Αρχική Blog Σελίδα 2864

Το σχέδιο Νίμιτς για συμφωνία με τα Σκόπια

Από
anixneuseis
-
4

Αθανασόπουλος Αλ. Άγγελος  04/02/2018 “Το Βήμα”

Οροι και διαδικασίες που προτείνει ο ειδικός διαμεσολαβητής – Το νέο όνομα συνδέεται με την ένταξη στην Ε.Ε. – Καμία αναφορά στο Σύνταγμα

Ο Νίκος Κοτζιάς σε συνομιλία που είχε το βράδυ της Παρασκευής με τον Μάθιου Νίμιτς, του υπογράμμισε «με σαφήνεια και αυστηρότητα ότι δεν είναι αρμόδιος να ομιλεί για το ποια είναι η πολιτική των Αθηνών, αλλά ούτε και για να την περιγράφει, και μάλιστα με τρόπο λανθασμένο

Η υιοθέτηση μιας νέας και μόνιμης ονομασίας για την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (πΓΔΜ), η οποία θα ισχύει erga omnes τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό της χώρας, συνδέεται από τον Μάθιου Νίμιτς ευθέως και μόνο με την ένταξη του γειτονικού κράτους στην Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ). Τούτο σημαίνει ότι το σημερινό συνταγματικό όνομα («Republika Makedonija» – «Δημοκρατία της Μακεδονίας») θα παραμείνει σε ισχύ στο εσωτερικό της χώρας μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αυτό αναφέρει ξεκάθαρα ο ειδικός απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην τετρασέλιδη «Δέσμη Ιδεών» που κατέθεσε στις 17 Ιανουαρίου στις δύο πλευρές, ολόκληρο το κείμενο της οποίας δημοσιεύει σήμερα αποκλειστικά «Το Βήμα».

Παράλληλα και αναφορικά με την πρόσκληση και ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ο κ. Νίμιτς επισημαίνει ότι την ημερομηνία κατά την οποία τα Σκόπια θα ενταχθούν επισήμως στη Βορειοατλαντική Συμμαχία θα πρέπει να έχουν λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να διεξάγουν τις διμερείς σχέσεις με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη με βάση τη νέα επίσημη ονομασία που θα καταχωρηθεί αλφαβητικά υπό το αγγλικό γράμμα «Μ».

Η ρήτρα «μη αποκλειστικής χρήσης»

Σύμφωνα με το κείμενο που κατέθεσε στους δύο διαπραγματευτές ο κ. Νίμιτς, δεν υπάρχει αναφορά σε υποχρεωτική αλλαγή του Συντάγματος της πΓΔΜ προκειμένου να αλλάξει η σημερινή συνταγματική ονομασία ή άλλα σημεία που κατά ορισμένους έχουν αλυτρωτικό περιεχόμενο. Η κυβέρνηση της πΓΔΜ είναι η αρμόδια να κρίνει ποιες θα είναι οι «δεσμευτικές, αξιόπιστες και αμετάκλητες εθνικές διαδικασίες» για την εφαρμογή της λύσης.

Ο κ. Νίμιτς προτείνει ότι οι δύο χώρες θα πρέπει να επαναβεβαιώσουν ότι δεν τρέφουν εδαφικές βλέψεις ή αξιώσεις (η πρόταση αυτή είναι στη βάση αμοιβαιότητας), όπως και ότι σέβονται η μία την πολιτισμική κληρονομιά της άλλης. Σε ό,τι αφορά τα θέματα εμπορικής χρήσεως, ο κ. Νίμιτς επανέρχεται στη ρήτρα «μη αποκλειστικής χρήσης» των όρων «Μακεδονία» και «μακεδονικός». Καλεί δε τις δύο πλευρές να φθάσουν μεταξύ τους σε συμφωνία που θα είναι εφαρμοστέα σε όλες τις γλώσσες για τη χρήση αυτών των όρων. Αναφορικά επίσης με τη μετάφραση της νέας ονομασίας τόσο από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές όσο επίσης από τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ και τρίτα μέρη, αυτά θα μπορούν να τη μεταφράζουν κατ’ επιλογήν τους ή και να τη διατηρούν αμετάφραστη – προτίμηση την οποία έχει ήδη εκδηλώσει η Αθήνα διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά.

Η εθνικότητα και η γλώσσα

Στα ζητήματα της εθνικότητας (nationality) και της γλώσσας (που αποτελούν τους δύο πυλώνες της ταυτότητας και προκάλεσαν ένταση κατά την πρόσφατη επίσκεψη του κ. Νίμιτς στα Σκόπια και όσα δήλωσε μαζί με τον σκοπιανό υπουργό Εξωτερικών Νίκολα Ντιμιτρόφ), ο ειδικός απεσταλμένος προτείνει την επιλογή ανάμεσα είτε στη σλαβική εκδοχή «makedonski» είτε στην περιγραφή με βάση το επίσημο όνομα ή με βάση τη σύντομη εκδοχή του (π.χ. πολίτης της «Δημοκρατίας της Ανω Μακεδονίας»).

Αναφορικά με τα ονόματα που προτείνονται, ο κ. Νίμιτς παραθέτει (στη σλαβική γραφή) τα ονόματα που ήδη έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ήτοι τα «Δημοκρατία της Ανω Μακεδονίας», «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη», «Δημοκρατία της Νέας Μακεδονίας» και «Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σκόπια)», παραμένοντας όμως ανοιχτός και σε άλλες προτάσεις. Στο κείμενό του χρησιμοποιεί ως παράδειγμα για να παρουσιάσει τις ιδέες του το «Δημοκρατία της Ανω Μακεδονίας» (Republika Gorna Makedonija), εξ ου και η σύγχυση που πρόσφατα προκλήθηκε ότι σε αυτό το όνομα συμφώνησαν ήδη οι δύο πλευρές.

Τα κεφάλαια περί της εφαρμογής της λύσης και του εύρους χρήσεως, έτσι όπως αναφέρονται στη Δέσμη Ιδεών, πρέπει να ιδωθούν συνδυαστικά. Η εφαρμογή της λύσης, κατά τον κ. Νίμιτς, θα προκύψει από τον συνδυασμό της κατάθεσης μιας έκθεσης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενός ψηφίσματος που θα υιοθετηθεί κατόπιν συμφωνίας στο πλαίσιο του Συμβουλίου Ασφαλείας, της επικύρωσης της λύσης από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, της διμερούς συμφωνίας μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων αλλά, επίσης, «δεσμευτικών, αξιόπιστων και αμετάκλητων εθνικών διαδικασιών» από την πΓΔΜ, «συμπεριλαμβανομένης της θέσπισης νομοθεσίας από το Κοινοβούλιο και εκτελεστικής πράξης και, στο μέτρο που θεωρηθούν απαραίτητα, άλλων νομικά αναγκαίων μέτρων».
«Σπονδυλωτή διαδικασία» για το εύρος χρήσης

Ο πολύπειρος αμερικανός διπλωμάτης και νομικός προτείνει επίσης μία «σπονδυλωτή διαδικασία» σε σχέση με το εύρος χρήσης. Το αρχικό στάδιο προβλέπει ότι μετά την υιοθέτηση του σχετικού ψηφίσματος για τη νέα επίσημη ονομασία από το Συμβούλιο Ασφαλείας, αυτή θα χρησιμοποιείται «σε όλα τα επίσημα πολυμερή διεθνή πλαίσια, συμπεριλαμβανομένων συναντήσεων, συνθηκών, συμφωνιών και επίσημων εγγράφων». Επιπλέον, η πΓΔΜ θα πρέπει να καταβάλλει «τις καλύτερες προσπάθειές της» ώστε η νέα ονομασία «να χρησιμοποιείται στο σύστημα των Ηνωμένων Εθνών και σε άλλους πολυεθνικούς οργανισμούς». Την ίδια στιγμή όμως, ο κ. Νίμιτς προβαίνει σε τρεις σημειώσεις.

Πρώτον, ότι ο όρος «Μακεδονία» (Makedonija), σε αμετάφραστη ή μεταφρασμένη μορφή, μόνος του, δεν θα χρησιμοποιείται από τα Σκόπια ως επίσημο όνομα του κράτους σε κανένα πλαίσιο.

Δεύτερον, ότι οι όροι «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» και «πΓΔΜ» (former Yugoslav Republic of Macedonia και fYROM) θα παύσουν να χρησιμοποιούνται ως αναφορές για τα Σκόπια.

Τρίτον – και όπως φαίνεται σημαντικότερο – ο όρος «Δημοκρατία της Μακεδονίας» (Republika Makedonija) θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται εσωτερικά μέχρι την ημερομηνία ένταξης στην ΕΕ.

Προϋποθέσεις και ενδεχόμενες περιπλοκές

Τίθενται πάντως δύο προϋποθέσεις που ελαφρώς περιπλέκουν την κατάσταση. Ο κ. Νίμιτς υπογραμμίζει ότι ακόμη και μετά την ένταξη στην ΕΕ θα μπορούν να υπάρχουν εξαιρέσεις στη χρήση της νέας ονομασίας «erga omnes για όλους τους επίσημους σκοπούς εσωτερικά καθώς και διεθνώς». Ποιες είναι αυτές οι εξαιρέσεις; Οταν «η χρήση είναι αποκλειστικά εσωτερική» (εντός πΓΔΜ) και «η επηρεαζόμενη εσωτερική δραστηριότητα και τα έγγραφα» που σχετίζονται με αυτή «δεν βρίσκονται εντός της αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Ενωσης». Ο κ. Νίμιτς αποφεύγει πάντως να εξειδικεύσει πού ακριβώς αναφέρεται, επιτείνοντας τη σύγχυση.

Αυτό θα είναι ένα σημείο που θα απαιτήσει σοβαρές διευκρινίσεις, καθώς η ενταξιακή διαδικασία στην ΕΕ είναι συνήθως μακρά και η γειτονική χώρα έχει να διανύσει μακρύ δρόμο μεταρρυθμίσεων. Διπλωματικές πηγές στην Αθήνα σημείωναν επίσης προς «Το Βήμα» ότι «η εφαρμογή της λύσης θα είναι μεν σταδιακή, αλλά παράλληλα θα απαιτηθούν συγκεκριμένες εγγυήσεις εν όψει της ένταξης της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ».

Κύκλοι της Συμμαχίας σημείωναν ότι μεταξύ της πρόσκλησης μιας χώρας για ένταξη και της οριστικής ένταξης μεσολαβεί ένα διάστημα που δεν καθορίζεται δεσμευτικά (αν και η πρακτική δείχνει ότι δεν ξεπερνά τους 4 μήνες). Παράλληλα, μία σειρά μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών-μελών του ΝΑΤΟ έχουν εκφράσει, ατύπως μεν, εντόνως δε, επιφυλάξεις για την ένταξη της πΓΔΜ στη Συμμαχία λόγω της εσωτερικής πολιτικής της αστάθειας. Πρόκειται για τις Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία και Ισπανία, κράτη του ευρωπαϊκού πυρήνα, τα οποία προφανώς βλέπουν ότι μετά το ΝΑΤΟ τα Σκόπια θα χτυπήσουν την πόρτα της ΕΕ και ενδεχομένως έχουν δεύτερες σκέψεις.
Το κείμενο με τις προτάσεις του ειδικού διαμεσολαβητή προς τις δύο χώρες

Ιδέες προς μελέτη/εξέταση από τα Μέρη
(Ideas for Consideration by the Parties)

1.Επίσημη ονομασία (Official Name)
«Republika [Τροποποιητικός προσδιορισμός/Modifier] Makedonija»
l Για παράδειγμα: «Republika Gorna Makedonija» ή «Republika Severna Makedonija» ή «Republika Vardarska Makedonija» ή «Republika Nova Makedonija» ή «Republika Makedonija (Skopje)» ή οποιοσδήποτε άλλος προσδιορισμός επί του οποίου θα συμφωνήσουν τα Μέρη. Σε αυτό το έγγραφο, το «Republika Gorna Makedonija» θα χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα. Το Επίσημο Ονομα θα κατηγοριοποιηθεί αλφαβητικά υπό το γράμμα «Μ».

2.Σύντομη ονομασία (Short Name)
«Gorna Makedonija»
Το Σύντομο Ονομα θα κατηγοριοποιηθεί αλφαβητικά υπό το γράμμα «Μ».

3. Ονομασία για τον επιθετικό προσδιορισμό/εθνικότητα (Name for Adjectival Reference/Nationality)
Εναλλακτική χρήση:
«Makedonski» ή της «Republika Gorna Makedonija» ή της «Gorna Makedonija».

l Παραδείγματα:

«Είναι μακεδόνας πολίτης» (Στο πρωτότυπο: He is a Makedonski citizen).
«Είναι πολίτης της Republika Gorna Makedonija» (Στο πρωτότυπο: He is a citizen of Republika Gorna Makedonija).
«Είναι πολίτης της Gorna Makedonija» (Στο πρωτότυπο: He is a citizen of Gorna Makedonija).
4Ονομασία για τη γλώσσα (Name for Language)

Εναλλακτική χρήση:
«Makedonski» ή «της επίσημης γλώσσας της Republika Gorna Makedonija» ή «της επίσημης γλώσσας της Gorna Makedonija».

l Παραδείγματα:

Το έγγραφο θα μεταφράζεται στα γαλλικά, στα γερμανικά και στα Makedonski.
Το έγγραφο θα μεταφράζεται στα γαλλικά, στα γερμανικά και στην επίσημη γλώσσα της Republika Gorna Makedonija.
Το έγγραφο θα μεταφράζεται στα γαλλικά, στα γερμανικά και στην επίσημη γλώσσα της Gorna Makedonija.

5. Μετάφραση
(Translation)
Η χρήση που αναφέρεται στις προαναφερθείσες ενότητες 1 ως 4 θα μπορεί να μεταφράζεται από τα Μέρη, άλλα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών («κράτη-μέλη») και τρίτα μέρη, κατ’ επιλογήν τους, σε κάθε άλλη γλώσσα, σύμφωνα με την αποδεκτή χρήση σε αυτή τη γλώσσα.
Η χρήση που αναφέρεται στις προαναφερθείσες ενότητες 1 ως 4 θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αμετάφραστη μορφή από τα Μέρη, άλλα κράτη-μέλη και τρίτα μέρη, κατ’ επιλογήν τους.

6. Εύρος χρήσης (Scope of Use)
Υποενότητα 6Α. Με ισχύ από την υιοθέτηση από το Συμβούλιο Ασφαλείας ενός ψηφίσματος που θα εγκρίνει την υιοθέτηση του ονόματος «Republika Gorna Makedonija» και της επικύρωσης αυτού από τη Γενική Συνέλευση:

α. Η χρήση που περιγράφεται στις προαναφερθείσες ενότητες 1 ως 5 σε όλα τα επίσημα πολυμερή διεθνή πλαίσια, συμπεριλαμβανομένων συναντήσεων, συνθηκών, συμφωνιών και επίσημων εγγράφων.

β. Το Δεύτερο Μέρος (σ.σ.: η πΓΔΜ) θα συστήσει και θα καταβάλει τις καλύτερες προσπάθειές της ώστε η χρήση που περιγράφεται στις προαναφερθείσες ενότητες 1 ως 5 να χρησιμοποιείται στο σύστημα των Ηνωμένων Εθνών και σε άλλους πολυεθνικούς οργανισμούς.

γ. Σημειώσεις για άλλες μορφές της Ονομασίας:
(i) ο όρος «Μακεδονία» (Makedonija), σε αμετάφραστη ή μεταφρασμένη μορφή, μόνος του, δεν θα χρησιμοποιείται από το Δεύτερο Μέρος ως επίσημο όνομα του κράτους σε κανένα πλαίσιο.
(ii) οι όροι «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» και «πΓΔΜ» (former Yugoslav Republic of Macedonia και fYROM) θα παύσουν να χρησιμοποιούνται ως αναφορές στο Δεύτερο Μέρος.
(iii) ο όρος «Δημοκρατία της Μακεδονίας» (Republika Makedonija) θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται εσωτερικά, εντός του Δεύτερου Μέρους, στην έκταση που περιγράφεται στην Υποενότητα 6Γ κάτωθι.
Υποενότητα 6Β. Με ισχύ όχι αργότερα από την ημερομηνία ένταξης του Δεύτερου Μέρους στον Οργανισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (North Atlantic Treaty Organization – ΝΑΤΟ), το Δεύτερο Μέρος θα πραγματοποιήσει όλα τα απαραίτητα βήματα ώστε να διεξάγει τις διμερείς σχέσεις του με όλα τα κράτη-μέλη υπό την ονομασία «Republika Gorna Makedonija». Είναι κατανοητό ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ διέπεται πλήρως από τις διαδικασίες και τις μεθόδους του ΝΑΤΟ.

Υποενότητα 6Γ. Με ισχύ όχι αργότερα από την ημερομηνία ένταξης του Δεύτερου Μέρους στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η χρήση που περιγράφεται στις προαναφερθείσες ενότητες 1 ως 5 θα χρησιμοποιείται erga omnes για όλους τους επίσημους σκοπούς (purposes) εσωτερικά καθώς και διεθνώς, υπό τον όρο ότι μία τέτοια χρήση δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, στις οποίες τόσο (i) η χρήση είναι αποκλειστικά εσωτερική εντός του Δεύτερου Μέρους όσο και (ii) η επηρεαζόμενη εσωτερική δραστηριότητα και τα έγγραφα αυτής δεν βρίσκονται εντός της αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Είναι κατανοητό ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση διέπεται πλήρως από τις διαδικασίες και τις μεθόδους της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

7.Εδαφικές αξιώσεις/εχθρικές δηλώσεις (Territorial Claims/Hostile Statements)
Τα Μέρη θα επαναβεβαιώσουν ότι αποκηρύσσουν κάθε εδαφική αξίωση και θα συμφωνήσουν να μην αξιώνουν ούτε να ενθαρρύνουν αλυτρωτικούς ισχυρισμούς ή εχθρικές δηλώσεις μεταξύ τους.

8.Πολιτισμική κληρονομιά (Cultural Heritage)
Τα Μέρη θα επαναβεβαιώσουν τον σεβασμό τους στην πατρογονική κληρονομιά (patrimony) και στην πολιτισμική κληρονομιά (cultural heritage) μεταξύ τους.
9Εμπορική χρήση (Commercial Use)
Τα Μέρη, ξεχωριστά, θα φθάσουν, μέσω επίσημων και εμπορικών διαύλων, σε συμφωνίες (understandings) αναφορικά με την εμπορική χρήση των λέξεων «Μακεδονία» (Macedonia) και «Μακεδονικός» (Macedonian), οι οποίες θα εφαρμοστούν σε όλες τις γλώσσες επί τη βάση της έννοιας της μη αποκλειστικότητας (non-exclusivity) και της σαφήνειας με σεβασμό στη χώρα προέλευσης.

10.Ιδιότητα μέλους σε ΕΕ και ΝΑΤΟ/κωδικοί ISO (Membership in the European Union and the North Atlantic Treaty Organization/ISO Codes)
Το Πρώτο Μέρος (σ.σ.: η Ελλάδα) δεν θα εκφράσει διαφωνία στις αιτήσεις του Δεύτερου Μέρους, υπό το όνομα «Republika Gorna Makedonija», για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο ΝΑΤΟ σύμφωνα με τις αντίστοιχες ενταξιακές διαδικασίες και θα υποστηρίξει ενεργά τη διαδικασία ένταξης και ενσωμάτωσης του Δευτέρου Μέρους στους δύο οργανισμούς. Το Πρώτο Μέρος θα υποστηρίξει το Δεύτερο Μέρος στη διατήρηση των κατάλληλων κωδικών σε ό,τι αφορά τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (International Organization for Standardization – ISO) και σε παρόμοιους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των «MK» και «MKD».

11.Εφαρμογή (Implementation)
Η εφαρμογή θα πραγματοποιηθεί μέσω:
(i) μιας έκθεσης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ,
(ii) ενός ψηφίσματος που θα υιοθετηθεί με τη συμφωνία (duly adopted) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ,
(iii) της επικύρωσης από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών,
(iv) αυτής της διμερούς συμφωνίας μεταξύ των δύο Μερών και
(v) δεσμευτικών, αξιόπιστων και αμετάκλητων εθνικών διαδικασιών από το Δεύτερο Μέρος, συμπεριλαμβανομένης της θέσπισης νομοθεσίας από το Κοινοβούλιο και εκτελεστικής πράξης και, στο μέτρο που θεωρηθούν απαραίτητα, άλλων νομικά αναγκαίων μέτρων.

Ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και η Ευρωπαϊκή Ενωση θα διαδραματίσουν καθοδηγητικούς ρόλους στη διαδικασία εφαρμογής της μετάβασης.

Τσαβούσογλου στην «Κ»: Θα προστατεύσουμε την υφαλοκρηπίδα μας

Από
anixneuseis
-
0

ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ

«Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να λύσουμε τα μακροχρόνια προβλήματά μας εν μια νυκτί. Πρέπει να συνεχίσουμε να εστιάζουμε στη θετική ατζέντα και να επεκτείνουμε τη συνεργασία μας σε διάφορους τομείς», λέει για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ο Τούρκος ΥΠΕΞ, Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Η Aγκυρα θα λάβει «όλα τα απαραίτητα μέτρα» για να προστατεύσει τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων αλλά και της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, δηλώνει, μεταξύ άλλων, στη συνέντευξή του στην «Κ» ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Σύμφωνα με τον Τούρκο ΥΠΕΞ, μέρος του οικοπέδου 6 της κυπριακής ΑΟΖ βρίσκεται πάνω στην τουρκική υφαλοκρηπίδα. Διατυπώνοντας πάγιες απόψεις της τουρκικής διπλωματίας, ο κ. Τσαβούσογλου τονίζει ότι δεν υπάρχει θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου και επισημαίνει πως προέχει να βρεθεί πρώτα λύση στις διαφορές Αθήνας και Αγκυρας στο Αιγαίο. Επισημαίνει ότι οι δύο χώρες πρέπει να αναδείξουν τη θετική ατζέντα, παραπέμποντας στο καλό επίπεδο πολιτικών διαβουλεύσεων αλλά και στο επικείμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας στη Θεσσαλονίκη. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ δεν προβλέπει επανέναρξη διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό στο εγγύς μέλλον. Και αντιλαμβάνεται ότι η κυβέρνηση κάνει προτάσεις άρσης του αδιέξοδου στο θέμα των οκτώ, επισημαίνει, ωστόσο, ότι δεν μπορεί να δικαστούν στην Ελλάδα, παρά μόνο στην Τουρκία.

– Στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου η Αθήνα έγινε μάρτυρας της ιστορικής επίσκεψης ενός Τούρκου προέδρου έπειτα από 65 χρόνια. Ωστόσο, φαίνεται ότι υπάρχουν ιδιαίτερα θέματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που παραμένουν ανεπίλυτα. Πώς θα μπορούσαν οι σχέσεις των δύο χωρών να βελτιωθούν πραγματικά; Ποια θεωρείτε ως απτά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση;

– Η επίσκεψη του προέδρου Ερντογάν στην Ελλάδα ήταν όντως ένα σημαντικό βήμα για τις σχέσεις μας. Η προηγούμενη απουσία προεδρικών επισκέψεων δεν συμβάδιζε με την πρόοδο του διαλόγου μας. Συνόδευσα τον πρόεδρο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα και στη Δυτική Θράκη. Κατά την επίσκεψή μας, οι ηγέτες συζήτησαν τα θέματα με ανοιχτό και ειλικρινή τρόπο και οι δύο πλευρές έμειναν ικανοποιημένες από την επίσκεψη.

Δεν έχουμε καθόλου ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να λύσουμε τα μακροχρόνια προβλήματά μας εν μια νυκτί. Ωστόσο, δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας χωρίς διάλογο. Στο δεύτερο μισό του 2017 έγιναν επισκέψεις σε επίπεδο προέδρου, πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών ανάμεσα στις δύο χώρες. Ο διμερής υψηλού επιπέδου διάλογος έχει πράγματι ενταθεί, κάτι που είναι ολοφάνερο.

Εχουμε καλούς και σταθερούς μηχανισμούς διαλόγου προκειμένου να διευθετήσουμε τα διμερή προβλήματά μας και θα συνεχίσουμε αυτές τις προσπάθειες.

Πρέπει να συνεχίσουμε να εστιάζουμε στη θετική ατζέντα και να επεκτείνουμε τη συνεργασία μας σε διάφορους τομείς. Πρέπει, επίσης, να ενημερώσουμε καλά τα δημόσια ακροατήριά μας για τα πλεονεκτήματα της διαδικασίας διαλόγου υψηλού επιπέδου. Στο τέλος της ημέρας, χρειαζόμαστε τη στήριξη της κοινής γνώμης για οποιαδήποτε πολιτική συμφωνία μπορεί να επιτύχουμε.

Επομένως, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρέπει να περιγράφονται πάντα με αρνητικό τρόπο στα ελληνικά ΜΜΕ. Οι θετικές πλευρές των σχέσεών μας πρέπει να προβάλλονται και υποστηρίζουμε όλες τις πρωτοβουλίες και σχέδια που υπηρετούν αυτόν τον σκοπό.

– Τι πρέπει να περιμένουμε από το επόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (ΑΣΣ) Ελλάδας και Τουρκίας; Θα πραγματοποιηθεί σύντομα;

– Το πέμπτο ΑΣΣ αναμένεται να γίνει στη Θεσσαλονίκη το πρώτο μισό του 2018, με βάση και την τελευταία ελληνική πρόταση. Αναμένουμε τις συγκεκριμένες προτάσεις της ελληνικής πλευράς για τις ημερομηνίες. Φυσικά, όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο. Πρέπει να διατηρήσουμε την κεκτημένη ταχύτητα της διαδικασίας διαλόγου υψηλού επιπέδου.

Και οι δύο γνωρίζουμε ότι θα μπορούσε να πάρει χρόνο ώσπου να φθάσουμε σε συμφωνία για τα διμερή ζητήματα. Συνεπώς, ενδιάμεσα, συμφωνούμε ότι πρέπει να εστιάσουμε σε άλλα πεδία που θα μπορούσαν να διευρύνουν την συνεργασία μας. Η διαδικασία του ΑΣΣ υπηρετεί αυτό τον κοινό σκοπό και γίνεται έτσι αντιληπτή και από τα ΜΜΕ.

Τώρα εργαζόμαστε για μεγάλα σχέδια στον τομέα των μεταφορών. Η ατζέντα περιλαμβάνει την ακτοπλοϊκή σύνδεση Σμύρνης – Θεσσαλονίκης, τη σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινούπολης – Θεσσαλονίκης και την κατασκευή δεύτερης γέφυρας στη συνοριακή διάβαση Κήπων – Ιψαλα. Συνεπώς, οι μεταφορές θα είναι το θέμα του επερχόμενου ΑΣΣ. Στηρίζουμε τέτοιες πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να ανοίξουν τον δρόμο για περισσότερες επαφές μεταξύ των λαών μας.

Ως συνήθως, ένα επιχειρηματικό φόρουμ θα διοργανωθεί στο περιθώριο του ΑΣΣ. Αυτό θα επιτρέψει στους επιχειρηματίες μας να αναζητήσουν τρόπους και μέσα ώστε να διευρύνουν το διμερές εμπόριο και τις επενδύσεις. Υπάρχει, επίσης, χώρος για περαιτέρω βελτίωση της πολιτιστικής συνεργασίας μας. Εχουμε παρουσιάσει την πρότασή μας για την αποκατάσταση μιας τοποθεσίας πολιτιστικής κληρονομιάς ως κοινό σχέδιο για κάθε χώρα. Αν και όταν συμφωνήσουμε στο ποιες θα είναι οι τοποθεσίες που θα αποκατασταθούν, θα το ανακοινώσουμε στη Θεσσαλονίκη ως κοινή προσπάθεια. Αυτό πράγματι θα είναι ένα θετικό μήνυμα για την κοινή γνώμη των δύο χωρών.

– Πρόσφατα άρχισαν ξανά οι πολιτικές διαβουλεύσεις σε επίπεδο υπουργείων Εξωτερικών. Υπάρχουν θέματα που βρίσκονται κοντά σε κάποιου είδους συμβιβασμό ανάμεσα στις δύο χώρες;

– Εχουν γίνει τρεις γύροι πολιτικών διαβουλεύσεων μεταξύ των δύο ΥΠΕΞ σε έναν χρόνο. Ο τελευταίος γύρος πραγματοποιήθηκε στην Αγκυρα στις 12 Ιανουαρίου. Αντίθετα με τις επισκέψεις υψηλού επιπέδου, τα διμερή θέματα καλύπτονται με πιο λεπτομερή και τεχνικό τρόπο σε αυτές τις πολιτικές διαβουλεύσεις. Ενημερώθηκα για το αποτέλεσμα των τελευταίων διαβουλεύσεων και χαίρομαι διότι έμαθα ότι τα διμερή και διεθνή προβλήματα και οι προσπάθειές μας να διευρύνουμε τη θετική ατζέντα σε διάφορα πεδία, συζητήθηκαν όλα σε θετικό πνεύμα. Οι διαβουλεύσεις ήταν, υπό μία έννοια, η συνέχεια της επίσκεψης του προέδρου Ερντογάν.

Οι προετοιμασίες για το επόμενο ΑΣΣ στη Θεσσαλονίκη συζητήθηκαν λεπτομερώς. Θέλουμε το ΑΣΣ να ολοκληρωθεί με χειροπιαστά αποτελέσματα. Πρόκειται για κοινή αντίληψη. Οι Αρχές μας, υπό τα υπουργεία Εξωτερικών των δύο χωρών, θα εντείνουν την προσπάθεια το επόμενο χρονικό διάστημα για να επιτύχουμε αυτό τον στόχο.

– Ο Αρειος Πάγος έχει αποφασίσει ότι οι οκτώ Τούρκοι αξιωματικοί που κρατούνται στην Ελλάδα δεν μπορεί να εκδοθούν στην Τουρκία. Ωστόσο, η κυβέρνησή σας ζητεί επανειλημμένως την έκδοση, συνδέοντας μάλιστα την υπόθεση με τις διμερείς σχέσεις των δύο χωρών. Ποιο είναι το επόμενο βήμα της Τουρκίας;

– Είμαστε βαθύτατα απογοητευμένοι με την απόφαση του Αρείου Πάγου. Αυτή η στάση των δικαστικών αρχών έρχεται σε αντίθεση με τα πρότυπα και τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου. Η κρίση του Αρείου Πάγου για απόρριψη της έκδοσης των σκευωρών του πραξικοπήματος, αφήνει τους αυτουργούς δίχως τιμωρία και παραβιάζει τα δικαιώματα των θυμάτων τους. Με τη βοήθεια των Ελλήνων φίλων μας, θα συνεχίσουμε να αναζητούμε τρόπους ώστε να φέρουμε αυτούς τους ανθρώπους ενώπιον της Δικαιοσύνης στην Τουρκία.

Συναφώς, η πρεσβεία μας στην Αθήνα πρόσφατα παρέδωσε ένα νέο αίτημα έκδοσης στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Αυτό το νέο πακέτο περιέχει νέα στοιχεία και πρόσθετα έγγραφα που αποδεικνύουν την εμπλοκή των οκτώ φυγάδων στην απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

– Πιστεύετε ότι οι οκτώ μπορεί να δικαστούν στην Ελλάδα για κατηγορίες περί εγκλημάτων που έλαβαν χώρα στην Τουρκία, όπως πρόσφατα ισχυρίστηκε ένας Ελληνας υπουργός;

– Είδαμε τις δηλώσεις του Ελληνα υπουργού Δικαιοσύνης, ο οποίος πρότεινε οι σκευωροί του πραξικοπήματος να δικαστούν στα ελληνικά δικαστήρια. Καταλαβαίνουμε ότι οι Ελληνες φίλοι μας προσπαθούν να βρουν μια λύση σε αυτό το πρόβλημα που δημιούργησαν οι ελληνικές δικαστικές αρχές. Ωστόσο, έχουμε σοβαρές επιφυλάξεις για το αν μπορεί να μεταφερθεί μια δίκη που εκκρεμεί, και συνδέεται με ένα βαρύ έγκλημα εναντίον του τουρκικού κράτους, από την Τουρκία στην Ελλάδα.

Στηρίζουμε με αποφασιστικότητα τους Τουρκοκυπρίους

– Πότε θα αρχίσουν οι δραστηριότητες του νέου τουρκικού πλωτού γεωτρύπανου στην Ανατολική Μεσόγειο;

– Ενα από βασικά στοιχεία της τουρκικής ενεργειακής πολιτικής είναι να αυξήσει τη χρήση των εγχώριων ενεργειακών πόρων. Αυτό περιλαμβάνει τους υδρογονάνθρακες που πιθανώς βρίσκονται εντός της δικαιοδοσίας μας σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου. Είναι κυριαρχικό δικαίωμά μας να αναζητήσουμε και να εκμεταλλευθούμε αυτούς τους πόρους. Συνεπώς, σχεδιάζουμε να ξεκινήσουμε τις γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο στο εγγύς μέλλον.

Στη σκέψη μου, η ερώτησή σας συνδέεται και με τις μονομερείς ελληνοκυπριακές δραστηριότητες περί τους υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο. Η θέση μας σε αυτές τις δραστηριότητες είναι ξεκάθαρες. Οι Τουρκοκύπριοι, ως συνιδιοκτήτες της Κύπρου, έχουν αναφαίρετα δικαιώματα στους φυσικούς πόρους γύρω από το νησί.

Αλλά οι δραστηριότητες των Ελληνοκυπρίων διεξάγονται με πλήρη περιφρόνηση του τουρκοκυπριακού λαού. Οι Τουρκοκύπριοι δεν ερωτήθηκαν όταν οι Ελληνοκύπριοι κήρυξαν την αποκαλούμενη ΑΟΖ.

Δεν ερωτήθηκαν όταν οι Ελληνοκύπριοι προσδιόρισαν τα λεγόμενα ερευνητικά τεμάχια. Και δεν ερωτήθηκαν όταν οι Ελληνοκύπριοι υπέγραψαν συμφωνίες αδειοδότησης με διεθνείς εταιρείες εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, ορισμένες από τις οποίες ήδη άρχισαν να διεξάγουν γεωτρήσεις σε συγκεκριμένες περιοχές.
Θεωρούμε απαράδεκτο ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά επιμένει να δρα ως μόνος ιδιοκτήτης του νησιού. Τόσο οι Τουρκοκύπριοι όσο και η Τουρκία έχουν επανειλημμένως επισημάνει ότι οι μονομερείς δραστηριότητες έρευνας και εκμετάλλευσης στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι νόμιμες όσο δεν υπάρχει μια δίκαιη, βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Εχουμε εκφράσει τις ανησυχίες μας, την οργή και την αγανάκτησή μας ουκ ολίγες φορές, αλλά τα παράπονά μας συνεχίζουν να απευθύνονται εις ώτα μη ακουόντων.

Παρομοίως, οι προτάσεις που έγιναν από τους Τουρκοκυπρίους στο παρελθόν, όπως η ίδρυση μιας ad hoc επιτροπής για την αδειοδότηση και έναν δεσμευμένο λογαριασμό για πιθανά έσοδα, δεν ελήφθησαν υπόψη από τους Ελληνοκυπρίους. Συνεχίζουν να αγνοούν την τουρκοκυπριακή πλευρά και τις προτάσεις της.

Ετσι, οι Τουρκοκύπριοι έκαναν τα λογικά βήματα της οριοθέτησης και αδειοδότησης δικών τους περιοχών και υπέγραψαν μια συμφωνία με την Turkish Petroleum. Οταν το νέο σκάφος της Τουρκίας αρχίσει τις δραστηριότητές του στην Ανατολική Μεσόγειο, θα είναι στο πλαίσιο της συνεργασίας που ζητήθηκε από την τουρκοκυπριακή πλευρά, στη νομική βάση των συμφωνιών που υπογράφηκαν μαζί τους.

Υπάρχει, βέβαια, και μια άλλη διάσταση σε αυτή την υπόθεση. Ενα τμήμα μιας από τις περιοχές που έχουν οριοθετηθεί από τους Ελληνοκυπρίους, δηλαδή το οικόπεδο 6 –όπου γίνονται ήδη γεωτρήσεις–, βρίσκεται μερικώς εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Περιττό να πούμε ότι δεν θα επιτρέψουμε ποτέ τις αυθαίρετες δραστηριότητες έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στην υφαλοκρηπίδα μας.

Ανακεφαλαιώνοντας, επιτρέψτε μου να δώσω έμφαση στην αποφασιστικότητά μας να στηρίξουμε τους Τουρκοκυπρίους και να τους βοηθήσουμε να διευρύνουν τα νόμιμα δικαιώματά τους στους φυσικούς πόρους του νησιού, αλλά και να προστατεύσουμε τα δικά μας δικαιώματα και συμφέροντα στην υφαλοκρηπίδα μας. Απαντες θα πρέπει να καταλάβουν ότι είμαστε προετοιμασμένοι να λάβουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα γι’ αυτόν τον σκοπό.

Δεν υπάρχει θαλάσσιο σύνορο ανάμεσα σε Ελλάδα και Κύπρο

– Σύμφωνα με δηλώσεις του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη, η Κύπρος και η Ελλάδα διαπραγματεύονται ώστε να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ τους. Ποια είναι η τουρκική άποψη γι’ αυτή τη διαδικασία;

– Ας αρχίσω εξηγώντας την άποψή μας γι’ αυτό το θέμα από την αρχή. Η Τουρκία έχει υποβάλει στον ΟΗΕ την απόρριψη της συμφωνίας Αιγύπτου – Ελληνοκυπρίων (σ.σ. sic) του 2003 για «οριοθέτηση της ΑΟΖ». Επειτα από λεπτομερή έλεγχο, δηλώσαμε με σαφήνεια ότι η συμφωνία ξεκάθαρα παραβιάζει την τουρκική υφαλοκρηπίδα σε περιοχές που βρίσκονται δυτικά του μήκους 32o 16΄ 18΄΄ (σ.σ. ουσιαστικά δυτικά της Κύπρου). Ως εκ τούτου, αυτή η συμφωνία είναι άκυρη κατά το Διεθνές Δίκαιο.

Επίσης, υποβάλαμε στον ΟΗΕ την αντίρρησή μας για τον ελληνικό νόμο περί υδρογονανθράκων (4001/2011), ο οποίος αντιφάσκει όσον αφορά τους καθιερωμένους κανόνες και αρχές του Διεθνούς Δικαίου, καθώς επιχειρεί να ορίσει μονομερώς τα «εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας μέσω μιας μέσης γραμμής ανάμεσα σε ηπειρωτικές χερσαίες μάζες και νησιωτικούς σχηματισμούς, συγκεκριμένα όπως το πολύ μικρό νησί του Καστελλόριζου (Μεΐς)».

Υπό την έννοια αυτή, είναι σαφής θέση μας ότι τα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας σε αυτή την πλευρά της Μεσογείου ακολουθούν τη μέση γραμμή ανάμεσα στις ακτές της Τουρκίας και της Αιγύπτου, το δυτικό σημείο της οποίας θα καθοριστεί ανάλογα με το αποτέλεσμα των συμφωνιών μελλοντικής οριοθέτησης στο Αιγαίο, όπως και στη Μεσόγειο ανάμεσα σε όλα τα ενδιαφερόμενα κράτη. Οσο αυτή η διαδικασία εξελίσσεται, δίχως αμφιβολία, όλες οι σχετικές και ειδικές συνθήκες στην περιοχή θα πρέπει να ληφθούν υπόψη. Για παράδειγμα, σε συνάρτηση με αυτή την αντίληψη, η Τουρκία και η «ΤΔΒΚ» (σ.σ. τα Κατεχόμενα) υπέγραψαν μια συμφωνία οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στις 21 Σεπτεμβρίου 2011, τις γεωγραφικές συντεταγμένες της οποίας διαβίβασαν και στον ΟΗΕ.

Τώρα, αν επιστρέψω στη συγκεκριμένη ερώτησή σας, θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι δεν υπάρχει θαλάσσιο σύνορο ανάμεσα στην Ελλάδα και το νησί της Κύπρου. Αυτές οι μαξιμαλιστικές και μη ρεαλιστικές διεκδικήσεις σίγουρα αντιφάσκουν όσον αφορά τους καθιερωμένους κανόνες και αρχές το Διεθνούς Δικαίου, όπως και τη σχετική διεθνή νομολογία για την οριοθέτηση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Συνεπώς, κάθε σχετική προσπάθεια δεν θα έχει, νομικά και αντικειμενικά, καμία επίδραση στα κυριαρχικά δικαιώματα και τη δικαιοδοσία της Τουρκίας στην υφαλοκρηπίδα της.

Η Τουρκία ασκεί τα κυριαρχικά δικαιώματά της στην υφαλοκρηπίδα της. Καμία ξένη χώρα, εταιρεία ή σκάφος δεν μπορεί να διεξαγάγει καμία αυθαίρετη επιστημονική έρευνα ή έρευνα για υδρογονάνθρακες στην υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας και τις θαλάσσιες περιοχές που είναι υπερκείμενες αυτής. Πρόκειται για ξεκάθαρο γεγονός.

Θέλω να σημειώσω ότι σε αυτό το μέρος της Μεσογείου η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών πρέπει να διευθετηθεί με μια συμφωνία ανάμεσα σε όλα τα κράτη της περιοχής, με βάση την αρχή της ισότητας και σε ευθυγράμμιση με το Διεθνές Δίκαιο. Ετσι, αν με ρωτάτε πώς μπορεί να γίνει αυτό, απαντώ στην ερώτησή σας προσκαλώντας τους Ελληνες φίλους μας να εστιάσουν πρώτα στην εξεύρεση λύσεων στο Αιγαίο που θα είναι κατανοητές, δίκαιες και με χρονική διάρκεια, αντί να προσθέτουν προβλήματα στον κατάλογο των ήδη υπαρχόντων.

– Θα βλέπατε μια νέα διαδικασία του ΟΗΕ για την επίλυση του Κυπριακού, κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον, ίσως εντός του 2018;

– Αν επιστρέψουμε έναν χρόνο πίσω, θα δείτε ότι τότε υπήρχαν ακόμα ορισμένες ελπίδες για έναν συμβιβασμό. Αυτές οι ελπίδες δυστυχώς διαλύθηκαν τον Ιούλιο, όταν η διάσκεψη για το Κυπριακό έκλεισε χωρίς να επιτευχθεί κάποιο αποτέλεσμα. Οι προσπάθειες για συμβιβασμό απέτυχαν για έναν πολύ απλό λόγο: Οι Ελληνοκύπριοι δεν προτίθενται να μοιραστούν την εξουσία με τους Τουρκοκυπρίους. Ακόμη πιστεύουν ότι μπορούν να τους απορροφήσουν στην υφιστάμενη διοίκηση, αντί να ιδρύσουν μια αυθεντικά νέα εταιρική σχέση βασισμένη στην πολιτική ισότητα.

Βασικά, δεν υπάρχει κάτι καινούργιο. Η ελληνοκυπριακή πλευρά συμπεριφέρεται έτσι για δεκαετίες. Γι’ αυτό και η δημοκρατία του 1960 κατέρρευσε μετά τρία χρόνια και γι’ αυτό οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν με συντριπτική πλειοψηφία το σχέδιο Ανάν το 2004. Σε αυτή τη νοοτροπία υπόκειται και το ίδιο το κυπριακό ζήτημα. Και είναι η άρνηση των Ελληνοκυπρίων, που οδήγησε στην αποτυχία της μιας διαδικασίας μετά την άλλη, της μιας πρωτοβουλίας μετά την άλλη, για τα τελευταία 50 χρόνια.

Ωστόσο, οι Ελληνοκύπριοι κάνουν λάθος αν νομίζουν ότι οι Τουρκοκύπριοι μπορεί να περιοριστούν στο καθεστώς μιας απλής μειονότητας. Αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Οι Τουρκοκύπριοι δεν θα συμφωνήσουν ποτέ και η Τουρκία, ως εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο, δεν θα το επιτρέψει ποτέ.

Οπότε πού βρισκόμαστε, όπως ρωτήσατε; Η απάντηση είναι απλή. Νέες διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με οδηγό τις ίδιες παραμέτρους που ήταν οι βάσεις για διάφορες διαδικασίες επί δεκαετίες –διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με βάση την πολιτική ισότητα των δύο πλευρών– μπορεί να έχουν μια πιθανότητα επιτυχίας μόνο αν ελληνοκυπριακή πλευρά αλλάξει τη νοοτροπία της. Για να είμαι πολύ ειλικρινής μαζί σας, δεν βλέπω πώς μπορεί να γίνει αυτό στο εγγύς μέλλον και αυτό σημαίνει ότι πιθανές νέες διαπραγματεύσεις στο ίδιο ή σε παρόμοιο πλαίσιο δεν θα έχουν κανένα νόημα, διότι είναι καταδικασμένες να οδηγήσουν στο ίδιο αποτέλεσμα με το 2017, δηλαδή την αποτυχία.

