Αρχική Blog Σελίδα 2855

Michael Rubin: Could the Kurds beat Turkey in Syria?

Από
anixneuseis
-
0

Former Pentagon adviser Dr. Michael Rubin 

This opinion piece first published by Washington Examiner
After a multi-day artillery barrage, the Turkish Army has begun its push into Afrin, a district of Syria which has been governed by Syrian Kurds ever since they defeated al Qaeda and Islamic State terrorists. Turkish officials say they plan to set up a buffer zone extending almost 20 miles into Syria from the Turkish border. Turkish President Recep Tayyip Erdogan gave a blistering speech threatening Turkey’s Kurds if they speak up on behalf of their Syrian counterparts and promising victory within “a very short period of time.”

 That may be a fatal miscalculation, one which could cripple Turkey. Erdogan’s paranoia and political meddling in the military have taken a toll. Once the pride of NATO, the Turkish military and security services are a shadow of their former self. They lack the experience, training, and discipline of their predecessors. One in four Turkish pilots is in prison; many Turkish F-16s are grounded for lack of trained pilots. In 2012, Syrian forces downed a Turkish F-4, and Kurds have downed Turkish helicopters.

Nor is it clear the Turkish army can fight effectively. The Turks may occupy pockets in Syria, but their presence has long been more symbolic than real. One of the reasons the Turkish intelligence service (MIT) supplied and supported the al Qaeda-affiliated Nusra Front and allowed the Islamic State free transit across Turkish territory was a quid pro quo in order to protect Turkish interests inside Syria. In short, Erdogan wanted to assume the status of military commander without actually having to fight the tough battles that originally elevated Mustafa Kemal Ataturk, founder of the Republic of Turkey, to prominence.

Turkey’s competence gap can be seen in the few incidents where Turkish forces have come into contact with adversaries in Syria or Iraq. In 2016, the ISIS burned to death two Turkish soldiers that it captured in Syria. That ISIS terrorists were able to kidnap them in the first place demonstrates massive security lapses, and that Turkey was unable to determine their location prior to their execution reflects gaps in Turkish intelligence. Rather than acknowledge their murder, Erdogan responded as he often does with denial and deflection, refusing to acknowledge the accuracy of the video and then imposing a media blackout on the murders.

Turkey’s weakness is also reflected in deteriorating internal security. Terrorists have for decades targeted Turkey, but Turkish security forces successfully exposed and disrupted terrorist plots. After Erdogan purged senior military and security officials and rotated others out of territories and portfolios they knew inside-out, terrorism surged not only inside Turkey but even in the once-safe cities of Istanbul and Ankara. This should not have been unexpected to any leader cognizant of history. The Red Army hemorrhaged effectiveness after Soviet dictator Josef Stalin purged the officer corps prior to the Nazi invasion during World War II. Iraqi inroads into Iran in 1980 were due not only to the element of surprise, but also to Ayatollah Ruhollah Khomeini’s hobbling of the Iranian officer corps during his post-revolutionary purge. More recently, ISIS seized Mosul after former Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki replaced more professional officers with political loyalists who chickened out and ran at the sound of the first shot.

Turkey has fought the PKK since 1984. The group suffered a blow in 1999 when Turkish commandos, perhaps assisted by U.S. or Israeli intelligence, seized PKK leader Abdullah Ocalan. While Turkish officials for more than a decade insisted the imprisoned and isolated Ocalan has become irrelevant, Erdogan transformed him into an indispensable Kurdish political leader by agreeing to negotiate peace with him. Erdogan may like to depict the PKK as terrorists — and, without doubt, they have engaged in terrorism — but in recent years, they have transformed themselves into more of a traditional insurgency. And while the links between the PKK and the Syrian-based Popular Mobilization Units (YPG) are real, Turkish officials are hard-pressed to attribute any attacks inside Turkey to Syrian Kurds from Afrin.

But while Turkey’s military is a shadow of its former self, the same can’t be said for the YPG. The Kurdish militia has been the most effective fighting force on the ground in Syria against al Qaeda and ISIS. For years, they operated alone — ignored by the United States and Russia, isolated by other Syrian opposition groups, and embargoed by Turkey. And yet, at Kobane and elsewhere, their discipline, high morale, and cohesion paid off. If they could operate against all odds against ISIS, they can likewise be a formidable opponent against Turkey, especially with home field advantage.

Nor is the PKK amateurish, especially after years of hardening in battle. In another incident censored by Turkey, PKK operatives managed to capture two of Turkey’s leading intelligence officials.

Nor are Turkey’s aims clear. There is hardly a Kurdish farmer or shopkeeper that Turkish officials — in assessments blinded by racism and ignorance — don’t see as terrorists. If Turkey seeks to wipe out “terrorists,” does that mean engaging in ethnic cleansing inside Syria? And, if that happens, what is to stop a blowback that will not only send hundreds of Turkish troops back home in body bags, but will also ignite the already repressed Kurdish population inside Turkey? If Turkey has been unable to defeat the PKK in Diyarbakir and Hakkari, will they be able to do so in Istanbul and Antalya? Just as Erdogan’s forces once supplied al Qaeda and ISIS with weaponry, what might happen if other countries — Russia, Israel, the Syrian regime, or even the United States — decide covertly to provide the means for the YPG to better defend themselves? If Kurds bring the fight into Turkey, can Turkey’s economy survive as the multi-billion dollar tourist industry shrinks 75 percent?

Erdogan operates in a domain of ego and ambition unencumbered by reality. He brands those who question him as terrorists, and so top aides understand they must tell him only what he wishes to hear. The result, now that Turkish forces are moving into Afrin against an opponent stronger than Erdogan realizes, could be disaster for Turkey. Erdogan may expect a quick victory. Not only is this not realistic, but he may soon find that what he sees as an ignorant terrorist group is strong enough to bleed Turkish invaders dry and run the Turkish economy into the ground.

Erdogan may set the stage not for triumphant victory but for a defeat that will shake Turkey to the core.

Michael Rubin (@Mrubin1971) is a contributor to the Washington Examiner’s Beltway Confidential blog. He is a resident scholar at the American Enterprise Institute and a former Pentagon official.

http://kurdishdailynews.org/2018/01/22/michael-rubin-kurds-beat-turkey-syria/

Iran, Deeply Embedded in Syria, Expands ‘Axis of Resistance’

Από
anixneuseis
-
0

By BEN HUBBARD, ISABEL KERSHNER and ANNE BARNARD

 

Iran’s Reach

Four locations show Iran’s influence in Syria.

Tiyas air base

Al Shayrat airfield

Kiswah base

Compound near Damascus Airport

By The New York Times | Source: Institute for the Study of War. Satellite images by Bing.

BEIRUT, Lebanon — When an Iranian drone flew into Israeli airspace this month, it set off a rapid series of strikes and counterstrikes that deepened fears over whether a new, catastrophic war was brewing in the Middle East.

That flare-up ended quickly, if violently, with the drone destroyed and an Israeli jet downed after bombing sites in Syria. But the day of fighting drew new attention to how deeply Iran has embedded itself in Syria, redrawing the strategic map of the region.

Tactical advisers from Iran’s Islamic Revolutionary Guards Corps are deployed at military bases across Syria. Its commanders regularly show up at the front lines to lead battles. Iran has built and continues to back powerful militias with thousands of fighters it has trained in Syria. And it has brought in new technologies, like drones, to spy on enemies and perhaps to attack them from the sky.

Both Israeli officials and Israel’s enemies say that any new conflict between Israel and Iran, or any of its allies, could mobilize Iran’s expanding network of militant proxies in multiple countries, what Iran refers to as “the axis of resistance.”

“If there is a war, it will be regional,” said Kamel Wazne, the founder of the Center for American Strategic Studies, in Beirut, who studies the policies of the United States and Iran in the Middle East. “Any confrontation will be with the whole resistance front against Israel and its backers.”

 Squares indicate long-term

positions held by Iranian

forces or their allies.

 By The New York Times | Sources: Institute for the Study of War. Points include headquarters, logistical nodes, drone control rooms, training centers, and other related sites. Does not include temporary front-line positions.

Iran and its allies first intervened in Syria to defend the rule of President Bashar al-Assad against Syrian rebels after the civil war broke out in 2011, and later helped his forces against the jihadists of the Islamic State.

But as the rebels have lost ground and no clear threats to Mr. Assad’s rule remain, Iran and its allies have stayed, shifting their focus to creating an infrastructure to threaten Israel, analysts say. Iran continues to train and equip fighters while strengthening ties with allies in Iraq and Lebanon, in hopes of building a united front in the event of a new war.

“The ultimate goal is, in the case of another war, to make Syria a new front between Israel, Hezbollah and Iran,” said Amir Toumaj, a research analyst at the Foundation for Defense of Democracies who studies Iran. “They are making that not just a goal, but a reality.”

Iranian leaders speak openly of their work to build this axis of resistance against Israeli and American influence. A key to Iran’s strategy, analysts and officials say, is to rely not on conventional military hardware or control of territory, which Israel can easily bomb, but on building ties with local forces who share its goals and benefit from its financing and expertise.

That approach has enabled Iran to amplify its power in the Arab world while decreasing the threat to its own forces and homeland. It has also created a problem for countries including the United States, Israel and Saudi Arabia, who fear Iran’s growing influence but have struggled to come up with ways to stop it.

Some people in Israel have started referring to a potential “First Northern War,” meaning that Israel will have to fight across both the Lebanese and Syrian frontiers. And many Israelis say the danger is not just from the new Iranian-backed militias, but also from the Iranian efforts to give advanced, high-precision weapons capable of hitting sensitive infrastructure to Hezbollah, Iran’s most powerful and experienced external force.

Pieces of an Israeli F-16 that crashed in northern Israel on Feb. 10 after coming under antiaircraft fire.Abir Sultan/European Pressphoto Agency

Israeli officials have said that Iran and its allies are seeking to establish a land corridor from Iran to the Mediterranean, via Iraq, Syria and Lebanon, to ease the transportation of such weapons and to build underground factories to manufacture them in Lebanon and Syria. Israel has been bombing convoys in Syria that are believed to be carrying advanced arms to Hezbollah, but the group’s covert nature makes it hard to determine which arms have slipped through and whether its arms factories are functioning.

Such arms, coupled with heavy barrages from the more than 100,000 rockets and missiles without high-precision targeting capability that Israel says Hezbollah already has, could overwhelm Israel’s defenses.

“Israel will face not only quantity, but the threat to vulnerable strategic sites,” said Yaakov Amidror, a former Israeli national security adviser and now a fellow at the Jerusalem Institute for Strategic Studies. Referring to the combination of more precise weapons and a new front, he added: “Each one is problematic; together, they are devastating.”

Iran’s moves in the region have alarmed the United States. “What’s particularly concerning is that this network of proxies is becoming more and more capable as Iran seeds more and more” of its “destructive weapons into these networks,” Lt. Gen. H.R. McMaster, President Trump’s national security adviser, said at a security conference in Munich on Saturday. “So the time is now, we think, to act against Iran,” General McMaster added.

In expanding its influence in Syria in recent years, Iran has followed a standard template. In Lebanon in the 1980s, it helped create Hezbollah, which has since evolved into the country’s predominant military force and a regional power in its own right, joining the wars in Syria, Iraq and Yemen. In Iraq, Iran has sponsored a range of militias while developing deep ties to the Iraqi economy and political system.

The war in Syria gave Iran a new opportunity to advance that project by linking its allies across the Levant together.

Fighters from Hezbollah routed Syrian rebels near the Lebanese border and Iran sent advisers to help Mr. Assad’s beleaguered forces during the early years of the war.

But by 2013, Mr. Assad’s forces were on the verge of collapse, and Iran intervened more forcefully, undertaking an extensive regional operation to train, arm and transport thousands of Shiite militiamen from abroad to Syria to fight the rebels and the jihadists of the Islamic State.

Estimates of the number of Iranian military personnel in Syria today range from the high hundreds to the low thousands. While some directly participate in combat, most are trainers, commanders or experts who advise the Syrian military and oversee militias. It is these militias, which could have as many as 20,000 fighters, that give Iran its true muscle.

Those fighters include about 6,000 from Hezbollah. Most of the rest of the militia members — who come from Afghanistan, Iraq, Lebanon, Pakistan and elsewhere — have been enticed to fight in Syria with money and appeals to their Shiite faith. Indeed, most see the war in Syria in religious terms, as a jihad against enemies of their religion.

Ali Alfoneh, a researcher at the Atlantic Council who tracks reports of foreign militia fighters killed in Syria, said the number of deaths reported had decreased substantially as those fighting for Mr. Assad have gotten the upper hand in the war. But instead of leaving the country, he said, the militias appeared to be shifting their sights toward Israel.

Israeli soldiers near the village of Keshet in Golan Heights, in 2015. Uriel Sinai for The New York Times

“Iran has realized that it is actually possible to maintain a front against Israel where there is no war but also no peace,” Mr. Alfoneh said.

In his research, Mr. Alfoneh said he had identified three main Iranian bases that oversee operations in large parts of Syria — one near Aleppo in the north and two south of the capital, Damascus — as well as seven smaller tactical bases near active front lines where Iran and its proxies have a presence.

The idea of a permanent Iranian presence in Syria worries Israel, which fears that it could face a threat there similar to that posed by Hezbollah in Lebanon. Analysts close to Iran and its proxies say that is exactly the idea.

“It’s like a replication of the Hezbollah model,” said Ali Rizk, a Lebanese analyst who writes for Al Monitor, a news website focused on the Middle East. Iran is already training fighters in southern Syria, he said, so that if Hezbollah draws down its presence there, as its leaders have vowed to, it will leave behind a Syrian prototype.

In recent months, at least two Iraqi militia leaders have visited the Lebanon-Israel border with Hezbollah, and militia members say the visits have included developing plans for how they might collaborate in a future conflict.

