Αρχική Blog Σελίδα 2862

Η άνοδος της γελοιότητας

Από
anixneuseis
-
4
 

Του Γιώργου Καραμπελιά* Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2018

Κάποτε υπήρχε ένα έθνος. Ένα έθνος που, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της παρακμής του, μπορούσε να προτάσσει αναστήματα σαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Πλήθωνα Γεμιστό, τον Μάρκο Ευγενικό, τον Γεννάδιο. Γι’ αυτό και μετά την ήττα, που έμοιαζε καθολική και τελεσίδικη, μπόρεσε να ξανασηκωθεί, όπως σηκώθηκε τόσες και τόσες φορές από τότε που, με την ρωμαιοκρατία, αρχίζει η μακρά καθοδική πορεία του ελληνισμού. Γραικύλους, καραγκιόζηδες και τσανακογλύφτες γνώρισε πολλούς ο ελληνισμός, τόσο στη ρωμαιοκρατία –όταν και εφευρέθηκε και ο όρος γραικύλος (Graeculus) – όσο και σε άλλες ιστορικές στιγμές. Ωστόσο διέθετε πάντοτε εκείνα τα αναστήματα που ανέκοπταν τις καταβαραθρώσεις και έδιναν και πάλι δύναμη στο γένος να συνεχίσει: Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, Βασίλειος Διγενής Ακρίτας, Ιωάννης Βατάτζης, Κύριλλος Λούκαρις, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Ευγένιος Βούλγαρις, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Διονύσιος Σολωμός, Ιωάννης Καποδίστριας, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ελευθέριος Βενιζέλος, Ίων Δραγούμης, Κωνσταντίνος Καβάφης, Άρης Βελουχιώτης, Γιώργος Σεφέρης, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Μάνος Χατζηδάκης…

Ακόμα και πιο πρόσφατα, μετά τη μεγάλη καταστροφή του 1922, μπορέσαμε και πάλι να ξανασηκωθούμε. Ακόμα και μετά τον εμφύλιο.

Όμως, μετά την καταστροφή της Κύπρου το ’74, αρχίζει η μεγάλη κατρακύλα. Κάθε καινούργιο σκαλοπάτι, ακόμα και όταν έμοιαζε ανοδικό –δημοκρατία, κοινοβουλευτισμός, κοινωνικό κράτος–, ήταν στην πραγματικότητα υπονομευμένο από τον παρασιτισμό, τον ωχαδερφισμό και τη μειοδοσία που σταδιακώς κατακυριεύουν τις ψυχές και το ήθος των Ελλήνων.

Και μετά το 1990, στην περιβόητη παγκοσμιοποίηση – δεν μένει τίποτε όρθιο, μέσα σε μια σύμφυρση των πάντων με τα πάντα. Οι παντοειδείς ελληνικές «ελίτ» διψασμένες για εξουσία, κατανάλωση, εφορμούν προς τα ευρωπαϊκά προγράμματα, με πρωτοπόρα την Αριστερά, που μόλις είχε «απελευθερωθεί» από τον σοβιετισμό και εφορμούσε πλησίστια στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και της «ευρωστίας της σαρκός».

Κινητοποιούνται από ένα και μοναδικό όραμα, που ίσως δεν έχει προηγούμενο σε κάποιο άλλο ιστορικό έθνος: Να εξαλείψουν το ίδιο τους το έθνος και να απορροφηθούν τελεσίδικα, οριστικά, στη μεγάλη χοάνη της παγκοσμιοποίησης.

Οι ιστορικοί και οι εκπαιδευτικοί κηρύττουν στα πανεπιστήμια πως είμαστε ένα πρόσφατο έθνος «Ελληναράδων» και «εθνικιστών», που δημιούργησαν με την ευγενική τους προαίρεση οι Ευρωπαίοι φίλοι μας, ενώ έχουμε διαπράξει μεγάλα εγκλήματα εναντίον των Οθωμανών αδελφών μας, από την Τριπολιτσά στην Επανάσταση, μέχρι το «ελληνικό Βιετνάμ», όπως αποκάλεσε τη Μικρασιατική Εκστρατεία ο «Ιός» της Ελευθεροτυπίας. Η Επανάσταση του 1821 ήταν μάλλον ένα ιστορικό λάθος και, ο αγώνας της ΕΟΚΑ, έγκλημα. Οι πολιτικοί ανταγωνίζονταν μεταξύ τους σε τεμενάδες ευρωπαϊσμού και φιλοτουρκισμού, προωθώντας τη διάλυση της ελληνικής βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής, διότι την εποχή της «άυλης οικονομίας» δεν χρειάζεται παραγωγή, παρά μόνο χρηματιστήρια και καζίνα. Τέλος, την ίδια στιγμή, οι «εξεγερμένοι νεολαίοι», διαδήλωναν με συνθήματα όπως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», και έκαιγαν τελετουργικά τη γαλανόλευκη σημαία, σύμβολο του ελληνικού ιμπεριαλισμού!

Έτσι, σταδιακώς, μέσα στα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν από το 1990 μέχρι το 2010, ο ελληνικός λαός εθίστηκε σε ένα παρασιτικό ψευδοεκσυγχρονιστικό και καταναλωτικό μοντέλο, έμαθε να χρησιμοποιεί τους μετανάστες για να κάνουν τις δουλειές που αυτός εγκατέλειπε στο γιαπί, το εργοστάσιο, το χωράφι. Εν τέλει αποδέχτηκε, παρά τις όποιες αντιρρήσεις, την κατεύθυνση της γενικευμένης αποεθνικοποίησης που σάλπιζαν καθηγητάδες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι – ενώ όσοι διαφωνούσαν και έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου αντιμετωπίζονταν ως γραφικοί, περιθωριακοί και ταυτίζονταν εύκολα με τους όντως γραφικούς πατριδοκάπηλους.

Όμως, στην πραγματικότητα δεν είχαμε δει τίποτε ακόμα. Τα μνημόνια σηματοδότησαν το οριστικό και γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας. Δημόσια περιουσία –αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομοι, ενέργεια, νερό, επικοινωνίες– και ιδιωτική –κατεξοχήν οι τράπεζες– άλλαξαν ή αλλάζουν χέρια. Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία διαλύεται, για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση στην ελληνική ιστορία, η κανονική μισθωτή εργασία μεταβάλλεται σε πολυτέλεια και κυριαρχεί η μειωμένη απασχόληση, οι υψηλής ειδίκευσης νέοι δραπετεύουν μαζικά στο εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό εμφανίζεται ένα νέο κύμα μεταναστών και προσφύγων ισλαμικής κοπής. Η ήδη καταρρακωμένη παιδεία μαστίζεται από τον εθνομηδενισμό και την εκπαίδευση της αμάθειας. Το πολιτιστικό επίπεδο της χώρας, ήδη καταβαραθρωμένο, θα περάσει στον αστερισμό του Survivor, του Λάνθιμου και του Γιαν Φαμπρ.

Όταν ξεκίνησε αυτή η ύστατη δοκιμασία του ελληνισμού, ίσως και εξαιτίας του γενικευμένου κλίματος διαμαρτυρίας και αγανάκτησης που παροχετεύτηκε ακόμα και στα ΜΜΕ, καθώς και οι μαζικές κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, μας έκαναν προς στιγμήν τουλάχιστον να πιστέψουμε πως άρχιζε μία περίοδος αφύπνισης του ελληνικού λαού, μετά την εικοσαετή επέλαση του παρασιτικού, παγκοσμιοποιημένου καταναλωτισμού. Πιστέψαμε πως άρχιζε μια νέα ιστορική περίοδος και έτσι οι ξεχασμένες έννοιες της ταυτότητας, της αυτονομίας, της αυτεξουσιότητας, της αξιοπρέπειας θα περνούσαν στο προσκήνιο, εγκαινιάζοντας μια νέα ενάρετη φάση του εκκρεμούς της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Και όμως, όπως συνήθως συμβαίνει στην ιστορία, είχαμε λαθέψει εξαιτίας της ανάγκης μας για κάτι αυθεντικό επιτέλους. Δεν άρχιζε όμως κάποια ανοδική ιδεολογική και πολιτική φάση, αλλά συνέβη το αντίθετο, όλα τα σκουπίδια και τα περιτρίμματα της μακράς μεταπολιτευτικής περιόδου βγήκαν στον αφρό, ως επιστέγασμά της. Διότι, ένας λαός που δεν πατάει σε κάποια πραγματική παραγωγική και ιδεολογική δομή, δεν ήταν δυνατό να γεννήσει κάτι το αυθεντικό. Θα γεννούσε μια διαμαρτυρία ίδιας ποιότητας με τα σκυλάδικα και τους Τζοχατζόπουλους της εποχής των παχιών αγελάδων. Μια παρασιτική δομή δεν μπορεί παρά να παραγάγει και μια αντίστοιχου τύπου «διαμαρτυρία».

Ο Σώρρας είναι, δυστυχώς, μόνον η ακρότατη εκδοχή αυτών των φαινομένων. Τι άραγε παρήχθη πολιτικά στη μνημονιακή περίοδο; Ο Βασίλης Λεβέντης εισήχθη στη Βουλή ως αρχηγός κόμματος, ο Πάνος Καμμένος έγινε αρχηγός κόμματος και υπουργός Άμυνας, ο Σταύρος Θεοδωράκης εμφανίστηκε ως βασικός εκπρόσωπος του εκσυγχρονισμού, ο ΓΑΠ έγινε πρωθυπουργός, ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο μπήκε στη Βουλή ως το τρίτο ελληνικό κόμμα και ο Αλέξης Τσίπρας έγινε και αυτός πρωθυπουργός! Και τι δεν έχει αναδείξει η εποχή: την Αυλωνίτου, τον Ζουράρι, τον Πολάκη, τον Καρανίκα και τόσους άλλους, που στοιχειώνουν το τσίρκο της ελληνικής πολιτικής και δημόσιας ζωής. Ο Καστοριάδης έγραφε κάποτε για την άνοδο της ασημαντότητας, του έλειπε ένας τίτλος από το ελληνικό θηριοτροφείο, η άνοδος της γελοιότητας.

Δυστυχώς, απεδείχθη πως, για να υπάρξει κάτι όντως νέο και αυθεντικό, θα πρέπει να πιούμε το ποτήρι της παρακμής και της γελοιότητας μέχρι τέλους. Και τίποτε δεν εγγυάται πως θα ακολουθήσει απαραίτητα κάποια περίοδος ακμής. Πάντως, μακριά από τους γελοίους.

* O κ. Γιώργος Καραμπελιάς είναι επικεφαλής του «Κινήματος Άρδην».

liberal.gr

ΑΟΖ, το ξεχασμένο μεγάλο εθνικό μας θέμα: Γιατί οι πάντες στην Ελλάδα σιωπούν και φοβούνται;

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης
Στη πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου εξήγησε ότι μέρος του οικοπέδου 6 της κυπριακής ΑΟΖ βρίσκεται πάνω στην τουρκική υφαλοκρηπίδα και τόνισε ότι δεν υπάρχει θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου!
Δυστυχώς, η συνέντευξη αυτή πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από την κυβέρνηση και τον τύπο, διότι τώρα υπάρχουν σοβαρότερα θέματα που θα πρέπει να απασχολήσουν τον ελληνικό λαό. Αντέδρασε όμως η Αίγυπτος και προειδοποίησε την Τουρκία να μην αμφισβητεί την συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ της Κύπρου και της Αιγύπτου. Συγκεκριμένα, το ΥΠΕΞ της Αιγύπτου προέβη στην εξής δήλωση απαντώντας στον Τσαβούσογλου:
«Κανένα μέρος δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της συμφωνίας οριοθέτησης μεταξύ της Αιγύπτου και της Κύπρου, και οποιαδήποτε προσπάθεια υπονόμευσης της αιγυπτιακής κυριαρχίας στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της στην Ανατολική Μεσόγειο απορρίπτεται και θα αντιμετωπιστεί».

Μια μικρή αναδρομή στο φάντασμα της υφαλοκρηπίδας 

Η έννοια της Υφαλοκρηπίδας υφίσταται από το 1945 (Δόγμα Τρούμαν) και διατηρήθηκε στην νέα Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας (UNCLOS 1982), παρά την ύπαρξη της νέας έννοιας της ΑΟΖ και παρ’ όλον ότι η ΑΟΖ των περισσότερων κρατών υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα τους. Επιπλέον η υιοθέτηση της αρχής της απόστασης αντί αυτής της γεωλογίας φέρνει την έννοια της υφαλοκρηπίδας ακόμη πιο κοντά σ’ αυτή της ΑΟΖ. Κατά την διάρκεια της UNCLOS IIΙ υπήρξαν τρεις διαφορετικές θέσεις σχετικά με το θέμα της διατήρησης της υφαλοκρηπίδας μετά την δημιουργία της ΑΟΖ.
Η πρώτη υποστήριξε την συγχώνευση των δυο ζωνών σε ένα νέο καθεστώς, που θα ρύθμιζε τους ζωντανούς και μη πόρους μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ. Η δεύτερη ήθελε να ισχύει το καθεστώς της ΑΟΖ μέχρι τα 200 ν.μ. και πέραν αυτού να ισχύει το καθεστώς της υφαλοκρηπίδας. Η τρίτη θέση, που τελικά επικράτησε, ήθελε τα δυο καθεστώτα να διατηρήσουν την αυτονομία τους. Νομίζω ότι ήταν σφάλμα της ελληνικής αντιπροσωπείας να υποστηρίξει την τρίτη θέση και όχι την πρώτη θέση που υποστήριζαν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής. Έτσι θα αφαιρούσαμε την υφαλοκρηπίδα από τις ατέρμονες συζητήσεις μας, πάνω από 40 χρόνια με την Τουρκία.
Μπορεί το φάντασμα της ΑΟΖ να καταδιώκει την Τουρκία, αλλά οι Έλληνες θιασώτες της υφαλοκρηπίδας συνεχίζουν να υποστηρίζουν τις τουρκικές θέσεις και να ομιλούν και αυτοί για την υφαλοκρηπίδα αγνοώντας, επιδεικτικά, την αξία της ΑΟΖ. Είναι γνωστό, πλέον, σε όλους ότι η Τουρκία θεωρεί την έννοια της ΑΟΖ ως τον μεγαλύτερο εχθρό της στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Από το 1973 η Τουρκία ομιλεί συνεχώς περί υφαλοκρηπίδας και εμείς δεν τολμούμε να τους πούμε για 45 ολόκληρα χρόνια «ως εδώ και μη παρέκει». Το λέμε όμως στους Σκοπιανούς μια και δεν μας κοστίζει τίποτα. Παραμένει τραγικό το γεγονός ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις συνεχίζουν να πιπιλίζουν το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Μόνο ένας Τάσσος Παπαδόπουλος σήκωσε το ανάστημά του δηλώνοντας ουσιαστικά «εμείς ομιλούμε για ΑΟΖ και τίποτε άλλο» και ο Ερντογάν δεν κατάλαβε την κίνηση της Κύπρου το 2004 με αποτέλεσμα τώρα να είναι πλέον πολύ αργά γι’ αυτόν.
Μέχρι σήμερα, 138 χώρες έχουν ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) 200 ν.μ. μιλίων ή έχουν δημιουργήσει μια Αποκλειστική Αλιευτική Ζώνη (ΑΑΖ) 200 ν.μ. Οι χώρες που ωφελούνται περισσότερο από την έννοια της ΑΟΖ είναι – κατά σειρά μεγέθους της ΑΟΖ – οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία, η Αυστραλία, η Ρωσία και η Ινδονησία. Εάν η έννοια αυτή εφαρμοζόταν από όλα τα παράκτια μεσογειακά κράτη, ολόκληρη η Μεσόγειος θα καλύπτεται από την ΑΟΖ των παράκτιων κρατών της. Τα κράτη της Μεσογείου που θα επωφεληθούν περισσότερο από μια τέτοια εξέλιξη είναι η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ιταλία και η Μάλτα.

