Αρχική Blog Σελίδα 2858

Η λάθος εικόνα

Από
anixneuseis
-
1

Φίλοι και –κυρίως– αντίπαλοι υπολογίζουν την ισχύ ενός κράτους ανάλογα με το πόσο σοβαρό είναι στο εσωτερικό του. Εμείς αυτήν την ώρα έχουμε όλα τα συστατικά που προβάλλουν τη λάθος εικόνα. Είμαστε βαθύτατα διχασμένοι γιατί έχουμε μία κυβέρνηση που μπροστά στην πολιτική της επιβολή δεν υπολογίζει τίποτα. Χρησιμοποιεί τον διχασμό σαν εργαλείο και φτάνει τα πράγματα στα άκρα, χωρίς όρια και ενδοιασμούς. Εχουμε ξαναπεράσει τέτοιες φάσεις. Και πάντοτε κατέληξαν σε κάτι κακό. Η διαφορά είναι, ίσως, πως οι κυβερνώντες ανήκουν σε μια γενιά που δεν καταλαβαίνει τους κινδύνους που διατρέχει η χώρα και πιστεύει ότι τα πάντα είναι θεμιτά μέσα στο παιχνίδι της εξουσίας.

Θεωρεί ότι μπορεί να διχάζει τον κόσμο με αφορμή το ζήτημα των Σκοπίων γιατί έτσι κάνει τη δουλειά της, προκαλώ-ντας χάος στην αντιπολίτευση. Περνάει έναν εκλογικό νόμο που είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει στην ακυβερνησία και ίσως την ομηρία του πολιτικού συστήματος από μικρές αλλά ισχυρές ομάδες συμφερόντων. Στοχοποιεί αντιπάλους με μεθόδους φαινομενικά νόμιμες, αλλά βαθύτατα αντιθεσμικές. Εκπρόσωποί της εκφράζονται με τρόπο που ωθεί και όλο το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό και τον δημόσιο διάλογο στον ακραίο χουλιγκανισμό. Μετατρέπει την πολιτική αρένα σε ατελείωτο σόου και αντιπαράθεση γηπεδικού τύπου. Και όλα αυτά καθώς βασικοί θεσμοί της χώρας γλιστρούν με ταχύτητα προς τα πίσω, από την Παιδεία και την εσωτερική ασφάλεια έως τη δημόσια διοίκηση.

Εχουμε βγάλει τον κακό μας εαυτό πάλι, με τον πιο έντονο τρόπο. Η εικόνα που δίνουμε προκαλεί περίσκεψη σε όποιον σκέπτεται να επενδύσει εδώ τα χρήματά του. Ακόμη και οι αδιάφοροι και κυνικοί εταίροι συνειδητοποιούν ότι η χώρα μας κινδυνεύει να κυλήσει ξανά προς τον βαλκανικό της εαυτό, λίγο πριν εορτασθεί το τέλος των μνημονίων.

Αν ήμασταν χώρα της Κεντρικής Ευρώπης, σε καλή και ασφαλή γειτονιά, όλα αυτά λίγη σημασία θα είχαν. Ζούμε όμως σε μια πολύ κακή και τελευταία απρόβλεπτη γειτονιά. Η Τουρκία έχει περάσει σε άλλο επίπεδο αμφισβητήσεων, στο Αιγαίο και την Κύπρο. Θα είναι τραγικό να επαληθευθεί αυτή η καταραμένη πρόβλεψη των διαφόρων «Κασσάνδρων», που θεωρούν ότι κάθε περίοδος κρίσης και παρακμής καταλήγει νομοτελειακά σε εθνική περιπέτεια. Είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο και δεν έχουμε πολύ χρόνο για να σοβαρευτούμε και να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, για να μας παίρνουν και οι άλλοι στα σοβαρά.

“Καθημερινή”

Απαιτείται μια αλλαγή νοοτροπίας στην Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

 ΑΝΔΡΕΑΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ*

Στη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 4 Φεβρουαρίου 2018, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Μεβλούτ Τσαβούσογλου διατυπώνει ορισμένες θέσεις σχετικά με το δίκαιο της θάλασσας αναφορικά με την Κύπρο, που δεν θα μπορούσαν να παραμείνουν αναπάντητες. Η θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε θέματα δικαίου της θάλασσας βασίζεται στη στέρεα βάση του ισχύοντος δικαίου της θάλασσας, ως εκτίθεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας της 10ης Δεκεμβρίου 1982 (στο εξής: ΣΔΘ), στη συνομολόγηση της οποίας συμμετείχε ενεργά. Σύμφωνα με το άρθρο 121 (2) της ΣΔΘ, όλα τα νησιά δικαιούνται χωρικής θάλασσας, συνορεύουσας ζώνης, αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (στο εξής: ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας και οι ζώνες αυτές καθορίζονται σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις της Σύμβασης, όπως αυτές εφαρμόζονται στις ηπειρωτικές περιοχές. Ως εκ τούτου, η τουρκική θέση ότι οι εν λόγω ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας πρέπει να καθορίζονται με κριτήρια όπως το μέγεθος, ο πληθυσμός, η γεωμορφολογία κ.λπ. είναι ανυπόστατη. Συναφώς, τα άρθρα 122 και 123 της ΣΔΘ, αναφορικά με τις «κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες», βρίσκονται σε αντίθεση με την τουρκική θέση περί εφαρμογής ειδικών κανόνων σε αυτές όσον αφορά τη θαλάσσια οριοθέτηση και τη δικαιοδοσία. Σημειώνεται, δε, ότι σχετική πρόταση της Τουρκίας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων συνομολόγησης της ΣΔΘ είχε απορριφθεί. Στη βάση αυτών αλλά και των λοιπών προνοιών της ΣΔΘ, η Κύπρος και η Ε.Ε. συγκαταλέγονται ανάμεσα στα 168 συμβαλλόμενα μέρη της ΣΔΘ, δίνοντας έτσι στους κανόνες της τη δύναμη του εθιμικού δικαίου, δεσμεύοντας, δηλαδή, και τα κράτη που δεν είναι συμβαλλόμενα στη ΣΔΘ.

Η Τουρκία παραμένει στη μικρή μειοψηφία των κρατών που δεν υπέγραψαν ή δεν επικύρωσαν τη ΣΔΘ. Βρίσκεται επίσης στη μειοψηφία του ενός στη Γενική Συνέλευση των Ην. Εθνών, κατά τις υιοθετήσεις των ετήσιων Περιεκτικών Ψηφισμάτων του σώματος για τους Ωκεανούς. Η Κυπριακή Δημοκρατία κήρυξε χωρική θάλασσα 12 μιλίων το 1964. Κήρυξε επίσης ΑΟΖ το 2004, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της μέσης γραμμής όσον αφορά τα αντικείμενα κράτη. Πιο συγκεκριμένα έχει επίσης υπογράψει συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο (2003), τον Λίβανο (2007) (παραμένει ανεπικύρωτη από πλευράς Λιβάνου) και το Ισραήλ (2010), με τη μέθοδο της μέσης γραμμής και με διάταξη διαιτησίας σε περίπτωση διαφοράς. Πρόκειται για πρότυπα συμφωνιών οι οποίες πρέπει να διατηρηθούν και μπορούν να αποτελέσουν μοντέλα για άλλες περιπτώσεις.

Αντιθέτως, η Τουρκία (η οποία συνήψε συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ με γειτονικά κράτη στη Μαύρη Θάλασσα με τη μέθοδο της μέσης γραμμής) δεν έχει κηρύξει ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Εχει συνάψει συμφωνία οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας με την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» τον Σεπτέμβριο του 2011. Αυτή η «συμφωνία» μεταξύ της κατοχικής δύναμης και της παράνομης οντότητας (και η οποία κηρύχθηκε «νομικά άκυρη» από το Συμβούλιο Ασφαλείας) δεν έχει καμία ισχύ ή υπόσταση στο διεθνές δίκαιο. Η Τουρκία έχει επίσης δηλώσει, αυθαίρετα και αδικαιολόγητα, πως η περιοχή δυτικά του γεωγραφικού μήκους 32°16΄18΄΄E αποτελεί μέρος της υφαλοκρηπίδας της, επικαλύπτοντας έτσι μέρος της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας της Κύπρου (συμπεριλαμβανομένου του τεμαχίου 6). Η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου στην ΑΟΖ της. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει καμία αμφιβολία για τα νόμιμα δικαιώματά της, ωστόσο εάν η Τουρκία επιμένει στις θέσεις της, ο τρόπος προώθησης αυτών δεν μπορεί να είναι μέσω απειλών και ενεργειών διπλωματίας της κανονιοφόρου, αλλά μέσω διαδικασιών ειρηνικής επίλυσης διαφορών, όπως είναι ο διάλογος και σε περίπτωση αποτυχίας αυτού, προσφεύγοντας στο Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) ή σε διαιτησία.

Ο κ. Τσαβούσογλου αναφέρεται στους Τουρκοκύπριους ως «συνιδιοκτήτες της Κύπρου» με «αναφαίρετα δικαιώματα για τους φυσικούς πόρους γύρω από το νησί». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Τουρκοκύπριοι, όπως όλοι οι Κύπριοι, έχουν το δικαίωμα να επωφεληθούν από τους φυσικούς πόρους των υδάτων και των βυθών γύρω από το νησί και η κυπριακή κυβέρνηση έχει δηλώσει επανειλημμένως πως μέσα από τη λύση του κυπριακού προβλήματος οι Τουρκοκύπριοι θα επωφεληθούν άμεσα από τον φυσικό πλούτο της Κύπρου. Ωστόσο, θα ήταν άνευ προηγουμένου να ισχυριστεί κανείς ότι μια κοινότητα ή μειονότητα στο εσωτερικό ενός κράτους έχει το δικαίωμα να παρέχει άδειες εξερεύνησης σε εταιρείες για εκμετάλλευση φυσικών πόρων (όπως συνέβη με την Turkish Petroleum, σύμφωνα με τον κ. Τσαβούσογλου). Εάν αυτό συνέβαινε, δεν θα έπρεπε, λόγου χάρη, να είναι δυνατό για τους Κόπτες της Αιγύπτου ή τους Μαρωνίτες του Λιβάνου ή τους Κούρδους στην Τουρκία να έχουν το ίδιο δικαίωμα; Σε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, το δικαίωμα λήψης τέτοιων αποφάσεων ανήκει στην κυβέρνηση οποιουδήποτε διεθνούς αναγνωρισμένου κράτους, το οποίο στην περίπτωση αυτή είναι η Κυπριακή Δημοκρατία (η οποία είναι «εκλιπούσα» μόνο κατά την Τουρκία). Το Σ.Α. του ΟΗΕ στο ψήφισμα 2398 (2018) της 30ής Ιανουαρίου 2018, με το οποίο ανανέωσε τη θητεία της Ειρηνευτικής Δύναμης, ρητώς αναφέρει «με τη συναίνεση της κυπριακής κυβέρνησης». Από την υιοθέτηση του ψηφίσματος 186 (1964) του Σ.Α., η διεθνής κοινότητα επαναβεβαιώνει την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και της κυβέρνησής της, παρά την παράνομη τουρκική εισβολή του 1974 και τις συνέπειές της.

Ο κ. Τσαβούσογλου ζητεί μια «αλλαγή νοοτροπίας» των Ελληνοκυπρίων, ώστε να επιτευχθεί μια διευθέτηση. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ όχι μόνο «δεν συμφωνεί με το διεθνές δίκαιο», όπως ισχυρίζεται το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά είναι σαφώς ασυμβίβαστη με το διεθνές δίκαιο και με το δίκαιο της θάλασσας. Αυτό που απαιτείται είναι μια αλλαγή νοοτροπίας στην Αγκυρα, ώστε να εγκαταλείψει τις επίμονες νεοοθωμανικές επιδιώξεις της που αποσκοπούν στη δημιουργία ενός τουρκικού προτεκτοράτου στην Κύπρο. Αυτό θα επέτρεπε στους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους να ζήσουν ειρηνικά σε ένα ενιαίο «κανονικό κράτος» (όπως ανέφερε ο γ.γ. του ΟΗΕ), απαλλαγμένοι από εξωτερικές παρεμβάσεις και επωφελούμενοι από την αξιοποίηση των φυσικών πόρων και της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εχοντας υπηρετήσει ως πρέσβης στη Γερμανία κατά την επανένωσή της το 1990, θεωρώ ότι το γερμανικό παράδειγμα εξακολουθεί να προσφέρεται για άντληση διδαγμάτων για την Κύπρο.

