Αρχική Blog Σελίδα 2847

Οι ιταλικές εκλογές και οι απαντήσεις που δεν δόθηκαν

Από
anixneuseis
-
0

Οι ψηφοφόροι γύρισαν την πλάτη σε αλαζόνες πολιτικούς, που έχουν κυβερνήσει τα τελευταία 25 χρόνια. Τα νέα δεδομένα και οι δικλίδες ασφαλείας για το ιταλικό κράτος μπροστά στην πολιτική αβεβαιότητα. Οι μεγάλες προκλήσεις και η ευρωπαϊκή παράμετρος.

Δημοσιεύθηκε: 5 Μαρτίου 2018 – 14:01

  • του Tony Barber Financial Times/euro2day
Οι κοινοβουλευτικές εκλογές της Κυριακής στην Ιταλία δεν θα μπορούσαν να δώσουν μια πιο καταδικαστική ετυμηγορία για τις αδυναμίες των πολιτικών τάξεωv που έχουν κυβερνήσει το έθνος τα τελευταία 25 χρόνια.

Οι ψηφοφόροι έχουν γυρίσει την πλάτη τους σε πολιτικούς που θεωρούνται αλαζονικοί και ιδιοτελείς, αν όχι απόλυτα διεφθαρμένοι, και οι οποίοι θεωρούνται υπεύθυνοι για δύο δεκαετίες οικονομικής στασιμότητας καθώς και για τα επαναλαμβανόμενα κύματα παράνομης μετανάστευσης στην Ιταλία.

Το χωρίς καθαρό νικητή αποτέλεσμα προμηνύει εβδομάδες πολιτικής αβεβαιότητας στη Ρώμη, ακολουθούμενης, κατά πάσα πιθανότητα, από τον βιαστικό κυβερνητικό συνασπισμό που θα διαχέεται από αμοιβαίες καχυποψίες από την αρχή. Αυτό, με τη σειρά του, εγείρει αμφιβολίες για το πόσο σθεναρά η Ιταλία θα επιδιώξει ουσιαστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Ως η πιο αδύναμη από τις μεγάλες οικονομίες της ευρωζώνης, φορτωμένη με κολοσσιαίο δημόσιο χρέος, πληττόμενη από αδύναμη ανάπτυξη και χαμηλή παραγωγικότητα, η Ιταλία μόλις που μπορεί να αντέξει πέντε χρόνια πολιτικής παρακμής πριν τις επόμενες προγραμματισμένες εκλογές. Ωστόσο, το αποτέλεσμα της Κυριακής αυτό υπονοεί.

Το αποτέλεσμα επίσης δημιουργεί αμφιβολίες για τον ρόλο της χώρας στην πολυαναμενόμενη πρωτοβουλία για πιο στενή ευρωζώνη και σύγκλιση στην ΕΕ, που αναμένεται να γίνει υπό την ηγεσία της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ένα μεγάλο εμπόδιο σε αυτή την προοπτική άρθηκε την Κυριακή, όταν ανακοινώθηκε ότι τα μέλη του κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών είχαν ψηφίσει κατά πλειοψηφία υπέρ της ανανέωσης του «μεγάλου συνασπισμού» με τους Χριστιανοδημοκράτες της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ.

Το ιταλικό πολιτικό, γραφειοκρατικό, οικονομικό και βιομηχανικό καθεστώς μόλις που θέλει να παίξει τον ρόλο του στη γαλλο-γερμανική πρωτοβουλία. Όμως την Κυριακή, το κεντροαριστερό και κεντροδεξιό κόμμα της Ιταλίας, που ευρέως μοιράζονται αυτή την προοπτική, είχαν ταπεινωτικές ήττες. Οι νικητές ήταν το αντικαθεστωτικό Κίνημα των Πέντε Αστέρων και η ριζοσπαστική δεξιά, η αντι-μεταναστατευτική Λίγκα, προηγουμένως γνωστή ως Λέγκα του Βορρά. Το πρώτο πήρε περισσότερο από 30% των ψήφων, σε άνοδο από το 25% που είχε στις εκλογές του 2013. Θα είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο.

