A New Era at the State Department?

Από

March 1, 2018

Loy Henderson,Director of the Office of Near Eastern and African Affairs, who fostered the Arabist culture at the State Department.

Ever since the partition of UN Mandate Palestine and the creation of the state of Israel, the US State Department has promoted a grievance-based approach to the Arab-Israeli conflict. Its staffers’ view Palestinian deprivation (of statehood, dreams, etc.) as the chief obstacle to peace. U.S. diplomatic efforts, therefore, have focused on appeasing those grievances. One year into the Trump administration, there are signs that this is changing.

After World War II, Loy Henderson, director of the Office of Near Eastern, African and South Asian Affairs, cultivated the culture that would define the State Department’s entire Middle East outlook. Henderson filled his Office with specialists known as “Arabists” because of their love of the Arabic language and Arab culture. They suffered from what Robert D. Kaplan, in his seminal work on the topic, calls “localitis” and “clientitis,” and their sympathies with Muslims were often accompanied by a rejection of the West and especially of Israel. In his Memoirs, Harry S. Truman wrote that State’s “specialists on the Near East were almost without exception unfriendly to the idea of a Jewish state,” adding, “some of them were also inclined to be anti-Semitic.”

After the Six-Day War, when most Arab countries severed relations with the U.S. and closed American embassies, many Arabists found themselves without foreign posts. Their domination of the State Department subsided, and they were replaced by a new group – the “peace processors” – who were not immersed in Arab culture but rather in diplomatic culture. By the 1980s, they dominated the State Department, and they still do.

Though their motives may differ, the peace processors share the Arabists’ trust that the Palestinians will negotiate rationally. In pursuit of the ultimate peace deal, they ignore or excuse Palestinian diplomats who insist that Israel has no right to exist, as though Palestinian irredentism was a negotiating ploy rather than a deeply-felt principle.

The cohesion of the U.S.-led coalition against Saddam Hussein in Desert Shield/Storm, heralded as a major diplomatic achievement, spurred a renewed faith that the diplomatic process itself can solve even the most intransigent of problems, of which the Israel-Palestinian conflict loomed large. The peace processors have always been driven by the theory that the right combination of Israeli concessions (land, water, money) will end Palestinian hostilities. Theycontinue to downplay Palestinian rejectionism while emphasizing Palestinian cooperation.

Even the 2003 bombing of a State Department convoy in Gaza…elicited little more than a perfunctory telephone call from Secretary of State Colin Powell to the Palestinian Authority (PA), urging it to crack down on militants.

The peace processors thrived during the Obama years, especially during the tenure of Secretary of State John Kerry. In a 2016 Oxford Union speech Kerry waxed poetic about peace-making, or as he called it, “the art of diplomacy – [which] is to define the interests of all the parties and see where the sweet spot is that those interests can come together and hopefully be able to thread a very thin needle.” The problem, to continue Kerry’s mixed metaphor, is that under Kerry’s leadership, the State Department expended most of its energies massaging the Palestinian sweet spot and trying to thread its very thin needle. Israeli interests, on the other hand, were largely ignored, and Israel was often blamed for Palestinian hostilities.

Donald Trump campaigned promising a different approach to Israel. He chose Rex Tillerson as Secretary of State, a diplomat with no foreign policy record and few known political opinions. Tillerson began his tenure at the default State Department position – treating the PA and its leader, Mahmoud Abbas, as legitimate and trustworthy peace partners, and ignoring or downplaying evidence to the contrary…

There’s no doubt that Donald Trump’s election initiated a major disruption at the State Department.

Then, in November, Tillerson announced the closure of the PLO mission in Washington, D.C., in compliance with a U.S. law prohibiting any Palestinian attempts to bring a case against Israel at the International Criminal Court. But when the PLO responded by threatening to cut off all contact with the U.S., the State Department rather obsequiously caved, announcing that the mission could remain open for a 90-day probationary period…

Subsequent events suggest a change in U.S. Israel policy, especially the announced plan to move the U.S. embassy to Jerusalem, and the cutting of U.S. funding to UNRWA. Trump has also threatened to cut all aid to Palestinians. At Davos in January, he said that Palestinian disrespect for Vice President Mike Pence would cost them as well. Under normal circumstances, one might infer that these are coherent policy redirections. But it is not unreasonable to believe that they are impulsive reactions to perceived insults. They may also be bargaining chips in the president’s famed deal-making art.

….

But these moves from the top down are not necessarily permanent. No one really believes Abbas will terminate all contact with the U.S. In fact, the PLO’s man in Washington, Husam Zomlot, signalled in an interview just days ago that he’s ready to talk: “It’s not like I am not speaking to them. My phone is open.”

Like Trump, Abbas is positioning for a better deal. When he comes back to his senses and apologizes, perhaps even personally thanks Donald Trump for reengaging, the State Department’s peace processors will awaken from their drowse with a new Oslo, a new Road Map to Peace, and Israel will be squeezed again. As Daniel Pipes writes, “the American door is permanently open to Palestinians and when they wise up, some fabulous gift awaits them in the White House.” Maybe next time there will be pressure for Israel to repeat Ariel Sharon’s mistake and force all Israelis out of the West Bank, and after that out of East Jerusalem, and after that, who knows? Pressuring Israel to give up more land and money and make their nation less secure is the only strategy the peace processors know.

There’s no doubt that Donald Trump’s election initiated a major disruption at the State Department. Many long-serving senior officials resigned immediately before or after inauguration day. The hum of diplomats complaining that their expertise is being ignored has continued. When Elizabeth Shackelford (laudedby Foreign Policy a “rising star at the State Department”) resigned very publicly in early December, she complained that State had “ceded to the Pentagon our authority to drive US foreign policy.” The question is, will disruption lead to genuine change?

If outgoing senior diplomats are replaced with careerists and entrenched junior peace processors, the Trump shake-up will be just sound and fury. On the other hand, bringing in qualified experts from outside the State Department rank-and-file might lead to meaningful and important changes. If the rumor is true that David Schenker of the Washington Institute for Near East Policy will be the new Deputy Assistant for Near East Affairs, it’s a good start.

Genuine change at the State Department will require more than one year of the unpredictable Trump administration. U.S. Ambassador to Israel David Friedman recently began urging the State Department to stop using the term “occupation“. When the State Department complies, we’ll know something big has happened. Until then, celebrations are premature.

by A.J. Caschetta
Modern Diplomacy
March 1, 2018

http://www.meforum.org/7225/a-new-era-at-the-state-department

A.J. Caschetta is a fellow at the Middle East Forum and a senior lecturer at the Rochester Institute of Technology.

Διαβάστε το λέξη προς λέξη – Γιατί η Τουρκία θέλει να εισβάλει στα ελληνικά νησιά;

Από

anixneuseis

March 1, 2018

Της Uzay Bulut

Μετάφραση: Γεώργιος Αναγνώστου

Φωτογραφία από την διακλαδική αποβατική άσκηση Εφές, που διεξάγουν οι ΤΕΔ στον κόλπο Ντογάνμπευ της ευρύτερης περιοχής Σμύρνης και αποτελεί εφαρμογή επιθετικών επιχειρησιακών σχεδίων της Τουρκίας εναντίον των νησιών του ανατολικού Αιγαίου

Υπάρχει ένα θέμα στο οποίο το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης της Τουρκίας (AKP) και το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), συμφωνούν πλήρως: η πεποίθηση ότι τα ελληνικά νησιά είναι κατεχόμενο τουρκικό έδαφος και πρέπει να ανακαταληφθούν. Η πεποίθηση αυτή είναι τόσο ισχυρή ώστε οι ηγέτες και των δύο κομμάτων έχουν εκφράσει δημόσια την απειλή εισβολής στο Αιγαίο.

Η μόνη διαφωνία μεταξύ των δύο κομμάτων σχετικά με το θέμα αυτό αφορά την προσπάθειά τους να αποδείξουν ποιο είναι πιο ισχυρό και πατριωτικό και ποιο διαθέτει το θάρρος να πραγματοποιήσει την απειλή εναντίον της Ελλάδας. Ενώ το CHP κατηγορεί το AKP, το κόμμα του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ότι επιτρέπει στην Ελλάδα να κατέχει τουρκικά εδάφη, το AKP επικρίνει το CHP, το ιδρυτικό κόμμα της Τουρκίας, ότι επέτρεψε στην Ελλάδα να πάρει τα νησιά μέσω της Συνθήκης της Λωζάνης του 1924, της Συνθήκης Ιταλίας–Τουρκίας του 1932 και της Συνθήκης των Παρισίων του 1947, αναγνωρίζοντας τα νησιά του Αιγαίου ως ελληνικό έδαφος.

Το 2016 ο Ερντογάν είπε ότι η Τουρκία «έδωσε» τα νησιά τα οποία «ήταν δικά μας» και βρίσκονται «μπροστά στη μύτη μας». «Υπάρχουν ακόμα τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας εκεί» είπε αναφερόμενος στην κατοχή των νησιών από τους Οθωμανούς.

Δύο μήνες νωρίτερα, στο συνέδριο για το «Νέο Δόγμα Ασφάλειας» της Τουρκίας, ο Ερντογάν διακήρυξε ότι: «Η Συνθήκη της Λωζάνης… δεν είναι ένα ιερό κείμενο. Φυσικά θα την συζητήσουμε και θα αγωνιστούμε για να εξασφαλίσουμε κάτι καλύτερο». Στη συνέχεια, τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν χάρτες και φωτογραφίες των νησιών του Αιγαίου, αποκαλώντας τα έδαφος το οποίο ο «Ερντογάν λέει ότι δώσαμε στη Λωζάνη».

Προκειμένου να γίνει κατανοητός ο απώτερος στόχος του να αφήσει πίσω του μια κληρονομιά που θα ξεπερνά εκείνη όλων των άλλων Τούρκων ηγετών, ο Ερντογάν έχει θέσει ορισμένους στόχους για το έτος 2023, την 100^η επέτειο από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, και για το έτος 2071, την 1000^η επέτειο της Μάχης του Μαντζικέρτ που έγινε το 1071, κατά την οποία οι μουσουλμάνοι Τούρκοι τζιχαντιστές από την Κεντρική Ασία νίκησαν τα χριστιανικά βυζαντινά στρατεύματα στα αρμενικά υψίπεδα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η ιδέα που κρύβεται πίσω από αυτούς τους στόχους είναι η δημιουργία εθνικιστικής συνοχής με σκοπό την προσάρτηση περισσότερων εδαφών από την Τουρκία. Ωστόσο, για να μεταβάλει τα σύνορα της Τουρκίας, ο Ερντογάν πρέπει να τροποποιήσει ή να ακυρώσει τη Συνθήκη της Λωζάνης. Η ειρωνεία είναι ότι, πριν από τη διήμερη επίσημη επίσκεψή του στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο – η οποία διαφημίστηκε ως το ορόσημο μιας νέας εποχής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις – ο Ερντογάν δήλωσε στους Έλληνες δημοσιογράφους ότι η Συνθήκη της Λωζάνης πρέπει να επικαιροποιηθεί. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, που ήταν η πρώτη επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα Τούρκου αρχηγού κράτους μετά από 65 χρόνια, ο Ερντογάν επανέλαβε τη γνωστή επωδό ότι η Συνθήκη της Λωζάνης πρέπει να αναθεωρηθεί.

Τον επόμενο μήνα, ο Ερντογάν έβαλε στο στόχαστρο τον αρχηγό του CHP, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, κατηγορώντας ξανά το κόμμα του ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων υπέγραψε τη Συνθήκη της Λωζάνης με την οποία δόθηκαν τα νησιά. «Θα πληροφορήσουμε το έθνος σχετικά [με αυτό]», είπε ο Ερντογάν. Το νόημα της δήλωσης αυτής είναι ότι ο Ερντογάν αποδέχεται ότι τα νησιά ανήκουν νόμιμα στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, όμως, αποκαλεί την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών «εισβολή» – προφανώς διότι τα νησιά ήταν κάποτε εντός των συνόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – και τώρα τα θέλει πίσω.

Εν τω μεταξύ, το CHP ακολουθεί εξίσου επιθετική ρητορική, με τον Κιλιτσντάρογλου να δηλώνει στο τουρκικό κοινοβούλιο ότι η Ελλάδα έχει «καταλάβει» 18 νησιά. Όταν αναφέρθηκε ότι ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας, Πάνος Καμμένος, «ενοχλήθηκε» με αυτή τη δήλωση, ο βουλευτής και αναπληρωτής εξωτερικών υποθέσεων του CHP, Οζτούρκ Γιλμάζ, απάντησε: «Η Ελλάδα δεν πρέπει να δοκιμάζει την υπομονή μας». Ο Γιλμάζ επίσης φέρεται να δήλωσε ότι «η Τουρκία είναι πολλά περισσότερα από την κυβέρνησή της» και ότι οποιοσδήποτε Έλληνας υπουργός προκαλέσει την Τουρκία «θα φάει καμιά βαριοπούλα στο κεφάλι…Αν [ο Καμμένος] κοιτάξει στην ιστορία, θα δει πολλά τέτοια παραδείγματα».

Πράγματι, η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα Τούρκων που πραγματοποίησαν δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των Ελλήνων της Ανατολίας. Σε μια περίπτωση, η επίθεση γενοκτονίας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων χριστιανών στη Σμύρνη το 1922 τονίστηκε σε μια ομιλία ενώπιον του κοινοβουλίου από τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί, τον επικεφαλής του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (ΜΗΡ):

«Εάν [οι Έλληνες] θέλουν να πέσουν ξανά στη θάλασσα – εάν τραβάει η ψυχή τους να κυνηγηθούν πάλι – είναι ευπρόσδεκτοι. Το τουρκικό έθνος είναι έτοιμο και έχει την πίστη να το ξανακάνει. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στην ελληνική κυβέρνηση τι συνέβη το 1921 και το 1922. Αν δεν υπάρχει κανείς να της το εξηγήσει, ξέρουμε πώς να καρφωθούμε σαν σφαίρα στο Αιγαίο, να πέσουμε βροχή από τον ουρανό σαν ευλογημένη νίκη και να διδάξουμε ξανά στους αγγελιοφόρους των σταυροφόρων την ιστορία».

Τούρκοι προπαγανδιστές επίσης διαστρεβλώνουν γεγονότα με σκοπό να παρουσιάσουν την Ελλάδα ως επιτιθέμενη. Ο Ουμίτ Γιαλίμ, πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, για παράδειγμα, δήλωσε πρόσφατα ότι «η Ελλάδα έχει μετατρέψει τα κατεχόμενα νησιά σε οπλοστάσια και στρατιωτικά φυλάκια, τα οποία θα χρησιμοποιήσει στο μέλλον για να επέμβει στρατιωτικά εναντίον της Τουρκίας».