Life has returned to normal in the Israel-controlled Golan Heights since the day of battle on Feb. 10, and the ski resort on Mount Hermon has been operating as usual. There was no immediate sense among Israelis of being on a war footing.

But Israelis and many Lebanese have long worried that another war across their border is inevitable. Prime Minister Benjamin Netanyahu ratcheted up the rhetoric on Sunday at the security conference in Munich, warning Iran’s leaders not to test Israel’s resolve and pledging that if pushed, Israel would act “not only against Iranian proxies that are attacking us, but against Iran itself.”

Both sides say they do not want war, and the fear of extensive destruction and civilian deaths has deterred new hostilities since the last war between Israel and Hezbollah in 2006. But the more entrenched Iran’s allies become, the greater the pressure Israeli leaders could face to launch a strike — and the greater the chances that a miscalculation or mistake by either side could provoke new hostilities.

Some analysts have expressed hopes that Russia, which also intervened in Syria on Mr. Assad’s behalf, could serve as a check on Iran’s ambitions. Russia has cooperated with Iran during the war but also seeks to maintain good relations with Israel.

Notably, Russia has not publicly complained when Israel has bombed convoys believed to be bound for Hezbollah. Others question to what degree the Syrian population will buy into Iran’s ideological project, noting that only a tiny portion of Syrians share Iran’s Shiite faith.

Much remains unclear about Iran’s intentions. Days after Israel destroyed the drone, Israeli military officials said they were still not sure whether it had been armed, had been sent on a surveillance mission or was merely a test of Israel’s defenses.

“It is very important for us to understand its mission,” Brig. Gen. Tomer Bar, the chief of staff of the Israeli Air Force, told reporters. “We have to understand it and we will investigate it till the end.”

Ben Hubbard and Anne Barnard reported from Beirut, and Isabel Kershner from Jerusalem.

https://www.nytimes.com/2018/02/19/world/middleeast/iran-syria-israel.html?smid=fb-nytimes&smtyp=cur

Είμαστε μόνοι μας, αλλά η Ελλάδα και η Κύπρος μπορούν να αμυνθούν πολιτικά και στρατιωτικά

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Αλέξης Τσίπρας και ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ κ. Βενιαμίν Νετανιάχου σε γεύμα εργασίας στην Ιερουσαλήμ, ΓΤΠ, Χρ. ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ FEBRUARY 19, 2018

Σίγουρα η κατάσταση με την Τουρκία δεν είναι η καλύτερη και προβλέπεται ότι θα χειροτερέψει. Είναι γενική η πεποίθηση ότι ο Ταγίπ Ερντογάν έχει κυριολεκτικά αφηνιάσει και στα μάτια των ξένων διπλωματών και πολιτικών ο Πρόεδρος της Τουρκίας είναι τόσο απρόβλεπτος και επικίνδυνος όσο κανείς άλλος ηγέτης στον κόσμο. Το ερώτημα είναι γιατί οι ξένες κυβερνήσεις του επιτρέπουν να εισβάλλει σε χώρες, να συντηρεί κατοχές, να καθυβρίζει αρχηγούς κρατών και να συμπεριφέρεται σαν νταής. Ιδιαίτερα, σε αυτή τη νέα εποχή, που διανύουμε, και στην οποία η Τουρκία δεν είναι πλέον τόσο σημαντική, όσο ήταν την εποχή του ψυχρού πολέμου.

Ο Ταγίπ Ερντογάν, δυστυχώς για τους υπόλοιπους, συντηρεί ακόμα αυτό τον μύθο, ότι δήθεν η Τουρκία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή μας. Δεν είναι και όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν αυτή την πραγματικότητα.

Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες, πέραν της συνεχιζόμενης εισβολής στη Συρία, την οποία οι Αμερικανοί και οι Νατοϊκοί δυστυχώς τη δικαιολόγησαν ως «νόμιμη άμυνα», ο Ερντογάν προκάλεσε βάναυσα την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα. Δεν συγκινήθηκε κανένας, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία οι δύο χώρες είναι κράτη-μέλη. Αν κάποιοι θεωρούν παρέμβαση τη δήλωση του προέδρου της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, μας δουλεύουν και μας κοροϊδεύουν. Ουδείς του δίνει σημασία στην ίδια την ΕΕ, πόσο μάλλον ο Ερντογάν, ο οποίος έχει μιλήσει και με άσχημο τρόπο για τον κ. Γιούνκερ.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι είμαστε μόνοι μας. Την ίδια στιγμή μπορούμε να αμυνθούμε και πολιτικά, αλλά και στρατιωτικά.

Βεβαίως, ουδείς εύχεται να συμβεί πολεμικό επεισόδιο. Ούτε κατά διάνοια. Όμως τα κράτη δεν γίνεται να πορεύονται με τον φόβο, διότι θα καταλήξουν να μην υπάρχουν. Ταυτόχρονα, αυτές οι δοκιμασίες δεν πρέπει να οδηγούν τους ηγέτες σε αποφάσεις που θα είναι χειρότερες και από τον πόλεμο.

Ο Ερντογάν και η ισλαμο-εθνικιστική του παρέα έχουν σίγουρα σχέδιο, διότι είναι πιο σοβαροί από εμάς, και στοχεύουν να πάρουν ότι επιδιώκουν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων. Ειλικρινά το λέω…

Εάν η συνθηκολόγησή μας με την κατοχική δύναμη, σε μία λύση υποφερτή, θα εξαφάνιζε τον μόνιμο φόβο της Τουρκίας, θα ήμουν ο πρώτος που θα υποστήριζε μία τέτοια διευθέτηση. Όμως, δεν έχουν έτσι τα πράγματα.

Και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας έχουν ακούσει με τα ίδια τους τα αυτιά τους σχεδιασμούς της Τουρκίας για την Κύπρο και το Αιγαίο. Και μιλάμε για την απόλυτη υποταγή. Εάν γράφω ίχνος αναλήθειας, ας με διαψεύσουν και ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Τσίπρας.

Ο Πρόεδρος της Κύπρου είδε το θηρίο να εκρήγνυται στο Κραν Μοντάνα. Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου πήγε στην Ελβετία τον περασμένο Ιούλιο για να τα πάρει όλα και να μην δώσει τίποτα. Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας άκουσε από τον ίδιο τον Ερντογάν τα αιτήματα(!) για την Κύπρο και πως θα πρέπει να επιλυθεί το… πρόβλημα του Αιγαίου. Είμαι βέβαιος πως δεν τρέφουν πια αυταπάτες. Ούτε ο κ. Αναστασιάδης, ούτε ο κ. Τσίπρας, που έχει καταλάβει πως αν υποκύψει στους Τούρκους θα φορτωθεί όλες τις αμαρτίες του ελληνικού πολιτικού κόσμου από το 1960 μέχρι σήμερα.

Οι ηγέτες της Κύπρου και της Ελλάδας δεν έχουν περιθώρια υποχωρήσεων. Άλλωστε, όλα αυτά τα χρόνια, από τη δεκαετία του ’60 μέχρι και τώρα, η Αθήνα και η Λευκωσία μόνο υποχωρούν. Και δέχομαι πως το κάνουν για να βρεθεί μία λύση. Μόνο που οι συνεχείς υποχωρήσεις μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, όπου κινδυνεύουμε να χάσουμε και την Κύπρο και το Αιγαίο.

Είναι η ώρα επιτέλους να συνέλθουμε. Οπωσδήποτε δεν χρειάζονται βιαστικές κινήσεις και πάνω απ’ όλα η Ελλάδα και η Κύπρος να μην ακολουθήσουν τον δρόμο που τις οδηγούν ο Ερντογάν και η ισλαμο-εθνικιστική παρέα του. Διότι έχουμε να κάνουμε με τη χειρότερη μορφή του εθνικισμού: τους φανατικούς ισλαμιστές, που ελέγχουν πλήρως την Τουρκία. Ο όχλος θέλει αίμα. Και το αίμα πρέπει να είναι ελληνικό και χριστιανικό.

Την Πέμπτη το απόγευμα συζητούσαμε με έναν σημαντικό διπλωμάτη στην Ουάσιγκτον την κατάσταση στα Ίμια. Ήταν κυριαρχημένος από στενοχώρια. Δικαιολογημένα. Διότι η Ελλάδα άφησε μία κατάσταση να εξελίσσεται χωρίς να αντιδρά. Τα Ίμια είναι μία «γκρίζα ζώνη». Διότι αυτό συμφωνήθηκε τον Γενάρη του 1996. Όσοι ζήσαμε τα γεγονότα ξέρουμε. Όσοι διαβάσαμε τα σχετικά έγγραφα γνωρίζουμε πως συντελέστηκε το εθνικό «έγκλημα». Από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα, δεν έχει ανέβει στις βραχονησίδες ούτε ένας άνθρωπος. Ούτε Έλληνας, ούτε Τούρκος. Επειδή ακριβώς είναι «γκρίζα ζώνη», ότι και να λέμε 22 χρόνια μετά.

Πιστεύω ότι είναι θετικό ότι βρέθηκε στην Τουρκία, την Πέμπτη και την Παρασκευή, ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Εύχομαι η προσπάθειά του για βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία να έχει αποτέλεσμα. Για έναν και μοναδικό λόγο: Εάν οι Αμερικανοί αρχίσουν να μιλούν ξανά σοβαρά με τους Τούρκους, εάν βρεθεί ένας αξιόπιστος συνομιλητής τους, θα μπορεί να τους επηρεάσει εάν φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Διαφορετικά, απομένει ο Βλαντιμίρ Πούτιν να έχει μόνο επιρροή επί του Ερντογάν, και ουδείς γνωρίζει αν εξυπηρετούνται τα ρωσικά συμφέροντα με το ημέρωμα του θηρίου. Ο καθένας βλέπει τα συμφέροντά του. Πότε θα το καταλάβουμε; Και όταν πολεμούν δύο χώρες-«σύμμαχοι» (τρόπος του λέγειν) του ΝΑΤΟ, η Ρωσία πανηγυρίζει. Όπως θα συνέβαινε και ανάποδα…

Οι πληροφορίες λένε πως ο Ρεξ Τίλερσον είχε μία «ειλικρινή» κουβέντα με τον κ. Ερντογάν. Ακόμα και σήμερα, τρεις ημέρες μετά τη συνάντησή τους, είναι αβέβαιο αν «τα βρήκαν». Υπό την έννοια ότι και οι δύο άνδρες έμειναν σταθεροί στις θέσεις τους. Αυτό δεν είναι καλό, όσο και να χαίρονται μερικοί δικοί μας. Διότι όσο οι σχέσεις είναι μετέωρες ο Ερντογάν, αποθρασύνεται και το χειρότερο, δεν ελέγχεται.

Βέβαια, απέναντί του δεν είναι ο μαλακός Μπάρακ Ομπάμα, που δεν τολμούσε, αν και πλανητάρχης, να σπάσει αυγά. Απέναντί του είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, ένας επίσης απρόβλεπτος ηγέτης, με μεγαλύτερο εγωϊσμό από τον πρόεδρο της Τουρκίας.

Λένε, οι γνωρίζοντες, πως αν φτάσουμε στο σημείο της σύγκρουσης αυτών των δύο προέδρων, η κατάσταση θα καταστεί ανεξέλεγκτη.

Τι περιμένουμε από την επίσκεψη του κ. Τίλερσον στην Τουρκία.

Με τα σημερινά δεδομένα λίγα πράγματα. Αλλά ποτέ δεν πρέπει να λέμε ποτέ. Πάντως το κλίμα μεταξύ της Αμερικής και της Τουρκίας είναι εκρηκτικό και δεν πρόκειται να αλλάξουν τα πράγματα με μία επίσκεψη. Ή θα τα βρούνε λοιπόν οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι ή η κατάσταση θα συνεχιστεί όπως και σήμερα και θα χειροτερεύει. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι απώλειες είναι πάντα παράπλευρες.

Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μίας ερμαφρόδιτης κατάστασης που δεν οδηγεί πουθενά και που δεν βοηθά και τα δικά μας τα θέματα, αφού οι Αμερικανοί –αυτή τουλάχιστον τη στιγμή– για το τελευταίο πράγμα με το οποίο ασχολούνται είναι η Κύπρος και το Αιγαίο. Διαβάσατε όλοι τις ανακοινώσεις τους. Έκαναν ένα βήμα πίσω, αντί να κατσαδιάσουν τον Ερντογάν, τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου βρε αδελφέ…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Φαντάζομαι ότι οι πολιτικοί ταγοί του τόπου θα έχουν αντιληφθεί ότι το θέμα του οικοπέδου 3 δεν προσφέρεται για μικροπολιτική. Είτε συμφωνεί κανείς με τις θέσεις του Νίκου Αναστασιάδη, είτε όχι -προσωπικά διαφωνώ έντονα-, είναι ο Πρόεδρος της Κύπρου και χρειάζεται τη συμπαράσταση όλων. Όταν η Τουρκία του Ερντογάν καταπατεί το Διεθνές Δίκαιο, κατέχει την πατρίδα σου και επιχειρεί νέα τετελεσμένα, δεν μπορεί κανείς να πετροβολεί στο εσωτερικό τον κ. Αναστασιάδη.

Πηγή: Είμαστε μόνοι μας, αλλά η Ελλάδα και η Κύπρος μπορούν να αμυνθούν πολιτικά και στρατιωτικά http://mignatiou.com/2018/02/imaste-moni-mas-alla-i-ellada-ke-i-kipros-boroun-na-aminthoun-politika-ke-stratiotika/

Ανάβουν οι ενεργειακοί πόλεμοι στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή: Ο επόμενος στο Λίβανο;

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Russian President Vladimir Putin (R) and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu (L) at the Jewish Museum and Tolerance Center in Moscow, Russia. EPA, ALEXEY NIKOLSKY, SPUTNIK , KREMLIN POOL MANDATORY CREDIT FEBRUARY 20, 2018

Μια νέα γεωπολιτική αντιπαράθεση αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά στη Μέση Ανατολή, πέρα από αυτή μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας ή του Ιράν.

Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες συγκρούσεις εκεί, συμπεριλαμβάνει μια μάχη για τους πόρους των υδρογονανθράκων, του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

Η νέα εστίαση είναι μια διαμάχη μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου για την ακριβή οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ανάμεσα στις δύο χώρες. Οι παίκτες σε αυτή την αντιπαράθεση, εκτός από τις κυβερνήσεις του Ισραήλ και του Λιβάνου, περιλαμβάνουν τη Ρωσία, τη Χεζμπολάχ, τη Συρία, το Ιράν και στο παρασκήνιο τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι πρόσφατες αναφορές του Ισραήλ, σχετικά με βάσεις του Ιράν, και στρατόπεδα της Χεζμπολάχ, στο εσωτερικό της Συρίας συνδέονται άρρηκτα με το σχέδιο του Ισραήλ, να αποτρέψει μια σύνδεση μέσω στεριάς, από το Ιράν, μέσα από τη Συρία, στην κεντρική βάση της Χεζμπολάχ στο Λίβανο.

Αυτό το σκηνικό έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει σε ένα άσχημο ευρύτερο πόλεμο που κανείς δεν θέλει ή, τουλάχιστον, κανείς.

Το 2010 η γεωπολιτική πετρελαίου και φυσικού αερίου της Μεσογείου άλλαξε ριζικά. Αυτό συνέβη όταν η εταιρεία πετρελαίου του Τέξας, Noble Energy, ανακάλυψε ένα τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου υπεράκτια του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο, το λεγόμενο πεδίο Λεβιάθαν, μια από τις  μεγαλύτερες ανακαλύψεις κοιτάσματος φυσικού αερίου την τελευταία δεκαετία. Η ίδια εταιρεία επιβεβαίωσε αργότερα σημαντικά κοιτάσματα στα ύδατα της Κύπρου κοντά στο Λεβιάθαν, που ονομάζεται Αφροδίτη.

Μέχρι πρόσφατα, η πολιτική παράλυση στο Λίβανο και ο πόλεμος  στη Συρία, είχε εμποδίσει το Λίβανο να προχωρήσει ενεργά στη διερεύνηση, υπεράκτια, για αέριο και πετρέλαιο. Αυτό έχει αλλάξει.

Με την αλλαγή, υπάρχει κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου, και η Ρωσία έχει μπει στο παιχνίδι στο Λίβανο πολύ έντονα.

Σε μια επίσημη τελετή στη Βηρυτό στις 9 Φεβρουαρίου, μαζί με τον Πρόεδρο του Λιβάνου, Michel Aoun , οι επικεφαλής της ENI και της Ρωσικής Novatek, υπέγραψαν τις πρώτες συμφωνίες για την εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου στον υπεράκτιο τομέα ως μέρος της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) του Λιβάνου.

Η εκδήλωση προκάλεσε μια αιχμηρή επίθεση από τον Υπουργό Άμυνας του Ισραήλ, Άβιγκντορ Λίμπερμαν, που χαρακτήρισε την εξερεύνηση του Λιβάνου, «πολύ προκλητική», αφού κάλεσε διεθνείς εταιρίες να κάνουν προσφορές για ένα κοίτασμα αερίου που ανήκει στο Ισραήλ.

Οι κινήσεις του Λιβάνου στο χώρο της ενέργειας, γίνονται στον απόηχο, των νέων αμυντικών σχέσεων μεταξύ του Λιβάνου και της Ρωσίας, δημιουργώντας μια εντελώς νέα εξίσωση στην περιοχή της Μεσογείου.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι μετά από τις έρευνες των τελευταίων χρόνων, υπάρχουν στην Ανατολική Μεσόγειο, μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, που ούτε το Ισραήλ, ούτε ο Λίβανος, μπορούσαν να βρουν νωρίτερα. Για τον Λίβανο αυτό αποτελεί θεόσταλτο δώρο, αφού έχει τρομερά προβλήματα ενέργειας και σε καθημερινή βάση υπάρχουν μπλακ αουτ στο ρεύμα. Συν το γεγονός ότι είναι μια από τις πλέον χρεωμένες χώρες στον κόσμο.

Ο πόλεμος στη Συρία και η κρίση στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό είχαν παγώσει την έρευνα μέχρι τώρα.

Μια εταιρία από τη Μεγάλη Βρετανία, η Spectrum, διεξήγαγε γεωφυσικές έρευνες υπεράκτια του Λιβάνου στη λεκάνη του Levant τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των 3D σεισμικών, και εκτίμησε ότι τα ύδατα του Λιβάνου μπορεί να διαθέτουν μέχρι 25 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου, οικονομικά ανακτήσιμα.

Ανάπτυξη των εν λόγω αποθεμάτων φυσικού αερίου θα μεταβάλει ολόκληρη την οικονομία του Λιβάνου. Οι προοπτικές είναι αρκετά ελπιδοφόρες με αποτέλεσμα μια διεθνής κοινοπραξία με επικεφαλής την γαλλική Total, την ιταλική ENI και τη Novatek της Ρωσίας, μια ιδιωτική εταιρεία πετρελαίου κοντά στο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει κάνει προσφορές για τα δικαιώματα εξόρυξης.

Η επικεφαλής της κοινοπραξίας Total, ανακοίνωσε ότι η πρώτη γεώτρηση θα αρχίσει την επόμενη χρονιά στο μπλοκ 4, μια περιοχή που αγγίζει τις διεκδικήσεις του Ισραήλ. Η Total,  έσπευσε να διευκρινίσει ότι η γεώτρηση στο μπλοκ 9 θα γίνει 15 μίλια από την περιοχή που αμφισβητεί το Ισραήλ, Παρόλα αυτά το Ισραήλ αντιτίθεται έντονα στη γεώτρηση.

Ο Λίβανος, έχει μια ανεπίλυτη ναυτική συνοριακή διαφωνία με το Ισραήλ πάνω από μια τριγωνική θαλάσσια περιοχή, περίπου 330 τετραγωνικά μίλια κατά μήκος της άκρης των τριών από τα 10 μπλοκ που υποτίθεται ότι υπάρχει αέριο.

Με την πιθανότητα μια σύρραξης για τους υδρογονάνθρακες της περιοχής να είναι πολύ πιθανή, δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια στιγμή, ο Βλαντιμίρ Πούτιν προχωρά σε μια πολύ υψηλού επιπέδου αμυντική συμφωνία με το Λίβανο.

Η συμφωνία αυτή περιλαμβάνει στενή συνεργασία των ενόπλων δυνάμεων, συνεργασία στο επίπεδο ανταλλαγής πληροφοριών, εκπαίδευση και πολλά άλλα. Σε συνδυασμό με χρήση των λιμανιών και των αεροδρομίων του Λιβάνου από τη Ρωσία.

Αυτό έρχεται να προστεθεί στις ήδη υπάρχουσες πλέον στρατιωτικές, αεροπορικές και ναυτικές βάσεις της Ρωσίας, στη Συρία. Όλο αυτό το σχέδιο εντάσσεται στην προσπάθεια της Μόσχας να θεμελιώσει ένα ρόλο ειρηνοποιού και μεσολαβητή στην περιοχή, σε μια στιγμή που όπως όλα δείχνουν η Ουάσιγκτον είναι σε διαδικασία αποχώρησης.

Όλο αυτό δεν είναι κάτι που θα ήθελε το Ισραήλ, και οι πρόσφατες, ευρείας κλίμακας αεροπορικές επιδρομές της ισραηλινής αεροπορίας στο εσωτερικό της Συρίας, ήταν σαφώς μια κίνηση αποτροπής της γραμμής εφοδιασμού μεταξύ του Ιράν, του Λιβάνου, της Συρίας, η οποία θα διατηρήσει τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο.

Εάν ξεσπάσει ένας πόλεμος μεταξύ του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Συρίας, δεν θα είναι, στην πραγματικότητα, για τους υδρογονάνθρακες, αλλά για τη Χεζμπολάχ που υποστηρίζεται από το Ιράν και στέκεται στο πλευρό του Άσαντ και της Ρωσίας, στη Συρία.

Τον περασμένο Νοέμβριο, ένα πιθανό δεύτερο μέτωπο στον πιθανό πόλεμο μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, αποσοβήθηκε, όταν ο διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκηπας, Mohammed bin Salman, κάλεσε τον Πρωθυπουργό του Λιβάνου, Χαρίρι στο Ριάντ, για να ανακοινώσει από εκεί την παραίτησή του, και να ανακοινώσει, επίσης ότι εάν η Χεζμπολάχ δεν σταματήσει άμεσα την υποστήριξη προς τις δυνάμεις που πολεμούν τη Σαουδική Αραβία στην Υεμένη, τη στήριξη του Άσαντ στη Συρία, το Ριάντ θα επέβαλλε κυρώσεις εναντίον του Λιβάνου, παρόμοιες με αυτές που επέβαλε στο Κατάρ.

Αυτό θα αποτελέσει θανατική καταδίκη για την λιβανέζικη οικονομία. Αυτή τη στιγμή το Ισραήλ βρίσκεται σε συμμαχία με τον διάδοχο της Σαουδικής Αραβία, με τις ΗΠΑ στο παρασκήνιο, για να αποτρέψουν την επιρροή του Ιράν στη Συρία, το Λίβανο και την Υεμένη, μετά τη επίσκεψη του Πρωθυπουργού του Ισραήλ, Νετανιάχου, στο Ριάντ τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Η κυβέρνηση Τράμπ, έχει σαφώς στοχοποιήσει το Ιράν. Αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ, ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, και είναι πολύ πιθανό να αποχωρήσει από την διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.

Όλα αυτά μπορεί να χρησιμοποιηθούν για ένα νέο πόλεμο μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου, με την Ουάσιγκτον να τον υποστηρίζει από το παρασκήνιο και τη Σαουδική Αραβία να στηρίζει μέσω οικονομικών κυρώσεων εναντίον του Λιβάνου.

Η πιθανότητα για έναν ευρύτερο πόλεμο με την έντονη πλέον παρουσία της Ρωσίας, δεν είναι κάτι αδύνατο. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σύνθετο και επικίνδυνο, σκληρό πόκερ, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε γενική ανάφλεξη.

Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Μέλος του The International Institute of Strategic Studies.

Πηγή: Ανάβουν οι ενεργειακοί πόλεμοι στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή: Ο επόμενος στο Λίβανο; http://mignatiou.com/2018/02/anavoun-i-energiaki-polemi-stin-anatoliki-mesogio-ke-ti-mesi-anatoli-o-epomenos-sto-livano/

«Οι Κούρδοι της Αφρίν θα συμπράξουν με τα στρατεύματα του Ασαντ ή θα καπελωθούν από αυτόν ;»  

Από
anixneuseis
-
0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου alkis@kalkis.eu  www.kalkis.eu

 Αυτήν την είδηση άκουγα χθες προσωπικά. Την μετέδιδε επαναληπτικά το γαλλικό ειδησεογραφικό κανάλι France24 όλο το απόγευμα διευκρινίζοντας τότε ότι ήταν μονομερής κουρδική ανακοίνωση. Αργά το βράδυ όμως την είδηση αυτή την επιβεβαίωσαν και τα ελεγχόμενα από τον Ασαντ συριακά μέσα ενημέρωσης.

Τι έλεγε η είδηση που τώρα όλοι γνωρίζουμε ;

Έλεγε ότι στρατιωτικές δυνάμεις του Μπασάρ Αλ Ασαντ θα πλαισιώσουν εντός 48 ωρών τις υφιστάμενες κουρδικές και λοιπές υποστηρικτικές δυνάμεις στην Αφρίν ενάντια στους τούρκους στρατιώτες που έκλεισαν ένα μήνα εκεί. Την ίδια είδηση μετέδωσαν και : ο ηλεκτρονικός  Le Monde.fr μαζί με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων  (AFP), το Association Press και το Reuters. Μάλιστα τα εν λόγω Πρακτορεία μετέδωσαν συγκεκριμένα : «Η συριακή κυβέρνηση και οι Κούρδοι πολιτοφύλακες Yekinen Parastina Gel (YPG) συμφώνησαν να αναπτύξουν στρατιωτικές μονάδες του συριακού στρατού για να αντιμετωπίσουν την τουρκική επίθεση». Η εθνική τηλεόραση της Συρίας Ikhbariya ανακοίνωσε τη Δευτέρα (19 Φεβρουαρίου) ότι οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις έφτασαν στην περιοχή Afrin στα βορειοδυτικά της χώρας. «Οι λαϊκές δυνάμεις θα φτάσουν στην Αφρίν τις επόμενες ώρες για να στηρίξουν τους κατοίκους τους ενάντια στην επίθεση του τουρκικού καθεστώτος», ανέφερε το επίσημο συριακό πρακτορείο ειδήσεων SANA επικαλούμενο τον ανταποκριτή του στο Χαλέπι. Το  SANA δεν παρείχε λεπτομέρειες σχετικά με τη σύνθεση αυτών των «λαϊκών δυνάμεων» και δεν ανέφερε την ανάπτυξη του συριακού τακτικού στρατού. Ένας ανώτερος κούρδος αξιωματούχος δήλωσε την Κυριακή ότι η κυβέρνηση της Συρίας και το Κουρδικό YPG κατέληξαν σε συμφωνία για την ανάπτυξη στρατευμάτων του Συριακού Στρατού στην περιοχή.

