Αρχική Blog Σελίδα 2863

Η στιγμή του μεγάλου καυγά μεταξύ του Τραμπ και του Ερντογάν: Η ώρα του ξεκαθαρίσματος…

1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Protestors clash with police during the protest against the official visit of the Turkish President Recep Tayyip Erdogan in Rome, Italy, 05 January 2018. Erdogan is on a visit to Italy and the Vatican. EPA, Massimo Percossi FEBRUARY 6, 2018

Όταν στις 25 του περασμένου Ιανουαρίου o Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ δέχθηκε να συνομιλήσει τηλεφωνικά με τον Τούρκο ομόλογό του, Ταγίπ Ερντογάν, δεν περίμενε ότι θα συνειδητοποιούσε πως η σύγκρουση των τουρκικών δυνάμεων που εισέβαλαν στη Συρία, με τους Αμερικανούς κομάντος που έχουν στρατοπεδεύσει στη χώρα του Άσαντ, θα μπορούσε σε μερικές μέρες να είναι ένα γεγονός.

Οι αφηγήσεις για αυτή καθ’ αυτήν τη συνομιλία ποικίλουν αλλά όλες σχεδόν συμφωνούν σε ένα σημείο, που αποτέλεσε και την αιτία του καυγά. Σε κάποια στιγμή της κουβέντας, ο κ. Ερντογάν φέρεται να είπε ότι ο τουρκικός στρατός δεν θα σταματήσει στην επαρχία Αφρίν αλλά θα συνεχίσει και θα επιτεθεί σε δύο άλλες περιοχές, οι οποίες -όπως ανέφερε- βρίσκονται υπό την κατοχή των ανταρτών του YPG, τους οποίους χαρακτήρισε «τρομοκράτες» που έχουν σχέση με τους μαχητές του PKK.

Είναι το γνωστό παραμύθι των Τούρκων: Μίλησε για την Manbij και την Rojava. Αυτό, βεβαίως, που απέφυγε να αναφέρει είναι ότι στις δύο αυτές περιοχές έχουν στρατοπεδεύσει οι Αμερικανοί κομάντος, οι οποίοι εκπαιδεύουν τους Κούρδους της Συρίας, τους Άραβες μαχητές και τους λοιπούς αντάρτες που συμμετέχουν στις επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

Σύμφωνα πάντα με τις αφηγήσεις στο σημείο αυτό, η συζήτηση έγινε σε εχθρικό κλίμα. Ο κ. Τραμπ φέρεται να απάντησε ότι στις περιοχές αυτές βρίσκονται Αμερικανοί και ο κ. Ερντογάν φέρεται να ανταπάντησε ότι πρέπει να αποσυρθούν.

Η τηλεφωνική επικοινωνία ολοκληρώθηκε αμέσως μετά και όσοι συμμετείχαν από την αμερικανική πλευρά έμειναν «αποσβολωμένοι» και έντονα προβληματισμένοι από τη συμπεριφορά του Ταγίπ Ερντογάν. Όμως, αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. Σχεδόν «πολεμική», σε σημείο που αναρωτιέται κανείς εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία έπαψαν να είναι σύμμαχες χώρες στο ΝΑΤΟ και στρατηγικοί εταίροι.

Το εύλογο ερώτημα είναι εάν η Ουάσιγκτον και η Άγκυρα «θα τα σπάσουν» ή εάν επιχειρήσουν για ύστατη φορά να διασώσουν τις σχέσεις τους, οι οποίες είναι τραυματισμένες και μπορεί να μην επιδέχονται «επιδιόρθωσης».

Γεγονός είναι ότι εξέλειπε η υπομονή του Λευκού Οίκου και ακόμα και οι στρατιωτικοί σύμμαχοι της Τουρκίας στο Πεντάγωνο έχουν στραφεί εναντίον της.

Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών δεν είναι ένα «μαγαζάκι» γραφειοκρατών, όπως πιστεύει ο Ταγίπ Ερντογάν. Το Πεντάγωνο στηρίζεται στις γνώμες σοβαρών αξιωματικών, οι οποίοι έχουν γνώμονα μόνο το στρατηγικό συμφέρον της Αμερικής. Και επειδή είναι σοβαροί είναι υποχρεωμένοι, για να προστατεύσουν την Πατρίδα τους, να εκπονούν σχέδια και να αναζητούν εναλλακτικές επιλογές.

Σίγουρα, πρώτη τους επιλογή είναι το Ισραήλ, όπου οι δυνάμεις του είναι πιστές στη συμμαχία με την Αμερική. Απ’ εκεί και πέρα το χάος, θα έλεγε κανείς. Οι αμερικανικές δυνάμεις, εκτός της Ελλάδας και της Κύπρου, αντιμετωπίζονται εχθρικά. Ακόμα και στην Αίγυπτο, η οποία στέκει στα πόδια της χάριν στην αμερικανική στρατιωτική και οικονομική βοήθεια.

Μπορούν η Ελλάδα και η Κύπρος να αντικαταστήσουν την Τουρκία. Χωρίς αμφιβολία η απάντηση είναι θετική. Απλά απαιτείται τόλμη, απαιτούνται και γενναίοι πολιτικοί. Χωρίς να ξεχνάμε ότι η Αμερική συμμετείχε με διάφορους τρόπους στα πραξικοπήματα της 21ης Απριλίου 1967 στην Ελλάδα και της 15ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο, πρέπει να θυμόμαστε ότι παραμένει και σήμερα σύμμαχος των δύο χωρών. Και με την Ελλάδα και με την Κύπρο η σχέση είναι στρατηγική. Και επειδή οι Αμερικανοί έχουν ανάγκη, εκμεταλλεύεσαι την ευκαιρία και την χρησιμοποιείς προς όφελος της χώρας σου.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι επικίνδυνος μόνο για το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα. Είναι εχθρός και της Αμερικής. Συμμάχησε με όλους τους εχθρούς των ΗΠΑ, ακόμα και με τους μεγαλύτερους, τη Ρωσία και το Ιράν. Και οι δύο χώρες είναι ανάθεμα για τους Αμερικανούς. Εάν ρωτούσε κάποιος τη γνώμη μου, για το τι μέλλει γενέσθαι, η απάντηση θα ήταν εύκολη. Υπό την έννοια ότι η Αμερική έχει αργήσει ήδη να καταγγείλει τον πρόεδρο της Τουρκίας ως εχθρό των αμερικανικών συμφερόντων. Κάθε μέρα που αργούν, η κατάσταση επιβαρύνεται εις βάρος της Αμερικής. Δεν πρέπει να περιμένουν το όποιο κτύπημα. Πρέπει να αντιδράσουν πριν προλάβει ο Ταγίπ Ερντογάν. Το εναλλακτικό σχέδιο, που θα καλύπτει τα συμφέροντα της Αμερικής στη γειτονιά μας, είναι έτοιμο και βρίσκεται στο γραφείο του Αμερικανού Προέδρου. Όσο αργούν να καταγγείλουν την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, τόσο μεγαλύτερες είναι οι απώλειές τους. Η προδοσία των Κούρδων ήταν ένα τραγικό λάθος. Όπως μεγάλο λάθος είναι και η διστακτικότητα που δείχνουν για να εμπιστευθούν την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Πηγή: Η στιγμή του μεγάλου καυγά μεταξύ του Τραμπ και του Ερντογάν: Η ώρα του ξεκαθαρίσματος… http://mignatiou.com/2018/02/i-stigmi-tou-megalou-kavga-metaxi-tou-trab-ke-tou-erntogan-i-ora-tou-xekatharismatos/

Why We Should Fear the ‘Washington Establishment’ Figures Who are Pulling the Strings in the Trump Administration

0

 

Photo by Daniel Huizinga | CC BY 2.0

People sitting in cafes in Baghdad under the rule of Saddam Hussein used to be nervous of accidentally spilling their cup of coffee over the front page of the newspaper spread out in front of them. They had a good reason for their anxiety because Iraqi newspapers at that time always carried a picture of Saddam on their front page. Defacing his features might be interpreted as an indication of disrespect or even of a critical or treasonous attitude towards the great leader.

Saddam Hussein invariably got star billing in the Iraqi press, but he would be impressed at the astonishing way in which it has become the norm in the US media for the words and doings of President Trump to monopolise the top of the news. Day after day, the three or four lead stories in The New York Times and CNN relate directly or indirectly to Trump. And, unlike Saddam, this blanket coverage is voluntary on the part of the news outlets and overwhelmingly critical.

Trump’s outrageous insults and lies have succeeded in keeping the spotlight firmly on him ever since he declared his candidacy for the presidency in 2015. Whatever else he may be, he is seldom boring, unlike so many of his defeated rivals and opponents who believed that his obvious failings must inevitably sink him.

One day they may be proved right, but that day is a long time coming; the open loathing for Trump on the part of much of the American media is curiously ineffectual because it is repetitious and no great disaster has so far hit America one year into his presidency. Commentators note that, for all his bellicose rhetoric, he has yet to start any wars – unlike all his Republican predecessors going back to President Ford.

The constant demonisation of Trump carries another danger that is under-appreciated and may produce a real-world disaster. The US media blames everything on him and respectfully portrays the bevy of generals who populate the upper ranks of his administration – Chief of Staff John Kelly, Secretary of Defence Jim Mattis and National Security Adviser HR McMaster – as the only adults in the room. Yet it may turn out that they and other business and political figures, such as Secretary of State Rex Tillerson and the CIA chief Mike Pompeo, are more likely to bring about a war than Trump himself.

Just how poor is the judgement of the very people who are meant to be a restraining force on Trump was shown last month when Tillerson made a classic blunder that may have negative results for the US for years to come. On 17 January, he announced the US military forces would stay in Kurdish controlled north-east Syria after the defeat of Isis in order to weaken Iran and President Bashar al-Assad. Just three days later on 20 January, Turkey, predictably enraged at what it saw as a US territorial guarantee of a de facto Kurdish state, sent its forces across the Syrian border to invade the Kurdish enclave of Afrin.

Tillerson had unwittingly initiated a new phase in the Syrian conflict in which the US is self-isolated and Turkey, Russia, Iran and Assad had been brought closer together. The Kurds in Afrin, one of the few places in Syria not devastated by war, have to hide in caves as the direct result of the new US initiative.

Trump’s isolationism may be less risky than the neo-interventionism of his senior advisers. Reports from Washington suggest that the decision to get more fully engaged in the Syrian civil war was contrary to what Trump himself wanted. By this account, he would have preferred to use his State of the Union address to announce that the US mission in Syria had ended in triumph with the defeat of Isis and that he was withdrawing US ground forces. Instead, the decision went the other way as McMaster and Mattis supported by Tillerson successfully argued for keeping US ground forces in Syria and Iraq.

These senior officials were only advocating the consensus opinion of the US foreign policy establishment, as was swiftly illustrated by media commentators. Even as Turkish tanks were rolling into Syria, an editorial in The Washington Post was applauding Tillerson for having “bluntly recognised a truth that both President Trump and President Barack Obama attempted to dodge” – which is that the US needs a political and military presence in Syria.

What Trump and Obama were really dodging was repeating the post 9/11 US mistake in pursuing open-ended military ventures against multiple enemies in fragmented countries like Afghanistan and Iraq where it could not win. In the case of Obama, this sense of caution and ability to see what might go wrong was carefully calculated; in the case of Trump, the caution is instinctive and not always operative, but the end result was often the same.