Κάθε Τούρκος πολιτικός φαίνεται ότι έχει τα δικά του κίνητρα όσον αφορά την εμμονή του με τα νησιά: παραδοσιακός τουρκικός επεκτατισμός, εκτουρκισμός ελληνικών εδαφών, Νεο-Οθωμανισμός και το έμβλημα των κατακτήσεων του Ισλάμ – ο ιερός πόλεμος (τζιχάντ). Υπάρχουν επίσης στρατηγικοί λόγοι για τους οποίους θέλουν να εισβάλουν στα νησιά, οι οποίοι μπορούν να γίνουν κατανοητοί από τη δήλωση του αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης, Τουγρούλ Τουρκές, σχετικά με τον τουρκικό έλεγχο της Κύπρου από το 1974:

«Υπάρχει η παραπληροφόρηση ότι η Τουρκία ενδιαφέρεται για την Κύπρο, επειδή υπάρχει τουρκική κοινότητα εκεί… Ακόμα και αν δεν ζούσαν Τούρκοι στην Κύπρο, για την Τουρκία θα υπήρχε πάλι κυπριακό ζήτημα και είναι αδύνατο για την Τουρκία να παραιτηθεί από αυτό».

Η ίδια στάση και νοοτροπία ισχύει για τα νησιά του Αιγαίου. Μολονότι η Τουρκία γνωρίζει ότι τα νησιά ανήκουν νομικά και ιστορικά στην Ελλάδα, οι τουρκικές αρχές θέλουν να τα καταλάβουν και να τα εκτουρκίσουν, συνεχίζοντας πιθανώς την εκστρατεία εξολόθρευσης των Ελλήνων, όπως έκαναν στην Ανατολία από το 1914 έως το 1923 και μετά. Η καταστροφή κάθε ίχνους ελληνικού πολιτισμού που υπήρχε στη Μικρά Ασία, η οποία ήταν ελληνική γη πριν από την τουρκική εισβολή τον 11^οαιώνα, έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Έχουν απομείνει λιγότεροι από 2.000 Έλληνες σήμερα στην Τουρκία.

Δεδομένης της βάρβαρης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, οι τωρινές απειλές εναντίον της Ελλάδας – και από τα δύο άκρα του τουρκικού πολιτικού φάσματος – πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη από τη Δύση. Η Ελλάδα είναι η γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού. Αποτελεί το σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οποιαδήποτε επίθεση εναντίον της Ελλάδας θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως επίθεση εναντίον της Δύσης. Ήρθε πλέον η ώρα για τη Δύση, η οποία έχει παραμείνει σιωπηλή μπροστά στις τουρκικές θηριωδίες, να ορθώσει το ανάστημά της στην Άγκυρα.

Πηγή: https://www.gatestoneinstitute.org/11954/turkey-threats-greek-islands

infognomon.gr

«Οι εχθροί του ταξικού εχθρού Wauquiez είναι φίλοι του Mélenchon;»

Από

anixneuseis

March 1, 2018

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Δυο ενημερωτικές διευκρινίσεις για να καταλαβαινόμαστε : ο Laurent Wauquiez (εκ δεξιών της Φώτο) είναι ο νεοεκλεγείς αρχηγός του γαλλικού Δεξιού κόμματος «Οι Δημοκράτες», κι άρα κατά την μαρξιστική θεωρία ο ταξικός αντίπαλος, για να μην πω εχθρός, του Jean-Luc Mélenchon (εξ αριστερών), του ηγέτη του ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος «Η Ανυπότακτη Γαλλία». Και μόνο ο τίτλος του τελευταίου αναδίδει ανυπακοή και επαναστατικότητα που διαπνέουν και την δική μας «Πλεύση Ελευθερίας», σύμμαχο του Mélenchon σήμερα, που όλοι γνωρίσαμε στο προεδρείο της βουλής το 1^ο εξάμηνο του 2015.

Ποιο είναι το θέμα ;

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Michaël Bloch της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Le journal de dimanche στις 27-2-2018, στο ατομικό blog του, ο Jean-Luc Mélenchon υπερασπίστηκε τον Laurent Wauquiez, «ο οποίος είχε αμφισβητηθεί έντονα από μέρος της πολιτικής του οικογένειας, για αυτά τα off που είπε πριν λίγες μέρες ενώπιον φοιτητών της σχολής EM Lyon» εναντίον εσωκομματικών του προσωπικοτήτων, όπως π.χ. του Nicolas Sarkozy (είπε ότι μαγνητοφωνούσε τους υπουργούς του για να τους ελέγχει κι αμέσως μετά το πήρε πίσω) σε μια ασυνήθιστη μαλλιαρή γλώσσα που αρέσει στον «Λαό». Μάλιστα ο Mélenchon προσπάθησε να εμφανίσει τον Wauquiez ως «θύμα» του «κόμματος των μέσων ενημέρωσης» («parti médiatique»). Ως θύμα των «συστημικών καναλιών» που θα έλεγαν οι καθ’ημάς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ενώ κάθε μέρα παρελαύνουν από αυτά (όπως κι ο Mélenchon από τα γαλλικά), όχι μόνο τώρα που είναι στην εξουσία, αλλά και πριν την κατακτήσουν!

Την ίδια ακριβώς σαθρή επιχειρηματολογία επικαλείται κι ο Jean-Luc Mélenchon σαν πράγματι τα στελέχη του, ή και ο ίδιος, να ήταν αποκλεισμένοι από το «κόμμα των μέσων ενημέρωσης», όπως το αποκαλεί, αντί να παραδεχθεί ότι ο πολιτικός του λόγος, επειδή είναι ακραίος και αδιέξοδος, δεν έχει την κοινωνική αποδοχή που θα ευχόταν για να ηγεμονεύσει. Ο πρώην φίλος του πρωθυπουργού μας του οποίου το κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, ζήτησε πρόσφατα να αποκλειστεί από την «Ευρωπαϊκή Αριστερά», ως μη αριστερό !

Το παραμύθι των πολιτικών όταν δεν έχουν απήχηση ή προκαλούν το κοινό αίσθημα

Ο Jean-Luc Mélenchon δεν είναι βέβαια ο μόνος που το παίζει παραπονούμενος και θύμα του «κόμματος των ΜΜΕ». Κι ο συνυποψήφιός του για την γαλλική προεδρία το 2017, François Fillon, διέδιδε τότε ότι τον κατατρέχει ένα «σκοτεινό Γραφείο» στο προεδρικό μέγαρο του François Hollande (ο οποίος σήμερα δεν έχει καμία πολιτική συνεργασία με τον σημερινό πρόεδρο!) για να χάσει τις εκλογές προς όφελος του Μακρόν τον οποίο προωθούσαν τα ΜΜΕ και η οικογένεια Rothschild, δίχως να παραδέχεται ότι έχασε γιατί φόρτωσε μισθολογικά ολόκληρη την οικογένειά του (σύζυγο, κόρη, γιο) στην πλάτη του γάλλου φορολογούμενου, χωρίς μάλιστα να δουλεύουν τις απολαβές τις οποίες εισέπρατταν 3 άτομα ως «βοηθοί του». Ποιος ; Αυτός, ο «φιλελεύθερος», που υποσχόταν στους ψηφοφόρους του το μικρότερο και παραγωγικότερο γαλλικό κράτος.

Ιδού τι δήλωσε σχετικά και ο έτερος Καπαδόκης, η Marine Le Pen. Υποστήριξε τον Jean-Luc Mélenchon για τις καταγγελίες του ενάντια στα μέσα ενημέρωσης. Την περασμένη Τρίτη, η πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου «χαιρέτησε» το ότι ο ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας», ανακάλυψε με τη σειρά του, έστω και αργά όπως τον ειρηνεύθηκε, την «μιντιατική επίθεση». Ο Jean-Luc Mélenchon «ανακαλύπτει, ως θύμα, τι σημαίνει η επίθεση των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Χαίρομαι που το συνειδητοποιεί τώρα γιατί κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών είχε προστατευθεί από αυτές τις επιθέσεις», δήλωσε στο France Inter η Le Pen. Δηλαδή θέλει να πει ότι ο Jean-Luc Mélenchon ήταν προνομιούχος των ΜΜΕ κι αργά κατάλαβε την επιθετικότητά τους. Και η Le Pen δεν παραδέχεται ότι έχασε τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές γιατί είχε το τηλεοπτικό φιάσκο στο ντιμπέϊτ με τον Μακρόν, αυτή η παλιά «καραβάνα» της γαλλικής πολιτικής ζωής. Δεν παραδέχεται τη διάσπαση του κόμματός της και τις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις που έχει με τον πατέρα της και την ανιψιά της. Της φταίνε τα ΜΜΕ.

Η εναλλακτική webTV, ντουντούκα του Mélenchon

Σας θυμίζω το άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 10-10-2017 με τίτλο : «Οι ορκισμένοι εχθροί της παγκοσμιοποίησης επιζητούν τη θαλπωρή των κοινωνικών δικτύων μονολόγου Snapchat». http://www.anixneuseis.gr/?p=176810 και ένα δεύτερο σχετικό που δημοσιεύθηκε στις 28-11-2017 http://www.anixneuseis.gr/?p=179630 στα οποία σας ενημέρωνα ότι ο Jean-Luc Mélenchon προετοίμαζε ένα φιλικό του μέσο ενημέρωσης, ψηφιακό, την webTV, στο οποίο οι δημοσιογράφοι δεν θα τον ρωτούν για τη Βενεζουέλα ούτε για το τι θα κάνει η Γαλλία, υπό τη δική του πιθανή διακυβέρνηση, όταν θα ζητήσει την άρση των ισχυόντων κοινοτικών κανόνων που σήμερα την δεσμεύουν !

Ε λοιπόν από τις 15-01-2018 «η εναλλακτική αριστερά έχει την τηλεφημερίδα της», αναφέρει ο δημοσιογράφος François Bougon στην ηλεκτρονική έκδοση του LE MONDE στις 16-01-2018. Το δημοσίευμα γράφει συγκεκριμένα «η Le Média, μια πλατφόρμα υποστηριζόμενη από στενούς συνεργάτες του Mélenchon, ξεκίνησε τη Δευτέρα με την εκπομπή {24 ώρες}. Μια κλασική εκπομπή, έστω και αν η επιλογή των θεμάτων της διαφέρει από εκείνη των μεγάλων καναλιών». Η ηλεκτρονική διεύθυνση της εν λόγω πλατφόρμας είναι https://www.lemediatv.fr/devenez-socio με το σλόγκαν «υποστηρίξτε την Le Média, γίνετε socio», δηλαδή ψηφιακός τηλεθεατής της με συνιδιοκτησία της. «Το να γίνεις συνδρομητής (socio) σημαίνει ότι κατέχεις έναν ή περισσότερους τίτλους ιδιοκτησίας της Média και αυτό είναι δια βίου. Σημαίνει ότι ανήκεις σε μια κοινότητα αλληλοβοήθειας που χρηματοδοτεί ένα μέσο ενημέρωσης για να επιτρέπει την πρόσβαση στον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ατόμων, κυρίως σε ολόκληρο τον γαλλόφωνο κόσμο. Γίνετε ιδιοκτήτης της Média με € 65 το χρόνο!». Αυτά αναφέρονται σήμερα στην προμετωπίδα του εν λόγω ισοτόπου ο οποίος δίνει και τα εξής αριθμητικά στοιχεία : 8.542 socios, δηλαδή συνδρομητές-συνιδιοκτήτες, με νέο επιδιωκόμενο στόχο τους 25.000 socios, συνδρομητές.

Αφού λοιπόν ο Jean-Luc Mélenchon διαθέτει το φιλικό εναλλακτικό του κανάλι (ντουντούκα), συλλογικής ιδιοκτησίας, και αφού παράλληλα καλείται κανονικότατα, και ο ίδιος προσωπικά και τα στελέχη του, από τα μεγάλα γαλλικά κανάλια να προβάλλει τις θέσεις του, γιατί θορυβεί ; Εν τάξει γνωρίζουμε ότι «συμμαχεί και με τον Διάβολο». Όμως είναι πάρα πολύ απλό. Γιατί δεν πείθει και γιατί επιθυμεί να κάνει μια αντι-Μακρόν «αριστερο-δεξιά κολλεγιά».

Και το χειρότερο είναι ότι πριν καλά-καλά ξεκινήσει να λειτουργεί το webTV κανάλι του Le Média, υπήρξαν έντονα σχόλια τις τελευταίες ημέρες για την «βίαιη αποπομπή» της αρχισυντάκτριας των ειδήσεων Aude Rossigneux το περασμένο Σάββατο. Συνήλθαν μήπως οι 8.542 socios, οι συνιδιοκτήτες του καναλιού, και την απέλυσαν εναλλακτικά ; Τρίχες. Δημιουργήθηκε έντονη τριήμερα κρίση, όπως έγραψε η Anne-Charlotte Dusseaulx στις 27-2-2018 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche.

Δυο δε μέρες μετά, την περασμένη Δευτέρα, ο πρώην κομμουνιστής Δήμαρχος Noël Mamère, εμβληματικός συνεργάτης του καναλιού, δήλωσε την αποχώρησή του ως «ελεύθερος άνθρωπος». Τι εννοούσε άραγε ο ποιητής;

Βγάλτε εσείς τα συμπεράσματα σας.

Εμένα πάντως ο θόρυβος του Jean-Luc Mélenchon μου θυμίζει την θυμόσοφη ποντιακή ρήση που λέει : «η γάτα πηδώντας δεν μπόρεσε να πιάσει το κρεμασμένο κρέας από το τσιγκέλι που ήταν ψηλά και είπε : δεν βαριέσαι μωρέ σήμερα είναι Παρασκευή κι έχουμε νηστεία» («η κάτα κ’επόρεσεν να πιάν το κρέας και είπεν : όλαν Παρασκευήν εν οσήμερον»).

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι Οικονομολόγος.