Η γενναιότητα της ΚύπρουΈνα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην 58ετή ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 2004, όταν ο Πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος, κήρυξε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με το Νόμο 64/2004. Η κυβέρνηση της Ελλάδας χαιρέτισε αμέσως αυτή την κυπριακή πρωτοβουλία, χωρίς να εξηγήσει γιατί η Ελλάδα δεν έκανε το ίδιο βήμα. Επιπλέον, την ίδια ημέρα, οι τίτλοι του ελληνικού τύπου προανήγγειλαν αυτό το σημαντικό γεγονός, χωρίς να εξηγήσουν στους αναγνώστες τους τι είναι η ΑΟΖ, αφού κανείς δεν είχε εξηγήσει στον Έλληνα την έννοια αυτή. Το μόνο που γνώριζαν οι Έλληνες ήταν ότι η ελληνοτουρκική διαμάχη σχετίζεται με εκείνη της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας και τίποτε άλλο.

Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Επί του παρόντος, τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν καθιερώσει είτε ΑΟΖ είτε ΑΑΖ. Δεδομένου ότι πολλά ζητήματα ΑΟΖ σχετίζονται επίσης με θέματα αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως περιγράφονται από τις συνθήκες της ΕΕ και από το κοινοτικό δίκαιο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτή η αρμοδιότητα θα επεκτείνεται και στην δημιουργία μιας συνολικής ΑΟΖ για την ΕΕ.Ως εκ τούτου, η υλοποίηση μιας ΑΟΖ από ένα κράτος μέλος της ΕΕ μέσω εθνικής νομοθεσίας ή μέσω διεθνούς οργανισμού θα εμπίπτει αναπόφευκτα στην αρμοδιότητα της ΕΕ.
Επιπλέον, στις 3 Νοεμβρίου 1976, το Συμβούλιο ΕΚ εξέδωσε ψήφισμα σχετικά με τις “εξωτερικές πτυχές της δημιουργίας ζώνης αλιείας 200 μιλίων στην Κοινότητα”, το οποίο είναι επίσης γνωστό ως “ψήφισμα της Χάγης”. Στο ψήφισμα αυτό, το Συμβούλιο ανακοίνωσε ότι την 1η Ιανουαρίου 1977 τα κράτη μέλη της Βόρειας Θάλασσας της Κοινότητας θα επεκτείνουν τη δικαιοδοσία τους όσον αφορά την αλιεία σε 200 μίλια από τις ακτές της Βόρειας Θάλασσας και του Βορείου Ατλαντικού.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το Συμβούλιο δήλωσε επίσης ότι η δράση αυτή «δεν προδικάζει την ανάληψη ανάλογων ενεργειών για άλλες αλιευτικές ζώνες εντός της δικαιοδοσίας τους όπως η Μεσόγειος». Παρόλο που το ψήφισμα ανέφερε ότι στο μέλλον μια τέτοια ζώνη θα επεκταθεί στη Μεσόγειο, αυτό δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.Η τότε ΕΟΚ όχι μόνο υπέγραψε το UNCLOS του 1982 αλλά το επικύρωσε επίσης την 1η Ιανουαρίου 1998, γεγονός που ενίσχυσε την αρμοδιότητά της σε όλους τους τομείς στους οποίους το Μέρος V της Σύμβασης παρέχει δικαιώματα και υποχρεώσεις στα παράκτια κράτη.
Επιπλέον, από την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ του 1992, η Κοινότητα έχει αναμφισβήτητα μετατραπεί σε Ευρωπαϊκή Ένωση με σημαντικές εξουσίες και δικαιοδοσία. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα , η θέση της Τουρκίας έχει καταστεί δυσχερέστερη, επειδή η ΕΕ επιμένει ότι η Τουρκία, προκειμένου να γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ, θα πρέπει να κυρώσει τη σύμβαση UNCLOS το συντομότερο δυνατό. Είναι απορίας άξιο γιατί ποτέ οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν εγείρουν αυτό το θέμα.
Η έννοια της “κοινής πολιτικής ΑΟΖ” της ΕΕ είναι πολύ σημαντική και η κυβέρνηση της Ελλάδας πρέπει να επιδιώξει ενεργά την υιοθέτηση της. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μια ελληνική ΑΟΖ, η οποία στην πραγματικότητα θα είναι επίσης ΑΟΖ της ΕΕ, θα μπορούσε να επιλύσει την ελληνοτουρκική διαμάχη στο Αιγαίο, χωρίς να συμπεριληφθούν τα ζητήματα των χωρικών υδάτων και της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας. Μία ενδεχόμενη κοινή δήλωση που θα ανακηρύσσει ΑΟΖ της ΕΕ στη Μεσόγειο θα μείωνε την απειλή casus belli, που εκδηλώνεται συχνά από την τουρκική πλευρά, μια και το τουρκικό casus belli θα πρέπει να ισχύει και κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βέβαια αποφεύγει να λάβει θέση, διότι τότε θα πρέπει να κυνηγήσει την Τουρκία, που παραβιάζει την Κυπριακή ΑΟΖ, άρα και την ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από το 2011, η Τουρκία κυκλοφορεί τον παρακάτω χάρτη που δείχνει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μία ξεκάθαρα εξόφθαλμη παραβίαση των κανόνων του UNCLOS III. Με τον χάρτη αυτό οι Τουρκοι δίνουν στη Ρόδο, στην Κάρπαθο και το Καστελόριζο μόνο 6 ν.μ. χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Δίνουν ελάχιστη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο βόρειο τμήμα της Κρήτης και παριστάνουν ότι έχουν, σε μεγάλη έκταση, μια τεράστια υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ που συνορεύει με την αιγυπτιακή ΑΟΖ. Υποτίθεται ότι αυτή η οριοθέτηση είναι σύμφωνη με την αρχή της ευθυδικίας, που αποτελεί την προσφιλή της οριοθέτηση.

ΧΑΡΤΗΣ 1
Πηγή: Bayram Οztürk1 and Sertac Hami Başeren, The exclusive economic zone debates in the Eastern Mediterranean Sea and fisheries , Journal of Black Sea / Mediterranean Environment Vol.14 : 77-83 (2008)

Πηγή: Bayram Οztürk1 and Sertac Hami Başeren, The exclusive economic zone debates in the Eastern Mediterranean Sea and fisheries , Journal of Black Sea / Mediterranean Environment Vol.14 : 77-83 (2008)

Η Τουρκία έχει επιμείνει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, σε μια θέση που αμφισβητεί την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου. Η Τουρκία χρησιμοποιεί δύο επιχειρήματα: κατά πρώτο λόγο, τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο οι ήπειροι, και κατά δεύτερο, και αν ακόμα γίνει δεκτό ότι τα νησιά του Αιγαίου έχουν υφαλοκρηπίδα, τότε σίγουρα θα ισχύει η αρχή των “ειδικών περιστάσεων” και επομένως η τουρκική υφαλοκρηπίδα δεν μπορεί να περιορισθεί σε μια στενή λωρίδα ανατολικά των ελληνικών νησιών.
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο, το άρθρο 121, παράγραφος 2, του UNCLOS III δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ή παρερμήνευσης γιατί ξεκάθαρα αναφέρει ότι:

Με την εξαίρεση των προβλεπόμενων στην παράγραφο 3, η αιγιαλίτιδα ζώνη, η συνορεύουσα ζώνη, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα μιας νήσου καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας Σύμβασης που εφαρμόζονται σε άλλο χερσαίο έδαφος.
Η εξαίρεση της παραγράφου 3 αναφέρει ότι:
Βράχοι οι οποίοι δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινο μόνιμο πληθυσμό ή οικονομική ζωή δεν θα έχουν αποκλειστική οικονομική ζώνη ή υφαλοκρηπίδα. 
Αυτή όμως η εξαίρεση δεν επηρεάζει το καθεστώς του Αιγαίου, γιατί αν και υπάρχουν τέτοιου είδους ελληνικοί βράχοι, δεν αλλάζουν την κατάσταση μια και επικαλύπτονται από την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ των υπόλοιπων κατοικήσιμων νησιών του Αιγαίου. Η Τουρκία, βέβαια, παραβιάζει το UNCLOS προσπαθώντας να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι οι θαλάσσιες ζώνες πρέπει να καθορίζονται με κριτήρια τον πληθυσμό, το μέγεθος και την γεωμορφολογία.

Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις συνέβη τη Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013, αλλά πέρασε απαρατήρητο. Εκείνη την ημέρα έγινε ο 55ος γύρος συνομιλιών από το 2002 που αφορούν τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Τουρκία . Ηταν μια ιστορική συνάντηση, διότι για πρώτη φορά ο Πρέσβης Αποστολίδης, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στα θέματα αυτά, κατόπιν εντολής του Υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Βενιζέλου, έθεσε το θέμα της ΑΟΖ στον Τούρκο ομόλογό του. Από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν τόλμησαν ποτέ να συμπεριλάβουν την ΑΟΖ στις συνομιλίες με τους Τούρκους. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε Πρωθυπουργός τον Οκτώβριο 2009, είχε δώσει εντολή στον Πρέσβη Αποστολίδη να μην αναφέρει την ΑΟΖ στις συζητήσεις του με την τουρκική πλευρά!

Αυτό, δυστυχώς, ισχύει μέχρι σήμερα με αποτέλεσμα όταν ο Ερντογάν επισκέφθηκε την Αθήνα τον περασμένο Δεκέμβριο, αποφασίστηκε οι δυο χώρες να αρχίσουν πάλι τις συζητήσεις για το φάντασμα της υφαλοκρηπίδας, χωρίς κανείς να αντιδράσει στο ελληνικό κοινοβούλιο και στη κοινή γνώμη, διότι πάντοτε έχουμε πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούμε.
Οι τελευταίες εξελίξεις στα εθνικά μας θέματα δικαίωσε τη θέση μου όταν έγραψα, μετά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Λευκό Οίκο τον περασμένο Οκτώβριο , ότι ο Ντόναλντ Τραμπ του ζήτησε όταν επιστρέψει στην Αθήνα να λύσει το Μακεδονικό πρόβλημα και να τα βρει με τον Ερντογάν στο Αιγαίο. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, πράγματι μετά την επιστροφή του προσκάλεσε τον Ερντογάν στην Αθήνα και συμφώνησαν να αρχίσουν για «εκατοστή» φορά διμερείς συνομιλίες για το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας και, ταυτόχρονα, άρχισε να βιάζεται για επίλυση του Μακεδονικού θέματος. Έτσι ο Έλληνας Πρωθυπουργός με τις μεγαλύτερος αντιαμερικανικές περγαμηνές μετετράπη στο στενότερο φίλο των Αμερικανών στην περιοχή.

Φαίνεται ότι οι Τούρκοι, σήμερα, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν την ελληνική κυβέρνηση διεκδικώντας ελληνικά νησιά και απειλώντας ότι θα έρθουν να τα πάρουν. Ο σκοπός τους είναι με τις απαιτήσεις αυτές να δείξουν ότι το μισό Αιγαίο είναι δικό τους και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου δεν έχει δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Για το λόγο αυτό ο Τσαβούσογλου δήλωσε στην «Καθημερινή» ‘οτι «η Ελλάδα δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο». Κούνια που το κούναγε. Αλλά βλέπετε η Ελλάδα και η Κύπρος δεν προχωρούν στην οριοθέτηση των ΑΟΖ τους, ώστε να κοπε ο τσαμπουκάς των Τούρκων.

Η μεγάλη απάτη 

Στην Τριμερή Σύνοδο Κορυφής Αιγύπτου, Ελλάδας και Κύπρου που πραγματοποιήθηκε στο Καΐρο, στις 8 Νοεμβρίου 2014, τα τρία κράτη εξέδωσαν ένα σημαντικό ανακοινωθέν που σε ένα σημείο του αναφέρει τα ακόλουθα :

«Στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίζουμε τον οικουμενικό χαρακτήρα της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και αποφασίζουμε να προχωρήσουμε το ταχύτερο στις διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μας, όπου αυτό δεν έχει ακόμα γίνει.»

Προσέξατε την ημερομηνία; 8 NOEMBRIOY 2014! Έχουν περάσει από τότε τρία χρόνια και τρεις μήνες! Κάτι παρόμοιο έχει συμβεί και με την κυβέρνηση της Κύπρου που ανακοίνωσε ότι στέλνει στον ΟΗΕ τις γεωγραφικές συντεταγμένες της οριοθέτησης της ΑΟΖ της, βάσει της μέσης γραμμής (ίσης απόστασης) με τα τρία από τα έξη παράκτια κράτη με τα οποία διαθέτει θαλάσσια σύνορα, δηλαδή την Ελλάδα, την Τουρκία και την Συρία, αλλά κατά έναν περίεργο και παράξενο τρόπο δεν έχουν ακόμα φτάσει στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Η Τουρκία, για πάνω από 30 χρόνια, επιμένει ότι η επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς στο Αιγαίο δεν μπορεί να βασιστεί στην μέθοδο της μέσης γραμμής, διότι το Αιγαίο αποτελεί «ειδική περίσταση», αφού είναι μια ημίκλειστη θάλασσα ξεχνώντας ότι η Μαύρη Θάλασσα είναι πιο κλειστή από το Αιγαίο θάλασσα. Εχω αποκαλέσει την ανακήρυξη ΑΟΖ της Τουρκίας ιδιότυπη, διότι αποτελεί μια παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει προβεί σε μια τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ, όπως έπραξε η Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα κάτι που δεν προβλέπεται από το UNCLOS. Αυτή η τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ της Τουρκίας αποτελεί ένα σημαντικό όπλο της Ελλάδας και δεν πρέπει να το απεμπολήσουμε. Για αυτό είναι πολύ επικίνδυνο ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς να ομιλεί για τμηματική ανακήρυξη και της ελληνικής ΑΟΖ στο Ιόνιο Πέλαγος.