Despite all Trump’s condemnation of Obama’s supposed weakness, his strategy in Afghanistan, Iraq and Syria did not differ much from his predecessor – that is until his chief security officials switched to an interventionist policy in Syria last month.

Traditional policy of relying on force to overcome all obstacles or what Obama nicknamed “The Washington Playbook” looks as if it is back in business. He privately condemned the US foreign policy establishment for being wedded to dubious allies like Saudi Arabia and Pakistan in pursuit of over-ambitious objectives

American strength in the world was ebbing before Trump, though the divisive and mercurial nature of his presidency is speeding up the decline. In every continent a power vacuum has opened up which is being filled by many eager candidates. They generally have the same ingredients of populism, demagoguery, authoritarianism and nationalism, though the quantities of each may differ, and they are certainly making the world a more dangerous place because they do not know the limits of their own power.

From Manila to Warsaw, there has been the rise of the mini-Trumps who tend to know the politics of their own country well, but be dangerously ignorant of that of other countries. It is in the nature of arbitrary rulers, who have suppressed domestic criticism, such as Crown Prince Mohammed bin Salman in Saudi Arabia, that they pursue exaggerated ambitions moving over ice that is always thinner than they imagine.

US power in the world is declining, having reached its peak between the fall of the Soviet Union in 1991 and the start of the Iraq war in 2003. Two dangers are emerging: one is the feckless nature of Trump administration which acts as a sort of out-of-control wrecking ball, though the damage done is limited by Trump’s low attention span and divisions in Washington.

A second danger is the US foreign policy establishment. which has learned nothing new from past failures, which would like to restore US power to what it once was and is does not understand that this can no longer be done. This is “the Washington Playbook”, which Obama came to deride and ignore and is just as dangerous as anything Trump may do.

More articles by:

Patrick Cockburn is the author of  The Rise of Islamic State: ISIS and the New Sunni Revolution.

Bloomberg: Κλείνει το παράθυρο ευκαιρίας για λύση στο Σκοπιανό – Η σκιά του Πούτιν

0
ΑΝΑΛΥΣΗ

Tο παράθυρο ευκαιρίας για την επίλυση του Σκοπιανού κλείνει, γράφει αρθρογράφος του Bloomberg.

O Leonid Bershidsky επισημαίνει ότι η αναρρήχηση στην εξουσία της ΠΓΔΜ μιας φιλοδυτικής κυβέρνησης και οι φόβοι σε ΝΑΤΟ και ΕΕ για ανάμειξη της Ρωσίας στα Βαλκάνια μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για μια διευθέτηση του ζητήματος του ονόματος της γειτονικής χώρας. Υπογραμμίζει, ωστόσο, ότι λόγω των αντιδράσεων μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης στις δύο χώρες η λύση δείχνει να απομακρύνεται.

Στο άρθρο του σημειώνει:

«Η ενισχυμένη αντίληψη μιας ρωσικής απειλής για τη Δύση θα μπορούσε να έχει τουλάχιστον μια θετική συνέπεια: την ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ. Αλλά το μαζικό συλλαλητήριο της Κυριακής στην Αθήνα με τουλάχιστον 140.000 ανθρώπους να διαδηλώνουν κατά της βούλησης, όπως φαίνεται, της ελληνικής κυβέρνησης για συμβιβασμό στο όνομα της «Μακεδονίας», δείχνουν ότι το ανοικτό εδώ και 26 χρόνια ζήτημα δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.

Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991, η ΠΓΔΜ δεν έχει επίσημο όνομα, επειδή η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η βόρεια επαρχία της είναι η γνήσια Μακεδονία, το λίκνο της ελληνικής αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έλληνες και Βούλγαροι ιστορικοί έχουν από καιρό υποστηρίξει ότι ο πληθυσμός της ΠΓΔΜ – τα εδάφη της οποίας ήταν κατά καιρούς υπό βουλγαρικό έλεγχο- είναι ουσιαστικά Βούλγαροι με λίγα δικαιώματα στην αρχαία ελληνική κληρονομιά κι ότι ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, που επινόησαν το κυριλλικό αλφάβητο και είναι μέρος του Πανθέου των εθνικών ηρώων της Μακεδονίας είχαν Έλληνα πατέρα και Βουλγάρα μητέρα.

Στην ΠΓΔΜ, ωστόσο, η κυρίαρχη άποψη, που προωθήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξης της Γιουγκοσλαβίας του Γιόζιπ Τίτο και από κατοπινές εθνικιστικές κυβερνήσεις- είναι ότι η χώρα έχει διακριτή εθνική ταυτότητα και πλήρη δικαιώματα στο όνομα «Μακεδονία». Το αεροδρόμιο στην πρωτεύουσα Σκόπια φέρει το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ένα μεγαλόπρεπο άγαλμα στην κεντρική πλατεία της πόλης είναι γνωστό ότι τον αναπαριστά, αν και δεν υπάρχει ταμπέλα. Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος τιμώνται ως γηγενείς. Αυτές οι διεκδικήσεις έχουν αποτελέσει ουσιαστικό μέρος των κυβερνητικών προσπαθειών για το όνομα του έθνους, που αποσκοπούν στο να βάλουν την ΠΓΔΜ στο χάρτη ως τουριστικό προορισμό.

Η Βόρεια Ελλάδα, με μια τουριστική βιομηχανία που οικοδομήθηκε γύρω από τον Μέγα Αλέξανδρο, φέρει βαρέως τον ανταγωνισμό και πολιτικοί στην Αθήνα φοβούνται εδώ και καιρό ότι οι πολιτιστικές διεκδικήσεις θα οδηγήσουν σε εδαφικές. Ελλάδα και ΠΓΔΜ έχουν βάλει στα σύνορά τους ταμπέλες που γράφουν «Καλώς ήλθατε στη Μακεδονία». Η Ελλάδα έχει βάλει βέτο στις προσπάθειες της ΠΓΔΜ να μπει στην ΕΕ (από το 2005 είναι υποψήφιο μέλος) και στο ΝΑΤΟ απαιτώντας να αποσύρει πρώτα τις διεκδικήσεις της για το όνομα της Μακεδονίας.

Στην πΓΔΜ, η σημαντική πλειοψηφία θέλει να ενταχθεί η χώρα τους σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, αλλά ο αριθμός τους συρρικνώνεται δραματικά αν απαιτηθεί αλλαγή του ονόματος για την ένταξη.

Ο Αμερικανός διπλωμάτης Μάθιου Νίμιτς, που προσπαθεί από το 1994 να μεσολαβήσει για τον τερματισμό της διαμάχης, αρχικά εκ μέρους της Αμερικανικής κυβέρνησης και μετά ως ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών για το ζήτημα, έχει υποστηρίξει ότι η επίλυση είναι θέμα συγχρονισμού. Και χάρις στις πρόσφατες ενέργειες του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, άνοιξε ένα παράθυρο ευκαιρίας.

Από το 2014 που η Ρωσία προσήρτησε την Κριμαία από την Ουκρανία, υπάρχουν φόβοι ανάμειξης του Κρεμλίνου στα Βαλκάνια, παραδοσιακή σφαίρα ρωσικής επιρροής λόγω των ιστορικών δεσμών με τη Σερβία. Το φιλορωσικό αίσθημα παραμένει σήμερα υψηλό στη Σερβία και η νυν κυβέρνησή της προσπαθεί να το συμφιλιώσει με μια επιθυμία για ένταξη στην ΕΕ, όπως προσπάθησε να κάνει ανεπιτυχώς η τότε ουκρανική κυβέρνηση πριν το 2014. Εισαγγελείς στο Μαυροβούνιο κατηγόρησαν το Κρεμλίνο ότι κρύβεται πίσω από μια απόπειρα πραξικοπήματος τον Οκτώβριο του 2016, ώστε να εμποδίσει τη χώρα να μπει στο ΝΑΤΟ (πράγμα που έκανε πέρυσι). Κι η ρωσική παρουσία είναι από καιρό αισθητή στην ΠΓΔΜ. Σύμφωνα με φακέλους των μυστικών υπηρεσιών της χώρας που διέρρευσαν πρόσφατα, το Κρεμλίνο προσπαθεί να διασπείρει προπαγάνδα και να προκαλέσει διχόνοια για να ωθήσει τη χώρα μακριά από το μονοπάτι που οδηγεί στη Δύση.

Αυτό άσκησε πίεση στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ να επιλύσουν το συντομότερο δυνατό το ζήτημα του ονόματος. Δεδομένης της θέσης της Ελλάδας ως κηδεμονευόμενης από την ΕΕ, ίσως να ανέμεναν ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα ήταν πρόθυμος να αποδεχθεί τελικά έναν συμβιβασμό. Την ίδια ώρα η πΓΔΜ έχει από πέρυσι μια φιλοδυτική κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ έχει υποσχεθεί ότι θα προωθήσει τις συνομιλίες για την ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και κάπως να τα βρει με την Ελλάδα.

Ο συμβιβασμός που συζητείται έχει προταθεί ανεπιτυχώς παλαιότερα: Να δεχθεί η ΠΓΔΜ έναν επιθετικό προσδιορισμό πριν το όνομα Μακεδονία, όπως «Άνω Μακεδονία», «Βόρεια Μακεδονία» ή «Νέα Μακεδονία». Αυτή τη φορά, ίσως, έχει μια πιθανότητα. Η ανάγκη του ΝΑΤΟ για επέκταση ώστε να αντιμετωπίσει τον Πούτιν δίνει ώθηση στην επέκταση της ΕΕ στα Βαλκάνια – κάτι που δεν θα ήταν προτεραιότητα σε άλλη περίπτωση.

Αυτό το παράθυρο ευκαιρίας, ωστόσο, έχει ένα ελάττωμα. Μολονότι η ελληνική κοινή γνώμη επέτρεψε παλαιότερα στον Τσίπρα να υποκύψει σε εξωτερικές πιέσεις, το να επιτρέψουν στη γειτονική χώρα να χρησιμοποιήσει το όνομα «Μακεδονία» υπό οποιοδήποτε πλαίσιο μπορεί να αποτελεί κόκκινη γραμμή. Σε τελική ανάλυση μια οικονομική πολιτική που υπαγορεύεται από τους πιστωτές είναι προσωρινή. Η Ελλάδα ίσως ανακτήσει φέτος πλήρη πρόσβαση στις διεθνείς χρηματαγορές μετά την περυσινή πώληση ομολόγων. Αλλά πολλοί Έλληνες, που ήδη νιώθουν ταπεινωμένοι από την πρόσφατη υποβάθμιση της εθνικής κυριαρχίας, εμφανίζονται ιδιαίτερα απρόθυμοι να επιτρέψουν μια μόνιμη παραχώρηση στην ΠΓΔΜ.

Η Νέα Δημοκρατία, το φιλελεύθερο κόμμα που προηγείται τώρα στις δημοσκοπήσεις, δεν είναι αντίθετη σ’ έναν συμβιβασμό με «επιθετικό προσδιορισμό», αλλά δεν πρόκειται να τον υπερψηφίσει μαζί με την κυβέρνηση Τσίπρα κι είναι πιθανόν ούτε το εθνικιστικό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, που μετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό, να το κάνει. Η ισχυρή ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία – που έχει ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσική- υποστήριξε τις διαδηλώσεις. Υπάρχει ακόμη και το ενδεχόμενο κυβερνητικής κρίσης και πρόωρων εκλογών.

