Ο.Υ.Κ.) των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στην περιοχή της κρίσης. Την Κυριακή 28 Ιανουαρίου 1996 (10:30 π.μ.) συνήλθε το άτυπο Συμβούλιο Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων (Σ.Α.Γ.Ε.) ώστε να εκτιμηθεί η κατάσταση στα Ίμια, και να ληφθούν αποφάσεις σε σχέση με την ανάγκη φύλαξης της ελληνικής σημαίας η οποία αναρτήθηκε για 2η φορά στην ανατολική νησίδα (από το Π.Ν.) λίγες ώρες νωρίτερα. Στη διάρκεια του Σ.Α.Γ.Ε. υπήρξε κατηγορηματική άρνηση του Α/ΓΕΣ Αντιστράτηγου Βούλγαρη για εμπλοκή τμήματος των ειδικών δυνάμεων στη φύλαξη της σημαίας.
Εικάζεται ότι η επιφυλακτική στάση του Αντιστράτηγου Βούλγαρη σχετίζεται με την πραγματική κατάσταση των ελληνικών ειδικών δυνάμεων, ωστόσο εξουσιοδοτήθηκε το 5ο ΕΤΕΑ (Κως), να συγκροτήσει ένα τμήμα αμφίβιων καταδρομέων, με ετοιμότητα άμεσης ανάληψης αποστολής. Η αινιγματική στάση του Α/ΓΕΣ υποχρέωσε το επιτελείο να στραφεί προς εναλλακτικές λύσεις, και τελικώς κατέληξαν στην αποστολή ενός Στοιχείου 14 ανδρών της Μονάδας Υποβρυχίων Καταστροφών. Το Στοιχείο των Ο.Υ.Κ. μεταφέρθηκε στην Κάλυμνο με ελικόπτερο CH-47 Chinook, και στη συνέχεια επιβιβάστηκε στην Κανονιοφόρο «Ρ-57 Πυρπολητής», ώστε να προσεγγίσει το εν δυνάμει θέατρο των επιχειρήσεων. Αρχικά διαιρέθηκαν σε δύο υποστοιχεία των επτά ανδρών, και στη συνέχεια ανέλαβαν αποστολή αναγνώρισης, διαπράττοντας σοβαρό επιχειρησιακό σφάλμα (αποβιβάστηκαν σε λάθος βραχονησίδα). Αντιλαμβανόμενοι το διαπραχθέν «παράπτωμα», σύντομα βρέθηκαν στο σωστό βράχο για αναγνώριση και ανίχνευση.
Ένα πρώτο χαρακτηριστικό στοιχείο αφορά τον ανεπαρκή ιματισμό της Μ.Υ.Κ. καθώς το κλιμάκιο φύλαξης πολύ σύντομα βρέθηκε αντιμέτωπο με τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή, και για την επαρκέστερη προστασία τους, χορηγήθηκαν τζάκετ κυανής αποχρώσεως (πιθανή παραχώρηση από το πλήρωμα του παραπλέοντος σκάφους), με αποτέλεσμα να καταστραφεί κάθε έννοια αποτελεσματικής παραλλαγής και κάλυψης από την τουρκική επιτήρηση. Ερωτήματα όμως υπάρχουν και για τα διατιθέμενα βοηθήματα νυχτερινού αγώνος της Μονάδος. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες μόλις ένας στρατιώτης (από τους συνολικά επτά που βρίσκονταν στη βραχονησίδα), ήταν εξοπλισμένος με διόπτρα νυχτερινής παρατήρησης. Αμέσως τίθεται ζήτημα για τον τρόπο παρατήρησης και σκόπευσης των υπόλοιπων έξι στρατιωτικών.
Τέλος ένα ακόμη ζήτημα που τέθηκε στη διάρκεια της έντασης ήταν η γενικότερη λογιστική επάρκεια του αμυντικού μηχανισμού, καθώς μεσούσης της κρίσης, ένα επίλεκτο σώμα δεν διέθετε μπαταρίες ασυρμάτων (τύπου Racal), και επομένως θεωρούνταν αδύνατη κάθε επαφή και συντονισμός με τις υπόλοιπες εθνικές δυνάμεις. Προβληματικός υπήρξε και ο γενικότερος στρατιωτικός σχεδιασμός σε σχέση με τη διαχείριση πιθανών σεναρίων. Ζήτημα ανέκυψε όταν ετέθη ως ενδεχόμενο υλοποίησης το εγχείρημα ανακατάληψης της δυτικής βραχονησίδας, η οποία αφέθηκε εκ παραδρομής αφύλαχτη. Αφενός εξαιτίας της λειψανδρίας δεν υπήρχαν ομάδες μάχης πλήρους σύνθεσης στις ειδικές δυνάμεις, αφετέρου η ελλιπής νυχτερινή πτητική εμπειρία των χειριστών των ελικοπτέρων της Αεροπορίας Στρατού, καθιστούσε αδύνατη την ταχεία μεταφορά επαρκούς αριθμού δυνάμεων προς την περιοχή μείζονος σημασίας, ώστε να επιχειρηθεί η ανάκτηση του εθνικού εδάφους. Παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη αδυναμία ήταν γνωστή στο σύνολο των Ελλήνων Επιτελών, δεν ελήφθησαν μέτρα προληπτικής φύσεως όπως για παράδειγμα η μεταφορά επιπλέον εφεδρικών τμημάτων εγγύς των Ιμίων (λ.χ. Ψέριμος), πριν την έλευση του σκότους. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω παραλείψεων, η αδυναμία εκδήλωσης αντεπίθεσης σε εύλογο χρονικό διάστημα, προς αποκατάσταση του κατεχόμενου ελληνικού εδάφους.
Χαρακτηριστικά αναφέρεται η επιχειρησιακά ανεπαρκής προτεινόμενη λύση του ελληνικού επιτελείου. Μεταφορά «δια θαλάσσης» ειδικών δυνάμεων από την Κω, και εκδήλωση αντεπιθετικού εγχειρήματος. Η επιχείρηση μεταφοράς αναμένονταν να διαρκέσει περίπου τέσσερεις ώρες, και εν συνεχεία θα εξαπολύονταν η αντεπίθεση, δηλαδή το καταδρομικό εγχείρημα κατά των Τούρκων SAT/SAS θα λάμβανε χώρα μεταξύ 09:00-11:00 (πρωινές ώρες 31ης Ιανουαρίου, διότι η εντολή για προετοιμασία ανακατάληψης δόθηκε στις 04:40), υπό το άπλετο φως και την παρουσία δεκάδων τηλεοπτικών συνεργείων. Συνεπώς
τεκμαίρεται το συμπέρασμα περί ελλιπούς σχεδιασμού.