Θέλω να δώσω έμφαση σε ένα σημείο: εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι μόνον ένας συμβιβασμός που θα προκύψει από διαπραγμάτευση βασισμένη στον διάλογο και τη διπλωματία μπορεί να είναι βιώσιμος. Το ερώτημα τώρα είναι ποια μορφή θα λάβει αυτός ο συμβιβασμός και ποιος θα είναι ο νέος στόχος. Αυτό είναι κάτι στο οποίο πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι. Και μόνον τότε μπορεί οι νέες διαπραγματεύσεις να αρχίσουν.

Αυτή τη στιγμή, με βάση και την παράκληση του γ.γ. του ΟΗΕ προς όλα τα μέρη, διανύουμε περίοδο περισυλλογής μαζί με τους Τουρκοκυπρίους. Εκεί είχαν κοινοβουλευτικές εκλογές στις 7 Ιανουαρίου και σύντομα θα προκύψει νέα κυβέρνηση. Μετά τις εκλογές στον Νότο, αναμένουμε ότι θα έχουμε πιο καθαρή εικόνα του δρόμου που μας περιμένει.

Για εμάς, η Μόσχα δεν είναι εναλλακτική για την Ουάσιγκτον

– Πρόσφατα η κυβέρνησή σας εξέφρασε φόβους για νέα αύξηση των προσφυγικών ροών. Θεωρείτε ότι η κατάσταση στη βόρεια Συρία θα χειροτερέψει κι άλλο, προτού αρχίσει να βελτιώνεται;

– Πράγματι, υπάρχει αυτός ο κίνδυνος λόγω της πρόσφατης επιθετικότητας του συριακού καθεστώτος στο Ιντλίμπ. Το καθεστώς εξαπέλυσε μια επιχείρηση στην επαρχία του νοτιοανατολικού Ιντλίμπ, παραβιάζοντας τα σύνορα της περιοχής αποκλιμάκωσης. Εχουμε λάβει αναφορές ότι το καθεστώς εκτοπίζει πολίτες στην περιοχή. Η πλέον πρόσφατη, αυτή του ΟΗΕ, ανακοίνωσε ότι περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί έως τώρα. Δεδομένου ότι η κατάσταση έχει τη δυναμική να χειροτερέψει και να οδηγήσει σε μαζικές ροές προσφύγων προς την Τουρκία, οι Αρχές μας λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσουν κάτι τέτοιο.

Η προτεραιότητα της Τουρκίας είναι να επαναφέρει την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Συρία, η οποία πρέπει να διατηρήσει την πολιτική ενότητα και την εδαφική ακεραιότητα. Προκειμένου να επιτύχουμε αυτό τον στόχο, μαζί με τη Ρωσία, κηρύξαμε κατάπαυση πυρός τον Δεκέμβριο του 2016. Για να ενισχύσουμε την κατάπαυση πυρός, αρχίσαμε συνομιλίες στην Αστάνα με τη Ρωσία και το Ιράν, ακόμη έναν βασικό παίκτη στο έδαφος. Εξακολουθούμε να προειδοποιούμε τους άλλους εγγυητές της Αστάνα (Ρωσία και Ιράν) ότι η επιθετικότητα του καθεστώτος είναι εναντίον των κοινών προσπαθειών μας να αποκλιμακώσουμε τη βία και να προωθήσουμε την πολιτική διαδικασία. Τους παροτρύναμε, ως εγγυητές, να ασκήσουν πίεση στο καθεστώς ώστε να σταματήσει τις παραβιάσεις στην περιοχή αποκλιμάκωσης του Ιντλίμπ.

– Μήπως το διαρκώς αυξανόμενο επίπεδο συνεργασίας με τη Ρωσία θέτει σε αμφιβολία το επίπεδο των σχέσεων με τους συμμάχους σας στο ΝΑΤΟ; 

– Πραγματικά δεν αντιλαμβάνομαι αυτή την προσέγγιση μηδενικού αθροίσματος. Κοιτάξτε την Τουρκία. Βρισκόμαστε σε μια τοποθεσία όπου είμαστε σε διαρκή επαφή με πολλούς παράγοντες στην περιοχή, περιλαμβανομένης της Ρωσίας. Εχουμε ζήσει δίπλα στους Ρώσους για χίλια χρόνια και γι’ αυτό έχουμε μια σχέση με τόσο βαθιές ρίζες. Εχουμε διμερές εμπορικό ισοζύγιο περισσότερο από 20 εκατ. δολάρια, μεγάλα ενεργειακά σχέδια και ισχυρή συνεργασία σε πολλούς άλλους τομείς, από τον τουρισμό έως τις κατασκευές. Και μεταξύ γειτόνων αυτό είναι φυσιολογικό και έτσι θα έπρεπε να είναι. Τώρα, γιατί κάποιοι κύκλοι βλέπουν πρόβλημα σε αυτό; Κάποιες χώρες έχουν στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία και κανείς δεν το αμφισβητεί. Κανείς δεν τους λέει «έι, είστε πολύ κοντά με τη Ρωσία». Αλλά όταν πρόκειται για την Τουρκία, ορισμένοι άνθρωποι σημαίνουν τον συναγερμό. Αυτό δεν είναι δίκαιο. Υπάρχει ακόμη ένα κίνητρο εδώ και δεν το δεχόμαστε. Θέλουμε καλές σχέσεις με όλους. Για εμάς, η Μόσχα δεν είναι εναλλακτική για την Ουάσιγκτον ή τις Βρυξέλλες. Ολοι τους συμπληρώνουν αλλήλους στο δικό μας όραμα εξωτερικής πολιτικής. Δεν παίζουμε σε ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Η δική μας, είναι προσέγγιση αμοιβαίου οφέλους.

“Καθημερινή”

Αμεση ανάλυση: Μεγάλη νίκη Αναστασιαδη. Αντιμέτωπος πλέον με την Ιστορια

Από
anixneuseis
-
0

Μετά την θριαμβευτική εξασφάλιση μιας δεύτερης πενταετίας στην προεδρία  – επικράτησε στις εκλογες του Σταύρου Μαλά με 56% – 44% – και “απελευθερωμένος” πλέον από το άγχος της επανεκλογής, ο Νίκος Αναστασιάδης καλείται να αφήσει το στίγμα του στην ιστορία της Κύπρου.

Είναι διατεθειμένος να καταβάλει άλλη μια, πιθανώς την τελευταία, προσπάθεια για να πετύχει μια όσο το δυνατόν πιο δίκαια, βιώσιμη και λειτουργική λύση; Θέλει να το κάνει; Και αν ναι, μπορεί να καταλήξει σε μια συμφωνία που θα γίνει αποδεκτή από την ελληνοκυπριακή κοινότητα;

Μιλώντας στην “Κ” ο κ. Αναστασιάδης δήλωσε “αποφασισμένος για συνέχιση του διαλόγου, τουλάχιστον όσον αφορά τις εσωτερικές πτυχές στο αμέσως προσεχές μέλλον”, ενώ αναφερόμενος ειδικότερα στην προοπτική σύγκλισης νέας διεθνούς διάσκεψης σημείωσε ότι “θα πρέπει να γίνει καλή προετοιμασία για να μην αντιμετωπίσουμε τα φαινόμενα που είδαμε στο Μον Πελερέν, στη Γενεύη, αλλά και στο Κραν-Μοντανά. Χωρίς να είναι γνωστές οι θέσεις της Τουρκίας, και ιδιαίτερα χωρίς να συνάδουν με τις παραμέτρους του Γ.Γ., η προσπάθεια θα οδηγηθεί και πάλι σε αποτυχία”.

Είναι πολλά τα κομμάτια του παζλ που έχει μπροστά του ο επανεκλεγείς πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μεταξύ αυτών, η διαχείριση των κινήσεων και αμφισβητήσεων της Αγκυρας στην κυπριακή ΑΟΖ, τις οποίες πρόβαλε και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών σε συνέντευξή του στην “Κ”.
Με τους μέχρι τώρα προσεκτικούς και χαμηλών τόνων χειρισμούς να έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικοί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης και η κυβέρνησή του θα συνεχίσουν τους εν εξελίξει ενεργειακούς σχεδιασμούς σε στενή συνεργασία με τις εταιρείες κολοσσούς που διεξάγουν τις γεωτρήσεις και προέρχονται από σημαντικές χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Ιταλία, και άλλες.

Ενα άλλο μεγάλο στοίχημα, για πολλούς σημαντικότερο σε αυτή τη συγκυρία, είναι η διασφάλιση της συνέχισης της θετικής πορείας της κυπριακής οικονομίας στην οποία οφείλεται άλλωστε σε μεγάλο βαθμό και η νίκη του στις εκλογές αυτές. Στις δηλώσεις του στην “Κ” ο κ. Αναστασιάδης δεσμεύθηκε ότι “θα συνεχιστούν οι προσπάθειες προσέλκυσης νέων επενδύσεων, με νέα κίνητρα, με φορολογικές απαλλαγές” σπεύδοντας να υπογραμμίσει ότι παρέλαβε “μια οικονομία στα πρόθυρα της άτακτης χρεοκοπίας με ρυθμό ανάπτυξης -6,5% και τώρα τρέχουμε με τον πιο υψηλό ρυθμό ανάπτυξης στην Ευρώπη πέραν του 4%, ενώ από 17% σχεδόν που ήταν το 2013 η ανεργία, τη ρίξαμε στο 10% με προοπτική σύντομα μονοψήφιου αριθμού”.

Προεκλογικά, ο κ. Αναστασιάδης έκανε λόγο για κυβέρνηση ευρείας αποδοχής. Τώρα καλείται να αποδείξει ότι το εννοούσε. Η στελέχωση της νέας κυβέρνησης που θα σχηματίσει θα στείλει πολλά μηνύματα, εντός και εκτός Κύπρου. Το πρώτο μεγάλο δίλημμα για τον επανεκλεγέντα πρόεδρο είναι τι θα κάνει με τον στενό του συνεργάτη Νίκο Χριστοδουλίδη, ο οποίος στην πράξη απεδείχθη πολύ περισσότερο από απλός κυβερνητικός εκπρόσωπος και του οποίου οι ικανότητες αναγνωρίζονται από φίλους και αντιπάλους. Ακόμη και ο Σταύρος Μαλάς είχε προεκλογικά δηλώσει ότι θα αξιοποιούσε τον 44χρονο αξιωματούχο που είναι διπλωμάτης καριέρας.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν ο κ. Αναστασιάδης θα τον διορίσει υπουργό Εξωτερικών ή θα τον κρατήσει ως “δεξί του χέρι” και βασικό παράγοντα στην χάραξη και άσκηση της πολιτικής του; Με δεδομένη την απόφαση του Ιωάννη Κασουλίδη να αποχωρήσει από την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, τη συγκεκριμένη θέση διεκδικούν και άλλοι, μεταξύ αυτών και ο νυν υπουργός Οικονομίας, Χάρης Γεωργιάδης.

Λενε ότι “ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις”. Θα διατηρήσει, λοιπόν, και σε ποιους ρόλους, το επιτυχημένο επιτελείο – Χριστοδουλίδης, Γεωργιαδης, Λακκοτρύπης (Ενέργειας), Φωκαιδης (Αμυνας), Παμπορίδης (Υγείας) – που κατά γενική ομολογία απεδείχθη ικανό και έφερε εις πέρας το κυβερνητικό έργο σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους, μετά την κατάρρευση της οικονομίας το ’12 και το “κούρεμα” των καταθέσεων τον Μάρτιο του ’13;

Αν και σε μεγάλο βαθμό, η προεκλογική αντιπαράθεση εστίασε στο χθες και στην επίρριψη ευθυνών σε πρόσωπα και παρατάξεις για αποφάσεις, επιλογές και δράσεις του παρελθόντος -κυρίως για την κατάρρευση της οικονομίας που οδήγησε στο μνημόνιο, όπως και στο αδιέξοδο του Κραν Μοντανά- οι Κύπριοι πολίτες έχουν το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Αυτό καλείται να κάνει και ο επανεκλεγείς πρόεδρος. Και θα κριθεί, όχι πλέον από τους ψηφοφόρους, αλλά από την Ιστορία.

“Καθημερινή”

Να αξιοποιήσει η κυβέρνηση το μήνυμα της συγκέντρωσης.

Από
anixneuseis
-
2

Μετά τη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης, μεγαλειώδης ήταν η συγκέντρωση του λαού και στην Αθήνα, σήμερα. Οι αναγκαίες, σε τέτοιες στιγμές, ισορροπίες  κρατήθηκαν, ο λαός εκδήλωσε με το παρών του τη βούλησή του, ο μεγάλος Θεοδωράκης πραγματοποίησε μια ιστορική ομιλία.

Δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, είναι τραγικό λάθος οι χαρακτηρισμοί πατριώτες και προδότες. Δεν υπάρχουν προδότες, υπάρχουν διαφορετικές προτάσεις αντιμετώπισης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός.

Και σήμερα, η συντριπτική πλειονότητα του λαού είπε πως ζητά από την κυβέρνηση να διαπραγματευτεί στη βάση ότι δεν θέλει τη λέξη Μακεδονία στην ονομασία της γειτονικής χώρας.

Οι συγκεντρωμένοι και στην Αθήνα, όπως και στη Θεσσαλονίκη, δεν εκδήλωσαν κανενός είδους μίσος για τους γείτονές μας. Ζήτησαν, όπως συμβαίνει παντού σε δημοκρατικά καθεστώτα, να καταγραφεί η φωνή τους. Και αυτό είναι απολύτως αποδεκτό.

Ο λαός μίλησε, η εκλεγμένη κυβέρνηση είναι που θα λάβει ή δεν θα θελήσει να λάβει το μήνυμα και να προχωρήσει αναλόγως τη διαπραγμάτευση.

Ο Θεοδωράκης εξέφρασε με την ομιλία του τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αλλά, ιδιαιτέρως, και των αριστερών εκείνων που βίωσαν ή έβγαλαν τα συμπεράσματά τους από την εμφυλιακή εξέλιξη του «μακεδονικού».

Η αριστερά είναι ευαίσθητη στο θέμα αυτό διότι τη δίχασε, την πλήγωσε και την έφερε σε δύσκολη θέση στις δεκαετίες ’40, 50, ΄60. Έχει ωριμάσει, έχει καταλάβει το παιχνίδι που παίζεται, έχει επανεξετάσει τη θέση της.

Ο Θεοδωράκης, γνώστης αυτής της εξέλιξης, με τη σοφία του 90χρονου ανθρώπου που έζησε δύσκολες στιγμές, έδωσε το στίγμα του προβλήματος.

Οι γείτονές μας έχουν το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού, χωρίς, όμως, να επιχειρούν να υφαρπάξουν την ιστορία και την ταυτότητα άλλων.

Τέλος, μια αναφορά του σε «αριστερόστροφο φασισμό» πρέπει να μας προβληματίσει. Υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ της αριστεράς που πολέμησε για τις ιδέες της και της σημερινής εξουσιομανούς αριστεράς  που προσπαθεί να παραμείνει στην εξουσία με κάθε τίμημα.

Η εξέλιξη του ζητήματος είναι, πλέον, θέμα της κυβέρνησης αλλά, ο αρχικός ενθουσιασμός, για λύση, μάλλον, μειώνεται.

Η ηγεσία της γειτονικής χώρας δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει τίποτε πέραν μιας σύνθετης ονομασίας για διεθνή χρήση. Δεν συζητά, ούτε ταυτότητα, ούτε εθνικότητα, ούτε ονομασία της  γλώσσας. Εκκρεμής παραμένει η συζήτηση και για την ονομασία της γειτονικής χώρας στο εσωτερικό.

Σ αυτήν την κρίσιμη συγκυρία, η κυβέρνηση αν διαβάσει θετικά το μήνυμα της συγκέντρωσης μπορεί να βοηθηθεί στην πολιτική της.

Οι πρώτες αντιδράσεις της, όπως εκφράστηκαν με τις δηλώσεις του υπουργού εξωτερικών, δείχνουν πως δεν θέλει να το κάνει.

 

 

Synthèse de l’actualité internationale de janvier 2018

Από
anixneuseis
-
0

Par Axelle DEGANS, le 1er février 2018  Imprimer l'article  lecture optimisée  Télécharger l'article au format PDF

Professeure de chaire supérieure au lycée Faidherbe (Lille) où elle enseigne la géopolitique en classes préparatoires économiques et commerciales. Membre du laboratoire HABITER (EA 2076) de l’Université Reims Champagne-Ardenne. Auteure de « Réussite aux concours 2018 ! La synthèse de l’actualité internationale 2017 », éd. Diploweb via Amazon, 2018. Elle est aussi co-auteure chez Ellipses de Les 50 cartes à connaître, Coll. Atout concours, Paris, 2016.

Voici une synthèse de l’actualité internationale de janvier 2018 qui sera fort utile à tous ceux qui veulent disposer d’un point de l’actualité géopolitique, voire préparent un concours. Pour ne rien manquer, et recevoir nos alertes sur des documents importants, le plus simple est de s’abonner gratuitement à notre Lettre d’information hebdomadaire ou au compte twitter de veille géopolitique @diploweb (plus de 10 000 followers)

Toujours de la violence

En janvier 2018, un terrible attentat fait une trentaine de morts en Irak, à Bagdad où la violence des djihadistes continue à être structurelle. Deux autres, en Afghanistan, revendiqués par les talibans, causent la mort de près d’une vingtaine de personnes dans un hôtel de Kaboul et une ambulance piégée fait une centaine de victimes et plus de deux cents blessés dans la capitale.

En République démocratique du Congo (RDC) de nouveaux troubles anti-Kabila – le président actuellement en poste qui aurait dû organiser des élections – ont fait près de 10 victimes et ont causé l’arrestation de plusieurs centaines de personnes. Le risque que le pays ne bascule plus en avant dans la violence est grand.

Dans la partie orientale de l’Algérie, l’armée a tué sept personnes, de « dangereux terroristes ». L’inquiétude est sourde dans un pays où se profile l’après-Bouteflika.

Le temps des manifestations

De violentes manifestations secouent l’Iran en janvier 2018, notamment à Téhéran où de bâtiments publics ont été pris pour cible et des voitures de police brûlées, mais aussi dans plusieurs dizaines de grandes villes du pays. Elles auraient causé la mort de plusieurs dizaines de personnes. Les multiples privations et les mauvaises conditions de vie – notamment liées aux différents embargos pesant sur le pays – poussent la population à bout. Le déclencheur a été l’annonce d’un budget d’austérité. Ce malaise est attisé par les conservateurs… comme par les États-Unis de Donald Trump. Si l’économie iranienne commence à mieux se porter, elle reste handicapée par la faiblesse des cours du pétrole et une inflation à deux chiffres. La réintégration de l’Iran sur la scène internationale est seulement balbutiante, alors que la loi américaine d’embargo sur ce pays continue à freiner les entreprises étrangères qui veulent y faire des affaires.

En Tunisie, sept années après la « Révolution du jasmin » qui a vu le départ de son dirigeant Ben Ali, la situation reste très tendue. Les manifestations se multiplient, à l’appel du mouvement « Fech nestannnew », (Qu’est-ce qu’on attend), comme les arrestations… de plusieurs centaines de personnes. Le premier janvier s’est accompagné d’une hausse des tarifs difficilement acceptée en période d’austérité, alors que la baisse du dinar renchérit toutes les importations. L’exaspération monte dans un pays jeune, avec un chômage qui frappe plus du quart des jeunes adultes. Ces derniers réclament du travail, mais aussi de la dignité et la liberté… ce qui n’est pas sans rappeler les slogans au moment de la chute de Ben Ali. Cela fait deux années que le pays a instauré l’état d’urgence, et le bilan de la révolution du jasmin est pour tout dire assez amer. Le gouvernement a déployé l’armée dans plusieurs villes tunisiennes.

Un livre Diploweb. Pour être au top ! Avec en bonus des dissertations corrigées et une sélection de liens vers des vidéos de référence pour faire la différence. 
A. Degans, “Réussite aux concours 2018 ! La synthèse de l’actualité internationale 2017” via Amazon

Diplomatie américaine…

Les rapports entre Washington et Islamabad se tendent courant janvier 2018 après l’annonce américaine de la volonté de cesser l’aide à son allié historique en Asie du Sud, l’accusant de financer et de protéger des terroristes. C’est au Pakistan que Ben Laden a été traqué par les États-Unis d’Obama. D. Trump annonce de même envisager de suspendre l’aide américaine à l’Autorité palestinienne après la réaction très hostile à l’annonce de la reconnaissance américaine de Jérusalem comme capitale d’Israël. Le dialogue de paix est interrompu depuis 2014 entre Israël et l’Autorité palestinienne à laquelle Washington verse chaque année 370 millions de dollars pour aider les réfugiés.

Le président américain a menacé de se retirer des accords sur le nucléaire iranien ce qui paralyse les négociations et retarde d’autant la réintégration de l’Iran dans la communauté internationale… pour le plus grand contentement de l’Arabie saoudite.

La coalition internationale, sous patronage de Washington, annonce vouloir constituer une force frontalière de plusieurs dizaines de milliers d’hommes, notamment Kurdes. Cette force fâche la Syrie de Bahar el-Assad mais aussi la Turquie d’Erdogan.

Synthèse de l'actualité internationale de janvier 2018
Angela Merkel
Angela Merkel en 2017, source : Wikipedia

Nouvelles d’Allemagne et d’Europe centrale

Angela Merkel, à la tête du parti conservateur CSU-CDU, annonce avoir trouvé en janvier 2018 un compromis politique avec le parti social-démocrate SPD. Une nouvelle grande coalition qui ne suscite pas vraiment l’enthousiasme outre-Rhin. Cet accord, s’il n’est finalement pas dénoncé, devrait déboucher sur un quatrième mandat de chancelier pour Angela Merkel, mais une chancelière affaiblie par ce long marathon politique pour trouver une alliance. A-t-elle tenté le mandat de trop ?

Ces difficultés politiques nous semblent d’autant plus incompréhensibles en France que notre voisin affiche une insolente santé économique. Un nouvel excédent budgétaire (plus de 38 milliards d’euros) et une croissance économique de probablement 2,2% en 2017, et elle s’annonce encore meilleure pour 2018…
En République tchèque, le candidat pro-européen Jiri Drahos a été battu par le président sortant Milos Zeman. Cet homme de 73 ans populiste, se dirigerait vers la constitution d’un gouvernement autour d’Andrej Babis, milliardaire et populiste dont le parti ANO (centre) a remporté les dernières élections législatives. Cette élection inquiète Bruxelles.