Το μεγαλύτερο σοκ ήταν ότι η Λέγκα ξεπέρασε τον σύμμαχό της, το κόμμα Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αυτό δεν ήταν απλώς ένα σημάδι ότι η ελκυστικότητα του 81χρονου κ. Μπερλουσκόνι ξεθωριάζει. Υπογράμμισε την επίπτωση της μεταναστευτικής και προσφυγικής έκτακτης κατάστασης. Περισσότεροι από 600.000 παράνομοι μετανάστες έχουν φτάσει στην Ιταλία από το 2014. Η Λέγκα, η πιο δυνατή αντιμεταναστευτική φωνή στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας, επωφελήθηκε.

Είναι σημαντικό να έχουμε στο νου μας ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δεν προκαλεί τόση ακυβερνησία στη χώρα. Το ιταλικό κράτος έχει πυλώνες ισχύος που το στηρίζουν σε περιόδους πολιτικής αστάθειας. Αυτοί περιλαμβάνουν την Προεδρία, στην οποία τα τελευταία 19 χρόνια βρίσκονται δημόσια πρόσωπα υψηλού στάτους. Ο Σέρτζιο Ματαρέλα, ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα παίξει σημαντικό ρόλο στη χάραξη πορείας εξόδου από την αβεβαιότητα που έφεραν οι εκλογές.

Άλλος πυλώνας είναι το υπουργείο Οικονομικών, που λειτουργεί ως εγγύηση για τους εταίρους της χώρας στην ευρωζώνη και τις οικονομικές αγορές ότι, όπως και να έρθουν τα πράγματα, στους πολιτικούς δεν θα επιτραπεί να ακολουθήσουν ανεύθυνες οικονομικές πολιτικές. Η έξυπνη διαχείριση του ιταλικού δημόσιου χρέους, το οποίο αποτελεί περίπου το 130% του ΑΕΠ, είναι παρόμοια καθησυχαστική πηγή.

Ωστόσο, η χώρα αντιμετωπίζει τρομερές οικονομικές προκλήσεις. Δεκάδες χιλιάδες από τους καλύτερους και πιο έξυπνους νέους ανθρώπους φεύγουν κάθε χρόνο. Όταν η ευρωπαϊκή οικονομία αναπτύσσεται, η ιταλική αναπτύσσεται πάντα ελαφρώς λιγότερο. Όταν η ύφεση «χτυπάει», η πτώση της Ιταλίας είναι πάντα πιο σκληρή.

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν δίνει απαντήσεις για το πώς η χώρα θα διαχειριστεί αυτές τις προκλήσεις.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

65 years on: Stalin is dead. Long live Stalin?

Από
anixneuseis
-
0

This week marks 65 years since the death of Joseph Stalin and I find myself going over the footage for a documentary that we are working on at Coda. I listen to a man weeping on my screen as he talks about “the great leader.” In the next frame a young girl, just out of her teens, talks passionately about the importance of Stalin’s legacy. Then another man, this one in his late thirties, from Kazakhstan who has come to pay homage to Stalin’s hometown in Gori, argues that it is time to “look at the bright side of the Gulags.”

It’s 2018 and across the former Soviet Union the old Soviet dictator seems to have been given a new lease on life. It may be tempting to dismiss fans of Stalin as outliers, but they are part of an increasingly mainstream debate that’s taking place across the region. They are also the reason why we launched our Rewriting History current as part of our coverage. We realized it was important to examine the painful debate surrounding the search for a common past and the battle over control of historic narratives. To be honest, what we hadn’t realized is how often our coverage would have to circle back to Joseph Stalin

Take one of the stories we recently covered: the Kremlin’s ban on Albert Ianucci’s brilliant “Death of Stalin” satire. Many in the West took the ban of the film as a sign of how little has changed in Russia. But to me, the ban — just like the young people defending Stalin to Coda’s film crew — is a sign of the opposite. It’s a sign of change.