Επίλογος

Σήμερα ο ελληνισμός περνά δύσκολες στιγμές και όπως έγραψε ο διαπρεπής δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός:
«Ο ίδιος λαός παρακολουθεί ταπεινωμένος τις επεκτατικές προκλήσεις της Τουρκίας, αλλά κατανοεί ότι η Ελλάδα είναι στα γόνατα και πρέπει να αποφύγει αντιδράσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε ένοπλη σύγκρουση. Δεν αντιλαμβάνεται, όμως, γιατί πρέπει να υποχωρήσει και να ταπεινωθεί από τους αδύναμους αλλά προκλητικούς Σλαβομακεδόνες. Με άλλα λόγια, στην αντίδραση για το Μακεδονικό διοχετεύτηκε εκτός από την εθνική ευαισθησία και η συσσωρευμένη οργή για όλα όσα δραματικά υφίστανται οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια. Κατά μία έννοια ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.»
Είναι όμως ντροπή, για όλους μας, να συνεχίζουμε να αγνοούμε το άλλο μεγάλο εθνικό μας θέμα. Γύρω από την ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου διακυβεύονται τεράστια εθνικά συμφέροντα και να την αγνοούμε επιδεικτικά, όπως κάνουμε μέχρι σήμερα, αγγίζουμε τα όρια μιας νέας εθνικής συμφοράς.

mignatiou.com/

Η ρωσική πολιτική στη Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
1
Ποια είναι τα διδάγματα για την Δύση
Αλέξανδρος Θ. Δρίβας
Δημήτριος Τσαϊλάς foreignaffairs.gr
Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε χειραψία με τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν, μετά από συνέντευξη Τύπου στην Άγκυρα, στις 11 Δεκεμβρίου 2017. REUTERS/Umit Bektas.
Περίληψη:

Ο έλεγχος της Μαύρης Θάλασσας και η αξιοποίηση του ενεργού ρόλου της Ρωσίας στην λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου δεν θα έχει πρακτική σημασία αν δεν κατοχυρώνεται η διευκόλυνση διέλευσης από τα Στενά των Δαρδανελίων.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Θ. ΔΡΙΒΑΣ είναι υποψήφιος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων και συντονιστής του project «Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και Αίγυπτος: Προοπτικές και περιορισμοί μιας περιφερειακής συνεργασίας» που γίνεται στα πλαίσια του Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Ν/Α Ευρώπης (ΤΟ.Ρ.Ε.Ν.Ε.) στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων. Είναι επίσης αναλυτής στο Russian International Affairs Council.
Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΑΪΛΑΣ είναι Ναύαρχος ε.α.

Η Μέση Ανατολή βρίσκεται προ των πυλών μιας νέας ανάφλεξης. Στην περιοχή που εκτείνεται από την Τουρκία έως και τον Περσικό Κόλπο, λαμβάνουν χώρο εξελίξεις (κρίση μεταξύ Υεμένης-Σαουδικής Αραβίας, εσωτερική αστάθεια στο Ιράν, τουρκική επιχείρηση «Κλάδος Ελιάς» στην Αφρίν) που δείχνουν ότι η σταδιακή ομαλοποίηση κάποιων περιοχών της Συρίας δεν έχει σταθεροποιητικό αντίκτυπο στην ευρύτερη περιοχή. Μια πολύ σημαντική παράμετρος του παρόντος και του μέλλοντος της Μέσης Ανατολής, είναι η ρωσική επιρροή στην περιοχή.

Η ΡΩΣΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ «ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ» ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΝΑΤΟ

Η άνοδος του Vladimir Putin στην εξουσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, συνοδεύτηκε από την θέση των ακόλουθων στόχων από πλευράς Μόσχας. Πρώτον, την οικονομική ενίσχυση της Ρωσίας μέσα από την εκμετάλλευση της συγκυρίας αύξησης των τιμών των φυσικών πόρων. Σε δεύτερο επίπεδο, το ρωσικό επιτελείο επιδίωξε να χρησιμοποιήσει και πολιτικά την ρωσική αφθονία φυσικών πόρων (κυρίως των υδρογονανθράκων). Τρίτον, μέσα από τον συνδυασμό οικονομικής ανάπτυξης και πολιτικής εργαλειοποίησης των εξαγωγών ενέργειας η EE, ακόμη και σήμερα, εξαρτάται κατά 37,4% (2017) από το ρωσικό φυσικό αέριο, ενώ το 2016, η ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ καλύφθηκε από το ρωσικό φυσικό αέριο κατά 39,5% [1].

08022018-1.jpg

Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε χειραψία με τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν, μετά από συνέντευξη Τύπου στην Άγκυρα, στις 11 Δεκεμβρίου 2017. REUTERS/Umit Bektas
——————————————————————————————————-

Τα περισσότερα κράτη-μέλη της ΕΕ είναι και μέλη του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία προσπάθησε να δημιουργήσει –στην καλύτερη περίπτωση- ένα ρήγμα μεταξύ των δύο οργανισμών (ΕΕ και ΝΑΤΟ) ή έναν διχασμό ανάμεσα στα κράτη της ΕΕ αναφορικά με τις σχέσεις που θα ήθελαν να διατηρεί η Μόσχα με την ΕΕ. Η Ρωσία τα κατάφερε, και στην Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (2008) η Ουκρανία, η Γεωργία και το κράτος των Σκοπίων δεν έγιναν μέλη του ΝΑΤΟ παρά το γεγονός οτι οι ΗΠΑ επιθυμούσαν την διεύρυνση της Συμμαχίας με τις παραπάνω χώρες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ

Η κρίση του 2013-2014 στην Ουκρανία οδήγησε την Ρωσία στο να δράσει αποφασιστικά στο μαλακό της υπογάστριο. Με την ουκρανική κρίση η Ρωσία κινδύνευε να απωλέσει την χρήση της «καρδιάς» του ενεργειακού δικτύου της Gazprom και, ταυτόχρονα, να χάσει τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας που της εξασφαλίζει την ζωτική για το Κρεμλίνο, έξοδο στην Μεσόγειο Θάλασσα. Η προσάρτηση της Κριμαίας ήταν η πρώτη πράξη προάσπισης των συμφερόντων της Μόσχας. Η δεύτερη πράξη ήταν η στρατιωτική παρέμβαση της Ρωσίας στην Συρία, όπου η Ρωσία υπεραμύνθηκε της παρουσίας της στη μεσογειακή χώρα, κατοχυρώνοντας την χρήση της βάσης στην Ταρτούς και στην Λαττάκεια, και ανέβαλε επ’ αόριστον την κατασκευή του αγωγού που θα ξεκινούσε από το Κατάρ και θα μείωνε την ενεργειακή και πολιτική αξία της Μόσχας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο ΑΠΟΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΟΜΗΡΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η Τουρκία δεν θα μπορούσε να προβεί σε επιχειρήσεις εντός των κουρδικών καντονιών αν δεν είχε το «πράσινο φως» της Μόσχας. Η πολιτική του Erdogan έχει αποδοκιμαστεί τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΕ. Η Άγκυρα θεωρεί ότι λόγω της κατάστασης που λαμβάνει χώρα στην Συρία, κινδυνεύει η εδαφική της ακεραιότητα. Η ένωση κουρδικών καντονιών και η περικύκλωση της Τουρκίας από Κούρδους, σε συνδυασμό με τα εκατομμύρια των ομοεθνών τους που ζουν μέσα στην Τουρκία, αποτελεί την βασική απειλή στο γεωπολιτικό όραμα της Άγκυρας. Για την Ρωσία, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά καθώς γνωρίζει ότι η Τουρκία είναι απομονωμένη από την Δύση και ότι δεν έχει άλλον ισχυρό σύμμαχο στην περιοχή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Μόσχα έχει εμβαθύνει τις σχέσεις της με την Τουρκία, και πριν την τριμερή συμφωνία του Σότσι (Ρωσία, Ιράν, Τουρκία) και μετά από αυτήν. Η Άγκυρα διαθέτει τον δεύτερο πιο ισχυρό στρατό του ΝΑΤΟ των 29 κρατών (ποσοτικά). Παρόλα αυτά, έχει προβεί στην προμήθεια ρωσικών πυραύλων S-400. Το ΝΑΤΟ ως πολιτικο-στρατιωτικός οργανισμός προβληματίζεται έντονα από την στρατηγική σχέση που έχουν δημιουργήσει μεταξύ τους η Άγκυρα και η Μόσχα. Η Ρωσία έχει κάθε λόγο να στηρίζει την μεσανατολική πολιτική της στην Τουρκία και λόγω των συνόρων της με την Συρία αλλά και για άλλους, εξαιρετικά σημαντικούς γεωπολιτικούς λόγους.

Πρώτον, η προσάρτηση της Κριμαίας και η κατοχύρωση πρωταγωνιστικού ρόλου για την Ρωσία στην Συρία, απαιτεί μια σχέση συνεργασίας Μόσχας-Άγκυρας. Δεύτερον, ο έλεγχος της Μαύρης Θάλασσας και η αξιοποίηση του ενεργού ρόλου της Ρωσίας στην λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου δεν θα έχει πρακτική σημασία αν δεν κατοχυρώνεται η διευκόλυνση διέλευσης από τα Στενά των Δαρδανελίων. Η γεωγραφική θέση της Τουρκίας εξασφαλίζει στην Ρωσία την παρουσία της τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Κεντρική Ασία. Στην Αρμενία υπάρχει ρωσική βάση. Ο πάλαι ποτέ «σιιτικός άξονας» μεταξύ Ιράν και Συρίας συνδέεται με την σουνιτική Τουρκία. Το μήνυμα της Ρωσίας στην Δύση έχει τρία σκέλη: Πρώτον, ότι για την Ρωσία δεν υπάρχει κάποιος διαχωρισμός μεταξύ σουνιτικού και σιιτικού κόσμου. Δεύτερον, πως η Μόσχα έχει τα διπλωματικά εργαλεία και μπορεί να προβεί στην κατάλληλη προβολή ισχύος ώστε να υπερβεί κρίσεις όπως αυτή που ξέσπασε μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24. Τρίτον, ότι η ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή έχει πλέον αλλάξει σε τέτοιο βαθμό που μια ΝΑΤΟϊκή χώρα (η Τουρκία) έχει να μοιραστεί μια κοινότητα συμφερόντων με την Ρωσία και όχι με το ΝΑΤΟ.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ Η ΔΥΣΗ

Ο Vladimir Putin αισθάνεται αρκετά άνετα αναφορικά με την μεσανατολική πολιτική της Ρωσίας για να αναφέρει πως «οι ΗΠΑ μπερδεύουν την Αυστρία με την Αυστραλία». Ο σκοπός αυτής της ειρωνείας ήταν να δείξει πως η αμερικανική πολιτική στην Συρία δεν πέτυχε τον σκοπό της γιατί ακολούθησε την αντίστοιχη πολιτική που εφαρμόστηκε στο Αφγανιστάν. Η Μόσχα, όχι μόνο βρίσκεται σε θέση ισχύος στην Συρία και χρησιμοποιεί ως κράτη-μοχλούς της πολιτικής της την Τουρκία και το Ιράν, αλλά θα ανοικοδομήσει την Δαμασκό μαζί με την Κίνα και το Ιράν. Λόγω της σταθερότητας σε πολλά σημεία της Συρίας, 500 χιλιάδες Σύροι γύρισαν στην πατρίδα τους και οι προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη μειώθηκαν. Αυτή η εξέλιξη ευχαριστεί και την ΕΕ.

Η έξοδος της Ρωσίας στη Μεσόγειο συμπληρώνεται και από την ισχυρή παρουσία της Μόσχας στην Λιβύη. Η Ρωσία δαπανά χρήματα και παρέχει αμυντική βοήθεια στην Λιβύη ώστε να γίνει ξανά κράτος. Η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ έχουν κάθε λόγο να συνομιλούν με τη Μόσχα και να έχουν καλές σχέσεις με εκείνην έτσι ώστε η ρωσική επιρροή πάνω στο Ιράν να λειτουργεί υπέρ τους [2]. Επιπρόσθετα, η Ρωσία εμβαθύνει και τις σχέσεις της με την Αίγυπτο. Το κατά πόσο είναι εφικτό να διατηρεί καλές σχέσεις με την Σαουδική Αραβία, το Ιράν, την Τουρκία και την Αίγυπτο, είναι κάτι που θα φανεί στο μέλλον.

Η Μόσχα στήριξε πολιτικά και στρατιωτικά τον Assad και οδήγησε την Τουρκία και την Σαουδική Αραβία στο να αλλάξουν πολιτική αναφορικά με την παραμονή του Σύρου ηγέτη, Μπασάρ αλ-Άσαντ, στην εξουσία στην Δαμασκό. Με την διπλωματική της ικανότητα η Ρωσία συνομιλεί και διαπραγματεύεται με όλες τις δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, μειώνοντας τα περιθώρια ελιγμών των ΗΠΑ στην περιοχή. Η ρωσική πολιτική στη Μέση Ανατολή συνοδεύτηκε και από την προώθηση οπλικών συστημάτων που σκοπό έχει τον έλεγχο της αεράμυνας όλου του γεωπολιτικού χώρου ενδιαφέροντος, ειδικά αν το πρόγραμμα προμήθειας των συστοιχιών των S-400 ολοκληρωθεί από την Τουρκία, ενώ S-300 πωλήθηκαν στο Ιράν. Η μετατροπή της Ρωσίας σε μια δύναμη που διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο στη Μέση Ανατολή πρόκειται να χρησιμοποιηθεί από τον Πούτιν στις εκλογές του 2018, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Δύση [3].