Υπό τέτοιες συνθήκες η αποδοχή ενός συμβιβασμού με τον Τσίπρα ίσως κρύβει παγίδες και για τον Ζάεφ. Τι θα γίνει αν η επόμενη ελληνική κυβέρνηση τον αντιστρέψει; Αν κλείσει το παράθυρο για μια συμφωνία κι ο Πούτιν κερδίσει μια αιφνιδιαστική παράταση στα Βαλκάνια, η ιστορία -αρχαία και σύγχρονη- θα καταφέρει άλλο ένα πλήγμα στο μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό εγχείρημα».

Πηγή: Bloomberg: Κλείνει το παράθυρο ευκαιρίας για λύση στο Σκοπιανό – Η σκιά του Πούτιν | iefimerida.gr

Open Letter to the People of Greece: You Are Being Slaughtered Before the World’s Eyes

0

By Peter Koenig Global Research, February 06, 2018

This article was originally published by GR in March 2017.

Dearest and Esteemed People of Greece,

You are being slaughtered right in front of the world’s eyes and nobody says beep. Least the Greek elite. Your Government. A few, but a few too many, allow the slaughter because it doesn’t concern them. They are blinded by the false glamour of the euro and of belonging to the ‘elite class’ of the noble Europeans (sic!).

They apparently live well enough, including the caviar socialists of Syriza. They let their country bleed to death literally, morally, socially and psychologically. Medical care is no longer available or privatized and unaffordable. Pensions were reduced five times. They were never more than a survival kit. By now they have been slashed in some cases by over 50%. Hordes of people live on food handouts. Most social services, including to a large extent education have been sold out, privatized. Gone with a flicker. Gone, by order of Germany – and the holy troika – the criminal gang of three, IMF, European Central Bank (EIB) and the European Commission (EU); the latter a mere bunch of unelected corrupt puppets, deciding the fate of some 800 million Europeans – with YOU, the Greek people, accepting carrying the brunt end of the stick.

In September 2016, the unelected European Commission sent Greece a Brussels-drafted legislation of over 2,000 pages, in English, to be ratified by the Greek Parliament within a few days – or else. – Nobody asked: ‘What is else’?

Brussels didn’t even bother translating this unreadable legalistic heap of paper into Greek, nor did they allow the Parliament enough time to read, digest and debate the new fiscal legislation. Most parliamentarians could not read them, either because of language or due to the imposed time limit. The Parliament ratified the legislation anyway.

Under this new law, Greece is transferring all public assets (public infrastructure, airports, ports even public beaches, natural resources, etc.), unconditionally, for 99 years, to the European Stability Mechanism (ESM) which is free to sell (privatize) them at fire sales prices to whomever is interested – supposedly to pay back the Greek debt. The fund was originally estimated, certainly under-estimated – at about 50 billion euros. In the meantime, the value of the Greek assets has been further downgraded by the troika to between 5 and 15 billion euros, as compared to Greece’s debt of more than 350 billion euros. The ESM is a supranational undemocratic apparatus, accountable to no one.

With this legislation, the Greek Parliament – YOUR Parliament, Esteemed People of Greece! – has annulled itself. It is no longer allowed to pass any budget or fiscal (tax) legislation. Everything is decided in Brussels in connivance with the IMF and the ECB. The last time a similar situation happened was in 1933, when the German “Reichstag” (Parliament) transferred all of its legislative power to Chancellor Adolf Hitler.

This, Dear People of Greece – is sheer economic fascism, right in front of your eyes, the world’s eyes, but nobody wants to see it. The worst blind is the one who doesn’t want to see.

This asset seizure was confirmed when the last hope for at least some debt relief was dashed at the end of February this year. Even the IMF initially recommended and today still privately recommends debt relief. However, Germany without mercy announced the final pillage of Greece, requesting Greece to surrender gold, utilities and real estate to the ESM – largely managed by Germany. The next ‘bailout’ amount, if Greece goes to her knees and surrenders everything, might be 86 billion euros, meaning NEW DEBT. In exchange of what? More interest, a higher debt service (interest and debt amortization) — and an even bleaker outlook to ever, and I mean ever, getting out of this US-European fascism imposed process of killing of a nation.

Chancellor Angela Merkel is reported to have said, “Berlin’s stance on Greece’s bailout program remained unchanged”, after she met with IMF chief Christine Lagarde a few days ago (http://russia-insider.com/en/greece-surrender-gold-public-utilities-and-real-estate-exchange-pieces-paper-printed-brussels).

Some facts about Greece’s debt, as of 9 March 2017:

Population 10.8 million.

Debt: 352 billion euros (interest per second: 617 euros; debt per citizen: 32,580 euros).

Interest per year: 19.5 billion euros.

Total Greek bailout funds from 2010 to end 2016: in excess of 250 billion euros – none of which went to Greece for the benefit of the people, but to pay debt service to the troika and pay off mostly German and French private banks.

Debt as a percentage of GDP: 181% (GDP 195 billion euros);
2008 Debt to GDP: 109% (less than today’s US debt to GDP ratio of 109.63%).

Greece’s GDP amounts to less than 2% of EU’s GDP.

Greek GDP has collapsed by more than 25% since 2008.

Unemployment is rampant – with an average of 26% – and close to 50% for young people (18 to 35).

Greece’s debt in 2008 would have been totally manageable internally, without outside interference, or so-called ‘bailouts’ – which are really not bailouts but forced debt accumulation.

Greece’s debt was NEVER a threat to the European Union, as the FED / ECB / WS bankster propaganda made you believe. The Greek and subsequent “European Crisis” was entirely fabricated by the banksters for their benefit, at the detriment of Greece and Europe. It had nothing to do with the Greek or European debt. But nobody questioned it. Those European and international top economists and politicians who knew, didn’t dare to speak out. The voices of those who did dare to speak the truth were muffled. The people of Europe were lied to, including the Greek, as usual by the presstitute media.

Let’s put the Greek debt in perspective.

In September 2011, without warning, the Swiss National Bank (SNB) devalued the Swiss franc by about 12% against the euro to protect its economy. This was an unfair move – to say the least, since none of the euro-zone bound countries has the liberty to re-or devalue its currency, as deemed necessary by their economy, i.e. Greece. While Switzerland is not a direct member of the EU, Switzerland is nevertheless bound to the EU by more than 120 bilateral contracts, thereby de facto a EU member.

During the 3 ¼ years of locking the exchange rate into a fixed rate of at least CHF 1.20 per euro, the SNB amassed more than 500 billion francs in extra foreign currency, mostly in euro. This is about 150% of Greece’s current debt.

Switzerland, a country of 8 million people, in theory, could bail out Greece’s full debt, say, at no interest, by a 50-year loan (World Bank IDA terms) – in solidarity; and to compensate a bit for the SNB’s questionable ethics vis-à-vis EU members. Switzerland would not suffer. To the contrary, such a move would help stem the risk of a Swiss currency inflation, due to the huge amounts of Swiss francs that needed to be ‘printed’ to maintain the artificial exchange rate against the euro. Would Switzerland be prepared to engage in such a solidary rescue action? –Probably not.

People of Greece! – Wake up.

Take things in your own hands! Don’t believe you politicians, your media! Get out of this criminal organization called the European Union, and this fraudulent western monetary system that is strangling you to death. Take back your sovereignty, your own currency. Default on your debt – the west can do nothing about it. Not if you run your country with your own public banks, and your own money, gradually but surely rebuilding a destroyed economy. Debt repayment is negotiable. Cases abound around the world. Argentina is one of the more recent ones. Even Germany renegotiated its foreign debt in 1952 (see London Agreement of German External Debt).

Germany, the leader of this economic massacre of Greece, owes Greece huge WWII reparation payments. On 8 February 2015, PM Tsipras requested Germany to pay up her full reparation debt to Greece of an equivalent of 279 billion euros, in today’s terms. Germany replied in April 2015 that the reparation issue was resolved in 1990 – which, of course, it wasn’t. It cannot be excluded that much of the German pressure on Greece today is a means of deviating the world’s attention of the reparation debt Germany owes to Greece.

People of Greece, be aware of what is going on. Do NOT ACCEPT what your government, Brussels and the troika are doing to YOU and YOUR country. To the contrary, request the full reparation payment from Germany – and demand GREXIT, as a fully legitimate follow-up to YOUR July 2015 overwhelming NO vote to more austerity-imposing troika ‘rescue’ packages.

If you do, you will soon see the light at the end of the tunnel — a light that has been blacked-out for too long by Germany and the gangsters of the troika and your own government.

Threats of Expulsion from the Euro Zone

German Finance Minister, Wolfgang Schaeuble still is attempting bluffing the Greeks and impressing the rest of the world by threatening Greece with expulsion from the Euro. Any sane government would turn that threat into its own initiative and abandon this putrefied monster called European Union, along with its fake and fraudulent common currency, called euro. But that’s the problem, Greece is reigned by insanity.

So, the Greek Government responds to insanity (from the troika) with insane submissiveness, namely with meek compliance – to the detriment of millions of their already deprived and enslaved compatriots.
Among those (still) influential Greek highflyers is Former Greek Finance Minister Yanis Varoufakis; the legendary and charming, ‘radical’, Motorcycle Minister. Though he resigned in apparent protest of the Syriza compliance with the troika’s requests despite the NO vote, today he is nothing more than a conformist, who is seeking few nominal ‘reforms’ in Brussels, but by no means wants Grexit, let alone the collapse of the EU – which, by the way, is fortunately imminent. As Greek Minister of Finance, Varoufakis never even had the ‘Option Grexit’ as a Plan ‘B’

(http://www.defenddemocracy.press/greece-disaster-capitulation/).

Nobody screams, yells, revolts, takes to the streets, blocks streets, bridges, railways, for days, weeks, interrupts the still ongoing commerce of the foreign owners of what’s left of YOUR country’s public assets. Nobody. This is not to blame the Greek who have to fight for sheer survival, who have to find ways to feed their kids and families, but the j’accuse goes to the Tsipras- Syriza clan and all those Greek elitists, the media (are they all bought like in Germany by the CIA?) and parliamentarians, who just watch in awe – but stand by. No action. Watching Greece – YOUR country, People of Greece! – bleeding to death.

Be aware, this is in fact not about debt and bailouts. If they tell you that the European ‘debt crisis’ is Greece’s fault, and that a new crisis is brewing, depending on how well Greece will conform to the rules of the next bail out – it is an outrageous lie. This crisis is manufactured by the very European, their elite, the FED-led Goldman Sachse’s of this world, who run the European Central Bank through Mario Draghi, a former GS executive – who de facto runs the European economy.

Why do they want Greece under their boots? – They, the scum of Brussels and ‘swamp’ of Washington (as President Trump used to call the Washington Deep State ‘establishment’), want a submissive Greece. Because Greece is in a highly strategic geographic location, at the cross-roads of west and east. Greece is a NATO country. Maybe the second most important NATO country (after Turkey), because of its strategic position. They don’t want Greece to be run by a ‘left-wing’ government. Syriza, of course, is everything but left-wing. It is as neoliberal as they come. The masters of the universe want ‘Regime Change’ – the good old regime change that threatens all those who do not bend to the rules of the west. Right now, the Syriza government is bending backwards over to please the money masters and to let her people be miserably humiliated and ruined.