Στην ψυχρότητα με τη Δύση, η Τουρκία αναζητά νέες αγορές στην Αφρική

Από

anixneuseis

March 1, 2018

Yves Bourdillon, Les Echos

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν περιοδεύει στην Αφρική. Μια διαμάχη με την Κύπρο, για το φυσικό αέριο επιδεινώνει περαιτέρω, τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με ψυχρότητα στις σχέσεις με τους δυτικούς εταίρους της, η Τουρκία αναζητά νέες αγορές. Συνοδευόμενος από μεγάλη αντιπροσωπεία επιχειρηματιών, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεκίνησε από την Αλγερία την Τρίτη, μια αφρικανική περιοδεία. Ο αρχηγός του κράτους της Τουρκίας προΐστατο στην υπογραφή μιας σύμβασης μεταξύ των τουρκικών ιδιωτικών επιχειρήσεων Rönesans και Bayegan και του Αλγερινού δημόσιου μονοπωλίου Sonatrach. Αυτή η σύμβαση προβλέπει επένδυση ύψους 1 δισ. Δολαρίων, για την παραγωγή πολυπροπυλενίου.

Πριν από την αναχώρησή του για τη Μαυριτανία, τη Σενεγάλη και το Μάλι, ο Ρετζέπ Ερντογάν ζήτησε την ενίσχυση της συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας μεταξύ της χώρας του και της Αλγερίας, της 4ης χώρας στον τομέα του φυσικού αερίου, τομέα στον οποίο η Τουρκία έχει ματαιωμένες φιλοδοξίες. Για παράδειγμα, το Ισραήλ, ένας παράδοξος και παλιός σύμμαχος, με το οποίο ο Ερντογάν συγκρούστηκε πάλι τον Δεκέμβριο, για το παλαιστινιακό ζήτημα (για τρίτη φορά από την ανάληψη των καθηκόντων του το 2003), επέλεξε την Αίγυπτο ως εταίρο, για την ανάπτυξη του φυσικού αερίου, στην ανατολική Μεσόγειο. Μια απόφαση που φαίνεται να εξαναγκάζει την Τουρκία σε αποκλεισμό από την κατασκευή του αγωγού East Med για την μεταφορά φυσικού αερίου από το ισραηλινό κοίτασμα Leviathan, στην Ιταλία και την Ελλάδα.

Αν και έχουν ατονήσει οι τουρκικές φιλοδοξίες για να καταστεί η χώρα ένας σχεδόν αναπόφευκτος ενεργειακός κόμβος μεταξύ Μέσης Ανατολής ή του Καυκάσου και της Ανατολικής Ευρώπης, την ωθούν περαιτέρω, να αντιπαρατεθεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για να εμποδίσει τις γεωτρήσεις σε ύδατα, που θεωρεί υπό την κυριαρχία της, η Τουρκία απέστειλε πέντε στρατιωτικά πλοία στις αρχές Φεβρουαρίου, αναγκάζοντας ένα πλοίο της ιταλικής ΕΝΙ να αποχωρήσει από την αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου. Η ENI και η Total ανακοίνωσαν πριν από λίγες εβδομάδες, την ανακάλυψη ενός γιγαντιαίου κοιτάσματος αερίου στα ανοικτά της Κύπρου, που θα μπορούσε να είναι ισοδύναμο με το γιγαντιαίο κοίτασμα Zohr, στην Αίγυπτο.

Έχοντας ήδη κατηγορηθεί ότι διακινδυνεύει να απειλήσει το ΝΑΤΟ, στο οποίο είναι μέλος από το 1952, με την επίθεση της στη Συρία εναντίον των Κούρδων, που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, αυτή η στιβαρή θαλάσσια επέμβαση στην Κύπρο, προκάλεσε την αποδοκιμασία των Βρυξελλών, εναντίον της Τουρκίας. Πράγμα, που απειλεί ακόμη και να ακυρώσει μια Σύνοδο Κορυφής στις 26 Μαρτίου, που θα έπρεπε να εξομαλύνει τις διμερείς διαφορές, που επιδεινώνονται από τις επιθέσεις εναντίον του κράτους δικαίου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία βασίζεται στην Τουρκία για να κρατήσει τους πρόσφυγες από τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, παραμένει μακράν ο σημαντικότερος οικονομικός εταίρος της Άγκυρας. Αποτελεί το 45% των εμπορικών συναλλαγών της Τουρκίας, μπροστά από την Κίνα (8%) και τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία (5%). Καμία αφρικανική χώρα δεν είναι μεταξύ των δέκα κορυφαίων εταίρων της Άγκυρας.

Μυστική συνάντηση στην Ουάσιγκτον.

Από

anixneuseis

March 1, 2018

Στην ηλεκτρονική σελίδα του Sputnik News/γαλλική έκδοση φιλοξενείται δημοσίευμα με τίτλο: «Πέντε χώρες φέρεται ότι έχουν συμφωνήσει για την αναδιανομή (των συνόρων) της Μέσης Ανατολής». Αναλυτικά αναφέρεται:

Ενώ κάποια μέσα έχουν ήδη κάνει λόγο για μια «μυστική συνάντηση» μιας ομάδας πέντε χωρών για το μέλλον της Μέσης Ανατολής, ο πρώην πρέσβης της Τουρκίας στο Παρίσι και την Τρίπολη, κ. Uluç Özülker, εξηγεί σε συνέντευξή του ότι οι χώρες αυτές μίλησαν για μια αναδιανομή των συνόρων της Μέσης Ανατολής και διευκρινίζει τις λεπτομέρειες.

Τι συνέβη ακριβώς κατά τη διάρκεια της συνάντησης των πέντε χωρών (Γαλλία, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Σαουδική Αραβία και Ιορδανία) στην Ουάσινγκτον, τον περασμένο Ιανουάριο, την οποία τα περισσότερα γαλλικά μέσα αναφέρουν ως Syria Leaks;

Σύμφωνα με τον πρώην πρέσβη, οι εκπρόσωποι των πέντε χωρών συζήτησαν για ένα σχέδιο ανασχεδιασμού των συνόρων της Μέσης Ανατολής και τη διαίρεση της Συρίας σε σφαίρες επιρροής, στο πλαίσιο μιας νέας στρατηγικής για τη Μέση Ανατολή.

«Οι λεπτομέρειες της μυστικής συνάντησης, η οποία έλαβε χώρα στις 11 Ιανουαρίου στην Ουάσινγκτον, έγινε γνωστή στους δημοσιογράφους χάρη στις σημειώσεις βρετανού διπλωμάτη. Οι συμμετέχοντες ανακοίνωσαν εξάλλου ότι επρόκειτο να ξανασυναντηθούν στις 23 του ίδιου μήνα, γεγονός που μας κάνει να συμπεραίνουμε ότι οι διαπραγματεύσεις τους ήταν τακτικές».

Κρίνοντας από τις σημειώσεις του πρέσβη, οι συμμετέχοντες έχουν εξετάσει το ενδεχόμενο συμμετοχής αξιωματούχων από την Αίγυπτο, τη Γερμανία και την Τουρκία. «Όσον αφορά την Τουρκία, οι συμμετέχουσες χώρες έχουν εκφράσει κάποιες αμφιβολίες σχετικά με το αν είναι απαραίτητη η συμμετοχή της . Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, οι συγκρούσεις μεταξύ Τούρκων και Κούρδων θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τις αποφάσεις της ομάδας», δήλωσε ο κ. Özülker.

Επιπλέον, ο πρώην πρέσβης είπε στο Sputnik ότι ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ επεσήμανε κατά τη διάρκεια της συνάντησης, την αναγκαιότητα παρουσίας αμερικανικών δυνάμεων στη Συρία: «Υπογραμμίστηκε το γεγονός ότι ένας από τους βασικούς στόχους των ΗΠΑ ήταν να τεθούν εμπόδια στη γεωπολιτική ενίσχυση του Ιράν στην περιοχή. Οι συμμετέχοντες επιβεβαιώνουν ότι οι επιτυχίες της Ρωσίας στο πλαίσιο της διαδικασίας της Αστάνας και του Σότσι αποτελούν κεντρικό πρόβλημα για εκείνους.

Υπογραμμίζουν την πρόθεσή τους να τις σαμποτάρουν, καταβάλλοντας προσπάθειες για την αναζωογόνηση των διαπραγματεύσεων της Γενεύης».

Συνολικά, σύμφωνα με τον κ. Özülker, «οι πέντε συμμετέχοντες έχουν αναφερθεί σε τέσσερις παγκόσμιες διαδικασίες. Αρχικά, ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ υπογράμμισε ότι η παραγωγή πυρηνικών όπλων μικρής κλίμακας θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο στη χρήση τους σε τοπικές συγκρούσεις. Δεύτερον, ασχολήθηκαν με τον οδικό χάρτη που περιλαμβάνει μέτρα εναντίον της Ρωσίας και άλλων χωρών, οι οποίες θεωρείται ότι συνιστούν απειλή για το ΝΑΤΟ. Τρίτον, τέθηκε επίσης, το ζήτημα μιας ενδεχόμενης αύξησης του αριθμού των ισραηλινών επιθέσεων εναντίον του Ιράν. Τέταρτον, συζητήθηκε το κουρδικό ζήτημα και ο ρόλος που διαδραματίζει στην επιδείνωση των εντάσεων στις σχέσεις μεταξύ Άγκυρας-Ουάσινγκτον».

«Επιπλέον, υπογράμμισαν την πιθανότητα έναρξης ιρανο-ισραηλινού και τουρκο-κουρδικού πολέμου και σχημάτισαν κάποια σχέδια διαίρεσης της Συρίας», ανέφερε ο κ. Özülker, προσθέτοντας ότι αυτά που συζήτησαν οι εκπρόσωποι των πέντε χωρών δείχνουν ότι οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή θα μπορούσαν να επεκταθούν γεωγραφικά και να φτάσουν ενδεχομένως στην Τουρκία».

«Στο μέλλον, η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή θα μπορούσε να επιδεινωθεί», επεσήμανε. «Τα γεγονότα δείχνουν ότι οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο ισχυρών δρώντων, Ρωσίας και ΗΠΑ, δεν θα περιοριστούν στη Συρία, αλλά θα εξαπλωθούν σε όλη την Εγγύς Ανατολή», διευκρίνισε ο τούρκος διπλωμάτης.

Η πληγωμένη AOZ και ο εφιάλτης του Ερντογάν: Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Τουρκίας

Από

anixneuseis

March 1, 2018

του Θόδωρου Καρυώτη*

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν στο παλάτι του. Φωτογραφία ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΑ MARCH 1, 2018

Αγαπητέ Πρόεδρε Ερντογάν, Αυτός είναι ο Αμερικανικός χάρτης που δείχνει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) του κράτους σας. Αυτές οι τρεις λέξεις, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, αποτελούν τον μεγάλο σας εφιάλτη, από τότε που αναλάβατε την εξουσία.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Πηγή: Global Marine Boundaries Database, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA Ο εφιάλτης, βέβαια, πρωτοεμφανίστηκε το 1982 , όταν κυβερνούσε την Τουρκία ο Ναύαρχος Σαίμ Μπουλέντ Ουλουσού.

Θυμάμαι ακόμα (διότι ήμουν παρών στην αίθουσα ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας) την Παρασκευή 30 Απριλίου 1982 στη Νέα Υόρκη που καταψηφίσατε τη νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Τότε, η δικιά σας κυβέρνηση πανικοβλήθηκε ενώ η δική μου καθυστέρησε να αντιληφθεί την αξία της ΑΟΖ. Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφος 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η χώρα σας δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για την ΑΟΖ τα ίδια επιχειρήματα που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας, γιατί η ΑΟΖ δεν έχει κανένα γεωλογικό «παρελθόν».

Άλλωστε, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει απωλέσει και αυτό το επιχείρημα. Σήμερα 138 κράτη έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ χωρίς αυτή η πράξη τους να έχει δημιουργήσει καμία κρίση στη σχέση τους με ένα άλλο γειτονικό τους κράτος. Το κράτος σας είναι το μοναδικό στην υφήλιο που προκαλεί και εκφοβίζει ένα κράτος μέλος της ΕΕ και ένα από τα πιο φιλήσυχα κράτη στον κόσμο. Εσείς προσωπικά αργήσατε να αντιληφθείτε την αξία της ΑΟΖ και έτσι δεν πήρατε χαμπάρι την ανακήρυξη της ΑΟΖ από την Κυπριακή Δημοκρατία το 2004. Το φάντασμα του Τάσσου Παπαδόπουλου συνεχίζει να σας βασανίζει μέχρι σήμερα, αλλά η σημερινή κυβέρνηση της Κύπρου δεν έχει βρει ακόμα τον σωστό βηματισμό της.

Όταν γίνονται θαλάσσιες οριοθετήσεις πρέπει ταυτόχρονα και να μπορούν να προστατευτούν. Όπως γνωρίζετε καλύτερα από μένα, η Κύπρος δεν διαθέτει ικανές ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις και πρέπει να συνάψει συμμαχίες που θα μπορέσουν, ουσιαστικά να την βοηθήσουν Ήρθατε πρόσφατα στην Αθήνα και πείσατε τον Έλληνα Πρωθυπουργό να μη μιλήσει για ΑΟΖ, αλλά να συνεχίσετε να συζητείτε μαζί του το ξεπερασμένο θέμα της υφαλοκρηπίδας, που δεν οδηγεί πουθενά.

Έτσι και αλλιώς το υποτιθέμενο αριστερό κόμμα που ηγείται δεν είναι και τόσο φανατικός οπαδός της ελληνικής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης. Βρίσκεται βέβαια τρία χρόνια στην εξουσία και έχει καταλάβει ότι η Ελλάδα διαθέτει εκτός από τα χερσαία και θαλάσσια σύνορα και ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη δεν είναι δυο νησιά αλλά ένα. Επίσης, υποψιάζομαι ότι όταν εσείς και ο Αλεξης Τσίπρας συναντηθήκατε με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στην Ουάσιγκτον, σας ψιθύρισε στο αυτί την παλιά αμερικανική ιδέα περί συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου Αρχιπελάγους.

Οι Αμερικανοί δεν έχουν αλλάξει τακτική για δεκαετίες τώρα και χρησιμοποίησαν την λέξη «συνεκμετάλλευση» για πρώτη φορά το 1975. Είναι προφανές ότι ορισμένα σενάρια επανέρχονται. Κάτι τέτοιο ίσως να ήταν δυνατόν μόνο μετά από οριοθέτηση και μόνο σε περιοχές που συνορεύουν. Αυτό ακριβώς έχουν κάνει η Κύπρος και το Ισραήλ στο οικόπεδο «Αφροδίτη».

Οι Αμερικανοί δεν ζητούν συνεκμετάλλευση σε περιοχές που οι ΑΟΖ των δύο κρατών συνορεύουν, που θα ήταν κάτι λογικό, αλλά ζητούν να υπάρξει συνεκμετάλλευση σε όλο το Αιγαίο Αρχιπέλαγος, κάτι που αποτελεί, για να μη χρησιμοποιήσω κάποια άλλη λέξη, παγκόσμια πρωτοτυπία.