Emmanuel Macron en Chine

Courant janvier 2018, le président français E. Macron s’est rendu en visite officielle pour trois jours en Chine, avec pour objectif de rééquilibrer les relations commerciales très en défaveur de la France – un déficit de 30 milliards d’euros pour 2016 – et associer davantage la Chine à la gestion des affaires internationales, depuis la lutte contre le réchauffement climatique jusqu’à la politique de sécurité au Sahel. Il affirme sa volonté de participer à la constitution d’une nouvelle route de la soie, axe en devenir élaboré par Xi Jinping, au motif que l’Europe est à l’autre extrémité de cet axe économique et commercial. Bref, le président français plaide pour des relations plus équilibrées.

Ce déplacement a aussi été l’occasion de la signature d’une moisson de contrats. Ainsi la Chine a commandé 184 Airbus A 320, modèle Néo, pour peut-être un montant de 18 milliards d’euros. Un accord se profile avec Areva pour la construction en Chine d’une usine de retraitement du combustible nucléaire, un contrat de plus de 10 milliards d’euros en partenariat avec la firme chinoise CNNC. Il invite aussi, dans le contexte d’un renforcement du contrôle sur les investissements étrangers sur le sol européen, la Chine à investir davantage en France, mais pas dans des secteurs sensibles. Notre souveraineté économique est clairement en jeu.

La France plaide pour le renforcement d’un G5 Sahel

La force militaire multinationale G5 Sahel est coordonnée par la France et doit, à terme, rassembler 7 bataillons du Burkina Faso, du Mali, de la Mauritanie, du Niger et du Tchad. Cette force, qui est en partie financée par l‘Arabie saoudite et les Émirats arabes unis, est pourtant loin d’être encore opérationnelle, tant au niveau du matériel et des hommes (il faut une certaine unité) que des objectifs (définir précisément les terroristes à combattre). Paris a aussi cherché à associer Pékin à cette lutte anti-terroriste.

La situation politique reste délicate dans les Balkans

En Roumanie, le premier ministre Mihai Tudose (du parti social-démocrate) a été contraint en janvier 2018 à la démission après avoir perdu la confiance de son parti, l’intérim est assuré par le vice-premier ministre. C’est la deuxième démission d’un premier ministre en à peine plus de six mois. Le président de la République a nommé Viorica Dancila, membre du parti social-démocrate, au poste de premier ministre.

La Bulgarie est phagocytée par une corruption structurelle qui n’est pas nouvelle, mais elle occupe ce 1er semestre 2018 la présidence tournante du Conseil de l’Union européenne. L’organisation non gouvernementale Transparency international l’a d’ailleurs classée comme le pays le plus corrompu de l’Union européenne. Le pays vient de se doter d’une loi anti-corruption, à laquelle s’est opposé le président, mais il est loin d’être sûr que cela change la donne. Cela alimente le désespoir de la population qui choisit souvent le chemin de l’exil (plus de deux millions de Bulgares vivent en dehors de leur pays) et un effondrement démographique inquiétant, que rien ne semble pouvoir endiguer.

Des inquiétudes pointent

Une marée noire souille la mer entre Shanghai et les Ryu-Kyu japonais. Un pétrolier iranien, le Sanchi, a sombré, suite à collision avec un vraquier chinois, tuant une trentaine de membres d’équipage et libérant tout le pétrole léger de ses soutes ; quelques 136 000 tonnes. Cela annonce une importante catastrophe écologique.
Les inégalités ont encore progressé dans le monde. Ce constat n’est en rien une première. Selon Oxfam, en 2017 les 42 personnes les plus riches du monde le seraient autant que les 3,7 milliards les plus pauvres. En 2016, Oxfam avait alerté sur le fait que 61 personnes détenaient autant de richesses que la moitié la plus pauvre de la population mondiale. Ces faits s’expliquent par le poids de la finance avec tout ce qu’elle permet aujourd’hui (optimisation fiscale, paradis fiscaux…). La mondialisation n’est pas aussi heureuse pour tous.

La Turquie a frappé en janvier 2018 des cibles kurdes en Syrie. Cela montre que Damas est loin d’avoir retrouvé la plénitude de sa souveraineté sur son territoire. Une autre réalité apparait aussi. Les Kurdes, qui ont été à la pointe du combat contre Daech, soutenus en cela notamment par Washington, sont aujourd’hui en butte à la Turquie d’Erdogan qui veut éviter à tout prix la création d’un Kurdistan. Ankara vient d’ailleurs de s’allier à l’Armée syrienne libre (ASL) pour reprendre à la force kurde syrienne (YPG, proche du PKK turc) la ville de Tall Rifaat… rien n’est donc définitivement joué et figé au Proche-Orient.

Aux États-Unis, l’administration Trump fait face courant janvier 2018 à un shut down (problème de financement d’un budget fédéral déficitaire), comme celle d’Obama avait connu en 2013 pour l’Obamacare. L’une des principales différences est qu’à l’époque, l’administration démocrate devait chercher l’appui des Républicains pour faire passer son texte. Il n‘en est rien aujourd’hui car le gouvernement peine à trouver des soutiens dans son propre camp pourtant majoritaire au parlement. Cette situation ne fait que révéler la fragilité politique du président américain qui fête son premier anniversaire à la Maison blanche, même si le shut down a rapidement été résolu.

En Suisse, à Davos, le président chinois Xi Jinping s’était fait l’apôtre, en janvier 2017, du libre-échange. Cette année, Donald Trump y est venu défendre les intérêts américains, affirmant une préférence pour les accords bilatéraux plutôt que pour les accords multilatéraux… ce qui ne va pas sortir l’OMC de l’impasse.

Au Venezuela, le pouvoir du président Maduro est fragilisé. La récente décision d’expulser l’ambassadeur d’Espagne pour contrer les « ingérences » du gouvernement espagnol dans les affaires du pays, ne fait qu’alimenter les inquiétudes sur fond de forte dégradation de la situation économique avec une inflation galopante à quatre chiffres.

En Turquie, les violences dont sont victimes les réfugiés syriens se multiplient en janvier 2018. Elles auraient fait, selon le cabinet International Crisis Group, 24 morts. La population turque leur reproche de ne pouvoir s’intégrer faute de parler le turc, un million d’enfants réfugiés ne serait pas scolarisé, de bénéficier des aides sociales et de concurrencer la main d’œuvre locale.

Vidéo. CSFRS Entre instabilité et chaos : hybridation des menaces

Bonnes nouvelles

L’économie française sait valoriser ses points forts, notamment dans le luxe. La maroquinerie française se porte bien, les consommateurs aiment les sacs à main « made in France », gage de qualité et d’élégance. En 2017, plus de 11 millions de sac ont été ainsi façonnés dans des ateliers en Vendée (Vuitton, Longchamp), dans le territoire de Belfort et le Doubs (Hermès). La maroquinerie n’est pas un secteur d’activité « du passé », il recrute et plusieurs nouvelles unités de production sont prévues d’ici 2020.

Le mathématicien Cédric Vilani prépare un rapport sur l’intelligence économique (IA) domaine dans lequel la France n’est pas mauvaise grâce à l’excellence de l’école de mathématiques hexagonale (comme en algorithme ou en informatique) et un écosystème de « start up ». Il s’agit de devenir un leader dans un secteur crucial pour l’avenir, ce qu’ont déjà compris les États-Unis et la Chine. ll ne sera pas évident de rattraper note retard sur les GAFAM (Google, Apple, Facebook, Amazon, Microsoft). Cédric Vilani appelle à un plan Marshall de l’IA en Europe doté d’au moins de 30 milliards d’euros.

Emmanuel Macron a invité en janvier 2018 au château de Versailles, à la veille de la réunion de Davos, des décideurs économiques, pour les inciter à investir en France et recréer des emplois industriels. L’intelligence artificielle a été un des points essentiels de discussions et Toyota annonce un plan d’investissement de 400 millions d’euros sur le site de Valenciennes (Nord) avec à la clé la création d’environ 700 emplois. Facebook annonce sa décision d’investir à Paris dans son laboratoire environ 10 millions d’euros dans l’intelligence artificielle, embauche des chercheurs et des doctorants en recherche fondamentale, domaine dans lequel l’excellence française est reconnue à l’international.

L’ONU a ouvert en janvier 2018 des négociations pour parvenir à un accord visant à une exploitation « durable » des ressources en haute mer, espace non couvert par la convention de Montego Bay qui délimite la souveraineté maritime des États.

La Cour de cassation de Luxembourg rend une décision qui protège un peu plus les lanceurs d’alerte. Cette décision intervient dans le cadre de la condamnation d’Antoine Deltour, salarié du cabinet PwC, à l‘origine du « Luxleaks » dénonçant le vaste système de dumping fiscal qui existe au cœur même de l’Europe communautaire : au Luxembourg. A la suite des révélations de Snowden (Wikileaks »), des « Panama papers » et des « Paradise papers », les lanceurs d’alerte ont démontré l’utilité de leur rôle au sein des démocraties et pourtant sont condamnables aux yeux de la justice (vol d’informations…). Leur statut reste indéterminé en Union européenne.

L’Union européenne a pris conscience de son retard technologique, malgré la « stratégie de Lisbonne » qui devait permettre, grâce à un substantiel effort en recherche-développement, de combler le « gap » créé par les États-Unis. En fait, l’Europe communautaire n’a aucun des dix plus puissants supercalculateurs au monde. Ceux-ci sont aux États-Unis, en Asie (Chine et Japon) et en Europe géographique…mais en Suisse. Bruxelles vient d’annoncer la création d’EuroHPC pour une « infrastructure de calcul à haute performance de classe mondiale » qui sera dotée d’un milliard d’euros. Ces supercalculateurs sont indispensables pour les secteurs de demain comme l’intelligence artificielle ou la cybersécurité.

Un « téléphone rouge », une ligne directe, sera de nouveau opérationnel entre les deux Corées.

Copyright Février 2018-Degans/Diploweb.com 

«Οι Κορσικανοί εθνικιστές διοργάνωσαν συλλαλητήριο εν όψει της μετάβασης του Μακρόν στην Κορσική»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Ημέρα συλλαλητηρίου σήμερα στην Αθήνα, συλλαλητήριο έγινε χθες και στην Κορσική. Ας δούμε γιατί έγινε εκεί, αν και οι λόγοι διενέργειας των δυο συναθροίσεων διαφέρουν. Εμείς ζητάμε να μην σφετερίζονται την ιστορία, τα σύμβολα και το όνομα Μακεδονία οι Σκοπιανοί. Οι Κορσικανοί ζητάνε από την κεντρική εξουσία του Παρισιού την ανεξαρτησία τους από τη Γαλλία κι άλλα αιτήματα που θα δούμε παρακάτω.

Ας πάρουμε τα συμβάντα από την αρχή.

Όπως ενθυμίστε, οι κορσικανοί συν-ευρωπαίοι φίλοι μας είχαν πρόωρες περιφερειακές εκλογές πριν τη λήξη του 2017 στις οποίες οι τοπικοί εθνολαϊκιστές κατήγαγαν μια περιφανή πολιτική νίκη σε βάρος των εκπροσώπων όλων των άλλων κομμάτων, περιλαμβανομένου και του κόμματος του Μακρόν. Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 4-12-2017  http://www.anixneuseis.gr/?p=180045

  

 

Αφού κέρδισαν λοιπόν τις εκλογές οι νικητές, και με την ορμή που απέκτησαν, ζήτησαν αμέσως από το Παρίσι να τους δεχθεί ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της δημοκρατίας για να τους θέσουν τα «δίκαια» αιτήματα του κορσικανικού λαού, δίχως να έχουν ακόμα συγκροτηθεί σε νέο-εκλεγέν Περιφερειακό Συμβούλιο. Η κυβέρνηση όρισε αρμόδια υπουργό διαπραγμάτευσης, την Jacqueline Gourault, και τους απάντησε με νόημα ότι θα τους δει στο Παρίσι, «όπως βλέπει και όλες τις άλλες γαλλικές Περιφέρειες» από τη νέα χρονιά 2018. Κάτι που έγινε ήδη, όπως δείχνει και η σχετική φωτογραφία, όπου βλέπουμε εξ αριστερών τον Πρωθυπουργό Edouard Philippe με τους αρμόδιους υπουργούς του και εκ δεξιών τους δυο κορσικανούς ηγέτες Gilles Simeoni και Jean-Guy Talamoni με τους επιτελείς τους. Είδαν και τον Πρόεδρο της Γερουσίας κ. Gérard Larcher.. Όμως δεν τους είδε ο Μακρόν, τα αιτήματά τους δεν έγιναν αποδεκτά και φυσικά αυτό τους πείραξε.

Τι σκέφτηκαν λοιπόν να κάνουν ; Για να αυξήσουν την πίεση πριν από την επίσκεψη του γάλλου προέδρου, να εγκρίνουν την Παρασκευή βράδυ στο Περιφερειακό Συμβούλιο ένα ψήφισμα και να οργανώσουν το Σάββατο απόγευμα στο Ajaccio ένα μαζικό συλλαλητήριο στις 3 Φεβρουαρίου 2018. Δηλαδή τρεις μέρες πριν την άφιξη του Μακρόν στη νήσο στις 6 Φεβρουαρίου για να παραστεί στην 20η επέτειο της δολοφονίας του Νομάρχη Claude Erignac στις 6 Φεβρουαρίου 1998 τον οποίο είχαν σκοτώσει κορσικανοί βομβιστές (φυλακισμένοι σήμερα σε φυλακές της ηπειρωτικής Γαλλίας) της διεκδικούμενης ανεξαρτησίας. Το συλλαλητήριο λοιπόν έλαβε χώρα έχοντας στην κεφαλή του νέες κοπέλες, όπως δείχνει η παραπάνω φωτογραφία της Sipa, και συμμετείχαν σε αυτό 5.600 έως 6.000 διαδηλωτές, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Νομαρχίας, 22.000 έως 25.000 άτομα σύμφωνα με τους διοργανωτές, όπως έγραψε ο δημοσιογράφος Thomas Liabot στις 3-2-2018 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche. «Αυτή είναι μια πρωτοφανής κινητοποίηση τα τελευταία χρόνια», δήλωσε με ικανοποίηση ο εθνικιστής ηγέτης Gilles Simeoni στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP). «Αυτό είναι ένα πολύ ισχυρό μήνυμα που αποστέλλεται από τους Κορσικανούς», πρόσθεσε στο τέλος του Συλλαλητηρίου που τελείωσε ειρηνικά. «Νομίζω ότι κερδίσαμε το στοίχημά μας», δήλωσε από την πλευρά του ικανοποιημένος στο  AFP ο έτερος εθνικιστής καπαδόκης Jean-Guy Talamoni και πρόεδρος της Περιφερειακής Συνέλευσης της Κορσικής, λίγο μετά την εκκίνηση της πομπής. «Είμαστε ικανοποιημένοι που ο Κορσικανικός λαός απάντησε στην πρόσκλησή μας. Πιστεύω ότι θα υπάρξει κινητοποίηση μακροπρόθεσμα, οι κορσικανοί θα πρέπει να κινητοποιηθούν για να μας υποστηρίξουν, όχι μόνο με τις ψήφους τους». «Πιστεύουμε ότι η κινητοποίηση ήταν απαραίτητη και ότι επιτρέπει ειρηνικά και ήσυχα, να μετακινήσουμε τις γραμμές μας», σχολίασε ο εθνικιστής τοπικός βουλευτής Jean-Felix Acquaviva, προσθέτοντας: «Εννοείται ότι  ποντάρουμε στο επίπεδο του Προέδρου της Δημοκρατίας» για να «δημιουργήσουμε μια νέα εποχή μεταξύ της Δημοκρατίας, του Παρισιού και της Κορσικής».

Θέλετε να διαβάσετε μερικά από συνθήματα που ακούστηκαν στο συλλαλητήριο;

«Ζήτω ο αγώνας για την ανεξαρτησία», για να κερδίσουν τις εκλογές οι Λαοπλάνοι έλεγαν ότι ζητούν «μεγαλύτερη αυτονομία, όχι ανεξαρτησία». «Γαλλικό κράτος δολοφόνε». Αμνηστία των «πολιτικών κρατουμένων», εννοώντας τους βομβιστές που συνελήφθηκαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Το πανό που κρατούσαν τα κορίτσια έγραφε «Demucrazia è rispettu pè u populu Corsu» («Δημοκρατία και σεβασμός προς τον λαό της Κορσικής») με τη σημαία της Κορσικής στους ώμους τους. Κάποιοι ήταν εφοδιασμένοι επίσης με λευκά φύλλα στα οποία έγραφε με μαύρο χρώμα «Democrazia». Βασκικές σημαίες και σημαίες για «τη χειραφέτηση της Σαβοΐας» ήταν επίσης ορατές στην πομπή.

Ποια είναι τα αιτήματα των Κορσικανών ;

Σύμφωνα με τον κορσικανό ηγέτη Jean-Guy Talamoni, τα αιτήματα που συζητήθηκαν με την κυβέρνηση και υπήρξε «καθολική άρνηση αποδοχής τους» είναι :

– συν-επίσημη γλώσσα με τη γαλλική της κορσικανικής γλώσσας, κάτι που απαιτεί αλλαγή του συντάγματος με τη σύμφωνη γνώμη των 2/3 των βουλευτών και γερουσιαστών.

– αμνηστία των κρατουμένων (που τους αποκαλούν πολιτικούς). Αυτοί που κρατούνται σε εκτός Κορσικής φυλακές να μεταφερθούν στο νησί για να μπορούν να τους επισκέπτονται εύκολα οι συγγενείς τους,

– καθεστώς πενταετούς διαμονής μίνιμουμ στην Κορσική, πριν να έχει κάποιος το δικαίωμα αγοράς εκεί ενός ακινήτου. Έτσι ώστε να αποφεύγεται η κερδοσκοπία επί των ακινήτων.

– εγγραφή της Κορσικής στο γαλλικό σύνταγμα ως «ειδική περιφέρεια».

Θα τα δεχθεί τελικά ο Μακρόν αυτά τα αιτήματα ; Από το πολιτικό ταμπεραμέντο που μας έδειξε μέχρι τώρα, δεν το νομίζω, αλλά δεν παίρνω και όρκο. Εξάλλου όλοι οι κυοφορούμενοι, εντός της ευρωπαϊκής ένωσης, τελευταία εθνικισμοί, περιφερειακοί και εθνικοί, βάλλουν ευθέως κατά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης την οποία έχει τη φιλοδοξία να προωθήσει ο πρόεδρος της Γαλλίας.

Ιδωμεν.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος.

Το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας

Από
anixneuseis
-
1
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ  

Συμβολισμός ή πρόνοια; Το πλήθος του αυριανού συλλαλητηρίου θα έχει γυρισμένη την πλάτη του στη Βουλή, αφού η εξέδρα των ομιλητών θα βρίσκεται στην Ερμού, επειδή οι διοργανωτές θέλουν να δείξουν την αδιαφορία τους για το Κοινοβούλιο; Ή μήπως φοβούνται ότι μπορεί να αρχίσουν οι κασιδιάρικες μούντζες και τα «να καεί»; Μην ξεχνάμε ότι ο εκ των ομιλητών Μίκης πριν από κάτι χρόνια, όχι και τόσο πολλά, παρακινούσε τις «Σπίθες» να καταλάβουν Κοινοβούλιο και Ευρώπη ομάδι. Θα μου πείτε τότε ήταν νέος. Τώρα ωρίμασε πολιτικά. Το βέβαιο είναι ένα. Το συλλαλητήριο μπορεί να οργανώνεται για το μακεδονικό ζήτημα, πλην όμως ένα μεγάλο μέρος όσων συμμετέχουν θέλουν να το μετατρέψουν σε πολιτική διαμαρτυρία κατά της συγκυβέρνησης. Λογικός λοιπόν ο πανικός εκ μέρους της, λογικές οι απειλές και εκ μέρους των υποτρομοκρατών του «Ρουβίκωνα». Διότι η επίσημη Αριστερά και τα διάφορα ζιζάνια που φύονται στο μποστάνι της ώς σήμερα θεωρούσαν ότι είχαν το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας.

Η Αριστερά έχει χάσει τα ιδεολογικά της ερείσματα κάπου στην απεραντοσύνη του σύγχρονου κόσμου. Η Ιστορία, αυτή που η ίδια η Αριστερά προσκύνησε ως δημιουργό του ανθρώπινου σύμπαντος, της γύρισε την πλάτη. Οι πολιτικές της επιταγές αποδείχθηκαν χωρίς αντίκρισμα. Εκτός των άλλων, η δική μας Αριστερά τουλάχιστον δεν μπόρεσε να κρύψει την αμορφωσιά της και τον κυνισμό της. Ζητούσε αξιοπρέπεια υποτίθεται και μας πήρε και την κοινή ευπρέπεια. Τα είχε χάσει όλα αυτά, της έμενε μόνον το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας, το λεγόμενο «λαϊκό αίσθημα». Το μονοπωλούσε με τέτοια αυτοπεποίθηση ώστε να το ερμηνεύει όπως θέλει. Εκανε το «Οχι» «Ναι» και το λαϊκό αίσθημα την ακολούθησε και την επιβράβευσε στις εκλογές. Συνέχισε να το τροφοδοτεί με την πρωτότυπη αντιπολίτευση που η ίδια έκανε στην κυβέρνησή της. Δεν χρειαζόταν καν τα πλήθη, τόσο σίγουρη ήταν για την ιδιοκτησία της. Εφταναν καμιά πενηνταριά νοματαίοι και μερικοί μπαχαλάκηδες για να το εκπροσωπούν.

Περίμενε ότι θα κινδυνεύσει να χάσει το «λαϊκό αίσθημα» και το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας με αφορμή ένα ζήτημα που τόσα χρόνια παρέμενε εν υπνώσει; Μάλλον όχι. Το ερώτημα για εμάς τους υπολοίπους είναι ποιοι θα είναι οι ανταγωνιστές που θα σπάσουν το μονοπώλιο και ποιες συνθήκες ελεύθερης αγοράς θα επιβάλουν. Η χώρα δεν αντέχει μια νέα εκδοχή των «Αγανακτισμένων». Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η μήτρα γέννησε το αριστεροδέξιο μόρφωμα που μας κυβερνάει. Στην αυριανή συγκέντρωση μπορεί να μην αγορεύσει ο Βαρουφάκης και το καφάσι του. Θα μιλήσει όμως ο Μίκης, που, αν και ωρίμασε πολιτικά, παθαίνει λογοδιάρροια όταν βρεθεί μπροστά σε τέτοιο πλήθος.