Across the post-Soviet space a historic figure that was largely irrelevant in my youth, is suddenly back in vogue. It’s just as fashionable to loath Stalin, as it is to mourn him. No other figure is suddenly more era-defining, more relevant than Joseph Stalin. Assisted by the Kremlin, fed by nostalgia, powered by the fact that over the last decades so many of the narratives had been left unexamined in a rush to move on from the Soviet past, Stalin is suddenly, somehow at the very center of the region’s struggle to find its identity. The debate over whether he was a villain or a hero is real and taking place in the present tense. The region’s future will be shaped by its outcome.

Watch Ianucci’s film if you haven’t done so yet. In the West many reviews called the film a departure for Ianucci, who is known for making satire on current, era-defining topics. But try watching it while imagining that you live in a country where new monuments to Stalin are being erected and where young people are suddenly romanticizing him. Try watching it, while remembering that your government doesn’t want you to see it.

It’s this profound relevance of Ianucci’s film to the region that makes it so sharply poignant. In his dark, deeply funny and disturbing way Ianucci tells a fictionalized story of an inner circle battle over who gets to bury Stalin and interpret his legacy. In real life, this battle is back: 65 years on, in the post-Soviet space they are fighting over who will get to write the definitive obituary of Joseph Stalin.

Stay on the story with us,

Natalia Antelava
Editor-in-chief

 

Turkey Wants F-35Bs to Field an ‘Aircraft Carrier in Disguise’

Από
anixneuseis
-
0

Zachary Keck March 3, 2018

Turkey is the latest country to consider buying F-35Bs in order to field an “aircraft carrier in disguise.”

The Turkish newspaper Hurriyet Daily News reported the news on February 27. According to the paper, along with the 100 F-35As that Turkey is planning on buying to replace its F-16s, a fleet of F-35Bs are also “planned to be procured in line with Ankara’s growing interest in strengthening its naval forces, mainly for overseas operations.”

IHS Jane’s confirmed Turkey’s interest in the the F-35B, citing Turkish and Western defense industry sources. According to IHS Jane’s “A senior Turkish Defence Industries undersecretariat official expressed his country’s interest in buying F-35 STOVL variants to Vice Admiral Mathias Winter, head of the US Defense Department’s F-35 programme office, during a meeting held in Ankara in mid-October.”

The F-35B is the Joint Strike Fighter variant that have short take-off and vertical landing (STOVL) capabilities. This enables them to operate off of smaller ships because they don’t need as long of a runway. Notably, as the Hurriyet report points out, Turkey is currently building a Landing Helicopter Dock (LHD)/Amphibious Assault Ship, TCG Anadolu, that would be able to launch the F-35B from its flight deck.

Turkey signed an agreement in 2015 with the Spanish firm Navantia for help in building Anadolu. It will be designed by Navantia and based on the Spanish landing helicopter dock (LHD) Juan Carlos I. According to some media reports, besides designing the ship, Navantia will supply five sets of diesel generators and the IPMS (Integrated Platform Management System) for it. Navantia built the Juan Carlos I and two similar ships for Australia, the HMAS Canberra and the HMAS Adelaide.

Construction on TCG Anadolu began in 2016 and is expected to be completed sometime in 2021. When finished, it will displace 28,000 tons fully loaded and measure 225 meters long and thirty-two meters wide. The ship will also be able to travel at speeds of up to twenty-one knots. From the beginning, Navantia designed the ship to be capable of launching the F-35B or a similar plane from the ship’s deck.

If Turkey’s new plan sounds familiar, that’s because both Japan and South Korea have been working on similar plans in recent months. As I noted last month, Japanese media outlets say that Shinzo Abe’s government is planning to publish budget documents outlining plans to purchase between 20–40 F-35Bs in the coming years.

One reason that Japan considers the STOVL planes to be valuable is they can operate from commerical air strips on isolated islands in case the country’s major military bases come under attack. At the same time, Tokyo also has its eyes on a pseudo aircraft carrier. Specifically, Japan is mulling the possibility of refitting its two Izumo-class helicopter destroyers to operate the F-35B. These ships are roughly 250 meters (820 feet) long and displaces 24,000 tons. That makes the Izumo-class destroyers about 50 percent bigger (in terms of displacement) than Japan’s next largest ship, the Hyuga-class helicopter destroyer. Others have pointed out that the Izumos are actually larger than Spain and Italy’s short take-off and vertical landing (STOVL) aircraft carriers.