Θέλω, επίσης, να γνωρίζετε ότι ο παρακάτω χάρτης που αρχίσατε να κυκλοφορείτε από το 2008, είναι εντελώς παράνομος και παραβιάζει το Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών που δημιούργησε το UNCLOS το 1982.

Ο Παράνομος Τουρκικός Χάρτης

Πηγή: Bayram Οztürk1 and Sertac Hami Başeren, The exclusive economic zone debates in the Eastern Mediterranean Sea and Fisheries, Journal of Black Sea / Mediterranean Environment , Vol.14 : 77-83 (2008)

Θα ήθελα να σας συμβουλεύσω να μην επιχειρήσετε να απευθυνθείτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με αυτόν τον χάρτη, διότι θα ρεζιλευτείτε. Έτσι και αλλιώς εσείς δεν ενδιαφέρεστε να προσφύγετε σε δικαστήριο, αλλά να εμφανίζεσθε σαν μια νέα Κίνα στην Μεσόγειο. Η Κίνα συνετρίβη στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας για τις παρανομίες της κατά πέντε κρατών στη Σινική Θάλασσα, αλλά έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια αυτή την απόφαση.

Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τολμά να σας καταστήσει σαφές ότι εάν δεν προσχωρήσετε στην UNCLOS), δεν μπορείτε να γίνεται πλήρες μέλος της. Πάντως βγάζω το καπέλο, διότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα καθυβρίζετε τις δυο υπερδυνάμεις του πλανήτη και έχετε επιβιώσει. Εάν ο δικός μας Πρόεδρος ή ο Πρωθυπουργός χρησιμοποιούσαν τα επίθετα που χρησιμοποιήσατε εσείς για τους Αμερικανούς, θα είχαν ριχθεί στο πυρ το εξώτερον. Υποθέτω ότι αντιλαμβάνεστε ότι οι Ρώσοι έχουν κάποια δικαιολογία για την στάση τους διότι, μέχρι σήμερα δεν αποτελούσαν ένα σημαντικό παίκτη στη γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου.

Τα συμφέροντά τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετα από αυτά της ΕΕ και επιθυμούν το φυσικό αέριο από Ισραήλ, Αίγυπτο και Κύπρο να διέρχεται μέσω της πατρίδας σας και όχι μέσω της δικής μου με προορισμό την Ευρώπη. Φαίνεται όμως ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση παίζει ένα ανόητο παιχνίδι και ομιλεί με μισόλογα για την προτίμησή της υπέρ του αγωγού EastMed, που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο μέσω Κρήτης στην ηπειρωτική Ελλάδα και στη συνέχεια στην Ιταλία, αλλά τώρα στην πιο κρίσιμη περίοδο αρνείται να προσφέρει μια ισχυρή υποστήριξη στην Κύπρο, που είναι πλήρες μέλος της.

Αυτό που διακυβεύεται σήμερα είναι η ικανότητα της ΕΕ να δρα ως γεωπολιτικός παίκτης που αντιλαμβάνεται τις προκλήσεις της εποχής και δυστυχώς η ουσιαστική έλλειψη εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της Ευρώπης. Παρακολουθήσαμε επιπλέον και το θλιβερό κατάντημα της φίλης Ιταλίας, που αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων, όταν απέφυγε να στείλει πολεμικά της πλοία για να υπερασπιστεί το ανυπεράσπιστο ερευνητικό γεωτρύπανό της και επέτρεψε στην Τουρκία να το εκδιώξει από την κυπριακή ΑΟΖ, που αποτελεί και ΑΟΖ της ΕΕ. Αναμένουμε με ενδιαφέρον την αντίδραση των ΗΠΑ, όταν θα φτάσουν στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ τα ερευνητικά γεωτρύπανα της ExxonMobil.

H δική σας φιλοκυβερνητική εφημερίδα, Daily Sabah, έγραψε πρόσφατα: «Τα επόμενα 10 χρόνια της παγκόσμιας οικονομικής πολιτικής θα επικεντρωθούν σε δύο κρίσιμες θαλάσσιες περιοχές, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Τα εκτιμώμενα 3,4 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου για την Ανατολική Μεσόγειο και τα εκτιμώμενα 213 τρισεκατομμύρια βαρέλια υπόγειων πόρων για τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, σύμφωνα με κινεζικές πηγές, και 11 δισεκατομμύρια βαρέλια ή 5 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, σύμφωνα με τις πηγές των ΗΠΑ, αποτελούν κρίσιμη σύγκρουση και πεδίο ανταγωνισμού για τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα. Και για τις δύο θαλάσσιες περιοχές, διεξάγεται επίσης μια πολύ λεπτομερής συζήτηση για τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες μεταξύ των εμπλεκομένων χωρών.»

Αυτός ο αριθμός «3,4 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου για την Ανατολική Μεσόγειο» είναι που δεν σας επιτρέπει να κοιμηθείτε τα βράδια, γιατί το 98% αυτού του φυσικού αερίου δεν ανήκει στην Τουρκία. Στην Ελλάδα βέβαια έχουμε και την ατυχία να μην διαθέτουμε σήμερα ανάμεσά μας έναν ηγέτη του διαμετρήματος του Ανδρέα Παπανδρέου. Είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζετε καλά αυτό το όνομα και θα το γνωρίζατε ακόμα καλύτερα, εάν ζούσε ο Τουργκούτ Οζάλ και σας διηγούνταν τι συνέβη το 1987. Μετά την ελληνοτουρκική κρίση του «Χόρα» το 1976, η επόμενη κρίση στο Αιγαίο εκδηλώθηκε τον Μάρτιο του 1987. Το ερευνητικό πλοίο ήταν ακριβώς το ίδιο, αλλά με διαφορετικό όνομα (Σισμίκ) και με πιο εξελιγμένα μέσα.

Οι Τούρκοι το έβγαλαν στον Αιγαίο με το πρόσχημα ότι κάνει έρευνες για πετρέλαιο και την υφαλοκρηπίδα και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν χάρτες με την πορεία που θα ακολουθούσε, Σαμοθράκη, Ίμβρος και Λήμνος. Στην Ελλάδα προκλήθηκε ένταση και η πολεμική μηχανή κινητοποιήθηκε άμεσα. Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε εντολή στα πολεμικά πλοία να αναλάβουν θέση μάχης. Στο διάγγελμά του, προς τον Ελληνικό λαό, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Εγώ είμαι ευτυχής που έχω μια ηγεσία αντάξια των δύσκολων στιγμών που περνά η πατρίδα μας. Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι τόσο ο ελληνικός λαός όσο και η κυβέρνηση της χώρας μας, θα συμπαρασταθεί στο δύσκολο έργο σας και είναι βέβαιο ότι θα κάνετε κάθε τι δυνατό για να προασπίσετε την χώρα σας σε περίπτωση που αυτό καταστεί απαραίτητο».

Η ειρήνη μεταξύ των δύο χωρών κρεμόταν από μια κλωστή. Τότε το Σισμίκ αποχώρησε από το Αιγαίο και επέστρεψε στο Βόσπορο. Η ειρήνη δεν ήταν ακριβώς ειρήνη, αλλά «μη πόλεμος», όπως εξήγησε τότε ο Ανδρέας. Πραγματικά λυπούμαι, που τότε ο Ανδρέας δεν ανακήρυξε την Ελληνική ΑΟΖ. Πέρασαν από τότε 30 χρόνια και καμία ελληνική κυβέρνηση δεν αξιοποίησε αυτό το σπουδαίο εργαλείο που της πρόσφερε η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Πηγή: Global Marine Boundaries Database, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Μελετήστε προσεκτικά τον παραπάνω χάρτη, που κατά διαβολική σύμπτωση, είναι επίσης Αμερικανικός και δείχνει την οριοθέτηση της κυπριακής ΑΟΖ, βάσει της μέσης γραμμής (ίσης απόστασης) με τα έξη κράτη που έχει θαλάσσια σύνορα η Κύπρος.

Ο χάρτης θα σας στενοχωρήσει, γιατί δείχνει ξεκάθαρα ότι η Κύπρος έχει θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα και εσείς δεν διαθέτετε με την Αίγυπτο. Επιτρέψτε μου και δυο λόγια για την Αλβανία. Είχατε βάλει το χεράκι σας στην πρώτη προσπάθεια οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών ανάμεσα στην πατρίδα μου και την Αλβανία και επειδή επρόκειτο γιά μια συμφωνία που ήταν εις βάρος των συμφερόντων σας, αφού έδιδε πλήρη επήρεια στα ελληνικά νησιά βόρεια της Κέρκυρας, αποφασίσατε να ζητήσετε από το ανώτατο δικαστήριο της γείτονος χώρας να το ακυρώσει.

Τώρα οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Αλβανίας φαίνεται να έχουν καταλήξει πάλι σε συμφωνία, αλλά αυτή τη φορά ακούγεται ότι η ελληνική κυβέρνηση, δεν έχει δώσει πλήρη επήρεια σε αυτά τα νησιά. Επομένως δεν θα χρειαστεί να επέμβετε άλλη μια φορά, μια και αυτή θα είναι μια συμφωνία που θα σας συμφέρει και θα αποτελεί ένα καλό προηγούμενο για την Τουρκία. Κύριε Πρόεδρε, γνωρίζω τον μεγάλο στόχο σας, διότι γνωρίζω τα γεωπολιτικά σας σχέδια. Ονειρεύεστε να γίνετε ο Σουλτάνος μιας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αυτοκρατορίες χρειάζονται υδρογονάνθρακες.

Οι λόγοι της παρέμβασης σας στην Κυπριακή ΑΟΖ είναι τα δικά σας γεωστρατηγικά συμφέροντα και χρησιμοποιείτε απλώς την τουρκοκυπριακή κοινότητα σαν το διαχρονικό όχημα για την προώθηση των τουρκικών στόχων. Από καιρό τώρα εκβιάζεται την κυπριακή κυβέρνηση λέγοντας: Είτε θα τα χάσετε όλα, είτε θα πάρετε τα μισά. Πρόσφατα κάνατε μια πρόβα, μετά από 22 χρόνια, πάλι στα Ίμια αλλά χωρίς επιτυχία. Σίγουρα θα ξαναπροσπαθήσετε όχι μόνο στα Ίμια αλλά και σε άλλα ελληνικά νησιά.

Αλλά ο στόχος σας στην Κύπρο είναι να σύρετε την Λευκωσία σε μια συμφωνία για το φυσικό αέριο με την Τουρκία και την τουρκοκυπριακή πλευρά. Διαφορετικά, θα επιχειρήσετε με το πολεμικό σας ναυτικό πρώτα να παρεμποδίσετε και στην συνέχεια να παγώσετε τη διαδικασία των ερευνών. Το κράτος σας, με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος, συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, που τα τελευταία χρόνια επεκτείνεται και στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Έτσι ο στόχος σας δεν είναι άλλος από το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου και ιδιαίτερα η νήσος Στρογγύλη, διότι δεν θέλετε η πατρίδα μου να έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο, αλλά εσείς να έχετε θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Γνωρίζετε από τους Αμερικανούς φίλους σας, ότι η πληθώρα των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκεται στο τρίγωνο μεταξύ Στρογγύλης, Κύπρου και Κρήτης και έτσι εκδώσατε πάλι μια νέα ΝΑVTEX, που καλύπτει αυτή την περιοχή από την Πάφο μέχρι την Ιεράπετρα.

Οι αρχαίοι Αθηναίοι (γεννήθηκα και εγώ σε αυτή την πόλη) έδωσαν προτεραιότητα στη θάλασσα και η πρώτη θάλασσα που καταγράφηκε στην παγκόσμια γεωγραφία είναι το Αιγαίο Αρχιπέλαγος. Είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσετε να μας ταλαιπωρείτε για όσο καιρό ακόμα βρίσκεστε στην εξουσία, αλλά πρέπει να γνωρίζετε ότι αυτή η γη και η θάλασσα είναι δική μας για χιλιάδες χρόνια και δεν πρόκειται να την χάσουμε ή να την παραδώσουμε σε εσάς ή οιονδήποτε άλλον. Θεόδωρος Καρυώτης, Οικονομολόγος Ουάσιγκτον, ΗΠΑ

Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης. Φωτογραφία από το αρχείο του

Πηγή: Η πληγωμένη AOZ και ο εφιάλτης του Ερντογάν: Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Τουρκίας http://hellasjournal.com/2018/03/i-pligomeni-aoz-anichti-epistoli-pros-ton-proedro-tis-tourkias-tagip-erntogan/

Γιατί οι εμφύλιοι πόλεμοι διαρκούν πολύ

Από

anixneuseis

March 1, 2018

Στην Συρία και αλλού, νέοι κανόνες αλλάζουν τη μορφή της σύγκρουσης

Lise Morjé Howard

Alexandra Stark foreignaffairs.gr

Ένας άνδρας κουβαλά νερό κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Ανατολικής Γούτα, στην Δαμασκό, τον Φεβρουάριο του 2018. BASSAM KHABIEH / REUTERS

Περίληψη:

Η πορεία των εμφύλιων πολέμων επηρεάζεται από το διεθνές πολιτικό περιβάλλον. Ένα δεδομένο περιβάλλον έχει συγκεκριμένους κανόνες, ή προσδοκίες κατάλληλης συμπεριφοράς, που επηρεάζουν τις αποφάσεις των πολιτικών. Αυτό ισχύει επίσης και για την επίλυση των συγκρούσεων.

Η LISE MORJÉ HOWARD είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Georgetown.
Η ALEXANDRA STARK είναι υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Georgetown. Είναι οι συν-συγγραφείς του βιβλίου με τίτλο How Civil Wars End: The International System, Norms, and the Role of External Actors [1] .

Ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας, που πλησιάζει πλέον τον έβδομο χρόνο του, είναι ένας πόλεμος πληρεξουσίων στο πολλαπλάσιο [2]. Μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, η οποία υποστηρίζεται από εξωτερικές δυνάμεις, εξακολουθεί να πολεμά το καθεστώς του Σύρου προέδρου Bashar al-Assad, ο οποίος υποστηρίζεται από το Ιράν, την Ρωσία και την Χεζμπολάχ. Η Τουρκία, σύμμαχος του ΝΑΤΟ, όχι μόνο υποστηρίζει ανταρτικές ομάδες, αλλά πρόσφατα εισέβαλε σε μέρος της βορειοδυτικής Συρίας [3] προκειμένου να αποσπάσει το καντόνι Αφρίν από τον κουρδικό έλεγχο. Οι Κούρδοι -τα πιο αξιόπιστα στρατεύματα στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) [4]- υποστηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και στις 10 Φεβρουαρίου, συριακές δυνάμεις κατέρριψαν ένα ισραηλινό F-16 [5] αφότου ένα ιρανικό drone εισήλθε μέσα στον ισραηλινό εναέριο χώρο. Παρά τις πολλαπλές προσπάθειες να γίνει διαπραγμάτευση για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, το επίπεδο της ξένης ανάμειξης στην Συρία σημαίνει ότι ο πόλεμος δεν θα σταματήσει παρά όταν οι εξωτερικοί δρώντες αποφασίσουν ότι πρέπει.