Ο Dimitri Trenin στο έργο του «What Is Russia Up In The Middle East», περιγράφει μεταξύ άλλων τους βασικούς πυλώνες ερμηνείας της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής από την πλευρά της Δύσης. Η Ρωσία επιθυμεί να αντιμετωπίζεται από τις ΗΠΑ ως ισότιμος εταίρος. Ο Trenin θεωρεί πως η Ρωσία έχει παρερμηνευθεί και ότι η Δύση έχει αγκυλωθεί στις ψυχροπολεμικές και ιδεολογικές θέσεις του παρελθόντος. Ο πρώτος πυλώνας μιας νέας και αποτελεσματικής ερμηνείας της ρωσικής πολιτικής που οφείλει η Δύση να υιοθετήσει είναι ότι δεν ζούμε κάποιο déjà vu του Ψυχρού Πολέμου. Το διεθνές σύστημα είναι πολυπολικό. Ο δεύτερος πυλώνας [ερμηνείας] συνίσταται στο γεγονός της ιδεολογικής και οικονομικής αλλαγής της Ρωσίας. Η Μόσχα συμπεριφέρεται καπιταλιστικά. Σαν τρίτο πυλώνα που θα οδηγήσει σε μια εύστοχη κατανόηση της ρωσικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή από την πλευρά της Δύσης (και επομένως στην χάραξη μιας νέας και αποτελεσματικής πολιτικής έναντι της Μόσχας), ο Trenin προβάλλει την αντιμετώπιση των τρομοκρατικών ζητημάτων που εσωκλείει η Μέση Ανατολή, ως εσωτερικό ζήτημα ασφάλειας της Ρωσίας. Από την περίοδο που ο Πούτιν αναλάμβανε τα ηνία του Κρεμλίνου, τα γεγονότα στην Τσετσενία ανάγκασαν την Ρωσία να ακολουθήσει μια νέα πολιτική στο μαλακό της υπογάστριο και στη Μέση Ανατολή [4].

Οι ΗΠΑ μαζί με τη Ρωσία και την ΕΕ, μπορούν να δώσουν μια λύση που θα προωθεί την σταθερότητα της Μέσης Ανατολής χρησιμοποιώντας την θετική εμπειρία της συνεργασίας στο ζήτημα της καταπολέμησης της διεθνούς τρομοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Η κατανόηση των στόχων όλων των εμπλεκόμενων δυνάμεων αποτελεί την αφετηρία τόσο για την επόμενη μέρα στην Συρία, όσο και για την σταθερότητα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[1] Βλ. EU imports of energy products-recent developments: Statistics Explained, “Eurostat”, σελ. 2, δημοσιευμένο στον διαδικτυακό τόπο: http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/pdfscache/46126.pdf .
[2] John R. Bradley, How Putin came to rule the Middle East: Syria and Libya are just two examples of how Russian leader has been running rings around the West, “The Spectator”, δημοσιευμένο στον διαδικτυακό τόπο: https://www.spectator.co.uk/2017/10/how-putin-came-to-rule-the-middle-east/ , (7/10/2017).
[3] Anna Borshchevskaya, How Putin Checkmated The US In Syria, “Forbes”, δημοσιευμένο στο διαδικτυακό τόπο: https://www.forbes.com/forbes/welcome/?toURL=https://www.forbes.com/site… , (26/9/2017).
[4] Masha Kirasirova, What Vladimir Putin Really Wants in the Middle East, “Foreign Policy”, δημοσιευμένο στο διαδικτυακό τόπο: http://foreignpolicy.com/2017/12/15/what-vladimir-putin-wants-in-the-mid… , (15/12/2017).

Copyright © 2017 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

On Northern Syria Front Line, U.S. and Turkey Head Into Tense Face-off

Από
anixneuseis
-
0
By ROD NORDLAND

American Special Forces soldiers arrived at a front-line outpost outside the northern Syrian city of Manbij on Wednesday. Mauricio Lima for The New York Times
A correspondent and a photographer of The New York Times, traveling with American generals in northern Syria, visited a city where armed conflict is now possible between the United States and Turkey.
MANBIJ, Syria — Two senior American generals came to the front line outside the Syrian city of Manbij on Wednesday flying outsized American flags on their vehicles, in case pro-Turkish forces just the other side of the no man’s land, 20 yards away, did not realize who they were.

“We’re very proud of our positions here, and we want to make sure everybody knows it,” said Maj. Gen. Jamie Jarrard, the Special Operations commander for the American-led coalition in Iraq and Syria.

If the message to Turkey was not clear already, the overall coalition commander accompanying General Jarrard, Lt. Gen. Paul Funk, elaborated. “You hit us, we will respond aggressively. We will defend ourselves.”
The trip was the first by such senior United States military officers to the front in northern Syria since Turkey’s president threatened to attack the city of Manbij, calling it a bastion of terrorists and demanding that American forces leave.
But the Americans have refused, creating the potential for an unprecedented armed conflict between two NATO allies, the United States and Turkey — the latest twist on the seven-year-old war in Syria.
This part of Syria’s north was once overrun by Islamic State militants. The United States and its allies, Syrian Kurdish fighters, collaborated more than a year ago to evict them.
Lt. Gen. Paul Funk, left, talked to an American Special Forces soldier at the Manbij outpost.Mauricio Lima for The New York Times
But in the effort, the United States angered Turkey, which has long regarded the Kurds as enemies. Now the Turks are turning their guns on the Kurds, setting up a possible fight with the Americans.
General Funk had an automatic pistol slung across his vest. His three uniform stars would have been easily visible with binoculars to the Syrian militias aligned with Turkey on the other side of the front line, as he stood on a sandbagged roof. He was surrounded by Special Forces soldiers, and Arab and Kurdish fighters from the Manbij Military Council, the government authority in the region.
The two generals arrived at the border post in unarmored cars, in an entourage that included several mine-resistant armored personnel carriers, as well as Land Cruisers for Special Forces soldiers, with antennas, spare tires and jerrycans on their roofs.
Manbij is the farthest west that the Americans, aligned with the Syrian Democratic Forces insurgent group in the fight against the Islamic State, are stationed.
Showing off the Stars and Stripes in this city is not at all extraordinary. American military vehicles usually fly flags on what they call de-escalation patrols through the city and province of Manbij. The patrols are so frequent that children have learned to flash the thumb-and-little finger wiggle gesture popularized by American soldiers.
Women in full chadors smile and wave at their convoys, and American soldiers even visit the crowded bazaar in unarmored cars, disembarking on foot with only sidearms, according to locals — unusual for any place at risk of an Islamic State attack. “I would feel very comfortable anywhere in northeastern Syria,” General Jarrard said.
Similarly the relationship between the Americans and the Manbij Military Council is comfortable and cordial, and the Americans have praised its efforts to restore a stable government. Standing on the front-line rooftop, General Funk addressed the military council’s commander, Muhammed Abu Adel: “The lasting defeat of ISIS is the most important mission for this group,” he told Commander Adel, a Kurd, although the majority of his fighters are local Arabs. “It’s in your hands now and you’re doing a good job. One team, one fight.”
Commander Adel thanked him, and said he hoped American air power would continue to assist his forces. The general did not respond directly.
An American Special Forces convoy outside Manbij, where American forces are supporting Syrian Kurdish fighters. Mauricio Lima for The New York Times
The American support for Manbij has particularly alarmed Turkey. It is waging a military campaign to take the Kurdish-held city of Afrin, 80 miles west, while pursuing an unusually outspoken public relations campaign to threaten Manbij and make the Americans depart, so that Syrian militias aligned with Turkish forces can take it from America’s Kurdish-led allies.
On Tuesday, once again, President Recep Tayyip Erdogan of Turkey criticized the American support of Manbij. “They tell us, ‘Don’t come to Manbij.’ We will come to Manbij to hand over these territories to their rightful owners,” Mr. Erdogan said in a speech to his party. The Turkish deputy prime minister went so far as to suggest American troops in Manbij are wearing uniforms of the Kurdish People’s Protection Forces, or Y.P.G., and said they could become targets.
The Y.P.G. dominates Kurdish areas of northern Syria and is the main component of the Syrian Democratic Forces, the American allies in the fight against the Islamic State, also known as ISIS and Daesh.
But in Manbij, both the Americans and the Kurds insist, the defending force is the Manbij Military Council, an ally of the Syrian Democratic Forces, but independent and composed mostly of Arab fighters.
The Turks depict the Y.P.G. as a version of the outlawed Kurdistan Workers’ Party or P.K.K., a separatist group regarded as a terrorist organization by the United States and Europe.
“If we are terrorist,” said Commander Adel, during the generals’ visit Wednesday, “O.K., then all of the countries in the coalition and these American soldiers here are terrorist too?” The American-led anti-ISIS coalition has more than 70 member countries.
The Turks say the Manbij Military Council is just the Y.P.G. in disguise. The Americans and Kurds say the council is allied with the Kurdish-dominated Syrian Democratic Forces, but most of its fighters are local Arabs.
The American military has sought to persuade Turkey that the Manbij forces are reliable allies, and important in the fight against ISIS elsewhere. Previously, the Americans hosted meetings between Turkish military officers and Manbij officers to try to convince them, but those meetings ceased this year. General Funk said the Turks had declined an invitation to Manbij this year.
Fighters with the Manbij Military Council conferring near a group of American Special Forces soldiers at the front-line outpost near Manbij. Mauricio Lima for The New York Times
Last month President Erdogan was infuriated when the Americans announced they were forming a 30,000-strong permanent border protection force in Kurd-held areas as a long-term way to fight ISIS, using the Syrian Democratic Forces. On Jan. 20, the Turks responded with an offensive against Afrin, threatening to continue on straight across northern Syria. “The U.S. says that they have cleared Daesh from Syria,” Mr. Erdogan said Tuesday. “Why are you still here?”
The Americans say the fight against ISIS is far from over in Syria, even though the group has been expelled from all urban areas, like Manbij, which the Americans and their Syrian allies cleared in the summer of 2016.
The Americans have vowed to stay in Manbij and support their allies. But the American forces in Manbij number only a few hundred out of a total of 2,000 in all of northern Syria, mostly Special Operations troops. The Turks and their allied militias, the Free Syrian Army fighting around Afrin, are estimated at 20,000 in all. Both Turks and Americans have substantial air forces in the area.
Even if the Turks do not carry out their threats, the fight in Afrin has indirectly hurt the American-led fight against ISIS. As the Syrian Democratic Forces shift fighters to the battle in Afrin, they have weakened the ISIS campaign far to the east.
“It’s illogical that while we are fighting ISIS, the enemy of the world, over there, the Turks attack us in Afrin,” said Shervan Derwish, the spokesman for the Manbij Military Council. “Our fight against ISIS has had to be minimized as we reduce our power there to defend Afrin.”
The military council, supported by American Special Operations troops and air power, defeated ISIS in Manbij in August 2016, and then established a local government administration that has controlled the area since. “Before they got here, this was a highway for Islamist terrorist fighters into the physical caliphate from all over the world,” General Jarrard said.
The council remains an important part of the effort to fight ISIS, with many of its fighters alongside American forces in the eastern part of the country, where the last pockets of ISIS control remain.
American policymakers worry that the Afrin conflict, and the threat against Manbij, will degrade their Kurdish and Arab allies.
Turkey’s president has said he wants his forces to take the Syrian city of Manbij. The problem is that the United States is already there.

By DAVID BOTTI and BARBARA MARCOLINI on January 24, 2018. Photo by Susannah George/Associated Press. Watch in Times Video »

“I think our main concern is that anything that disrupts everybody’s focus on ISIS and eliminating the complete physical caliphate — and we’re close, we’re very close — something people couldn’t have imagined a year ago — anything that disrupts us or takes our eye off that prize, is not good,” General Jarrard said.
General Funk said the Americans prefer to “maintain focus on the enemy in front of you and mow him down — that’s much easier than having to look in multiple directions.”
In Manbij, initial alarm at the Turkish threats has dissipated as the Turkish campaign against Afrin, which the Turks had vowed to overrun in a few days, has dragged into a third week.
The local civil government is modeled on principles of the Kurdish separatist leader, Abdullah Ocalan, who is imprisoned in Turkey: enforced equality for women in civil and military life, moderate socialism, and radical environmentalism.
The Turks’ view is that the Kurds have imposed a system of governance in Manbij at odds with the area’s conservative, traditional society. The American military, however, says that the Kurds and their allies have managed to bring stability. “There are a lot of people that do equate them with the P.K.K., but I have not seen any indication of that in my dealings with them throughout our relationship,” General Jarrard said.
There is little doubt that the bulk of Manbij soldiers are Arabs, but their key leaders are Kurdish, with backgrounds in the Y.P.G. The Manbij Military Council leader, Muhammed Abu Adel, is Kurdish, as is Mr. Derwish, the council’s influential spokesman, who has a prominent photograph of Abdullah Ocalan on the wall of his office.
“What’s strange to me is that Turkey, as a member of NATO, is making this war against us under the name of jihad, but we are only democrats,” Mr. Derwish said. “In our society, women are free, we have equality and democracy. And they want to destroy us.”
General Funk, a veteran of Iraq and other deployments, said Syria had been “delightful” by comparison. “People are trying to get back to their normal way of living,” he said. “As long as people keep working together on that local governance and local control, I see hope.”

Σκοπιανό και σκάνδαλο Novartis «εξηγούν» γιατί πρέπει να βγει ένα νέο πολιτικό σκηνικό

Από
anixneuseis
-
4

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Γιάννης Κολεσίδης)

*Σμούτα, η μεγάλη αναταραχή.

Αν μη τι άλλο ζούμε μια περίοδο με ακραία χαρακτηριστικά: Βαθιά οικονομική κρίση, διάλυση των θεσμών, ανάδυση μιας πολιτικής ομάδας με ακραία αμοραλιστικά στοιχεία, καμιά συνέπεια σε λόγους και προγράμματα, ασέβεια σε οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι πόλος αναφοράς –ακόμη και σε προσωπικότητες με διεθνή εμβέλεια που δύσκολα να αναδείξει και πάλι η χώρα, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης–, ιδεολογικός στρατός χωρίς ιδεολογία, έτοιμος να κατασπαράξει οποιονδήποτε καταδείξει η εξουσία.

Από την άλλη, ένα σαθρό πολιτικό σύστημα που από τη μια μιλούσε για την πατρίδα και την υπεράσπισή της και από την άλλη έκανε κατάχρηση των χρημάτων για τους εξοπλισμούς σε μίζες, με αποτέλεσμα να οδηγήσει τη χώρα σε μια επικίνδυνη γύμνια.

Στην αρχαία ρωσική γλώσσα υπάρχει η λέξη «σμούτα» που σημαίνει ταραχή, μεγάλη εσωτερική αναστάτωση. Η λέξη αυτή έγινε ιστορικός όρος και σύμβολο εικόνων Αποκάλυψης. Χρησιμοποιώντας τη λέξη «σμούτα» εννοούσαν την κατάρρευση κοινωνικών βάσεων και δομών, τη διάλυση του κράτους και των θεσμών του, την εμφάνιση αμέτρητων πραγματικών και μη ευγενών υποψηφίων για το θρόνο των Ρούρικ. Σμούτα είναι η καταστροφική ακυβερνησία, ο θρίαμβος όχι του νόμου αλλά του δικαίου του ισχυρού, ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος που οδηγεί τη χώρα στην άκρη του γκρεμού, η απώλεια κυριαρχίας.