* Αρχηγός της κυπριακής αντιπροσωπείας κατά τις διαπραγματεύσεις για τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Διετέλεσε μόνιμος αντιπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας στα Ηνωμένα Εθνη και γενικός
διευθυντής του ΥΠΕΞ.

“Kauhmerin;h”

The new geopolitics of Turkey, Syria and the West.

Από
anixneuseis
-
0

Kemal Kirişci*
Αs the turmoil in Syria enters its seventh year, its adverse geopolitical consequences stretch far beyond the Middle East. Developments in Syria have affected Turkey, too. Before the Arab Spring, Turkey was a rising star in its neighborhood, but has become a troubled nation in the years since. Its president, Recep Tayyip Erdoğan, is increasingly cited as a model for authoritarians around the region and the world, and if tensions between Turkey and the West lead to a fracture, more adverse geopolitical consequences could follow.

Before the Arab Spring erupted late in 2010, Turkey was not without its problems, but it still enjoyed good standing in many respects. Its soft power and prestige in international affairs was at its peak. Its policy of “zero problems with neighbors” made it possible for Turkey to act as a mediator in the intractable problems of its region, most notably in the conflict between Israel and Syria. Membership talks with the European Union were well on their way, and many across the Middle East followed them with keen interest. Turkey even attempted to carry over some of the European experience in economic integration to the region, leading efforts to encourage “the free movement of goods and people taking place in a vast area stretching from the city of Kars in eastern Turkey to the Atlantic, and from Sinop on the Black Sea coast to the Gulf of Aden.” Culturally, the Turkish example had also made its way to the hearts and minds of the Arab populations through its highly popular soap operas, for instance.
It should come as no surprise that during his first official trip outside North America, in April 2009, President Obama went to Ankara with the hope of engaging Turkey into a model partnership based on shared values. The then-Turkish Prime Minister Erdoğan’s emphasis on the virtues of a democratic and secular form of government, particularly as he addressed an enthusiastic audience in Cairo in September 2011, ought to be seen in the light of such a partnership. No Western leader at that time could have had the same effect making a similar speech to an Arab audience. He publicly advocated democratic values to an audience that was basking jubilantly in a recent regime overthrow. Such was the impact of Turkey in the region, at that time, in expanding the cause of democratic order in the Middle East.
Alas, this positive picture did not last long. The Arab Spring turned into winter almost in tandem with the start of the democratic and political regressions that have beset Turkey ever since. The Gezi Park protests of 2013, initially a peaceful reaction sparked out of popular concern at growing authoritarianism, only led to more repression—the freedom of the media being among its first casualty, along with many lives. This coincided with the overthrow of the popularly elected Mohammad Morsi and his Muslim Brotherhood government in Egypt, longtime ideological allies of Erdoğan. The West’s silence in the face of the coup in Egypt was not lost on the AKP, nor its leader Erdoğan. The fear that this could one day happen against their government led to the gradual abandonment of the democratic gains achieved in the earlier years of AKP rule, setting Erdoğan on a  journey towards greater authoritarianism.
Turkey’s reaction to the turmoil in Syria also brought an end to the prestige that it enjoyed internationally. In the initial days of the conflict, the leaders in Turkey expected, like most of their Western counterparts, a quick demise of Bashar Assad, and felt confident that the Syrian Muslim Brotherhood would lead a transition to democracy. The United States was considered an ally until Obama failed, in 2013, to stand by his “red line” concerning the use of chemical weapons against civilians. Turkey, in a major departure from longstanding statecraft, then began to seek the violent overthrow of the regime of a neighboring country. This quickly led to growing involvement with extremist Islamist groups, which earned Turkey the reputation of a “jihadi highway,” a busy route for foreign fighters

flowing into Syria. The AKP government repeatedly brushed aside the warnings coming from within the country and the international community against greater involvement in the Syrian quagmire. In response to growing disagreements with Western allies, government officials began to depict Turkey’s position as a state of “precious loneliness,” a romantic term intended to project the image that Turkey held moral principles above its allies’ requests, all in the service of a people awaiting desperate relief from the cruelty of a brutal regime. Domestic criticism also drowned in Turkey as the government quickly rolled back the free speech gains it had achieved just a few years prior. Ultimately, the misguided hope for a quick victory in Syria stemmed from a failure to foresee growing Russian and Iranian involvement on Assad’s side.
Turkey now finds itself in a camp opposite the United States. Ankara sees the U.S. policy of supporting Syrian Kurdish militants against ISIS as a serious affront, since the Turkish government makes no distinction between the Kurdish militia in Syria and the Kurdish Workers’ Party (PKK), the terrorist organization that it has been fighting since the 1980s. Turkey sees its own national security threatened by the prospect of an emerging Kurdish region along its border that is governed by Syrian Kurds closely aligned with the PKK. Turkey’s military intervention into the Syrian Kurdish enclave of Afrin, an operation that began in January and still underway, has added a new layer of complexity to the conflict. The intervention comes against a backdrop of the reversal of the gains made with respect to Kurdish minority rights and the abandonment of efforts to find a negotiated political solution to the Kurdish question in Turkey. Violence, repression, and destruction reminiscent of the early 1990s have returned and also drawn Turkey into a military intervention into Syria.
This situation risks bringing Turkey and the United States into a military confrontation, unheard of in their 70-year long alliance. In the meantime, Russia remains steadfast in its support for Assad, allowing his regime to expand its territorial control by the day and continue inflicting untold suffering on civilians. In the face of these challenges, the Turkish government has been reacting by whipping up anti-Western and anti-American sentiments, while remaining utterly quiet on Russia, a facile way of diverting attention away from its own mistakes.

TURKEY AND THE WEST

In short, Turkey is a far cry from where it was when the Arab Spring began, and this brings to the forefront two dramatic geopolitical consequences, which I describe in more detail in my recent book, “Turkey and the West: Fault Lines in a Troubled Alliance.”
The first is Turkey’s orientation away from the trans-Atlantic alliance and its loosening commitment to the tenets of international liberal order. The Turkish model, once full of promises, has come to an end. Instead, Turkey, especially Erdoğan, is increasingly cited as a model in reverse: setting an example for a growing community of new leaders with authoritarian aspirations in regions stretching from the Baltic to the Black Sea.
Second, if the current tensions with the United States and the frenzy of anti-Americanism do lead Turkey to break away or be pushed out of NATO, the picture could get worse. This would dramatically affect the security and stability of a whole region and possibly beyond in the face of a weakened and divided trans-Atlantic community. Surely, this would benefit Russia’s ability to manipulate its “near abroad” much more effectively. It would then be very difficult to defend the interests of Baltic countries down through Moldova, Ukraine, Georgia, and others who still aspire for democratic gains and national sovereignty, let alone support those who aspire to join the EU and NATO.
At this dire junction, there is an urgency for both Turkey and the United States to see the broader strategic picture that brought them together in the aftermath of World War II to defend national sovereignty against expansionist powers and promote democratic governance. The AKP’s Turkey was at its best when its relations were at their best with both of its trans-Atlantic partners, the United States and the EU. That was also the time when Turkey enjoyed its best influence in its neighborhood, especially among so-called Arab Spring countries. The glue holding it together was democratic governance, including improving minority rights (such as those of Kurds). If the international liberal order is to be defended, it will be critical for both the EU and the United States to reengage Turkey in support of its place in the trans-Atlantic community. In turn, the AKP will need to return to its founding principles that brought it to power and that endowed Turkey with so much prosperity, stability, and international prestige. It is only then that one day it might again be possible to revive the hopes that the Arab Spring had once engendered. Otherwise, the AKP would turn the region over to the influence of Russia and Iran, which clearly have no sympathy for a vibrant, diverse, and democratic Middle East. Ironically, this would be a betrayal of the legacy of the Ottoman Empire, which used skillful diplomacy to manage—for centuries—to check Russian and Iranian imperial expansion towards the warm waters of the Mediterranean, a legacy that the AKP has long held in high esteem and would do well to remember today.

*TÜSİAD Senior Fellow – Foreign Policy, Center on the United States and Europe Director – The Turkey Project

Russian Air Power Shapes Strategic Balance in Northern Syria

Από
anixneuseis
-
0

By Christopher Kozak Wednesday, February 14, 2018

Russia prioritized its air support for a major pro-Bashar al-Assad regime ground campaign into Idlib Province between January 22 and February 11, 2018. The Russian Armed Forces focused its air operations in support of a wider pro-regime ground campaign to capture terrain in opposition-held Greater Idlib Province. Russia enabled a successful pro-regime offensive that seized full control of the Abu Dhuhur Airbase in Eastern Idlib Province on January 20. Russia subsequently supported a pro-regime advance towards the town of Saraqib in Idlib Province that began on January 31. Russia conducted heavy airstrikes targeting opposition-held villages along pro-regime frontlines across Eastern Idlib and Southern Aleppo Provinces. Russia also launched near-daily air raids against Saraqib itself that prompted the opposition Saraqib Local Council to declare a ‘disaster zone’ in the town. Saraqib occupies a strategic position along the M5 Highway that would provide an ideal staging ground for future pro-regime operations to reach Idlib City or the besieged pro-regime enclave of Fu’ah and Kefraya – two majority-Shi’a villages that represent a key Iranian priority in Syria.

Russia adjusted its air operations after the combat loss of one of its warplanes in early February. Hay’at Tahrir al-Sham (HTS) – Al-Qaeda’s affiliate in Syria – claimed responsibility for the downing of a Russian Su-25 ‘Frogfoot’ near Saraqib with a Man-Portable Air Defense System (MANPADS) on February 3. The Russian Armed Forces in response ordered all warplanes to increase their flight altitude outside the range of potential MANPADS. Russia also reportedly deployed new electronic air defense and surface-to-air missile systems to Northern Syria. Russia simultaneously launched a punitive air campaign targeting key civilian infrastructure across Greater Idlib Province including Idlib City and Jisr al-Shughur on the Syrian-Turkish Border. Pro-regime aircraft also intensified their air and artillery bombardment of the opposition-held Eastern Ghouta Suburbs of Damascus, killing at least 200 civilians. Russia likely participated in these strikes, although ISW could not validate a low-confidence strike during the reporting period.
Russia is leveraging the operational effects of its air campaign to shape ongoing strategic negotiations with Turkey in Northern Syria. Russia likely enabled the pro-regime offensive on Saraqib in part to pressure Turkish President Recep Tayyip Erdogan to adhere to prior commitments reached at the Astana Talks. Russian President Vladimir Putin reportedly urged Erdogan to expedite the deployment of observation posts by the Turkish Armed Forces in Northern Syria on January 31. Russia later deliberately shifted its air campaign in order to allow Turkey to establish two outposts in Eastern Idlib Province on February 5 and February 9. Russia nonetheless sustained – if not intensified – its indiscriminate air campaign against opposition groups backed by Turkey in Idlib Province. Russia will use its air assets as both an enabler and a deterrent to shape the long-term future of Northern Syria in negotiation with Turkey, Iran, and Syria.
The preceding graphic depicts ISW’s assessment of Russian airstrike locations based on reports from local Syrian activist networks, statements by Russian and Western officials, and documentation of Russian airstrikes through social media. This map represents locations targeted by Russia’s air campaign, rather than the number of individual strikes or sorties. The graphic likely under-represents the extent of the locations targeted in Eastern Syria, owing to a relative lack of activist reporting from that region.
 
High-Confidence Reporting. ISW places high confidence in reports corroborated by documentation from opposition factions and activist networks on the ground in Syria deemed to be credible that demonstrate a number of key indicators of Russian airstrikes.
 
Low-Confidence Reporting. ISW places low confidence in reports corroborated only by multiple secondary sources, including from local Syrian activist networks deemed credible or Syrian state-run media.