Πώς ερμηνεύεται αυτή η εξέλιξη, αν αποδειχθεί αληθινή ;

Οι Κούρδοι του Αφρίν είναι προφανές ότι αναζητούν ενισχύσεις, αφού βομβαρδίζονται από ξηρά και αέρα, πέρα από τους 4.000 εθελοντές και εθελόντριες που πήγαν εκεί από άλλα μέρη της βορειοανατολικής Συρίας, όπως είχε μεταδώσει πριν δυο εβδομάδες το κανάλι France24. Ο Ασαντ, στα πλαίσια της πολιτικής του της μέγιστης δυνατής επανάκτησης της ακεραιότητας της Συρίας, φαίνεται ότι θα παράσχει την υποστήριξή του στους Κούρδους. Θυμίζω ότι το 2012, μετά την αποχώρηση των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων από την περιοχή, η Αφρίν έγινε η πρώτη κουρδική περιοχή στη Συρία που ξέφυγε από τον έλεγχο του καθεστώτος Μπασάρ Αλ Ασάντ και οι κουρδικές αρχές ίδρυσαν εκεί μια αυτόνομη διοίκηση. Η Τουρκία και οι σύμμαχοί της του αποκαλούμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού (ASL) ξεκίνησαν μια επιχείρηση στις 20 Ιανουαρίου 2018 για να μειώσουν αυτόν τον κουρδικό θύλακα στη βορειοδυτική Συρία. Όπως αναγράφεται και στη διπλανή λεζάντα πάνω από την φωτογραφία του Ερτνογάν, «ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός δεν είναι μια τρομοκρατική οργάνωση αλλά μια εθνική οργάνωση που υπερασπίζεται την πατρίδα της και μάχεται πλάι στις τουρκικές μας δυνάμεις», κατά δήλωσή του! Ο τουρκικός στρατός ανέφερε στην τελευταία έκθεσή του που κυκλοφόρησε τη Δευτέρα ότι έχει χάσει 31 στρατιώτες στο πλαίσιο αυτής της επίθεσης. Σύμφωνα δε με το Συριακό Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (OSDH), τουλάχιστον 78 πολίτες έχουν σκοτωθεί από τις 20 Ιανουαρίου, κυρίως από τις τουρκικές επιθέσεις. Η Άγκυρα όμως αρνείται κάθε βομβαρδισμό εναντίον αμάχων. Οι τουρκικές αρχές, από την πλευρά τους, ανακοίνωσαν ότι έχουν υπό κράτηση 786 άτομα που κατηγορούνται ότι επέκριναν την εν λόγω στρατιωτική επιχείρηση. Τέτοια δημοκρατία! Ποια είναι η ρετσινιά ; Ότι κάνουν «τρομοκρατική προπαγάνδα».

Ποια ήταν η αντίδραση της Τουρκίας για την κουρδο-συριακή σύμπραξη ;

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu προειδοποίησε, με το γνωστό ιταμό ύφος του, ότι ο τουρκικός στρατός δεν θα διστάσει να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις της Συρίας εάν εισέλθουν στην ζώνη της Afrin για να προστατεύσουν τους κούρδους μαχητές. «Αν το καθεστώς έρχεται για να εξαλείψει το PKK και το YPG, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν όμως έρχεται για να υπερασπιστεί το YPG, τότε τίποτα ή κανένας δεν θα μπορέσει να μας σταματήσει, εμάς ή τους τούρκους στρατιώτες », είπε κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Αμάν, πρωτεύουσα της Ιορδανίας.

Ποια είναι η αντίδραση μερίδας των Κούρδων της Αφρίν ;

Επιφυλακτική. Ανάγκα και Θεοί πείθονται, όμως. Σήμερα, όπως ανέφερα παραπάνω, οι Κούρδοι διαθέτουν στην Αφρίν μια διοικητική αυτονομία. Αν ο Ασαντ στείλει εκεί στρατεύματα, όχι για να τους βοηθήσει πραγματικά ενάντια στους τούρκους εισβολείς, αλλά μόνο για να ανακτήσει την εν λόγω περιοχή της Συρίας, τότε θα πρόκειται για μια προσπάθεια καπελώματός τους, τώρα που βρίσκονται αμυνόμενοι έναντι των τούρκων εισβολέων. Όμως αυτό η «νεκροψία» θα το δείξει.

Ούτως ή άλλως πάντως οι Τούρκοι φαίνεται να έχουν μπλέξει άσχημα στη Συρία, κι ας ισχυρίζονταν αλαζονικά ότι θα κάνουν εκεί έναν υγιεινό περίπατο, λόγω της υποτιθέμενης ισχύος τους.

Ιδωμεν

Θα σταματήσει ο Ερντογάν και την αμερικανική ExxonMobil;

Από
anixneuseis
-
0

του Σταύρου Λυγερού  – 

Παλαιότερα, η Άγκυρα είχε χρησιμοποιήσει απειλές άσκησης στρατιωτικής βίας για να αποτρέψει γεωτρήσεις και να “γκριζάρει” την κυπριακή ΑΟΖ. Η τακτική της εκείνη, ωστόσο, είχε αποτύχει. Γι’ αυτό και τώρα ο Ερντογάν κλιμάκωσε, παρά τα μηνύματα που του έχουν στείλει και η Ουάσιγκτον και η Ευρώπη. Πέρασε από τις ρητορικές απειλές σε πρακτική κίνηση. Τώρα, το μπαλάκι είναι στην άλλη πλευρά.

Όχι μόνο στην Κυπριακή Δημοκρατία και στην Ιταλία, αλλά και στην ΕΕ και στις ΗΠΑ, δεδομένου ότι διακυβεύεται η διεθνής έννομη τάξη σχετικά με την έρευνα και την εκμετάλλευση ενεργειακών κοιτασμάτων διεθνώς. Η Λευκωσία άφησε την πρωτοβουλία των χειρισμών στη Ρώμη, ελπίζοντας πως αυτή θα λύσει το πρόβλημα με την Άγκυρα. Προφανώς, όταν αποφάσισε να προβεί σ’ αυτή την κίνηση, ο Ερντογάν είχε σκεφθεί και τις αντιδράσεις. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να κάνει πίσω, χωρίς αντάλλαγμα.

Η Ιταλία, άλλωστε, δεν είναι ΗΠΑ, ούτε καν Γαλλία. Μπορεί να έστειλε στην περιοχή μία φρεγάτα, αλλά με εντολή να μην έρθει κοντά στα τουρκικά πολεμικά πλοία. Με άλλα λόγια, πρόκειται για συμβολική κίνηση, χωρίς πρακτική σημασία. Είναι προφανές, επίσης, πως η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να υπερασπίσει με στρατιωτικά μέσα την ΑΟΖ της. Οι αντιδράσεις της, λοιπόν, κινούνται αποκλειστικά στο διπλωματικό επίπεδο.

Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, πως βορείως και νοτίως της περιοχής που παρανόμως έχει δεσμεύσει η Τουρκία για ασκήσεις με πραγματικά πυρά (νοτιοανατολικά της Μεγαλονήσου), δεσμεύθηκαν περιοχές από την Κυπριακή Δημοκρατία για την πραγματοποίηση αφενός κοινής κυπρορωσικής άσκησης με πραγματικά πυρά, αφετέρου άσκησης της Ναυτικής Δύναμης του ΟΗΕ για την επιτήρηση του Λιβάνου. Με άλλα λόγια, βρίσκεται σε εξέλιξη μία συσσώρευση ναυτικών μονάδων, οι οποίες κάνουν επίδειξη ισχύος.

Προφανώς, ο Ερντογάν δεν πρόκειται να πτοηθεί ούτε από λόγια, ούτε από τέτοιες συμβολικές δράσεις. Και βεβαίως εάν τελικώς καταφέρει manus militari να εμποδίσει την πραγματοποίηση της γεώτρησης θα έχει δημιουργήσει προηγούμενο. Δεν θα έχει λύσει, ωστόσο, το πρόβλημα.

Και τον σκύλο χορτάτο

Θα τολμήσει να εμποδίσει τις προγραμματισμένες μέσα στο 2018 γεωτρήσεις της γαλλικής TOTAL και της αμερικανικής EXXON-MOBIL; Εάν τις εμποδίσει πώς άραγε θα αντιδράσει το Παρίσι και η Ουάσιγκτον; Είναι δυνατόν να “καταπιούν” τον τουρκικό “τσαμπουκά”, όταν μάλιστα όλα δείχνουν πως στην κυπριακή ΑΟΖ υπάρχουν πολύ μεγάλα κοιτάσματα;

Στην πραγματικότητα, η Δύση δεν έχει ακόμα καταλήξει πως θα αντιμετωπίσει την ανεξέλεγκτη Τουρκία του Ερντογάν. Δεν θέλει να χάσει το γεωπολιτικά πολύτιμο τουρκικό «οικόπεδο». Από την άλλη πλευρά, όμως, πόσο θα ανέχεται τα αλλεπάλληλα «οθωμανικά χαστούκια». Δεν υπάρχει προηγούμενο όχι μόνο ηγέτης χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, αλλά και τρίτης χώρας να απευθύνεται στην Ουάσιγκτον με τέτοια επιθετική ρητορική και μάλιστα επανειλημμένως. Επιπροσθέτως, το άνοιγμα προς τη Ρωσία έχει μετατραπεί σχεδόν σε γεωπολιτικό εναγκαλισμό. Όλα δείχνουν, λοιπόν, πως ο κόμπος φθάνει στο χτένι.

Η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Τίλλερσον στην Άγκυρα είναι ίσως η ύστατη προσπάθεια της Ουάσιγκτον να γεφυρώσει το χάσμα και να διασώσει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Τα περιθώρια, πάντως, είναι περιορισμένα, ειδικά μετά την απόφαση των Αμερικανών να διαθέσουν 500 εκατ. δολάρια ουσιαστικά για την ενίσχυση των “Δημοκρατικών Δυνάμεων Συρίας” που έχουν κορμό τους Κούρδους. Ο χρόνος θα δείξει εάν οι Ουάσιγκτον και Άγκυρα θα βρουν ένα συμβιβασμό ή όχι. Για την ακρίβεια, εάν οι Αμερικανοί θα αποδεχθούν την τουρκική πρόταση οι Κούρδοι να εγκαταλείψουν το Μανμπίτζ και να αποσυρθούν ανατολικά του Ευφράτη.

Εάν η προσπάθεια για γεφύρωση του χάσματος ναυαγήσει, η αμερικανική ανοχή στον Ερντογάν θα αποκτήσει εκ των πραγμάτων ημερομηνία λήξεως.

• Πρώτον, επειδή, όπως απέδειξαν τα γεγονότα, αποχαλινώνει τον Ερντογάν. Το γεγονός ότι τόλμησε και –προς το παρόν τουλάχιστον– του περνάει τροφοδοτεί όχι μόνο την αξιοπιστία, αλλά και τον τυχοδιωκτισμό του.
• Δεύτερον, επειδή διαβρώνει το διεθνές κύρος και την αξιοπιστία των ΗΠΑ. Η ανοχή τους ερμηνεύεται διεθνώς σαν γεωπολιτική αδυναμία και δημιουργεί πολιτικό προηγούμενο, το οποίο αργά ή γρήγορα θα βρει μιμητές. Ο λόγος των ΗΠΑ δεν θα είναι εφεξής ικανός να υποχρεώνει άλλα κράτη σε άμεση προσαρμογή.

Ο κόμπος στο χτένι

Είναι σαφές ότι οι εξελίξεις και στο ελλαδοτουρκικό και στο κυπριακό μέτωπο θα επικαθορισθούν από το εάν θα γεφυρωθεί ή όχι το αμερικανοτουρκικό ρήγμα και κατ’ επέκτασιν από το πώς θα διαμορφωθεί τελικώς η στάση της Δύσης έναντι της Τουρκίας. Όσο η Ουάσιγκτον προσπαθεί να επαναφέρει την Τουρκία στο “μαντρί” θα υιοθετεί την ποντιοπιλάτικη στάση που πάντα τηρούσε στα ελληνοτουρκικά και που τήρησε και στην περίπτωση της απόπειρας εμβολισμού.

Εάν, όμως, το ρήγμα οριστικοποιηθεί, οι Αμερικανοί θα δουν με άλλο μάτι όχι μόνο την Τουρκία, αλλά και την Ελλάδα. Η Ελλάδα από χώρα δεύτερης γραμμής de facto θα μετατραπεί σε χώρα πρώτης γραμμής. Με άλλα λόγια, η εθνική μας ασφάλεια θα καταστεί σε σημαντικό βαθμό και υπόθεση του δυτικού συστήματος ασφαλείας.

Δεν είμαστε σ’ αυτό το σημείο και είναι αβέβαιο εάν θα φθάσουν τα πράγματα εκεί. Ο χρόνος θα δείξει εάν οι ΗΠΑ θα υποχρεωθούν να προβούν σε μία στρατηγικού χαρακτήρα αναθεώρηση του τρόπου που βλέπουν την περιοχή μας, άρα και τον τουρκικό επεκτατισμό στο Αιγαίο και το Κυπριακό.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να αποφύγει προς το παρόν κινήσεις που μπορεί να την εμπλέξουν σε θερμό επεισόδιο. Έχει κάθε λόγο να περιμένει “η μπίλια να κάτσει”, ώστε να είναι σαφές το περιβάλλον, μέσα στο οποίο θα είναι υποχρεωμένη να ανασχέσει την έμπρακτη τουρκική επεκτατική πίεση. Σ’ αυτή τη γραμμή κινείται και το Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών. Το ίδιο ισχύει και για τη Λευκωσία, αν και στην περίπτωση της κυπριακής ΑΟΖ –όπως ήδη αναφέραμε– υπάρχει χρονοδιάγραμμα που φέρνει τον κόμπο στο χτένι.