Η περίοδος αυτή εντοπίζεται ιστορικά από το τέλος της βασιλείας του Ιβάν του Τρομερού –ο οποίος άφησε το στίγμα του στην ιστορία για τις ωμότητες στις οποίες προέβη–, τα εγκλήματα του Μπορίς Γκοντουνόφ (ευγενής άρχοντας και αδελφός της Ιρίνας, συζύγου του διαδόχου Φιοντόρ), μέχρι την άνοδο του Μεγάλου Πέτρου. Μια ειδική ράτσα ανθρώπων που τους έθρεψε η «οπρίτσνινα» (στρατός σωματοφυλακής) με τη δική της μεθοδολογία που δημιούργησε ο Ιβάν ο Τρομερός. Πρόκειται για ανθρώπους εγωκεντρικούς, χωρίς αρχές, ελισσόμενους και τελείως ανήθικους.

Γιατί αναφέρεται η περίοδος αυτή της ρωσικής ιστορίας; Διότι, τηρουμένων των αναλογιών, υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες με την πολιτική ζωή της Ελλάδας σήμερα.

Μπήκαμε σε μια μακρά προεκλογική περίοδο και ο ασκός του Αιόλου άνοιξε. Ένας νέος «εμφύλιος», όχι με όπλα αλλά με νοοτροπίες, βρίσκεται σε εξέλιξη και το αποτέλεσμα θα είναι η χαριστική βολή σε μια πληγωμένη χώρα και έναν αποσβολωμένο λαό. Δεν υπάρχει όριο ούτε από την Αριστερά, ούτε από τη Δεξιά. Η χώρα είναι έρμαιο ενός άθλιου πολιτικού συστήματος που περιλαμβάνει όλους, αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους. Ο μόνος στόχος, η μόνη ιδεολογία του πολιτικού συστήματος και των υπαλλήλων του είναι η κατάκτηση της εξουσίας και η νομή της. Και δεν υπάρχει τίποτε που να βγάλει τη χώρα από αυτή την τραγική κατάσταση.

Στη ρωσική περίοδο που αναφερθήκαμε η προσπάθεια διαμόρφωσης ενιαίου ρωσικού κράτους κινδύνεψε να οδηγηθεί σε παντελή αποτυχία. Τη διέσωσαν η αστική τάξη και ο λαός. Προϊόν αυτής της διάσωσης ήταν η ανάδειξη του Μιχαήλ Ρομανόφ, ιδρυτή της δυναστείας που κυβέρνησε τη Ρωσία για πάνω από 300 χρόνια έως την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Θα έχουμε την τύχη να βρούμε στην Ελλάδα ηγέτες που θα μπορούσαν να αναμετρηθούν με την Ιστορία; Πάντως, ούτε το παλιό πολιτικό σύστημα που προσπαθούν να ανασυστήσουν οι διάδοχοι των μεταπολιτευτικών κομματικών ηγετών, ούτε το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν την ικανότητα και τη δυναμική να βγάλουν τη χώρα και το λαό από την κρίση.

Δυστυχώς, κοινωνίες που πέρασαν κρίσεις σαν και την ελληνική θα έπρεπε να αναδύονται μέσα από τις στάχτες τους αποκαθαρμένες από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Στην ελληνική περίπτωση η θεά κρίση δεν έκανε στην Ελλάδα ένα τέτοιο δώρο. Ο πολιτικός βίος οδηγείται ολοένα και πιο βαθιά στο βούρκο. Και παρασύρει και τον κοινωνικό.

Ζούμε μια πολύ κρίσιμη περίοδο κατά την οποία η ανθρωποφαγία βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Η κυβέρνηση έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια της μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα. Και άρχισε να συμπεριφέρεται παράλογα. Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στο κέντρο της πρωτεύουσας ο υπουργός εξωτερικών (υποτίθεται από τους λογικούς της κυβέρνησης), δήλωνε πως δεν πρόκειται να λάβει υπόψη του το συλλαλητήριο. Αυτό και να θέλεις να το κάνεις, δεν το λες. Η κυβέρνηση ενοχλήθηκε ακόμα περισσότερο όταν θα διαπίστωσε πως μεγάλο μέρος και των δικών της ψηφοφόρων είναι αντίθετο στην πολιτική της στο Σκοπιανό.

Το ζήτημα είναι πως το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην κυβερνητική πολιτική αλλά και στον τρόπο που επιχειρεί να διαπραγματευτεί. Από την αφετηρία ακόμα έδωσε ό,τι θα μπορούσε να αποτελέσει διαπραγματευτικό της όπλο. Και το ερώτημα είναι γιατί. Υπάρχει κάποια σκοπιμότητα ή ανικανότητα;

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα με κυβερνητική παρέμβαση στη Δικαιοσύνη βγαίνει στη δημοσιότητα η υπόθεση Novartis. Αν και βρίσκεται ακόμα στο αρχικό στάδιο των αποκαλύψεών της –και οι μεθοδεύσεις είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της κυβερνητικής πολιτικής–, δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Αν αποδειχθούν αληθή όλα, ή μέρος των όσων έχουν καταγγελθεί, θα έχουμε άλλη μία μεγάλη υπόθεση διαφθοράς. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν πρέπει να υπάρξει άφεση αμαρτιών. Όχι μόνο των ποινικών, αλλά και των πολιτικών. Πρέπει όσοι διακατέχονται από τη νοοτροπία της νομής της εξουσίας να εξαφανιστούν από το πολιτικό σκηνικό. Ακόμη και αν τα ποινικά αδικήματα έχουν παραγραφεί. Αρκετά πια έφεραν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.

Θυμηθείτε μόνο το εξής: Μετά την κρίση των Ιμίων, όταν δοκιμάστηκε η σχέση Ελλάδας- Τουρκίας και οι δύο χώρες επανεκτίμησαν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις, η μεν Τουρκία έγινε περιφερειακή δύναμη με δική της βιομηχανία παραγωγής στρατιωτικού υλικού, η δε Ελλάδα πνίγηκε στη μίζα και τη διαφθορά, βρίσκεται σήμερα σε μια τρομερή οικονομική, κοινωνική και θεσμική κρίση και σε αρκετές περιπτώσεις δεν έχει, ακόμη, και τα στοιχειώδη από άποψη στρατιωτικού υλικού.

Σκληρή στάση, λοιπόν, απέναντι στη διαφθορά αλλά όταν αποδεικνύεται. Όχι στην σκόπιμη εκτέλεση ανθρώπων.

Από την άλλη η σημερινή κυβέρνηση έχει οδηγήσει τη χώρα σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα. Όπως είπε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος «η Ελλάδα δεν είναι κράτος Δικαίου». Η Ελλάδα είναι πλέον προβληματική και ως δυτική δημοκρατία, μιας και:

  • Είναι απαράδεκτη η επίσκεψη του κυβερνητικού εκπροσώπου στον Άρειο Πάγο για να ενημερωθεί. Με ποιο δικαίωμα. Αν υπήρχαν δικαστές, έπρεπε να τον πετάξουν με τις κλωτσιές.
  • Είναι απαράδεκτη η δήλωση του πρωθυπουργού «να πάει το θέμα στη Βουλή». Είναι υποχρέωση και δικαίωμα των δικαστών να το αποφασίσουν και να το κάνουν, όχι του πρωθυπουργού.
  • Είναι απαράδεκτα όσα δηλώνει ο υπουργός Δικαιοσύνης. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν σε καμιά δυτική χώρα, και αν συνέβαιναν θα σηκώνονταν και οι πέτρες. Εδώ σιγή ιχθύος. Απ’ όλους.

Η κρίση δεν διέλυσε μόνο οικονομικά τη χώρα. Τη διέλυσε κοινωνικά, θεσμικά, αξιακά, πολιτικά. Ένα νέο πολιτικό σκηνικό ας αναδυθεί από την κρίση. Που να μην περιλαμβάνει κανέναν από το σημερινό, ούτε το παλιό σύστημα.

Παντελής Σαββίδης

pontos-news.gr

Μια διέξοδος προς τα εμπρός για τα Βαλκάνια;

Από
anixneuseis
-
0
Το νέο σχέδιο της Ευρώπης είναι πολλά υποσχόμενο αλλά όχι αρκετά σκληρό
Florian Bieber foreignaffairs.gr
Υποστηρικτές του Σέρβου υπερεθνικιστή ηγέτη Vojislav Seselj, ανάβουν φωτοβολίδες κατά την διάρκεια αντικυβερνητικής διαδήλωσης στο Βελιγράδι, στις 24 Μαρτίου 2016. MARKO DJURICA / REUTERS.
Περίληψη:

Για τα δυτικά Βαλκάνια, ο πραγματικός κίνδυνος έγκειται στον πολλαπλασιασμό επεισοδίων μικρής κλίμακας, τα οποία θα εξαλείψουν σταδιακά την ειρηνευτική ρύθμιση που τερμάτισε τους πολέμους της δεκαετίας του 1990.

Ο FLORIAN BIEBER είναι καθηγητής Ιστορίας και Πολιτικής της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς και συντονίζει την Συμβουλευτική Ομάδα για την Πολιτική των Βαλκανίων στην Ευρώπη (Balkans in Europe Policy Advisory Group).

Κατά το παρελθόν έτος, μια σειρά από περιστατικά στα δυτικά Βαλκάνια δημιούργησαν ανησυχίες ότι η περιοχή μπορεί να είναι στημένη για μια ανανεωμένη σύγκρουση. Τον Ιανουάριο του 2017, σε ένα προκλητικό γεγονός ενορχηστρωμένο από την σερβική κυβέρνηση, ένα τρένο με δρομολόγιο από το Βελιγράδι προς την Βόρεια Μιτρόβιτσα στο Κοσσυφοπέδιο είχε καλυφθεί με αφίσες σε περισσότερες από δώδεκα γλώσσες αμφιλεγόμενα διακηρύσσοντας ότι «το Κοσσυφοπέδιο είναι Σερβία». Το ταξίδι της αμαξοστοιχίας σταμάτησε μόνο αφού οι Αρχές του Κοσσυφοπεδίου απείλησαν να το σταματήσουν οι ίδιοι -και με την βία, εάν ήταν απαραίτητο. Λίγους μήνες αργότερα, στην πΓΔΜ*, μια ομάδα κακοποιών, που αφέθηκαν να μπουν από μέλη του κυβερνώντος εθνικιστικού κόμματος VMRO-DPMNE, εισέβαλαν στο Κοινοβούλιο, ξυλοκοπώντας και απειλώντας την ζωή των βουλευτών της αντιπολίτευσης και επιδιώκοντας να αποτρέψουν την δημιουργία μιας νέας κυβέρνησης. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες ένας ηγετικός πολιτικός Σέρβος του Κοσσυφοπεδίου, ο Όλιβερ Ιβάνοβιτς, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε στο φως της ημέρας στη Μιτρόβιτσα από άγνωστους οπλοφόρους.

07022018-1.jpg

Υποστηρικτές του Σέρβου υπερεθνικιστή ηγέτη Vojislav Seselj, ανάβουν φωτοβολίδες κατά την διάρκεια αντικυβερνητικής διαδήλωσης στο Βελιγράδι, στις 24 Μαρτίου 2016. MARKO DJURICA / REUTERS
———————————————————–

Αυτά και μια δωδεκάδα άλλα μικρά περιστατικά έφεραν το μήνυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι το να αφεθούν τα Βαλκάνια έξω από τις ευρωατλαντικές δομές συνεπάγεται σημαντικούς κινδύνους. Ως απάντηση, σημειώθηκε μια πνοή ανανεωμένης δραστηριότητας, αρχίζοντας με την ολοκλήρωση της ένταξης του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ τον Ιούνιο του 2017 και την πρόσφατη επανεμπλοκή της ΕΕ στα Βαλκάνια. Η ΕΕ πρότεινε μια επικαιροποιημένη και σημαντικά ισχυρότερη στρατηγική για την περιοχή, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας προσέγγισης για ένταξη στην Ένωση, τις λεπτομέρειες της οποίας δημοσιοποίησε αυτή την Τρίτη. Ωστόσο, παραμένει το ερώτημα κατά πόσον η νέα στρατηγική θα κάνει αρκετά για να αλλάξει την δυναμική της περιοχής.

Η νέα στρατηγική της ΕΕ αναγνωρίζει σωστά ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα Βαλκάνια έχουν τις ρίζες τους στον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η περιοχή, και στην γενική δημοκρατική παρακμή της: Κατάληψη του κράτους [στμ: από ιδιωτικά συμφέροντα, state capture], σοβαρή πολιτική παρέμβαση στα μέσα ενημέρωσης και μια σειρά από διμερείς διαφορές που απορρέουν από την κληρονομιά των πολέμων της δεκαετίας του 1990, για παράδειγμα. Η κατάληψη του κράτους έγινε ανοιχτά ορατή στην πΓΔΜ υπό την προηγούμενη κυβέρνηση, όταν από ηχογραφήσεις αποκαλύφθηκε ότι ο πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι και ο κύκλος του όχι μόνο ασκούσαν πίεση σε δικαστές και εφημερίδες με το να τους απειλούν ή να τους δωροδοκούν, αλλά επίσης στις δημοτικές εκλογές του 2013 μετέφεραν με λεωφορεία πολίτες της πΓΔΜ για να ψηφίσουν πολλές φορές χρησιμοποιώντας πλαστές ταυτότητες. Σε άλλες χώρες, όπως η Βοσνία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο, υπάρχουν εκτεταμένες αναφορές για εξαγορά ψήφων, και η πρόσληψη και η απόλυση στο δημόσιο συχνά βασίζεται στην κομματική ένταξη.