Αμεση Ανάλυση: Περιμένοντας ένα νέο θερμό επεισόδιο

Από
anixneuseis
-
4

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*

Το βράδυ της Δευτέρας οι Τούρκοι άλλαξαν ύστερα από δεκαετίες την τακτική τους στο Αιγαίο. Επεδίωξαν ένα κτύπημα υψηλού συμβολισμού προσπαθώντας να βυθίσουν έξω από τα Ίμια τη ναυαρχίδα του ελληνικού Λιμενικού Σώματος.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Στην ευρύτερη περιοχή των Ιμίων έχει καθιερωθεί μετά το 1996 να περιπολούν κυρίως λιμενικά πλοία των δύο χωρών. Δεν χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα. Με τις κινήσεις τους όμως παρενοχλούν την άλλη πλευρά αλλοτε με τον κυματισμό που δημιουργούν οι θηριώδεις μηχανές τους και μερικές φορές ακόμη και με επαφή των σκαφών.

Το βίντεο που κυκλοφόρησε στις 18 Ιανουαρίου 2018 είναι ενδεικτικό των όσων συμβαίνουν εδώ και χρόνια. Το τουρκικό σκάφος εφορμά προς το ελληνικό και την τελευταία στιγμή στρέφει το τιμόνι του πηγαίνοντας παράλληλα προς αυτό και ακουμπώντας το ελαφρά.

Το βράδυ της Δευτέρας 12 Φεβρουαρίου όμως τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Υπήρχε αυξημένος αριθμός τουρκικών σκαφών στην περιοχή (επτά τουρκικά έναντι ενός και στη συνέχεια δύο ελληνικών). Κατά τη διάρκεια των συνηθισμένων παρενοχλήσεων ξαφνικά το τουρκικό σκάφος UMUT επιχείρησε να εμβολίσει στο μέσον το περιπολικό «Γαύδος». Το ελληνικό σκάφος  τη συγκεκριμένη στιγμή ήταν σχεδόν ακίνητο και είχε τις μηχανές «κράτει». Βλέποντας το τουρκικό να πλησιάζει επικίνδυνα, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, έφυγε προς τα εμπρός με ταχύτητα με αποτέλεσμα η σφοδρή σύγκρουση να επέλθει στην πρύμνη του σκάφους.

Δεδομένου ότι το τουρκικό σκάφος UMUT είναι πολύ βαρύτερο (1.700 τόνοι) και ναυπηγημένο από χάλυβα εν αντιθέσει προς το «Γαύδος» που είναι ελαφρύτερο (460 τόνοι) και κυρίως είναι κατασκευασμένο από κράματα αλουμινίου, η βύθιση του ελληνικού σκάφους μετά τη σύγκρουση στο μέσον ήταν βεβαία. Τα αλουμινένια σκάφη είναι πολύ ελαφρά και αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Δεν αντέχουν όμως σε συγκρούσεις.

Υπενθυμίζεται ότι το 1996 η αλουμινένια πυραυλάκατος «Κωστάκος» είχε βυθισθεί λίγα λεπτά μετά τη σύγκρουσή της με το οχηματαγωγό «Σάμαινα». Ήταν εξαιρετικά πιθανόν η βύθιση του «Γαύδος» να οδηγούσε και σε ανθρώπινες απώλειες μεταξύ του 27μελούς πληρώματός του. Στην περίπτωση της πυραυλακάτου Κωστάκος είχαν χαθεί τέσσερα μέλη του πληρώματος που εγκλωβίσθηκαν κατά τη σύγκρουση στο κύτος του σκάφους.

Οι όλες συνθήκες του επεισοδίου (ξαφνική αύξηση αριθμού τουρκικών πλοίων, συνδυασμός επικίνδυνων ελιγμών από όλα τα τουρκικά σκάφη, γνώση της παρουσίας του «Γαύδος» στην περιοχή εδώ και ημέρες και επιλογή να εμβολισθεί το αλουμινένιο πλοίο) δείχνουν ότι η ενέργεια ήταν προμελετημένη και σκόπιμη. Στόχευε στη βύθιση σκάφους με αποδοχή της πιθανότητας να υπάρξουν και ανθρώπινα θύματα. Επιβεβαιώνεται και από τις δηλώσεις Ερντογάν που ακολούθησαν το επεισόδιο:

«Να μη σχηματιστεί η λανθασμένη εντύπωση ότι οι ευκαιριακές πρωτοβουλίες σχετικά με την εξερεύνηση του φυσικού αερίου στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου και τις βραχονησίδες του Αιγαίου διαφεύγουν της προσοχής μας. Προειδοποιούμε από αυτό το βήμα όσους υπερβαίνουν τα όρια τους σε Κύπρο και Αιγαίο για να μην κάνουν λανθασμένους υπολογισμούς».

Δια της βυθίσεως του πλοίου ο Ερντογάν θα έστελνε πολλαπλά μηνύματα:

– Στο εσωτερικό της χώρας του θα απαντούσε με καταλυτικό τρόπο στις συνεχείς κατηγορίες της αντιπολιτεύσεως ότι επί κυβερνήσεών του η Ελλάδα κατέλαβε 18 νησίδες. Παράλληλα θα έδειχνε ότι η Τουρκία μπορεί να έχει εισβάλει στρατιωτικά στο Αφρίν αλλά μπορεί να διεξάγει πολεμικές επιχειρήσεις και σε άλλες περιοχές. Αναβίωνε δηλαδή το δόγμα των δυόμισυ πολέμων της δεκαετίας του 1990 σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία μπορούσε να μάχεται ταυτοχρόνως με την Ελλάδα, με τη Συρία και στο εσωτερικό με τους Κούρδους του ΠΚΚ.

– Στην Ελλάδα θα έθετε τα όρια των κινήσεων σχετικώς με τις νησίδες που οι Τούρκοι θεωρούν γκρίζες ζώνες. Όπως ανέφερε ο ίδιος ο Ερντογάν (μάλλον υπονοώντας την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εθνικής Άμυνας στα Ίμια) δεν είναι δεκτές «κρυφές φωτογραφήσεις σε απόμακρες βραχονησίδες».

– Στην Κύπρο θα έδειχνε ότι δεν έχει πρόβλημα να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία προκειμένου να σταματήσει άμεσα την έρευνα και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ του νησιού. Η πρόσφατη ανακάλυψη σημαντικού κοιτάσματος υδρογονανθράκων στη θέση «Καλυψώ» στο τεμάχιο 6 της κυπριακής ΑΟΖ έχει ανησυχήσει ιδιαιτέρως την Άγκυρα. Φοβάται ότι σε βάθος χρόνου μπορεί να ανατραπούν οι ισορροπίες στην ανατολική Μεσόγειο, όπως ισχύουν θετικά υπέρ αυτής από το 1974.

– Στις ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην κυπριακή ΑΟΖ (και στις χώρες πίσω τους) θα κατεδείκνυε ότι η παρεμπόδιση του ιταλικού σκάφους της ΕΝΙ νοτιανατολικά της Κύπρου δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός.

– Στις ΗΠΑ, με τις οποίες βρίσκεται σε πορεία συγκρούσεως λόγω των Κούρδων της Συρίας, θα έλεγε με σαφήνεια πως όταν θίγονται τα εθνικά συμφέροντα της χώρας του δεν υπάρχει τίποτα να τον συγκρατήσει.

Η σοβαρότητα της καταστάσεως αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι ο αμερικανός πρέσβυς στην Αθήνα Τζέφρυ Πάιατ μεταβαίνει στην Άγκυρα όπου θα δει τον υπουργό Εξωτερικών του Τίλλερσον που επισκέπτεται τη χώρα. Είναι ενδιαφέρον ότι η αμερικανική πρεσβεία εξέδωσε και σχετική ανακοίνωση για το ταξίδι. Ο ίδιος πρέσβυς στις 31 Ιανουαρίου σε συνέντευξή του είχε αναφερθεί στην πιθανότητα ατυχήματος στο Αιγαίο αναφερόμενος όμως στα μαχητικά F16: «όσο έχετε αυτά τα φονικά περίπλοκα στρατιωτικά συστήματα, λειτουργώντας τα το ένα δίπλα στο άλλο, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ενός φοβερού ατυχήματος, το οποίο φυσικά θα προκαλέσει μεγάλες επιπλοκές στη σχέση σας».

Εν κατακλείδι, τα συγκεκριμένα δεδομένα αλλάζουν δραματικά τη διαχείριση επεισοδίων στο Αιγαίο. Εδώ και χρόνια έχει καθιερωθεί ατύπως ένας κώδικας συμπεριφοράς μεταξύ των δύο χωρών που απέτρεπε οι παρενοχλήσεις να εξελιχθούν σε θερμά επεισόδια με θύματα. Η κατάσταση γύρω από τα Ίμια έχει ήδη περιγραφεί. Κατ’ αντιστοιχίαν, όταν τα τουρκικά αεροπλάνα μπαίνουν στο FIR Αθηνών ή στον ελληνικό εναέριο χώρο, τα ελληνικά μαχητικά επιχειρούν να τα εγκλωβίσουν στο ραντάρ των πυραύλων τους. Μετά τον εγκλωβισμό, τα τουρκικά αποχωρούν. Όλα αυτά πλέον ανατρέπονται. Τίποτα δεν εγγυάται ότι η Τουρκία δεν θα επιχειρήσει άμεσα ένα νέο επεισόδιο με σοβαρές υλικές ζημίες ή και θύματα.

*O Αγγελος Μ. Συρίγος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

“Καθημερινή”

Τα μαύρα λάβαρα ανέμισαν ξανά στο Αιγαίο: Η βύθιση του “Γαύδος” θα οδηγούσε σε πόλεμο…

Από
anixneuseis
-
3

Γράφει ο Ανδρέας Τσιλογιάννης

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ από τα Ίμια. www.gpapapostolou.com FEBRUARY 15, 2018

«Ζαβαρακατρανέμια, Ίλεος, Ίλεος, Ίλεος, Λάμα, Λάμα, Νάμα, Νάμα, Νέμια». Τρίτη 13/02/2018.

Ιμια. Βόρεια Δωδεκάνησα. Τα ξημερώματα της Τρίτης 13ης  Φεβρουαρίου του σωτήριου έτους 2018, η τουρκική ακταιωρός «UMUT», εμβολίζει το ελληνικό περιπολικό «Γαύδος», το πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος, έχοντας προηγουμένως παραβιάσει τα ελληνικά χωρικά ύδατα, δημιουργώντας ένα ακόμα, όχι θερμό επεισόδιο, αλλά σκηνικό ικανό, ώστε Ελλάδα και Τουρκία να οδηγηθούν σε πολεμική σύρραξη στα κρύα νερά του Αιγαίου Πελάγους.

Ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατά την διάρκεια της πρόσφατης επίσημης επίσκεψης στην Αθήνα, έκανε λόγο για αναπροσαρμογή της «Συνθήκης της Λωζάνης», τονίζοντας σε κάθε κατεύθυνση πως γνωρίζει μόνο το πολιτικό δίκιο και θεωρεί αναχρονιστικό το σε ισχύ Διεθνές.

Το νέο επεισόδιο της «κρίσης των Ιμίων»  καταγράφεται τα ξημερώματα της Τρίτης 13ης  Φεβρουαρίου 2018, τονίζει την με κάθε τρόπο τουρκική προκλητικότητα και δείχνει πως οι  επιτελάρχες του «TDK», το «Τürk Deniz Kuvvetleri», ή αν προτιμάτε στα ελληνικά το «Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό», δίνουν εντολή στην τουρκική ακταιωρό «UMUT», από την τουρκική ναυτική βάση της Ακσάζ, «Aksaz Deniz Üssü», που βρίσκεται στον κόλπο του Μαρμαρά, να βυθίσει το πλωτό ελληνικό περιπολικό σκάφος «Γαύδος» του Λιμενικού Σώματος.