Were Greece to hold new elections and let a right-wing party and Prime Minister win, à la New Democracy or even the fascist Golden Dawn, or a coalition of the two – the debt problem would go away, almost overnight. What Washington wants, and Brussels by (puppet) extension, is a compliant Greece that will never ever question its role in NATO, never question the EU, never question its shackles to the euro, and never question the US access to the Mediterranean Sea – rich in deep off-shore minerals and hydrocarbons. The same applies, by the way, also to Italy, Spain and Portugal – also riparian states of the Mediterranean Sea. Their governments have already been changed by outside (US / EU) interference to right-wing neoliberal compliant stooges.

The Greek elite and government inaction is inexcusable. This is Stockholm syndrome at its worst. Submissive to their hangman, until death do us part. And death in the form of total destruction, total pillage, total slavery, is not far away.

Do you, People of Greece, want to continue this path to slavery by a predatory empire, that will eventually call the shots on every move you make?

Or do you want to get your sovereignty back, your own currency – and be unshackled from the dictate of Brussels – and start afresh – as the noble and wise Greek people, who brought Democracy to the world some 2500 years ago? – Surely, Greece still has visionaries and the wisdom to remake Democracy. Remember, while we cannot change our geographic location – the future is irrefutably in the EAST.

Let’s live again Greece!

Long live the People of Greece!

*

Peter Koenig is an economist and geopolitical analyst. He is also a former World Bank staff and worked extensively around the world in the fields of environment and water resources. He lectures at universities in the US, Europe and South America. He writes regularly for Global Research, ICH, RT, Sputnik, PressTV, The 4th Media, TeleSUR, TruePublica, The Vineyard of The Saker Blog, and other internet sites. He is the author of Implosion – An Economic Thriller about War, Environmental Destruction and Corporate Greed – fiction based on facts and on 30 years of World Bank experience around the globe. He is also a co-author of The World Order and Revolution! – Essays from the Resistance.

https://www.globalresearch.ca/open-letter-to-the-people-of-greece-you-are-being-slaughtered-before-the-worlds-eyes/5579023

Ηχηρή παρέμβαση. Βασίλειος Μαρκεζίνης: «Tο Παλλαïκό  Συλλαλητήριο και οι Συνέπειές του.»

3

Ακολουθεί βαρυσήμαντο μήνυμα του Βασιλείου Μαρκεζίνη, σχετικά με τις τρέχουσες εξελίξεις, το Συλλαλητήριο και την επόμενη μέρα για μία σειρά ζητημάτων. Αποκλειστικότητα του Αντίβαρου.

Πρώτον, οι ξένοι φίλοι συνεχίζουν να συνωμοτούν για να παραδώσουν τη Μακεδονία μας στο κρατίδιο που διεκδικεί το όνομα και την ιστορία μας. Σύντομα ανάλογοι κίνδυνοι πιθανότατα θα παρουσιασθούν στην Κύπρο μας. Το ότι ο ξένος παράγοντας ξανά-ανακατεύεται στα εσωτερικά μας δεν είναι κάτι καινούργιο. Σημασία όμως έχει ότι τα ανωτέρω, τα τόνισε και ο Μίκης και ήταν στο μυαλό όλου του πλήθους.

Δεύτερον, προσωπικά, πάω ένα βήμα παρακάτω και βλέπω στο Συλλαλητήριο του Συντάγματος μια νέα – πιθανή – αρχή προδιάθεσης του λαού να αντιδρά σε εχθρικές προς τα συμφέροντα μας κινήσεις αν η κυβερνητική πλειοψηφία οδηγεί την Βουλή σε υποταγή που αφήνει τους Έλληνες απροστάτευτους στις ξένες βουλήσεις. Αν αυτό συμβεί κύρια αιτία θα είναι η συνεχής μέχρι τώρα ανάμιξη των ξένων στην εσωτερική και  εξωτερική μας πολιτική.

Τρίτον, η κυβέρνησε αγνόησε τον κίνδυνο ότι ο λαός μια μέρα θα ξυπνούσε και θα κραύγαζε την αυξανόμενη αγανάκτηση του στην ατέλειωτη πολιτική λιτότητας και την διακυβέρνηση από πολιτικούς που έχουν αξιοθαύμαστη ικανότητα στην πλήρη μεταστροφή και εξωτερική υπαναχώρηση, ή καιροσκόπους που ενδιαφέρονται μόνο για τις καρέκλες τους, γιατί αυτοί είναι οι κύριοι υπεύθυνοι αυτής της κακοδαιμονίας.  Γιατί το τονίζω αυτό; Γιατί η μόδα της κολοτούμπας φόνευσε οριστικά την πίστη σε αξίες. Ακόμη και το μεγαλύτερο τμήμα των Ελλήνων κουμουνιστών έγινε θύμα της υπ’ αριθμόν ένα αρχής της σημερινής πολιτικής ζωής: Νομή της Εξουσίας uber alles!

Τέταρτον,  στο «μακεδονικό» – και στους οργανωτές των συλλαλητηρίων οφείλομε ευγνωμοσύνη γι’ αυτή την αφύπνιση. Η αφύπνιση αυτή θα είναι, μάλιστα, μεγαλύτερη όσο οι συμπολίτες μας, που ταλαιπωρήθηκαν τα μέγιστα για να συμμετάσχουν αρχίζουν να χωνεύουν τις μικροπολιτικές προσπάθειες του Μαξίμου να υποβιβάζουν την επιτυχία της συγκέντρωσης, αναγκάζοντας και την αστυνομία ακόμη να “εφεύρει” μη πειστικούς αριθμούς συμμετασχόντων.  Τέτοιες ενέργειες προσβάλλουν και τον λαό και την δημοκρατία.

Πέμπτον, τέτοια τεχνάσματα ίσως πέτυχαν τον σκοπό τους στο παρελθόν, αλλά το κραυγάζον με αγανάκτηση πλήθος έδωσε απτή απόδειξή ότι οι πονηριές από υπηρέτες του Πρωθυπουργού δεν ξεγελάνε πλέον κανέναν. Και αυτό, όπως το πλήθος ατελείωτα εφώναζε, θα πραγματωθεί  όταν οι Έλληνες επί τέλους καταλάβουν ότι η νίκη του λαού θα ολοκληρωθεί όταν αυτός ενωθεί.

‘Εκτον, η Ελλάδα είναι μία, ενωμένη, και θα παραμείνει πάντα ακέραιη και αδιάσπαστη χώρα. Οι Έλληνες πρέπει να δείξουν σ’ όλο τον κόσμο, ότι στις μάχες που αφορούν την Πατρίδα όλοι είναι ενωμένοι και οι διαφοροποιήσεις δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί, αναρχικοί, και αδιάφοροι, αναστέλλονται. Σ΄ αυτή την προσπάθεια κανείς δεν περισσεύει.

‘Εβδομο, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όλοι, άπαξ και διά παντός, ότι σταυροφορίες σαν αυτές που φαντάζομαι ανωτέρω δεν έχουν πολιτικό, κομματικό, λαϊκιστικό, χαρακτήρα και ούτε αφορούν προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά αποσκοπούν να διαφυλάξουν τα συμφέροντα του Ελληνισμού και μόνο.

Όγδοον, στις 21 Ιανουαρίου και προχθές ο κόσμος μίλησε. Όχι οι βουλευτές, όχι οι πολιτικοί, όχι οι “μηντιάρχες”, όχι οι τραπεζίτες, αλλά ο κυρίαρχος λαός. Και κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι κυρίαρχος είναι μόνον ο λαός.

Ένατον, ο ελληνικός λαός είναι φιλειρηνικός και νομιμόφρων. Αλλά η υπομονή του στις αδικίες, στην ξένη κηδεμονία, στην ξένη εκμετάλλευση, σε μια άδικη και ατελείωτη λιτότητα, έχει τα όρια της. Όπως στο «Μακεδονικό» έτσι και στ’ άλλα θέματα η υπομονή αυτή τείνει να εξαντληθεί. Ακούστε αυτό το μήνυμα όλοι εσείς που δεν καταλαβαίνετε: Kυρίαρχος και, σε τελευταία ανάλυση τιμωρός, είναι μόνο ο λαός.

Δέκατον, ο λαός θ’ αποφασίσει το τι θα γίνει στη μέλλον στην Μακεδονία, στην διασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας μας, του ενεργειακού μας πλούτου, και σ’ ένα εκσυγχρονισμένο σύστημα συμμαχιών, που θα μας δώσει το μέγιστο αριθμό φίλων και τον ελάχιστον αριθμό εκμεταλλευτών. Η Άμυνα, η Εξωτερική Πολιτική και η Οικονομία είναι πολύ σοβαρά θέματα για  να τα αφήσομε στα χέρια ανθρώπων μη ειδικών και που διακρίθηκαν μόνο στο ταλέντο της κολοτούμπας.

Ενδέκατον , στα πανεθνικά συλλαλητήρια όλοι οι Έλληνες και η Εκκλησία τους ομόφωνα στείλανε το ύστατο μήνυμα: Τέρμα στην ακυβερνησία, την απληστία των ολίγων, τη μυστική διπλωματία και την παραμέληση των πολλών και των αδικημένων.

Δωδέκατον  και τελευταίο μήνυμα: όταν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες μιλάνε με μια φωνή, οι υπηρετούντες τον λαό πρέπει όχι μόνο ν΄ ακούουν  αλλά και να υπακούουν.

 

Πως η Ελλάδα κερδίζει από ανταγωνισμό υπερδυνάμεων και πότε αυτός γίνεται μετωπική σύρραξη

0

του Δημήτρη Τσαϊλά    

Εάν τεθεί σε ένα Στρατιωτικό ή σε ένα Διπλωμάτη το βασικό ερώτημα ποιο είναι το συμφέρον που εξυπηρετείται από την εμπλοκή της Δύσης στις κρίσεις των δυτικών Βαλκανίων και της Ουκρανίας, η απάντηση είναι σχετικά εύκολη και καθόλου πρωτότυπη, όπως παρακάτω: Το υπέρτερο συμφέρον των Δυτικών, δηλαδή των Ευρωπαίων και των Αμερικανών, είναι να διατηρήσουν την ειρήνη και την ελευθερία στην Ευρώπη. Για να εξασφαλιστούν αυτά, έχουμε δημιουργήσει το σύστημα στρατιωτικών-πολιτικών εγγυήσεων που ρυθμίζονται από τα καταστατικά των δύο πολυμερών οργανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που βασίζονται σε συμφωνημένους κανόνες.

Το ΝΑΤΟ είναι ο κύριος πολιτικο-αμυντικός μηχανισμός, μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η εγγύηση της ασφάλειας των ΗΠΑ και της Ευρώπης, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει εισέτι φροντίσει να διαθέτει αντίστοιχο αξιόπιστο μηχανισμό ανάληψης αμυντικών επιχειρήσεων για την πρόληψη και την επίλυση συγκρούσεων.

Καθώς η ΕΕ είναι ανίκανη και απρόθυμη να εγγυηθεί τη στρατιωτική ασφάλεια ανεξάρτητα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ θα παραμένει η πιο σημαντική συμμαχία για τη διατήρηση της ειρήνης και της ελευθερίας κατά της οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής. Ουσιαστικά, το ΝΑΤΟ είναι ο Πολιτικο-στρατιωτικός μοχλός άσκησης πολιτικής υπέρ των ΗΠΑ στην περιοχή της Ευρασίας.