Ένας άνδρας κουβαλά νερό κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Ανατολικής Γούτα, στην
Δαμασκό, τον Φεβρουάριο του 2018. BASSAM KHABIEH / REUTERS
—————————————————————————————–

Μολονότι είναι ιδιαίτερα περίπλοκος, ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας αποτελεί παράδειγμα μιας γενικής τάσης: Οι εμφύλιοι πόλεμοι διαρκούν πολύ και έχουν αυξημένη πιθανότητα να τελειώσουν με μια μονόπλευρη νίκη και όχι με μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων. Αυτής [της τάσης] ακολουθεί μια σύντομη περίοδος, από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου μέχρι τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όπου, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι περισσότεροι εμφύλιοι πόλεμοι έληξαν με διαπραγματεύσεις. Τι άλλαξε για να υπολογιστεί σε αυτές τις [καινοφανείς] τάσεις;

ΟΙ ΝΟΡΜΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Η πορεία των εμφύλιων πολέμων επηρεάζεται από το διεθνές πολιτικό περιβάλλον. Ένα δεδομένο περιβάλλον έχει συγκεκριμένους κανόνες [στμ: norms, νόρμες], ή προσδοκίες κατάλληλης συμπεριφοράς, που επηρεάζουν τις αποφάσεις των πολιτικών. Αυτό ισχύει επίσης και για την επίλυση των συγκρούσεων: Σε διαφορετικές περιόδους, οι υπεύθυνοι πολιτικοί έχουν διαφορετικές αντιλήψεις για το πώς θα πρέπει να τερματιστούν οι συγκρούσεις -συμπεριλαμβανομένων των εμφύλιων πολέμων-, κάτι που με την σειρά του επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο όντως τερματίζονται.

Έχουν υπάρξει τρία διαφορετικά διεθνή πολιτικά περιβάλλοντα στην πρόσφατη ιστορία. Το πρώτο, ο Ψυχρός Πόλεμος, διήρκεσε από το 1946 έως το 1989 και χαρακτηρίζεται από διπολικότητα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 σηματοδότησε την έναρξη του δεύτερου περιβάλλοντος -του φιλελεύθερου δημοκρατικού μονοπολισμού και της ηγεμονίας των ΗΠΑ. Το τρίτο και τρέχον διεθνές περιβάλλον προέκυψε από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και την έναρξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας˙ χαρακτηρίζεται από αυξανόμενο αυταρχισμό, ανανεωμένη εστίαση στην ασφάλεια και αυξανόμενη πολυπολικότητα.

Το διεθνές πολιτικό περιβάλλον διαμορφώνει τους κανόνες για τους εμφύλιους πολέμους. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Σοβιετική Ένωση αντιμετώπιζαν τους εμφύλιους πολέμους ως ανταγωνισμούς μηδενικού αθροίσματος [6], στους οποίους η πλευρά που εκείνες προτιμούσαν έπρεπε να επιδιώξει την πλήρη νίκη. Και πράγματι, αυτό το κανονιστικό πρίσμα είχε συνέπειες στον πραγματικό κόσμο. Όσο κρατούσε η αμερικανική και σοβιετική αντιπαλότητα, ήταν αδιανόητο ότι οι εμφύλιοι πόλεμοι στην Καμπότζη, το Ελ Σαλβαδόρ ή τη Μοζαμβίκη θα μπορούσαν να τερματίσουν με διαπραγματεύσεις, δεδομένης της επένδυσης και των δύο υπερδυνάμεων στην υποστήριξη των τοπικών πληρεξουσίων για να νικήσουν η μια την άλλη. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι εμφύλιοι πόλεμοι τερματίζονταν πέντε φορές πιο συχνά με νίκη παρά με διευθέτηση [1].

Με την λήξη της διπολικότητας του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες επεδίωξαν να οικοδομήσουν μια φιλελεύθερη διεθνή τάξη [7] βασισμένη στην δημοκρατία και στις ανοικτές αγορές. Οι κανόνες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου του τύπου «ο νικητής τα παίρνει όλα» και του μηδενικού αθροίσματος, έδωσαν την θέση τους σε μια αναζήτηση λύσεων θετικού αθροίσματος. Στο πλαίσιο των εμφύλιων πολέμων, αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη νίκη για την πλευρά που προτιμούσαν, προσπάθησαν να προωθήσουν τις διευθετήσεις μετά από διαπραγμάτευση ως ένα μονοπάτι προς τον μεταπολεμικό εκδημοκρατισμό.

Ως αποτέλεσμα, κατά την διάρκεια αυτής της εποχής πολλοί πόλεμοι που θα μπορούσαν να έχουν τελειώσει με μονόπλευρη νίκη δεν τερματίστηκαν έτσι. Δείτε την σύγκρουση στην Βοσνία [8]. Το καλοκαίρι του 1995, οι σερβοβοσνιακές δυνάμεις βρισκόταν στο χείλος της ήττας από τον στρατό της μουσουλμανο-κροατικής ομοσπονδίας που υποστηριζόταν από το ΝΑΤΟ. Ο ιστορικός εξωτερικός σύμμαχος των Σέρβων, η Ρωσία, ανέκαμπτε από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και δεν ήταν πλέον πρόθυμη ή ικανή να αντιταχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες ή το ΝΑΤΟ. Αλλά αντί να επιτρέψει την ήττα των Σερβοβοσνίων, η Ουάσιγκτον ματαίωσε την προέλαση των συμμάχων της και πίεσε αντ’ αυτού για έναν συμβιβασμό με διαπραγματεύσεις στο Ντέιτον. Οι περισσότεροι εμφύλιοι πόλεμοι κατά την περίοδο εκείνη τελικά κατέληξαν σε κάποιου είδους διαπραγμάτευση.

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ωστόσο, το περιβάλλον άλλαξε και πάλι, όπως και οι ισχύοντες κανόνες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωπες με την απειλή της διεθνούς τρομοκρατίας και τις προκλήσεις για την ηγεμονία τους από την ανερχόμενη Κίνα και, πιο πρόσφατα, από μια Ρωσία που έγινε και πάλι θεληματική [9]. Παρόλο που ο κανόνας της διαπραγμάτευσης δεν έχει πεθάνει, έχουν προκύψει αντισταθμιστικοί κανόνες γύρω από τη μη διαπραγμάτευση με τρομοκράτες, την στρατιωτική κατανίκηση των τρομοκρατικών οργανώσεων, και την προτεραιότητα στην σταθεροποίηση έναντι του εκδημοκρατισμού, έστω κι αν αυτό σημαίνει ενίσχυση της αυταρχικής διακυβέρνησης.

Τούρκοι στρατιώτες κοντά στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, τον Φεβρουάριο του 2018. UMIT BEKTAS / REUTERS
——————————————————————

Στα σημερινά πεδία μάχης -στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την Λιβύη, το Μάλι, τη Μιανμάρ, τις Φιλιππίνες, το Νότιο Σουδάν και την Υεμένη- οι εξωτερικοί δρώντες τροφοδοτούν και πάλι τις διάφορες πλευρές των εμφύλιων πολέμων, με στόχο να βοηθήσουν τη μια πλευρά να κερδίσει απολύτως. Οι κυβερνήσεις χαρακτηρίζουν τους αντάρτες ως τρομοκράτες, σε μια προσπάθεια να νομιμοποιήσουν την επιδίωξη πλήρους νίκης και να ζητήσουν υποστήριξη από εξωτερικές δυνάμεις. Τέτοιες στρατηγικές δεν θα ήταν τόσο ευρέως αποδεκτές κατά την περίοδο του εκδημοκρατισμού το 1990-2001. Σε ζώνες συγκρούσεων και σε εμφύλιους πολέμους, είναι πλέον νομιμοποιημένη η προσπάθεια της κατανίκησης ομάδων που χαρακτηρίζονται ως τρομοκρατικές και της προώθησης της αυταρχικής κυριαρχίας στο όνομα της σταθερότητας.

Ο ΜΑΚΡΥΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

Ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας είναι επομένως ένα τυπικό, αν και ασυνήθιστα βίαιο παράδειγμα, ενός σύγχρονου εμφυλίου πολέμου. Περισσότεροι από 400.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, περί τα 5,5 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει την χώρα και έξι εκατομμύρια έχουν εκτοπιστεί εσωτερικά. Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι τουλάχιστον 13 εκατομμύρια Σύριοι χρειάζονται σήμερα ανθρωπιστική βοήθεια -περισσότερο από το μισό του προπολεμικού πληθυσμού των 22 εκατομμυρίων.

Ο πόλεμος έχει κρατήσει σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των εξωτερικών δρώντων, πολλοί από τους οποίους δεσμεύτηκαν να επιτύχουν νίκη μηδενικού αθροίσματος στο πλαίσιο ενός περιφερειακού αγώνα ισχύος. Όταν ξέσπασαν οι μάχες στα τέλη του 2011 και στις αρχές του 2012 ως απάντηση στην βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων από την κυβέρνηση, αντίπαλοι του καθεστώτος Assad όπως οι χώρες του Κόλπου και η Τουρκία, έσπευσαν γρήγορα να δώσουν όπλα στους αντάρτες, συμβάλλοντας στον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης. Ενισχυμένες από την παρέμβαση της συμμαχίας του ΝΑΤΟ στην Λιβύη το 2011, οι Ηνωμένες Πολιτείες μελέτησαν την ένοπλη δράση και στην Συρία. Αν και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, έφτασε κοντά στο να ξεκινήσει στρατιωτική επίθεση τον Αύγουστο του 2013, η διοίκησή του επέλεξε αντ’ αυτού να παράσχει βοήθεια και εκπαίδευση σε ομάδες της αντιπολίτευσης. (Η Ουάσινγκτον παρενέβη τελικά το φθινόπωρο του 2014, όταν ξεκίνησε αεροπορικές επιδρομές, αλλά αυτές παρέμειναν επικεντρωμένες στο ISIS, αποφεύγοντας στόχους του καθεστώτος).

Το Ιράν επίσης κινήθηκε νωρίς [10] στην σύγκρουση για να παράσχει υποστήριξη στον Assad, τον σημαντικότερο σύμμαχό του στην περιοχή. Η Τεχεράνη διέθεσε αρκετές χιλιάδες στρατιώτες στην Συρία για να ενωθούν με τα στρατεύματα του περιφερειακού πληρεξούσιού της, της Χεζμπολάχ, και βοήθησε το καθεστώς να συναθροίσει στρατιωτικές ομάδες από δεκάδες χιλιάδες [11] ξένους Σιίτες μαχητές. Η Ρωσία [12] βοήθησε επίσης το καθεστώς Assad, συμπεριλαμβανομένης, από τον Σεπτέμβριο του 2015, της άμεσης στρατιωτικής παρέμβασης. Μια τέτοια εξωτερική στήριξη έχει παρατείνει τον πόλεμο ενισχύοντας το καθεστώς κάθε φορά που φαινόταν έτοιμο να καταρρεύσει. Ως αποτέλεσμα, η σημερινή συριακή κυβέρνηση έχει εδραιώσει την κατοχή της στο έδαφος δυτικά του ποταμού Ευφράτη. Εάν η σύγκρουση συνεχίσει στην τρέχουσα πορεία της, η κυβέρνηση Assad είναι πιθανό να επαναβεβαιώσει τον έλεγχό της στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριξαν επισήμως την επίλυση της σύγκρουσης μέσω διαπραγματεύσεων, αλλά τόσο η άνοδος του ISIS το 2014 όσο και η αυξανόμενη σημασία των τζιχαντιστικών ομάδων στην αντιπολίτευση της Συρίας ώθησαν την Ουάσινγκτον προς μια de facto σιωπηρή αποδοχή του αυταρχικού καθεστώτος Assad. Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ασχολούνται κυρίως με τον περιορισμένο στόχο της καταστροφής τρομοκρατικών δικτύων. Η γλώσσα της σταθερότητας και της αντιτρομοκρατίας έχει αντικαταστήσει την γλώσσα της δημοκρατίας. Τον Ιανουάριο, για παράδειγμα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Rex Tillerson, υπογράμμισε την σημασία της διασφάλισης ότι η Συρία «δεν θα χρησιμεύσει ποτέ ξανά σαν πλατφόρμα ή ασφαλές καταφύγιο για τρομοκράτες».

Ένας υποστηριζόμενος από την Τουρκία μαχητής του Ελεύθερου Συριακού Στρατού στην Αφρίν, στην Συρία, τον Φεβρουάριο του 2018. KHALIL ASHAWI / REUTERS
————————————————————–

Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται: Το Ιράν, η Ρωσία και η Τουρκία έχουν ανοίξει μια οδό διεθνών συνομιλιών οι οποίες διεξάγονται παράλληλα με την διαδικασία της Γενεύης που υποστηρίχθηκε από τον ΟΗΕ και τις ΗΠΑ, και, τον Ιανουάριο, η Ρωσία φιλοξένησε ειρηνευτικές συνομιλίες στο Σότσι [13] με στόχο την σύνταξη νέου συντάγματος της Συρίας. Μέχρι στιγμής, όμως, οι εξωτερικοί παράγοντες ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν μόνο την εδαφική ήττα του ISIS, να μεσολαβήσουν για σύντομες εκεχειρίες μεταξύ άλλων αντιμαχόμενων ομάδων, να επιβάλλουν βραχυπρόθεσμα μέτρα για την σταθεροποίηση της σύγκρουσης, και να παρέχουν κάποια ανθρωπιστική υποστήριξη στους πολίτες. Πράγματι, οι εξωτερικές δυνάμεις έχουν αναμφισβήτητα παρατείνει τον πόλεμο με το να υποστηρίζουν τις αντιτιθέμενες πλευρές και αποτυγχάνοντας να συνασπιστούν γύρω από τον στόχο μιας διευθέτησης μετά από διαπραγμάτευση που να οδηγεί σε αλλαγή καθεστώτος και εκδημοκρατισμό, όπως θα μπορούσαν να έχουν κάνει στην δεκαετία μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Αντ’ αυτού, έφτασαν να περιμένουν μια μονόπλευρη νίκη του Assad, καθιστώντας το αποτέλεσμα αυτό πιο πιθανό.