“Καθημερινή”

Ξένα συμφέροντα και προπαγάνδα.

Από
anixneuseis
-
0

 Ευμορφία Δημητρακοπούλου Δημοσιογράφος

Ο μεταπολεμικός κόσμος οικοδομήθηκε επί τη βάση εθνικών κρατών, έχοντας μια δικαιολογημένη δυσπιστία στις μειονότητες, αφού η επίκληση γερμανικών δικαιωμάτων στην Σουδητία ήταν εκείνη που προκάλεσε τον Β΄ Π.Π..

…Εκτός από τούς Πολωνούς, τούς Ρώσους και το πολύ-πολύ τους Σλάβους της Τουρκίας, κανένας σλαβικός λαός δεν έχει μέλλον, για τον απλό λόγο ότι όλοι οι άλλοι Σλάβοι στερούνται τις βασικές ιστορικές, γεωγραφικές, πολιτικές και βιομηχανικές προϋποθέσεις της αυτοτέλειας και της βιωσιμότητας. Λαοί που δεν είχαν ποτέ δική τους ιστορία, οι οποίοι την ώρα που έφτασαν στο πρώτο, το πιο στοιχειώδες σκαλοπάτι του πολιτισμού μπήκαν κάτω από ξένη κυριαρχία, ή που εξαναγκάστηκαν να φτάσουν στο πρώτο σκαλοπάτι του πολιτισμού μόνο μέσω του ξένου ζυγού, δεν είναι βιώσιμοι και ποτέ δεν θα είναι σε θέση να κερδίσουν κάποιο είδος ανεξαρτησίας.[1]

Αυτό έγραψε πριν από περίπου 170 χρόνια ο Ένγκελς και η περιγραφή του θα ταίριαζε στα περισσότερα από τα νεόκοπα κρατίδια της Βαλκανικής, πρώην επαρχίες της αυστροουγγρικής ή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως επιβεβαίωσε η ιστορική εμπειρία. Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, στους  αδιαμόρφωτους εθνολογικά πληθυσμούς της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ευρώπης η επιβολή της σοβιετικής κηδεμονίας προσέφερε την ομπρέλα  του κοινού χαρακτηριστικού. Του σλαβισμού. Η κατάρρευση του (υπαρκτού) σοσιαλισμού δημιούργησε νέα δεδομένα για τους πρώην μαθητές του Μαρξ. Ως ημι-ελεύθεροι κάτοικοι μιας γης σε αναζήτηση νέου ιδιοκτήτη, προσέφεραν την χώρα και τον εαυτό τους, έναντι ανταλλαγμάτων. Κάποιοι απελεύθεροι του παλαιού καθεστώτος ασφυκτιούσαν στο κοστούμι της σλαβικής καταγωγής τους. Διεκδίκησαν ένα διαφορετικό περιτύλιγμα, δελεαστικό και το έθεσαν ως προαπαιτούμενο για την εκχώρησή τους στον μελλοντικό διαχειριστή. Το πρόβλημα χρήζει φροϋδικής ερμηνείας, για εκείνες τις πληθυσμιακές ομάδες που αυθαιρετούν έναντι της πραγματικής τους ιστορίας. Αργά ή γρήγορα θα αντιληφθούν ότι οι ρίζες δεν αποκτώνται δια της προσθετικής και θα το καταβάλουν σε σκληρό νόμισμα. Το ιστορικό κενό θα εκδικηθεί.

Ο κίνδυνος να δημιουργηθεί πρόβλημα γενικής αμφισβήτησης των συνόρων στα Βαλκάνια είναι υπαρκτός, όπως διέβλεπε ακόμη και το ΚΚΕ το 1992.

Σήμερα η Ουάσιγκτον προσδοκά ότι με την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια τα σχέδια της θα προχωρήσουν απρόσκοπτα. Κάτι ανάλογο πίστευαν οι Μαρξ και Ένγκελς για το Ανατολικό ζήτημα. Ότι η επίλυση του θα προέκυπτε αυτόματα μετά από μια επανάσταση. Αυτή η Μαρξιστική θέση επικράτησε μετά τις ήττες των κινημάτων του 1848. Όπως πίστευαν σύντομα η επανάσταση θα σάρωνε ταυτόχρονα την δυτική κεφαλαιοκρατία και την τσαρική απολυταρχία ανοίγοντας τον δρόμο της σοσιαλιστικής Ευρώπης των αδελφωμένων λαών, οπότε το ανατολικό ζήτημα θα επιλυόταν από μόνο του και δεν θα υπήρχε λόγος συντήρησης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, από την δύση: «Η λύση του τουρκικού προβλήματος, όπως και άλλων μεγάλων προβλημάτων, επιφυλάσσεται στην ευρωπαϊκή Επανάσταση».[2]

Φυσικά διαψεύστηκαν. Και όχι μόνο. Πιστοί στην πρωσική τους καταγωγή, οι Μαρξ και Ένγκελς άλλαξαν θέση αμέσως μετά την έκρηξη του Κριμαϊκού πολέμου και συντάχθηκαν στο πλευρό των βρετανών, κατά της Ρωσίας, υπερασπιζόμενοι την διατήρηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, διότι όπως έγραφαν «οι επαναστάτες των Βαλκανίων έλληνες, σέρβοι κλπ, ήταν ένας συρφετός κλεφτοκοτάδων, που δεν τους άξιζε η ανεξαρτησία». Οι «προοδευτικοί φιλόσοφοι» προτιμούσαν την επανάσταση της δικτατορίας του προλεταριάτου μετά από 10-20-50-100 χρόνια, παρά την επανάσταση για την ανεξαρτησία των λαών από τον τουρκικό ζυγό.[3]

Από τον Μάρξ στο ΝΑΤΟ

Κάτι ανάλογο για αυτόματη λύση των προβλημάτων με την Ελλάδα λόγω της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ επικαλέστηκε ο υπουργός εξωτερικών Νίκολα Ντιμιτρόφ. Οι παροικούντες στην Αθήνα γνωρίζουν ότι η σύμμαχος μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία, διεκδικεί το μισό Αιγαίο και την Θράκη. Και φυσικά η Συμμαχία ουδέποτε έθεσε χαλινό στις διεκδικήσεις της, ούτε θα το πράξει στο μέλλον με τα Σκόπια.

Η ιστορία διδάσκει και επαναλαμβάνεται ανελέητη. Μια σταθερά που λέγεται γεωγραφία διαμορφώνει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς. Δυο αιώνες μετά η Τουρκία παρέμεινε άλυτο ζήτημα, που αξιοποιείται από την δύση ως ανάχωμα στην ρωσική επέκταση. Όμως, παρά τις συχνές συγκρούσεις με την Τσαρική Ρωσία, την Σοβιετική Ένωση, ή την Ρωσική Ομοσπονδία, η Τουρκία παραμένει προβληματικό πλήν χαϊδεμένο παιδί της Μόσχας έως και σήμερα, καθώς ο πρόεδρος Πούτιν λαμβάνει πολύ σοβαρά υπ΄ όψιν τα περίπου 25 εκατ. μουσουλμανικού πληθυσμού, κυρίως τουρκόφωνους, που διαβιούν σήμερα στην επικράτειά του.

Αυτό εξηγεί πολλά που ο μέσος πολίτης αδυνατεί να αντιληφθεί μετά τις πρόσφατες συγκρούσεις και συγκλίσεις της ρωσικής με την τουρκική ηγεσία.

Ο φιλελληνισμός των ομοδόξων σταματά στα Στενά των Δαρδανελλίων, όπως φάνηκε στο δελτίο ειδήσεων του σταθμού RT το Σάββατο 3-2-2018. Οι απειλές του Τούρκου Συμβούλου Γιγκίτ Μπουλούτ ήταν δεύτερο θέμα, μετά την έρευνα για την ρωσική εμπλοκή στις αμερικανικές εκλογές. Ενδεικτικά, για τον ρόλο που δίνεται  στην Τουρκία η παρουσιάστρια Nadira Tudor είπε πως τα Ίμια αρχικά αποτελούσαν  τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας…, αλλά η ΕΕ τα αναγνωρίζει ως ελληνικό έδαφος. Χωρίς την παραμικρή αναφορά στο προ της τουρκικής κατάκτησης παρελθόν των νησιών, ο κεκαλυμμένος υπαινιγμός των ρώσων είναι σαφής, ότι η Τουρκία έχει κυριαρχικά δικαιώματα. Επίσης, λέχθηκε και ορθά πως το ΝΑΤΟ, όπου συμμετέχουν Ελλάδα και Τουρκία, δεν ασχολείται με τις διαφορές μεταξύ των μελών του.

Χάρτης των Ιμίων από το Russia Today, https://www.rt.com/news/417751-turkey-greece-islands-dispute/   

Δεν θα αναφερθούμε λεπτομερώς στην αμερικανική πολιτική έναντι της Αγκύρας. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται στον μέγιστο βαθμό την γεωγραφική της θέση, την εγγύτητά της στις ενεργειακές πηγές και το πολυπληθές της στράτευμα, προκειμένου να βρίσκεται στο απυρόβλητο και να της συγχωρούνται όλες οι γενοκτονίες, οι ουδετερότητες στις πολεμικές συγκρούσεις, ακόμη και οι «λεκτικές επιθέσεις» στην μεγάλη της σύμμαχο. Να μην θυμίσουμε την στάση του αμερικανού ναυάρχου Mark Bristol, του ύπατου Αρμοστού στην Τουρκία, ο οποίος ενεργώντας για λογαριασμό των πετρελαϊκών συμφερόντων των ΗΠΑ έκλεισε αυτιά και μάτια στις σφαγές των ελλήνων το 1922, επιλέγοντας την άνεση των τούρκικων οντάδων και την ανατολίτικη δουλοπρέπεια, που εξέλαβε ως ευγένεια των Κεμαλιστών.[4] Ήταν η άποψη του Bristol που καθόρισε την τύχη της Ελλάδος στο κατάπτυστο παζάρι της Λωζάννης, με την συνδρομή ελλήνων πολιτικών.

Με εξαίρεση την πρώτη περίοδο του ψυχρού πολέμου έως και την αραβο-ισραηλινή κρίση του ΄67, οι ΗΠΑ για να αποκομίσουν αμφίβολα οφέλη στην περιοχή κακομεταχειρίστηκαν τον πλέον αδιαφιλονίκητο σύμμαχο. Την Ελλάδα. Την ίδια ώρα παζάρευαν με χώρες που ουδέποτε ήταν αξιόπιστοι εταίροι. Εν πολλοίς, για αυτό ευθύνονται οι έλληνες πολιτικοί, ανεξαρτήτως κόμματος και χρώματος, οι οποίοι πάντα προστρέχουν στην Ουάσιγκτον για να πάρουν το χρίσμα της εξουσίας, προσφέροντας κάθε είδους ανταλλάγματα και διεκδικώντας ρόλο μικρο-διαχειριστού. Όμως, ως γνωστό, οι δεδομένοι είναι οι χαμένοι. Χρησιμοποιούνται δεν εκτιμώνται. Τα όχι κτίζουν την αλληλοεκτίμηση και τον σεβασμό στα κράτη.

Η διαχρονική αντίδραση της Αθήνας, όπως θα έλεγε ο Philip Sidney, προσομοιάζει με «μια τρομαγμένη τόλμη, πού αποτολμά να κάνει εκείνο, για το οποίο ξέρει, ότι δεν ξέρει, πώς να το κάνει». Άνθρωποι πού θα απαντήσουν στο όνομα της χώρας, ακριβώς όπως ο Snug, κατακλύζουν πομπώδεις την σκηνή. Στο Όνειρο Θερινής Νυκτός, ο μαραγκός Snug φορά στολή λέοντος και απλώς βρυχάται. Δεν ήταν και ποτέ του δεν θα γίνει λιοντάρι.

Snug

 

Τα τείχη πέφτουν εκ των έσω

Η απάντηση της Αθήνας θεωρείται δεδομένη και οι υποστηρικτές της υποχωρητικότητας, που αποκαλείται λύση, εξαπολύουν μύδρους εναντίον όσων προτάσσουν ότι η υποχώρηση αργά ή γρήγορα οδηγεί σε αδιέξοδο. Αποδεχόμενοι όσα μας ζητούν δεν συνιστά λύση, αλλά υποταγή. Ουδείς εχέφρων αρνήθηκε ότι η  Μακεδονία ως χώρος απλώνεται εδαφικά στα Σκόπια και στην Βουλγαρία. Από πού και έως που όμως οι κάτοικοι μιας περιοχής συνιστούν έθνος, με ξεχωριστή ταυτότητα και γλώσσα. Έτσι, θα μπορούσαν να εφευρεθούν έθνη Δωδεκανησίων, Θεσσαλών, Βουργουνδών, Προβηγκιανών, Σικελών, Κοσσοβάρων κ.ο.κ..

Μάλιστα, πιθανή άρνηση εκχώρησης της ονομασίας και κατά συνέπεια αποδοχής ύπαρξης «Μακεδονικού έθνους» συνιστά ελληνικό εθνικισμό. Προφανώς, όσοι χρησιμοποιούν αυτήν την επιχειρηματολογία, ουδέποτε ξεφύλλισαν ένα λεξικό, πέραν κάποιων λενινιστικών αναγνωσμάτων και αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Οι μεγαλοστομίες περισσεύουν και απαιτούνται συγκεκριμένες απαντήσεις. Σε τι μεταφράζεται το εθνικό συμφέρον που κινδυνεύει αν δεν ονομαστούν τα Σκόπια Μακεδονία; Θα χάσει η Ελλάδα σκοπιανές επενδύσεις; Θα σταματήσουν τα εμπορεύματα από την Θεσσαλονίκη ή τον Πειραιά να ταξιδεύουν στην Ευρώπη; Θα μας κακο-χαρακτηρίσουν; Θα μας κηρύξουν πόλεμο οι εταίροι μας σε ΕΕ και ΝΑΤΟ;  Ποιο συγκεκριμένα θα είναι το όφελος για την Ελλάδα εάν ενδώσει; Μήπως θα επιλέξουν την χώρα οι διεθνείς επενδυτές ή θα «διαγράψουν» το χρέος; Ή θα αποκτήσουμε έναν ακόμη άσπονδο εταίρο εντός ΝΑΤΟ, με δικαίωμα αρνησικυρίας; Γιατί προοδευτικό είναι το εκχωρώ; Γιατί η αριστερά είναι προοδευτική; Γιατί όποιος σκέφτεται διαφορετικά είναι συντηρητικός, αντιδραστικός; Ποιος προσδιορίζει τι είναι πρόοδος; Η επιστροφή στα κελεύσματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς συνιστά πρόοδο ή οπισθοδρόμηση; Ευσεβείς πλάνες, ψεύδη που εδράζονται στην άγνοια, την παρανόηση ή τις μισές αλήθειες και μολονότι απευθύνονται σε μια περιορισμένη και συρρικνούμενη πελατεία δια της επαναλήψεως τείνουν να γίνουν ευρέως αποδεκτές.

Τι ακριβώς σημαίνει ευθύνη και πατριωτισμός; Σίγουρα δεν είναι η απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Βάση του Συντάγματος είναι η υπεράσπιση τους έναντι όποιου εντός ή εκτός Ελλάδος επιβουλεύεται με οιονδήποτε άμεσο ή έμμεσο τρόπο την ακεραιότητα της. Εάν το όνομα δεν συνιστούσε εκχώρηση δεν θα απαιτείτο η συναίνεση της Ελλάδος. Θα μπορούσαν να το κατοχυρώσουν μέσω Διεθνών Οργανισμών και Συμφωνιών. Οι έχοντες αίσθηση του καθήκοντος υπεράσπισης της χώρας, κατηγορούνται ως πατριδοκάπηλοι – μικροέμποροι, που προσδοκούν κέρδη (πολιτικά) εκμεταλλευόμενοι το θέμα.

Τι προσωπικό συμφέρον έχει κάθε ένας από τους χιλιάδες που συμμετέχουν στα συλλαλητήρια, πέραν της υπεράσπισης της χώρας; Ωστόσο, προπαγανδιστές, τους οποίους θα ζήλευε και ο Γκέμπελς τους κατηγοριοποίησαν: εθνικιστές, θρησκευόμενοι, φασίστες, ΠΑΟΚτσίδες. Η μόνη απάντηση στους γκεμπελιστές είναι η διαγραφή από το τηλεκοντρόλ των καναλιών που τους δίνουν βήμα. Πιθανώς πατριδοκάπηλους θεωρούν και τους τρείς πεσόντες στα Ίμια. «Τι Ίμια, τι Καρτνάκ. Για ένα όνομα θα μαλώνουμε και λίγα χιλιόμετρα γης», όπως έλεγαν κάτι κολοσσοί της πολιτικής. Βεβαίως, είναι απορίας άξιο το πόσο ανόητοι είναι ορισμένοι έλληνες, για να στέλνουν ανώνυμα απειλητικά σημειώματα στα υπουργεία, όταν γνωρίζουν ότι αυτά θα χρησιμοποιηθούν εναντίον όσων αντιτίθενται στις ετοιμοπαράδοτες λύσεις. Τόσο ανόητοι να προβοκάρουν τον εαυτό τους; Οι προπαγανδιστές της αυτονόμησης της Μακεδονίας μπορούν να χαρακτηρίζουν πατριδοκάπηλο κάθε εκπαιδευμένο στο πολιτικό ρεσάλτο μέλος του κοινοβουλίου, που η «βούληση» του λαού έστειλε από τυχαιότητα στην βουλή. Όχι όμως τα εκατομμύρια των Ελλήνων, οι οποίοι το μόνο που προσδοκούν είναι να μην απολέσουν την χώρα κομμάτι-κομμάτι. Επειδή οι έλληνες δεν εκχωρούν σε κάθε διεκδικητή ένα κομμάτι της ιστορίας τους είναι ακροδεξιοί και εθνικιστές;

Να υποτεθεί ότι η Ρωσία δεν θα είχε αντίρρηση αν οι προαιώνιοι «φίλοι» της Τάταροι, στο βόρειο Καζακστάν (συνυπολογιζομένων των ομοεθνών τους στον Βόλγα, στην Κριμαία, στην Σιβηρία, στο Ταταρστάν), αποφάσιζαν να ονομάσουν την περιοχή τους Νότιο ή Νέο Βόλγκογκραντ, ή Δημοκρατία του Βόλγκογκραντ. Ομοίως εικάζεται ότι θα γινόταν αποδεκτό από την Ουάσιγκτον εάν οι κάτοικοι του Τέξας, αποφάσιζαν να μετονομάσουν την πολιτεία τους Βόρειο ή Νέο Μεξικό. Ειδικά αυτές οι χώρες γνωρίζουν καλά το παιχνίδι της απόσχισης μιας περιοχής και της υποτιθέμενης ανεξαρτησίας που οδηγεί σε προσάρτηση από άλλη χώρα.

Επειδή χάσαμε το νόημα των λέξεων, ας εξηγήσουν οι κονδυλοφόροι της άγνοιας τι σημαίνει φασισμός και εθνικισμός; Τι ακριβώς διεκδικεί η Ελλάδα από τους άλλους; Ποιοι ζητούν από ποιόν; Ποιοι είναι εθνικιστές και φασίστες; Αυτοί που δεν έχουν άλλο μέσο αντίστασης εκτός από την δημόσια διαμαρτυρία ή εκείνοι που οργανώνουν ύποπτες αντισυγκεντρώσεις; Το σενάριο της «5ης Μαΐου 2010» τρομάζει, ενώ καθίσταται απεχθές το σαρδόνιο χαμόγελο ορισμένων πολιτικών και δημοσιογράφων που βλέπουν την υπόθεση να εξελίσσεται στην βάση των εξαγγελιών της αριστεράς της περιόδου 1919-49. Βεβαίως, όσοι απεργάζονται την λύση της εκχώρησης δεν περιμένουν άπραγοι το συλλαλητήριο να θέσει κόκκινες γραμμές.

Συμπτωματικά, μια οικτρή μειοψηφία, που απεχθάνεται την εξουσία των ελλήνων στην χώρα τους, αλλά όπως δείχνουν τάσσεται υπέρ ξένων εξουσιών που επιβουλεύονται την Ελλάδα επιχειρεί να τρομοκρατήσει. Οι συγκεντρωθέντες, απλοί εργαζόμενοι, ηλικιωμένοι, γυναικόπαιδα ενδεχομένως να βρεθούν απέναντι σε μολότωφ, καδρόνια και πέτρες. Αποτέλεσμα: την Δευτέρα, το τηλεοπτικό θέμα δεν θα είναι η αποφασιστικότητα των ελλήνων να μην δεχθούν μια ετεροβαρή συμφωνία, ούτε η συγκέντρωση, ούτε ο φαντασιακός αλυτρωτισμός των σκοπιανών, αλλά τα επεισόδια.

Ο Κικέρων είχε πει: «Ένα έθνος μπορεί να επιβιώσει από τους ανόητους ακόμη και από τους φιλόδοξους. Αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει από την προδοσία εκ των έσω. …ο προδότης κινείται ελεύθερα ανάμεσα στους πολίτες… απευθύνει έκκληση στην καλοσύνη τους… τρυπώνει στην ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά για να υπονομεύσει τους πυλώνες της πόλης, ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ένας δολοφόνος προκαλεί λιγότερο φόβο».