Κρίσεις, παρέμβαση, και ζώνες επιρροής

Ο πιο καλόπιστος παρατηρητής που μπορεί να μην έχει σχέση με στρατιωτικές αναλύσεις, αντιλαμβάνεται ότι αυτές οι κρίσεις δεν αποτελούν μόνο μια απειλή για την ειρήνη και την τάξη στην Ευρώπη αλλά πρωτίστως είναι μια σύγκρουση που υπονομεύει την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ευρασιατικό χώρο. Όμως αντιλαμβάνεται επίσης ότι είναι επικίνδυνο να μείνουμε αδρανείς, καθώς η αδράνεια θα επιφέρει περαιτέρω κλιμάκωση από τα αντίπαλα στρατόπεδα.

Η σύγκρουση δύσης και Ρωσίας

Μέχρι στιγμής οι επίσημες πολιτικές της Δύσης μπορούν να αποτυπωθούν ως το ενδιαφέρον για να διατηρηθεί η Ευρώπη ασφαλής και ελεύθερη, κατηγορώντας τη Ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία και επιρροή στα Δυτικά Βαλκάνια ως μια παραβίαση της ευρωπαϊκής ειρήνης. Όλοι επικρίνουν την προσάρτηση της Κριμαίας και τις παρεμβάσεις στα Βαλκάνια, αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ρισκάρει για να το ανατρέψει. Η Δύση είχε επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό δεν κοστίζει πολύ, ούτε στην ΕΕ, ούτε στο ΝΑΤΟ.

Πότε η αντίθεση  συμφερόντων μετασχηματίζεται σε σύγκρουση;

Η εκτίμηση είναι ότι η πρόκληση από τις προαναφερόμενες κρίσεις  θα παραμείνουν σε χαμηλή προτεραιότητα για τους δυτικούς ηγέτες και δεν πρόκειται να αναλάβουν μεγαλύτερους κινδύνους πέραν των κυρώσεων και πιέσεων στα Βαλκανικά κράτη. Αυτό θα μπορούσε πιθανότατα να αλλάξει μόνο αν ήταν ορατός ο κίνδυνος διακύβευσης κυριαρχίας ευρωπαϊκών εδαφών από τη Ρωσία. Όσο ο Βλαντίμιρ Πούτιν μένει μακριά από τέτοιες ενέργειες, πιθανότατα θα κερδίσει ακόμη περισσότερα από ότι έχει ωφεληθεί μέχρι στιγμής.

Δημήτριος  Ν. Τσαϊλάς

Υποναύαρχος (εα) ΠΝ

Δ. Τσαϊλάς: Πως η Ελλάδα κερδίζει από ανταγωνισμό υπερδυνάμεων και πότε αυτός γίνεται μετωπική σύρραξη

Europe’s Window to Shore Up Macedonia Is Closing

0
Vladimir Putin’s shadow should be a great motivator for all sides.
What’s in a name? Everything, it seems.

 Photographer: Sakis Mitrolidis/AFP/Getty Images

The heightened perception of a Russian threat to the West could have at least one positive consequence: The admission of the Former Yugoslav Republic of Macedonia (Fyrom) to the European Union. But the massive rallies in Athens on Sunday, with at least 140,000 protesting against the Greek government’s apparent willingness to compromise on Macedonia’s name, show that the 26-year-old issue isn’t about to fade away.

Ever since Yugoslavia broke up in 1991, Macedonia has lacked a permanent official name because Greece has maintained that its northern province is the rightful Macedonia, the cradle of Alexander the Great’s Greek-led empire. Greek and Bulgarian historians have long claimed that the population of Fyrom — a territory that has been, off and on, under Bulgarian control — is essentially Bulgarian, with little claim on the ancient Greek heritage, and that Cyril and Methodius, the inventors of the Cyrillic alphabet and part of Macedonia’s pantheon of national heroes, were born of a Greek father and a Bulgarian mother.

In Fyrom itself, however, the dominant view — fostered throughout the existence of Iosip Broz Tito’s Yugoslavia and by later nationalist governments — is that the country has a distinct national identity and full rights to the Macedonia name. The airport in Skopje, the capital, is named after Alexander the Great, and a majestic statue in the city’s central square is known to be of him, though it’s not labeled. Cyril and Methodius are honored as locals. These claims have been an essential part of the government’s nation-branding efforts aimed at putting Macedonia on the map as a tourist destination.

Northern Greece, with a tourism industry built around Alexander, has resented the competition, and politicians in Athens have long feared cultural claims would lead to territorial ones; Greece and Fyrom alike have put “Welcome to Macedonia” signs on their sides of the border. Greece has vetoed Fyrom’s attempts to get into the EU (it’s been an accession candidate since 2005) and the North Atlantic Treaty Organization, demanding that it drop its claims to the Macedonia name first. In Fyrom itself, significant majorities want to join both blocs, but they shrink dramatically if a name change is required for accession.

U.S. diplomat Matthew Nimetz, who has been trying to negotiate an end to the dispute since 1994, first on behalf of the U.S. government and then as a United Nations special envoy on the issue, has argued that resolution would be a matter of timing. And, thanks to Russian President Vladimir Putin’s recent behavior, a window of opportunity has been created.

Since Russia annexed Crimea from Ukraine in 2014, there have been fears of Kremlin meddling in the Balkans, a traditional Russian sphere of influence thanks to historic ties with Serbia. Pro-Russian sentiment is still high in Serbia today, and the country’s current government tries to reconcile that sentiment with a desire for EU membership, much as the pre-2014 Ukrainian government unsuccessfully attempted to do. Prosecutors in Montenegro have accused the Kremlin of being behind an attempted coup in that country in October 2016 to prevent it from joining NATO (it joined last year). And a Russian presence has long been felt in Fyrom; according to recently leakedMacedonian intelligence files, the Kremlin has been trying to spread propaganda and provoke discord, pushing the country away from a westward path.

This put pressure on both the EU and NATO to resolve the name dispute as quickly as possible. Given Greece’s status as a ward of the EU, it was perhaps to be expected that Greek Prime Minister Alexis Tsipras would be willing finally to accept a compromise. At the same time, Fyrom has had a pro-Western government since last year. Prime Minister Zoran Zaev has promised to advance EU and NATO membership talks and to work something out with Greece.

The compromise under discussion has been proposed without success before: Fyrom is to accept an adjective before the Macedonia name, as in “Upper Macedonia,” “North Macedonia” or “New Macedonia.” This time, perhaps it has a chance. NATO’s need to expand to counter Putin is driving the EU’s expansion into the Balkans — something that wouldn’t be a priority otherwise.

This window of opportunity has a flaw, however. Though the Greek public previously allowed Tsipras to bend to outside demands, allowing the neighboring country to use the Macedonia name in any context may well be a red line. An economic policy dictated by creditors is, after all, temporary; Greece may even regain full access to international financial markets this year after last year’s bond sale. But many Greeks, who already feel humiliated by the recent damage to the country’s sovereignty, appear to be especially reluctant to allow a permanent concession on Macedonia.

New Democracy, the liberal party that currently leads in the polls, is not averse to an “adjective-plus” compromise itself — but it won’t vote with the Tsipras government on it, and it’s likely that the nationalist Independent Greeks party, part of the ruling coalition, won’t either. The influential Greek Orthodox Church — with its strong ties to the Russian one — has backed the protests. There’s even a possibility of a government crisis and an early election.

Under such circumstances, accepting a compromise with Tsipras may be tricky for Zaev, too: What if the next Greek government reverses it? If the window for a deal closes and Putin wins a surprise reprieve in the Balkans, history — both ancient and recent — will strike yet another blow at the postmodern European project.

This column does not necessarily reflect the opinion of the editorial board or Bloomberg LP and its owners.

To contact the author of this story:
Leonid Bershidsky at [email protected]

To contact the editor responsible for this story:
Therese Raphael at [email protected]

https://www.bloomberg.com/view/articles/2018-02-05/europe-s-window-to-shore-up-macedonia-is-closing

The world needs to pay attention to the crisis over Macedonia’s name

0

By Carl Bildt February 5 at 11:30 AM The Washington Post


People protest the use of the term “Macedonia” in any settlement of a dispute between Athens and Skopje over the former Yugoslav republic’s name, in Athens on Sunday. (Dimitris Michalakis/Reuters)

Winston Churchill is thought to have said that the Balkans have produced more history than they can consume. The saying has been repeated by practically everyone who has had reason to deal with the region, for good reason.

The issue on the table now is about the legacy of Alexander the Great, who died in Babylon some 2,300 years ago, and the right to use the term Macedonia.

For more than a quarter-century, the mere existence of the Republic of Macedonia has infuriated Greeks who claim its neighbor’s name was stolen from the Greek province that borders Macedonia to the south. Greece (particularly its northern region, where Alexander the Great came from) has been doing its utmost to block any attempts by the former Yugoslav republic of Macedonia to get international recognition under that name.

In April 2008, Greece blocked Macedonia’s bid to become a member of NATO. And it has consistently blocked recommendations by the European Commission to start European Union accession talks with the country. On Sunday,  more than 100,000 people marched in Athens to protest the use of the name “Macedonia.” Huge demonstrations have already been held in Thessaloniki, and the Greek Orthodox Church is up in arms against any compromise diluting the Greek monopoly on the Macedonian name.

The International Court of Justice in 2011 ruled that under existing agreements it had no right to block accession talks — but the judgment had no impact whatsoever. As some sort of retaliation, the previous government in Skopje has invited ridicule by naming everything in sight after Alexander the Great, erecting statues of the former king in and around the country. A gigantic statue of Alexander himself stands in the center of Skopje. The Greeks were not amused.

The maneuverings on the issue have sometimes ventured into the downright bizarre. After an agreement to let the country into the United Nations under the designation “the Former Yugoslav Republic of Macedonia,” there was still a dispute over where to seat it in the General Assembly. Alphabetic order is normally used, but that was easier said than done. The government in Skopje refused to be seated under “F,” while the government in Athens was adamant on blocking any seating under “M.” The compromise was to seat it under “T” — “the” former republic.

Talks have been held between the Macedonian and Greek prime ministers, and a flurry of activities, consultations and travels have been initiated. But a resolution will require quick and strong action by the leaders of both countries as they will both have to overcome significant opposition from their respective nationalist stalwarts.

But now there is a new possibility of resolving the issue. A new government in Skopje has moved forward in improving relations with Bulgaria, where there have also been long-standing historical issues as obstacles. And with the E.U. coming out of its period of hibernation on Balkan enlargement issues, there is a new urgency in dealing with Macedonia.

This is just the latest chapter in Macedonia’s tales of historical strife and conflict. In the later stages of the Ottoman empire, the complex ethnic and cultural mix of the region gave way to one international conflict after another — notably the First and the Second Balkan Wars that paved the way for the Third Balkan War, which very quickly become the First World War.

In the early 1990s, the United Nations deployed a preventive peacekeeping force, with U.S. military participation, to Macedonia. It was less than two decades ago that the country nearly broke apart, in what was to some extent, a delayed extension of the war in Kosovo some years earlier.

Washington, Paris, Berlin, London and others had better pay attention, and do whatever they can to forge and support virtually any name compromise. Should these efforts fail, and if Macedonia is blocked again from both NATO and E.U. accession, we might well see the buildup of tensions in a historically volatile area. There are numerous alternatives that should be acceptable to everyone – “Upper Macedonia” being only one of many — but it requires clear will, strong determination and distinct political courage to make the necessary compromise. Help from Moscow, on the other hand, is unlikely to be forthcoming. On the contrary: There are most certainly forces in Russia eager to stir the pots of nationalist passions in the Balkans so as to derail any further extension of either the E.U. or NATO in the region.