ΟΧΙ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ

Ο φαινομενικά ατελείωτος εμφύλιος πόλεμος της Συρίας απεικονίζει τους κανόνες του σημερινού διεθνούς περιβάλλοντος σε δράση: Την υποχώρηση των φιλελεύθερων Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους, οι οποίοι δεν έχουν πλέον το συμφέρον να προωθήσουν μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων˙ μια εστίαση στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας που οδήγησε τις εξωτερικές δυνάμεις να δώσουν προτεραιότητα στην καταπολέμηση του ISIS˙ και μια νέα έμφαση στην σταθερότητα που οδήγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλους να δεχτούν σιωπηρά το αυταρχικό καθεστώς του Assad (ή το διάδοχό του) ως τελικό νικητή και εγγυητή της ασφάλειας. Οι εμφύλιοι πόλεμοι τείνουν να τελειώνουν με τον τρόπο που οι εξωτερικοί δρώντες πιστεύουν ότι πρέπει να τερματιστούν. Όπως και με τους περισσότερους εμφύλιους πολέμους, αυτός στην Συρία θα τερματιστεί σύμφωνα με τις κανονιστικές ιδέες των εξωτερικών δρώντων. Στο σημερινό περιβάλλον, αυτό πιθανώς σημαίνει νίκη για τον Assad.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/syria/2018-02-27/why-civil-wars-…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Το πολύ το “Κύριε Ελέησον” το βαριέται και ο παπάς: Κούρασε το ματς Ουάσιγκτον-Άγκυρας

Από

anixneuseis

March 1, 2018

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Παρακολούθησα με ενδιαφέρον το νέο γύρο του πλακώματος των Ηνωμένων Πολιτειών με την Τουρκία, γύρω από την εκεχειρία των τριάντα ημερών στη Συρία, που ψήφισε ομόφωνα, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, προσπαθώντας να το αναλύσω ήταν το παραδοσιακό ρητό, “το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς”.

Η ιδιαίτερα συμπαθής εκπρόσωπος του Στέητ Ντιπάρτμεντ, Χέδερ Νάουερτ, εγκάλεσε την Άγκυρα, να διαβάσει προσεκτικά το Ψήφισμα του ΟΗΕ, επισημαίνοντας ότι καλύπτει και το Αφρίν, λέγοντας στην ουσία ότι θα πρέπει να σταματήσει άμεσα η επιχείρηση “Κλάδος Ελιάς”, εναντίον των Κούρδων του YPG.

Χωρίς καθυστέρηση η Τουρκία, έβαλε τον ομόλογό της, εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών, Χαμί Ακσόϊ, να επισημάνει ότι το σχόλιο των ΗΠΑ, δεν έχει βάση και δείχνει ότι δεν έχουν κατανοήσει την έμφαση του Ψηφίσματος του ΟΗΕ, κατηγορώντας μάλιστα την Ουάσιγκτον ότι δεν κάνει τίποτα για το καθεστώς Άσαντ και υποστηρίζει τρομοκράτες.

Αυτό, λοιπόν το νέο επεισόδιο, στο σήριαλ των άσφαιρων προσβολών μεταξύ των δυο παραδοσιακών συμμάχων έχει κουράσει. Όχι μόνο έχει κουράσει, αλλά έχει κάψει και στο ζέσταμα όλους αυτούς που σε καθημερινή βάση περιμένουν τη σύγκρουση της Ουάσιγκτον με τον Ερντογάν, και μοιράζουν οθωμανικές και αμερικανικές σφαλιάρες ένθεν κακείθεν.

Και έχει τη σημασία του που όταν μιλάω για τη σύγκρουση ως αντίπαλο της Ουάσιγκτον, θέτω των Ερντογάν και όχι την Τουρκία. Γιατί πολύ απλά εκεί βρίσκεται η ουσία της στάσης των ΗΠΑ, όλους αυτούς τους μήνες που ο απολυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας, έχει επιδοθεί στο σπορ της σχεδόν σε καθημερινή βάση, φραστικής προσβολής της Ουάσιγκτον. Γιατί περί αυτού ακριβώς πρόκειται, φραστικής, άρα άσφαιρης.

Όσοι αδημονούν για τη μεγάλη σφαλιάρα από τις ΗΠΑ προς την Τουρκία, θα μείνουν, δυστυχώς, στο περίμενε για καιρό. Η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να αντέξει και απλώς να απαντάει στα άκαπνα φραστικά νταηλίκια του Σουλτάνου, γιατί στην όλη φανφάρα, βλέπει ακριβώς τον Ερντογάν και όχι την Τουρκία. Θα περιμένει, όσο χρειαστεί, και όταν έρθει η στιγμή, και οι συνθήκες θα το ευνοούν, θα πάρει τη ρεβάνς από τον Σουλτάνο.

Η στιγμή αυτή δεν είναι τώρα, και μπορεί μάλιστα να καθυστερήσει αρκετά. Σε κάθε περίπτωση, το σύστημα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν πρόκειται να τινάξει στον αέρα τη στρατηγική θέση με μια πολύ, δυστυχώς, μεγάλη και στρατηγικής σημασίας χώρας, όπως είναι η Τουρκία, παίζοντας το παιχνίδι του Ερντογάν.

Στα πλαίσια, λοιπόν, μια ψυχρής και ρεαλιστικής ανάλυσης, ας μην περιμένουν κάποιοι, να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα στις σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας, επειδή γαυγίζει ο Ερντογάν. Το ματς, χωρίς κανένα, μέχρι στιγμής, γκολ, έχει κουράσει.

Εκείνο, που όμως δεν πρέπει να κουράσει, και είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, είναι το τι μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να συμβεί, κατά τη διάρκεια αυτού του βαρετού και ανούσιου σήριαλ. Και δυστυχώς μπορεί να συμβούν τραγωδίες. Τραγωδίες, που αφορούν την Ελλάδα και την Κύπρο, που μακάριοι οι φτωχοί το πνεύματι, ζουν το μύθο τους αναμασώντας τα περί Ευρώπης κάθε φορά που ο Σουλτάνος, ρίχνει πραγματικές οθωμανικές σφαλιάρες, τύπου προσπάθειας βύθισης του πλοίου του Λιμενικού στα Ίμια, και εκδίωξης του τρυπανιού της ENI, από την ΑΟΖ της Κύπρου.

Κάποιοι έχουν επιλεκτική και κοντή μνήμη, και κάνουν πως δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται, το ποια είναι η θέση των συμμάχων της Ελλάδας και της Κύπρου, σε κρίσιμα για την επιβίωση του Ελληνικού Έθνους, εθνικά θέματα, όπως οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και το Κυπριακό.

Ορισμένοι από εμάς, ευτυχώς, δεν έχουμε ξεχάσει. Και δυστυχώς, αποδείχτηκαν και πρόσφατα, στα Ίμια και την Κυπριακή ΑΟΖ. Στο Αιγαίο τι πραγματικά λένε για χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Μεγάλη Βρετανία, και οι ΗΠΑ; “Βρείτε τα”, “διαπραγματευτείτε, ειρηνικά”. Τι σημαίνει αυτό έχουμε καταλάβει; Να βρούμε τι; Και να διαπραγματευτούμε τι; Οποιαδήποτε διαπραγμάτευση πέραν της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, σημαίνει συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και παραχώρηση εδάφους.

Μήπως λοιπόν ο Ερντογάν, βολεύει προς αυτή την κατεύθυνση, και όταν κάνει το ντου την ώρα που θα ψάχνουμε για πλάτη, θα γυρίσουμε στα νώτα μας και θα δούμε τον τοίχο της εκτέλεσης;

Και στην Κύπρο. Ξέχασαν κάποιοι, την ένθερμη, μέχρι παρεξήγησης, υποστήριξη και διαμόρφωση του Σχεδίου Ανάν, από τους συμμάχους. Μήπως και εδώ ο Ερντογάν, βολεύει.

Όσο για τα Σκόπια, μας τα είπε χθες ξεκάθαρα, ο ανεκδιήγητος κύριος Γιούνκερ, προς απάντηση του κουραστικού πλέον ρεφρέν στην Αθήνα, περί Ευρώπης και αλληλεγγύης. Και με τους ένθερμους υποστηρικτές της “διαπραγμάτευσης”, και έχουμε όλοι ζήσει και δει τι εννοούν και τα αποτελέσματα όταν διαπραγματεύονται, στην ηγεσία της Ελλάδας και της Κύπρου, έχουν σκεφτεί κάποιοι πόσο βολεύει ο Ερντογάν, για να πουν αυτοί που τάχα μου τρώνε σφαλιάρες από το Σουλτάνο, και οσονούπω θα τον κάνουν νταντά, τώρα έτσι όπως έγινε, η μόνη λύση είναι να καθίσετε στο τραπέζι και να τα βρείτε ειρηνικά.

Δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς για το ποιος θα είναι ο χαμένος από αυτό το παιχνίδι, που, πριν καν κάτσουμε στο τραπέζι, μπορεί να έχει στοιχίσει έδαφος και ζωές. Οπότε, θα παραμείνω αιρετικός και κυνικός ρεαλιστής. Όπως είπα και στην αρχή το πολύ το κυριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς. Φτάνει.

Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος – Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και μέλος του The International Institute of Strategic Studies

Πηγή: Το πολύ το “Κύριε Ελέησον” το βαριέται και ο παπάς: Κούρασε το ματς Ουάσιγκτον-Άγκυρας http://hellasjournal.com/2018/03/to-poly-to-kyrie-eleison-to-variete-ke-o-papas-kourase-to-mats-ouasigkton-agkyras/

«Η Αφόρητη Ελαφρότητα του Οζερσάϊ και το Διεθνές Δίκαιο»

Από

anixneuseis

February 28, 2018

(Άρθρο του Διεθνολόγου Δρ. Μιχάλη Σταυρινού)

Αγαπητέ συμπατριώτη, κύριε Οζερσάϊ,

Για να μιλήσει κάποιος δημόσια για θέματα Διεθνούς Δικαίου, θα πρέπει να διαθέτει τουλάχιστον ελάχιστες γνώσεις του κλάδου, προκειμένου να μην διασυρθεί το όνομά του. Παραθέτω πιο κάτω τις δημόσιες δηλώσεις σας, καθώς και τις απόλυτες θέσεις του Διεθνούς Δικαίου στα θέματα που θίξατε πρόσφατα, σε σχέση με την ΑΟΖ και τα συναφή δικαιώματα, και αφήνω στην κρίση των αναγνωστών τα συμπεράσματα ως προς την σοβαρότητα των επικλήσεών σας.

Είπατε προχθές ότι: «Είναι άδικο και απαράδεκτο να χρησιμοποιείται προς ίδιον όφελος το θέμα της ΑΟΖ και να δημιουργούνται τετελεσμένα και ότι, το γεγονός πως η ε/κ πλευρά είναι στην ΕΕ, αποπροσανατολίζει τους Ε/Κ από το στόχο της λύσης. Αν κάποιος αποδέχεται την ύπαρξη του άλλου (οι Ε/Κ την ύπαρξη των Τ/Κ) και το γεγονός ότι ο φυσικός πλούτος ανήκει και σε αυτόν, τότε σε κάποια φάση πρέπει να του διαμοιράσεις τον πλούτο αυτό ή να πληρώσεις αποζημιώσεις.»

Το τί είναι δίκαιο και τί άδικο, το καθορίζει στο διεθνές στερέωμα το Διεθνές Δίκαιο και οι Αποφάσεις/Ψηφίσματα του ΟΗΕ, και όχι οι όποιες αυθαίρετες ερμηνείες των συστηματικών παραβατών του Διεθνούς Δικαίου και των φερέφωνών τους.

Το Διεθνές Δίκαιο ορίζει σαφέστατα ότι, η Κυριαρχία ανήκει μόνο σε Κράτη διεθνώς αναγνωρισμένα, όπως αυτό προκύπτει, μέσα από την αναγνώριση της Διεθνούς Κοινότητας, την συμμετοχή σε Διεθνείς Οργανισμούς, κυρίως στα Ηνωμένα Έθνη, και τα συναφή Ψηφίσματα του ΟΗΕ. Η Κυπριακή Δημοκρατία πληροί όλα τα πιο πάνω κριτήρια και επισφραγίζεται η διεθνής αναγνώριση της κρατικής της υπόστασης από: Α) την συμμετοχή της ως κράτος-μέλος στον ΟΗΕ και την ΕΕ, Β) την οικουμενική της αναγνώριση, με μοναδική εξαίρεση, την “ποντιοπιλατική” αυθαιρεσία της Τουρκίας, να προσποιείται ότι δεν αναγνωρίζει το κράτος του οποίου την ύπαρξη εγγυήθηκε, και ταυτόχρονα, να επικαλείται καταστατικές/συνταγματικές πρόνοιες της ύπαρξης του, όποτε αυτό την βολεύει. [Το ίδιο ισχύει και για μερίδα των Τ/Κ, όπως εσείς, και ασφαλώς ο πνευματικός σας μέντορας, μακαρίτης Ραούφ Ντεκντάς, που απολαμβάνουν τα οφέλη της ιδιότητας του πολίτη της ΕΕ, που οφείλονται στην κρατική οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ συγχρόνως, εξυπηρετώντας τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας, προσποιούνται ότι, το Κράτος που τους ωφελεί, δήθεν, δεν υπάρχει.], Γ) τα σαφέστατα Ψηφίσματα του Σ.Α. του ΟΗΕ, 541/1983 και 550/1984, τα οποία «αναγνωρίζουν ως μόνο Κράτος στην Κύπρο την Κυπριακή Δημοκρατία και χαρακτηρίζουν την “ανακήρυξη” του ψευδοκράτους ως νομικά άκυρη και παράνομη!».