Shortly after reports emerged about Japan’s interest in redesigning the Izumo, South Korea began exploring a similar option. In a December report, Yonhap News Agency quoted an unnamed South Korean military official as saying: “I understand that the military top brass have recently discussed whether they can introduce a small number of F-35B fighters and operate them aboard the new ship that has already been deployed and one to be additionally built.”

http://nationalinterest.org/blog/the-buzz/turkey-wants-f-35bs-field-aircraft-carrier-disguise-24722

Το προφητικό άρθρο “Που πάει ο Στρατός” και ποιος ζητά άμεση αλλαγή ηγεσίας στο ΓΕΣ

Από
anixneuseis
-
16

Γράφει ο Ευάγγελος Πνευματικός 

Τον Ιούνιο του περασμένου έτους, έξι μήνες μετά την ανάληψη της διοίκησης του στρατού ξηράς από τον αρχηγό και τους προοδευτικούς εκσυγχρονιστές δημοσιεύθηκε το άρθρο «που πάει ο στρατός». Στο άρθρο είχαν εκφραστεί επιφυλάξεις για το «νέο δόγμα», που έτυχε αμέσως ταχείας εφαρμογής.

Είμαστε υπερήφανοι, ο στρατός είναι παντού, ο στρατός δεν βρίσκεται σε κρίση, περιλαμβάνουν το περιεχόμενο του νέου δόγματος. Εορτές, μουσικές εκδηλώσεις, σεμινάρια, ημερίδες, εκθέσεις γεωργικών προϊόντων, μπαζάρ, πολιτιστικά δρώμενα, επισκέψεις σε μουσεία κ.λ.π. αποτελούν την καθημερινότητα του στρατού, στο πλαίσιο της εξωστρέφειας και της ενίσχυσης της αποτροπής. Επίσης ο στρατός έχει υποκαταστήσει όλες τις κρατικές δομές (υπουργεία, περιφέρειες, δήμους) και παρέχει τα πάντα γρήγορα και δωρεάν , με το κατάλληλο κονέ του διοικητή σχηματισμού με τον κρατικό λειτουργό, ο οποίος αναλαμβάνει τη διαφήμιση του διοικητή.

Ταυτόχρονα τονώθηκε η «χαλάρωση» λόγω κόπωσης των υπηρετούντων στις τάξεις του στρατού. Ξενώνες σουπερ λουξ, πεντάστερα ΚΑΑΥ τύπου αστέρα βουλιαγμένης, λέσχες με φολκλόρ και happenings και αναβάθμιση όλων των στρατιωτικών καταστημάτων, βοηθούν στην ψυχική ανάταση του προσωπικού. Είμαστε χαρούμενοι, γελάμε, τραγουδάμε και γενικά χαλαρώνουμε, προκειμένου να ξεχαστούν τα μνημόνια, τα μέτρα, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων και όλες οι αγχωτικές σκέψεις. Εφαρμόζεται με απόλυτη πιστότητα το «ρωσικό μοντέλο» (θέαμα αντί άρτου) ως αγχολυτική θεραπεία.

Οι πόροι (προσωπικό , πιστώσεις) διοχετεύονται για την υποστήριξη του νέου δόγματος. Το προσωπικό τα απογεύματα και τα βράδια συμμετέχει στις δράσεις εξωστρέφειας και την επομένη απαλλαγή. Ο παραδοσιακός τρόπος (στρατόπεδο, αναφορά, όρχος, πεδίο βολής, εκπαίδευση, ασκήσεις) έχει υποβαθμιστεί. Το προοδευτικό νέο δόγμα παράγει συνεχώς κατευθύνσεις και ιδέες. Ο στρατός έχει γίνει κοινωνικό – πολιτιστικός σύλλογος κάτι σαν ΜΚΟ και οι διοικητές σχηματισμών κάνουν δημόσιες σχέσεις με δημάρχους, πολιτικούς, ιεράρχες, γεύοντας την ελιτίστικη ζωή. Ούτε στο όνειρό τους δεν περίμεναν όταν έμπαιναν στην Σχολή Ευελπίδων τα μεγαλεία που προσφέρει το νέο δόγμα. Έτσι όλοι οι διοικητές προσκυνούν το μεγάλο αφεντικό και του εύχονται μακροημέρευση και υγεία.