Θα σταματήσει ο Ερντογάν και την αμερικανική ExxonMobil;

Macedonia: A Name Worth Fighting For

Από
anixneuseis
-
0
Stratfor
Highlights
  • After years of deadlock, Greece and Macedonia are looking to finally solve their name dispute, which is at its core about much more than semantics.
  • Domestic politics in both countries will complicate the process.
  • Regardless of the outcome, the conflict demonstrates that questions of national identity still often supersede other considerations. 

Greece and Macedonia have spent decades bitterly arguing over the latter’s name, but recent developments have put the two on better terms than they’ve been in years. Officials from both countries have met several times since mid-2017; most recently, Greek Prime Minister Alexis Tsipras met his Macedonian counterpart, Zoran Zaev, during the World Economic Forum in Davos, where they exchanged gestures of goodwill and promised to continue negotiations to resolve their differences. Then from Jan. 30-31, a U.N. mediator visited Athens and Skopje to build bridges between the governments. These are not minor developments for two countries that have spent decades accusing each other of trying to steal the other’s identity and territory.

The conflict between Greece and Macedonia has its roots in historical, cultural, geographic and political factors. Greece accuses Macedonia of appropriating figures and symbols that are part of Greek culture, such as Alexander the Great and the Vergina Sun (a symbol present in ancient Greek art). From the Greek perspective, people in Macedonia, who speak a Slavic language, do not have the right to identify as “Macedonian,” a label claimed by millions of Greek speakers. Greek authorities also believe that by using the name “Macedonia,” the government in Skopje is making veiled territorial claims over the Greek province of the same name.

 In fact, many Macedonian nationalists do believe that their country has been unlawfully partitioned and occupied. These nationalists argue that the ancient Macedonians were a distinct people with their own language, customs and identity. Ancient Macedonians, they claim, saw the Greeks as their neighbors, not as their kinsmen, and, from their point of view, the same is true for modern Macedonians. Some even argue that Macedonian ancestral lands belonging to Greece and other countries in the region today are being occupied.
 The conflict can be traced back as far as you want to go. You could say it started in the second Balkan War in 1913, when Greece, Serbia and Bulgaria partitioned Macedonia; or you could say it began with the emergence of Macedonian nationalism against Ottoman rule in the 1870s; or you could even say it began in the fourth century B.C., when Alexander the Great and his father, Philip II, made their big conquests. But the modern conflict erupted in 1991, when Macedonia became an independent republic after the collapse of Yugoslavia, of which it was a part. The Greek government opposed the international recognition of the young republic, objecting to its name, Republic of Macedonia; its flag, which included a Vergina Sun; and its constitution, which allegedly included territorial claims over its neighboring countries.

Athens and Skopje found a compromise in 1993, when they agreed that the new country would be officially designated the Former Yugoslav Republic of Macedonia. Still, this led to byzantine debates. In one instance, Macedonia refused to comply with Greek demands to seat its representative under the letter “F” or “T” (for “former” and “the”) at the U.N. General Assembly and insisted on using the letter “M.” Greece ultimately got its way, and the Macedonian representative was seated next to his counterpart from Thailand. Then in 1995 Macedonia agreed to change its flag, removing the Vergina Sun and adopting a less controversial design.

Since then, several rounds of negotiations have taken place between Greek and Macedonian politicians to find a permanent solution. Macedonia aspires to eventually join the European Union and NATO, but Greece, a member of both organizations, has veto power. Over time, many name proposals have been made, such as adding a geographic qualifier to the word Macedonia (for example, “Upper Macedonia” or “Northern Macedonia”) or using a Slavic iteration, “Makedonia.” But political calculations and deep-rooted nationalism on both sides have prevented the parties from reaching an agreement. Relations became particularly cold in the late 2000s, when Greece blocked Macedonia’s accession to NATO, while the Macedonian government under the conservative VMRO-DPMNE party pursued a nationalist policy of renaming public buildings and roads after ancient Macedonian figures and erecting statues of Alexander the Great and Philip II across the country.

Slow Progress

Greek-Macedonian relations have improved considerably in recent months. In Macedonia, the nationalist VMRO-DPMNE party was defeated in the general election of late 2016, and a center-left government was appointed in early 2017. The new government is working to strengthen the country’s ties with the European Union and NATO, as well as to improve its relations with its neighbors. As a part of this strategy, Macedonia recently signed a friendship agreement with Bulgaria, another country with which it shares a tempestuous history. And it is seeking a permanent solution to the name dispute with Athens, though this is easier said and done.

On top of the traditional problems between the two countries, there are more immediate obstacles to a solution. Greece is currently governed by a coalition of two parties, Tsipras’ left wing Syriza and the right-wing Independent Greeks. Syriza is divided on the Macedonia issue, and the Independent Greeks reject any proposals that include the word “Macedonia,” meaning an agreement between Athens and Skopje could lead to the collapse of Greece’s governing coalition. At the same time, Greece’s main opposition party, the conservative New Democracy, opposes negotiations with Macedonia. Furthermore, nationalist organizations have recently held demonstrations in several Greek cities to oppose the use of the name Macedonia, and even the Greek Orthodox Church (which is still a relevant political player in the country) is skeptical of the current negotiations.

 Seeking a permanent solution to Skopje’s name dispute with Athens is easier said and done.
On the Macedonian side, Zaev leads a fragile multi-party coalition government that may not survive a serious debate over the name dispute, especially if Athens asks Macedonia to reform its constitution and eliminate the articles that Greece believes include irredentist claims. Moreover, Macedonia’s president, Gjorge Ivanov, is a member of VMRO-DPMNE and may decide to veto an agreement with Greece.

Any agreement between Athens and Skopje would also probably have to be put to a referendum in both countries, and the outcome would be difficult to predict. Cyprus offers an interesting precedent of such a situation; In 2004, Greek Cypriot and Turkish Cypriot authorities reached an agreement on the reunification of the island, which was put to a vote in both territories. While northern Cypriots voted in favor of reunification, people in the south voted against it, killing the agreement and freezing negotiations for a decade.

The Politics of Identity

The Greece-Macedonia name dispute boils down to a clash of two national narratives, with each country defending what it perceives as its legitimate rights over a territory, a history and even a word. Identity politics are strong in the Balkans, a region where geography and history have produced fragmentation and conflict. In this part of the world, ethno-linguistic groups use strong national narratives to justify their control of territory. This often includes the manipulation of history and the utilization of an enemy (either real or invented) to justify domestic policies. But identity politics is not exclusive to the Balkans, and at its core the Greece-Macedonia dispute is not that different from other disputes around the planet (for example, the Israel-Palestine conflict).

Identity politics is a particularly sensitive issue for the European Union, an entity that was created to overcome nationalism and dilute ethnic identities into a broader European sense of belonging. Identity doesn’t have to be so problematic, because people can have more than one identity. In fact, many people in the European Union identify themselves both as nationals of their country and as “European,” even if only secondarily. But they are an issue that the bloc is still uneasy with, because its very existence necessarily raises questions about identity, loyalty and legitimacy. Seven decades after its birth, the European Union still struggles to answer the question of whether the ultimate goal of the process of Continental integration is to replace national identities with a supranational one.

 Identity politics are strong in the Balkans, a region where geography and history have produced fragmentation and conflict. In this part of the world, ethno-linguistic groups use strong national narratives to justify their control of territory.
 Considering Europe’s cultural and linguistic diversity, the emergence of a single, European identity analogous to a national one seems improbable. Any attempts to supplant national identities with a pan-European identity would probably generate a strong reaction in most member states, the same way that attempts to deprive Macedonians from what they perceive as their national identity generates resistance in the country. But the current status quo in the European Union constantly brings up issues of legitimacy and solidarity. If the citizens of the union shared a strong, primary identification with the Continental bloc, issues such as transferring funds from wealthy to poorer regions, East-West migration or the creation of a European army would be easier to address.

It’s All in the Name

To outsiders, the Greek-Macedonian conflict may seem petty or absurd. The fact that two countries have spent decades debating over events that happened 25 centuries ago is hard to understand for people not invested in the dispute, especially considering both parties would probably benefit from a solution. A stable, prosperous Macedonia belonging to both the European Union and NATO would mark significant progress for a region defined by political instability and economic weakness. Macedonia would be able to work toward normalizing its position in the international arena, and Greece would have a friend on its northern border.

But the Greek-Macedonian dispute is intrinsically connected to the issue of national identity, which often trumps any economic or institutional arguments. The world may be growing increasingly globalized, but most people still identify themselves with the place where they come from or live. The name of that place is not a minor issue for them, as it is linked to their identity and a shared sense of history and culture. This explains why Athens does not want Skopje to use a name that many Greeks think does not belong to their northern neighbors, while many Macedonians don’t want to relinquish a name that they believe defines their culture. The recent diplomatic efforts by Athens and Skopje may therefore not be enough to solve a dispute that is deeply connected to the core beliefs and identities of the two countries involved.

https://stratfor.org/article/macedonia-name-worth-fighting

Bρισκόμαστε στο χείλος ενός επικίνδυνου γκρεμού, καθώς γλιστράμε προς τον πόλεμο

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2018, 00:03

Πριν από κάθε πόλεμο, η κατάσταση ξεκινά πάντα με μια αλλόκοτη εκστρατεία δαιμονοποίησης του στόχου στα μάτια του λαού. Ένα λογικό συμπέρασμα που συνάγεται από την αδιάκοπη σειρά ανθελληνικής προπαγάνδας που έχει επικυρωθεί από το σύνολο της Τουρκικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια, έχει σχεδιαστεί για να ενσταλάξει στη συνείδηση του τουρκικού κοινού ότι ο Ελληνισμός είναι ο εχθρός, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για ένα μελλοντικό πόλεμο. Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει γίνει όλο και πιο ασταθής στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο. Οι εντάσεις μεταξύ της Τουρκίας και του ελληνισμού έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο που δεν έχει παρατηρηθεί από το 1996, ενώ αρκετοί υποστηρίζουν ότι έχει ξεπεραστεί το σημείο αυτό μέχρι τώρα.

Μετά το τελευταίο μείζον ναυτικό ατύχημα που προκάλεσε το τουρκικό πλοίο ακτοφυλακής στην περιοχή των Ιμίων, η αδιανόητη προοπτική ενός θερμού επεισοδίου που θα κλιμακωθεί σε μια άμεση σύγκρουση μεταξύ τουρκικών και ελληνικών ενόπλων δυνάμεων έχει γίνει ανησυχητικά πραγματική. Οι συνεχείς απειλές της Τουρκίας και η εν γένει συμπεριφορά της με τις παραβιάσεις του εναερίου και θαλασσίου χώρου, ενάντια του ελληνισμού, είναι αρκετά αποσταθεροποιητικές. Αλλά ο πραγματικός κίνδυνος θα προκύψει εάν ο Τούρκος πρόεδρος, Tayyip Erdogan, ακολουθήσει τις επανειλημμένες απειλές του να πιέσει για την παύση εργασιών εξάντλησης κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί μια σύγκρουση είναι μια υπεύθυνη χάραξη πολιτικής όλων των εμπλεκομένων ώστε να υιοθετήσουν μια σαφή και σκληρή προσέγγιση απέναντι στην Τουρκία τώρα, προτού τα πράγματα επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο.

Απειλώντας «Θεούς και Δαίμονες», ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι θα αναγκαστεί να «επιδείξει την τουρκική σκληρή ισχύ» και προειδοποίησε ότι η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να πολεμάει στη Συρία και παράλληλα να ανοίξει μέτωπα στην Ελλάδα και Κύπρο, ακόμη και να «χαστουκίσει οθωμανικά τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις στη Συρία». Αυτές οι απειλές θα μπορούσαν να προκαλέσουν αμετάκλητες ζημιές στη συμμαχία στη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, η οποία συμμαχία, ήδη βρίσκεται υπό αμφισβήτηση λόγω του συνδυασμού του αυξανόμενου αυταρχισμού του Erdogan, του αναπτυσσόμενου φλερτ με τη Ρωσία και των συγκρουόμενων συμφερόντων στη Συρία. Στην παρούσα φάση μια σαφής δήλωση των ΗΠΑ ότι αυτό θα ήταν απαράδεκτο, υποστηριζόμενη ταυτόχρονα από μια αποτελεσματική αποτρεπτική στάση, είναι απαραίτητο να εφαρμοστεί για να αποφευχθεί η άμεση εμπλοκή σε εχθροπραξίες και να διατηρηθεί κάθε ελπίδα για μια λειτουργική σχέση που θα συνεχίσει ομαλά μέσα στη συμμαχία.

Δυστυχώς, μέχρι στιγμής μια ασθενική αντίδραση έως κακοφωνία μικτών αμερικανικών μηνυμάτων, σε συνδυασμό με μια μακροχρόνια τάση να αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ την Τουρκία ως τον άσωτο υιό που πάντα μετά από αταξίες επιστρέφει, έπεισε τον Ερντογάν ότι η Ουάσιγκτον βλέπει τη σχέση της με την Άγκυρα πολύ σημαντική για να αποτύχει. Αυτό αυξάνει μόνο την όρεξή του για κίνδυνο και συνεπώς το ενδεχόμενο σύγκρουσης. Η Άγκυρα πρέπει να κατανοήσει τις καταστρεπτικές συνέπειες της συνεχιζόμενης προκλητικότητας και όχι μόνο η Ουάσιγκτον, αλλά και οι υπόλοιποι δρώντες πρέπει να είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν.