Και παρόλο που η Ευρώπη έχει αναγνωρίσει με μεγάλη σαφήνεια τα προβλήματα της περιοχής, οι προτεινόμενες απαντήσεις ήταν αδύναμες. Ένα νέο πλαίσιο και μεγαλύτερος έλεγχος του κράτους δικαίου, για παράδειγμα, προσφέρουν ελάχιστη κατεύθυνση για το εάν και πώς οι κυβερνήσεις που αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στα πρότυπα της ΕΕ θα κατονομαστούν και θα ντροπιαστούν. Εάν υπάρχει κατάληψη του κράτους, πρέπει να προσδιοριστούν οι εμπλεκόμενοι. Ως διπλωματικό έγγραφο, η στρατηγική δεν αναφέρει όσους έχουν εμπλακεί σε διεφθαρμένες πρακτικές και δεν είναι σαφές ότι η ΕΕ θα είναι σε θέση και θα θελήσει να αντιμετωπίσει αυτά τα άτομα πιο ανοιχτά και άμεσα. Υπόσχεται περισσότερες ad hoc αποστολές που θα εντοπίσουν τις ελλείψεις στο κράτος δικαίου, όπως αυτή που είχε διεξαχθεί με επιτυχία στην πΓΔΜ. Το εάν η ΕΕ θα δημοσιοποιήσει αυτές τις εκθέσεις και, συνεπώς, θα επιτρέψει στις κοινωνίες των πολιτών να τις χρησιμοποιήσουν για να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους, παραμένει ασαφές. Η ΕΕ, επειδή δεν είναι ένας ενιαίος δρων, πρέπει να εξετάσει τις διαφορετικές και κατά καιρούς αποκλίνουσες θέσεις των μελών της και, ως εκ τούτου, συχνά αναγκάζεται να μετριάζει τον τόνο της, όταν πρόκειται για τα Βαλκάνια. Επιπλέον, για να μην χάσει ένα πιθανό μελλοντικό μέλος, η ΕΕ τείνει να προχωρά με προσοχή σε ευαίσθητα θέματα που επηρεάζουν την περιοχή.

Στην πραγματικότητα, η δημοκρατική παρακμή στα Βαλκάνια περιπλέκεται από τις επίσημες δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει οι κυβερνήσεις για την ένταξη στην ΕΕ και την υπόσχεσή τους να διατηρήσουν την σταθερότητα. Τον Μάρτιο του 2016, για παράδειγμα, κατόπιν αιτήματος της αυστριακής κυβέρνησης, η πΓΔΜ έκλεισε τα σύνορά της για να εμποδίσει τους πρόσφυγες να κατευθυνθούν στην Ευρώπη. Σε αντάλλαγμα, το κυβερνών κόμμα της πΓΔΜ, παρά το γεγονός ότι συμμετείχε σε αυτό που χαρακτήρισε η ΕΕ ως κατάληψη του κράτους, εξασφάλισε δημόσια υποστήριξη από τον Σεμπάστιαν Κουρτς, τον Αυστριακό [τότε] υπουργό Εξωτερικών και νυν καγκελάριο. Ομοίως, η σερβική κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρόεδρο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ο οποίος έχει επιβλέψει την διάβρωση ανεξάρτητων θεσμών και περιόρισε τις ελευθερίες του Τύπου, έχει τύχει δημόσιας στήριξης από τα βασικά μέλη της ΕΕ. Ο Βούτσιτς, για παράδειγμα, συναντήθηκε με την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ λιγότερο από μια εβδομάδα πριν από την εκλογή του ως προέδρου τον Απρίλιο του 2017, αφού υποσχέθηκε να βελτιώσει τις σχέσεις με το Κοσσυφοπέδιο και να στρέψει την πλάτη του στην Ρωσία.

Ο ανανεωμένος ανταγωνισμός μεταξύ της Ρωσίας και της ΕΕ και των Ηνωμένων Πολιτειών έχει επίσης περιπλακεί με τον αυξανόμενο αυταρχισμό στα Βαλκάνια. Η Ρωσία έχει διαδραματίσει το ρόλο του «καταστροφέα» (spoiler), ξεκινώντας εκστρατείες παραπληροφόρησης κατά της ΕΕ και υποστηρίζοντας πολιτικούς συμμάχους και κακοποιές εθνικιστικές ομάδες, καθώς και συμμετέχοντας σε περιορισμένες οικονομικές συμπράξεις στην περιοχή. Ωστόσο, η Ρωσία δεν ήταν η αιτία των πρόσφατων κρίσεων. Έχει απλώς ευκαιριακά χρησιμοποιήσει την έλλειψη ενδιαφέροντος της ΕΕ και των Ηνωμένων Πολιτειών προς όφελός της.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι ζωτικής σημασίας για την Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την επαναδέσμευση της περιοχής. Στο παρελθόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν καθοριστικής σημασίας για να διατηρήσουν την πίεση στα Βαλκάνια και ήταν λιγότερο διπλωματικές από την ΕΕ. Από τότε που τιμωρήθηκε με κυρώσεις από τις ΗΠΑ (ως επί το πλείστον συμβολικές) τον Ιανουάριο του 2017, ο Μίλοραντ Ντόντικ, πρόεδρος της Δημοκρατίας Σέρπσκα, μιας από τις δύο οντότητες της Βοσνίας, έχει εμφανώς μειώσει τις εκκλήσεις του για ένα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Πέρυσι, δύο πολιτικές κρίσεις, μια στην Αλβανία και μια στην πΓΔΜ, επιλύθηκαν σε μεγάλο βαθμό χάρη στην διπλωματία των ΗΠΑ. Στην πΓΔΜ, ο αναπληρωτής βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για τις Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις, Brian Hoyt Yee, μεσολάβησε για μια μεταβίβαση της εξουσίας στην αντιπολίτευση μετά την επίθεση στο κοινοβούλιο, ενώ στην Αλβανία διαπραγματεύθηκε μια συμφωνία που επιτρέπει στην αντιπολίτευση να συμμετάσχει σε κοινοβουλευτικές εκλογές. Εάν η ΕΕ δεν καταφέρει να δώσει ισχύ στην στρατηγική της, θα εναπόκειται στις Ηνωμένες Πολιτείες να αυξήσουν την πίεση -και δεν είναι ακόμη σαφές εάν η διοίκηση του Trump είναι διατεθειμένη να συνεχίσει να διαδραματίζει αυτόν τον ρόλο.

Το πιο ακανθώδες ζήτημα για την διεύρυνση της ΕΕ είναι αυτό που περιγράφεται ως «διμερείς διαφορές», όπως σχετικά με τα σύνορα, τα δικαιώματα των εθνοτικών μειονοτήτων, την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, τις διαμετρικά αντίθετες απόψεις για το τι συνέβη κατά τους πολέμους της δεκαετίας του ’90 και μυριάδες άλλα ανεπίλυτα ζητήματα. Η ΕΕ αγνοούσε αυτά τα προβλήματα εδώ και χρόνια, αλλά η νέα βαλκανική στρατηγική της θέτει ετούτες τις περιφερειακές εντάσεις στο επίκεντρό της. Ωστόσο, η λύση -μια δέσμευση της ΕΕ στο να επιτρέψει στις χώρες να ενταχθούν μόλις είναι έτοιμες και όχι να εισαγάγει ταυτόχρονα και τις έξι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων- θα δημιουργήσει προβλήματα. Η προσέγγιση φαίνεται λογική, δεδομένου ότι ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό και θα μπορούσε έτσι να ωθήσει τα κράτη να επιτύχουν μεταρρυθμίσεις ταχύτερα, αλλά ο κίνδυνος είναι ότι οι πιο δύσκολες περιπτώσεις, όπως η Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο, θα μείνουν πίσω. Μόλις προσχωρήσει η Σερβία στην ΕΕ, τότε θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει τα δικαιώματα βέτο για να πάρει περαιτέρω παραχωρήσεις και από τις δύο χώρες. Η Σερβία δεν θα είναι η πρώτη χώρα που χρησιμοποιεί την ασύμμετρη ισχύ της ως μέλος και δεν υπάρχει λόγος να μην αναμένει κανείς από αυτήν ότι θα το κάνει. Αυτό θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε νέο γύρο περιφερειακών εντάσεων και διμερών συγκρούσεων. Το πώς να αποφευχθεί η περαιτέρω εξέλιξη αυτών των διαφορών παραμένει μη εμφανές στην στρατηγική [της ΕΕ].

Μια πιο άμεση υπόθεση θα είναι η μακρόχρονη διαμάχη μεταξύ της πΓΔΜ και της Ελλάδας. Από τότε που η πΓΔΜ κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991, η Αθήνα αντιτάχθηκε στο όνομα της νέας χώρας υποστηρίζοντας ότι συνεπάγεται αξιώσεις για την ομώνυμη ελληνική επαρχία και ότι μονοπωλεί την μακεδονική ταυτότητα. Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα έχει συνδέσει από μακρού χρόνου την είσοδο της πΓΔΜ με την ΕΕ με μια τροποποίηση του ονόματός της. Τώρα, μετά από χρόνια αδιεξόδου, η νέα κυβέρνηση της πΓΔΜ, η οποία ανέλαβε καθήκοντα λίγο μετά την προαναφερθείσα επέμβαση στο Κοινοβούλιο, προσέγγισε την Ελλάδα για να επιλύσει την διαμάχη. Παρόλο που οι αμφότερες έχουν σημειώσει πρόοδο τους τελευταίους μήνες, η αντίδραση σε συμβιβασμούς και στις δύο χώρες, αλλά κυρίως στην Ελλάδα, ήταν ισχυρή. Στην Αθήνα, την περασμένη εβδομάδα, χιλιάδες Έλληνες ακολούθησαν μια έκκληση εθνικιστικών και ακροδεξιών ομάδων και κομμάτων, καθώς και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και κατέβηκαν στους δρόμους, ζητώντας να μην γίνουν παραχωρήσεις. Εάν οι συνομιλίες αποτύχουν, αυτό θα αποτελέσει σημαντική οπισθοχώρηση για τη νέα μεταρρυθμιστική κυβέρνηση της πΓΔΜ. Το πιο σημαντικό είναι ότι θα καθυστερήσει περαιτέρω την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, η οποία ήταν υπεσχημένη πριν από μια δεκαετία, και την έναρξη των συνομιλιών για ένταξη στην ΕΕ. Μια τέτοια καθυστέρηση θα έκανε τη νέα στρατηγική της ΕΕ να ακούγεται κούφια: Θα δείξει πόσο εύκολα μπορούν να νικηθούν οι αφοσιωμένοι μεταρρυθμιστές. Μέχρι στιγμής, η ΕΕ δεν έχει συμμετάσχει στις συνομιλίες, καθώς η διαφορά αφορά ένα κράτος-μέλος. Ωστόσο, βασικά μέλη όπως η Γαλλία και η Γερμανία, πρέπει να ρίξουν το βάρος τους πίσω από την λύση που έχουν προχωρήσει και οι δύο κυβερνήσεις. Αυτή περιλαμβάνει ένα νέο όνομα που προσφέρει ορισμένους ειδικούς όρους, όπως «Δημοκρατία της Νέας Μακεδονίας» ή «Άνω Μακεδονία». Ακόμη και αν οι δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν μπορούν να τερματίσουν την διαμάχη, θα μπορούσαν να διευκολύνουν μια πιο «βήμα προς βήμα» προσέγγιση στην ένταξη στην ΕΕ, επιτρέποντας στην πΓΔΜ να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις ένταξης και στην συνέχεια να προχωρήσει προς την τελική διευθέτηση στην διαδρομή.

Αν και ένας νέος πόλεμος των Βαλκανίων δεν πιθανολογείται -κανείς δεν έχει την όρεξη ούτε τα μέσα για μια τέτοια σύγκρουση, ούτε θα ήταν σαφές για τι θα πολεμούσε η περιοχή- ο πραγματικός κίνδυνος έγκειται στον πολλαπλασιασμό επεισοδίων μικρής κλίμακας, τα οποία θα εξαλείψουν σταδιακά την ειρηνευτική ρύθμιση που τερμάτισε τους πολέμους της δεκαετίας του 1990. Αυτά τα περιστατικά δεν είναι απλά μοναδικά, αλλά τα υποπροϊόντα μιας αξιοσημείωτης δημοκρατικής παρακμής στην περιοχή. Έτσι, οι εντάσεις στα Βαλκάνια θα μετατρέψουν το 2018 σε ένα καίριο έτος για την ΕΕ: Η ανανεωμένη δέσμευση της ΕΕ στα Βαλκάνια θα μπορούσε να σπάσει τον αρνητικό φαύλο κύκλο του αυταρχισμού και των κλιμακούμενων κρίσεων και να αποκαταστήσει την πίστη στο μοντέλο της ΕΕ ή θα μπορούσε να πάει στην αντίθετη κατεύθυνση, δημιουργώντας μια άνοδο του αυταρχισμού που προσδίδει μεγαλύτερο περιθώριο για «καταστροφείς», όπως η Ρωσία, ώστε να αυξήσουν την επιρροή τους. Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο ζωτικής σημασίας για την ΕΕ και τον εταίρο της, τις Ηνωμένες Πολιτείες, να στήσουν σωστά την στρατηγική τους για τα Βαλκάνια και να την κάνουν να λειτουργήσει.

*στμ: Σε ολόκληρο το αρχικό κείμενο, η πΓΔΜ αναφέρεται ως «Macedonia» και οι πολίτες της ως «ethnic Macedonians»

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/baltics/2018-02-06/way-forward-b…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Άγρια σύγκρουση για την κυπριακή ΑΟΖ: Το Κάιρο απορρίπτει τις απειλές του Τσαβούσογλου

Από
pcuser
-
0

 

Του Νίκου Μελέτη

Αυστηρή προειδοποίηση προς την Τουρκία να μην αμφισβητεί την συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ της Κύπρου και της Αιγύπτου, απηύθυνε το Κάιρο, απαντώντας έτσι στις τελευταίες προκλητικές δηλώσεις του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu.

«Κανένα μέρος δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της συμφωνίας οριοθέτησης μεταξύ της Αιγύπτου και της Κύπρου, και οποιαδήποτε προσπάθεια υπονόμευσης της αιγυπτιακής κυριαρχίας στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της στην Ανατολική Μεσόγειο απορρίπτεται και θα αντιμετωπιστεί», επεσήμανε το Αιγυπτιακό ΥΠΕΞ.

Ο εκπρόσωπος του Αιγυπτιακού ΥΠΕΞ, Ahmed Abu Zeid, δήλωσε ότι η οριοθέτηση είναι «σύμφωνη με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και έχει κατατεθεί στα Ηνωμένα Έθνη», απαντώντας σε όσα ισχυρίσθηκε στην συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυπριακής ο κ. Cavusoglu. Η συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωών μεταξύ της Κύπρου και της Αιγύπτου αποτέλεσε την βάση επί της οποίας ορίσθηκαν τα Οικόπεδα στα οποία ήδη οι έρευνες έχουν αποδώσει με την ανακάλυψη του τεράστιου κοιτάσματος φυσικού αερίου στην Αιγυπτιακή ΑΟΖ, Zohr ενώ αναμένεται συνέχεια στα Οικόπεδα 6, 10 και 11 της κυπριακής ΑΟΖ.