Σύμφωνα πάλι, με το Διεθνές Δίκαιο, μόνον διεθνώς αναγνωρισμένα Κράτη διαθέτουν το δικαίωμα σε Χωρικά Ύδατα, Συνορεύουσα Ζώνη, ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα. Η δε Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, που αντανακλά εθιμικό δίκαιο, που δεσμεύει τους πάντες, ακόμα και την διαφωνούσα Τουρκία, η οποία μειοψηφεί απελπιστικά μόνη στην παράνομη προσποίησή της ότι δήθεν δεν συναινεί στους κανόνες του αναγκαστικού δικαίου (το Διεθνές Δίκαιο ορίζει ότι, οι εθιμικοί κανόνες δεσμεύουν τους πάντες (erga omnes), είτε αυτοί συμφωνούν, είτε όχι! Η Σύμβαση λοιπόν αυτή, που υπήρξε προϊόν συμφωνίας της παγκόσμιας κοινότητας, αναγνωρίζει στα νησιά, τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με τις ηπειρωτικές ακτές (΄Αρθρο 121.2). Συγχρόνως ορίζει ότι, ακόμα και οι βραχονησίδες, βλέπε Ίμια, Καστελλόριζο, κλπ, δικαιούνται ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα, εκτός εάν δεν μπορούν να συντηρήσουν δικό τους μόνιμο πληθυσμό ή οικονομική ζωή (Άρθρο 121.3). Άρα και όσα εξ αυτών δεν μπορούν να συντηρήσουν δικό τους μόνιμο πληθυσμό ή οικονομική ζωή, δικαιούνται να έχουν Χωρικά Ύδατα και Συνορεύουσα Ζώνη!

Το Διεθνές Δίκαιο, αφού το επικαλείστε συνέχεια, και εσείς και ο κύριος Ερντογάν, ορίζει ότι μόνον Κράτη και Λαοί ως σύνολο, και όχι κοινότητες, μειονότητες, φυλές ή άλλες υποδιαιρέσεις του Λαού, μπορούν να ασκούν δικαιώματα που αντλούνται από την κυριαρχία του Κράτους. «Η διαρκής κυριαρχία επί των πλουτοπαραγωγικών πόρων, (του φυσικού αερίου και του πετρελαίου συμπεριλαμβανομένων), ανήκουν στο Κράτος.» [Βλέπε: Elian G., “The Principle of Sovereignty over Natural Resources”, Sijthoff & Noordhoff, 1979, σελίδες 90-120. και Rosenberg D., “Le Principe de Souverainete des Etats sur leurs Recources Naturelles”, ‘Librairie Generale de Droit et de Jurisprudence’, Paris, 1983]. [Επίσης, το ίδιο κατοχυρώνουν οι Αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ 503 (VI), 12 Ιανουαρίου 1952, 1313 (XIII) 12 Δεκεμβρίου 1958, 1803 (XVII), 14 Δεκεμβρίου 1962 και 3171 (XXVIII), 17 Δεκεμβρίου 1973.] Τι λέτε για τις Αποφάσεις αυτές του Οργανισμού σας, κύριε Γκουτέρες και κυρία Σπέρχαρντ;

Αν ισχυρίζεστε το αντίθετο, πείστε πρώτα τον κύριο Ερντογάν να δώσει διαμοιρασμό των φυσικών πόρων της Τουρκίας ή αποζημίωση, στην Κουρδική κοινότητα/μειονότητα της Τουρκίας, που αν δεν σφάλλω διαθέτει και μεγαλύτερο ποσοστό του τουρκικού λαού από ότι οι Τ/Κ έναντι του κυπριακού λαού, ενώ διαθέτουν και φυσική εδαφική περιοχή εγκατάστασής τους, και όχι τεχνική, και δια της βίας των όπλων επιβληθείσα (βλέπε Έγκλημα Εθνοκάθαρσης), όπως αυτή που επέβαλε η Άγκυρα μετά την εισβολή και την κατοχή του ενός τρίτου του Κράτους, [την ακεραιότητα του οποίου η ίδια όφειλε να διαφυλάττει με διεθνή συμφωνία!], μετακινώντας από τις διάσπαρτες πατρογονικές τους εστίες τους Τ/Κ. (Πράγμα που συνιστά, εκτός των άλλων, και Έγκλημα Πολέμου.) Είδατε ποτέ κύριε Οζερσάϊ, τους γηγενείς Ινδιάνους των ΗΠΑ, να διεκδικούν μερίδιο των φυσικών πόρων από την Υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ των ΗΠΑ; (Πώς συνάδει η θέση του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών με τις δηλώσεις επί του θέματος, θα πρέπει να το δουν οι Αμερικανοί αρμόδιοι, προτού δημιουργήσουν προηγούμενο που θα λειτουργήσει ως μπούμεραγκ σε βάρος του ενιαίου της Κυριαρχίας των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών!).

Είναι κάτι, το εντελώς διαφορετικό, αγαπητέ κύριε Οζερσάϊ, να συζητάς στο πλαίσιο των συνομιλιών για επίλυση του Κυπριακού, το ενδεχόμενο εγκαθίδρυσης Ομοσπονδιακού Κράτους, με δύο συνιστώντα κρατίδια, από την ημερομηνία που θα καθοριζόταν σε περίπτωση ενδεχόμενης συνολικής συμφωνίας, και εφεξής, δημιουργώντας, σε μια τέτοια περίπτωση, νέα κατάσταση πραγμάτων, και άλλο, να παίρνεις επιλεκτικά, όσα σκόρπια τμήματα προτάσεων ή συγκλήσεων, που τελούν πάντα υπό την απόλυτη (και ακυρωτική) αίρεση: « Ή συμφωνία επί του συνόλου ή τίποτε δεν ισχύει», σε βολεύουν και να τα επικαλείσαι, αφού δεν έχεις ο ίδιος αποδεχθεί το σύνολο των προτάσεων. (Πώς θα σας φαινόταν, εάν επικαλούμασταν εμείς, το ισοδύναμο αντίβαρο μιας συνολικής διευθέτησης, την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, αφού αποτελούν αναφαίρετο τμήμα του συνολικού πακέτου, τμήματα του οποίου επικαλείστε;! ).

Επίσης, θα έπρεπε να εκτιμάτε το γεγονός ότι, η Κυπριακή Κυβέρνηση, ως Κυβέρνηση όλων των Κυπρίων, δηλώνει έτοιμη να διασφαλίσει τα αναλογούντα ως τμήματος του Κυπριακού λαού, μερίδια των Τ/Κ για μετά την λύση, και όχι να τα αναγάγετε παράνομα, σε αυτοδύναμα δικαιώματα μη αναγνωρισμένης από το Διεθνές Δίκαιο οντότητας!

Τέλος, αγαπητέ συμπατριώτη, ποιόν εξυπηρετούν οι θέσεις και οι διεκδικήσεις που προβάλλεις; Μήπως δεν πλήττει τα καλώς νοούμενα συμφέροντα των Τ/Κ η Τουρκία, αφαιρώντας από την Κυπριακή Δημοκρατία τμήματα θαλάσσιων ζωνών, που το ίδιο το Διεθνές Δίκαιο της αναγνωρίζουν; Ποιος θα επωφεληθεί από την στέρηση του δικαιώματος εξόρυξης φυσικού αερίου, πέραν από την νόμιμη μέση γραμμή, μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας, οι Τ/Κ; Ασφαλώς όχι. Πού είναι η φωνή προστασίας των δικαιωμάτων αυτών των Τ/Κ, ως τμήματος του ενιαίου Κυπριακού λαού; Ο ίδιος ο πνευματικός μέντορας του κυρίου Ερντογάν, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του «Το στρατηγικό βάθος», κάθε γραμμή του οποίου επιχειρεί να υλοποιήσει ο σημερινός Πρόεδρος της Τουρκίας, διακήρυττε, χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία εκ μέρους των επικαλούμενων δήθεν δικών τους δικαιωμάτων, Τ/Κ, ότι: «Και Τ/Κ να μην υπήρχαν στην Κύπρο, θα έπρεπε να εφεύρουμε λόγους να έχουμε λόγο πάνω στο νησί»! Αυτή είναι η πραγματική αγάπη της “μητέρας πατρίδας” και αυτό το γνήσιο ενδιαφέρον για τις τύχες των Τ/Κ.

Αν αγαπάτε το τόπο μας, απεγκλωβιστείτε το συντομότερο δυνατόν από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό αλλότριων προς το συμφέρον των Κυπρίων, δυνάμεων, και ενωθείτε με τους υπόλοιπους νόμιμους πολίτες του νησιού μας, ώστε, λύνοντας με κοινά αποδεκτό τρόπο το Κυπριακό, να βιώσουμε μαζί μέρες ευημερίας και ειρήνης. Το τι πράττει η Τουρκία, τόσο στο εσωτερικό της, όσο και στα κατεχόμενα της Κύπρου, όσο και στο Αφρίν, δεν θα πρέπει να σας αφήνουν να ζείτε με ψευδαισθήσεις. Αν ακόμα αμφιβάλλετε, ρίξτε μια ματιά δίπλα σας, να δείτε πώς προστατεύονται τα συμφέροντα και η φωνή των Τ/Κ, βλέποντας έναν πραγματικό Κύπριο, τον Σενέρ Λεβέντ.

Κλείνοντας αυτή την παρέμβαση, που ένοιωσα την ανάγκη να καταθέσω, ως Κύπριος που αγαπά την πατρίδα του και ως Διεθνολόγος που βιωματικά στηρίζει το Διεθνές Δίκαιο, θα ήθελα να καλέσω τον Πρόεδρο της Τουρκίας, που τόσο συχνά επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, εάν σέβεται τα λεγόμενά του δημοσίως, να αποδεχθεί προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο, και αυτό να αποφασίσει τι επιβάλλει το Διεθνές Δίκαιο στην Κύπρο, του θέματος της ΑΟΖ συμπεριλαμβανομένου. Εάν αποδεχθεί κάτι τέτοιο θα αποδείξει ότι, πράγματι σέβεται το Διεθνές Δίκαιο, εάν όχι, θα αποδείξει ότι το παραβιάζει!

infognomon.gr

Πως θα μπορούσε ο Τραμπ να συνετίσει τον Ερντογάν: Μα με την αγορά των F-35…

Από

anixneuseis

February 28, 2018

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

US President Donald J. Trump in the State Dining Room of the White House in Washington, DC, USA. EPA, JIM LO SCALZO FEBRUARY 28, 2018

Ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, ήταν η στοχευμένη δήλωση της εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η οποία με αφορμή το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, για την κατάπαυση πυρός στη Συρία, υπογράμμισε ότι αυτό καλύπτει και την τουρκική εισβολή στην Αφρίν.

Το ερώτημα είναι εάν η αμερικανική πλευρά θα συνεχίσει την πίεση προς την Τουρκία για να τερματίσει τον αιματηρό πόλεμο που ξεκίνησε εναντίον των συμμάχων της, των Κούρδων της Συρίας (YPG), οι οποίοι στάθηκαν δίπλα στην Αμερική στον πόλεμό της εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.

Αν κερδήθηκε αυτός ο πόλεμος κατά 97%, όπως λένε οι στρατηγοί, αυτό οφείλεται στους Κούρδους αντάρτες. Διότι εάν περιοριστεί μόνο στη δήλωση της εκπροσώπου του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, είναι άξια της μοίρας της η Αμερική. Θα χρειαστεί ξανά -και πολύ σύντομα- τους Κούρδους του YPG, και δικαιολογημένα θα της γυρίσουν την πλάτη. Βέβαια πρέπει να είμαστε δίκαιοι στην κρίση μας.

Η αμερικανική δήλωση για το σεβασμό της εκεχειρίας στη Συρία είναι αξιοπρόσεκτη. Το ψήφισμα αυτό καθ’ αυτό του Σ.Α. του ΟΗΕ είναι σημαντικό και «έχει δόντια» αν θέλει κανείς να το χρησιμοποιήσει… Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να αδράξει αυτή την εκεχειρία για να αρχίσουν να την λαμβάνουν σοβαρά στο εξωτερικό. Διαφορετικά, θα της γυρίζουν την πλάτη, όπως συνέβαινε την οκταετία του μαλακού Μπάρακ Ομπάμα, όταν τηλεφωνούσε σε ξένους ηγέτες και δεν του έδιναν καμία απολύτως σημασία. Τα ζήσαμε και τα γνωρίζουμε…

Πόσες φορές τηλεφώνησε σε Ευρωπαίους ηγέτες για να βοηθήσει την Ελλάδα. Χάσαμε το μέτρημα. Το αποτέλεσμα ομιλεί από μόνο του, αν και πρέπει να τονίσουμε ότι απέτρεψε την εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Φαίνεται, ότι η πολυδιαφημισμένη προσέγγιση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας ήταν ένας μύθος. Τα προβλήματα είναι μύρια και όσα τους ενώνουν πλέον είναι ελάχιστα.

Ο Ταγίπ Ερντογάν, όπως έχουμε πει πολλές φορές, πήρε το δρόμο του και πιστεύει ότι έχει περισσότερα κοινά με τους εχθρούς της Αμερικής, τη Ρωσία και το Ιράν, παρά με την παραδοσιακή σύμμαχό της, η οποία από τη δεκαετία του ’50 τη σώζει συστηματικά. Άλλωστε τη βοήθησε ακόμα και για να επιβάλει την παράνομη κατοχή στην Κύπρο. Και λόγω αυτής της τυχοδιωκτικής πολιτικής του Χένρι Κίσιγκερ, το νησί υποφέρει μέχρι και σήμερα. Στην Ουάσιγκτον κυκλοφορεί ευρύτατα ότι «χάθηκε το παιγνίδι», αλλά οι γραφειοκράτες αρνούνται να το πιστέψουν και υποστηρίζουν ότι πρέπει να δοθούν «δώρα» στην Τουρκία.

Πρόκειται για μέγα λάθος και ελπίδα όλων είναι να το σταματήσει ο σοβαρός Ρεξ Τίλερσον. Ο Αμερικανός υπουργός είχε φύγει έντονα θυμωμένος από το γραφείο του Σουλτάνου, κατά την τελευταία επίσκεψη του στην Άγκυρα. Ο Ερντογάν ενώπιον του προσέβαλε την Αμερική για τη συμμαχία της με τους Κούρδους. Δυστυχώς, οι Αμερικανοί δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους.

Και ενώ η Τουρκία τους προδίδει συστηματικά, αυτοί γυρίζουν και το άλλο μάγουλο. Πρόσφατα, έχει ξεκινήσει στο Κογκρέσο μία σοβαρή προσπάθεια να σταματήσει η αγορά των υπερσύγχρονων αεροπλάνων F-35 από την Τουρκία. Σοβαρός αριθμός Αμερικανών νομοθετών έχει αποφασίσει να βρεθεί απέναντι στην προσπάθεια της πολεμικής βιομηχανίας να χαρίσει -έναντι τιμήματος βέβαια- αυτό το υπερόπλο στην Τουρκία.