Από τη δικιά μας πλευρά, ο στόχος των Αθηνών δεν πρέπει να είναι μόνο η στείρα αντιπαράθεση με την Άγκυρα για χάρη της αντιπαράθεσης, ή απλά επειδή έχουμε να αντιμετωπίσουμε το «κακομαθημένο παιδί» στο πρόσωπο του Erdogan. Αντίθετα, ο στόχος πρέπει να είναι η θέσπιση των προϋποθέσεων και των βασικών κανόνων για αξιόπιστη αποτροπή και εποικοδομητική δέσμευση των συμμάχων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Για το σκοπό αυτό, η ελληνική πλευρά θα πρέπει να συνδυάσει μια σταθερή προσέγγιση με υψηλού επιπέδου δέσμευση, προκειμένου να βρεθεί μια καλύτερη πορεία προς τα εμπρός. Οι πρόσφατες αναβαθμισμένες ποιοτικά και ποσοτικά, προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αποδείξουν στη διεθνή κοινότητα τη βούληση των Τούρκων να δημιουργήσουν ένταση, στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Τελικά, αν ο Erdogan είναι αποφασισμένος να καταστρέψει τη Νατοϊκή συμμαχία, δεν υπάρχει τίποτα και κανένας για να τον σταματήσει. Όμως, η σαφής και συνεπής αποτρεπτική ισχύς των συμμετεχόντων δυνάμεων, που απειλούνται εμμέσως ή αμέσως, μπορούν να βοηθήσουν να διασφαλιστεί ότι ο ασταθής ηγέτης της Τουρκίας δεν θα προσπεράσει την κόκκινη γραμμή, που η συμμαχία θα αναγκαστεί να απαντήσει. Ελπίζουμε να μην είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθεί η σκληρή ισχύς. Η Τουρκία προσπαθεί συνεχώς να εκφοβίσει τον ελληνισμό, έτσι ώστε να υποχωρούμε, αλλά αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι που παίζει. Πλέον σπρώχνουν τον ελληνισμό να απαντήσει. Πολύ λίγοι γνωρίζουν την απάντηση σε αυτή την ερώτηση, αλλά το κεντρικό θέμα είναι ότι οι Τούρκοι πρέπει να σταματήσουν να περιμένουν απάντηση σε αυτή την ερώτηση.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α., ΠΝ.

liberal.gr

Syrian army to help Kurdish forces repel Turkish offensive in Afrin: reports

Από
anixneuseis
-
0

The Syrian regime and Kurdish forces have reportedly agreed to join forces in Afrin to counter an ongoing Turkish offensive. Syrian state media report that the deployment of pro-regime troops is imminent.

Fighting in Afrin (picture-alliance/AA/H. Al Homsi )

Damascus will deploy pro-government forces to Afrin to back Kurds against the Turkish offensive, Syrian state agency SANA reported on Monday morning.

The move aims to “support the steadfastness of its people in confronting the aggression which Turkish regime forces have launched on the region,” SANA said.

Syrian state television also announced that the deployment was imminent, without providing details.

Read more: German Kurds protest Turkey’s Afrin assault in Cologne

Map showing armed factions in northern Syria

The announcement raises the prospect of direct clashes between the Syrian regime and Turkey, which alongside rebel allies intervened a month ago against the Kurdish-held enclave in northwestern Syria.

Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu said there would be “no problems” if the Syrian fighters were deployed to “cleanse” the Kurdistan Workers’ Party (PKK) and the People’s Protection Units (YPG) from Afrin.

But he said that if the regime defended the YPG, which Turkey considers a terrorist organization linked to the PKK, then “nothing and nobody can stop us or Turkish soldiers.”

“This is true for Afrin, Manbij and the east of the Euphrates River,” Cavusoglu added, referring to Kurdish-controlled areas east of Afrin.

Read more: Turkey’s military offensive against Kurdish-held Afrin: What you need to know

Τι κερδίζει η Τουρκία από κρίσεις «χαμηλής έντασης»

Από
anixneuseis
-
0

Π. Ήφαιστος  BY  on 

Δύο πολυσυζητημένες θεωρήσεις του πολέμου είναι οι εξής: «Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» (Clausewitz) και «θα νικήσει εκείνος που ξέρει πότε θα πολεμήσει και πότε θα αποφύγει τον πόλεμο» (Sun Zu). Τις μεθερμηνεύουμε συντομογραφικά:

Ο πόλεμος υπακούει στους σκοπούς της πολιτικής, μετριάζεται και ως εκ τούτου δεν έχει αυτόνομη λογική. Ως βαθύτατα διαμορφωτικό φαινόμενο της διαχρονίας δεν αφορά μόνο την άσκηση βίας. Ο πόλεμος ως διακρατικό φαινόμενο έχει πολλούς κρίκους όπως η πρόθεση, η προετοιμασία, η επίδειξη ισχύος και η απειλή χρήσης βίας εάν ο αντίπαλος δεν συμμορφωθεί. Η ένοπλη πολεμική σύρραξη είναι ο τελευταίος κρίκος.Τον πόλεμο λοιπόν δεν τον εξορκίζεις αλλά τον διαχειρίζεσαι ορθολογιστικά. Ο εξορκισμός του πολέμου είναι μια πολύ επικίνδυνη αντίληψη ανεύθυνων και άσχετων οι οποίοι λόγω άγνοιας επιφέρουν εφησυχασμό, ανορθολογισμό και κατευνασμό των απειλών με αποτέλεσμα τα κράτη και οι κοινωνίες τους να οδηγούνται σε πολεμικές συρράξεις, κακουχίες και καταστροφές.

Μιλώντας πάντα για αμυνόμενα κράτη όπως η Ελλάδα και η Κύπρος τον πόλεμο τον αποτρέπεις με την σωστή στρατηγική και εάν δεν το καταφέρεις απαιτείται να είσαι έτοιμος να κλιμακώσεις δεόντως για να διασφαλιστούν τα εθνικά συμφέροντα και πρωτίστως η ακεραιότητα της Επικράτειας. Η αποτροπή επιτυγχάνει βέλτιστα αποτελέσματα εάν ο αντίπαλος πειστεί πως κρίσεις χαμηλής έντασης και κλιμάκωση ενδέχεται να οδηγήσουν σε γενικευμένο πόλεμο και ήττα του. Η παράσταση κόστους μετράει και όχι οι συναισθηματισμοί, τα γλυκόλογα ή και τα ποτά και τα ζεϊμπέκικα.

Μιλώντας πάντα για τους πολλούς κρίκους της έννοιας πόλεμος, εκ των οποίων ο τελευταίος κρίκος είναι η ένοπλη αναμέτρηση, πολύ σωστά ο Sun Tzu υπογραμμίζει ότι νικά όποιος 

α) γνωρίζει και διαχειρίζεται σωστά τα διάφορα επίπεδα του πολέμου,
β) κινείται με δεξιοτεχνία στα διάφορα επίπεδα έχοντας πλήρη έλεγχο του πότε και πως θα χρησιμοποιήσει τα πολεμικά μέσα αρχικά αποτρεπτικά και αν χρειαστεί με ένοπλη εμπλοκή την κλιμάκωση της οποίας θα πρέπει να φροντίσει να ελέγχει,
γ) γνωρίζει ότι η έκβαση εξαρτάται από το ανελέητο: «εάν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών, εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα και εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου ούτε τον εχθρό θα νικηθείς σε κάθε μάχη». Αυτά σημαίνουν πολλά αλλά δεν είναι του παρόντος να επεκταθούμε, ενώ για την συγκρότηση, τις εξειδικεύσεις και τις ειδοποιούς διαφορές αρμόδιοι είναι οι κρατικοί θεσμοί.

Με γνώμονα αυτά τα θεμελιωμένα και καθημερινά καταμαρτυρημένα αξιώματα της στρατηγικής θεωρίας, τρεις δεκαετίες εμπειρίες στα νεοελληνικά πεδία διδάσκει ότι ισχύει η εξής ανησυχητική και επικίνδυνη για την ασφάλεια της Ελλάδας κατάσταση.