Η Τουρκία πάντως συνεχίζει να προκαλεί και μετά την δέσμευση μεγάλης περιοχής η οποία ουσιαστικά καλύπτει όλη την θαλάσσια περιοχή περιμετρικά των ελεύθερων περιοχών της Κύπρου, εξέδωσε μια ακόμη NAVTEX για ασκήσεις ανοικτά της Αγ. Νάπας.

Η κυπριακή NAVTEX (074/18) χαρακτηρίζει άκυρη την τουρκική αναγγελία του σταθμού της Αττάλειας, κάνοντας λόγο για «μη εξουσιοδοτημένο σταθμό και παράνομη δραστηριότητα στην ΑΟΖ και στην υφαλοκρηπίδα και στην Ζώνη Έρευνας και Διάσωσης της Δημοκρατίας της Κύπρου που επικαλύπτει και την περιοχή που έχει ήδη δεσμευθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία».

Και όπως επισημαίνει η κυπριακή αναγγελία, «η κίνηση αυτή είναι παράνομη, συνιστά παραβίαση του διεθνούς δίκαιου, επηρεάζει την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και συνιστά κακουργηματική πράξη σύμφωνα με τους νομούς της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Η απάντηση ήρθε λίγο αργότερα με νέα τουρκική NAVTEX (0202/18) με την οποία η Άγκυρα αμφισβητεί πλήρως όχι μόνο τις κυριαρχικές αρμοδιότητες αλλά και την ίδια την οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

-Η «Κύπρος» που αναφέρεται στην NAVWARN της Λάρνακας, «δεν είναι το αυθεντικό συνεταιρικό κράτος που ιδρύθηκε το 1960» -Επομένως η Τουρκία δηλώνει ότι η χρήση του όρου “Κύπρος” δεν συνιστά οποιαδήποτε μορφή αναγνώρισης της Ελληνοκυπριακής διοίκησης ούτε προκαταλαμβάνει τα δικαιώματα της Τουρκίας και τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την Συνθήκη Εγγύησης και Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960» -Η προσπάθεια νομιμοποίησης παράνομων ισχυρισμών της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης μέσω της Αναγγελίας του σταθμού της Λάρνακας, είναι άκυρη και ούτε γίνεται ούτε θα γίνει αποδεκτή από την Τουρκία -Η τουρκική NAVTEX FA78-0198/18 του σταθμού της Αττάλειας είναι έγκυρη και σε ισχύ…»

http://mignatiou.com

Αποκαλύφθηκε ο Ζάεφ: Δεν αλλάζουμε Σύνταγμα, το όνομα θα διασφαλίζει την ταυτότητά μας

Από
pcuser
-
0

 

«Όχι» στην αλλαγή Συντάγματος, στο πλαίσιο της αναζήτησης συμφωνίας με την Ελλάδα, από τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ Zoran Zaev, ο οποίος μια ημέρα μετά τη δημόσια τοποθέτησή του για γεωγραφικό προσδιορισμό στο όνομα της χώρας του επανέρχεται στην ανάγκη η λύση να εξασφαλίσει την «αξιοπρεπή αλλά και την ταυτότητα» των δύο χωρών.

Ειδικότερα, στην τακτική του σκωτσέζικου ντους κατέφυγε ο κ. Zaev, που σε συνέντευξη Τύπου προειδοποίησε ότι θα «καταβληθεί κάθε προσπάθεια για την εξεύρεση λύσης αλλά όχι με κάθε κόστος», ενώ προανήγγειλε συνάντηση των δυο υπουργών Εξωτερικών την επόμενη εβδομάδα, πιθανότατα παρουσία και του Matthew Nimetz

. Όταν ρωτήθηκε ο κ. Zaev για το εάν η λύση περιλαμβάνει αλλαγή και του Συντάγματος της χώρας, απάντησε ότι «αυτές είναι οι θέσεις των Ελλήνων, αλλά στη ¨”Μακεδονία” έχουμε διαφορετικές θέσεις και συνθήκες».

Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ επικαλέστηκε μάλιστα ως επιχείρημα ότι το 1993 η χώρα του άλλαξε το Σύνταγμά της και τώρα προσπαθεί να αποδείξει ότι «δεν έχει διεκδικήσεις και αλυτρωτικά κίνητρα».

Αναφέρθηκε επίσης στις «ριζοσπαστικές δομές  που υπάρχουν και στις δύο χώρες, αλλά θα κάνουμε», όπως είπε, «τα πάντα για να βρούμε λύση». Ν.Μ.

http://mignatiou.com

Η Ολλανδία αποσύρει τον πρέσβη της από την Τουρκία

Από
pcuser
-
0

Της Amberin Zaman
Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν
 ΄Ενα σιγοβράζον σίριαλ μεταξύ Τουρκίας και Ολλανδίας αναζωπυρώθηκε σήμερα, όταν η τελευταία ανήγγειλε την απόσυρση του πρεσβευτή της από την Άγκυρα. Το ολλανδικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε σε δήλωσή του: “Η Ολλανδία και η Τουρκία είχαν πρόσφατα συνομιλίες σε διάφορα επίπεδα. Σε αυτό το στάδιο, αυτές οι συνομιλίες δεν προσφέρουν ακόμη μια προοπτική εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων”. Στον πρεσβευτή της Ολλανδίας στην Άγκυρα Cornelis van Rij είχε ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδος στην Τουρκία από τον Μάρτιο.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Τουρκίας προσπάθησε να υποβαθμίσει την απόφαση. Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Μπεκίρ Μπόζνταγκ δήλωσε στους δημοσιογράφους μετά από συνάντηση του υπουργικού συμβουλίου: «Αυτό δεν σημαίνει ότι οι διπλωματικοί δεσμοί μεταξύ Τουρκίας και Κάτω Χωρών έχουν αποκοπεί. … Υπάρχουν κατηγορίες σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.”

Ωστόσο, η κίνηση υποδηλώνει ότι τα αιτήματα της Τουρκίας για απολογία της ολλανδικής κυβέρνησης για την εξομάλυνση των σχέσεων δεν πρόκειται να γίονουν αποδεκτά.

Η ένταση κορυφώθηκε, όταν το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) της Τουρκίας προσπάθησε να προωθήσει το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για την ενίσχυση των εξουσιών της προεδρίας στην ολλανδική επικράτεια. Ένα αεροπλάνο που μεταέφερε τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu, ο οποίος προτίθετο να προσελκύσει Τούρκους ψηφοφόρους στο Ρότερνταμ, δεν του επετράπη να προσγειωθεί στις Κάτω Χώρες. Η υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Fatma Betul Sayan Kaya, η οποία κατάφερε να εισέλθει χερσαίως από τη Γερμανία, αναγκάστηκε να φύγει.
Η απέλασή της προκάλεσε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των Τούρκων διαδηλωτών και της αστυνομίας έξω από το τουρκικό προξενείο στο Ρότερνταμ. Ο εξαγριωμένος Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απεκάλεσε τους ολλανδούς “ναζιστικά απομεινάρια”, βυθίζοντας τις σχέσεις σε ένα νέο χαμηλό βαρομετρικό.
Ο Κάτι Πίρι, ένας ολλανδός βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που είναι ο εισηγητής του Σώματος για την Τουρκία και ένας δυναμικός επικριτής της διολίσθησης του ΑΚΡ στον αυταρχισμό, εξέφρασε τη λύπη του για την απόσυρση του van Rij, υποστηρίζοντας ότι θα έπρεπε να ήταν η έσχατη λύση. “Είναι μια θλιβερή κατάσταση που δεν μπορεί να υποστηριχθεί μακροπρόθεσμα, καθώς και οι δύο χώρες είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και έχουν σημαντικούς στρατηγικούς δεσμούς”, και πρόσθεσε ότι: “Είναι σαφές ότι χωρίς ολλανδό πρεσβευτή στην Τουρκία, τα ολλανδικά συμφέροντα θα υπερασπίζονται λιγότερο.”
 Η Ολλανδία είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στην Τουρκία, αντιπροσωπεύοντας περίπου 22 δισεκατομμύρια δολάρια, περίπου το 16% των συνολικών άμεσων ξένων επενδύσεων. Δεν βοήθησε το γεγονός οτι η ένταση του προηγούμενου έτους συνέπεσε με τις βουλευτικές εκλογές της Ολλανδίας, στις οποίες αντιμεταναστευτικά δεξιά κόμματα αναμενόταν να αυξήσουν το μερίδιό τους, αναγκάζοντας τον φιλελεύθερο Πρωθυπουργό Mark Rutte να ακολουθήσει μια πιο σκληρή γραμμή από ότι συνήθως. Το Λαϊκό κόμμα του για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία κέρδισε τις εκλογές, αλλά έχασε κάποιες έδρες και μόνο τον Οκτώβριο μπόρεσε να συμπήξει ένα κυβερνητικό συνασπισμό.
Οι δημοτικές εκλογές αναμένεται να διεξαχθούν τον προσεχή μήνα και το Ρότερνταμ, με την μεγάλη εθνική τουρκική κοινότητα – που αποτελούν το 8% περίπου του συνολικού πληθυσμού της – θα είναι μια από τις πιο έντονα διεκδικήσιμες πόλεις. Το Denk, ένα κόμμα υπέρ του Ερντογάν που ιδρύθηκε από δύο Τούρκο-ολλανδούς βουλευτές το 2015, ανακοίνωσε έναν κατάλογο υποψηφίων, ως άλλο ένα σημάδι του πώς η Τουρκία και η εσωτερική πολιτική της Ολλανδίας γίνονται ολοένα και πιο αλληλένδετες.
Ο Froukje Santing είναι εξέχων ολλανδός σχολιαστής για τις τουρκικές υποθέσεις. Είπε στο Al-Monitor ότι ο μεγάλος και βαθιά πολωμένος πληθυσμός των Τούρκων και Κούρδων, καθιστά ολοένα και πιο δύσκολο για τους ολλανδούς ηγέτες να εξισορροπήσουν τις επίσημες σχέσεις με την τουρκική κυβέρνηση, καθώς η δημοτικότητα του Ερντογάν μεταξύ των Τούρκων επιτρέπει στον Ερντογάν να εμπλέκεται στις εγχώριες υποθέσεις.
“Οι ολλανδικές αρχές δυσκολεύονται να διαβάσουν τον Ερντογάν, ο οποίος τη μία του απευθύνει προσκλήσεις φιλίας και την άλλη τους αποκαλεί Ναζί”, ανέφερε. “Στο τέλος, όλα γίνονται κυρίως για να διατηρεί ο Erdogan τη δική του δημοτικότητα στο εσωτερικό”, υποστήριξε.
Πράγματι, μόλις το Δεκέμβριο, τα φιλοκυβερνητικά τουρκικά ΜΜΕ προανήγγειλαν τη συμφιλίωση, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία σύντομα θα ορίσει νέο πρεσβευτή στην “αυλή” του βασιλιά Willem-Alexander και ότι ο απεσταλμένος των Κάτω Χωρών θα επιστρέψει στην Άγκυρα.
Η καθημερινή Sabah στην αγγλική γλώσσα, επικαλούνταν πηγές που ανέφεραν ότι η Τουρκία ανέμενε ότι το ολλανδικό Υπουργείο Εξωτερικών θα «εκφράσει τη θλίψη του» για τα περιστατικά του Μαρτίου 2017. Προφανώς δεν το έκανε.
Ο Μαρκ Πιερίνι, επισκέπτης καθηγητής στο Carnegie Europe και πρώην πρεσβευτής της ΕΕ στην Τουρκία, πιστεύει ότι η κρίση του Ρότερνταμ παραμένει ζωντανή για δύο λόγους. Είπε στο Al-Monitor ότι “οι Τούρκοι πολιτικοί ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την ελευθερία του λόγου [στις Κάτω Χώρες] για να εκστρατεύσουν για το «ναι» στο συνταγματικό δημοψήφισμα, ενώ στην Τουρκία δεν επιτρέπεται να εκστρατεύουν ελεύθερα οι υποστηρικτές του «όχι». Το άλλο πρόβλημα είναι ότι οι Ολλανδοί πολιτικοί “εξομοιώθηκαν με τους Ναζί” και οι συμπλοκές έξω από το τουρκικό προξενείο με “το Ολοκαύτωμα του Β΄ΠΠ, που σκότωσε περίπου 6 εκατομμύρια Ευρωπαίους Εβραίους.” Είναι οι Ολλανδοί αυτοί που αισθάνονται ότι τους οφείλεται μία συγνώμη.
Η επίσημη υποβάθμιση των διπλωματικών δεσμών μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη ανησυχία μεταξύ της Τουρκίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι συνομιλίες για την πλήρη ένταξη της Τουρκίας παραμένουν ουσιαστικά παγωμένες και δεν παρουσιάζουν σημεία απόψυξης, καθώς η τουρκική κυβέρνηση εξακολουθεί να καταστέλλει αδίστακτα όλους τους διαφωνούντες και να υπονομεύει τη δικαιοσύνη, παραβιάζοντας καταφανώς τους κανόνες της ΕΕ.
Η Federica Mogherini, η οποία είναι αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ο υπουργός Εξωτερικών της, θα μιλήσει αύριο σε μια συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη συνεχιζόμενη στρατιωτική επίθεση της Τουρκίας κατά των Συριακών Μονάδων Προστασίας του Κουρδικού Λαού (YPG) στο Αφρίν. Ο αυξανόμενος αριθμός αμάχων που σκοτώθηκαν από τις τουρκικές αεροπορικές επιδρομές στη συριακή περιοχή που κυριαρχούν οι Κούρδοι, θα φιγουράρει δίπλα στον αριθμό των δημοσιογράφων, πολιτικών και άλλων κυβερνητικών επικριτών που κρατούνται από την Τουρκία με κατηγορίες για τρομοκρατία.
Ο Pierini σημείωσε ότι έχουν εκδοθεί έξι επίσημες δηλώσεις κατά της ένταξης της Τουρκίας από τον Οκτώβριο στη σειρά, από την Ολλανδία, την Αυστρία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Βέλγιο. “Αυτή είναι μια βαθιά αλλαγή”, δήλωσε ο Pierini. “Η νέα απόφαση της Ολλανδίας αντικατοπτρίζει με άλλον ένα τρόπο την τρέχουσα προδιάθεση ανάμεσα στο κοινό και τους πολιτικούς στην Ευρώπη για την Τουρκία”.
https://www.al-monitor.com
infognomon

Η σκευωρία εναντίον της Ελλάδας, που έστησαν κάποιοι στην Αθήνα, τα Σκόπια και την Ουάσιγκτον, εν εξελίξει – Ο Ζάεφ δέχεται τη σύνθετη ονομασία, που θα είναι σκέτη Μακεδονία

Από
pcuser
-
0

Αυτή είναι η σκευωρία:
Ζάεφ: «Ναι» σε γεωγραφικό προσδιορισμό που ήδη έχει δεχτεί το ελληνικό ΥΠΕΞ – που σημαίνει ότι στην πράξη θα επικρατήσει το σκέτο Μακεδονία, ότι θα υπάρχει μακεδονικό έθνος, μακεδονική γλώσσα και στο τέλος θα οδηγηθούμε να αποδεχτούμε την ύπαρξη “μακεδονικής μειονότητας” στην Ελλάδα. Θυμηθείτε την προχθεσινή δήλωση Φίλη για σλαβομακεδονική γλώσσα – Βάλτε κάτω από το μαξιλάρι σας αυτές τις πέντε γραμμές
Βασίλης Νέδος

Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ, ανακοίνωσε ότι η εθνική οδική αρτηρία που συνδέει τα Σκόπια με την Ελλάδα θα μετονομαστεί σε «λεωφόρο Φιλίας».