Ποια στ` αλήθεια, θα ήταν σήμερα η κουβέντα για τα Ίμια , αν τα ξημερώματα της Τρίτης 13ης  Φεβρουαρίου του σωτήριου έτους 2018, η τουρκική ακταιωρός «UMUT» , είχε βυθίσει το ελληνικό περιπολικό  «Γαύδος», στο ίδιο ακριβώς σημείο, όπου τα ξημερώματα της 31ης  Ιανουαρίου του 1996, έχασαν τη ζωή , υπερασπίζοντας την πατρίδα, οι τρεις ήρωες αξιωματικοί του «Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού», οι υποπλοίαρχοι Χριστόδουλος Καραθανάσης, Έκτορας Γιαλοψός και ο αρχικελευστής Παναγιώτης Βλαχάκος ; Ποια στ` αλήθεια, θα ήταν η σημερινή πολιτική κατάσταση της χώρας, αν τα ξημερώματα της Τρίτης 13ης  Φεβρουαρίου του σωτήριου έτους 2018, είχε βυθιστεί από την τουρκική ακταιωρός «UMUT» το ελληνικό περιπολικό «Γαύδος» και είχαμε νέους ήρωες Έλληνες αξιωματικούς, αυτή τη φορά, όχι του «Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού»,  αλλά του Λιμενικού Σώματος ;

Για να εμπεδώσουμε :   Τα ξημερώματα της Τρίτης 13ης  Φεβρουαρίου του σωτήριου έτους 2018, εάν στο σύμπλεγμα των βραχονησίδων Ίμια, στο Βόρειο Τμήμα της περιοχής των Δωδεκανήσων, η τουρκική ακταιωρός «UMUT»  είχε βυθίσει το ελληνικό πλωτό περιπολικό «Γαύδος», η χώρα θα βρισκόταν ήδη σε πόλεμο με την Τουρκία. Για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών κ.  Μεβλούτ Τσαβούσογλου, φιλοξενούμενος ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε ελληνικά θέρετρα, ξέρει αρκετά καλά την γεωγραφία, όπως και ο νέος αρχηγός του «TDK», αντιναύαρχος κ. Αντάν Οζμπά.

Ο αντιναύαρχος κ. Αντάν Οζμπά, έμπιστος ανώτατος αξιωματικός του Σουλτάνου «Effendi» κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είναι ο νέος αρχηγός του «Τürk Deniz Kuvvetleri», του «Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού» και αναλαμβάνει καθήκοντα την δεύτερη μέρα του Αυγούστου του 2017, όταν ο Τούρκος Πρόεδρος  κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποφασίζει να ξηλώσει 586 ανώτερους αξιωματικούς του τουρκικού στρατού, τους οποίους θεωρούσε υπεύθυνους για το «τουρκικό πραξικόπημα» της 16ης  Ιουλίου του 2016.

Ο εμβολισμός  του πλωτού σκάφους του Λιμενικού Σώματος «Γαύδος», ή αν προτιμάτε, η πρόθεση της τουρκικής ακταιωρού «UMUT» να βυθίσει το ελληνικό περιπολικό σκάφος, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τυχαίο γεγονός, καθώς το ελληνικό περιπολικό σκάφος έχει τιμητικά «βαπτιστεί» «Γαύδος», εξαιτίας του ακριτικού νησιού που βρίσκεται νότια της Κρήτης και αποτελεί το νοτιότερο τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η νέα τουρκική πρόκληση, λογίζεται από Τούρκους «σχολιαστές», ως το «πρώτο τεστ» του νέου αρχηγού του «TDK», αντιναυάρχου κ. Αντάν Οζμπά στις ελληνοτουρκικές διαφορές και σηματοδοτεί : Τη συνέχιση της τουρκικής προκλητικότητας, ως προς την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας του συμπλέγματος των βραχονησίδων των Ιμίων, τις οποίες η Τουρκία θεωρεί «τουρκικές» κτήσεις.

Μήνυμα της Τουρκίας στην Ελλάδα, κάνοντας σαφές με κάθε τρόπο πως δεν αποδέχεται τον καθορισμό της όποιας ελληνικής, έτσι κι αλλιώς, ακαθόριστης «ΑΟΖ».

Υπενθύμιση της τουρκικής ηγεσίας στην αντίστοιχη ελληνική, πως συμπεριλαμβάνει στις «γκρίζες ζώνες» και την περιοχή που βρίσκεται νοτίου της Κρήτης που περιλαμβάνει και την «ΑΟΖ»  νοτίως της Γαύδου.

Την επικύρωση του νέου αφηγήματος του Σουλτάνου Ερντογάν που έχει να κάνει με την άποψή του περί της αναγκαιότητας για μια εκ νέου αναθεώρηση της «Συνθήκης της Λωζάνης».

Η νέα «Κρίση των Ιμίων», να είστε σίγουροι πως θα ζήσουμε ακόμα πολλά επεισόδια, λειτουργεί  για την τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, την δεδομένη χρονική στιγμή, ως «ανάχωμα» αλλά και ως «αντίβαρο», στην αποτυχία της τουρκικής παράνομης εισβολής στην περιοχή του Αφρίν της Συρίας.

Ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, γνωρίζει καλά την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και τις συνθήκες απόλυτου εθνικού διχασμού που βρίσκεται η ελληνική κοινωνία, στρέφοντας το εξπρές του τουρκικού μεσονυχτίου του «TDK», στο πάντα γόνιμο σύμπλεγμα των βραχονησίδων Ίμια ως προς την δημιουργία ενός θερμού επεισοδίου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας,

Για την αμερικανική διπλωματία, ως προς το καθεστώς του συμπλέγματος των βραχονησίδων Ίμια, ισχύει το μη τιμητικό για τους Έλληνες δόγμα «όχι σημαίες, όχι πλοία, όχι στρατεύματα» εκφρασμένο τη νύχτα της 31ης  Ιανουαρίου του 1996,  από τον μακαρίτη Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, τότε υφυπουργό Εξωτερικών των Η.Π.Α., ο οποίος χειρίστηκε με εντολή του 42ου Αμερικανού Προέδρου κ. Μπιλ Κλίντον την «κρίση των Ιμίων». O υφυπουργός Εξωτερικών κ. Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, έδωσε και ένα τέταρτο, προσβλητικό αυτή τη φορά, «όχι», στις συνομιλίες με τον τότε Έλληνα πρωθυπουργό κ. Κώστα Σημίτη,  ως προς τις απαιτήσεις των Ελλήνων, όταν η ελληνική πλευρά ζήτησε να επιστραφεί η ελληνική σημαία, την οποία σημαία με χαρακτηρισμό ανεπίτρεπτο προσέβαλλε ο Αμερικανός αξιωματούχος, που κατέβασαν και έκλεψαν οι Τούρκοι από τα Ίμια.

Ο 44ος Αμερικανός Πρόεδρος κ. Μπαράκ Ομπάμα, την ημέρα του θανάτου του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ , χαρακτηρίζει τον Αμερικανό διπλωμάτη, ως τον γίγαντα της Αμερικανικής διπλωματίας.

Για την αμερικανική διπλωματία, η «κρίση των Ιμίων», δεν είναι ίδιας σημασίας και ενδιαφέροντος με το περιστατικό της «ισπανομαροκινής» διαμάχης στην βραχονησίδα «Περιχίλ», κοντά στις βορειοαφρικανικές ακτές, η οποία διοικητικά ανήκει στην Ισπανία, αλλά διεκδικείται από το Μαρόκο.

Το επεισόδιο στη βραχονησίδα «Περιχίλ», λαμβάνει χώρα τον Ιούλιο του 2002, όταν Μαροκινοί στρατιώτες καταλαμβάνουν τη  βραχονησίδα της Μεσογείου και αναγκάζουν τον τότε Ισπανό πρωθυπουργό κ. Χοσέ Μαρία Αθνάρ να στείλει στην περιοχή  για την «ανάκτηση» των «κατσαβράχων», 28 μονάδες ειδικών δυνάμεων και βατραχανθρώπων, πολεμικά πλοία, φρεγάτες, υποβρύχια αλλά και πέντε στρατιωτικά ελικόπτερα.

Ο τότε επικεφαλής της Αμερικανικής διπλωματίας, ο στρατηγός κ. Κόλιν Πάουελ, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο το περιστατικό της «ισπανομαροκινής» διαμάχης στο βιβλίο « Ιt Worked For me, Ιn life and Leadership», αναφέροντας πως διέκοψε ένα σημαντικό ταξίδι στην Ασία, ώστε να διευθετήσει το θέμα της αποκλιμάκωσης της κρίσης με τις δυο κυβερνήσεις των αντιμαχόμενων πλευρών, η οποία έλαβε χώρα σε μια «ηλίθια» ακατοίκητη νησίδα κατσαβράχων».

Με το τέλος της κρίσης, η βραχονησίδα «Περιχίλ», επιστρέφει στην ισπανική δικαιοδοσία, μερικές μέρες μετά από την παράνομη εισβολή σε αυτή των μαροκινών βατραχανθρώπων, χωρίς να αναγκαστεί ο τότε Ισπανός πρωθυπουργός κ. Χοσέ Μαρία Αθνάρ, να εκφράσει τις ευχαριστίες της ισπανικής κυβέρνησης προς την αμερικανική για την διευθέτηση της κρίσης και την επιστροφή της βραχονησίδας «Περιχίλ» στην ισπανική επικράτεια.

Η  νέα «κρίση των Ιμίων» υποχωρεί το μεσημέρι της Τετάρτης 14 Φεβρουαρίου 2018, ημέρας των ερωτευμένων κατά την οποία Ελλάδα και Τουρκία δεν «αγαπιούνται ξανά», η ένταση αποκλιμακώνεται, καθώς αποχωρούν από το σύμπλεγμα των βραχονησίδων των Ιμίων, προς το παρόν και μέχρι την επόμενη όξυνση, κάθε ίχνος πολεμικών ή περιπολικών πλοίων των δύο χωρών, τα οποία θεωρούνται ικανά, τα τουρκικά για να ξεκαθαριζόμαστε,  ως προς την δημιουργία νέου θερμού επεισοδίου ή πολεμικής σύρραξης μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας, αργά το απόγευμα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου του 2018, έχει εκφράσει σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Τούρκο πρωθυπουργό κ. Μπεναλί Γιλντιρίμ, την έντονη δυσφορία της ελληνικής πλευράς για τη νέα τουρκική προκλητικότητα και τον εμβολισμό του πλωτού περιπολικού σκάφους «Γαύδος» από την τουρκική ακταιωρό «UMUT» στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Σημείωση

Πρέπει να γνωρίζουμε, κυρίως δεν πρέπει να ξεχνάμε,  πως η τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία ξέρει καλά όχι μόνο την γεωγραφία της περιοχής, αλλά και τις ημερομηνίες κατά τις οποίες ο ελληνικός λαός είτε ξεφαντώνει, αναβιώνοντας «Διονυσιακά έθιμα», όπως πράττει την τελευταία μέρα της Αποκριάς, είτε εορτάζει εθνικές ή μεγάλες θρησκευτικές εορτές, όπως λόγου χάρη είναι η αρχή της «Μεγάλης Σαρακοστή». Ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ή αν προτιμάτε ο «Effendi Erdogan» του νεοοθωμανικού Σουλτανάτου της Τουρκίας, στο αμέσως επόμενο διάστημα, με κάθε τρόπο, θα επιδιώξει να πετύχει  την «αναθεώρηση» της «Συνθήκης της Λωζάνης».

Υστερόγραφο Ι

Η υπόθεση της «Κρίσης των Ιμίων», για την Ελλάδα, έχει χαθεί από τα ξημερώματα της αποφράδας μέρας της 31ης  Ιανουαρίου του 1996, όταν χάνουν τη ζωή τους οι τρεις ήρωες Έλληνες αξιωματικοί του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, οι Χριστόδουλος Καραθανάσης, Έκτορας Γιαλοψός και ο αρχικελευστής Παναγιώτης Βλαχάκος, εξαιτίας μιας πτώσης ανιχνευτικού ελικοπτέρου η οποία αιτιολογήθηκε από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας, ως πτώση, που προήλθε λόγω των άσχημων καιρικών φαινομένων που επικρατούσαν στην περιοχή των Ιμίων τη ντροπιαστική για τη νεότερη ιστορία νύχτα του Ιανουαρίου του 1996. Υ

στερόγραφο ΙΙ

Ο δημοκράτης μεγάλος Έλληνας συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος, ο συμπατριώτης και συντοπίτης από το νομό Λασιθίου, οικογενειακός φίλος των παππούδων μου, ο οποίος αρνήθηκε να μπει  κατά την διαδρομή του σε γραμμές εθνικού διχασμού, κλείνει τα δικά του «Ζαβαρακατρανέμια», ερμηνευμένα από τον μεγάλο Κρητικό καλλιτέχνη Νίκο Ξυλούρη, ως εξής : «Ζαβαρακατρανέμια, ίλεως, ίλεως, λάμα, λάμα, λάμα, νάμα, νάμα, νάμα, νεμια, αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια».