 

[1] Ο δημοκρατικός πανσλαβισμός και οι ιστορικές προοπτικές  των Σλάβων της ευρωπαϊκής Τουρκίας Fr. Engels, Neue Rheinische Zeitung, 15 Φεβρουαρίου 1849, σ. 86

[2] Κ. Μάρξ – Φρ. Ένγκελς, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα, εκδ. Γνώση, Αθήνα 1985, σ. 125

[3] ό.π., Αναδρομές, Neue Oder-Zeitung, 2 ‘Ιανουαρίου 1855 Λονδίνο, 29 Δεκεμβρίου σ. 374 & σσ. 447-449 Αν γίνει πόλεμος, όλα αυτά τα ενδιαφέροντα εθνίδια θα περάσουν από την μεριά του τσαρισμού, του εχθρού ολόκληρης της αστικής-ανεπτυγμένης Δύσης. Όσο είναι έτσι τα πράγματα, δεν μπορώ να ενδιαφέρομαι για την άμεση, τωρινή τους απελευθέρωση, παραμένουν απευθείας εχθροί μας το ίδιο όπως ο σύμμαχος και προστάτης τους, ο τσάρος και  K. Marx and Fr. Engels Works, March 1853- February 1854, σ. 17, Η διατήρηση της τουρκικής κυριαρχίας, ή σε περίπτωση πιθανής διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η ανάσχεση του ρωσικής τακτικής προσάρτησης είναι θέμα ύψιστης προτεραιότητας. Σε αυτήν την περίπτωση τα συμφέροντα της επαναστατικής δημοκρατίας και της Αγγλίας πάνε χέρι-χέρι» και ό.π., The Turkish Question σ. 24,  Προκειμένου να δικαιολογήσει την τυχοδιωκτική του στάση που υπερασπιζόταν την αγγλική πολιτική ο Μάρξ απέδωσε την βρετανική επίθεση κατά του τσάρου σε απαίτηση του λαού: «Στον μεγάλο πόλεμο με την Γαλλία, πού άρχισε τον περασμένο αιώνα, ό αγγλικός λαός οδηγήθηκε από την ολιγαρχία του. Τον τωρινό πόλεμο με την Ρωσία τον επέβαλε στην αγγλική ολιγαρχία ό λαός… Ένας πόλεμος με την Ρωσία ισοδυναμεί  για την αγγλική αριστοκρατία με την απώλεια του κυβερνητικού της μονοπωλίου».

[4] Housepian Marjorie, George Horton and Mark l. Bristol: Opposing Forces in U.S. Foreign Policy 1919-1923, Αθήνα: Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, 1983, σσ. 136, 141

Γιατί θα πάω στο συλλαλητήριο.

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου.  FEBRUARY 4, 2018

«Η πολιτική δεν γίνεται από τα κοσμοπολίτικα
ξενοδοχεία στο Κάιρο μα στο πεζοδρόμιο πλάι.
Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος,
πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου»

Αλέξανδρος Κοτζιάς, Πολιορκία

Θα πάω στο συλλαλητήριο. Θα πάω, παρά τις διαφωνίες που μπορεί να έχω με τους οργανωτές, παρόλο που δεν μου άρεσαν καθόλου ορισμένες από τις φάτσες που είδα να μιλάνε στη Θεσσαλονίκη και παρά τις όποιες ανησυχίες διατηρώ για την πιθανή εξέλιξη αυτού του κινήματος. Ποιος Έλληνας άλλωστε θα μπορούσε εύκολα να εμπιστευτεί πλήρως οτιδήποτε και οποιονδήποτε, μετά μάλιστα την απίθανη εμπειρία της μεταμόρφωσης του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ (σε κατσαρίδα, που θα ‘λεγε ο Κάφκα). Ελπίζω ότι οι οργανωτές έχουν κι αυτοί κάτι μάθει από τη Θεσσαλονίκη.

Από την αρχή το ήξερα ότι θα πάω στο συλλαλητήριο, ότι πρέπει να πάω. Έβαλα βέβαια αυτό που ένοιωθα και στη βάσανο της λογικής, αλλά κι αυτή το ίδιο μου είπε, να πάω.

Μερικοί θα με ρωτήσετε: Πώς θα πας αφού, όπως λες, έχεις και διαφωνίες, επιφυλάξεις ή ανησυχίες; Γιατί δεν κάθεσαι σπίτι σου; Εύλογο το ερώτημα και θα το απαντήσω ευθύς αμέσως.

Θα πάω, γιατί αυτό δεν το νοιώθω μόνο ένα συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Είναι μια κραυγή για την Ελλάδα από ένα πληγωμένο έθνος, που του λεηλάτησαν οικονομικά τη χώρα, το εξευτέλισαν και του τσάκισαν την αξιοπρέπεια, τώρα θέλουν να του αρπάξουν την ιστορία και τα σύμβολα, και αύριο θα θελήσουν να του πάρουν και τη σκληρή κυριαρχία στο Αιγαίο, την Κύπρο, την Κρήτη, τη Βόρειο Ελλάδα, να το τελειώσουν οριστικά και αμετάκλητα. Σταματήστε να ξεπουλάτε τα πάντα, φέρτε πίσω τη χώρα μας. Έτσι διαβάζω εγώ το μήνυμα της διαδήλωσης και αυτός είναι ένας βασικός λόγος που αποφάσισα να πάω.

Για δυόμιση χρόνια οι Έλληνες δεν μίλαγαν, έγλυφαν τις πληγές τους, δεν είχαν ούτε το κουράγιο να βαρέσουν το κεφάλι τους στον τοίχο, έκρυβαν κι από τον ίδιο τους τον εαυτό τα αισθήματά τους. Και ξαφνικά, όλο αυτό το συμπιεσμένο, ταπεινωμένο, ποδοπατημένο εθνικό αίσθημα του ελληνικού λαού βρήκε τον τρόπο να ξεσπάσει.

Δεν πρόκειται για διαδήλωση, πρόκειται για εξέγερση και ήρθε απροειδοποίητα, όπως όλες σχεδόν οι γνήσιες εξεγέρσεις στην ιστορία.

Αλλά έχω έναν ακόμα λόγο, που τον θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό για τον οποίο θα πάω στο συλλαλητήριο. Η κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα, το πολιτικό και το κρατικό σύστημα της χώρας, έχουν παραδοθεί, έχουν γίνει όργανα ξένων δυνάμεων που λεηλατούν και καταστρέφουν τη χώρα μας. Δεν έχουμε απολύτως κανένα άλλο εργαλείο, απολύτως κανένα άλλο μέσο για να τους σταματήσουμε, εκτός από τις εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που συγκεντρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη και θα συγκεντρωθούν, πολύ περισσότεροι νομίζω, στην Αθήνα, από τη δύναμη δηλαδή της Οργής του ελληνικού λαού.

Θα πάω στη διαδήλωση της Αθήνας γιατί, αν δεν είχε γίνει με τέτοια επιτυχία η διαδήλωση της Θεσσαλονίκης, κι αν δεν προγραμματιζόταν αυτή της Αθήνας, θα είχαν ήδη κλείσει το θέμα της διαπραγμάτευσης για το όνομα, όπως ακριβώς θέλουν και απαιτούν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ. Μην έχετε αυταπάτες. Και θα τους είχε κάνει πλάτη και η αντιπολίτευση.

Θα πάω στη διαδήλωση γιατί ξέρω, και το ξέρουν και όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας, ότι αυτή η κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο περίπου του πολιτικού κόσμου, ούτε τη διάθεση έχουν, ούτε τη δυνατότητα να πούνε Όχι στους Ξένους, ότι κι αν τους ζητήσουνε.

Από τους Γερμανούς στους Αμερικανούς, από την οικονομία στη γεωπολιτική

Αυτοί επέτρεψαν στους Γερμανούς και την ΕΕ, με το πράσινο φως των ΗΠΑ και υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ, να λεηλατήσουν, να υποδουλώσουν και να καταστρέψουν οικονομικά τη χώρα μας. Τσάκισαν, με την τεράστια συνδρομή της ηγεσίας ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελλ., την ικανότητα κοινωνικής και κατ’ επέκταση εθνικής αντίστασης του ελληνικού λαού, τον χτύπησαν στο φιλότιμο και την αξιοπρέπειά του με τις κωλοτούμπες του 2015. Τώρα, θέλουν να του καταστρέψουν και όποια παραμένουσα δύναμη εθνικής αντίστασης, να οικειοποιηθούν τα σύμβολα και την ιστορία του, να τον ταπεινώσουν και να τον εξευτελίσουν.

Όπως έγινε και στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, έτσι και με τον οικονομικο-πολιτικό πόλεμο που υφιστάμεθα, οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους ακολουθούν τους Γερμανούς και κυριαρχούν στη δεύτερη φάση της επίθεσης κατά της Ελλάδας. Μας πήραν ήδη την εξωτερική και την αμυντική πολιτική. Θέλουν τώρα να αποσπάσουν από τον ελληνικό λαό τον σκληρό πυρήνα της εθνικής, λαϊκής, κρατικής κυριαρχίας του στην Κύπρο, την Κρήτη, τη Βόρειο Ελλάδα, το Αιγαίο. Θέλουν να τον αφοπλίσουν, να του αρπάξουν από τα χέρια τα τελευταία χαρτιά που έχει για να σωθεί, την γεωπολιτική και πολιτιστική υπεραξία της χώρας του.

Θέλουν να μας τελειώσουν, να κάνουν τη χώρα χώρο, μια Ελλάδα (και μια Κύπρο) χωρίς Έλληνες. Το όνομα και τα σύμβολα της Μακεδονίας είναι μόνο η αρχή.

Δεν μπορώ φυσικά να το αποδείξω, αλλά πιστεύω ότι η πολιτική τάξη της χώρας, τουλάχιστον η μεγάλη πλειοψηφία της, για να μην αδικήσω και κανέναν, είχε ήδη δώσει, προτού αρχίσουν όλα αυτά, και το όνομα της Μακεδονίας και οτιδήποτε άλλο θέλουν να πάρουν από την Ελλάδα. Προσχήματα χρειάζονται, δεν κάνουν διαπραγματεύσεις. Παραδίδονται, δεν αναζητούν συμβιβασμούς.

Η τραγική μας πείρα

Το 2010 μπορεί να πιστώναμε ακόμα τους πολιτικούς μας με καλή πρόθεση, το ίδιο και το 2015, να πιστεύαμε ακόμα ότι κάνουν απλώς λάθη. Σήμερα, ποιος μπορεί να έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας; Αυτοί, αν τους το ζητούσαν κάπως επίμονα, θα μπορούσαν να πουλήσουν τους Έλληνες και ως δούλους στα σκλαβοπάζαρα που λειτουργούν τώρα στην Λιβύη, ως αποτέλεσμα της επιχείρησης του ΝΑΤΟ για τη σωτηρία της. Εγώ τουλάχιστον, πείτε με αν θέλετε κακόπιστο, τους έχω μηδενική εμπιστοσύνη.

Αυτά τα κόμματα άλλωστε δεν είναι που, το καλοκαίρι του 2015, ψήφισαν στη Βουλή, χωρίς να τις διαβάσουν, έξη χιλιάδες σελίδες νομικού κειμένου πρόχειρα μεταφρασμένου με προγράμματα υπολογιστών από τα αγγλικά; Υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία άλλη πράξη που να εξευτέλισε περισσότερο την ιδέα της Δημοκρατίας; Αυτοί δεν είναι που συνομολόγησαν, αν είναι δυνατόν, είκοσι διαδοχικές περικοπές συντάξεων των Ελλήνων;

Σε καμιά χώρα του πρώτου, του δεύτερου ή του τρίτου κόσμου δεν έχουν γίνει τέτοια πράγματα, δεν έχουν ψηφίσει Βουλευτές τέτοιες διατάξεις.

Μας λένε να εμπιστευθούμε αυτή τη Βουλή να αποφασίσει για το όνομα της πΓΔΜ. Όχι μόνο δεν θέλουν να κάνουν δημοψήφισμα στην Ελλάδα, αλλά αν μπορούσαν θα το είχαν απαγορεύσει και στους Σλαβομακεδόνες. Να αποφασίσουν για το μέλλον της χώρας αυτοί οι εντιμότατοι, πατριώτες βουλευτές, που ψήφισαν και πάλι, την άνοιξη του 2016, χωρίς να τις διαβάσουν, 1600 σελίδες νομοθεσίας, πρόχειρα μεταφρασμένης από τα αγγλικά, με τις οποίες παίρνουν τώρα τα σπίτια, τα δικαιώματα και τις συντάξεις των Ελλήνων. Και μη μας πουν ότι υποχωρούν γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο μπροστά στη Δύναμη των Δανειστών. Υποχωρούν γιατί δεν σκέφτηκαν και δεν ετοιμάστηκαν ποτέ να κάνουν τίποτα άλλο.

Εκεί βρισκόμαστε. Κι όταν βρισκόμαστε εκεί, τα άλλα, χωρίς να χάνουν τη σημασία τους, γίνονται δευτερεύοντα. Και στους αριστερούς, τους γνήσιους δηλαδή, όχι τους απατεώνες, εκ των φίλων μου, που μου λένε τις συχνά όχι αβάσιμες αιτιάσεις και ανησυχίες τους, τους απαντώ με τη φράση του Λένιν – να ‘ναι καλά η μούμια του και τα εικονίσματα που του φτιάξανε-, «συγκεκριμένη ανάλυση συγκεκριμένης κατάστασης». Οι ξεσηκωμοί δεν γίνονται κατά παραγγελία, στον χρόνο και στον χώρο που θέλουμε, για τα ζητήματα που εμείς ιεραρχούμε ως σημαντικά. «Οι Μπολσεβίκοι διακρίνονται από όλα τα άλλα ρεύματα του εργατικού κινήματος», έλεγε ο ιδρυτής τους, «για την ικανότητά τους να διεισδύουν σε όλα ανεξαιρέτως τα κοινωνικά στρώματα, να τα επηρεάζουν και να επηρεάζονται από αυτά». Προτού αρχίσει κανείς να παραδίδει μαθήματα, πρέπει να μάθει να παίρνει.

Όχι άλλη Ήττα

Σκοπεύω να πάω στη διαδήλωση και γιατί ο ελληνικός λαός δεν έχει κανένα περιθώριο να υποστεί μία ακόμα, και την παραμικρότερη, εθνική ήττα. Αν την υποστεί, δεν θα μπορέσει να αντισταθεί πια πουθενά, ούτε στα εθνικά, ούτε στα κοινωνικά του θέματα.

Το ζήτημα του ονόματος έχει την αυτονόητη διεθνοπολιτική σημασία του. Πολύ πιο σημαντική είναι όμως η ιδέα που έχουν οι Έλληνες για τον εαυτό τους, για το δικαίωμα και τη δυνατότητά τους να διαφεντεύουν τον τόπο τους. Αυτή είναι που κυρίως απειλείται από μια κακή λύση στο ονοματολογικό.

Ένα έθνος κι ένα κράτος δεν είναι μόνο η υλική και θεσμική του υπόσταση, είναι και η Ιδέα που έχουν γι’ αυτό οι Πολίτες του. Στη θέση που βρίσκεται η Ελλάδα και με την Ιστορία που κουβαλάει ο ελληνικός λαός, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την Αξιοπρέπειά του.

Ετοιμάζονται να μας τελειώσουν, θέλουν να ολοκληρώσουν τη μεταβολή αυτής της χώρας σε χώρο, να φτιάξουν μια Ελλάδα (και μια Κύπρο) χωρίς Έλληνες. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Το μόνο που μπορεί να τους σταματήσει είναι ο κόσμος που πλημμύρισε τη Θεσσαλονίκη και θα πλημμυρίσει και την Αθήνα.

Θυμάμαι, όταν έλεγα κάποτε στον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη ότι υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα, με έλεγαν συνωμοσιολόγο. Ο Βαρουφάκης πίστευε ότι το σύστημα κάνει λάθος και θα το διορθώσει μόνο του όταν ο ίδιος αρχίσει να του το εξηγεί. Όσο για τον Τσίπρα με άκουγε δύσπιστος και με διαβεβαίωνε ότι ο ίδιος δεν θα υπογράψει ποτέ Μνημόνιο.

Δεν εκτιμώ ως σοβαρή την απειλή για την εδαφική μας ακεραιότητα από τον οποιοδήποτε αλυτρωτισμό των Σλαβομακεδόνων. Όχι, δεν είναι αυτό που με ανησυχεί. Είναι το πλήγμα που θα δεχτούν οι Έλληνες στην αυτοεκτίμηση και στον αυτοσεβασμό τους, στην ιδέα που έχουν ότι πρέπει ο ελληνικός λαός να είναι κυρίαρχος στον τόπο του.

Το πώς θα ονομαστεί η πΓΔΜ έχει ασφαλώς τη σημασία του και δεν είναι μικρή. Ακόμα περισσότερη σημασία έχει όμως το ποιος αποφασίζει την πολιτική του ελληνικού κράτους. Είναι και πάλι το διαχρονικό ερώτημα που στοιχειώνει την νεώτερη πολιτική μας ιστορία. Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο, το ερώτημα που έθεσε ο Καραμανλής μετά τη δολοφονία Λαμπράκη. Η διαφορά είναι ότι σήμερα, τα πράγματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα από τη δεκαετία του 1960. Τώρα απειλείται η ίδια η κρατική και εθνική υπόσταση του ελληνικού λαού.

Περισσότερο από το αν θα παρθεί η σωστή ή η λάθος απόφαση για το όνομα της γειτονικής χώρας, εμένα με ενδιαφέρει ποιος θα την πάρει. Θέλω, πρέπει, να την πάρει ο ελληνικός λαός κι ας είναι και λάθος. Δεν πρέπει να την πάρουν οι πολιτικοί του που ενεργούν για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, ακόμα κι αν πάρουν τη σωστή. Φυσικά δεν υπάρχουν και πολλές πιθανότητες να είναι σωστή αν την πάρουν αυτοί. Γι’ αυτό και συνέστησα στην κυβέρνηση, αν έχει αναλάβει τέτοιες δεσμεύσεις προς τους Αμερικανούς, που δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε συμφωνία, να τη φέρει σε δημοψήφισμα. Ας αγωνιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πείσει τους Έλληνες για την ορθότητα των απόψεών του.

Θα πάω στη διαδήλωση, γιατί βλέπω σε αυτήν να εκδηλώνεται ξανά η δύναμη του εθνισμού ενός πληγωμένου λαού, του ίδιου που ξεσηκώθηκε κατά των Μνημονίων και των Δανειακών, που έφερε στην εξουσία τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Αν.Ελλ., τους έδωσε την εντολή να προχωρήσουν, κόντρα σε Θεούς και σε Δαίμονες, στην αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας της Ελλάδας, για να δει να τον προδίδουν και να τον εξευτελίζουν, ακόμα μια φορά στην ιστορία του.

Είναι το ίδιο ποτάμι που το φράξανε το 2015 χειραγωγώντας και ελέγχοντας επιδέξια την ηγεσία του και που ζητάει τώρα να βρει διέξοδο και την βρίσκει, όπως τόσο συχνά στην ιστορία, από ‘κει που δεν το περίμεναν. Είναι ο ελληνικός λαός που δεν θέλει να δώσουν τώρα την ιστορία και τα σύμβολά του, που ζητάει πίσω τη χώρα του.

Δεν ξέρει ακόμα πως ακριβώς θα μπορούσε να γίνει αυτό, μήπως άλλωστε ξέρει και κανείς άλλος σήμερα, αλλά ξέρει τουλάχιστον ότι πρέπει να σταματήσουν οι παραχωρήσεις.

Το 2008, όταν ο Καραμανλής διαπραγματευόταν το θέμα και τασσόταν υπέρ σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, μόνο πέντε χιλιάδες είχαν διαδηλώσει στη Θεσσαλονίκη. Γιατί τώρα μαζεύτηκαν πεντακόσιες χιλιάδες κι αύριο θα είναι πολύ περισσότεροι;

Γιατί τότε, ο ελληνικός λαός εμπιστευόταν κάπως την κυβέρνησή του ότι θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά του, ενώ τώρα ξέρει με βεβαιότητα ότι δεν θα το κάνει ούτε αυτή, ούτε οποιοδήποτε άλλο πολιτικό κόμμα από τα υπάρχοντα.

Γιατί αυτός ο λαός είναι που είδε στο ενδιάμεσο τη χώρα του, αφού της άρπαξαν την κυριαρχία στην οικονομική πολιτική, με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, να τις παίρνουν τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα τραίνα, τη ΔΕΗ, τις τράπεζες, τα σπίτια και τις συντάξεις του κόσμου. Να της παίρνουν τα ίδια τα παιδιά της, που τα στέλνουν στα πέρατα του κόσμου να βρούνε μια δουλειά. Στο τέλος της πήραν και την αριστερά της, το καλοκαίρι του 2015. Μια παράταξη, που, για ότι κι αν κατηγορήσει κανείς την ηγεσία της, και για πολλά μπορεί να την κατηγορήσει, έχυσαν ποτάμια οι οπαδοί της, η «βάση», στους αγώνες για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και προκοπή. Την κάνανε κι αυτή όργανό τους οι Ξένοι, όπως έκαναν προηγουμένως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Έτσι, εκμηδένισαν τη δυνατότητα των Ελλήνων να προτάξουνε την οποιαδήποτε αντίσταση στον κανιβαλισμό της κοινωνίας τους. Η τωρινή όμως εθνική εξέγερση δεν είναι παρά η συνέχεια της προδομένης κοινωνικής εξέγερσης του 2015, που κι αυτή άλλωστε ήταν επίσης στο βάθος και εθνική, όχι μόνο κοινωνική. Ο χαρακτήρας της τωρινής προσδιορίζεται και από τα πολιτικά και ψυχολογικά αποτελέσματα της πανωλεθρίας του 2015, αλλά και από την ίδια τη φύση του προγράμματος καταστροφής της Ελλάδας, που περνάει τώρα από την οικονομία στη γεωπολιτική και στον πολιτισμό και ετοιμάζεται να ολοκληρώσει τον μετασχηματισμό της πατρίδας μας από χώρα σε χώρο, στην προοπτική μιας «Ελλάδας (και μιας Κύπρου) χωρίς Έλληνες».

Το σοβαρότερο από τα επιχειρήματα που μούπαν οι φίλοι μου εναντίον της διαδήλωσης είναι ότι οι ίδιες δυνάμεις που κατάφεραν να χειραγωγήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, θα βρούνε τον τρόπο να χρησιμοποιήσουν πάλι, για τους δικούς τους σκοπούς, και αυτό το κίνημα που τώρα φουντώνει. Ότι μετά την ψευτο-αριστερά που γνωρίσαμε, θα εμφανιστεί και ένας ψευτο-πατριωτισμός, ένας ψευτο-εθνικισμός, πάλι επιδέξια κατευθυνόμενος από τις ίδιες δυνάμεις που έχουν την εποπτεία της καταστροφής μας.

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Η τραγωδία του ελληνικού λαού υπήρξε πάντα ότι επέδειξε, όταν χρειάστηκε, ηρωισμό και αγωνιστικότητα, δεν βρήκε όμως τα ηγετικά υποκείμενα και δεν μπόρεσε να παράγει τα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα που χρειαζόταν. Η απουσία ιδεών και ανθρώπων είναι πιο έκδηλη από ποτέ άλλοτε στη χώρα. Η εντιμότητα, η σοβαρότητα και η μόρφωση, η συνέπεια παραμένουν εξαιρετικά σπάνιες, ο τυχοδιωκτισμός και ο καιροσκοπισμός περισσεύουν.