The Russians know what is a stake — and so should we.

Το γαρ πολύ της ιδεοληπτικής προπαγάνδας γεννά πολιτική ανοησία

0

του Σταύρου Λυγερού  

Και μόνο το γεγονός ότι γίνεται τέτοια ανταλλαγή πυρών για τον αριθμό των πολιτών που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο της Αθήνας είναι αλάνθαστη ένδειξη προπαγανδιστικού παροξυσμού, που έχει υπερβεί τα όρια της πολιτικής γελοιότητας. Ποιος, άλλωστε, μπορεί να υπολογίσει με ακρίβεια το πλήθος; Και πως μπορεί να υπολογιστεί ο αριθμός όσων δεν κατάφεραν να φθάσουν στο Σύνταγμα, λόγω των εμποδίων στη μετακίνησή τους; Κανείς. Ως εκ τούτου, οι εκτιμήσεις που υποεκτιμούν, όπως και οι άλλες που υπερεκτιμούν, δεν αξίζουν σοβαρό σχολιασμό.

Το πολιτικά κρίσιμο ερώτημα δεν είναι εάν το πλήθος ήταν 1.000.000 ή 500.000 ή ακόμα και 300.000. Όσα τρικ κι αν επιστρατευθούν κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ήταν ένα συλλαλητήριο πολύ μεγάλων διαστάσεων. Ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι σε αυτούς τους καιρούς οι πολίτες δεν συμμετέχουν μαζικά σε συγκεντρώσεις. Είναι αξιοθρήνητο να εκφράζονται υποτιμητικά σχόλια για τον όγκο, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ δεν μπορούν να συγκεντρώσουν ούτε το ένα δέκατο όσων συμμετείχαν την Κυριακή.

Όσοι ψάχνουν τα δένδρα για να αποκρύψουν το δάσος το μόνο που καταφέρνουν είναι να προκαλούν τη νοημοσύνη των πολιτών. Το ογκώδες συλλαλητήριο της Κυριακής, λοιπόν, αναπότρεπτα παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Πρώτον, διαλύει τον μύθο ότι το Μακεδονικό ευαισθητοποιεί μόνο τους βορειοελλαδίτες και αφήνει αδιάφορους τους υπόλοιπους Έλληνες. Δεύτερον, υποχρεώνει την κυβέρνηση να λάβει υπόψη της το μήνυμα, έστω κι αν δηλώνει άλλα.

Πολιτικό μπούμεραγκ

Η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να το υποβαθμίσει ήταν αναπόφευκτο να μετατραπεί σε πολιτικό μπούμεραγκ. Είναι απόδειξη βαριάς ιδεοληψίας και πολιτικά αυτοκτονικό να χαρίζεις ένα τέτοιο πλήθος στη Δεξιά και ακόμα χειρότερα στην Ακροδεξιά. Επιστρατεύτηκε το επιχείρημα ότι «όσοι συμμετείχαν δεν ήταν ακροδεξιοί, αλλά συμμετείχαν όλοι οι ακροδεξιοί». Οι Συριζαίοι, μάλιστα, έκαναν σημαία μία δήλωση του Κασιδιάρη και μία ανάρτηση του γιου ενός αρχιβασανιστή στη Μακρόνησο, προκειμένου να σπιλώσουν το συλλαλητήριο.

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Σε τέτοιες μη κομματικές και εθνικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις μπορεί να συμμετέχουν όλοι οι πολίτες, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικών φρονημάτων. Όσοι συμμετείχαν στο συλλαλητήριο σφραγίσθηκαν από αυτό, δεν το σφράγισαν με την ιδεολογία και τα πολιτικά φρονήματά τους. Ο έμμεσος πλην σαφής ισχυρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι χρυσαυγίτες καθόρισαν το στίγμα του συλλαλητηρίου δεν είναι απλώς γελοίος. Είναι και επικίνδυνος για τη δημοκρατία. Προσφέρουν το μεγαλύτερο πολιτικό δώρο στη Χρυσή Αυγή όταν της χαρίζουν ένα τέτοιο πλήθος.

Εάν ακολουθήσουμε τη λογική της Κουμουνδούρου, θα πρέπει να την ενοχοποιήσουμε που στο δημοψήφισμα του 2015 ζητωκραύγασε για το ΟΧΙ. Κι αυτό, επειδή είναι αναμφισβήτητο πως μέσα στο 62% ήταν και οι χρυσαυγίτες. Είναι κοινός τόπος ότι τον Ιανουάριο του 2015 υπήρξαν ακραιφνείς δεξιοί που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ όχι για την ιδεολογία του, αλλά επειδή ήλπιζαν πως ο Τσίπρας θα τους απαλλάξει από το Μνημόνιο. Επικαθόρισαν αυτοί το στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ; Θα ήταν γελοίο να το ισχυρισθεί κάποιος. Εξίσου γελοίος είναι, λοιπόν, και ο ισχυρισμός της Κουμουνδούρου ότι οι ακροδεξιοί επικαθόρισαν το συλλαλητήριο.

Ο Μίκης χάλασε το αφήγημα

Η προσπάθεια έμμεσης πλην σαφούς ταύτισης του συλλαλητηρίου με την Ακροδεξιά προσέκρουσε στο γεγονός ότι κεντρικοί ομιλητές ήταν ο Μίκης και ο Κασιμάτης, δύο σεβάσμια πρόσωπα με προοδευτικό πρόσημο. Με άλλα λόγια, τους χάλασε το αφήγημα. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ, με κραυγαλέα απρέπεια, έσπευσε να τους αποδομήσει.

Είναι γεγονός ότι ο Μίκης δεν επιτέθηκε μόνο στον εθνομηδενισμό που ανθεί στην Κουμουνδούρου, αλλά στράφηκε συνολικά εναντίον της κυβέρνησης, παραβιάζοντας τον παλλαϊκό και εθνικό χαρακτήρα του συλλαλητηρίου. Θα ήταν απολύτως δικαιολογημένοι ου συριζαίοι εάν με αυτό το πνεύμα ασκούσαν την πιο έντονη κριτική σ’ αυτό το ολίσθημα. Αντί γι’ αυτό, όμως, πάτησαν στο ολίσθημα του Θεοδωράκη για να τον απαξιώσουν και να τον παρουσιάσουν σαν συνοδοιπόρο της Ακροδεξιάς! Στόχος τους ήταν μέσω της απαξίωσης του Μίκη να διαστρεβλώσουν κι όχι να προστατεύσουν τον εθνικό χαρακτήρα του συλλαλητηρίου.

Και μόνο το γεγονός ότι Συριζαίοι απαξίωσαν με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς τους συμμετέχοντες (καθυστερημένοι, ακροδεξιοί, θρησκόληπτοι, εθνικιστές κ.α) αποκαλύπτει βαθιά αντιδημοκρατική νοοτροπία. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση είχε ευλογήσει μία συγκέντρωση τότε περίσσευαν από το στόμα των στελεχών του οι έπαινοι για τον λαό, για το αγωνιστικό του φρόνημα και για το δημοκρατικό δικαίωμά του να διαμαρτύρεται.

Όταν, όμως, η λαϊκή διαμαρτυρία δεν έχει την αριστερή ευλογία και πολύ περισσότερο όταν έστω και εμμέσως στρέφεται εναντίον κυβερνητικής πολιτικής, τότε επιστρατεύονται όλα τα μέσα απαξίωσης και στιγματισμού. Κλασική αντιδημοκρατική περίπτωση δύο μέτρων και δύο σταθμών που ανθεί όχι μόνο στην Αριστερά, αλλά σ’ όλο το πολιτικό φάσμα.

Η προπαγανδιστική ταχυδακτυλουργία του Κοτζιά

Στερείται ακόμα και στοιχειώδους σοβαρότητας η ρητορική προσπάθεια του Κοτζιά να εμφανίσει όσους για τον οποιονδήποτε λόγο δεν πήγαν στο συλλαλητήριο σαν ενάντιους και κατ’ επέκτασιν σαν υποστηρικτές της κυβερνητικής πολιτικής στο Μακεδονικό! Όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε, εάν ακολουθήσουμε τη λογική Κοτζιά και όχι μόνο, ακόμα και εάν πήγαιναν στο συλλαλητήριο 4.000.000 πολίτες και πάλι θα ήταν μειονότητα, επειδή θα υπήρχαν τα υπόλοιπα 6.000.000 που δεν πήγαν.

Ας σοβαρευτούμε, γιατί, όπως προαναφέραμε, το γαρ πολύ της προπαγάνδας γεννά πολιτική ανοησία. Τα συλλαλητήρια δεν χαράσσουν πολιτική. Ούτε είναι θεσμικά αρμόδια, ούτε μπορούν, ούτε το επιδιώκουν. Τα συλλαλητήρια είναι ουσιαστικά μία κραυγή. Προφανώς δεν είναι η κραυγή όλων των πολιτών. Είναι, όμως, η κραυγή ενός πολύ μεγάλου αριθμού, πολλαπλάσιου του αριθμού που συμμετείχε.

Από την ίδια μήτρα

Όσο κι αν φανεί εκ πρώτης όψεως παράδοξο, οι Αγανακτισμένοι του 2011, το 62% του δημοψηφίσματος και τα συλλαλητήρια αυτών των ημερών είναι φαινόμενα που πηγάζουν από την ίδια μήτρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμμετείχαν υποχρεωτικά τα ίδια άτομα. Η κοινωνία κινητοποιείται και αντιδρά διαμαρτυρόμενη. Οι Αγανακτισμένοι αντιδρούσαν στη μνημονιακή πολιτική της τότε κυβέρνησης. Το 62% αντέδρασε στην επιχείρηση του ευρωιερατείου να «στραγγαλίσει» την κυβέρνηση Τσίπρα.

Τώρα, τα συλλαλητήρια αντιδρούν επειδή αντιλαμβάνονται ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να κλείσει το Μακεδονικό κατά τρόπο που θίγει τα εθνικά συμφέροντα. Οι αναγνώστες γνωρίζουν ότι είμαι αντίθετος στη θέση «ούτε Μακεδονία ούτε παράγωγα». Κατανοώ, όμως, τις εθνικές ευαισθησίες των πολιτών, δεδομένου ότι ποτέ το πολιτικό σύστημα δεν εξήγησε ποιο είναι το εθνικό διακύβευμα σ’ αυτή την υπόθεση.

Εκτός αυτού, υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ότι το λαϊκό ένστικτο έχει δίκιο να μην εμπιστεύεται γενικά το πολιτικό σύστημα στο χειρισμό εθνικών θεμάτων και ειδικότερα τη σημερινή κυβέρνηση στον χειρισμό του Μακεδονικού. Αυτό το θέμα, όμως, δεν είναι του παρόντος άρθρου.

Αναμφισβήτητα τα συλλαλητήρια τροφοδοτήθηκαν και από τη συσσωρευμένη οργή μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού. Και ως Αγανακτισμένοι και ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να ξεφύγουν από τα Μνημόνια. Δεν τα κατάφεραν. Είδαν τις σταθερές του βίου τους να ανατρέπονται, αλλά μη έχοντας όχημα αντίστασης έκαναν υπομονή. Τώρα θεωρούν πως έφαγαν τον γάιδαρο και έχει μείνει η ουρά του. Ελπίζουν πως με την έξοδο από τα Μνημόνια το καλοκαίρι θα δουν κάποια άσπρη ημέρα.