Στο εσωτερικό της ΠΓΔΜ και στις αντοχές της κυβέρνησης του Ζόραν Ζάεφ μεταφέρεται πλέον το ενδιαφέρον της συζήτησης για τις διαπραγματεύσεις που αφορούν το ονοματολογικό. Ο κ. Ζάεφ δήλωσε χθες ότι η χώρα του είναι έτοιμη να δεχθεί λύση η οποία θα περιέχει γεωγραφικό προσδιορισμό στην ονομασία που θα συμφωνηθεί μετά το τέλος των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα, απαντώντας, ουσιαστικά, στην προχθεσινή αιχμή του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά.
Χθες ο κ. Ζάεφ, σε μια κίνηση υψηλότατου συμβολισμού, γνωστοποίησε ότι το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε την άμεση μετονομασία του αεροδρομίου Σκοπίων (από «Μέγας Αλέξανδρος» σε «Διεθνή Αερολιμένα Σκοπίων») και της εθνικής οδικής αρτηρίας που συνδέει τα Σκόπια με την Ελλάδα σε «λεωφόρο Φιλίας». Σε περίπτωση που προχωρήσουν οι συμβολικές αυτές κινήσεις, δεν θα πρέπει να αποκλείεται η άμεση αεροπορική μετάβαση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στα Σκόπια, με απευθείας πτήση, την πρώτη ύστερα από πολλά χρόνια, από την Αθήνα.
«Θετικό βήμα»
Αμέσως μετά την απόφαση της κυβέρνησης Ζάεφ, το υπουργείο Εξωτερικών χαιρέτισε σε ιδιαίτερα θετικό τόνο τη μετονομασία αεροδρομίου και αυτοκινητοδρόμου. Πρόκειται για μια απόφαση που «είναι ένα θετικό βήμα για την αντιστροφή των όσων έγιναν την τελευταία δεκαετία και επιβάρυναν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών», αναφέρεται στο σχετικό ανακοινωθέν του ΥΠΕΞ. Και επισημαίνεται πως «είναι μια σημαντική εξέλιξη προς την κατεύθυνση της αντιμετώπισης του αλυτρωτισμού και ευελπιστούμε ότι θα σημάνει το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στις σχέσεις των δύο χωρών και λαών μας».
Η κυβέρνηση Ζάεφ σχολίασε, επίσης, χθες, ότι «η κοινή γνώμη της χώρας είναι πλήρως ενημερωμένη, η λύση (για το θέμα του ονόματος) είναι εφικτή και γι’ αυτόν τον σκοπό βρίσκεται σε εξέλιξη διαπραγματευτική διαδικασία». Η πρόσφατη συνέντευξη του κ. Κοτζιά χρησιμοποιήθηκε από την αξιωματική αντιπολίτευση της γειτονικής χώρας ως μοχλός επικρίσεων για τον κ. Ζάεφ. Εν ολίγοις ο νέος αρχηγός του VMRO Χρίστιαν Μίτσκοσκι ζήτησε να πληροφορηθεί τι ακριβώς συμφωνήθηκε ανάμεσα στους κ. Ζάεφ και Αλέξη Τσίπρα στο Νταβός. «Στη συνάντηση μεταξύ των πρωθυπουργών Ζόραν Ζάεφ και Αλέξη Τσίπρα, στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, για πρώτη φορά μετά δύο δεκαετίες, αποδεσμεύτηκαν οι διαδικασίες που οδηγούν σε αξιοπρεπή λύση των ανοιχτών θεμάτων της Ελλάδας και της “Δημοκρατίας της Μακεδονίας” ως δύο γειτονικών ευρωπαϊκών χωρών», απάντησε, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση Ζάεφ ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ είπε χθες: «Ας δώσουμε στον κόσμο τα νέα Βαλκάνια, όπου δεν θα υπάρχουν συγκρούσεις, αλλά μόνο συνεργασία».
Στις προσπάθειες που κάνουν οι υπάλληλοι του ΥΠΕΞ «για να λυθούν τα προβλήματα του παρελθόντος και να μην είμαστε φυλακισμένοι της Ιστορίας», αναφέρθηκε χθες ο κ. Κοτζιάς κατά την κοπή της πίτας του υπουργείου Εξωτερικών.
Καθημερινή

In the Balkans, the Power of a Name

Από
anixneuseis
-
0

Greece and Macedonia have been locked in a dispute over Macedonia’s name.

  • Last updated: February 5

By Antonia Colibasanu

Greece and Macedonia appear to be inching toward a settlement on a decades-long dispute over who owns the name “Macedonia.” But with nationalism in both countries rising – as it has been across Europe since 2008 – a deal could endanger the stability of the region or even trigger a conflict between Macedonia’s ethnic Albanian minority and ethnic Macedonian majority.

The countries essentially disagree over who has the right to be called Macedonian. Greece claims that the Slavic people living in Macedonia aren’t really ethnic Macedonians; that title should be reserved, they say, for those who were ruled by Alexander the Great, the ancestors of the ethnic Greeks themselves. Both countries claim ownership over the name, and over Alexander the Great’s legacy. Thus, in 1991, when Yugoslavia collapsed and Macedonia became independent for the first time in its history, Greece refused to recognize its chosen name, calling it instead the Former Yugoslav Republic of Macedonia (also the name by which it’s recognized in the United Nations).

The two countries have been locked in this dispute ever since, and talks on a settlement have been stalled for the past 10 years. But on Jan. 24, Greek Prime Minister Alexis Tsipras and his Macedonian counterpart, Zoran Zaev, agreed to continue discussions at the U.N. Many people in both countries, however, didn’t see this as a positive development. On the first weekend following their meeting in Davos, tens of thousands protested in Thessaloniki, the capital of the Greek northern province called Macedonia and Greece’s second-largest city. This past weekend, a similar number protested in Athens. There were demonstrations in Macedonia, too, on Jan. 31, as the U.N. special envoy for the name issue visited the capital on a new mission to find a solution.

Top Priority

The concessions announced in Davos by the Macedonian prime minister were meant to help Macedonia along the path toward EU and NATO membership. (Greece has blocked Macedonia’s accession to the EU since 2008 over the name issue, and Skopje’s relations with NATO have subsequently also stalled.) The concessions were symbolic: Zaev said he would change the name of the airport in the capital and the highway linking Macedonia to Greece, both of which are named after Alexander the Great. Zaev took office in May, and his government has signaled that joining the EU and NATO is a high enough priority that it’s willing to compromise to make it happen.

Before Zaev’s tenure, Macedonia made few efforts to continue negotiations with the EU over membership, and so the bloc cut funding considerably for the country’s development programs. Skopje looked for funding alternatives, reaching out to Russia and even China. Diplomatic meetings have taken place and promises have been made, but in the end, neither Moscow nor Beijing has been able to fill the gap left by the EU. Both are simply too preoccupied by their own internal problems to help a small Balkan country with a population of just 2 million. Solutions were needed to address the country’s increasing socio-economic problems, and Zaev promised sweeping changes, particularly to Macedonia’s approach to NATO and the EU.

Since Greece is a member of both organizations, Skopje needed to improve relations with Athens to revive any hope of gaining membership – and that meant resolving the name dispute. In 2007, Athens agreed to allow “Macedonia” to be part of its neighbor’s name, and now it was Skopje’s turn to make concessions.


(click to enlarge)

But in Macedonia, the name issue is highly sensitive and has been further complicated by the political and ethnic landscape. To end a longstanding political crisis, the ruling party, the Social Democratic Union of Macedonia, formed a governing coalition with the ethnic Albanian Democratic Union for Integration. But the opposition now claims that the Social Democrats are granting too many concessions to the ethnic Albanians to ensure that the coalition remains intact and that the party can stay in office. The opposition also claims that the government has been far too flexible in negotiations with Greece over the name issue.

Both criticisms of the government are related to a critical issue that has led to conflict in this part of the world before: national identity. Considering that the country has been struggling with an ailing economy, which has contributed to the rise in nationalism, it’s no surprise that both issues – expanding rights for ethnic Albanians and the name dispute – have resulted in protests. In addition, public support for the government and the opposition is split virtually in half. These conditions offer an environment ripe for political instability, which if left unchecked could develop into ethnic clashes. But a solution to the name issue would bring Macedonia closer to membership in both NATO and the EU and, more important, to the EU funding that it urgently needs to address some of the economic grievances of the population.

Little Room for Maneuver

Greece certainly doesn’t want renewed conflict along its borders. But finding a solution to the name issue is fraught with complications here too. The austerity measures Greece has had to adopt since 2008 to address its debt problem have resulted in rising nationalism. The measures may have solved some of the country’s macroeconomic issues, but it still faces high youth unemployment and rising taxes. Political parties are taking advantage of the rising dissatisfaction, claiming that the government has been too soft in negotiations on the name issue. The prime minister has said he would support including the word Macedonia in a compromise over the name dispute. But the nationalist Independent Greeks party, a junior partner in the ruling coalition, opposes any use of Macedonia in the country’s name and has distanced itself from Tsipras over the issue.

Tsipras has little room for maneuver. The EU and Greece are discussing the terms under which Greece will end its eight-year bailout program. In January, the eurozone finance ministers agreed to a new cash injection of 6.7 billion euros ($8.3 billion). Stress tests on the Greek banking system will begin in the next few weeks, several months earlier than in the rest of Europe. Their results will be published in May, about three months before the third bailout ends in August. The International Monetary Fund wants the results of the stress tests to be confirmed by an asset quality review, which it sees as more thorough. European authorities have so far resisted such calls, leaving some to question how accurate a picture of the Greek economy the stress tests will provide. After the stress test results, the IMF and the EU will decide how stable the Greek economy is and how safe it is for the government to manage its own finances without supervision.

But this issue is about much more than economics. As Greece negotiates its financial future with Brussels and the country tries to recoup some of its financial independence, Athens’ relationships with its neighbors are bound to come up. It’s in Brussels’ interest to prevent the outbreak of any conflict on the Continent and to limit Russian and Turkish influence in the region. Both NATO and the EU want Macedonia to join the Western camp. To do this, they need Greece to make progress on the name issue. But Greece needs to tread lightly; the government can little afford to allow this dispute to develop into a political crisis.

In Skopje, meanwhile, there are growing concerns that the negotiations over the country’s name may jeopardize the Macedonian government or, worse, lead to violence that might expand beyond Macedonia’s borders. Considering the volatility surrounding this issue and the divide in support between the government and the opposition, there is potential here for not just a change in government but also ethnic clashes.

The EU and NATO want to avoid renewed conflict in the Balkans and to prevent external powers from gaining a foothold in the region. They are thus pushing for a resolution. Athens and Skopje, however, have their own pressures with which they have to contend. Their populations are generally urging them not to compromise, but they also have economic incentives to reach a deal that would satisfy the EU. There is a window of opportunity for a settlement, but also many obstacles that still need to be overcome.

https://geopoliticalfutures.com/balkans-power-name/

EU warns Balkans hopefuls no entry until disputes resolved

Από
anixneuseis
-
0

By: LORNE COOK, Associated Press

Updated: Feb 06, 2018 11:37 AM EST

In a new strategy paper for the western Balkans region, the EU’s executive Commission said that Albania, Bosnia-Herzegovina, Macedonia, Montenegro, Serbia and its former territory of Kosovo must find “definitive solutions to disputes with neighbors.”

The prospect of EU membership has been a powerful incentive for reform in the region, which was torn apart by war in the 1990s, but tensions still linger. Serbia and Montenegro, the latter a member of NATO, are well-placed to join should the 28-nation bloc open its doors again to new members. Croatia was the last country to join, almost five years ago.

The Commission said that Serbia and Montenegro could be allowed in by around 2025 if they meet all the conditions.

For Serbia that includes finalizing a “comprehensive, legally binding normalization agreement” with Kosovo, which unilaterally declared independence a decade ago. The move has not been recognized by all the EU’s 28 members, notably Spain due to concern over its own independence-minded regions like Catalonia.

The year 2025 “is an indicative date; an encouragement so that the parties concerned work hard to follow that path,” European Commission President Jean-Claude Juncker told EU lawmakers in Strasbourg, France.

He underlined in particular that “there can be no further accession for Western Balkans countries without border disputes having first been resolved.”

That pointed warning came after a speech to the European Parliament by Croatia Prime Minister Andrej Plenkovic.

Croatia and Slovenia – both EU members – are locked in a border dispute stemming from the breakup of former Yugoslavia in the 1990s. Among their points of dispute, they disagree over an international ruling granting Slovenia unhindered access to the Adriatic Sea.

Macedonia has met many conditions for membership, but its candidacy has been held up by a dispute with Greece over the tiny Balkans republic’s name. The chances of Kosovo or Bosnia joining anytime soon seem distant.

The new EU strategy, with an estimated total cost of around 500 million euros ($616 million), will focus on improving the rule of law, security and migration, social and economic development, transport and energy connectivity, digital affairs, and the support for reconciliation and good neighborly relations among the six Balkan countries.

Further east, Turkey is also a candidate for EU membership but its accession talks are at a standstill.

Austria, France and Germany are notably cool on Turkey joining, while Manfred Weber, the head of the European People’s Party – the biggest bloc in the European Parliament – insisted that the EU should remain a Christian club.

“Our democracies, welfare states and social market economies could only arise because of our Christian values of responsibility, solidarity and freedom,” he said. “There will only be a Europe that sticks to its Christian heritage or no Europe at all.”

http://www.wjhl.com/news/eus-juncker-warns-balkans-hopefuls-to-fix-border-disputes/954343587

1...2,8612,8622,863...3,032Σελίδα 2,862 από 3,032