Τα «Ζαβαρακατρανέμια», σε ελεύθερη μετάφραση, σημαίνουν, τα «μαύρα λάβαρα,  ανέμισαν ξανά, χωρίς έλεος».

Ο Ανδρέας Τσιλογιάννης είναι δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής @mail: [email protected] Twitter: TsiloyannisAnd – Facebook: Andreas Tsiloyannis

Πηγή: Τα μαύρα λάβαρα ανέμισαν ξανά στο Αιγαίο: Η βύθιση του “Γαύδος” θα οδηγούσε σε πόλεμο… http://mignatiou.com/2018/02/ta-mavra-lavara-anemisan-xana-sto-egeo-i-vithisi-tou-gavdos-odigouse-se-polemo/

Κρίση στα Ίμια: τουρκική κλιμάκωση, επίσημη ελληνική αστάθεια και αμηχανία.

Από
anixneuseis
-
0

 του Ελευθέριου Τζιόλα

“Η Τουρκία, μαζί με το μέτρο, έχει χάσει και τον κοινό νου. Εκτός από το να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, αποδεικνύει ότι δεν γνωρίζει ούτε γεωγραφία”, αυτή ήταν η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στην προκλητική αντίστοιχη τουρκική που δήλωνε ότι ”τα Ίμια (Καρτνάκ) αποτελούν τουρκικό έδαφος” !

Είναι προφανές ότι εδώ υπάρχει τεράστιο θέμα, που αγγίζει εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.

1ο. Όταν ο αντίπαλος έχει προβεί σε πολεμική πράξη εναντίον σου (με τον εμβολισμό του ελληνικού σκάφους), εντός ελληνικών χωρικών υδάτων, δίπλα σε ελληνικά νησιά, δεν μπορείς να μιλάς για παραβίαση του…διεθνούς δικαίου και για …γεωγραφία !! Ελληνική εθνική κυριαρχία υπάρχει ή όχι στην περιοχή (στα χωρικά ύδατα, σε χερσαίο χώρο, στα νησιά) ; Γιατί δεν αναφέρεται, ρητά και συγκεκριμένα ; ! Γιατί αυτή η υποχώρηση, γιατί αυτό το άσχετο λεκτικό, όταν έχει συμβεί πράξη εχθρική εντός ελληνικού χώρου ; Τί κρύβεται, τί έχει εκχωρηθεί ; Είναι μόνο ότι οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι σκέφτονται και ενεργούν ως ψοφοδεείς, ή είναι και η μη υπεράσπιση ελληνικού χώρου γιατί δεν τον θεωρούν πλέον ελληνικό ;

2ο. Όταν ο αντίπαλος, που γνωρίζεις ότι διεκδικεί ευθέως και επιθετικά τμήματα της ελληνικής επικράτειας στο Αιγαίο, και μόλις πριν από λίγο επιτέθηκε, λέει ότι ”τα Ίμια είναι δικά μου !”, γιατί δεν του λες ευθέως και καθαρά: ”τα Ίμια είναι ελληνικά !”, Γιατί δεν του λες ότι αν προβεί σε επιθετική ενέργεια θα πληρώσει και δεν του δείχνεις με ανάλογες ενέργειες ότι είσαι έτοιμος για αυτό και το κάνεις, με πράξεις υπεράσπισης και με σχέδιο. Κι όχι με κείνους τους κούφιους λεονταρισμούς του κρυπτόμενου, τώρα, στη σκιά του ΝΑΤΟ, Π. Καμένου. Αντί για μια τέτοια απάντηση, διατυπώνεις κάτι ειρωνικές εξυπνάδες για ”κοινό νου”, και τις απευθύνεις, άραγε, σε ποιόν ; !

3ο. Έχετε διατυπώσει την άποψη, ιδιαίτερα μετά το ταξίδι σας (Τσίπρας, Κοτζιάς, Παππάς κλπ) στις ΗΠΑ, ότι οι ΗΠΑ (και το ΝΑΤΟ) έχουν βαθύ ρήγμα με την Τουρκία, κι ότι πλέον θεωρούν την Ελλάδα ως τον βασικό τους πυλώνα συνεργασίας, ότι η θέση της χώρας έχει αναβαθμισθεί κι ότι η στήριξη της είναι ισχυρή. Χθές, οι ΗΠΑ κρατούσαν ίσες αποστάσεις, σ΄ένα κρίσιμο γεγονός που παρόμοιό του είχε συμβεί πριν από 22 χρόνια. Και το ΝΑΤΟ που… επιτυχώς για μια ακόμη φορά (!) ενημέρωσε ο Π. Καμένος δεν είχε καμία αντίδραση (!!), τη στιγμή μάλιστα που δυνάμεις του περιπολούν στο Αιγαίο… Αδυναμία για πραγματικές συμμαχίες, απόλυτο αδιέξοδο, μηδενικά αποτελέσματα, χίμαιρες και νέες αυταπάτες.

4ο. Είναι δυνατόν η Ε.Ε. να εμφανίζεται πιο θαρραλέα τουλάχιστο λεκτικά από την υφιστάμενη την πρόκληση ελληνική κυβέρνηση, καλώντας την Τουρκία να ”σέβεται την κυριαρχία των κρατών μελών στα χωρικά τους ύδατα και στον εναέριο χώρο τους”; Χωρίς, ωστόσο, στην ανακοίνωσή της αυτή να αναφέρει τον χερσαίο χώρο, τα νησιά, εντείνοντας τα ερωτηματικά και τις ανησυχίες για το πραγματικό καθεστώς τους.

5ο. Με τον Τουρκικό επεκτατισμό σε συνθήκες έξαρσης (Κύπρος – θαλάσσια οικόπεδα, Αφρίν, Αιγαίο), με αβέβαιες συμμαχίες, με εσωτερικά εξουθενωμένη κοινωνία, με διευρυνόμενα τα ρήγματα στο πολιτικό – κομματικό τοπίο, ποιά είναι η λογική, ποιά είναι η ρεαλιστική στόχευση και ανοίγουν τώρα όλα τα εθνικά μέτωπα, εκ των οποίων εκείνο της Μακεδονίας, έχει φέρει απέναντι στην κυβέρνηση τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού Λαού, ενώ και σ΄ όλα τ΄ άλλα η δυσπιστία είναι τεράστια ;

Χωρίς Εθνικό Σχέδιο, ενιαίο, συμφωνημένο, αποφασισμένο, χωρίς Εθνική -Λαϊκή αγωνιστική ενότητα, χωρίς ερείσματα στην Ευρώπη και στους Συμμαχικούς θεσμούς, χωρίς υψηλή ετοιμότητα, ισχυρό αξιόμαχο, σθένος και ηθικό των ενόπλων δυνάμεων και του Λαού δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική, επιτυχής πολιτική υπεράσπισης της Πατρίδας και αν χρειασθεί ανταπάντησης απέναντι στην επιθετική Τουρκία.

Αντί αυτών, από μια κυβέρνηση μειοψηφική και ιδεοληπτική, εφαρμόζεται μια πολιτική ετσιθελική, ενδοτική, διχαστική, καταστροφική. Μια πολιτική που γεννά κινδύνους, αντί να αποτρέπει του υφιστάμενους. Μια πολιτική που συσσωρεύει αδιέξοδα, αντί να ενώνει τον Λαό, να ισχυροποιεί την Πατρίδα, να ανορθώνει την Κοινωνία και να καθιστά την Ελλάδα σεβαστή σε εχθρούς και φίλους.

 

Θεσσαλονίκη, 14 Φεβρουαρίου 2018.

 

Τουρκία, επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις;  

Από
anixneuseis
-
0
 του Νίκου Μιχαηλίδη Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Πρίνστον.
Η γειτονική κοινωνία της Τουρκίας και οι πολίτες της για δεκαετίες βίωσαν τις αυταρχικές πολιτικές των κεμαλιστών που την καθήλωναν στην οικονομική υπανάπτυξη και στις αβυσσαλέες ανισότητες. Η ωμή κρατική βία και η ανυπαρξία ουσιαστικής δημοκρατίας, η μετανάστευση, η καταπίεση των ετερόκλητων εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων από μια δήθεν εκσυγχρονιστική ελίτ που έλεγχε τις ένοπλες δυνάμεις και τον κρατικό μηχανισμό, ήταν βασικά στοιχεία ενός βαθύτατα αντιδραστικού τουρκικού μοντερνισμού ναζιστικού τύπου. Η χώρα ζούσε μόνιμα υπό καθεστώς κρίσης. Η σχεδόν παράλληλη άνοδος του κουρδικού κινήματος αλλά και του λεγόμενου ήπιου πολιτικού Ισλάμ γέννησαν ελπίδες σε πολλούς ότι η κοινωνία θα ζήσει την δική της ουσιαστική μεταπολίτευση και πολιτική φιλελευθεροποίηση. Σε μια χώρα όπου μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990 τα στρατιωτικά πραξικοπήματα ονομάζονταν επαναστάσεις και απαγορευόταν κάθε κριτική στα πεπραγμένα τους, είναι σαφές ότι υπήρχε ανάγκη τεράστιων δημοκρατικών τομών!

Ο Τ.Ερντογάν και το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ ανήλθαν στην εξουσία υποσχόμενοι τον εκδημοκρατισμό της χώρας και την επίλυση όλων των σοβαρότατων χρονιζόντων προβλημάτων της (κουρδικό, οικονομικές ανισότητες, ελεύθερη έκφραση θρησκευτικής ταυτότητας, θεσμικό εκσυγχρονισμό). Δεκαπέντε χρόνια αργότερα αυτό που κατάφερε είναι να έχει επιβάλει σε ολόκληρη την επικράτεια κατάσταση έκτακτης ανάγκης και η χώρα να πνίγεται στη βίαιη καταστολή, εμπλεκόμενη και σε εξωτερικές στρατιωτικές περιπέτειες. Οι εξελίξεις αυτές δεν αποτελούν ένδειξη δύναμης του καθεστώτος αλλά αδυναμίας.

Οι συλλήψεις και οι συνεχιζόμενες διώξεις στο εσωτερικό και η όλο και πιο επιθετική διεθνής συμπεριφορά και ρητορική των ιθυνόντων είναι άκρως απογοητευτικές. Οι στοχευμένες εκκαθαρίσεις ηγετικών στελεχών και οργανώσεων του ισλαμικού χώρου που ασκούν κριτική στις ακολουθούμενες κρατικές πολιτικές, οι φυλακίσεις χιλιάδων πολιτικών ακτιβιστών του δημοκρατικού χώρου και οι εκκαθαρίσεις στον κρατικό μηχανισμό που συνεχίζουν με αμείωτη ένταση, είναι ανησυχητικές ενδείξεις μιας πορείας αστάθειας και παρακμής.

Η συμμαχία που έχει συνάψει ο Τ.Ερντογάν με το παλαιοκεμαλικό κατεστημένο έχει δώσει τους καρπούς της. Η τοποθέτηση κεμαλιστών σε θέσεις κλειδιά στις δυνάμεις ασφαλείας και στο στρατό είναι ενδεικτική μιας σοβαρής τάσης. Η προσπάθεια στρατιωτικής επίλυσης του κουρδικού προβλήματος μέσα από εισβολές και σε γειτονικά κράτη είναι μια κεμαλικής εμπνεύσεως πολιτική την οποία ακολουθούν πιστά και οι Τούρκοι ισλαμιστές. Η επιθετική ρητορική και πρακτική έναντι της Ελλάδας το ίδιο. Έτσι κλείνει η παρένθεση της όποιας μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Η Τουρκία φαίνεται πως κατά κάποιον τρόπο επιστρέφει στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις. Είναι έτοιμη η Ελλάδα να διαχειριστεί αυτή την επιστροφή και τις συνέπειές της; Η πρόσφατη απολιτίκ απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ στις δηλώσεις της τουρκικής ηγεσίας για τα Ίμια, δείχνει πως οι αρμόδιοι διαμόρφωσης πολιτικής για την Τουρκία βρίσκονται σε αμηχανία.