    1. Ακόμη και στο επίπεδο ατόμων με θέσεις ευθύνης μένουν απροβίβαστοι οι περισσότεροι. Μαύρα μεσάνυκτα για την διεθνή πολιτική, μαύρα μεσάνυκτα για τον ρόλο του κράτους και της ισχύος στην διεθνή πολιτική, μαύρα μεσάνυκτα για το φαινόμενο του πολέμου, μαύρα μεσάνυκτα για την ισχύ και τους σκοπούς της Τουρκίας και μαύρα μεσάνυκτα για το πώς εξελίσσεται το μεταψυχροπολεμικό (πολυπολικό) διεθνές σύστημα. Και δεν χρειάζεται να μνημονεύσουμε κατέχοντες υπέρτατα αξιώματα που δεν ήξεραν τι είναι οι κανόνες εμπλοκής ή που έγραφαν στα βιβλία τους ότι στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης» το κράτος και η κρατική κυριαρχία είναι άνευ σημασίας. Είναι γνωστές επίσης δηλώσεις μελών του «ετερόκλητου όχλου ατόμων φορέων εθνομηδενιστικών» ιδεολογημάτων τα οποία δεν ξέρουν ότι υπάρχουν θαλάσσια σύνορα ενώ όταν τα βρουν σκούρα κραυγάζουν για ανύπαρκτους ευρωπαϊκούς στρατούς που θα υπερασπιστούν, δήθεν, το Αιγαίο.
    2. Εάν εισέλθουμε σε πάγιες τυπολογίες, όρους και έννοιες της στρατηγικής ανάλυσης που σε σοβαρά και βιώσιμα κράτη κανείς δεν αναλαμβάνει θέση ευθύνης εάν δεν είναι άριστα καταρτισμένος, η κατάσταση είναι από απελπιστική μέχρι θανάσιμα επικίνδυνη για τα συμφέροντα και την ασφάλεια του κράτους και της κοινωνίας. Για να αναφέρω ένα μόνο ζήτημα, συγχέεται η έκρηξη ένοπλης πολεμικής σύρραξης με την ανάγκη καθημερινής διαχείρισης των αναμετρήσεων μεταξύ κρατών εκ των οποίων το ένα είναι αναθεωρητικό και επιτιθέμενο και το άλλο αμυνόμενο και αποτρεπτικό. Συγχέουν επίσης την αποτρεπτική στρατηγική με κάποιου είδους πολεμοκάπηλη επιθετικότητα (ενώ βέβαια είναι το ακριβώς αντίθετο) ή ακόμη και πιστεύουν –όπως μου είπε άτομο με θέσεις μεγάλης ευθύνης την δεκαετία του 1990 όταν διατηρούσα την εβδομαδιαία στήλη «στρατηγική ανάλυση» στην «Ελευθεροτυπία»– ότι η έννοια «στρατηγική» είναι «κουβέντες του 16ου αιώνα όταν είχαμε πολέμους». Πως βέβαια να μην λένε τέτοια πράγματα άσχετοι καρεκλοκένταυροι όταν ακόμη και φορείς επιστημονικών τίτλων και πιο συγκεκριμένα ιθύνων «βραβευμένων ιδρυμάτων» που χρηματοδοτούσε ακόμη και ο Σόρος μας έγραφε ότι η αποτρεπτική στρατηγική είναι πολεμοχαρής έννοια που θα οδηγήσει την Ελλάδα σε δύο και τρεις πολέμους. Γνωστικά ειδικά αυτόν δεν τον βαθμολογώ μηδέν γιατί ήξερε τι έγραφε πλην υπήρχαν εκτιμώ «άλλοι αθέατοι λόγοι» δολοφονίας όρων, εννοιών και του χαρακτήρα των αναλυτών μιας ορθολογιστικής Ελληνικής στρατηγικής. Για αυτούς «η Ελλάδα δεν πρέπει να έχει στρατηγική». Αυτά είναι ζητήματα για τα οποία θα επανέλθουμε εκτενέστερα καθότι οι διαμάχες των τελευταίων 25 ετών είναι αναρίθμητες και δημόσιες. Πάντως μας αφορούν ζωτικά γιατί φωτίζουν πολλά αίτια της συντρέχουσας κρίσης και τι συνεπάγεται μια σωτήρια διέξοδος.
    3. Αυτά και πολλά άλλα οδηγούν στο έλλειμμα στρατηγικής κουλτούρας. Λογικότατα, αφού τα προλεχθέντα και πολλά άλλα ισχύουν για τα λεγόμενα ηγετικά και πνευματικά ελίτ της Ελλάδας, αναπτύσσονται ηττοπαθείς, στρεβλές, ζημιογόνες και εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, οι οποίες, επιπλέον, καλλιεργούνται στο επίπεδο των πολιτών μερικοί εκ των οποίων ενδέχεται να είναι ευκολόπιστοι και ανυποψίαστοι και πρωτίστως εγκλωβισμένοι σε ιδεολογικά και κομματικά κλουβιά.
    4. Η στρατηγική κουλτούρα είναι μια σημαντική έννοια. Ας περιοριστούμε εδώ σε αυτά που εμείς θεωρούμε αξονικά:
  • Η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας κάθε βιώσιμου κράτους εμφορείται από υψηλές κοσμοθεωρητικές αρχές που θεωρούν το κράτος/πατρίδα και την κυριαρχία του έσχατες λογικές, την πίστη και την νομιμοφροσύνη στο έθνος αδιαπραγμάτευτη, τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα πολιτικά υπέρτατα και την αυτοθυσία ως αυτονόητη στάση κάθε πολίτη εάν η πατρίδα κινδυνεύσει.
  • Πολιτικές ηγεσίες, πνευματικά ελίτ και πολίτες κάθε βιώσιμου και αξιόπιστου κράτους έχουν επαρκή κατανόηση ή και γνώση της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής και σωστή αντίληψη για τον ρόλο της αθέσπιστης ισχύος στην διεθνή πολιτική όπου η πολιτική ηθική είναι μηδενική.
  • Είναι ως εκ τούτου εμπεδωμένη και κυρίαρχη η θέση ότι «το κύριο νόμισμα στην διεθνή πολιτική είναι η ισχύς» και ότι ισχύει η «αρχή της αυτοβοήθειας» (Waltz). Εξ ου και απέναντι στις απειλές απαιτείται από όλους να ορθώνεται αξίωση αποτρεπτικής ισχύος με εσωτερική και εξωτερική εξισορρόπηση (επαρκείς συντελεστές ισχύος και συγκροτήσεις συμμαχιών στην βάση συγκλινόντων συμφερόντων).
  • Ιδιαίτερα στο επίπεδο της πολιτικής και στρατηγικής ηγεσίας ενός βιώσιμου κράτους δύο φράσεις είναι «απαγορευμένες»: Πρώτον, ένα κράτος δεν «ΑΝΗΚΕΙ» πουθενά και σε κανένα (Δυτικά, Ανατολικά ή οπουδήποτε αλλού). Ένα ανεξάρτητο κράτος δεν ανήκει αλλά ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ σε διεθνείς οργανισμούς και συμμαχίες και συνάπτει διμερείς ή πολυμερείς συνθήκες και συμφωνίες ή συγκροτεί συμμαχίες πάντα στην βάση συναλλαγών συμφερόντων. Το γνωστό «patron-client relations» (http://wp.me/p3OlPy-wB) που αποτελεί εδώ και καιρό το μισό της στρατηγικής θεωρίας και που αναλύει το πώς τα λιγότερο ισχυρά κράτη παλεύουν αδιάκοπα με τα πιο ισχυρά κράτη για συμμετρικές σχέσεις και συναλλαγές με τα πιο ισχυρά.
  • Σε ένα βιώσιμο και ορθολογιστικό κράτος οι διεθνιστικές ιδεολογίες δεν έχουν θέση (διεθνισμός = αναίρεση/ακύρωση του κράτους), όσον αφορά την εθνική στρατηγική ο κομματισμός είναι θανατηφόρος και για τις έσχατες κρατικές λογικές και κοσμοθεωρίες που προσανατολίζουν την κοινωνία στρατηγικά απαιτείται καθολική συναίνεση.
  • Οι εξωτερικές σχέσεις, συναλλαγές και συμμετοχές σχετίζονται όχι με συναισθηματισμούς ή επικλήσεις ανύπαρκτων διεθνών ηθικών αλλά με ρευστά συμφέροντα. Συναφές επίσης είναι ότι στρατηγικός ορθολογισμός ενώ σημαίνει πολλά πράγματα απαραίτητα το κράτος θα πρέπει να κατορθώνει να ελίσσεται με κύρια μέριμνα να μην συνθλίβεται μέσα στις Συμπληγάδες των στρατηγικών παιγνίων.
Σε αναφορά και με τα πιο πάνω ή άλλα που αναλύονται αλλού, ολοκληρώνουμε μονολεκτικά λέγοντας ότι:
1) Υπάρχει μεγάλη Τουρκική απειλή (την ορίσαμε σε άλλες περιπτώσεις). 
2) Η Τουρκία κατορθώνει το μείζον, δηλαδή με κρίσεις «χαμηλής έντασης» λόγω λανθασμένων στρατηγικών στάσεων της Ελλάδας οδηγεί στο να κερδίζει τον πόλεμο χωρίς ένοπλη αναμέτρηση (στην στρατηγική ανάλυση θεωρείται άριστη στρατηγική δεξιοτεχνία).
3) Η Ελλάδα αποτυγχάνει βασικά γιατί πολλοί αγνοούν την διαλεκτική σχέση εμπλοκών μικρής έντασης, που προϋποθέτουν και απαιτούν, μεταξύ άλλων, λεπτούς χειρισμούς, επαρκή στρατιωτική ικανότητα, καλά τακτικά σενάρια, ισχυρές αποτρεπτικές παραστάσεις, επίδειξη ακλόνητης αποφασιστικότητας και επιτυχή έλεγχο της κλιμάκωσης εάν ο επιτιθέμενος υλοποιήσει τις απειλές του.
4) Ο έλεγχος της κλιμάκωσης έχει πολλές πτυχές:
α) Καθιστάς απαγορευτικό για τον επιτιθέμενο να στερεώσει οποιοδήποτε έρεισμα ή αξίωση (πχ αμφισβήτηση της κυριαρχίας στα Ίμια ή στην ΑΟΖ της Κύπρου για την οποία να θυμίσουμε ότι η Ελλάδα έχει δηλώσει casus belli για κινήσεις πέραν της γραμμής του 1974 ενώ αυτό επικυρώθηκε και αναπτύχθηκε με τον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο).
β) Εάν ο επιτιθέμενος δεν συμμορφωθεί απαράβατα τον εκδιώκεις ένοπλα. 
γ) Εάν μετά από αυτό υπάρξει κλιμάκωση της ένοπλης σύγκρουσης ο αμυνόμενος θα πρέπει να είναι στρατιωτικά και διπλωματικά πανέτοιμος να ελέγχει νικηφόρα κάθε στάδιο της κλιμάκωσης μέχρι και τον γενικευμένο πόλεμο.
δ) Αναμφίβολα, επειδή σκοπός της στρατηγικής του αμυνόμενου είναι να αποτραπεί ο πόλεμος, η έναρξη συγκρούσεων και πολύ περισσότερο μια γενικευμένη σύρραξη αποτελεί αποτυχία της αποτρεπτικής στρατηγικής. Το ενδεχόμενο αποτυχίας όμως δεν θα οφείλεται στο γεγονός ότι ο αμυνόμενος συγκρότησε αποτρεπτική στρατηγική αλλά στο γεγονός ότι αυτή η στρατηγική ήταν ερασιτεχνική, ελλειμματική και χονδροειδώς ατελής.
ε) Σκοπός δεν είναι ο πόλεμος αλλά εάν οδηγηθούμε εκεί θα πρέπει να τον κερδίσουμε ενώ θα πρέπει να μπορούμε να αποτρέψουμε συνολικά κάθε ένοπλη σύρραξη ή αν αρχίσει να την περιορίσουμε σε χαμηλότερες κλίμακες. Επιτυχία σημαίνει νικηφόρα επικράτηση του αποτρέποντος σε χαμηλά επίπεδα σύγκρουσης ή και χωρίς σύγκρουση και εάν ο επιτιθέμενος επιμένει να κλιμακώνει ο αποτρέπων να κυριαρχεί σε κάθε επόμενη βαθμίδα ενδιάμεσης σύγκρουσης. Αυτά πριν καταλήξουμε σε γενικευμένο πόλεμο, τον οποίο, ενώ ο αμυνόμενος θα πρέπει να είναι έτοιμος να τον κερδίσει, σε κάθε στάδιο κλιμάκωσης κύριο σκοπός του αμυνόμενου είναι να αποτρέψει μια γενικευμένη σύρραξη. 
στ) Είναι σημαντικό να τονίσουμε τον παράγοντα «γενικευμένος πόλεμος». Ο έλεγχος της κλιμάκωσης απαιτείται να συνοδεύεται με πανίσχυρη και αξιόπιστη παράσταση νίκης εάν τελικά ο επιτιθέμενος δεν σταματήσει την προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων. Ισχυρά και αξιόπιστα μηνύματα για επικράτηση στην περίπτωση κλιμάκωσης σε ένα γενικευμένο πόλεμο είναι πάντα μια υπεριπτάμενη κύρια αποτρεπτική παράσταση.
ε) Σημειώνουμε πάντως τα εξής: Αφενός οι εμπλοκές μικρής έντασης και ο έλεγχος της κλιμάκωσης είναι προϋποθέσεις μιας αποτρεπτικής στρατηγικής. Αφετέρου αυτό που αποτρέπει την έναρξη ένοπλης σύρραξης ή τον τερματισμό της χωρίς απώλεια επικράτειας είναι η προγραμματική όπως είπαμε μόλις αξιόπιστη παράσταση νίκης του αμυνόμενου για την περίπτωση που ο επιτιθέμενος οδηγήσει την σύρραξη σε γενικευμένο πόλεμο.Ως προς αυτά και πολλά άλλα στα πεδία της χάραξης και εφαρμογής της Ελληνικής Εθνικής στρατηγικής καταμαρτυρούνται μεγάλα ελλείμματα.
Πρωτίστως άγνοια στοιχειωδών όρων και εννοιών και στρεβλές αντιλήψεις για την διεθνή πολιτική, τις διακρατικές σχέσεις, τους διεθνείς θεσμούς και τον ρόλο του κράτους και της σημασίας της ισχύος του.Το αποτέλεσμα είναι η Τουρκία να κερδίζει τον πόλεμο χωρίς μάχη εμποδίζοντας την εφαρμογή της διεθνούς νομιμότητας και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Ελλάδας και της Κύπρου.

Τέλος, ο κατευνασμός των απειλών και των αναθεωρητικών αξιώσεων, όπως ιστορικά καταμαρτυρείται, πάντα οδηγεί σε συρρίκνωση της κυριαρχίας και πιθανότατα σε γενικευμένο πόλεμο με όρους του επιτιθέμενου.Ως προς αυτά και πολλά άλλα στα πεδία της χάραξης και εφαρμογής της Ελληνικής Εθνικής στρατηγικής καταμαρτυρούνται μεγάλα ελλείμματα. Πρωτίστως άγνοια στοιχειωδών όρων και εννοιών και στρεβλές αντιλήψεις για την διεθνή πολιτική, τις διακρατικές σχέσεις, τους διεθνείς θεσμούς και τον ρόλο του κράτους και της σημασίας της ισχύος του. Το αποτέλεσμα είναι η Τουρκία να κερδίζει τον πόλεμο χωρίς μάχη εμποδίζοντας την εφαρμογή της διεθνούς νομιμότητας και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Ελλάδας και της Κύπρου. Τέλος, ο κατευνασμός των απειλών και των αναθεωρητικών αξιώσεων, όπως ιστορικά καταμαρτυρείται, πάντα οδηγεί σε συρρίκνωση της κυριαρχίας και πιθανότατα σε γενικευμένο πόλεμο με όρους του επιτιθέμενου.Πηγή http://www.onalert.gr/stories/ti-kerdizeih-htourkia-apo-kriseis-xamhlhs-entashs-analysh/63263

 

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr / www.ifestosedu.gr – [email protected] / [email protected]

 Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/

Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos

Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB

Διεθνής πολιτική 21ος  αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/

ΗΠΑ: Ιστορία, Διπλωματία, Στρατηγική https://www.facebook.com/groups/USAHistDiplStrat/

Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/

Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/

Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμόςhttps://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/

Κονδυλης Παναγιώτης– https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/

Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/

Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμόςhttps://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/

Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτηςhttps://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/

Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/

Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/

«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos

How the IDF Is Preparing for Multi-Front War

Από
anixneuseis
-
0

By February 19, 2018

photo courtesy of Israel Air Force via IDF Flickr CC
 BESA Center Perspectives Paper No. 746, February 19, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: The IDF is implementing a plan to improve its ability to operate on multiple battle fronts simultaneously. While there is no indication that any one of Israel’s enemies is interested in initiating a full-scale war in the near future, the growing explosiveness of the region means that any tactical incident can snowball and turn into an unintended armed conflict very quickly – and one front can ignite others. 

An Israel Defense Forces (IDF) plan designed to get it prepared for the challenge of multiple-front warfare is entering its third year.

The ability to operate effectively on multiple battle fronts simultaneously will be crucial for Israel’s ability to deal with unpredictable, explosive events that can begin on one front but quickly spread to others. According to Israeli intelligence assessments, none of Israel’s enemies wants a full-scale war any time soon (and neither does Israel), but the growing tension in the region means incidents can quickly escalate.

During a speech given to the Interdisciplinary Center in Herzliya at the start of January, IDF Chief of Staff Lt.-Gen. Gadi Eisenkot identified the five fronts that pose threats to Israel’s security.

He noted that a “big, strong Iranian umbrella is hovering” over all five of these sectors. The first is Lebanon, where Hezbollah, with Iranian assistance, has built up a major capability. Based on a relatively simple concept, Hezbollah’s assets in Lebanon are designed with strong layers of defense around them, combined with an ability to heavily strike the Israeli home front with projectiles. This is a model the Iranian Republican Guards Corps (IRGC) and Hezbollah believe can challenge Israel’s military superiority.

Eisenkot named the second front as Syria, which has undergone drastic changes over the past year. Members of a Russian-led coalition, consisting of Iran, the Assad regime, Hezbollah, and Shiite militias, view themselves as the victors in Syria’s conflict and seek a presence on the Golan Heights. Iran has plans to establish an air, ground, and naval presence in Syria. “The danger to us is significant,” Eisenkot said.

The West Bank forms the third threatening sector. Hamas seeks to orchestrate terror attacks from there and divert “fire” away from Gaza, which it rules. Unorganized terrorism and ISIS-inspired lone attackers remain threats here too.

Gaza is the fourth sector. In the Gaza Strip, Hamas and other armed Palestinian factions have built up terrorist guerilla armies, armed with arsenals of projectiles. These forces are embedded in a densely populated urban jungle.

The Sinai Peninsula, where ISIS remains highly active, is the fifth sector.

Beyond the five fronts, Iran to the east – its nuclear ambitions and regional hegemony efforts – continue to threaten Israel.  The potential of reaching a high level of escalation “is immediate,” Eisenkot cautioned.

The IDF’s preparations for multiple-front war rest on several capabilities. The first is Israeli intelligence supremacy. This gives the military a high-quality picture of enemy assets and activities and the ability to launch mass, precision strikes in the event of a war. The second key capability is robust air power.

During a speech delivered to the Institute for National Security Studies (INSS) in 2017, former Israel Air Force Chief Maj.-Gen. Amir Eshel stated that Israel’s air power remains its most generic military force, giving it the flexibility to deal with multiple fronts quickly and simultaneously.

“Speed – physics – still has a significance,” Eshel said. Threats, whether asymmetrical forces or older classical enemy divisions, can appear in bordering areas, or thousands of kilometers away. “When these approach, they can become a big problem. The solution of air power… arrives within minutes to hours,” Eshel said.