X. Συλλογή και Αξιολόγηση Πληροφοριών
Από τα περιεχόμενα του ειδικού στρατιωτικού κανονισμού περί Δόγματος Πληροφοριών, λαμβάνονται τα εξής στοιχεία: Οι πληροφορίες αποτελούν παράγοντα επιτυχίας κάθε ενέργειας και νίκης στη μάχη. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση ενός καλού σχεδιασμού και αναντικατάστατο εργαλείο στο οπλοστάσιο κάθε επιτυχημένου ηγέτη. Για το στρατιωτικό ηγέτη που αρχίζει μια επιχείρηση χωρίς να έχει προσπαθήσει να αποκαλύψει τις προθέσεις και τις δυνατότητες του αντιπάλου είναι σαν να ενεργεί στο πεδίο της μάχης με τα μάτια κλειστά. Οι τεχνολογικές εξελίξεις αυξάνουν κατά πολύ τον όγκο των πληροφοριών και εξασφαλίζουν συνεχή ροή παρέχοντας δυνατότητα στο στρατιωτικό ηγέτη να μπορεί να γνωρίζει τι κάνει ο αντίπαλός σε πραγματικό χρόνο. Ένα μέρος από αυτά τα δεδομένα, αφού αναλυθούν και επεξεργαστούν κατάλληλα, θα αποτελέσουν τις πληροφορίες με βάση τις οποίες μπορούν να γίνουν προβλέψεις, εκτιμήσεις για τις δυνατότητες του αντιπάλου και τους πιθανούς τρόπους που μπορεί να ενεργήσει. Οι πληροφορίες διαδραματίζουν κύριο και διαρκή ρόλο στην υποστήριξη των επιχειρήσεων. Οι εξελίξεις στην επεξεργασία πληροφοριών μέσω υπολογιστών, στις τηλεπικοινωνίες και στα συστήματα προσδιορισμού θέσεως, παρέχουν στους Διοικητές τη δυνατότητα να προσδιορίσουν τις ακριβείς θέσεις των φίλιων και αντίπαλων δυνάμεων, να συλλέξουν, να επεξεργαστούν και να διανείμουν πληροφορίες σε πολλούς αποδέκτες. Για να καταστεί δυνατή η διαχείριση όλων των απλών πληροφοριών, ώστε αυτές τελικά να αποτελέσουν επεξεργασμένες πληροφορίες, απαιτείται μια σωστά δομημένη και συστηματική σειρά ενεργειών. Ο Κύκλος Πληροφοριών είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγονται διακριτές λειτουργίες, σε τέσσερα στάδια οι οποίες καταλήγουν στην εκμετάλλευση του τελικού προϊόντος. Οι λειτουργίες αυτές είναι:
(1) Διεύθυνση,
(2) Συλλογή,
(3) Επεξεργασία,
(4) Εκμετάλλευση.
Η ακολουθία των λειτουργιών είναι κυκλική, καθώς οι πληροφορίες απαιτούν συνεχή επανεκτίμηση και ανανέωση ώστε να παραμένουν επίκαιρες και σχετικές με τις ανάγκες του εκάστοτε Διοικητή. Μέσω της πληροφοριακής προπαρασκευής του χώρου Μάχης, οι πληροφορίες επιτρέπουν τον προσδιορισμό των τρωτών σημείων των φίλιων δυνάμεων. Οι πληροφορίες παρέχουν μια εκτίμηση των εχθρικών προθέσεων και των πιθανών τακτικών, πάνω στις οποίες ο Διοικητής μπορεί να βασίσει το σχέδιό του για την προστασία των δυνάμεών του. Οι πληροφορίες προσδιορίζουν τα μέσα συλλογής του Συστήματος Πληροφοριών, Επιτήρησης, Εντοπισμού Στόχων και Αναγνώρισης (ISTAR) του αντιπάλου, επιτρέποντας τη λήψη μέτρων προς αποφυγή της έκθεσης των φιλίων δυνάμεων σ’ αυτά. Οι
δραστηριότητες αντι-πληροφοριών συνεισφέρουν στην προστασία των δυνάμεων.
Η προειρημένη εισαγωγή αποσκοπεί στην ανάδειξη της σημασίας του διαχρονικά βαρυσήμαντου ρόλου των πληροφοριών, σε επίπεδο σχεδίασης και διεξαγωγής επιχειρήσεων. Στην Ελλάδα την εποχή της κρίσης δεν υπήρχε ενιαίος φορέας (σε επίπεδο στρατιωτικής διεύθυνσης), ώστε να συλλέγει να αξιολογεί και να αξιοποιεί καταλλήλως τις εισερχόμενες πληροφορίες. Ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης ανεπάρκειας, η αξιολόγηση και η ιεράρχηση «κατακερματισμένων» πληροφοριών των οποίων η εγκυρότητα ήταν αμφίβολη, ενώ ως σύνολο συνέθεταν αντικρουόμενα αποτελέσματα.
Επί παραδείγματι ο Έλληνας ΥΠΕΘΑ Γ. Αρσένης κατείχε την πληροφορία περί τουρκικής επιδρομής στην Κω, ως εκ τούτου ειδοποίησε τον προϊστάμενο της Α.Σ.Δ.Ε.Ν. να μεγιστοποιήσει την επιφυλακή στη νήσο (παρά την επιχειρηματολογία του Αντιστράτηγου Σπυρίδων ότι δεν υπήρχε ανάλογη τουρκική κινητικότητα). Παράλληλα ο Α/ΓΕΕΘΑ «εκτιμούσε» ότι υπάρχει αυξημένη πιθανότητα επίθεσης στην Καλόλιμνο, εξου και η αεραποβίβαση δυνάμεων ενίσχυσης στη νησίδα το μεσημέρι της 30ης Ιανουαρίου (παρόλο που η συγκεκριμένη αποστολή απογειώθηκε με προορισμό τα Ίμια), ενώ ο υφυπουργός εθνικής άμυνας κος Ν. Κουρής είκαζε ότι θα εκδηλωθεί επίθεση στο Φαρμακονήσι, και δια τούτο υπήρχε κανονιοφόρος στην περιοχή, σε ρόλο επιτήρησης-αποτροπής. Η αδυναμία συλλογής αξιόπιστων πληροφοριών, και ερμηνείας των τουρκικών σχεδιασμών στερούσε στην ελληνική πλευρά κάθε πρωτοβουλία κινήσεως. Μετά την παρέλευση της κρίσης, αποκαλύφθηκε η σχεδιαζόμενη πρόθεση της Τουρκίας να κινηθεί κατά της νήσου Μεγίστης. Ο εν λόγω σχεδιασμός δεν ήταν εν γνώσει των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών.
Πέραν της μαζικής εισροής αμφίβολων πληροφοριών, ζήτημα τίθεται και ως προς την ασφαλή διακίνηση των πληροφοριών, των εκάστοτε εντολών και γενικότερα των επικοινωνιών μεταξύ των Επιτελείων και των στρατιωτικών σχηματισμών. Αφορμή για τη συγκεκριμένη παρατήρηση, αποτελεί το γεγονός ότι στη διάρκεια που το μοιραίο ελληνικό ελικόπτερο AB-212ASW εξέπεμπε σήμα κινδύνου (emergency) και επικοινωνούσε με τη φρεγάτα «F-461 Ναβαρίνο» ώστε να φωταγωγηθεί το ελικοδρόμιο της (προκειμένου να προσνηωθεί με ασφάλεια), ο πλοίαρχος της τουρκικής φρεγάτας παρενέβη στη συχνότητα επικοινωνίας, προτείνοντας προσνήωση στο κατάστρωμα της «Yavuz» (λόγω εγγύτητας). Κατόπιν τούτου προκύπτουν εύλογα ερωτηματικά περί της διαβλητότητας του ελληνικού συστήματος διακίνησης πληροφοριών, και της συνεπαγόμενης επιχειρησιακής διάστασης του μειονεκτήματος.