Συνέχεια στο slpress.gr

Μέγα λάθος Τσίπρα για Σκόπια-Ελπίζω να μην αποδειχθεί μοιραίο

2

Από  aixmi.gr 27 Ιανουαρίου 2018

  Αδυνατώ να καταλάβω τι ακριβώς κάνει ο Αλέξης Τσίπρας στο Σκοπιανό. Εντάξει, αντιλαμβάνομαι ότι τον πιέζουν ασφυκτικά οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι, διότι θέλουν να εντάξουν τη γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ. Αντιλαμβάνομαι, επίσης ότι και ο ίδιος θεωρεί καλή τη στιγμή για να αναζητήσει έναν συμβιβασμό, δεδομένου ότι υπάρχει εκεί, πλέον, πρωθυπουργός που δεν έχει την παραληρηματική πολιτική του προκατόχου του.

Ένα δεν καταλαβαίνω: Πώς είναι δυνατόν ο Έλληνας πρωθυπουργός να αποκαλύπτει δημοσίως ότι δέχεται σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό ή χρονικό προσδιορισμό, πριν καν συναντήσει τον ομόλογό του. Έχοντας διαμηνύσει ότι δέχεται προκαταβολικά να υπάρχει η λέξη Μακεδονία στη νέα ονομασία, δεν πρέπει να αναμένεται ότι η άλλη πλευρά θα πιέσει να κερδίσει και άλλα πολλά στη διαπραγμάτευση;

Να το πω διαφορετικά: Η Ελλάδα πρέπει να υποχωρήσει και να δεχθεί σύνθετη ονομασία, μόνο εάν τα Σκόπια απαλείψουν όλες τις αλυτρωτικές αηδίες που διδάσκουν στα παιδιά τους. Θα υποστηρίξει κάποιος, ναι, αλλά ήδη 140 χώρες την έχουν αναγνωρίσει ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και καμιά από αυτές δεν ενδιαφέρεται για το αν ο Μέγας Αλέξανδρος πριν από 2,300 χρόνια ήταν Μακεδόνας ή Έλληνας. Ε και; Πρέπει να βάλουμε και τη δική μας «βούλα» στην παραχάραξη της ιστορίας και να τροφοδοτήσουμε τη μυθολογία περί διαμελισμένου μακεδονικού έθνους, το οποίο κάποτε πρέπει να επανενωθεί;

Να το ξαναπώ: Δεν έχω πρόβλημα να ονομαστεί η χώρα «Άνω Μακεδονία» ή «Βόρεια Μακεδονία» ή «Βαρντάσκα Μακεδονία». Οι άνθρωποι ζουν, πράγματι, σε ένα τμήμα της γεωγραφικής ενότητας της Μακεδονίας. Είναι Σλάβοι, όμως, κατά τα 2/3 και Αλβανοί κατά το 1/3. Και όπως ξέρουμε όλοι, οι Σλάβοι ήρθαν στην περιοχή 900 χρόνια μετά τον Μέγα Αλέξανδρο. Ξέρουμε, επίσης, ότι ο Τίτο είχε ονοματίσει «Μακεδονία» το ομόσπονδο κρατίδιο, στο πλαίσιο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, στη δεκαετία του 1940, έχοντας την ελπίδα ότι θα εκμεταλλευόταν τον εμφύλιο και θα προσαρτούσε την ελληνική Μακεδονία. Ξέρουμε, ακόμη, ότι τέσσερις γενιές Σκοπιανών έχουν μεγαλώσει με το παραμύθι ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου -τα σχολικά βιβλία τους είναι γεμάτα με κατασκευές περί μακεδονικού έθνους και μακεδονικής γλώσσας- ενώ το Σύνταγμά τους υπογραμμίζει το ενδιαφέρον για τους Μακεδόνες που ζουν σε άλλες χώρες (την Ελλάδα και τη Βουλγαρία, δηλαδή). Ο αλυτρωτισμός είναι καραμπινάτος και ενισχύθηκε από την παραληρηματική πολιτική του προηγούμενου πρωθυπουργού, ο οποίος γέμισε τη χώρα με τεράστια αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου και έδωσε στους δρόμους, τις πλατείες και τα αεροδρόμια τα ονόματά τους.

Καταλήγω: Αν είναι να δώσουμε τη λέξη Μακεδονία και εκείνοι να θεωρούν ότι έκαναν τη μέγιστη παραχώρηση, θα έχουμε κάνει μια τρύπα στο νερό. Αν δεν σταματήσει το καλαμπούρι του «μακεδονισμού», κανένας συμβιβασμός δεν θα είναι εθνικά επωφελής, ούτε βιώσιμος. Και, βέβαια, το να αλλάξουν όνομα στο αεροδρόμιο και στην εθνική οδό, καμιά ουσιαστική αξία δεν έχει…

ΥΓ Έτσι που έχει ορίσει το πλαίσιο ο Αλέξης Τσίπρας, το χειρότερο θα είναι να δεχθούν οι Σκοπιανοί μια σύνθετη ονομασία και τίποτα άλλο -και όλος ο πλανήτης να στραφεί εναντίον μας, αν πούμε όχι…

Μέγα λάθος του Τσίπρα για Σκόπια-Ελπίζω να μην αποδειχθεί μοιραίο.

Μακεδονικό: τρεις αλήθειες

3

 Επέλεξα να προσφέρω στον διάλογο δίνοντας απαντήσεις σε τρία κρίσιμα ερωτήματα:

Πρώτον: Πρόκειται για διμερές θέμα που «κανέναν άλλον δεν απασχολεί και ουδείς άλλος καταλαβαίνει;».
Εξετάζοντας πριν από 25 χρόνια την αίτηση ένταξης στον ΟΗΕ της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» (συνταγματικό της όνομα) το Συμβούλιο Ασφαλείας πείστηκε για το βάσιμο των αιτιάσεων της Ελλάδος. Με την Απόφαση 817 (7 Απριλίου 1993) για πρώτη φορά από την ίδρυση του ΟΗΕ συνέστησε στη Γενική Συνέλευση την «εισδοχή του κράτους με την προσωρινή ονομασία “the former Yugoslav Republic of Macedonia” μέχρις εξεύρεσης λύσης στη διαφορά για το όνομα». Η Απόφαση αναφέρει ότι «η διαφορά για το όνομα πρέπει να επιλυθεί προς το συμφέρον της διατήρησης σχέσεων ειρήνης και καλής γειτονίας στην περιοχή». Ταυτόχρονα με την ξεχασμένη εδώ και καιρό δήλωση το ΣΑ διευκρίνισε την έννοια του ονόματος «η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Παρών στη σκληρή, δύσκολη, επιτυχή όμως διαπραγμάτευση υπό την ηγεσία των Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Μιχάλη Παπακωνσταντίνου και Γεωργίου Παπούλια μπορώ να διαβεβαιώσω ότι στη Νέα Υόρκη ανετράπη το θέσφατο ότι «η διπλωματία είναι η τέχνη του εφικτού». Η Ελλάδα έπεισε με πολιτικά και ιστορικά επιχειρήματα, καθώς και αυτά που συνεχώς από το 1991 αποκαλούμε «αλυτρωτισμό, εχθρική προπαγάνδα και πολιτιστική κληρονομιά». Στις 8 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση ομόφωνα ενέκρινε την εισδοχή της γειτονικής μας χώρας με προσωρινό όνομα. Καμία χώρα δεν διετύπωσε επιφυλάξεις ή ενστάσεις.
Ας μην έχουμε αυταπάτες. Η Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα να επιβάλει τις θέσεις της ταυτόχρονα σε Ρωσική Ομοσπονδία, ΗΠΑ, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΛΔ Κίνας και στα 185 συνολικά (τότε) μέλη του ΟΗΕ. Κατόρθωσε όμως και έπεισε με τις θέσεις της. Κυρίως ότι επιδιώκαμε λύση, σύντομα μάλιστα. Δεν επιβεβαιώθηκε ο διαχρονικός ισχυρισμός ότι «είμαστε πάντα μόνοι μας και κανείς δεν μας καταλαβαίνει» ή ότι «όλοι σε βάρος μας συνωμοτούν». Αποκομίζουμε όφελος όταν είμαστε σοβαροί και πείθουμε για την αξιοπιστία και συνέπειά μας. Με μέτρο και υπευθυνότητα.
18 χρόνια αργότερα, λόγω ελλείψεων τεκμηρίωσης και πειστικότητας επιχειρημάτων, όπως επανειλημμένα αναφέρει, η καταδικαστική απόφαση-κόλαφος του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στις 5 Δεκεμβρίου 2011 προέβη πέραν των άλλων και σε αρνητική ερμηνεία της Απόφασης 817 σε συνδυασμό με το Αρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας
Δεύτερον: Δεχθήκαμε, και πότε τη σύνθετη ονομασία;
 Τον Μάιο του 1993, στο πλαίσιο της ατελέσφορης διαπραγμάτευσης του προταθέντος από τους Βανς – Οουεν «Σχεδίου Συνθήκης μεταξύ της Ελλάδος και της Rebublika of Nova Makedonija», η Ελλάδα είχε μεν επισήμως και γραπτώς διατυπώσει την αρχική προτίμηση για μη συμπερίληψη του Macedonia, αντιπροτείνοντας ταυτόχρονα το όνομα «Slavomakedonija», που περιείχε πάντοτε το όνομα «Makedonija».
Μετά την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και την επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ των δύο πλευρών στις αρχές 1996, η ελληνική πλευρά συζητούσε συνεχώς υπό διαδοχικές κυβερνήσεις, χωρίς ποτέ να φθάσουμε σε συμφωνία, ονόματα που περιείχαν το συνθετικό «Makedonija». Θα εξαιρούσα χάριν ακριβείας προσωπικά τον τ. πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Διαχρονικά, η έλλειψη ενημέρωσης της Βουλής, της κοινής γνώμης και η διγλωσσία αποτελούν μόνιμη ρίζα του κακού. Επιτρέπουν την επανεμφάνιση και ανάπτυξη ευκαιριακών πολιτικών και κομματικών κεντρόφυγων τάσεων. Επιτείνουν τη σύγχυση και την αντίδραση της ήδη φορτισμένης και απογοητευμένης κοινής γνώμης.
Οι πολιτικοί ηγέτες που με θάρρος και πατριωτισμό υπηρέτησαν το εθνικό συμφέρον προσπαθώντας να πετύχουν μια αξιοπρεπή λύση στη βάση της σύνθετης ονομασίας εδώ και 25 χρόνια, ας ζυγίσουν αν η σιωπή σήμερα είναι προτιμότερη του λόγου. Δυστυχώς, η πληροφόρηση δίδει τη θέση της στην παραπληροφόρηση και σε εκείνους που σπεύδουν να επωφεληθούν και να «καλύψουν το κενό». Η σύγχυση κατισχύει της καθαρότητας. Η υπεκφυγή της υπευθυνότητας. Ευθύνη έχουμε όλοι.
Τρίτον: Είμαστε στην τελική ευθεία λόγω ΝΑΤΟ;
Η Συνάντηση Κορυφής του ΝΑΤΟ της 11ης Ιουλίου είναι κρίσιμη για την κυβέρνηση του κ. Ζάεβ. Το γνωρίζει. Το γνωρίζουμε. Για τους Αλβανούς και προσωπικά για τον χαρισματικό Αλί Αχμέτι είναι ένα ορόσημο. Η ένταξη προϋποθέτει επίλυση του ζητήματος της ονομασίας.
Αν η Συνθήκη μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων (όνομα, εγγυήσεις για αλυτρωτισμό και εχθρική προπαγάνδα) έχει ολοκληρωθεί, της κυρωτικής διαδικασίας συμπεριλαμβανομένης, ουδέν πρόβλημα. Οι πιθανότητες, παρά την υπεραισιοδοξία, είναι ισχνές.
Επίσης, δεν μας ανησυχεί αδιέξοδο με υπαιτιότητα Σκοπίων. Στο σημείο αυτό ο ρόλος του κ. Νίμιτς είναι καταλυτικός.
Πρότασή μου αφορά την περίπτωση που για διαφόρους λόγους – ο πολιτικός χρόνος είναι χρήσιμο εργαλείο – δεν προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τις διαδικασίες. Συνδυάζει την προσήλωση στις θέσεις του ΝΑΤΟ (Βουκουρέστι, Σικάγο, Κάρντιφ κ.λπ.) με μια ουσιαστική πολιτική κίνηση. Η Ελλάδα θα μπορούσε να επιδιώξει στη Διακήρυξη Βρυξελλών του ΝΑΤΟ:
Α. Χαιρετισμό για την εντατικοποίηση των συνομιλιών και το κλίμα που επικρατεί τον τελευταίο χρόνο στις σχέσεις των δύο χωρών, στήριξη των προσπαθειών των δύο κυβερνήσεων και προσδοκία ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης.
Β. Επανάληψη λεκτικού Βουκουρεστίου.
Γ. Με πρότασή μας να προβλεφθεί έκτακτη Συνάντηση Κορυφής ή (ΥΠΕΞ) στην Ελλάδα, ευθύς μόλις ολοκληρωθεί η Συνθήκη μεταξύ της Ελλάδος και της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, για πρόσκληση της ένταξής της στο ΝΑΤΟ.
Ο συμβολισμός για την Ελλάδα, την πΓΔΜ και το ΝΑΤΟ  προφανής.
Ο κ. Αλέξανδρος Π. Μαλλιάς είναι πρέσβης επί τιμή.
“Το Βήμα”