Εάν η Αμερική προχωρήσει σε αυτή την πώληση, σύντομα θα το πληρώσει ακριβά. Ο Ερντογάν νοιώθει πιο υποχρεωμένος και είναι πιο πιστός στον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Ποιος εγγυάται στην Αμερική ότι η Τουρκία δεν θα μοιραστεί μαζί του την απόρρητη αμερικανική τεχνολογία; Ποιος εγγυάται ότι ο Ερντογάν δεν θα χρησιμοποιήσει τα F-35 εναντίον της Ελλάδας και άλλων συμμάχων της Αμερικής στην περιοχή;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πως θα δικαιολογήσουν ότι αφήνουν ατιμώρητη την Τουρκία, η οποία αγοράζει από τη Ρωσία μη εγκεκριμένα όπλα, όπως είναι οι S-400, που αποτελούν εχθρικό οπλικό σύστημα για το ΝΑΤΟ; Γιατί κλείνουν τα μάτια όταν το θέμα ή το πρόβλημα αφορά την Τουρκία, και όταν πρόκειται για τους υπόλοιπους συμμάχους καταφεύγουν ακόμα και σε απειλές. Η υπόθεση των F-35 δίνει την ευκαιρία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Πρόεδρο Τραμπ, να καθαρίσουν τον στάβλο του Σουλτάνου Ερντογάν και να του δώσουν ένα γερό μάθημα…

Πηγή: Πως θα μπορούσε ο Τραμπ να συνετίσει τον Ερντογάν: Μα με την αγορά των F-35… http://hellasjournal.com/2018/02/pos-tha-borouse-o-trab-na-synetisi-ton-erntogan-ma-me-tin-apili-ton-f-35/

The Middle of an Era

Από

anixneuseis

February 28, 2018

By George Friedman Feb 28, 2018

I have written in several places about a paradox. On the one hand, if you take a snapshot of the world every 20 years or so, the reality of how the world works and what matters will have shifted dramatically compared with the previous snapshot. On the other hand, at any point in time there is a general belief that the world as it is at this moment will remain in place for a long time. It is not just the public but also experts and those who govern who tend to fail to see how transitory the present reality is. As a result – and this is what makes it important – as the geopolitical system shifts, there is a tendency to see the shifts as transitory, a temporary disruption caused by unfortunate events, until they are well entrenched, and so we tend to align ourselves with the shift far too late.

In 1900, Europe was peaceful and prosperous, and it dominated the world. It was assumed that this was a permanent reality. By 1920, Europe had torn itself apart, impoverished itself, in a bloody war. It was assumed that Germany, having been defeated, was finished. By 1940, Germany had re-emerged and was astride Europe. It was assumed that the German tide could not be resisted. By 1960, Germany was an occupied and divided country. It was assumed that war between the strongest of the occupiers, the United States and the Soviet Union, was inevitable. By 1980, there had been a war, but in Vietnam rather than Europe, and the United States had been defeated. The U.S. was now aligned with China against the Soviet Union. It was assumed that the Soviets were a permanent and dangerous enemy to both countries. By 2000, the Soviet Union no longer existed. It was assumed that the key interest of all countries was economic growth, and that traditional conflict among nations had become a marginal matter.

Twenty years is an arbitrary time period, but historically it’s about the length of a human generation. The world changes radically in each generation, but the dates can vary. The last era began in 1991 and ended in 2008. Yet even now there are many who are waiting for the world of 1991 to return. More important, only now is the full power of what started in 2008 being felt.

Life After the Cold War

Consider how the world changed in 1991. The Soviet Union collapsed, and it was assumed that the rump state, Russia, was no longer a significant factor in how the world worked. Europe signed the Maastricht Treaty, which was seriously and reasonably believed to be the preface for the creation of a United States of Europe. The United States led a vast coalition of nations against Iraq’s occupation of Kuwait, defeating Iraq with few dissenting voices. China had adopted capitalism and begun its historic economic surge; it seemed an unstoppable train headed toward liberal democracy. Japan, the previous economic miracle that would never end, was in the midst of its transformative economic crisis. With the Cold War over, the U.S. was the only global power, and the world was reshaping itself in the American image.

The world was filled with the promise that the horrors and dangers of the 20th century were behind us. And for a time, that appeared to be the case. The first sign that the world was not quite as it seemed came in 2001, when operatives of al-Qaida attacked the United States, and the United States struck out at the Islamic world.

That era hung on for a few more years, until two events a few weeks apart finally broke it. On Aug. 8, 2008, Russia and Georgia went to war, putting to rest the idea that Russia had fallen into permanent, shabby irrelevance, or that conventional warfare was obsolete. Then on Sept. 15, 2008, Lehman Brothers collapsed, wrecking the illusion that the global economy could only go up. In the span of just over five weeks, the core assumptions of the era began to change.

Russia was no longer a superpower, but it was certainly still a regional power. It still had a sphere of influence beyond its borders, and it would protect its interests by force. The empire the czars had created would not go quietly into that good night.

The core weakness of the European Union was revealed: It was not a nation-state but merely a treaty joined into by sovereign states whose leaders were elected by their citizens and whose loyalty was to their voters, not to Brussels. The EU was a perfectly designed instrument for economic success, but it could not cope with economic dysfunction because economic pain did not distribute itself neatly over the bloc’s vast geography. Each member state increasingly pursued its own interests and frequently found the EU a hindrance rather than a help. 2008 was the high point of Europe.

China found in 2008 that an economy built on exports was not in its hands but in the hands of its customers. The economic stagnation that followed transformed China from a powerful engine pouring goods out to eager customers to a nation scrambling to put out financial fires, fantasizing about endless roads and artificial intelligence, all while turning into a dictatorship that would likely define it for the next era. Japan, rather than descend into disaster, used its social solidarity to weather its crisis by accepting the idea that a declining population and stable growth lead to higher per capita income.

And the United States discovered that being astride the world was a prescription for stumbling and falling. The war against jihadism would not end; the Russians would not accept their place in the world order; the Chinese would be less an economic problem than a potential military one; and the Europeans would be self-absorbed and provincial, as would be expected from their position. The United States realized that it was not ready, institutionally or psychologically, to manage the power it had acquired, and it could not delegate.

A New Era

The world in 2008, some 17 years after the last era had begun, did not resemble what most people expected. For a long time – for some even today – there was the expectation that the post-Cold War world (as good a name as there is for what began in 1991) was the norm, and but for someone’s bungling we would still be there and certainly would return to it. But eras come and go, and the world of 2008 will be in place well into the 2020s.

After 10 years, its outline is already clear. It is a time of economic dysfunction, defined by slow growth and unequal distribution of wealth, leading to domestic political tension and deep international friction. Countries will be focused on their own problems, and those problems will create trouble abroad. It is a world that is best described as parochial, tense and angry. There are worse things that it can be. But much depends on how rapidly the United States matures into its role as the single-most powerful country in the world. Likely the emergence of the U.S. from its internal rages will be the major feature of the next era.

Twenty years means nothing in history, but it means everything in our lives, so our tendency to convince ourselves of the permanence of the present era is understandable. But history didn’t end in 1991, and it didn’t end in 2008. For better or worse, this too shall pass.

The post The Middle of an Era appeared first on Geopolitical Futures.

Why Turkey Wants to Invade the Greek Islands

Από

anixneuseis

February 28, 2018

by Uzay Bulut February 28, 2018 at 5:00 am

https://www.gatestoneinstitute.org/11954/turkey-threats-greek-islands

Turkish propagandists also have been twisting facts to try to portray Greece as the aggressor.
Although Turkey knows that the islands are legally and historically Greek, Turkish authorities want to occupy and Turkify them, presumably to further the campaign of annihilating the Greeks, as they did in Anatolia from 1914 to 1923 and after.
Any attack against Greece should be treated as an attack against the West.

There is one issue on which Turkey’s ruling Justice and Development Party (AKP) and its main opposition, the Republican People’s Party (CHP), are in complete agreement: The conviction that the Greek islands are occupied Turkish territory and must be reconquered. So strong is this determination that the leaders of both parties have openly threatened to invade the Aegean.

The only conflict on this issue between the two parties is in competing to prove which is more powerful and patriotic, and which possesses the courage to carry out the threat against Greece. While the CHP is accusing President Recep Tayyip Erdoğan’s AKP party of enabling Greece to occupy Turkish lands, the AKP is attacking the CHP, Turkey’s founding party, for allowing Greece to take the islands through the 1924 Treaty of Lausanne, the 1932 Turkish-Italian Agreements, and the 1947 Paris Treaty, which recognized the islands of the Aegean as Greek territory.

In 2016, Erdoğan said that Turkey “gave away” the islands that “used to be ours” and are “within shouting distance.” “There are still our mosques, our shrines there,” he said, referring to the Ottoman occupation of the islands.

Two months earlier, at the “Conference on Turkey’s New Security Concept,”Erdoğan declared: “Lausanne… has never been a sacred text. Of course, we will discuss it and struggle to have a better one.” Subsequently, pro-government media outlets published maps and photos of the islands in the Aegean, calling them the territory that “Erdoğan says we gave away at Lausanne.”

To realize his ultimate goal of leaving behind a legacy that surpasses that of all other Turkish leaders, Erdoğan has set certain objectives for the year 2023, the 100^th anniversary of the establishment of the Turkish Republic, and 2071, the 1,000^th anniversary of the 1071 Battle of Manzikert, during which Muslim Turkic jihadists from Central Asia defeated Christian Greek Byzantine forces in the Armenian highland of the Byzantine Empire.

The idea behind these goals is to create nationalistic cohesion towards annexing more land to Turkey. To alter the borders of Turkey, however, Erdoğan must change or annul the Lausanne Treaty. Ironically, ahead of his two-day official visit to Greece in December — touted as a sign of a new era in Turkish-Greek relations — Erdogan told Greek journalists that the Lausanne Treaty is in need of an update. During his trip, the first official visit to Greece by a Turkish head of state in 65 years, Erdoğan repeated his mantra that the Lausanne Treaty must be revised.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has said that Turkey “gave away” Greek islands that “used to be ours” and are “within shouting distance”. “There are still our mosques, our shrines there,” he said, referring to the Ottoman occupation of the islands. (Photo by Carsten Koall/Getty Images)

The following month, Erdoğan targeted CHP leader Kemal Kılıçdaroğlu, again accusing the party that signed the Lausanne Treaty of giving away the islands during negotiations. “We will tell our nation about [this],” Erdoğan said. What this statement means is that Erdogan accepts that the islands legally belong to Greece. Yet, at the same time, he calls the Greek possession of the territory “an invasion” — apparently because the islands were once within the borders of the Ottoman Empire — and he now wants them back.

Meanwhile, the CHP has been equally aggressive in its rhetoric, with Kılıçdaroğlu telling the Turkish parliament that Greece has “occupied” 18 islands. When Greek Defense Minister Panos Kammenos was described as “uncomfortable” with this statement, CHP’s deputy leader for foreign affairs, Öztürk Yılmaz, responded, “Greece should not test our patience.” Yılmaz also reportedly stated that “Turkey is much more than its government,” and that any Greek minister who provokes Turkey, will be “hit with a sledgehammer on the head…If [Kammenos] looks at history, he will see many examples of that.”

History is, in fact, filled with examples of Turks carrying out murderous assaults against Anatolian Greeks. In one instance, the genocidal assault against Greek and Armenian Christians in Izmir in 1922 was highlighted in a speech before the parliament by Devlet Bahceli, the head of the Nationalist Movement Party (MHP):

“If they [the Greeks] want to fall into the sea again — if they feel like being chased after again — they are welcome. The Turkish nation is ready and has the faith to do it again. Someone must explain to the Greek government what happened in 1921 and 1922. If there is no one to explain it to them, we know how to stick like a bullet on the Aegean, rain from the sky like a blessed victory, and teach history to the couriers of ahl al-salib [the people of the cross] all over again.”

Turkish propagandists also have been twisting facts to try to portray Greece as the aggressor. Ümit Yalım, former secretary-general of the Ministry of National Defense, for example, recently said that “Greece has turned the Greek-occupied islands into arsenals and military outposts that Greece will use in its future military intervention against Turkey.”

Turkish politicians all seem to have their own motivations for their obsession with the islands: Traditional Turkish expansionism, Turkification of Hellenic lands, neo-Ottomanism and Islam’s flagship of conquest — jihad. There are also strategic reasons for their wanting to invade the islands, which can be understood in a statement made by Deputy Prime Minister Tuğrul Türkeş about Turkey’s control of Cyprus since 1974:

“There is this misinformation that Turkey is interested in Cyprus because there is a Turkish society there… Even if no Turks lived in Cyprus, Turkey would still have a Cyprus issue and it is impossible for Turkey to give up on that.”

The same attitude and mentality apply to the Aegean islands. Although Turkey knows that the islands are legally and historically Greek, Turkish authorities want to occupy and Turkify them, presumably to further the campaign of annihilating the Greeks, as they did in Anatolia from 1914 to 1923 and after. The destruction of any remnant of Greek culture that existed in Asia Minor, a Greek land prior to the 11^th century Turkish invasion, is almost complete. There are fewer than 2,000 Greeks left in Turkey today.

Given that Turkey brutally invaded Cyprus in 1974, its current threats against Greece — from both ends of Turkey’s political spectrum — should not be taken lightly by the West. Greece is the birthplace of Western civilization. It borders the European Union. Any attack against Greece should be treated as an attack against the West. It is time for the West, which has remained silent in the face of Turkish atrocities, to stand up to Ankara.

Uzay Bulut is a Turkish journalist born and raised in Turkey. She is presently based in Washington D.C.

Follow Uzay Bulut on Twitter
https://www.gatestoneinstitute.org/11954/turkey-threats-greek-islands

1...2,8482,8492,850...3,032 Σελίδα 2,849 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

A New Era at the State Department?

Διαβάστε το λέξη προς λέξη – Γιατί η Τουρκία θέλει να εισβάλει στα ελληνικά νησιά;

«Οι εχθροί του ταξικού εχθρού Wauquiez είναι φίλοι του Mélenchon;»

Στην ψυχρότητα με τη Δύση, η Τουρκία αναζητά νέες αγορές στην Αφρική

Μυστική συνάντηση στην Ουάσιγκτον.

Η πληγωμένη AOZ και ο εφιάλτης του Ερντογάν: Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Τουρκίας

Γιατί οι εμφύλιοι πόλεμοι διαρκούν πολύ

Το πολύ το “Κύριε Ελέησον” το βαριέται και ο παπάς: Κούρασε το ματς Ουάσιγκτον-Άγκυρας

«Η Αφόρητη Ελαφρότητα του Οζερσάϊ και το Διεθνές Δίκαιο»

Πως θα μπορούσε ο Τραμπ να συνετίσει τον Ερντογάν: Μα με την αγορά των F-35…

The Middle of an Era

Why Turkey Wants to Invade the Greek Islands

by Uzay Bulut February 28, 2018 at 5:00 am