XI. Συμπεράσματα.
Σύμφωνα με το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο τα Ίμια θεωρούνται νησιά. Κατά συνέπεια έχουν εφαρμογή όλοι οι αντίστοιχοι διεθνείς κανόνες που αφορούν τα νησιά και εφαρμόζονται για τον προσδιορισμό των θαλασσίων ζωνών τους, του εύρους αυτών και την οριοθέτηση τους. Η ελληνική κυριαρχία προκύπτει αφενός από τα κείμενα διεθνούς εμβέλειας, αφετέρου από την απρόσκοπτη άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων ως την 31η Ιανουαρίου 1996.
Το επεισόδιο των Ιμίων έληξε κατόπιν μιας συμφωνίας για αμοιβαία αποχώρηση από ελληνικό έδαφος, προκειμένου να επιτευχθεί απεμπλοκή και αποκλιμάκωση της κρίσης, ενώ παραλλήλως συνοδεύτηκε με μια γενικότερη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά του Αιγαίου. Στη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων, κατέρρευσε το «Δόγμα της Στρατιωτικής Αποτροπής», εξαιτίας της απόβασης των SAT/SAS σε ελληνικό έδαφος. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις απέτυχαν αφενός να αποτρέψουν το αποβατικό εγχείρημα και να αντιληφθούν τη διενέργεια του, αφετέρου να αποκαταστήσουν το εθνικό έδαφος.
Προδήλως η αριθμητική και ποιοτική στρατιωτική υπεροχή της Τουρκίας ενείχε τον κίνδυνο συντριβής των εθνικών αεροναυτικών δυνάμεων, σε ενδεχόμενη γενικευμένη σύρραξη.
Παράλληλα τέθηκε υπό αμφισβήτηση η δυνατότητα εφαρμογής του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, αφού Λευκωσία και Αθήνα αδυνατούσαν ακόμη και να συντονίσουν τις στρατιωτικές και διπλωματικές κινήσεις εκατέρωθεν.
Η Τουρκία εφαρμόζει τις διατάξεις του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου κατά το δοκούν, ενίοτε συνοδευόμενες υπό την απειλή πολέμου (Casus belli.). Η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει αποτελέσματα με μοχλό πίεσης την απειλή χρήσης ωμής βίας (brute force), χωρίς την προσφυγή σ’αυτήν (στρατηγική πειθαναγκασμού).
Η Ελλάδα απέχει συστηματικά από πράξεις που θα συνιστούσαν απειλή άσκησης βίας. Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει ως κύρια χαρακτηριστικά
i) τον κατευνασμό (appeasement), και
ii) την αδράνεια. Η Ελλάδα οφείλει να εξισορροπήσει την τουρκική απειλή μέσω της στρατηγικής της «Εξωτερικής Εξισορρόπησης» και της «Ενδυνάμωσης».
Στο πλαίσιο της Εξωτερικής Εξισορρόπησης η χώρα οφείλει να ενισχύσει τις περιφερειακές συμμαχίες (π.χ. στρατιωτική συνεργασία με Ισραήλ, Αίγυπτο), αλλά και να παραμείνει εντός των ευρωατλαντικών θεσμών. Στο πλαίσιο της Ενδυνάμωσης οφείλει να αναβαθμίσει τις αμυντικές ικανότητες ώστε να είναι έτοιμη να ασκήσει το φυσικό δικαίωμα της Νόμιμης Άμυνας σε κάθε περίπτωση και όποτε απαιτηθεί, βάσει των διατάξεων του Κεφαλαίου 7 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων οφείλεται να γίνει μέσω διαφανών διαδικασιών, και βάσει των ακόλουθων παραμέτρων:
α) δημογραφικό πρόβλημα και συνεπαγόμενη λειψανδρία,
β) πελιδνή δημοσιονομική κατάσταση και περιορισμένοι πόροι,
γ) σύγχρονες τάσεις του Πολέμου υπό την έννοια της τεχνολογικής εξέλιξης, και της εμφάνισης νέων τακτικών στο πεδίο της μάχης και τέλος
δ) υφιστάμενες και αναδυόμενες απειλές. Εντός του ιδίου πλαισίου θα διαμορφωθεί το σύγχρονο Δόγμα Επιχειρήσεων και Εκπαίδευσης.
Εν κατακλείδι προτείνεται η θεσμική ανασυγκρότηση του σχεδιασμού της Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας κυρίως στη μορφή σύστασης Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας (ή του Πρωθυπουργού), με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων. Ενδιαφέρουσες προτάσεις για τη θεσμική αναμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής, καταθέτει ο Πρέσβης ε.τ. κος Μαλλιάς Αλέξανδρος σε προσωπικό πόνημα. Είναι απολύτως βέβαιο ότι εν έτει 2017, η Ελλάδα απέχει παρασάγγας από τις παραπάνω προτάσεις, γεγονός ενδεικτικό ότι τα παθήματα της κρίσης δεν μετουσιώθηκαν σε διδάγματα.

Παραπομπές και βιβλιογραφία: http://www.eliamep.gr/wp-content/uploads/2017/12/87_2017_-WORKING-PAPER-_Παούνης-Θ.-Νικόλαος.pdf

*Ο Νικόλαος Παούνης γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα Εορδαίας. Είναι αριστούχος απόφοιτος του Τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας όπου συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στην κατεύθυνση «Ιστορία και Πολιτισμός στη Ν.Α. Ευρώπη». Το 2017 εισήχθη στο Π.Μ.Σ. του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, με κατεύθυνση τις Στρατηγικές Σπουδές. Το 2013 δημοσίευσε το πρώτο πόνημα με τίτλο «Ίμια 1996’. Το 2016 δημοσίευσε την επιστημονική συγγραφική εργασία: «Ιστορική και Κριτική Προσέγγιση της Ανθρωπιστικής Επέμβασης. Περιπτωσιολογία, Νομικά και Θεωρητικά Ζητήματα. Το Κοσσυφοπέδιο» (Εκδόσεις Ινφογνώμων). Συμμετείχε σε 3 πανεπιστημιακά συνέδρια (Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου) όπου παρουσίασε έρευνες σχετικά με θέματα διεθνούς πολιτικής και ιστορικά ζητήματα. Πραγματοποίησε επιστημονικές δημοσιεύσεις και δημοσιοποιήσεις άρθρων σε έγκυρα περιοδικά (Εκδόσεις Πανεπιστημίου Αιγαίου, Foreign Affairs, CNN, Στρατηγική κ.ά.), σε εφημερίδες (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ), καθώς επίσης και σε ιστοχώρους ευρείας επισκεψιμότητας με θεματολογία που άπτεται της επιχειρησιακής διάστασης της
σύγκρουσης Ισραήλ-Χεζμπολά στο Λίβανο, τον Υβριδικό Πόλεμο, τη Συριακή κρίση, τη Σινο-αμερικανική αντιπαράθεση, θέματα στρατιωτικών Δογμάτων, τη διεθνοπολιτική διάσταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, για το Διεθνές Δίκαιο και το ιστορικό των ανθρωπιστικών επεμβάσεων κ.ο.κ. Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα συμπεριλαμβάνονται ζητήματα όπως η Θεωρία Πολέμου & η φύση των σύγχρονων συγκρούσεων, το ευρύτερο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, η νεότερη βαλκανική ιστορία, το νομικό σύστημα των διεθνών επεμβάσεων, θέματα στρατιωτικής οργάνωσης της σύγχρονης τουρκικής κρατικής οντότητας κ.ά. Ήταν συνεργάτης του Ινστιτούτου Geostrategic Forecasting Corporation of
Chicago, ενώ από τον Ιούνιο του 2017 εργάζεται ως ερευνητής του επιστημονικού οργανισμού Ε.Κ.Ε.Ο.
Ομιλεί Αγγλικά, Τουρκικά και τη γλώσσα της Π.Γ.Δ.Μ.