Ο κος. Νίκος Κ. Μιχαηλίδης είναι διδάκτορας του πανεπιστημίου Πρίνστον.

“Το Βήμα”

Η Τουρκία μάς εξευτελίζει συνεχώς – Πώς να αντιδράσουμε

Από
anixneuseis
-
10

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

(Φωτ.: turkiyegazetesi.com)

Το κακό παράγινε. Στην Αθήνα δεν θέλουν να καταλάβουν –ή δεν τους ενδιαφέρει να καταλάβουν– πως με τον τρόπο που πολιτεύονται οδηγούν τη χώρα σε έναν διαρκή εξευτελισμό από εχθρικές δυνάμεις όπως η Τουρκία, σε μια απαξίωση της παρουσίας της και σε μια ανυποληψία από τους άλλους γείτονες.

Το πολιτικό σύστημα, περιλαμβανομένων όλων των κομμάτων, είναι υπεύθυνο αυτής της κατάντιας.

Διότι ενώ είναι σαφές το τι πρέπει να γίνει για να αποκτήσει κύρος, υπόληψη και ισχύ η χώρα, όχι μόνο δεν διαμορφώνουν καμιά ανάλογη πολιτική αλλά κάνουν ό,τι είναι δυνατόν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αναξιοκρατία, διαφθορά, πελατειακό κράτος, χαμηλό επίπεδο παιδείας, κομματισμός, ίντριγκες, διχασμός, εξουσιομανία και μύρια όσα άλλα είναι υπεύθυνα για όσα βιώνουμε τις τελευταίες ημέρες από την τουρκική πρόκληση στα Ίμια.

Οι τουρκικές προκλήσεις είναι συνεχείς και θα έχουν και συνέχεια, αν η χώρα δεν διαγνώσει το πρόβλημα και τη λύση του. Λίγο να περπατήσει κανείς στους δρόμους θα αντιληφθεί την αγανάκτηση της κοινωνίας από το μέγεθος της τουρκικής προκλητικότητας και τον κατευναστικό-φοβικό τρόπο που την αντιμετώπισε η ελληνική κυβέρνηση. Μάλλον δεν έχει άλλη, άμεση, επιλογή, εδώ που οδήγησε τα πράγματα.

Η πολιτική κατευνασμού και απόκρυψης των πραγματικών γεγονότων συνεχίζεται από τη σημερινή κυβέρνηση. Ο προπαγανδιστικός της μηχανισμός αναπαρήγαγε, χθες, κατά κόρον, πως ο Τσίπρας μίλησε σε αυστηρό τόνο στον Τούρκο πρωθυπουργό για όσα συνέβησαν στα Ίμια. Η πραγματικότητα λέει πως κατά τη συνομιλία συζητήθηκε η αποκλιμάκωση, και με δεδομένο ότι η Τουρκία θεωρεί πλέον τα Ίμια δικά της, αποκλιμάκωση σημαίνει αποχώρηση της παρουσίας και των δύο χωρών. Είναι ευνόητο ποιος χάνει από την παγίωση μιας τέτοιας εξέλιξης. Τα Ίμια ήταν –και η Ελλάδα θεωρεί ότι είναι– ελληνικό νησί, αλλά η Τουρκία δεν επιτρέπει την πρόσβαση στα χωρικά ύδατά τους και πολύ περισσότερο στο έδαφός τους.

Βέβαια, η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα την οποία ξευτελίζει όποτε θέλει ο Ερντογάν. Το ίδιο έχει κάνει με την ΕΕ, τη Γερμανία, ακόμη και τις ΗΠΑ, οι οποίες σπεύδουν με διάφορα υψηλά ιστάμενα στελέχη τους στην Τουρκία για να αναζητήσουν τρόπους επανασύνδεσης των σχέσεων των δύο χωρών.

Είναι εξευτελιστικό για τις ΗΠΑ και το κύρος τους το ερώτημα του Ερντογάν «έχουν φάει οθωμανικό χαστούκι;».

Με τη συμπεριφορά τους απέναντι σε τέτοιες προσβολές είναι αμφίβολο αν οι ΗΠΑ έχουν το κύρος να ηγηθούν της Δυτικής συμμαχίας.

Το μόνο σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ελλάδα προέρχεται από την Τουρκία, η οποία είναι θεωρητικά σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Σύμμαχος προς τι; Ποιο το νόημα της Συμμαχίας;

Η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη για την ασφάλειά της ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στην ΕΕ ούτε στις ΗΠΑ μετά τις χθεσινές δηλώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που κράτησε ίσες αποστάσεις από Αθήνα και Άγκυρα. Μια ελληνική εδαφική έκταση έχει «γκριζαριστεί» από το 1996 με παρέμβαση των ΗΠΑ και με έναν ρόλο της Ουάσινγκτον υπέρ της Τουρκίας.

Η διαπίστωση αυτή δεν σημαίνει πως η Ελλάδα θα πρέπει να ατονήσει τη δραστηριότητά της –και πολύ περισσότερο δεν σημαίνει να αποχωρήσει– από τους θεσμούς αυτούς. Αλλά πρέπει να γίνει αντιληπτό πως η ασφάλεια της χώρας δεν μπορεί να αφεθεί επ’ ουδενί και κατ’ ελάχιστον στις δυνάμεις αυτές. Το πολύ-πολύ εκείνο που μπορούν να της παράσχουν είναι ήπια ισχύ. Καθόλου, όμως, σκληρή ισχύ. Άρα, οι προσδοκίες της χώρας από τους οργανισμούς αυτούς θα πρέπει να σχετικοποιηθούν.

Δεν είναι μόνο μια αλά Τούρκα κατάσταση στα Ίμια που έχει επιβληθεί. Είναι και το ότι θα πρέπει να περιμένουμε κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων και σε άλλα νησιά, από τα 18 που αμφισβητεί η Άγκυρα.

Η Τουρκία έχει αποδείξει πως ό,τι λέει στην εξωτερική της πολιτική το κάνει. Δεν μοιάζει της Αθήνας στην οποία οι δηλώσεις γίνονται με σχετική ελαφρότητα και εσωτερικό προσανατολισμό. Και το ζήτημα είναι πώς θα αντιμετωπιστεί η κλιμακούμενη τουρκική προκλητικότητα.

Αν και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος έχει ευδοκιμήσει η τάση που θεωρεί την ενίσχυση του στρατεύματος αντίληψη στρατοκρατική, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως μόνο μια ισχυρή αποτρεπτική δύναμη μπορεί να συνετίσει την Τουρκία. Η αποτροπή δεν είναι, απλώς, μονόδρομος απέναντι στην Τουρκία, αλλά και η πιο φιλειρηνική επιλογή που έχει η χώρα. Αν δεν αυξηθεί η αποτροπή, πολύ σύντομα θα αντιμετωπίσουμε το δίλημμα πόλεμος ή εκχώρηση εθνικού χώρου. Μια πολεμική αναμέτρηση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην επόμενη δεκαετία είναι πολύ πιθανή. Όσοι αρέσκονται σε ονειρώξεις ας ξυπνήσουν. Αν υπάρξει βούληση, χρήματα θα βρεθούν. Πέραν της άμεσης ενίσχυσης από τον προϋπολογισμό, θα μπορούσαν να εξιχνιαστούν όλες οι περιπτώσεις διαφθοράς, και οι κατασχέσεις των κλεμμένων χρημάτων να πάνε στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ένα πρόγραμμα εξοπλισμών με όρους διαφάνειας θα μπορούσε να υποστηριχτεί από όλο τον ελληνισμό όπου γης.

Οι κυβερνώντες ας έχουν υπόψη τους πως ο λαός βιώνει με τραγικό τρόπο όχι μόνο την οικονομική κρίση αλλά και την προσβολή από τη συμπεριφορά της Τουρκίας και τις δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων. Όσο και αν προσπαθούν να καλύψουν τις αδυναμίες τους στην Αθήνα, η ελληνική κοινωνία έχει καταλάβει πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Βιώνει, επίσης, ο λαός, αρνητικά το γεγονός πως όποτε ελληνικές δυνάμεις ενεπλάκησαν σε χαμηλής ή μέτριας έντασης επεισόδιο με την Τουρκία βγήκαν χαμένες. Κάτι στραβό υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας. Η αγανάκτηση συσσωρεύεται, και όταν εκδηλωθεί θα είναι πολύ αργά.

Ίσως πρέπει να ξαναδούν στην κυβέρνηση τις συμφωνίες με άλλες χώρες που προωθεί ο υπουργός Εξωτερικών.

Και να αφήσουν τα φληναφήματα περί Ελλάδας ως πόλου σταθερότητας και σημαντικού ρόλου στα Βαλκάνια. Η Ελλάδα δεν αποτελεί κανέναν πόλο σταθερότητας. Είναι μια αναχρονιστική, καθυστερημένη από απόψεως πολιτικού πολιτισμού δύναμη την οποία κανείς δεν υπολήπτεται στη Βαλκανική. Αυτοί που τα λένε είναι οι μόνοι που τα πιστεύουν.

Ας συνέλθουμε, ας ανατάξουμε τις δυνάμεις μας και ας αρχίσουμε με το να καταστήσουμε το στρατό ισχυρή αποτρεπτική δύναμη. Και επειδή πολλοί δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αποτροπή, το επισημαίνουμε και πάλι: Είναι η πιο φιλειρηνική πολιτική για να διατηρήσουμε την ασφάλεια και την ανεξαρτησία μας.

ponts-news.gr

Πάρ’τε τα Ίμια πίσω

Από
anixneuseis
-
0

του Παναγιώτη Μπαλακτάρη, Δικηγόρου Αθηνών.

Η Ελλάδα είναι ένα στάδιο πριν την σκύλευση. Οι εγκληματικές πολιτικές πρακτικές της Μεταπολιτεύσεως και η οικονομική βουλιμία των εγκαθέτων κάθε εξουσίας οδήγησε τη χώρα στα βράχια, εκεί όπου κυριολεκτικώς τσακίστηκε. Έκτοτε, δηλαδή από το 2008 και εντεύθεν, το ελλαδικό κράτος ζει με μηχανική υποστήριξη. Μνημόνια επί μνημονίων μόνο και μόνο επειδή το ελλαδικό πολιτικό σύστημα απέτυχε να επικοινωνήσει εγκαίρως και να συνεννοηθεί. Το Α.Ε.Π. της χώρας κατακρημνίσθηκε και στο τέλος αυτής της επώδυνης κρίσεως ζούμε έναν εφιάλτη. Μια κυβέρνηση πρόχειρη, αντεθνική, αντιπαραγωγική, εθνοκτόνα και επικίνδυνη διαχειρίζεται τις τύχες της Ελλάδας, όπως οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» που εξυπηρετούν σκοπούς αλλότριους από το raison d’ etat*. Ίσως έχουν λάβει υποσχέσεις, από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, για το πέρασμα σε μια άλλου είδους επιτήρηση μετά τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους και αυτό σε συνδυασμό με μια άνευ προηγουμένου λαγνεία για την εξουσία άγει σε εθνική τραγωδία.

Αυτό είναι το πλαίσιο εντός του οποίου ενεργεί και δρα η Ελλάδα ως κρατικό υποκείμενο την τελευταία περίοδο. Ευρισκόμεθα στην κατάληξη της τεράστιας οικονομικής κρίσεως και αντί να ενισχύουμε την εθνική κυριαρχία, που απωλέσαμε με τα δυσβάσταχτα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, η ελληνική κυβέρνηση με την ανοχή της αντιπολιτεύσεως και των λοιπών συνδιαμορφωτών της ελληνικής κοινότητας παραδίδει εθνικά εδάφη σε όμορες χώρες.