Φυσικά προς εμπέδωση της νέας φιλοσοφίας και της προοδευτικής στροφής του στρατεύματος γίνονται πολύ συχνά οι ιδεολογικές ομιλίες στρατολόγησης οπαδών του μ….. γίνεται. Ο αρχηγός σαρώνει διαρκώς τα στρατόπεδα και επιβλέπει την πρόοδο που επιτυγχάνεται. Τα αποτελέσματα που κοινοποιούνται μέσω της ιστοσελίδας του ΓΕΣ είναι εξαιρετικά και άριστα. Τέτοια ευφημία το στράτευμα έχει να ζήσει από τους νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους και το έπος του 1940.

Ο αντίπαλος και οι απειλές έχουν υποβαθμιστεί διότι αφενός η ευφορία «τυφλώνει», αφετέρου λειτουργεί η εξωστρέφεια και η αποτροπή, οπότε οι εχθροί μας έχουν σκιαχθεί και τρέμουν από τον φόβο τους. Η πόλη είναι ζήτημα ωρών και το τραγούδι του Σαββόπουλου «ας κρατήσουν οι χοροί» έχει γίνει ο ύμνος του στρατιώτη.

Στο πεδίο της αμυντικής τακτικής επικράτησε η φιλοσοφία του αρχηγού και της ιεραρχίας του 2017, δηλ. κινητή άμυνα με τα Λέοπαρντ. Για να γίνει αυτό πέρυσι αποστρατεύτηκαν όλοι οι ενοχλητικοί αξιωματικοί του πεζικού διοικητές σχηματισμών στον Έβρο, οι οποίοι είχαν μάθει από μικροί να φυλάνε την πατρίδα με τα φυλάκια προκάλυψης και τα συνεχή εκπαιδευμένα περίπολα. Η νέα τακτική υποστηρίχθηκε από τους καταδρομείς που βρήκαν ευκαιρία να πετάξουν εκτός τους πεζούς συμμαθητές τους .

Ο υποβαθμισμένος όμως αντίπαλος έχει ξετυλίξει την θεωρία των 2,5 πολέμων και δεν αστειεύεται. Είδε προφανώς και τα κενά σκέψεως , οι «ρεζέρβες» του αντιπάλου λειτούργησαν καλά, οπότε φτάσαμε σήμερα να διαπομπεύονται με χειροπέδες οι Έλληνες στρατιωτικοί στις φυλακές. Απορίας άξιο είναι πως βρέθηκαν τα στελέχη του μηχανικού να περιπολούν , τα οποία έχουν άλλη εκπαίδευση και αποστολή. Πιθανόν οι δράσεις εξωστρέφειας φτιάχνουν και περίπολα. Αλήθεια όμως που είναι τα δικά μας μπορντό μπερελί ; Τα έχουμε μόνο για μόστρα και επιδείξεις, αφήνοντας την λάντζα των περιπόλων στα μηχανικά και στους εφοδιαστές. Είμαστε υπερήφανοι, ο στρατός δεν περνάει κρίση !

Το ηθικό των Ελλήνων πολιτών έχει κατακρημνιστεί και οι στρατιωτικοί λένε διάφορα μισόλογα , περί ισχυρού στρατού και υψηλού ηθικού. Η Ελληνική διπλωματία βρίσκεται σε δύσκολη θέση σε μία περίοδο που οι Τούρκοι ψάχνουν για θερμό επεισόδιο. Μακάρι να τελειώσει σύντομα το επεισόδιο και να επιστρέψουν οι Έλληνες στρατιωτικοί.
Γι όλα αυτά τα δυσάρεστα αποτελέσματα δεν υπάρχει καμία ευθύνη και οι στρατιωτικοί ηγήτορες συνεδριάζουν ατάραχοι κάνοντας κρίσεις πίνοντας φραπέδες εξωστρέφειας και δημοσίων σχέσεων. Εξάλλου το σύγχρονο δόγμα των στρατιωτικών περί ευθυνών λέει ότι «για όλα φταίει ο πάγκαλος» και οι πολιτικοί.