Turkey’s Expansionist Military Policies in the Middle East

Από

anixneuseis

January 30, 2018

Col. (ret.) Dr. Jacques Neriah

Institute for Contemporary Affairs

Founded jointly with the Wechsler Family Foundation

Vol. 18, No. 2

-Turkey’s projection of its military presence in the Middle East has become a source of worry to the “moderate” Arab states and specifically to Egypt and Saudi Arabia.
-There are Turkish forces deep inside Syrian and Iraqi territory.
-Turkey’s military intelligence had been blamed by Egyptian authorities for being involved in the Sinai insurgency, siding with the Islamists, while Lebanese sources have mentioned the activities of Turkish agents in destabilizing Lebanon.
-In 2014, Turkey deployed a 4,000-strong military contingent in Qatar.
-In 2018, Turkey completed constructing a $50 million training base in the Somalian capital of Mogadishu to be run by the Turks for 5,000-10,000 recruits from Somalia and other African countries.-Moreover, the Sudanese government agreed to lease the port of Suakin, along the Red Sea shore, to Turkey for restoration as a major military and civilian port. Suakin was once the naval headquarters of the Ottoman fleet in the Red Sea. While Iran’s hegemonic ambitions in the Middle East have been under the world’s magnifying glass, Turkey has been silently projecting its military presence in the area to such an extent it has become a source of worry to the “moderate” Arab states and specifically to Egypt and Saudi Arabia.

Indeed, since its invasion of Northern Cyprus in 1974, Turkey had underplayed its military in the Middle East as a significant military power. The Syrian civil war, the emergence of ISIS, and the proliferation of radical Islam coupled with a president identified with the Muslim Brothers have all been instrumental in appearing to Turkey’s critics in the Arab world as “the new Ottomans.”

Turkey’s involvement in Syria began with its first military incursion 35 kilometers into Syrian territory in February 2015 to safeguard the tomb of Suleiman Shah, the grandfather of Osman I, the founder of the Ottoman Empire, who died in 1236.1 Turkey claimed that the tomb was endangered by ISIS engaged in fighting the Assad regime. As it transpired, Turkey had kept a military detachment of 40 soldiers to protect the tomb in accordance with the 1923 Treaty of Lausanne with Syria. Under pressure, Turkey moved into Syrian territory and evacuated the tomb and relics in the mausoleum with the declarative intention to return them eventually.

During the Syrian civil war years, Turkey aided and promoted “its” rebel factions fighting the Assad regime by supplying weapons, training, safe haven, and passage through its territory. At the same time, Turkey found the way to cooperate with Russia and Iran, the protectors of Bashar Assad’s regime. Turkey succeeded in obtaining their acquiescence for its military incursion in the Kurdish area (Idlib region) adjacent to Turkey’s southwest border with Syria. Under the pretext of fighting ISIS, the Turkish forces began in August 2016 what was code-named “Operation Euphrates Shield” which brought the Turkish forces deep inside Syrian sovereign territory, west of the Euphrates river. They only stopped when they saw the American Stars and Stripes flag flying over Kurdish territory east of the Euphrates.

Credit: Institute for the Study of War

Turkey kept up its pressure, and in January 2018, ordered its troops to attack the Kurdish town of Afrin, citing the necessity to fight the Kurdish YPG party considered by Turkey to be another incarnation of the much hated irredentist Kurdish PKK. Ignoring American, French, and NATO warnings, Turkish President Erdogan and his ministers threatened to continue eastwards to eradicate the self-declared autonomous Kurdish areas stretching from Kobani until east of Raqqa.

Oddly enough, while Turkey raised the specter of ISIS and the Kurdish PKK, Turkey used the same arguments to extend its military presence deep into Iraqi territory. In the year following the ISIS blitz war and the fall of Mosul, Turkey moved a tank battalion east of Mosul to a small Assyrian town by the name of Baashiqa. The move was presented by the Turks as a gesture meant to train Kurdish Peshmerga recruits for their fight against ISIS.

In the course of 2017, in the last days of ISIS presence in Mosul, Iraq asked Turkey to withdraw its forces from Iraqi territory. Turkey answered by saying it would retreat when ISIS is eradicated. With the fall of Mosul and the defeat of ISIS, the issue has not been brought back again by Iraq which suddenly found a helping Turkish hand in isolating the Kurdish enclave as a “punishment” for having dared to conduct an independence referendum.

Turkey’s military has also served its own political ambitions and goals. Turkey’s military intelligence had been blamed by Egyptian authorities for being involved in the Sinai insurgency, siding with the Islamists,2 while Lebanese sources have also mentioned the activities of Turkish agents in de-stabilizing Lebanon.3

Turkey in the Gulf

Unlike the Turkish involvement in Syria, Iraq, Lebanon, and Egypt, the Turkish military presence in Qatar has another dimension. Under a defense agreement signed between the two nations in 2014, Turkey deployed a 4,000-strong military contingent in Qatar which in fact is the Kingdom’s other insurance against Saudi Arabia meddling in its politics and certainly a reasonable deterrent against Iranian subversive intentions.

Turkish armored vehicles arrive in Qatar, June 2017 (Al Jazeera)

No doubt the Turkish presence was seen as an obstacle by the Saudis who seemed to have contemplated a land incursion to Qatar following the siege imposed on it by the other members of the GCC.

In its efforts to circumvent Saudi Arabia and in line with a policy of extending its military power and influence, In 2018, Turkey completed constructing a $50 million training base in the Somalian capital of Mogadishu to be run by the Turks for 5,000-10,000 recruits from Somalia and other African countries.4

The Turkish base in Somalia under construction

The completed Turkish base in Somalia and parade ground (Somalia.liveuamap)5

Finally, following President Erdogan’s visit to Sudan in late December 2017, the Sudanese government agreed to lease the port of Suakin, along the Red Sea shore about 60 kilometers south of Port Sudan. Turkey committed to reconstruct Suakin and restore its golden days as a major naval military and civilian port in the Red Sea. Suakin, protected by a natural bay, was once the naval headquarters of the Ottoman fleet in the Red Sea.

Suakin on the coast of Sudan, opposite Saudi Arabia on the Red Sea (Wikiwand)

The port lost its importance when Lord Cromer, consul-general of Egypt, ordered the construction of Port Sudan to the north, a move that made Suakin fall into disuse and forgotten by the flow of history.

Arab States Object to Turkey’s Red Sea Base

This last move was, in fact, the straw that broke the back of the Arab camels. Egypt and Saudi Arabia attacked both Turkey and Sudan. The Sudanese were accused of handing over Arab land to the “new Ottomans,” and they treated Sudan’s president as a traitor to the Arab cause. The issue also impacted on a major water dispute between Egypt and Ethiopia, with Sudan taking Ethiopia’s side.