Οι εξελίξεις σε όλα τα ανοιχτά εθνικά μέτωπα είναι ραγδαίες και αυτό εν πολλοίς οφείλεται στη διάθεση της παρούσας κλίκας του Μαξίμου να δώσει ό,τι έχει, προκειμένου να μην χάσει την κυβέρνηση που είναι ο δρόμος προς την εξουσία…

Έτσι, στο Κυπριακό με αλλεπάλληλες παραλείψεις έχει επιτρέψει στην Άγκυρα να γιγαντώσει το εθνικιστικό της «είναι» και πλέον, με την πρωτοφανή, πειρατική καθήλωση του γεωτρυπάνου SAIPEM 12000 της ιταλικής ENI από την προηγούμενη εβδομάδα αποδεικνύει πως ελευθέρως δημιουργεί τετελεσμένα.

Στο αλβανικό, φαίνεται πως η κυβέρνηση οδηγείται σε κάποιου είδους συνεννόηση με τα Τίρανα για περιορισμό των δικαιωμάτων που είχαν ορισθεί με τη Συμφωνία για τον Καθορισμό των θαλασσίων ζωνών και της υφαλοκρηπίδας Ελλάδας και Αλβανίας εν έτει 2009.

Στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, που με σπουδή άνοιξε καθοδηγούμενη ούσα η παρέα που εγκαταβιοί στα υπόγεια του Μαξίμου, αγόμεθα σε μια οδυνηρή εθνική ήττα, η οποία θα επιδράσει και στην κυριαρχία επί της Μακεδονίας μας.

Ως προς τις σχέσεις με την αναθεωρητική και κατά τούτο επιθετική Τουρκία, αποδεικνύεται ότι ο κατευνασμός και τα παντός είδους καραγκιοζιλίκια** ανοίγουν την όρεξη της γείτονος και συγχρόνως, τον λάκκο της πατρίδας μας. Μια αχρείαστη και εν τέλει, εθνοβλαβή επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Ερντογάν σε Αθήνα και Θράκη, βαπτίσθηκε επιτυχής από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, τα οποία όπως και σε άλλες περιόδους επιβιώνουν για όσο διάστημα εκθειάζουν την κυβερνητική πολιτική. Στην επίσκεψη αυτή ο κ. Ερντογάν διαπίστωσε και εκ του σύνεγγυς, ότι τα παιδάκια που διοικούν προσωρινώς την Ελλάδα είναι φοβισμένα και δειλά απέναντι σε εκείνον και απέναντι στην διαρκώς επεκτεινόμενη χώρα του. Χαρακτηριστικό δείγμα ήταν η σοκαριστική στάση του παρόντος στην Κομοτηνή υφυπουργού εξωτερικών κ. Αμανατίδη, ο οποίος – σχετικώς με την απαίτηση Ερντογάν να απευθυνθεί στο πλήθος – κατάφερε μόνο να ψελλίσει ότι άλλα είχαν συμφωνηθεί…

Κατά την εκτίμησή μας, είναι εσφαλμένη η θεώρηση ότι η Τουρκία αντιδρά επιθετικά απλώς και μόνον ένεκα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει στα νοτιοανατολικά της σύνορα με τη Συρία. Η Τουρκία του κ. Ερντογάν, ήδη πριν από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, είχε τεθεί σε μια τροχιά γενικής αμφισβητήσεως όλων των σταθερών. Και τούτο, διότι ο ίδιος ο πρόεδρός της αισθανόταν ότι ήταν στο επίκεντρο μιας διεθνούς συνωμοσίας που είχε στόχο τον ίδιο. Εξ αυτού, επέβαλε την εφαρμογή του δόγματος των προληπτικών πολέμων, όπως η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», η τωρινή επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» κ.λπ.

Σε αυτό το πλαίσιο, εντάσσονται και οι τουρκικές προκλήσεις εις βάρος της χώρας μας. Σημειωτέον, ότι η Τουρκία έχει μόνιμη και σταθερώς χαραγμένη πολιτική αναφορικώς με το Αιγαίο και την Ελλάδα και αυτήν εφαρμόζει απαρεγκλίτως. Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα αναγκάζεται να δείξει περισσότερο τα δόντια της, λόγω των εξελίξεων στα ενεργειακά αλίπεδα στην ΑΟΖ της Κύπρου, καθώς και λόγω της κινητικότητας των ΗΠΑ σε Αιγαίο και νοτιοανατολική Μεσόγειο. Φυσικά και εξαιτίας της συνεργασίας του αμερικανικού κράτους με τον κακό δαίμονα της Τουρκίας, τους Κούρδους στη Συρία.

Η συμπεριφορά της Άγκυρας θα μπορούσε να παρομοιαστεί με αυτήν του puffer fish, γνωστού ως φουσκόψαρου, το οποίο όταν νοιώθει ότι απειλείται φουσκώνει και μπορεί η επαφή με αυτό να προκαλέσει ακαριαίο και βίαιο θάνατο.

Η προκληθείσα, λοιπόν, ένταση στα Ίμια τις τελευταίες ημέρες αποτελεί οδοδείκτη για την επιθετική τάση της γείτονος, η οποία ουδέν άλλο κατανοεί πλην της ισχύος και της αποτροπής. Η διπλωματία  έχει καταλήξει να είναι γι’ αυτήν εργαλείο, ώστε κάθε φορά που απαιτεί και κάτι περισσότερο, πρώτα βάζει το χέρι της επάνω και εν συνεχεία, το θέτει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αυτό ακριβώς έκανε και με τα Ίμια. Όχι προχθές, δια του εμβολισμού του σκάφους του ελληνικού λιμενικού σώματος. Αλλά το 1996.

Τότε, που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα οι 3 ήρωες – Καραθανάσης, Γιαλοψός και Βλαχάκος.

Τότε, που τα Ίμια έγιναν μια γκρίζα περιοχή μεταξύ των δύο χωρών.

Τότε, που ο Έλλην πρωθυπουργός ευχαρίστησε την υπερδύναμη για τη «σωτηρία» της Ελλάδας.

Τότε, που συμφωνήθηκε η εφαρμογή του «no ships, no troops, no flags».

Τότε, που έγινε κατά τα φαινόμενα μια γενικότερη συμφωνία για την περιοχή. Συμφωνία που ουδεμία κυβέρνηση της χώρας μας έχει διανοηθεί να αναθεωρήσει, να ακυρώσει ή να αναιρέσει.

Πριν από δύο ημέρες, σε μια ευθέως πολεμική ενέργεια εις βάρος της Ελλάδας συνέβησαν τα εξής:

Τουρκική ακτοφυλακίδα εμβόλισε ελληνικό σκάφος, με σκοπό να το βυθίσει όπως αναφέρει ο κυβερνήτης του ελληνικού.

Η ελληνική πλευρά σίγησε.

Το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών κάλεσε τον γενικό γραμματέα του ελληνικού και του ανέφερε διάφορα αβάσιμα αβάσιμα και ανεδαφικά.

Πολλές ώρες κατόπιν, η ελληνική πλευρά αντέδρασε στην επιθετική ενέργεια της Άγκυρας.

Η τουρκική πλευρά απάντησε, για πρώτη φορά, ότι τα Ίμια είναι τουρκικά.

Η ελληνική ανταπάντησε μόνο κάτι περί άγνοιας της γεωγραφίας…

Να τονισθεί εδώ, ότι στην ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών γινόταν αναφορά μόνο στην καταστρατήγηση, από μέρους της Τουρκίας, του διεθνούς δικαίου και όχι για ευθεία προσβολή της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας.

Δηλαδή, οι Τούρκοι προκάλεσαν το επικίνδυνο επεισόδιο, έκαναν διάβημα στην ελληνική κυβέρνηση και στο τέλος, μας είπαν και ότι τα Ίμια είναι τουρκικά. Από το γκριζάρισμά τους φτάσαμε στην τουρκοποίηση.

Αυτό που έγινε εχθές με την ξεχαρβαλωμένη κολεγιά που κυβερνά και την πλήρη αδράνειά της μπροστά στο πρόβλημα δεν έχει προηγούμενο. Είναι μοναδική η περίπτωση αυτή στις ελληνοτουρκικές διαφορές, διότι η Ελλάς εχθές απώλεσε κατ’ ουσίαν εθνικό έδαφος.

Η ψυχραιμία με την οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται αυτές οι καταστάσεις συνήθως έχει μια μικρή διαχωριστική γραμμή από την δειλία.

Και στο συμβάν που αναφερόμαστε έχει συμβεί το δεύτερο.

Είναι υποχρέωση των κυβερνώντων να διασφαλίσουν την ακεραιότητα της επικράτειάς μας, παρά το γεγονός ότι ίσως να μην το πιστεύουν ή να μην το επιθυμούν.

Και ΝΑΙ, η θάλασσα έχει σύνορα και εντός των δικών μας συνόρων έγκεινται οι δύο νησίδες των Ίμια.

Γι’ αυτόν τον λόγο, ΠΑΡ’ΤΕ ΤΑ ΙΜΙΑ ΠΙΣΩ!

Υ.Γ.: Επειδή είναι εύκολο να θεωρηθεί ότι η αναφορά μας σε συμφωνία που έγινε το 1996 μεταξύ Ελλάδας – ΗΠΑ – Τουρκίας ευρίσκεται στη σφαίρα της φαντασίας, θα παραθέσουμε άνευ άλλου σχολίου ένα απόσπασμα από το βιβλίο «ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ» του Χένρυ Κίσσιντζερ, εκ του οποίου αποδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιου είδους συμφωνιών. Έχει ως εξής: «… Ο Φορντ χρειάστηκε κάποιο χρόνο για να εξετάσει τα διάφορα ντοκουμέντα. Προσκάλεσε τον Τζον Ο. «Τζακ» Μαρς τον νεότερο, έναν παλιό συνεργάτη που επρόκειτο να τον διορίσει σύμβουλο, να παρακολουθήσει τη συνάντησή μας. Μετά από κάποια πρόχειρη συζήτηση, ο Φορντ συμφώνησε να συντάξουμε σχέδια των επιστολών και να γίνουν οι συναντήσεις με τους πρεσβευτές. Δίστασε μόνο όταν του έδωσα άλλο ένα ντοκουμέντο όπου καταγράφονταν εξέχουσες δεσμεύσεις, μεταξύ των οποίων μερικές ευαίσθητες ανεπίσημες συμφωνίες με άλλες κυβερνήσεις.»…

 

 

 

* Έκφραση που σημαίνει «εθνικό συμφέρον» και την οποίαν εισήγαγε στη διεθνή ορολογία ο Αρμάν Ζαν ντυ Πλεσί, δούκας του Ρισελιέ και του Φρονσάκ, γνωστός σε εμάς, ως Καρδινάλιος Ρισελιέ.

 

**Φαιδρή συμπεριφορά που οδηγεί σε αυτογελοιοποίηση.

«Ας αποκαλύπτουμε συστηματικά τις εκκαθαρίσεις του καθεστώτος Ερντογάν, αντί να κλαυθμυρίζουμε πάνω από τα Ίμια»

Από
anixneuseis
-
2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Ο καθείς και με τα όπλα του. Ο ταραξίας και δικτάτορας Ερντογάν πουλάει διαχρονικό νταηλίκι στο όνομα της πολυπληθούς χώρας του, με την ανοχή επί του παρόντος των ΗΠΑ και την στενή συνεργασία των επίσης δικτατόρων Πούτιν και Ιρανών Μουλάδων. Είναι δύσκολο να πουλήσει νταηλίκι στους αποφασισμένους για πόλεμο Κούρδους και ακόμη δυσκολότερο να πουλήσει διεθνώς τη «Δημοκρατία» του. Η διεθνής απομόνωσή του τον πονάει. Εμείς δεν νομίζω ότι είμαστε αποφασισμένοι (πέρα από τους παλληκαρισμούς μας του καφενείου) και οικονομικά ικανοί για πόλεμο μαζί του. Για αυτό και κλαυθμυρίζουμε πάνω από τα Ίμια από χθες βράδυ. Δίχως να υποτιμώ καθόλου τα συμβατικά μας όπλα με το έμψυχο δυναμικό που τα μεταχειρίζεται, τα όπλα μας νομίζω είναι πρωτίστως άυλα αλλά θεσμικά, ήτοι :

@ η συμμετοχή μας στην «επάρατο» Ευρωπαϊκή Ένωση που μας υποστήριξε χθες με σχετικά ανακοινωθέντα,

@ η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ από το οποίο κινδυνεύει να εξέλθει η Τουρκία, αν συνεχίσει να ερωτοτροπεί με τον Πούτιν και το Ιράν,

@ έχουμε στα χέρια μας το ισχυρό ευρώ, έστω κι αν έχουμε πολύ λιγότερα ευρώ σήμερα σε σχέση με το χθες,

@ έχουμε μια αστικού τύπου δημοκρατία με τις όποιες αδυναμίες της.