Δυστυχώς το άρθρο του Ιουνίου ήταν προφητικό για αυτό που θα ερχόταν και ήρθε τελικά. Ο λαός λέει ότι ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Μάλλον το δεύτερο συμβαίνει. Ο αρχηγός που επιλέχθηκε πέρυσι αποδεικνύεται διοικητικά ανέτοιμος και επιχειρησιακά άπειρος. Ο στρατός έχει γίνει μία σαπουνόπερα και συντεχνιακές πρακτικές οδηγούν σε τεράστια λάθη. Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΡΙΣΗ ΗΓΕΤΩΝ. Δεν είναι δυνατόν να είναι σε εξέλιξη τέτοιο σοβαρό περιστατικό και ο αρχηγός να κρύβεται. Που είναι το facebook, το twitter και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που απλόχερα χρησιμοποιεί, να βγει μπροστά στις κάμερες και να δώσει εξηγήσεις, όσο βασανιστικές και ας είναι.

Η απάντηση στην επικεφαλίδα του άρθρου είναι ευκρινέστατη. Ο στρατός πήγε πίσω και όπως διαμορφώνεται η κατάσταση μπορεί να έχουμε και χειρότερα. Τα όσα γράφονται στο άρθρο δεν είναι μυθιστόρημα αλλά η πραγματικότητα με καυστικό τρόπο. Η επιστροφή του στρατού στην κανονικότητα είναι πρωταρχικό ζητούμενο, το οποίο χρειάζεται να επιδιώξουν ο Π/Θ με τον ΥΕΘΑ και τον Α/ΓΕΕΘΑ. Τα πράγματα δεν είναι απλά και διαχειρίσιμα . Το σχέδιο της καινοτομίας και της μετεξέλιξης του στρατού εξελίσσεται σε Βατερλό των όψιμων προοδευτικών και εκσυγχρονιστών. Μετά το επεισόδιο στον Έβρο η αντικατάσταση του αρχηγού στρατού θα έπρεπε ήδη να έχει επικυρωθεί με ΦΕΚ. Με την πατρίδα δεν παίζουμε, ο λαός αρκετές σφαλιάρες τρώει καθημερινά και αυτή δεν την αντέχει.

https://www.militaire.gr/profitiko-arthro-pou-pai-o-stratos-ke-pios-zita-amesi-allagi-igesias-sto-ges/

Τουρκία: Σενάρια αποχώρησης από το ΝΑΤΟ

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει η Ιωάννα Ηλιάδη – 

Σενάρια αποχώρησης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ επανέρχονται στο προσκήνιο, μετά την παρουσίαση του ρωσικού οπλοστασίου. 

Σενάρια αποχώρησης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και ενίσχυσης της συμμαχίας της με τη Ρωσία, επαναφέρει η δήλωση Τούρκου στρατιωτικού αναλυτή στο Sputnik, λίγο μετά την επίδειξη ισχύος του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος παρουσίασε τα νέα όπλα της Ρωσίας.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι «ανίκητοι» πύραυλοι, τα μίνι πυρηνοκίνητα υποβρύχια και τα νέα επιτεύγματα της ρωσικής αμυντικής βιομηχανίας. Συγκεκριμένα, παρουσίασε τον νέο διηπειρωτικό πύραυλο «Αβανγκάρντ» που μπορεί να πλήξει οποιοδήποτε σημείο της γης. Επίσης, το νέο υπερηχητικό οπλικό σύστημα «Κινζάλ», το οποίο διαθέτει η Ρωσία και βρίσκεται ήδη όπως είπε από 1ης Δεκεμβρίου του 2017 σε ενεργό επιφυλακή στη Νότια Στρατιωτική Περιφέρεια.