Disputed areas, water, and sea (Wikimedia)

Sudan claimed the disputed area of the Halaib triangle between Sudan and Egypt, a claim ignored by Egypt. Sudan also declared illegal Egypt’s transfer of the two islands of Sanafir and Tiran to Saudi Arabia, claiming they were part of its heritage. On the other hand, the Egyptians argued that Suakin was part and parcel of the Egyptian kingdom and was torn from the mother country by the British. Furthermore, Sudan was accused of siding with Ethiopia on the water dispute rising from the Renaissance Dam in Ethiopia. The recent tri-partite meeting between the Turkish, Qatari, and Sudanese chiefs of staffs only deepened the rift between the countries. Rumors about Egyptian forces preparing to attack Ethiopia’s Renaissance Dam on the Nile were followed by Sudanese troops beefing up the Kassala area bordering Eritrea, Sudan, and Ethiopia.

An emergency meeting between the Ethiopian Prime Minister and Egyptian President Al-Sisi seems to have calmed down the parties, all being attentive to the next steps to be taken by Turkey.

To sum up, Turkey under Erdogan has projected its military power using the different events in the Middle East as a cover. At this point, it seems that military power is used as another argument in Turkey’s political debate with its rivals and allies. Facing the might of Iran, Russia, the U.S.-led coalition, and Israel, Turkey felt it had no choice but to show its flag if it wants to be heard.

* * *

Notes

1 BBC, Turkey enters Syria to remove precious Suleyman Shah tomb, http://www.bbc.com/news/world-middle-east-31572257

2 http://jcpa.org/article/egypt-accuses-turkey-of-subversion/

3 http://jcpa.org/article/is-turkey-planning-to-destabilize-lebanon/

4 https://www.garoweonline.com/en/news/somalia/somalia-turkish-president-to-open-a-military-base-in-mogadishu

5 https://somalia.liveuamap.com/en/2017/30-september-turkey-has-opened-its-largest-overseas-military

http://jcpa.org/article/turkeys-expansionist-military-policies-in-the-middle-east/

Federal Judge Recommended by Claire McCaskill Fines Her Republican Opponent

Από

anixneuseis

January 30, 2018

Court order by Obama-appointed judge turned into Democrat political attack

Sen. Claire McCaskill / Getty Images

BY: Brent Scher
January 29, 2018 4:10 pm

Sen. Claire McCaskill (D., Mo.) is touting a court order criticizing her Republican opponent. But the order was written by a federal judge who was personally recommended for the position by McCaskill and whose husband has contributed thousands to the Missouri Democrat.

The news of Judge Audrey Fleissig’s decision to fine Missouri attorney general Josh Hawley $500 over a document discovery dispute was first reported by left-leaning St. Louis Post-Dispatch columnist Tony Messenger, who used the court order to scold Hawley, a Republican running to unseat McCaskill, to “do your job.” McCaskill’s campaign quickly capitalized on the order.

“[Hawley’s] office has even been fined by a federal judge for failing to do the most basic work of the Attorney General’s office,” the campaign said in a release linking to Messenger’s piece. “Hawley has been effectively told ‘do your job’ after repeatedly failing to meet simple deadlines.”

Unmentioned in the column are Fleissig’s deep ties to McCaskill, who officially recommended Fleissig to former President Barack Obama for the federal court seat after personally interviewing her, according to an official Judiciary Committee questionnaire.

“This is a woman I have known for many years who has an outstanding career in the legal community in Missouri,” McCaskill said in a floor speech ahead of Fleissig’s confirmation vote. “It was an honor to recommend her to the president.”

“I know that she will be impartial,” she said. “I know that she will never let politics dictate a decision.”

McCaskill’s campaign did not respond to an inquiry into whether ties to Fleissig were considered before deciding to turn the court order into a political attack.

While Fleissig has never contributed to McCaskill—her only federal contribution was $250 to a Democratic Senate candidate in 2000—her husband, Bruce Fleissig, has contributed to each of McCaskill’s three senate campaigns, including $1,250 for her current race against Hawley.

Bruce Fleissig’s first contribution to McCaskill was $1,000 in 2005. He gave a total of $2,850 to her 2006 campaign and followed that up with $2,250 for her 2012 reelection fight.

Hawley immediately responded to Fleissig’s order, calling for the decision to fine his office $500 to be reconsidered.

“The Attorney General’s Office has filed a Motion to Reconsider the award of sanctions in this case,” said Hawley’s deputy chief of staff Loree Anne Paradise. “As stated in our Motion to Reconsider, we believe that the dispute arose from our attorney’s good-faith misinterpretation of the discovery order at issue, not from any lack of diligence or bad faith on his part.”

Fleissig is yet to rule on Hawley’s motion, which offers his explanation for the delay in discovery and can be viewed here. Her office did not respond to a request for comment by press time.

The lawsuit in question is by a photographer who was arrested during a 2012 political protest and is suing the St. Louis police, which was at the time controlled by the state.

Hawley is viewed as the clear frontrunner in the Republican race to face McCaskill in November. He was elected attorney general in 2016.

Federal Judge Recommended by Claire McCaskill Fines Her Republican Opponent

Η Τουρκία και οι ΗΠΑ στη Συρία: Είναι παράδειγμα αλλά και κίνδυνος για την Ελλάδα

Από

anixneuseis

January 30, 2018

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Gamze Mehmethan, wife of Fatih Mehmethan, a Turkish soldier who was killed in a cross-border clashes with Kurdish Popular Protection Units (YPG) forces at Afrin, mourns at his coffin during a funeral ceremony in Istanbul, Turkey, 28 January 2018. The Turkish army is on an operation ‘named ‘Operation Olive Branch’ in Syria’s northern regions against the Kurdish Popular Protection Units (YPG) forces which control the city of Afrin. EPA, ERDEM SAHIN JANUARY 30, 2018

Τις τελευταίες ημέρες, έχουμε γίνει μάρτυρες της προκλητικής επέμβασης της Τουρκίας στη βορειοδυτική Συρία, στην επαρχία Αφρίν, και έχουμε ακούσει τον Ταγίπ Ερντογάν να υπόσχεται ότι η επιχείρηση αυτή αποτελεί μόνο την αρχή μιας ευρύτερης που θα καθαρίσει, όπως ισχυρίζεται, όλη τη βόρεια Συρία μέχρι τα σύνορα με το Ιράκ, από αυτούς που αποκαλεί ο ίδιος και η κυβέρνησή του τρομοκράτες.

Με απλά λόγια θα καθαρίσει ότι είναι εναντίον των τουρκικών συμφερόντων. Οι κινήσεις της Τουρκίας και η αντίδραση των ΗΠΑ, δείχνουν κάτι πολύ σημαντικό, και αποτελούν κίνδυνο και ταυτόχρονα παράδειγμα για την Ελλάδα.

Ιστορικές Καταβολές…

Σε κάθε περίπτωση η είσοδος μια νέας δύναμης στο θέατρο της Συρίας, όπου εμπλέκονται οι ΗΠΑ, η Ρωσία, το καθεστώς Άσαντ, τρομοκρατικές οργανώσεις του Λιβάνου, η Γαλλία, το Ιράν, και διάφορες συριακές φράξιες, είναι σημαντικό γεγονός.