Μακροχρόνια, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να σωθεί χωρίς να αναπτύξει όλα αυτά. Αλλά δεν μπορούμε ως τότε να καθόμαστε στα σπίτια μας περιμένοντας να πραγματοποιηθεί από μόνο του ένα Θαύμα.

ΥΓ. Και οι φασίστες;

Μερικοί θα με ρωτήσουν ίσως. Μα θα πας σε μια διαδήλωση που θα πάνε ίσως και ναζί, ακροδεξιοί, φασίστες, εθνικιστές, σωβινιστές; Δηλαδή, θα σας ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου, εσείς τι θέλετε ακριβώς; Να τους αφήσω αυτούς να διαδηλώνουν για την Ελλάδα και να μείνω εγώ στο σπίτι μου; Θα μειώσει κάτι τέτοιο την επιρροή του «φασισμού»;

Αν η κυβέρνηση και η συμμαχία παλαιού και νέου κατεστημένου θέλουν να χαρίσουν στους φασίστες τη λαοθάλασσα της Θεσσαλονίκης, εγώ δεν έχω λόγο να το κάνω. Αυτοί δεν είδαν καν ότι ένας ολόκληρος λαός είχε κατακλύσει τη συμπρωτεύουσα, ούτε καν η ΕΡΤ 3 δεν συνειδητοποίησε τι γινόταν στην πόλη που εδρεύει. Όταν όμως υποχρεώθηκαν να ανοίξουν τα ματάκια τους, είδαν μόνο φασίστες. Όπως άλλοι έβλεπαν μόνο μπαχαλάκηδες, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και κουκουλοφόρους στους πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές που τόσες φορές κατέκλυσαν το Σύνταγμα διαμαρτυρόμενοι για την οικονομική υποδούλωση της πατρίδας τους, στις διαδηλώσεις των «Αντιμνημονιακών».

Στη Θεσσαλονίκη, ο κόσμος, όταν έβλεπε ακροδεξιές ομάδες απομακρυνόταν, τις κοίταγε καχύποπτα και τις απέφευγε. Ήξερε από ένστικτο ότι δεν θα κάνουν καλό στην υπόθεσή του, όπως οι αριστεροί διαδηλωτές ξέρουν ότι δεν θα τους κάνουν καλό οι κουκουλοφόροι.

Δεν νομίζω ότι οι Έλληνες είναι λαός που θα ακολουθήσει, ό,τι και να γίνει, τη Σβάστικα. Τον προστατεύει διαχρονικά από την πανούκλα η Ιστορία, οι αγώνες και οι θυσίες του. Αλλά κι αν πράγματι παρατηρηθεί μια αύξηση της άκρας δεξιάς ή του τυφλού εθνικισμού, ή μια αναβίωση της πρακτόρικης εθνικοφροσύνης της Δεξιάς, τότε μήπως αυτό δεν θα είναι παρά το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης από την ψευδώνυμη αριστερά του αγώνα για την υπεράσπιση της εθνικής αξιοπρέπειας και των θεμιτών εθνικών συμφερόντων του ελληνικού λαού; Την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και των Αν.Ελλ. εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός να εκφράσει και τα εθνικά και τα κοινωνικά του συμφέροντα. Στη δύναμη του εθνισμού του στηρίχτηκαν αυτά τα δύο κόμματα για να πάρουν την εξουσία;. Αυτοί δεν τον πρόδωσαν; Αυτοί δεν δημιούργησαν έτσι τις προϋποθέσεις για να υπάρξει, αν υπάρξει, άνοδος της Ακρας Δεξιάς ή ενός καταστροφικού εθνικισμού;

Και τι πρέπει να κάνω εγώ επιτέλους; Αν αύριο, φερ’ ειπείν, η Χρυσή Αυγή δηλώσει ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή, μήπως θα πρέπει να αρχίσω να λέω ότι ανατέλλει από τη Δύση, για να την καταπολεμήσω;

Είναι γεγονός ότι ο Φραγκούλης ήταν μια κακοφωνία στη Θεσσαλονίκη. Αυτά που είπε δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα. Αλλά θα υπήρχε ο Φραγκούλης, ή θα του έδινε κανένας την παραμικρή σημασία, αν υπήρχε στη χώρα σήμερα μια Αριστερά που να συνδυάζει την υπεράσπιση των κοινωνικών και των εθνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού και, προπάντων, της αξιοπρέπειάς του;

Χρειαζόμαστε ένα αξιόπιστο μέτωπο για την κοινωνική σωτηρία και την εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας κινδυνεύουμε από κάθε λογής τυχοδιώκτες και κάθε λογής μεθοδεύσεις ξένων υπηρεσιών . Όσο δεν το ‘χουμε, θα.

Πως κατασκευάστηκε “μακεδονική εθνότητα”

Από
anixneuseis
-
0

του Σταύρου Λυγερού  –  

Σύμφωνα με τη σλαβομακεδονική ιστοριογραφία, το “μακεδονικό έθνος” έχει ιστορία 13 αιώνων. Αρνούμενη την ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων και τη συνεχή ελληνική παρουσία στην περιοχή, διατείνεται ότι το “νέο μακεδονικό έθνος” διαμορφώθηκε τον 7ο μ.Χ. αιώνα από την επιμιξία των ιθαγενών Μακεδόνων με τα σλαβικά φύλα που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας. Ούτε κατά το Μεσαίωνα, ούτε αργότερα, όμως, προέκυψαν στοιχεία που να θεμελιώνουν την προπαγανδιστική αυτή θεωρία. Τα γραπτά των ξένων περιηγητών και οι διπλωματικές πηγές της εποχής, που αναφέρονται στους κατοίκους της Μακεδονίας, αναφέρουν την ύπαρξη ελληνικών και σλαβο-βουλγαρικών πληθυσμών.

Στην πραγματικότητα, οι πρόγονοι των σημερινών Σλαβομακεδόνων είχαν βουλγαρική εθνική συνείδηση. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι και οι απόγονοί τους είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν το ίδιο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι από τις αρχές του 20ου αιώνα είχε αρχίσει μία αργή διαδικασία εθνογέννεσης. Προέκυψε από μία αντίθεση στους κόλπους του βουλγαρικού πληθυσμού στην ευρύτερη Μακεδονία.

Η μία τάση είχε ως στόχο τη Μεγάλη Βουλγαρία με την προσάρτηση της Μακεδονίας. Η άλλη τάση είχε ως στόχο τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στη Μακεδονία με βουλγαρόφρονα ταυτότητα. Η διαδικασία γέννεσης της σλαβομακεδονικής εθνότητας προέκυψε από τη δεύτερη αυτή τάση και προσέλαβε διαστάσεις στο πρώτο ήμισυ της δεκαετίας 1940. Ολοκληρώθηκε με την παρέμβαση των κρατικών θεσμών της “Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας”, που δημιούργησε ο Τίτο το 1944.

Η περίπτωση της γλώσσας

Η περίπτωση της γλώσσας είναι χαρακτηριστική. Μέχρι την δεκαετία 1940 δεν υπήρχε αυτοτελής γλώσσα. Υπήρχε ένα προφορικό ιδίωμα, που ουσιαστικά ήταν διάλεκτος της βουλγαρικής. Η Ακαδημία Επιστημών των Σκοπίων μετέτρεψε το προφορικό ιδίωμα σε γραπτή γλώσσα, περιορίζοντας τα στοιχεία της βουλγαρικής και εμπλουτίζοντάς το με στοιχεία της σερβικής.

Η ύπαρξη διακριτής “μακεδονικής” γλώσσας ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για να εδραιωθεί ο ισχυρισμός περί “μακεδονικού έθνους”. Γι’ αυτό και η “μακεδονική” αναγνωρίσθηκε ως μία από τις τρεις επίσημες γλώσσες της Γιουγκοσλαβίας. Ας σημειωθεί ότι η πρώτη γραμματική της κυκλοφόρησε το 1952 και το πρώτο φιλολογικό λεξικό το 1961. Το 1969 κυκλοφόρησε η τρίτομη “Ιστορία του Μακεδονικού Έθνους” και ένα χρόνο νωρίτερα (1968) η ορθόδοξη Εκκλησία της περιοχής αυτοανακηρύχθηκε “Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία”.

Οι Σλαβομακεδόνες κατηγορούν την Ελλάδα ότι αμφισβητεί την ύπαρξη της εθνότητας και της γλώσσας τους. Οι κατηγορίες αυτές δεν είναι κάτι νέο. Διατυπώνονται από την εποχή της Γιουγκοσλαβίας. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι το παρακάτω σχόλιο της κρατικής τηλεόρασης των Σκοπίων, που αναμεταδόθηκε (16 Φεβρουαρίου 1986) και από την ομοσπονδιακή τηλεόραση του Βελιγραδίου:

«Η αμφισβήτηση της ύπαρξης του μακεδονικού έθνους, η μη αναγνώριση των δικαιωμάτων των Μακεδόνων που ζουν στην Ελλάδα και η αμφισβήτηση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ως κράτους του μακεδονικού λαού και αναπόσπαστου τμήματος της Γιουγκοσλαβίας, συνεχίζουν να αποτελούν περιοριστικούς παράγοντες για την ανάπτυξη των σχέσεων Γιουγκοσλαβίας-Ελλάδας».

Τι αμφισβητεί η Ελλάδα

Οι κατηγορίες αυτές διαστρέφουν την πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να ανακατευθεί σε εθνολογικές και γλωσσολογικές διενέξεις μεταξύ των Σκοπίων και της Σόφιας. Αμφισβητεί την ονομασία “μακεδονική εθνότητα” κι όχι το γεγονός ότι ο σλαβικός πληθυσμός της FYROM θέλει να αποτελεί ξεχωριστή εθνότητα και να μιλάει ξεχωριστή γλώσσα. Αμφισβητεί το δικαίωμά του να αποκαλεί το κράτος του “Μακεδονία” κι όχι το δικαίωμά του να έχει δικό του κράτος.

Είναι σωστό αυτό που έχει αναφέρει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της FYROM Μιλόσοσκι στην επιστολή του προς τους ομολόγους του των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής του Βουκουρεστίου (αρχές Απριλίου 2008): «Η διαφωνία σχετικά με το συνταγματικό όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το οποίο έχει ως τώρα αναγνωριστεί από 120 και πλέον χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο, φαίνεται να είναι μόνο ένα πρόσχημα για την επίτευξη του τελικού στόχου της Ελληνικής Κυβέρνησης, που είναι η άρνηση της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, της μακεδονικής γλώσσας και ολόκληρης της μακεδονικής πολιτιστικής κληρονομιάς».

Πράγματι, στον πυρήνα του προβλήματος βρίσκεται η εθνική ταυτότητα των γειτόνων μας. Ως κάτοικοι της ευρύτερης Μακεδονίας, οι Σλάβοι της περιοχής έχουν δικαίωμα στη χρήση του όρου. Δεν έχουν δικαίωμα, όμως, να τον μονοπωλούν. Στις περιπτώσεις που σε μία περιοχή ζουν περισσότερες της μίας εθνότητες χρησιμοποιείται εθνογεωγραφικός όρος για να τις περιγράψει. Το πρώτο συνθετικό δηλώνει την εθνότητα και το δεύτερο συνθετικό την τοπικότητα.

Γνωστό, αλλά όχι μοναδικό παράδειγμα είναι η Κύπρος. Οι Έλληνες της Κύπρου ονομάζονται Ελληνοκύπριοι και οι Τούρκοι Τουρκοκύπριοι. Κατά τον ίδιον τρόπο στη Μακεδονία υπάρχουν Έλληνες (Ελληνομακεδόνες), Βούλγαροι (Βουλγαρομακεδόνες), Αλβανοί (Αλβανομακεδόνες) κ.α.. Υπάρχουν και οι Σλάβοι κάτοικοι της FYROM. Οι ίδιοι αποδέχονταν για τον εαυτό τους το όνομα Σλαβομακεδόνες.

Ο όρος Σλαβομακεδόνες

Ο εθνογεωγραφικός όρος Σλαβομακεδόνας περιγράφει με ακρίβεια την ταυτότητά τους.

Συνέχεια στο slpress.gr

Η εκπληκτική κλίμακα της τουρκικής «παγκόσμιας κάθαρσης»

Από
anixneuseis
-
0

Πώς έγινε απειλή για το κράτος δικαίου παντού

Nate Schenkkan  30/01/2018 foreignaffairs.gr
Περίληψη:

Οι συλλήψεις και οι απελάσεις έχουν εξαπλώσει τον φόβο σε όλη την διασπορά της Τουρκίας, η οποία κατανοεί το τι είναι ικανή να κάνει η υπηρεσία πληροφοριών της Άγκυρας μόλις μια ομάδα χαρακτηριστεί ως εχθρική.

Ο NATE SCHENKKAN είναι ένας διευθυντής προγράμματος στο Freedom House.

Τον περασμένο Οκτώβριο, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν [1] μίλησε σε μια συνάντηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) σχετικά με τα βήματα που έχουν γίνει μέχρι στιγμής για την εξάλειψη του ισλαμιστικού κινήματος του εξόριστου κληρικού Fethullah Gulen [2], τον οποίο κατηγορεί για την οργάνωση της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Αφού περιγράφει μερικά από τα εσωτερικά μέτρα που έχει επιδιώξει για να εξαλείψει την οργάνωση, που είναι επισήμως γνωστή ως Fethullahist Terror Organization (FETO), ο Ερντογάν σημείωσε την επιθυμία του να γκρεμίσει επίσης τα δίκτυά της στο εξωτερικό.

«Ούτε στην Ανατολή ούτε στην Δύση, ούτε ένα μέλος αυτής της οργάνωσης δεν είναι άνετο όπως πριν, ούτε και θα είναι», είπε. «Αν όχι σήμερα, τότε αύριο, μια μέρα κάθε μέλος του μετώπου των προδοτών της FETO θα πληρώσει για την προδοσία του ενάντια στην χώρα και το έθνος».

30012018-1.jpg

Στην πλατεία Ταξίμ, στην Κωνσταντινούπολη, στις 17 Ιουλίου 2016. AMMAR AWAD / REUTERS
——————————————————————————

Αυτά δεν ήταν λόγια. Από την εποχή πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος, αλλά με ξέφρενη ένταση έκτοτε, το τουρκικό κράτος κυνηγά τους αντιπάλους του στο εξωτερικό [3], ιδιαίτερα εκείνους που ανήκουν στο κίνημα Gulen. Σε τουλάχιστον 46 χώρες σε τέσσερις ηπείρους, η Τουρκία ακολούθησε μια επιθετική πολιτική για να φιμώσει αυτούς που εκλαμβάνει ως εχθρούς της και φέρεται να χρησιμοποίησε την Ιντερπόλ ως πολιτικό εργαλείο για να στοχεύσει τους αντιπάλους της. Η Άγκυρα έχει ανακαλέσει χιλιάδες διαβατήρια και έχει επιτύχει την σύλληψη, την απέλαση ή την παράδοση εκατοντάδων Τούρκων πολιτών από τουλάχιστον 16 χώρες, συμπεριλαμβανομένων πολλών που ήταν υπό την προστασία των Ηνωμένων Εθνών ως αιτούντες άσυλο. Έχει πιέσει με επιτυχία τουλάχιστον 20 χώρες να κλείσουν ή να μεταβιβάσουν σε νέους ιδιοκτήτες δεκάδες, ίσως εκατοντάδες, σχολές του κινήματος Gulen.

Η Τουρκία δεν είναι η μοναδική στην καταδίωξη των αντιπάλων της στο εξωτερικό, ούτε είναι η πρώτη φορά που το έχει κάνει. Αλλά αυτή η «παγκόσμια κάθαρση», η οποία μετά το πραξικόπημα αντικατοπτρίζει την προσπάθεια για την απαλλαγή των εγχώριων θεσμών της Τουρκίας από οποιονδήποτε συνδέεται με τον Gulen, είναι αξιοσημείωτη λόγω της ταχύτητας, της κλίμακας και της επιθετικότητάς της. Επιδεικνύει πόσο φυσιολογική έχει γίνει αυτό που η πολιτική επιστήμων Dana M. Moss αποκαλεί ως «διεθνική καταπίεση», και πώς η εκτεταμένη εφαρμογή της έχει καταργήσει την ελπίδα ότι η παγκοσμιοποίηση μιας φιλελεύθερης τάξης θα οδηγούσε στην δημοκρατική εδραίωση.

Η ΡΑΧΟΚΟΚΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΗΠΙΑΣ ΙΣΧΥΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η παγκόσμια κάθαρση της Τουρκίας δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς να μελετηθεί το κίνημα Gulen, το οποίο αποτελεί μέρος της διασποράς της Τουρκίας και, μέχρι πρόσφατα, μέρος της ήπιας ισχύος του κράτους. Το κίνημα αναπτύχθηκε στην Τουρκία γύρω από τον χαρισματικό ηγέτη του, τον Fetullah Gulen, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1970, και επέζησε του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1980 με το να ευθυγραμμίσει τον εαυτό του με διαδοχικές χούντες και κοσμικές κυβερνήσεις. Η εγχώρια προώθηση του εκσυγχρονιστικού, εθνικιστικού Ισλάμ ταιριάζει καλά στο δόγμα της «τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης», η οποία άκμασε μετά το πραξικόπημα του 1980. Χρησιμοποιήθηκε από την χούντα και διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις για να προωθήσει την ιδέα της ισλαμικής ταυτότητας ως βασικό στοιχείο του τουρκικού εθνικισμού και για να αποκρούσει την εκλαμβανόμενη απειλή μιας αριστερής επανάστασης.

Το κίνημα Gulen ευθυγραμμίστηκε με το κράτος στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου και κατά την περίοδο της οικονομικής φιλελευθεροποίησης της Τουρκίας, αμφότερες των οποίων έδωσαν στην χώρα μια νέα ευκαιρία να προβάλλει ήπια ισχύ στο εξωτερικό. Πρώτα στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ασία, που ήταν περιοχές οι οποίες άνοιξαν πρόσφατα στην εξωτερική επιρροή και όπου η Τουρκία κατείχε ιστορικά πλεονεκτήματα, το κράτος συνέχισε και διευκόλυνε την ανάπτυξη και τις επενδύσεις, ενώ ταυτόχρονα οικοδόμησε πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς δεσμούς ως μέσο επέκτασης της τουρκικής επιρροής και πρόσβασης σε νέες καταναλωτικές αγορές. Ωστόσο, η Τουρκία δεν διέθετε τους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους για να ακολουθήσει μια πραγματικά παγκόσμια εξωτερική πολιτική και έτσι τα σχολεία του Gulen χρησίμευαν ως προπομποί.

Τα σχολεία του κινήματος στο εξωτερικό αποτέλεσαν επίσης την ραχοκοκαλιά του διεθνούς δικτύου του. Εστιάζοντας στην καλλιέργεια των ελίτ για να σχηματίσουν μια «χρυσή γενιά», τα σχολεία προσαρμόστηκαν στις τοπικές συνθήκες ανάλογα με τις ανάγκες, παρέχοντας υψηλής ποιότητας μόρφωση στα μαθηματικά και τις επιστήμες και σε τοπικές ή διεθνείς γλώσσες, με μόνο ένα επίχρισμα σχετικά ανώδυνου τουρκικού εθνικισμού, και με ελάχιστη ή καθόλου θρησκευτική επικάλυψη. Για το τουρκικό κράτος, τα οφέλη ήταν ξεκάθαρα. Τα σχολεία Gulen απεικόνιζαν την Τουρκία ως μια μυστικιστική, αλλά προσαρμόσιμη και ανοιχτόμυαλη χώρα και έγιναν τόπος για την οικοδόμηση στενών σχέσεων με τις ελίτ και τα παιδιά τους, σε δεκάδες χώρες.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο ρόλος αυτών των σχολείων επεκτάθηκε δραματικά υπό διαδοχικές κυβερνήσεις του ΑΚΡ. Το 1999, ο Gulen έφυγε από την Τουρκία για τις Ηνωμένες Πολιτείες, φοβούμενος ότι θα συλλαμβανόταν από την στρατιωτική καταστολή εκείνων που συνδέοντο με την προηγούμενη κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Ισλαμιστικού Κόμματος Ευημερίας. Έμεινε εξόριστος ακόμη και όταν το ΑΚΡ κέρδισε την πλειοψηφία στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2002, και ακόμη περισσότερο καθώς η συμμαχία μεταξύ του κινήματος και του κυβερνώντος κόμματος έγινε στενότερη. Το ΑΚΡ ήταν σε εκείνη την φάση ένα μεγάλο κόμμα, το οποίο κάλυπτε διάφορες πτυχές του ισλαμισμού και των συντηρητικών επιχειρηματιών, καθώς και των φιλελεύθερων και των μειονοτήτων που υπέστησαν εθνικιστικές στρατιωτικές παρεμβάσεις. Το κίνημα αποτελούσε μόνο ένα μικρό μέρος της βάσης του κόμματος, αλλά διαδραμάτισε βασικούς ρόλους στην παροχή καλά μορφωμένων στελεχών για την δημόσια διοίκηση και τον στρατό, και στην προώθηση της κυβέρνησης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό μέσω των κλάδων του των μέσων ενημέρωσης και της κοινωνίας των πολιτών.

Η συμμαχία όντως παρήγαγε μια «χρυσή γενιά» για το διεθνές προφίλ της Τουρκίας, τουλάχιστον. Με το κίνημα ως πληρεξούσιό του, το ΑΚΡ υιοθέτησε ένα όραμα «ήπιας ισχύος» για την Τουρκία, το οποίο χαρακτήριζε την χώρα ως μοντέρνα, καπιταλιστική και ισλαμική –ένα «μοντέλο» για τη Μέση Ανατολή, σε μια εποχή που οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δυτική Ευρώπη αναζητούσαν απεγνωσμένα καλά νέα από την περιοχή. Διεύρυνε τις διπλωματικές της προσπάθειες με νέες πρωτοβουλίες στην υποσαχάρια Αφρική και τη Νότια Ασία. Τα μέσα ενημέρωσης του κινήματος, ειδικά η αγγλόφωνη ημερήσια ναυαρχίδα [εφημερίδα] Today’s Zaman, αποτέλεσαν το μεγαλύτερο μέρος της αναμόρφωσης της εικόνας της Τουρκίας κατά την περίοδο εκείνη. Και όπου πήγαινε το τουρκικό κράτος, ανεγείρονταν σχολεία Gulen.