Ο Ερντογάν ξέρει ότι δεν έχει δημοκρατία, φυλακίζει και καταπιέζει τους αντιφρονούντες του και αυτό του χαλάει το σουλτανικό λούστρο που έχει περιβληθεί. Κι εκεί πρέπει να τον χτυπάμε νομίζω, όταν διαθέτουμε τα σχετικά στοιχεία και συγκεκριμένα παραδείγματα, όπως τα ακόλουθα.

Παράδειγμα 1ο : Το Arte είναι ένας Γερμανο-γαλλικός τηλεοπτικός σταθμός με έδρα το Στρασβούργο. Ιδρύθηκε μετά από σύμβαση των δυο κρατών το 1992. Το πρόγραμμά του θεωρείται υψηλού επιπέδου και τα θέματά του είναι πολιτικά και πολιτιστικά. Στο προχθεσινοβραδινό δελτίο ειδήσεών του παρουσίασε, στους γάλλους και γερμανούς τηλεθεατές του, ένα ρεπορτάζ από την ωραία παραλία της Θεσσαλονίκης με φόντο τον Θερμαϊκό κόλπο και την Άνω Πόλη. Στόχος του ρεπορτάζ δεν ήταν η ανάδειξη της πόλης μας, αλλά το τεράστιο πρόβλημα των Τούρκων αντιφρονούντων του Ερντογάν που διέφυγαν από την Τουρκία, περπατούν μεταξύ μας ή κάθονται στα παγκάκια της παραλίας μας διεκτραγωδώντας ανώνυμα (δίχως να δείχνουν το πρόσωπό τους στην κάμερα του καναλιού από τον φόβο των ιουδαίων) : τη διαφυγή χιλιάδων εκπαιδευτικών, πρώην αστυνομικών, γιατρών, δικηγόρων, κλπ (αυτοί θα μπορούσαν να είναι εν δυνάμει σύμμαχοί μας)  που εδώ και δυο χρόνια φοβούνται να μιλήσουν για τα φρονήματά τους ακόμα και στους στενούς συγγενείς τους (περίοδος «Καρφίτσας» δηλαδή, όπως την είχαμε ζήσει στην Ελλάδα προ-χουντικά) ! Μιλούν μόνοι οι προπαγανδιστές του Ερτογάν στην Τουρκία.

Παράδειγμα 2ο : Χθες στο μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων του γαλλόφωνου βελγικού καναλιού RTBF έδειξαν έγχρωμες αφίσες του καθεστώτος του Ερντογάν με φωτογραφίες Τούρκων αντιφρονούντων που διέφυγαν στο Βέλγιο, ζητώντας την κατάδοσή τους στις τουρκικές αρχές έναντι αμοιβής 200.000 ευρώ κατά κεφαλήν !

Δυο ευρωπαϊκά κανάλια δηλαδή στιγματίζουν τον νταή Ερντογάν στην κοινή γνώμη Γαλλίας, Γερμανίας, Βελγίου, ως έναν στυγνό δικτάτορα κι ας μιλάει συνεχώς για το αποτυχόν πραξικόπημα.

Παράδειγμα 3ο : Σύμφωνα με την ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη της Marie Jégo για λογαριασμό της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας LE MONDE στις 13-2-2018,  ο  Τούρκος αστυνομικός Kürsat Cevik κατηγορήθηκε  ότι ανήκει στο δίκτυο του ιεροκήρυκα Fethullah Gülen. Η σύζυγος του Cevik, Elaine Ryan, Γαλλο-Ιρλανδέζα, αγωνίζεται από τη Γαλλία για να αποδείξει την αθωότητά του. Η 37χρονη Elaine Ryan,  μητέρα, έχει αμαυρωθεί από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, όταν ο Τούρκος σύζυγός της συνελήφθη μαζί με περίπου 15 συναδέλφους του και φυλακίστηκε στη φυλακή Sanliurfa, κοντά στα συριακά σύνορα, όπου μοιράζεται ένα κελί για 10 άτομα με 24 άλλους κρατούμενους. Η τελευταία ακρόαση της δίκης του ήταν να πραγματοποιηθεί την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου. Η Elaine δεν θα ήταν παρούσα. «Ο Πρέσβης της Γαλλίας της συνέστησε να μην είναι παρούσα». Επιστρέψασα δε στη Γαλλία με τα δύο μικρά παιδιά της, έχει πολύ λίγη επαφή με τον σύζυγό της. Δεν υπάρχει αλληλογραφία, είναι απαγορευμένη. Μιλούν μεταξύ τους δέκα λεπτά κάθε 15 μέρες τηλεφωνικά ! Όπως και οι περισσότεροι από τους 50.000 ανθρώπους που συνελήφθησαν μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα, ο αστυνομικός κατηγορείται ότι φόρτωσε στο κινητό την εφαρμογή ByLock, που περιγράφεται από την Άγκυρα ως το επικοινωνιακό εργαλείο της 15ης Ιουλίου των συνωμοτών, κάτι που το αρνείται ο κατηγορούμενος. Η τουρκική «δικαιοσύνη» διατηρεί την κατηγορία, ενώ «σε 18 μήνες έρευνας, ο εισαγγελέας δεν  μπόρεσε να προσκομίσει έστω και μία μόνο απόδειξη σχετική με την κατηγορία», λέει η Elaine, η οποία αγωνίζεται από τη Γαλλία για να αποδείξει την αθωότητά του  συζύγου της. Το να έχει την εφαρμογή σε ένα τηλέφωνο κάποιος είναι αρκετό για να θεωρήσουμε τον κάτοχό του πραξικοπηματία ; Στη «δημοκρατία του Ερντογάν» είναι. Κι ας αναγνώρισαν οι «δικαστικές αρχές» της Άγκυρας στις 27 Δεκεμβρίου 2017 ότι το ByLock θα μπορούσε να εγκατασταθεί σε ένα smartphone χωρίς τη γνώση του ιδιοκτήτη του. Αυτό ισχύει για 11.480 κινητά τηλέφωνα, αναγνώρισε η εν λόγω αρχή.

Αντί λοιπόν να μελαγχολούμε για το χθεσινοβραδινό συμβάν στα Ίμια, ας διαδώσουμε όσο πλατιά γίνεται αυτά τα κατορθώματα της «δημοκρατίας του Ερντογάν». Τον πονάνε, να είστε βέβαιοι, και δεν μας κοστίζουν τίποτα εμάς τους πολίτες. Μην τα περιμένουμε όλα από τα υπουργεία άμυνας και εξωτερικών.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι Οικονομολόγος.

 

Ενώ ο Ερντογάν ετοιμάζεται για πόλεμο, οι πολιτικοί μας παίζουν με το …τόπι τους

Από
anixneuseis
-
1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ FEBRUARY 14, 2018

Η χθεσινή, ήταν η χειρότερη ημέρα για τις σχέσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας από το 1996, όταν γκριζαρίστηκαν τα Ίμια, αφού με υπαιτιότητα του κ. Ταγίπ Ερντογάν, οι δύο χώρες θα μπορούσαν να φτάσουν σε πολεμική σύρραξη. Και μην λέτε πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, διότι έχουμε να κάνουμε με ένα απρόβλεπτο και επικίνδυνο ηγέτη, που μπορεί να ανάψει φωτιά στο δευτερόλεπτο.

Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας είναι πολύ πιεσμένος εσχάτως λόγω της αποτυχίας των ενόπλων δυνάμεων της χώρας του να επιβληθούν στο Αφρίν. Τρεις και πλέον εβδομάδες πολέμου και οι Κούρδοι μαχητές καλά κρατούν. Οι τουρκικές απώλειες είναι μεγάλες και οι άνθρωποι του Ιμάμη Γκιουλέν στην Ουάσιγκτον ομιλούν για 300 νεκρούς.

Εάν η πληροφορία είναι αληθινή, τότε πολλά εξηγούνται. Προφανώς ο Ερντογάν προσπαθεί να ξεσπάσει και να εκτονωθεί επί των …αδυνάτων, στο Αιγαίο και την Κυπριακό. Σε προηγούμενα κείμενά μας, κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου και  μιλήσαμε για την ανάγκη ενότητας του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Αντί ενότητας, γίναμε μάρτυρες της μεγαλύτερης διχόνοιας από τη δικτατορία μέχρι σήμερα.

Η αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων και των κομματαρχών περιέχει μίσος και αυτό το στοιχείο είναι έντονα ανησυχητικό. Πως θα αντιμετωπίσουν μία δυσάρεστη κατάσταση όταν βρίζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ; Πως θα ενωθούν για να αποκρούσουν μία επιθετική ενέργεια από την Τουρκία, η οποία -κατά τη γνώμη μου- είναι πιθανή;

Είναι φανερό ότι ο Ερντογάν αποφάσισε να εξαγάγει τα προβλήματα της χώρας του, που είναι πολλά, στο εξωτερικό. Και οι μόνες χώρες όπου μπορεί να παίζει τον νταή, είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Δυστυχώς, δίνουμε πάντα την εντύπωση ότι είμαστε πανέτοιμοι για …«έντιμο συμβιβασμό», που μόνο έντιμος δεν είναι. Πάντα καταλήγει εις βάρος μας και το είδαμε πολλές φορές στην Κύπρο, όπου η μειοψηφία του 18% έχει βάλει στη γωνία την πλειοψηφία του 82% και την δέρνει.

Να μιλήσουμε για τα Ίμια; Και τη σημαία δώσαμε στους …ανέμους, και ποτέ δεν έχει επιστρέψει ούτε ένας Έλληνας στη βραχονησίδα. Σε μία νύχτα, τη μοιραία 31η Ιανουαρίου 1996, δεχθήκαμε το γκριζάρισμα του Αιγαίου Πελάγους.

Σίγουρα και ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία, πως τα Ίμια είναι ελληνικά. Αλλά το Γενάρη του 1996 έγινε μία συμφωνία με παρέμβαση των Αμερικανών, που δημιούργησε μία δυσάρεστη κατάσταση για τη χώρα μας. Η κατάσταση είναι θλιβερή. Αλλά πιο θλιβερή είναι η απουσία ενότητας, επειδή οι πολιτικοί νοιάζονται για το κόμμα και όχι το γενικό καλό.

Πολύ φοβάμαι πως εάν επιχειρήσει ο Ερντογάν να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς του, η αντίσταση που θα βρει θα είναι υποτυπώδης. Βλέπετε έχουμε και τους «συμμάχους» και τους «εταίρους» που μας …αξίζουν. Βοήθεια και υποστήριξη δεν θα δώσει κανείς. Είμαστε μόνοι μας, σε μία καταστραμμένη οικονομικά χώρα, η οποία διαθέτει διεφθαρμένο πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα. Η χώρα χθες αντιμετώπισε επίθεση από ένα ψυχοπαθή και επικίνδυνο πολιτικό. Υποθετικά μιλώντας πάντα: Εάν είχαμε δεχθεί πολεμική επίθεση, βάζω στοίχημα ότι οι πολιτικοί θα τσακώνονταν εν μέσω των ερειπίων…

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Πηγή: Ενώ ο Ερντογάν ετοιμάζεται για πόλεμο, οι πολιτικοί μας παίζουν με το …τόπι τους http://mignatiou.com/2018/02/eno-o-erntogan-etimazete-gia-polemo-i-politiki-mas-pezoun-me-to-topi-tous/

1...2,8572,8582,859...3,032Σελίδα 2,858 από 3,032