Η Τουρκία, όσο και να μην μας αρέσει, δεν είναι μια ασήμαντη χώρα και δυστυχώς επιμένουμε να ξεχνάμε τη σημασία της. Η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ξεπερνούσε κατά πολύ μια απλή στρατιωτική ήττα. Για χιλιάδες χρόνια, η Κωνσταντινούπολη είναι μια οικονομική και πολιτιστική μητρόπολη του κόσμου. Όχι μόνο το σταυροδρόμι ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ασία, τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο, αλλά το σταυροδρόμι σε ότι σχεδόν είναι σημαντικό στη διεθνή σκηνή.

Στο τέλος του πολέμου η χώρα αυτή δεν υπέστη μόνο οικονομική καταστροφή και απώλεια σχεδόν όλων των εδαφών της Αυτοκρατορίας, αλλά εξευτελισμό σε όλα τα επίπεδα. Στη μεταπολεμική εποχή η αντίδραση της Τουρκίας, ήταν να κλειστεί στον εαυτό της, να επουλώσει τις πληγές της και να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια νέα ταυτότητα.

Σε αυτή την προσπάθεια αναδύθηκαν δυο στρατόπεδα. Αυτό που γνωρίζουμε ως κοσμικό – Κεμαλικό, με ρίζες στο στρατό, το οποίο προσπάθησε να ενσωματωθεί στη Δύση, και ένα μετριοπαθές Ισλαμικό, το οποίο είδε πλεονεκτήματα στο μη Δυτικό τρόπο λειτουργίας με παραδείγματα το Σοβιετικό – Ρωσικό Παράδειγμα η το δυναστικό βασισμένο σε κάστες σύστημα κοινοτήτων του Αραβικού Κόσμου.

Μια καθαρή σύγκρουση Δύσης και Ανατολής.

Η σύγκρουση αυτή κόπασε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, και οι Τούρκοι συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να σταθούν μόνοι τους. Η πρώτη κίνηση ήταν μια όχι τόσο ολόψυχη ένταξη στο ΝΑΤΟ και η άλλη μια σχέση με την Ευρώπη, που ποτέ δεν πήρε, και από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να πάρει, τη μορφή πλήρους ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παρόλα αυτά στην πραγματικότητα οι Τούρκοι και η Τουρκία δεν άλλαξαν.

Εποχή Ερντογάν…

Ιστορικά ακόμα και όταν επικρατούσε σοβαρό ρήγμα στο εσωτερικό της Τουρκίας, και τα δυο στρατόπεδα παρέμειναν πιστά στη μοναδικότητα του τουρκικού χαρακτήρα, κάτι στο οποίο πιστεύουν ακράδαντα. Ακόμα και οι πιο σκληροί Κεμαλικοί, ποτέ δεν είδαν την Τουρκία ίδια με την Δύση, όπως και οι Ισλαμιστές πάντα την έβλεπαν διαφορετική και πιο σημαντική από τους Άραβες, το Ιράν και τη Ρωσία.

Από το 2000 οι Ισλαμιστές δεν έχουν απλά κερδίσει την πολιτιστική σύγκρουση, έχουν κερδίσει τόσο αποφασιστικά που έχουν εξαφανίσει τους κοσμικούς από κάθε επίπεδο του συστήματος της Τουρκίας.

Ο Σουλτάνος Ερντογάν έχει επιβάλει στους Ισλαμιστές τη δική του ιδεολογική έκδοση σε τέτοιο σημείο που για δεκαετίες θα είναι η κυρίαρχη. Σαν αποτέλεσμα, όσο επώδυνο και να είναι για την Ελλάδα, η Τουρκία μιλά και πάλι με μια, συμπαγή και γεμάτη αυτοπεποίθηση φωνή.

Σήμερα η Τουρκία και ο Ερντογάν συγκεκριμένα, κάνουν τα πρώτα βήματα ως ανεξάρτητη δύναμη στην περιοχή. Μια περιοχή που απαρτίζεται από τα Βαλκάνια, τον Καύκασο, και τη Μέση Ανατολή, όπου το περιθώριο λάθους είναι μηδαμινό, οι πιθανότητες για στραβοπατήματα είναι πάντα παρών, και οι επιπλοκές που μπορεί να χρειαστούν δεκαετίες για να ξεδιαλύνουν είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν.

Μεταξύ λοιπόν της εκρηκτικής περιοχής, και του τεράστιου εγωϊσμού της Τουρκίας και ειδικά του Ερντογάν, η Τουρκία είναι πλέον μια απρόβλεπτη – παρορμητική δύναμη στην γεωπολιτική της περιοχής. Όπως η μεγάλη απόσταση των ΗΠΑ από το Ανατολικό Ημισφαίριο, μαζί με τη ναυτική της δύναμη είναι κάτι που μετρά, έτσι και αυτοαπομόνωση της Τουρκίας για αιώνες, μαζί με τον τεράστιο στρατό της, σημαίνει ότι μπορεί να την αγνοούσαν μέχρι τώρα, αλλά όχι πλέον.

Τι Είναι η Συρία για την Τουρκία…

Ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι πλέον μια απλή υπόθεση για τους Τούρκους. Έχει αναβαθμιστεί σε υπόθεση εθνικής επιβίωσης. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία προχώρησε σε διάλυση της πολυεθνοτικής ταυτότητας της, αντικαθιστώντας την με μια πιο στενή έμφαση στην τουρκική εθνότητα. Εάν είσαι Τούρκος όλα είναι καλά με αυτό, εάν όμως προέρχεσαι από άλλη εθνότητα και ζεις στην Τουρκία, τότε έχεις πρόβλημα. Η μεγαλύτερη εθνότητα στην Τουρκία μετά τους Τούρκους είναι οι Κούρδοι, που ξεκίνησαν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας τουλάχιστον. Στη διάρκεια των χρόνων πολλοί Κούρδοι δεν αντέδρασαν απλά, αλλά ξεσηκώθηκαν. Το PKK είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, που έχει στοιχίσει χιλιάδες ζωές.

Ένα άλλο παράδειγμα Κούρδων είναι το YPG, που δρα στα βόρεια σύνορα της Συρίας με την Τουρκία. Πρόκειται για τους πιο ικανούς μαχητές στον εμφύλιο με το καθεστώς Άσαντ και αποτέλεσαν πιστούς συμμάχους των ΗΠΑ στη μάχη εναντίον του Άσαντ και του ISIS.

Το YPG αποδείχθηκε ενωμένο, ικανό, πιστό, και τελικά αποδοτικό στο να τσακίσει τον ISIS. Αποτελεί το βασικό συστατικό της στρατηγικής των ΗΠΑ στη Συρία, και η επιτυχία της Ουάσιγκτον εναντίον του ISIS, θα ήταν αδύνατη χωρίς αυτό.

Το γεγονός ότι είναι Κούρδοι και στα σύνορα με την Τουρκία, προκαλεί εκνευρισμό στην Άγκυρα. Αλλά οι μαχητικές τους ικανότητες και ειδικά στη μάχη για τη Ράκα τους ανησύχησαν πραγματικά. Ειδικά όταν καταλαμβάνοντας τη Ράκα, αντικατέστησαν τη σημαία του ISIS, με αυτή της προτίμησης του Οτσαλάν.