Άρχισαν στα Βαλκάνια να πνέουν άνεμοι πολέμου;

2
Του Δημήτρη Τσαϊλά*  Δευτέρα 05 Φεβρουαρίου 2018
Οι εντάσεις και συγκρούσεις της δεκαετίας του 1990 στα Βαλκάνια ήταν μια μακρινή ανάμνηση μέχρι εχτές ή τουλάχιστο θα λέγαμε ότι «ευρίσκοντο σε γεωπολιτική ύπνωση». Η κρίση στην Ουκρανία, η Ρωσική επέμβαση και κυρίως η τρομερή εμφύλια διαμάχη στη Συρία είχαν απομακρύνει τα Βαλκάνια από την ημερήσια διάταξη.

Εν τούτοις το ενδεχόμενο μιας νέας Βαλκανικής κρίσεως στην περιοχή αυξάνεται καθώς ξεσπάνε εντάσεις που πιθανώς να επιβάλουν σύντομα νέες απαιτήσεις στην πολιτική ατζέντα των ΗΠΑ σε μια εποχή που η Ουάσιγκτον είναι απασχολημένη με μια ταραγμένη πολιτική μετάβαση και είναι περισσότερο επικεντρωμένη στα εσωτερικά ζητήματα παρά τα προβλήματα στο εξωτερικό των συνόρων τους.

Τι φταίει;

Η αναδυόμενη Βαλκανική κρίση είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας των χωρών της περιοχής να επιτύχουν εμβάθυνση των δημοκρατικών διαδικασιών μετά από τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας ή καλύτερα την κατάρρευση του κουμμουνισμού. Οι πολιτικοί θεσμοί παραμένουν αδύναμοι, η διαφθορά είναι ενδημική και ο εθνικισμός είναι διάχυτος. Πολιτικές εντάσεις έχουν κορυφωθεί στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κοσσυφοπέδιο, που ήταν τα κύρια κέντρα των συγκρούσεων στον πόλεμο του 1990, επίσης υπάρχει κλιμάκωση στις πολιτικές διαφορές στη πΓΔΜ, τη Σερβία και τη Κροατία. Τα προβλήματα αυτά φέρνουν τη Ρωσία στο επίκεντρο καθώς αξιοποιεί τη πολιτική επιρροή της στα Βαλκάνια. Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη, καθώς υφίσταται ένας αυξανόμενος κίνδυνος ριζοσπαστικοποίησης που απειλεί τόσο την ασφάλεια των εύθραυστων Βαλκανικών κρατών όσο και τη σταθερότητα της Ευρώπης στο σύνολό της.

Προσοχή στα Βαλκάνια!!!

Οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στα Βαλκάνια οδήγησαν την ΕΕ να επικεντρώσει εκ νέου την προσοχή της στην περιοχή. Οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων απέδειξαν ότι δεν προσπαθούν να αγκαλιάσουν και να εφαρμόσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα τους φέρουν πλησιέστερα προς την ένταξη στην ΕΕ. Επίσης τα ξεσπάσματα των πολιτικών εντάσεων στην πΓΔΜ, την Αλβανία και τη Σερβία απεικονίζουν με σαφήνεια τις ανησυχητικές τάσεις της περιφέρειας με τις δηλητηριώδεις εθνικιστικές παρορμήσεις και την εκτεταμένη διαφθορά που παρουσιάζουν οι κυβερνήσεις τους.

Θυμηθείτε την αποτυχία των Σκοπίων να σχηματίσουν κυβέρνηση για τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές που διεξήχθησαν το Δεκέμβριο του 2016. Αυτές οι καταστάσεις δηλώνουν αυξανόμενα σημάδια μιας πολιτικά διαιρεμένης κοινωνίας. Ομοίως, στο Βελιγράδι, ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος (και απερχόμενος Πρωθυπουργός Vucic) κατάφερε να συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια του κόμματός του, παραβλέποντας την αντίθεση εναντίον του. Τέλος, στα Τίρανα, μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος και της αντιπολίτευσης (η οποία αρχικά απαίτησε την παραίτηση της κυβέρνησης με τις κατηγορίες ότι δεν θα διεξάγει ελεύθερες εκλογές) έγιναν τόσο έντονες ώστε τους οδήγησε σε πολιτικό αδιέξοδο διάρκειας τριών μηνών η οποία έθεσε σε κίνδυνο τις γενικές εκλογές.

Ακόμα, η πορεία προς την εδραίωση της δημοκρατίας στα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων παραμένει μια μακρά και επίπονη διαδικασία. Οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων βρίσκονται στο χείλος της κατάρρευσης ή της βίας. Δεν είναι κάτι νέο στην περιοχή, τα βασικά εσωτερικά προβλήματα και οι πολιτικές συγκρούσεις. Προς το παρόν, η διεθνής πίεση έχει επιτύχει την πρόληψη της εκδήλωσης ενός πολιτικού εγκλήματος στην Αλβανία, και προσπαθεί απεγνωσμένα να τερματίσει το «Μακεδονικό μοντέλο» της πΓΔΜ, όπου φαίνεται η κυβέρνηση Zaev να έχει λάβει κάποια βήματα για να σπάσει ο φαύλος κύκλος των προηγούμενων ετών. Εν τω μεταξύ, στη Σερβία, η αντιπολίτευση εξακολουθεί να κερδίζει έδαφος, αλλά δεν έχει τη δυναμική να καταλάβει την εξουσία του Βούτσιτς. Εάν οι πολιτικοί φορείς δεν προβούν σε απτά βήματα προς την κατεύθυνση της μεταρρύθμισης οι συνεχιζόμενες ελλειπτικές τάσεις δεν θα είναι αποτελεσματικές και η πολιτική αστάθεια θα μπορούσε για μια ακόμη φορά να διαταράξει την περιοχή.

Βαλκανικό ντόμινο ή Βαλκανική φούσκα, τα Σκόπια;

Όσον αφορά το ζήτημα του ονόματος της πΓΔΜ που αφορά άμεσα το εθνικό μας συμφέρον οι κυβερνήσεις των Σκοπίων, έχουν αποδείξει μια ασυνέπεια και ότι δεν είναι ένας αξιόπιστος εταίρος καθώς αφήνεται να μας κάνει ιστορική παρενόχληση για χάρη κυρίως των οικονομικών συμφερόντων των ισχυρών. Είτε πρόκειται για την οικοδόμηση ισχυρών σχέσεων με τους υπάρχοντες δυτικούς εταίρους της, είτε για να εξερευνήσει μια πλατειά λεωφόρο συνεργασίας με τη Ρωσία ή τη Κίνα, τίποτα πραγματικά δεν αναμένεται να αλλάξει, καθώς δεν έχει σημασία σε ποιά σφαίρα επιρροής υποτάσσεται. Ωστόσο, λόγω των πολιτικών αναταράξεων και των προσπαθειών των τελευταίων δύο ετών, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ και μερικών άλλων δυτικών χωρών που επέτυχαν την αλλαγή του καθεστώτος, υπάρχει μια εύλογη πιθανότητα ότι η πΓΔΜ θα μπορούσε υπεύθυνα «να καλύψει τα νώτα της» με πορεία προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ αφού πρώτα επιλυθεί η εκκρεμής διαφορά ονομασίας με την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, λόγω του επίπλαστου “Μακεδονισμού” μάλλον είναι πιο πιθανό να εισέλθουν στη ρωσική πολυπολική σφαίρα επιρροής, με τη προϋπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα θελήσουν να στερεώσουν μια σχετική συμφωνία με τον Πούτιν. Μέχρι στιγμής πάντως δεν διακρίνεται μια τέτοια συμφωνία.

Συμπεράσματα

Με αυτά που συμβαίνουν, διαφαίνεται ότι η συνολική κατάσταση στα Βαλκάνια, είναι σαν ένα καζάνι που σιγοβράζει. Υπάρχουν εντάσεις και επεισόδια, ενώ η οικονομική κατάσταση είναι τουλάχιστον δύσκολη. Η αυξημένη επιρροή της Ρωσίας δεν είναι τόσο, αποτέλεσμα της αύξησης της ρωσικής επιθετικότητας όπως αφήνουν να εννοηθεί οι Δυτικοί εμπειρογνώμονες, αλλά ο εφησυχασμός και η χρόνια απομάκρυνση της ΕΕ και των ΗΠΑ, οι οποίοι είναι πολύ απασχολημένοι με την αντιμετώπιση των δικών τους φαντασμάτων. Η Δύση μάλλον θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά, αλλά το τελευταίο πράγμα που οι λαοί των Βαλκανίων χρειαζόμαστε είναι ένα μάτσο από αιμοδιψείς «ειδικούς διαμεσολαβητές», πρόθυμους να ξανα-ανάψουν τις φλόγες του πολέμου για τη διασκέδαση τους και τα οικονομικά οφέλη, όπως άλλωστε έκαναν το 90.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύρχος ε.α. ΠΝ.

liberal.gr