With no other military force able to respond this quickly, the IAF remains Israel’s first port of call in multiple-front warfare. Eshel said the IAF must be able to operate in three main sectors simultaneously, presumably referring to the north (Lebanon and Syria), the south (Gaza), and the east (Iran).

“In the morning, aircraft can be over the northern front. By noon, they can be to the east, thousands of kilometers away. And in the evening, they could be operating over Gaza. No other force can do this,” he said.

The IAF is structuring itself to deal with symmetric and asymmetric threats, near and far, all at the same time. In addition, the idea of a preemptive strike, if necessary, is making a return to military high command due to new air capabilities.

The IAF’s strike rate has “doubled twice” in recent years, Eshel said, meaning that several thousand targets can be hit within 24 hours, every 24 hours. This degree of air power is unprecedented in military history.

The ground maneuver

The days in which the IDF relied mainly on air power to wage a full-scale conflict are long gone. In line with the IDF’s multi-year plan, a major effort is underway to improve war readiness among ground forces. This year, enlisted operational forces are set to begin training for 17 weeks to match every 17 weeks of active security missions. This division of labor is designed to bump up combat readiness significantly, and not to let routine missions erode combat readiness.

In addition, the IDF has been creating light infantry brigades and deploying them to the borders with Egypt and Jordan. Their mission is solely limited to border security, thus freeing up enlisted combat forces, which would take part in ground maneuvers, for more war training.

To counter the threat of armor-piercing RPGs and anti-tank missiles, which are highly prevalent in Gaza and Lebanon, the IDF is mass producing modern armored personnel carriers (APCs) and tanks. These are the tracked Namer and the wheeled Eitan APCs. The latter can travel 90 kilometers an hour on roads, giving it the ability to leap from one battle front to another.

Israel is also mass producing the Merkava 4 tank. On all these platforms, the Defense Ministry is installing Rafael’s Trophy active protection system. This gives the armored vehicles the ability to intercept incoming missiles and to instantly detect and share the location of enemy cells that are firing at them, enabling rapid, accurate return fire.

As the IDF strengthens its ground war abilities, various command levels are training to improve their ability to launch multi-front attacks simultaneously.

The end goal of multi-front combat

The IDF’s official strategy, published in August 2015, states that the goal of such an effort would be to force the enemy to agree to a ceasefire or diplomatic solution from an Israeli position of strength that follows a military victory.

Forcing enemies into a position where they are unable or unwilling to continue fighting is the objective. Tactically, this means removing enemy capabilities and motivation to fight, destroying its forces, decreasing its ability to fire on the Israeli home front, hitting targets perceived as valuable by the enemy, and employing cunning approaches to hit the enemy’s weak spots.

These are designed to shock and surprise, and to harm enemy decision making, according to the strategy.

The IDF’s object is to achieve these goals as quickly as possible after the outbreak of large-scale conflicts. Launching an immediate ground offensive, seizing areas, and reducing fire from these territories on Israeli-populated areas is the main way to achieve this.

The mission of the ground forces will be to capture and destroy military infrastructure and harm the survivability of enemy governments over their areas, according to the IDF’s strategy.

This will be accompanied by large-scale air strikes.

The Israel Navy would have an important role to play in such a scenario.  The missile ship and submarine fleets, both of which are being modernized, can act as intelligence gatherers off enemy coastlines and as firepower platforms that can launch shore-to-surface guided missiles.

Covert special forces would presumably conduct elite missions behind frontlines in this scenario.  A digital, network-based military command system, able to share battlefield data and intelligence in seconds, is currently being developed. This network will enable IDF branches – air, sea, and ground – as well as the Military Intelligence Directorate to integrate their activities in new ways.

Aside from these preparations, the IDF is also working on its ability to launch continuous air-based and special forces operations against threats that do not border Israel.

View PDF

Yaakov Lappin is a Research Associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He specializes in Israel’s defense establishment, military affairs, and the Middle Eastern strategic environment.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Topics: 
Publication: Perspectives Papers
Yaakov Lappin
Yaakov Lappin
Military and strategic affairs correspondent, analyst. Specializes in Israel’s defense establishment, military affairs, and the Middle Eastern strategic environment. Author of the BESA study The Low-Profile War Between Israel and Hezbollah. Email: [email protected]

Europe: Rendre à l’Islam sa Splendeur

Από
pcuser
-
0

  • En Allemagne, 47% des musulmans placent la charia au-dessus de la loi du pays. En Suède, ce ratio passe à 52%.
  • Les études sont confortées par les rapports des services de renseignement européens. En Allemagne, les services de renseignement avaient averti dès l’automne 2015 que « nous importons l’extrémisme islamique, l’antisémitisme arabe, les conflits nationaux et ethniques d’autres peuples, ainsi qu’une compréhension différente de la société et du droit ».
  • Un sondage belge mené auprès de 4.734 personnes a montré que les deux tiers des Belges considèrent que leur pays est « de plus en plus envahi ».

« Nous ne pouvons et ne pourrons jamais arrêter la migration », a récemment écritDimitris Avramopoulos, le commissaire européen chargé de la migration, des affaires intérieures et de la citoyenneté. Il a ajouté, « nous devons tous être prêts à faire de la migration, de la mobilité et de la diversité une nouvelle norme et adapter nos politiques en conséquence ».

Etant donné que des individus de ce type cherchent à nous faire croire que les migrations de masse sont une politique de l’UE tout à la fois catégorique et sans contestation possible – « la migration est profondément liée à nos politiques économiques, commerciales, éducatives et d’emploi », écrit Avramapolous – il est crucial d’analyser le genre de « diversité » que l’UE invite à s’établir sur le continent européen.

Le professeur Ednan Aslan, professeur d’éducation religieuse islamique à l’Université de Vienne, a récemment interrogé, pour le compte du département d’intégration de la ville de Graz, un échantillon de 288 Afghans sur les 4 000 et quelques demandeurs d’asile afghans que compte cette ville autrichienne. Les fonctionnaires de ce service voulaient se faire une idée de la vision du monde des nouveaux arrivants musulmans. Les résultats ont été publiés par l’Université de Vienne sous le titre « Religiöse und Ethische Orientierungen von Muslimischen Flüchtlingen à Graz » (« Orientations religieuses et éthiques des réfugiés musulmans de Graz »).

L’étude montre que les deux tiers des demandeurs d’asile sont des hommes âgés de moins de 30 ans. Tous affirment leur volonté de préserver leurs valeurs traditionnelles, conservatrices et islamiques. Ces migrants sont extrêmement religieux ; plus des deux tiers d’entre eux (70%) vont prier à la mosquée chaque vendredi.

Les femmes sont aussi religieuses, sinon plus que les hommes : 62,6% prient cinq fois par jour, notablement plus que les hommes donc (39,7%). De plus, 66,3% des femmes portent un foulard en public et 44,3% refusent de serrer la main d’un homme.

La moitié des migrants (49,8%) reconnait que la vie en Europe les amène à conférer à la religion un rôle plus important qu’elle n’en avait pour eux, au pays d’origine. 47,2% sont convaincus que les juifs et les chrétiens se sont écartés du « droit chemin » et 47,8% estiment que l’avenir de l’islam serait menacé si cette religion devait être interprétée de manière moderne et contemporaine.

Pour 51,6% des personnes interrogées, la suprématie de l’islam sur les autres religions est incontestable. 55% croient que les non-croyants iront en enfer.

L’antisémitisme est profondément enraciné : 46% pensent que les juifs ont « trop d’influence dans les affaires mondiales » et 44% croient que le judaïsme est nuisible. 43% pensent que les juifs sont responsables des persécutions qui leur sont infligées, et 54,5% pensent que les Juifs ne sont préoccupés que d’eux-mêmes.

Les migrants ne sont pas seulement intolérants envers les autres religions : 50% des personnes interrogées estiment que l’homosexualité est un péché qui doit être réprimé ; 44% se montreraient violents envers une femme qui trompe son mari ; et 43% réclament le droit pour les pères de battre leurs enfants, si nécessaire.

L’antisémitisme est aujourd’hui si répandu en Allemagne que le gouvernement allemand a récemment institué un Haut-Commissariat à la lutte contre l’antisémitisme. L’Allemagne aurait même en préparation une législation qui prévoit l’expulsion de tous les migrants qui exprimeraient des opinions antisémites. « Eh, le juif ! » semble être devenu une insulte courante chez les élèves musulmans des écoles de Berlin.L’étude autrichienne n’est pas la première du genre à illustrer la vision du monde suprémaciste, antisémite et misogyne des migrants musulmans en Europe. En 2016, la Fondation Hanns Seidel un think tank allemand, a mené une étude en Bavière (Allemagne) sur près de 800 migrants originaires de Syrie, d’Irak, d’Afghanistan et d’Érythrée. Cette étude a montré le profond ancrage patriarcal des migrants. Ainsi, les musulmans originaires d’Afghanistan et les non musulmans originaires d’Erythrée, estiment à plus de 60% que les femmes doivent rester à la maison. Indépendamment de l’âge et du niveau d’instruction, la majorité des migrants sont aussi profondément antisémites. Plus de 50% des Syriens, des Irakiens et des Afghans interrogés ont affirmé que « les juifs ont trop d’influence dans le monde ».

D’autres études et sondages ont aussi révélé que les musulmans en Europe accordent plus d’importance à la charia qu’à la loi nationale :

Un sondage réalisé au Royaume-Uni en 2016 a montré que 43% des musulmans britanniques « pensent que le système juridique islamique devrait remplacer en partie la loi britannique ; ils ne sont que 22% à s’y opposer ». Un sondage différent, également mené en 2016, a révélé que près d’un quart (23%) des musulmans souhaite l’introduction de la charia dans certaines régions de Grande-Bretagne. 39% des musulmans estiment que « les épouses devraient toujours obéir à leurs maris » et près d’un tiers (31%) pense qu’il serait souhaitable qu’un musulman britannique ait le droit d’épouser plus d’une femme. Selon le même sondage, 52% des musulmans britanniques pensent que l’homosexualité devrait être pénalisée.

Une étude menée en 2014 sur les musulmans marocains et turcs qui résident en Allemagne, en France, aux Pays-Bas, en Belgique, en Autriche et en Suède, a montré que 60% des musulmans interrogés estiment qu’il est de leur devoir de retourner aux racines de l’islam; 75% pensent qu’il n’existe qu’une seule interprétation possible du Coran et 65% affirment que la charia est plus importante pour eux que les lois du pays dans lequel ils vivent. En Allemagne, 47% des musulmans interrogés croient que la charia est plus importante que la loi allemande. En Suède, ce ratio passe à 52%.

Le résultat de ces études avait été anticipé par les rapports des services de renseignement européens. En Allemagne, les agences de renseignement ont avertiau début de l’automne 2015 que « nous importons l’extrémisme islamique, l’antisémitisme arabe, les conflits nationaux et ethniques d’autres peuples, ainsi qu’une compréhension différente de la société et du droit ». Quatre grandes agences de sécurité allemandes ont clairement fait savoir qu’elles « ne seront pas en mesure de résoudre les problèmes de sécurité actuellement importés, ni par conséquent, les réactions de la population allemande ».

En Norvège, le chef de la Sécurité norvégienne (PST), Bénédicte Bjørnland, a déclaré, en janvier 2016, que l’on ne peut « supposer que les nouveaux arrivants s’adapteront automatiquement aux normes et règles de la société norvégienne ».

« En outre, les nouveaux arrivants ne forment pas une population homogène et peuvent importer sur notre sol des conflits ethniques et religieux… Si des sociétés parallèles, une radicalisation et des mouvements extrémistes émergent à long terme, les services de sécurité auront d’importants défis à relever. »

Comment s’étonner que les Européens éprouvent un sentiment d’étrangeté dans leur propre pays. Une récente étude menée sur 4.734 citoyens belges a révélé que les deux tiers des personnes interrogées estiment que leur pays est « de plus en plus envahi ». Un pourcentage identique juge qu’il y a « trop d’immigrés en Belgique», tandis que 77% des sondés acquiesce à l’affirmation suivante : « Aujourd’hui, nous ne nous sentons plus chez nous comme avant [la migration de masse]». Pour 74% des personnes interrogées, l’islam n’est « pas une religion tolérante», et 60% pensent qu’un trop plein de musulmans dans leur pays menace leur identité. Seulement 12% veulent croire que la religion est « une source d’enrichissement » pour la Belgique.

L’étude a également interrogé 400 musulmans belges : 33% ont déclaré ne pas « aimer la culture occidentale » ; 29% estiment que les lois de l’islam sont supérieures à la loi belge et 34% affirment qu’ils « préféreraient certainement un système politique inspiré par le Coran ». L’étude a également révélé que 59% des musulmans qui résident en Belgique « réprouveraient » le mariage de leur fils avec une non musulmane et 54% le condamneraient si leur fille épousait un non musulman. Fait significatif, les chercheurs qui ont mené l’étude – la radio publique RTBF, le journal libéral Le Soir, l’institut de recherche en sociologie Survey and Action et une fondation appelée This is Not a Crisis – ont affirmé qu’ils « ont observé le développement d’une paranoïa anti-musulmane [chez les Belges], laquelle a pris une dimension pathologique ».

Aucune de ces études, sondages et rapports de renseignement ne semble produire la moindre impression sur les dirigeants européens. Si l’on en croit les mots étoilés d’Avramapolous, les migrants principalement musulmans qui ont débarqué en Europe ne doivent pas seulement « trouver la sécurité en Europe». Il nous incombe, affirme-t-il de faire en sorte qu’ils « s’y sentent comme chez eux ».

Une question demeure toutefois sans réponse – sur ce continent ou les dirigeants européens cherchent à restaurer la splendeur de l’islam – où les Européens sont-ils censés fonder leur foyer ?

par Judith Bergman

Judith Bergman est chroniqueuse, avocate et analyste politique.

fr.gatestoneinstitute.org

1...2,8542,8552,856...3,032Σελίδα 2,855 από 3,032