Η Τουρκία δεν πρόκειται να ανεχθεί ένα κουρδικό κρατίδιο, που συμπαθεί το PKK, στα σύνορά της, και γι’ αυτό έγινε η επιχείρηση, «Κλάδος Ελιάς». Στην επιχείρηση ο Ερντογάν δεν είναι μόνος του. Έχει επιστρατεύσει κάθε ομάδα που επηρεάζει στο εσωτερικό της Συρίας.

Στις αρχές του 2016 οι Τούρκοι πήραν υπό τον έλεγχο τους τον «Ελεύθερο Στρατό της Συρίας», Άραβες και Τουρκμένους μαχητές, που τους μετέτρεψε σε εργαλείο της. Σήμερα επιχειρούν δίπλα στους Τούρκους στις μάχες εναντίον του YPG.

Η Τουρκία όχι μόνο είναι η πιο ισχυρή δύναμη στην σύγκρουση, αλλά μπαίνει για τα καλά στον πόλεμο, και κινείται από μία, βαθιά ανησυχία όσον αφορά τη συνοχή της εθνικής της ταυτότητας. Αυτά δεν είναι θέματα που υπάρχει περιθώριο συμβιβασμού.

Τουρκία και ΗΠΑ…

Η Τουρκία σήμερα δεν είναι απλά απέναντι στους Αμερικανούς, πυροβολεί στην καρδιά της στρατηγικής της Ουάσιγκτον στη Συρία. Στην ουσία το ΝΑΤΟ, όπως το ξέραμε έχει τελειώσει. Αυτό όμως που συμβαίνει στη Συρία σήμερα είναι εντελώς άλλο επίπεδο. Δυο σύμμαχοι του ΝΑΤΟ δεν έχουν απλώς μια διαφωνία, πυροβολούν ο ένας τον άλλο, σε μια σύγκρουση που ο ένας εκ των δυο αντιμετωπίζει ως υπαρξιακή. Επικρατεί ευρέως η άποψη ότι ένα σπάσιμο μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας θα αποτελέσει καταστροφή για τη δυνατότητα των ΗΠΑ να παίξουν στη Μέση Ανατολή και να αναχαιτίσουν την Ιρανική και Ρωσική επιρροή. Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια, αλλά χάνει τη μεγάλη εικόνα. Η Τουρκία, δυστυχώς, είναι ίσως ο ισχυρότερος παίκτης στη Μέση Ανατολή, με οικονομικές και στρατιωτικές ικανότητες πιο αξιόπιστες από το Ιράν και ίσως να μπορούσε ακόμη να σταθεί απέναντι και στη Ρωσία. Επιστρέφει στη διεθνή σκηνή ως αυτόνομος παίκτης.

ΗΠΑ και Μέση Ανατολή…

Την ίδια στιγμή Ρωσία, Ιράν, Σαουδική Αραβία, ετοιμάζονται για τη μητέρα των μαχών, οι ΗΠΑ έχουν πετύχει οτιδήποτε μπορεί να πετύχει μια ρεαλιστική πολιτική στη Μέση Ανατολή.

Η περιοχή είναι διχασμένη μεταξύ της και θα τρώγονται μεταξύ τους για δεκαετίες. Οι ΗΠΑ δεν έχουν ουσιαστικά συμφέροντα στη Συρία. Το Ισραήλ είναι ασφαλές και το στηρίζουν ανοικτά. Το Ιράν έχει εισέλθει σε μια σύγκρουση που δεν θα κερδίσει. Η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται πλέον για το πετρέλαιο της περιοχής. Και ο νέος παίκτης στη φαγωμάρα μόλις δεσμεύτηκε σε ένα πολυμέτωπο χερσαίο πόλεμο.

Δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει καλύτερη στιγμή για τις ΗΠΑ, για να αποδεσμευτούν. Για αυτούς που απορούν και σκίζουν τα ρούχα τους για τη στάση των Αμερικανών στη Συρία και έναντι των Κούρδων η απάντηση είναι κυνική και ρεαλιστική. Ουδέν πρόβλημα.

Παράδειγμα και Κίνδυνος για την Ελλάδα…

Η σημερινή Τουρκία και η ψυχρά ρεαλιστική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή, αποτελεί παράδειγμα και ταυτόχρονα άμεσο κίνδυνο για την Ελλάδα. Αν και η Ελλάδα λόγω μεγέθους και προβλημάτων δεν μπορεί, και ας είμαστε ρεαλιστές, να παίξει στο επίπεδο της Τουρκίας, θα μπορούσε να διδαχτεί κάτι.

Παρά το ότι η Τουρκία κυβερνάται από ένα δικτάτορα, έχει καταφέρει να έχει κοινή στρατηγική θεώρηση στο εσωτερικό της και πάνω από όλα στρατηγική. Σήμερα εμείς τι έχουμε; Και το γεγονός ότι η Αμερική αποχωρεί από τη Μέση Ανατολή και δεν καίγεται, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Αθήνα κάνει ότι είναι δυνατόν για να μην την παίρνει στα σοβαρά η Ουάσιγκτον, δημιουργεί τεράστιο κίνδυνο.

Η παραπάνω ανάλυση το κάνει σαφές. Ειδικά όταν ακούς τον Αμερικανό Πρέσβη στην Αθήνα, να λέει ανοικτά ότι φοβάται ατύχημα. Και την ώρα που υπάρχει αυτό το σκηνικό, ως χώρα, δίνεις από την αρχή αυτά που άνετα μπορείς να αρνηθείς, κάνοντας σαφές ότι το εθνικό σου συμφέρον και η ιστορία σου, είναι ανοικτά σε διαπραγμάτευση.

Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος – Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και Μέλος του, The International Institute of Strategic Studies.

Πηγή: Η Τουρκία και οι ΗΠΑ στη Συρία: Είναι παράδειγμα αλλά και κίνδυνος για την Ελλάδα http://mignatiou.com/2018/01/i-tourkia-ke-i-ipa-sti-siria-ine-paradigma-alla-ke-kindinos-gia-tin-ellada/

Τι μάθαμε 22 χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων

Από

anixneuseis

January 30, 2018

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Το πριν και το μετά

Οι περισσότεροι αμυντικοί αναλυτές θα υποστήριζαν ότι κατά τη διάρκεια της “προ Ιμίων κρίσεως” ο στόχος της εθνικής μας στρατηγικής ήταν σχετικά απλός. Η απειλή που κυρίως συνεχίζει να προέρχεται από την Τουρκία απαιτούσε την τοποθέτηση ικανών στρατιωτικών δυνάμεων για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, με την προτεραιότητα υπεράσπισης του χώρου του Αιγαίου και της οριογραμμής του Έβρου.

Αυτή η κατάσταση που εξυπηρετούσε το τότε συμφωνηθέν σενάριο όσον αφορά τη σχεδίαση και την ανάπτυξη των δυνάμεων σε σχέση με τους πιθανούς κινδύνους ενός πολέμου, δεν επαληθεύτηκε ποτέ. Στη συνέχεια, τη “μετά Ίμια εποχή” υπήρξαν πολλά προγράμματα εκσυγχρονισμού και εξορθολογισμού της εθνικής αμυντικής δύναμης, καθώς επίσης έγινε μεγάλη προσπάθεια διατήρησης ενός ποιοτικού πλεονεκτήματος σε σχέση με την τουρκική απειλή.