ΕΝΑΣ ΒΙΑΙΟΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Στα τέλη του 2013, ωστόσο, το κίνημα και το AKP είχαν μια φιλονικία πάνω στις ολοένα και πιο αποκλίνουσες θέσεις σχετικά με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), το Ισραήλ και την διαφθορά στην κυβέρνηση. Οι εντάσεις κορυφώθηκαν μεταξύ 17 Δεκεμβρίου και 25 Δεκεμβρίου 2013, όταν η αστυνομία συνέλαβε 52 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των υιών τριών υπουργών, του επικεφαλής της κρατικής HalkBank και του εμπόρου χρυσού Ρεζά Ζαράμπ, με κατηγορίες ότι ενεπλάκησαν σε μεγάλη διαφθορά. Η κυβέρνηση καταδίκασε τις συλλήψεις, υποστηρίζοντας ότι ήταν μια προσπάθεια παράνομου σφετερισμού της εξουσίας, και συνέθλιψε το σκάνδαλο τους επόμενους μήνες μέσω μιας σειράς εκκαθαρίσεων στην αστυνομία και την δικαστική εξουσία. Στο επίσημο αφήγημα της τουρκικής κυβέρνησης, οι συλλήψεις της περιόδου 17 ως 25 Δεκεμβρίου ήταν μέρος μιας σειράς «ήπιων» προσπαθειών για την ανατροπή της κυβέρνησης σχεδιασμένων από τους εχθρούς της, που κορυφώθηκαν με την σκληρή απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016.

Από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και μετά, η Τουρκία ασκεί διπλωματική πίεση σε διάφορες κυβερνήσεις για την σύλληψη ή την απέλαση εκατοντάδων ατόμων από όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, 15 χώρες έχουν συλλάβει ή απελάσει διάφορους εκπροσώπους του κινήματος, που κυμαίνονται από υποτιθέμενους χρηματοδότες μέχρι δασκάλους. Στις χώρες αυτές περιλαμβάνονται η Αγκόλα, το Αζερμπαϊτζάν, το Μπαχρέιν, η Βουλγαρία, η Γεωργία, η Ινδονησία, το Καζακστάν, η Μαλαισία, το Μαρόκο, η Μυανμάρ, το Πακιστάν, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, το Σουδάν και το Τουρκμενιστάν. Η ποικιλομορφία τους, δίνει μια αίσθηση του πώς διασκορπίστηκε το κίνημα Gulen και πόσο επιθετικά συμπεριφέρθηκε η τουρκική κυβέρνηση. Σε τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις -στο Καζακστάν, τη Μυανμάρ και το Σουδάν- φαίνεται ότι έχουν παραδοθεί στην Τουρκία χωρίς δικαστικές διαδικασίες [4], ίσως μέσω μιας επιχείρησης ειδικής μονάδας του Εθνικού Οργανισμού Πληροφοριών, που το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας είπε ότι θεσμοθετήθηκε για να εντοπίσει «υψηλής αξίας» Γκιουλενιστές.

Υπήρξαν επίσης πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες εκείνοι που απελάθηκαν προφανώς αναζητούσαν άσυλο και κατά συνέπεια ήταν υπό καθεστώς προστασίας την ώρα που στέλνονταν στην Τουρκία: Σύμφωνα με αναφορές μέσων ενημέρωσης, αυτή ήταν η περίπτωση στο Αζερμπαϊτζάν [5], το Μπαχρέιν [6], τη Βουλγαρία [7], τη Μαλαισία και το Πακιστάν [8]. Ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, Μπόικο Μπορίσοφ, παραδέχτηκε ότι η απέλαση ενός μηχανικού λογισμικού που ζήτησε άσυλο πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος τον Αύγουστο του 2016, ήταν «στα όρια του νόμου» [9]. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην Αγκόλα, το Πακιστάν και το Κατάρ [10], έγιναν μαζικές απελάσεις [11] μετά το κλείσιμο σχολείων Gulen.

Η παγκόσμια κάθαρση έχει επίσης αγγίξει την Interpol. Τον Δεκέμβριο, το [πρακτορείο ειδήσεων] Associated Press ανέφερε ότι εκπρόσωποι της Ιντερπόλ εξέτασαν έως και 40.000 αιτήσεις έκδοσης, μερικές ίσως και από την Τουρκία, για πιθανή πολιτική κατάχρηση. Η έκθεση ήρθε ύστερα από σειρά σημαντικών υποθέσεων που αφορούσαν Τούρκους στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένου του Dogan Akhanli [12], ενός αριστερού συγγραφέα με διπλή, γερμανική και τουρκική, υπηκοότητα, ο οποίος συνελήφθη και αναγκάστηκε να παραμείνει στην Ισπανία για δύο μήνες, ενώ οι ισπανικές Αρχές μελετούσαν ένα τουρκικό αίτημα έκδοσης.

Τα σχολεία του κινήματος βρίσκονται υπό έντονη πίεση στην παγκόσμια κάθαρση. Μετά το διαζύγιο από το γκιουλενιστικό κίνημα το 2013, η κυβέρνηση πιέζει άλλες χώρες να κλείσουν τα σχολεία. Η Γκάμπια έκλεισε τα σχολεία Gulen τον Απρίλιο του 2014. Ακολούθησε σύντομα ο σύμμαχος της Τουρκίας, Αζερμπαϊτζάν, και το Τατζικιστάν έκλεισε τις σχολές Gulen το 2015. Αλλά σε άλλα μέρη του κόσμου τα σχολεία αυτά παρέμειναν ανοιχτά μέχρι την προσπάθεια πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016, μετά το οποίο η Τουρκία αύξησε την πίεση. Τα αποτελέσματα ήταν γρήγορα. Τα σχολεία έκλεισαν σχεδόν αμέσως στην Ιορδανία, την Λιβύη και την Σομαλία. Η Αγκόλα, η Αιθιοπία, η Μαδαγασκάρη, το Μαρόκο και η Τανζανία ακολούθησαν το παράδειγμα στις αρχές του 2017. Πριν από το τέλος του έτους, το Αφγανιστάν, το Τσαντ, η Γεωργία, το Μάλι, η Νιγηρία, η Ρουάντα, το Σουδάν και η Τυνησία είχαν κλείσει ή μεταβιβάσει τα σχολεία. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Mevlut Cavusoglu, δήλωσε τον Οκτώβριο του 2017 ότι η κυβέρνηση είχε αναγκάσει το κλείσιμο των σχολείων σε 15 χώρες, αλλά δημοσιογραφικές αναφορές δείχνουν ότι υποτιμά τα αποτελέσματα.

ΕΝΑ «ΜΕΤΩΠΟ ΠΡΟΔΟΤΩΝ»

Οι συλλήψεις και οι απελάσεις έχουν εξαπλώσει τον φόβο σε όλη την διασπορά της Τουρκίας, η οποία κατανοεί το τι είναι ικανή να κάνει η υπηρεσία πληροφοριών της Άγκυρας μόλις μια ομάδα χαρακτηριστεί ως εχθρική. Στο πιο δραματικό παράδειγμα πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος, η δολοφονία τριών ακτιβιστών που συνδέονται με το ΡΚΚ το 2013 στο Παρίσι, αποδόθηκε ευρέως στον Εθνικό Οργανισμό Πληροφοριών (MIT). (Η μυστική υπηρεσία αρνήθηκε την ευθύνη). Γερμανοί αξιωματούχοι συζήτησαν το θέμα της ΜΙΤ που απειλεί την τουρκική διασπορά [13] στην χώρα τους και οι αξιωματούχοι της Ολλανδίας έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με το ότι το σώμα των θρησκευτικών υποθέσεων της Τουρκίας, η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων, παρακολουθεί Τούρκους στο εξωτερικό. Φιλοκυβερνητικοί σχολιαστές, όπως ο Cem Kucuk, μίλησαν ανέμελα [14] για το πώς η ΜΙΤ θα πρέπει να σκοτώσει [15] μέλη του κινήματος Gulen στο εξωτερικό.

Ο φόβος εκτείνεται πέρα από το κίνημα Gulen. Η αναφορά του Ερντογάν σε «μέτωπο προδοτών» στην ομιλία του στο ΑΚΡ τον Οκτώβριο δεν είναι μόνο ρητορική. Στην επίσημη εκδοχή της τουρκικής κυβέρνησης για τα γεγονότα, το κίνημα Gulen ήρθε σε συμμαχία με το ΡΚΚ, το οποίο η Άγκυρα θεωρεί ως τρομοκρατική ομάδα, μαζί και την συριακή θυγατρική της, τις PYD. Μαζί με άλλες αριστερές ομάδες, αυτή η συμμαχία υποτίθεται ότι σχεδίαζε μια σειρά προσπαθειών πραξικοπήματος ενάντια στο κράτος, που ξεκίνησαν με τις διαμαρτυρίες του Gezi Park στα μέσα του 2013. Η τελευταία ήταν υπό την ηγεσία Τούρκων φιλελευθέρων και, ως εκ τούτου, η τουρκική κάθαρση στόχευε επίσης τις αριστερές και φιλοκουρδικές φωνές. Στην πραγματικότητα, το 31% όλων όσων συνελήφθησαν σε κυβερνητικές επιχειρήσεις υπό την κατάσταση έκτακτης ανάγκης η οποία τέθηκε σε ισχύ από τον Οκτώβριο του 2016, συνδέονταν με κουρδικές ή αριστερές ομάδες, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που συνέταξε η τουρκική ομάδα παρακολούθησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, iHop. Σχεδόν 400 ακαδημαϊκοί οι οποίοι υπέγραψαν μια αναφορά πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος, με την οποία έκαναν έκκληση για ειρήνευση μεταξύ του κράτους και του ΡΚΚ τον Ιανουάριο του 2016, έχουν επίσης απολυθεί και ορισμένοι έχουν εγκαταλείψει την Τουρκία ή παρέμειναν στο εξωτερικό. Άλλοι που έχουν καταδικαστεί ή κατηγορηθεί ενώ βρίσκονταν στο εξωτερικό, τώρα φοβούνται να ταξιδεύουν εξαιτίας της απειλής σύλληψης λόγω των σημάτων της Ιντερπόλ.

ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ

Αυτό που είναι τόσο ανησυχητικό για την τουρκική παγκόσμια κάθαρση είναι ότι η διακρατική καταστολή [16] όλο και περισσότερο υφαίνεται στον ιστό της διεθνούς τάξης. Τα κινήματα της κοινωνίας των πολιτών και οι μη κρατικοί φορείς δεν ήταν οι μόνοι που κέρδισαν από την παγκοσμιοποίηση των οικονομικών, των ταξιδιών και των στιγμιαίων επικοινωνιών. Το ίδιο έκαναν και τα έθνη-κράτη. Η παγκοσμιοποιημένη εποχή μας παρέχει στα έθνη-κράτη νέες και φθηνότερες ευκαιρίες να καταδιώκουν εξορισμένους, αντιφρονούντες και συνηθισμένους πολίτες όπου και να βρίσκονται, μέσω της παρακολούθησης και της επιτήρησης, των διεθνών μηχανισμών επιβολής του νόμου όπως η Interpol, και μέσω της συνεργασίας μεταξύ υπηρεσιών ασφαλείας [17]. Οι ικανότητες της Τουρκίας σε αυτό το κομμάτι μπορεί να μην ταιριάζουν με εκείνες της Κίνας, της Ρωσίας ή των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά όπως δείχνει η παγκόσμια κάθαρση, μπορούν να έχουν αποτελέσματα όταν εφαρμοστούν συνολικά.

Η παγκόσμια κάθαρση έχει σημασία για την κατανόηση του πού κατευθύνεται η Τουρκία στην εξωτερική πολιτική και στην εσωτερική πορεία της. Η πολυ-επαινεμένη ήπια ισχύς της Τουρκίας κατά την περίοδο 2002-2013 εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι το κίνημα Gulen χρησίμευσε ως κυβερνητικός πληρεξούσιος στον εκπαιδευτικό και πολιτιστικό τομέα, και στον τομέα των μέσων ενημέρωσης. Υπάρχουν κάποιες ομοιότητες μεταξύ της πιο κρατικά προσανατολισμένης προσέγγισης μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, και αυτού που οι επιστήμονες Christopher Walker και Jessica Ludwig χαρακτήρισαν ως «οξεία ισχύς» (sharp power) [18]. Αλλά η επίτευξη πραγματικής «οξείας ισχύος» -και όχι απλώς καταστολής- θα απαιτήσει ένα πιο εξελιγμένο και λιγότερο εσωστρεφές πλαίσιο από αυτό που χρησιμοποιεί σήμερα η Τουρκία.

Με όρους εσωτερικής τουρκικής πολιτικής, ο αντίκτυπος της παγκόσμιας κάθαρσης στην πολιτική οργάνωση των τουρκικών κοινοτήτων των εξόριστων ίσως να καθορίσει την σταθερότητα του προσωποποιημένου αυταρχικού συστήματος που δημιουργεί ο Ερντογάν, σε αυτό που ο ίδιος και το ΑΚΡ αποκαλούν «νέα Τουρκία» [19]. Δεδομένου του μεγέθους της τουρκικής διασποράς και της κακοποιημένης κατάστασης των δημοκρατικών θεσμών στο εσωτερικό της χώρας, η ικανότητα της Τουρκίας να περιορίζει την άσκηση λόγου και των οργανωτικών δικαιωμάτων του πληθυσμού εκτός των συνόρων της θα μπορούσε να καθορίσει το εάν θα προκύψουν βιώσιμες δημοκρατικές εναλλακτικές έναντι της αυταρχικής διακυβέρνησης.

Τέλος, η παγκόσμια κάθαρση διαβρώνει περαιτέρω τις ελπίδες ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η επέκταση της φιλελεύθερης τάξης θα οδηγήσει σε δημοκρατική εδραίωση. Αντί να περιορίζονται τα αυταρχικά κράτη με ένα δίκτυο υποχρεώσεων και δεσμεύσεων που τελικά θα τα «κοινωνικοποιήσει» σε μια βασισμένη σε κανόνες δημοκρατία, τα αυταρχικά κράτη χρησιμοποιούν το διεθνές σύστημα για να επιτύχουν μια δική τους κοινωνικοποίηση, μετατρέποντας την διεθνή τάξη σε ένα σύστημα εθνών-κρατών που δεσμεύονται αμοιβαία να αστυνομεύουν τους πολίτες των άλλων στο εξωτερικό, επιβάλλοντας παράλληλα εγχώριους περιορισμούς στα δικαιώματα και τις ελευθερίες πέραν των συνόρων τους. Η παγκόσμια κάθαρση αποτελεί απειλή όχι μόνο για την τουρκική διασπορά αλλά για το κράτος δικαίου παντού.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2018-01-29/remarkable-sca…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2016-10-17/erdogan-s-journey
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2016-08-02/roots-gulenist…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2017-07-07/how-erdoganism…
[4] https://english.alarabiya.net/en/News/middle-east/2017/11/27/Gulen-Money…
[5] https://www.opendemocracy.net/od-russia/lamiya-adilgizi/turkeys-fight-ag…
[6] https://turkeypurge.com/radiology-professor-extradited-from-bahrain-gets…
[7] https://www.theguardian.com/world/2017/may/05/turkish-headmaster-accused…
[8] https://www.hrw.org/news/2017/10/18/pakistans-deportation-turkish-family…
[9] http://www.balkaninsight.com/en/article/bulgarians-outraged-at-deportati…
[10] https://turkeypurge.com/report-qatar-deports-45-turkish-nationals-over-g…
[11] https://turkeypurge.com/pakistan-expels-scores-of-turkish-teachers-in-er…
[12] http://www.dw.com/en/german-turkish-writer-dogan-akhanli-returning-home-…
[13] http://www.dw.com/en/report-turkeys-mit-agency-menacing-german-turks/a-1…
[14] http://www.spiegel.de/international/europe/suspicions-grow-of-turkish-in…
[15] http://www.hurriyetdailynews.com/why-not-kill-fugitive-gulenist-suspects…
[16] https://academic.oup.com/socpro/article/63/4/480/2402855
[17] https://yalebooks.yale.edu/book/9780300208443/dictators-without-borders
[18] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2017-11-16/meaning-sharp-p…
[19] http://thenewturkey.org/

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Μαζί με την Μακεδονία θα «πουληθεί» για ακόμη μια φορά και η Βόρειος Ήπειρος – Διαβάστε το πακέτο συμφωνίας Ελλάδος- Αλβανίας

Από
anixneuseis
-
0

 

Η Ελληνική Κυβέρνηση θα αποποιηθεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας και συνάμα την Βόρειο Ήπειρο και ότι στοιχεία έχουν απομείνει εν δυνάμει μέχρι σήμερα.

Η Ελλάδα και η Αλβανία έχουν αποφασίσει να επιλύσουν μια και καλή τις διαφορές τους. Όμως η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να ενημερώσει ακριβώς την συμφωνία κυρίως στο θέμα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας. Μπορεί επίσημα να μην έχει ανακοινωθεί ακόμα το πακέτο συμφωνίας από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, στην Αλβανία ο Bushati σε τηλεοπτικές εκπομπές έχει ήδη αναφέρει τι περιλαμβάνει η συμφωνία.

Ανάμεσα σε αυτό ήταν και η υπογραφή της μη αναγνώρισης του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας το οποίο θα μπορούσε να τεθεί σε ισχύ οποιαδήποτε στιγμή και να δημιουργηθεί ξανά η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Από ότι φαίνεται μαζί με την Μακεδονία θα «πουληθεί» και η Βόρειος Ήπειρος.

Διαβάστε παρακάτω τι περιέχει η συμφωνία συμφωνία με τις δηλώσεις Bushati:

1.Εμπόλεμη Κατάσταση μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Η εμπόλεμη κατάσταση είναι σε ισχύ από το 1940, που τότε τα ιταλικά στρατεύματα επιτέθηκαν μέσω της Αλβανίας στην Ελλάδα. Απ’ ό, τι φαίνεται η Ελλάδα θα καταργήσει την Εμπόλεμη Κατάσταση.

2.Οριοθέτηση θαλάσσιων συνόρων. Απ’ ό, τι φαίνεται η Ελλάδα θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ από τα 6 ν.μ που είναι τώρα. Είναι κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα μέχρι 12.νμ Αυτό θα ανοίξει το δρόμο και για οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δυο χωρών. Ο υπουργός εξωτερικών της Αλβανίας τόνισε επανειλημμένα, ότι έχει συμφωνηθεί η συζήτηση του θέματος αλλά το τεχνικό κομμάτι θα το αναλάβουν οι εμπειρογνώμονες. Ο Bushati τόνισε ότι η νέα συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα θα διαφέρει από την συμφωνία του 2008 και ότι η Αλβανία δεν χάνει ούτε ένα εκατοστό θαλάσσιου χώρου από αυτήν την συμφωνία.

3.Αναγνώριση χερσαίων συνόρων. Λίγο είναι γνωστό ότι οι δύο χώρες έχουν και χερσαίες διαφορές. Η μια χώρα επικαλείται το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, ενώ η άλλη το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας. Σύμφωνα με τον Bushati, οι δυο πλευρές έχουν έρθει σε συμφωνία να αναγνωριστεί το Σύμφωνο της Φλωρεντίας, η οποία ουσιαστικά περιγράφει τα σημερινά χερσαία σύνορα μεταξύ των δυο χωρών.

4.Σχολικά βιβλία. Θα γίνει αναθεώρηση των σχολικών βιβλίων και στις δυο χώρες, όπου δεν θα γίνει αναφορά σε διεκδικήσεις και εθνικισμό. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο υπουργός, τα νέα σχολικά κείμενα θα είναι σύμφωνα με του ευρωπαϊκούς κανονισμούς.

5.Στρατιωτικά νεκροταφεία Ελλήνων πεσόντων κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα δημιουργηθούν δυο στρατιωτικά νεκροταφεία. Η αναζήτηση των ελλήνων στρατιωτών έχει ξεκινήσει, και η εκταφή τους γίνεται από επιτροπή.

6.Επισημείωση της Χάγης (Σφραγίδα APOSTILLE). (Vula Apostile) Η Ελλάδα συμφώνησε να αναγνωρίσει την Σφραγίδα APOSTILLE της Αλβανίας. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ που δεν την αναγνωρίζει. Όταν αυτό γίνει οι Αλβανοί Μετανάστες θα απαλλαχθούν από ένα γραφειοκρατικό και οικονομικό βάρος . Ο τζίρος των μεταφράσεων και των σφραγίδων υπολογίζεται στα 5 εκ. ευρώ ετησίως.

7.Αναγνώριση των αλβανικών διπλωμάτων οδήγησης.

8.Δικαιώματα στην Ελληνική μειονότητα στην Αλβανία. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Αλβανίας φαίνεται να πρότεινε να γίνει απευθείας προμήθεια με σχολικά βιβλία από την Αθήνα στα χωριά της Ελληνικής μειονότητας.

9.Περιουσία Αλβανών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον υπουργό υπάρχουν περίπου 1800 περιπτώσεις πολιτών που θα κερδίσουν από την άρση του εμπόλεμου και θα μπορούν να διεκδικήσουν τις περιουσίες τους στην Ελλάδα. Ο υπουργός ξεκαθάρισε και τόνισε ότι δεν πρόκειται για “τις περιουσίες των τσάμιδων” που έχουν απαλλοτριωθεί με απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων το 1945-1946 αλλά περιουσίες που έχουν απαλλοτριωθεί το 1940. Έμμεσα δηλαδή επιβεβαίωσε τις δηλώσεις του έλληνα ομολόγου τους ότι θέμα τσάμικου δεν θα τεθεί.

10.Ευρωπαϊκή Προοπτική της Αλβανίας. Έμμεσα ο υπουργός παραδέχτηκε ότι έχει συζητηθεί το θέμα και ότι η Ελλάδα στηρίζει την Ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας

Η υπογραφή των συμφωνιών θα γίνει σταδιακά και μια μια. Για κάθε επιμέρους θέμα θα δημιουργηθούν επιτροπές εμπειρογνωμόνων και από τις δυο πλευρές και εφόσον ολοκληρώσουν το έργο ,θα γίνει και η υπογραφή της ανάλογης συμφωνίας.

Πριν όμως υπογραφούν όλα αυτά ο Κοτζιάς οφείλει να ενημερώσει τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου ή να διαψεύσει τον Αλβανό ομόλογο του σε καποια απο τα θεματα που εχει φερει στο φως της δημοσιοτητας.

Himara.gr

1...2,8632,8642,865...3,032Σελίδα 2,864 από 3,032