Το σήμερα

Σήμερα 22 χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων, διανύουμε μια πολύ κρίσιμη περίοδο. Η πατρίδα μας βρίσκεται σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι όσον αφορά την εθνική μας ισχύ. Στην “ανατολή” των ερευνών υδρογονανθράκων σε όλη την ελληνική θαλάσσια περιοχή και τη νοτιανατολική Μεσόγειο, καθώς και στην υπόθεση διακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, βλέπουμε τη συνεχιζόμενη κύρια απειλή κατά τις πατρίδος μας, την Τουρκία, να ενισχύει την αμυντική της ισχύ με εξελιγμένα οπλικά συστήματα και να αναπτύσσει ναυτικές μονάδες και στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, όπου η αστάθεια συνεχίζεται.

Από την πλευρά μας διαφαίνεται ότι τίποτα δεν διδαχτήκαμε από την κρίση των Ιμίων και συνεχίζει να υφίσταται ένα έλλειμμα εθνικής στρατηγικής το οποίο θα έπρεπε να παρέχει την εννοιολογική σύνδεση, μεταξύ των εθνικών σκοπών και των περιορισμένων πόρων, υπό την έννοια του μετασχηματισμού των πόρων σε μέσα κατά τη διάρκεια της περιόδου ειρήνης και της κατανομής των μέσων κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Τίποτα δεν διδαχτήκαμε αφού οι πρακτικές για τα εθνικά μας συμφέροντα ενώ πρέπει να είναι ο κοινός τόπος όλων των Ελλήνων, χωρίς κομματικές ιδεοληψίες και να θεωρούνται ζωτικής σημασίας για την εθνική μας ασφάλεια, χωρίς να αναθέτουμε αυτό το καθήκον σε εξωγενείς παράγοντες εμείς πράττουμε το αντίθετο.
Εθνική Στρατηγική υπάρχει;

Ας υπενθυμίσουμε ότι η εθνική στρατηγική δεν ξεκινά όταν τελειώνει η πολιτική, αλλά είναι αλληλοεξαρτώμενες και αλληλένδετες. Αυτό που οι σημερινοί πολιτικοί, επιρρεπής στον αδιάκριτο στρατηγικό αυτισμό, λανθασμένα πιστεύουν και προσπαθούν με επιτηδευμένη γλώσσα να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη, είναι ότι από τη στιγμή που η πολιτική θα διευθετήσει την οποιαδήποτε κρίση, η εθνική στρατιωτική στρατηγική πρέπει να θεωρηθεί ότι βρίσκεται πέρα από την πολιτική. Όμως αυτοί που πραγματικά γνωρίζουν δηλώνουν ότι τα αίτια της αποτυχίας στην κρίση των Ιμίων οφείλονταν στο ότι οι πολιτικές και στρατιωτικές συνιστώσες της κυρίας εθνικής προσπάθειας δεν ήταν ταυτισμένες και αλληλοσυμπληρούμενες.

Η εθνική στρατηγική οφείλει και πρέπει να λαμβάνει υπόψη της, όλους τους παράγοντες της γεωπολιτικής πραγματικότητας. Αυτό το στοιχείο είναι πολύ κρίσιμο, επειδή αναπτύσσεται και εφαρμόζεται σε πραγματικό χρόνο και χώρο για την αντιμετώπιση του όποιου αντιπάλου. Ένα κράτος, οφείλει να προσαρμόζει συνειδητά τη στρατηγική του στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. Σε περίπτωση που οι γεωπολιτικές συνθήκες αλλάξουν, οι διαμορφωτές πολιτικής πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνουν αυτές τις αλλαγές και να τροποποιήσουν τη στρατηγική και τους στρατηγικούς σκοπούς αναλόγως. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο αντικειμενικός σκοπός είναι και παραμένει ο ίδιος.

Συμπεράσματα

Είναι σαφές, ότι πρέπει επιτέλους να δηλωθεί από την κυβέρνηση η Πολιτική Εθνικής Ασφαλείας, ώστε να επακολουθήσει το σύνθετο έργο του σχεδιασμού δυνάμεων, που ορίζεται καλύτερα ως η προσπάθεια της δημιουργίας της στρατιωτικής δομής δυνάμεων του σωστού μεγέθους και της σωστής σύνθεσης για να επιτύχουμε τους τεθέντες στόχους ασφάλειας του έθνους.

Είναι κατανοητό, ότι με κάποιες κατευθυντήριες γραμμές και όχι με τις διάφορες εξισώσεις, η στρατηγική αναπτύσσεται στη βάση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του χρόνου, του τόπου εφαρμογής της, αλλά και των προσωπικοτήτων που εμπλέκονται στο σχεδιασμό.

Ωστόσο, οι κατευθυντήριες γραμμές προσφέρουν μόνο μια προσέγγιση για να αντιμετωπίσουμε την πολυπλοκότητα για τη χάραξη της στρατηγικής, που με την επαναλαμβανόμενη προσπάθεια θα επιτευχθεί η συνοχή, η συνέχεια, και η συναίνεση που πιστεύω ότι επιδιώκουν όλοι οι φορείς χάραξης πολιτικής στο σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την εκτέλεση της πολιτικής εθνικής ασφάλειας.

Οπότε αγαπητοί πατέρες του έθνους αφήστε κατά μέρος την πατριωτική πλειοδοσία διότι όπως λέει και ο σπουδαίος στρατηγιστής Colin S. Gray η κακή στρατηγική κατά την επιβίωση είναι πάντα θανατηφόρος!!!

“Η κακή στρατηγική είναι ακριβή, η κακή στρατηγική μπορεί να είναι καταστροφική, όταν όμως το διακύβευμα περιλαμβάνει την επιβίωση, η κακή στρατηγική είναι πάντα θανατηφόρος.” Colin S. Gray

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι υποναύαρχος ΠΝ ε.α.

**Αφιερωμένο σε όλους όσους συμμετείχαμε στη κρίση των Ιμίων, αλλά κυρίως στους αθάνατους ήρωες συναδέλφους μας Χριστόδουλο Καραθανάση Παναγιώτη Βλαχάκο και Έκτορα Γιαλοψό

liberal.gr

1...2,8662,8672,868...3,032 Σελίδα 2,867 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Finishing the Job in the Western Balkans

Jan 31, 2018 GUY VERHOFSTADT

Will Greece and Macedonia end their name dispute?

What is happening in Macedonia?

ABOUT THE AUTHOR

Μια συνολική προσέγγιση του ζητήματος του ονόματος των Σκοπίων

«Οι συνθήκες προεκλογικής εκστρατείας στη Ρωσία : η περίπτωση του Navalny, αντιπάλου του Πούτιν»

ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ;

Η ιστορία ενός καραβιού που έπεσε πάνω σε μιάν ξέρα

Στο Σκοπιανό, ο Τσίπρας νιώθει τη «μοναξιά του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι»

Η Ελληνοτουρκική Αντιπαράθεση στα Ίμια (1996). Ο «Μύθος» του Εθνικού Τακτικού Πλεονεκτήματος

Turkey’s Expansionist Military Policies in the Middle East

Turkey in the Gulf

Arab States Object to Turkey’s Red Sea Base

Federal Judge Recommended by Claire McCaskill Fines Her Republican Opponent

Court order by Obama-appointed judge turned into Democrat political attack

Η Τουρκία και οι ΗΠΑ στη Συρία: Είναι παράδειγμα αλλά και κίνδυνος για την Ελλάδα

Τι μάθαμε 22 χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018