Μια ημέρα μετά, το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Sputnik φιλοξενούσε δηλώσεις του εθνικιστή στρατιωτικού αναλυτή Beyazıt Karataş ο οποίος είναι απόστρατος πτέραρχος. Ο Karatas υποστήριξε ότι η Τουρκία δεν πρέπει να βασίζεται στο ΝΑΤΟ για την δική της ασφάλεια και ότι θα μπορούσε να αποσυρθεί από αυτό, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Αν οποιοδήποτε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, κυρίως η Αμερική, εξαπολύσει πυρηνική επίθεση σε τρίτη χώρα από την τουρκική επικράτεια, αυτό μπορεί να μετατρέψει την Τουρκία σε πυρηνικό στόχο.

View image on Twitter

Παραινέσεις για αποχώρηση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ δεν ακούγονται για πρώτη φορά, αλλά μάλλον ακούγονται όλο και συχνότερα και με διάφορες αφορμές.

Το 2017 με αφορμή ένα ατυχές συμβάν κατά τη διάρκεια άσκησης προσομοίωσης του ΝΑΤΟ στη Νορβηγία, όπου οι ασκούμενοι είδαν στις οθόνες τους μήνυμα που χαρακτήριζε τον Ερντογάν «εχθρό», ο Τούρκος πρόεδρος βρήκε την ευκαιρία να σχολιάσει ότι δεν μπορεί να υπάρξει με αυτούς τους όρους συμμαχία και απέσυρε τα 40 άτομα που έπαιρναν μέρος στην άσκηση προσομοίωσης.

Αποτέλεσμα ήταν να ζητήσει συγγνώμη για το περιστατικό ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Jens Stoltenberg και να χαρακτηρίσει την Τουρκία ως αξιόπιστη συμμαχική χώρα με σημαντική συμβολή στην ασφάλεια της Συμμαχίας.

Λίγες ημέρες αργότερα, σύμβουλος του Ερντογάν, ο Yalçın Topçu, είχε δηλώσει στην εφημερίδα Habertürk ότι το Κοινοβούλιο της Τουρκίας θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ΝΑΤΟ, αφού η Βορειοατλαντική συμμαχία βρίσκεται πίσω από πραξικοπήματα!

Το 2016 η Τουρκία έθεσε και πάλι σενάριο αποχώρησης από το ΝΑΤΟ και σύναψης συμμαχίας με την Ρωσία. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, σε ένα ξέσπασμά του, προειδοποίησε τη Δύση ότι θα χάσει την Τουρκία, λόγω των δικών της λαθών και όχι λόγω των σχέσεων της Άγκυρας με τη Ρωσία, την Κίνα ή τη Μέση Ανατολή. Ο Τσαβούσογλου είχε επικρίνει το ΝΑΤΟ ότι δεν ενίσχυσε επαρκώς την Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016.

Η τουρκική συμμετοχή στο ΝΑΤΟ

Η Τουρκία δεν είναι η χώρα που πρωταγωνιστεί στρατιωτικά στο ΝΑΤΟ, παρά το γεγονός ότι διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμητικά Στρατό στην Συμμαχία. Η συμμετοχή της είναι μικρή. Περιορίζεται στο 4% του προσωπικού στην αποστολή εκπαιδεύσεως των δυνάμεων ασφαλείας του Αφγανιστάν και στο 7% της δύναμης του Κοσσυφοπεδίου. Επιπλέον, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΝΑΤΟ, η Τουρκία συμμετείχε μόνο σε τέσσερις από τις 18 βασικές ασκήσεις της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας το 2016.

Εάν υποτεθεί ότι το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ΝΑΤΟ είναι υπαρκτό, και εάν η Τουρκία συνάψει κάποια συμμαχία με την Ρωσία, τότε, όπως εκτιμούν Τούρκοι αναλυτές, θα μπορούσαν να ελέγξουν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας στην Ευρώπη. Επίσης, τους νέους δρόμους του μεταξιού, λόγω των σχέσεών της με την Κίνα. Επιπλέον η Ρωσία θα αποκτούσε έλεγχο στα Δαρδανέλια, κάτι που επιθυμεί σφόδρα, για την ανεμπόδιστη έξοδό της από την Μαύρη Θάλασσα.

Από την άλλη πλευρά το ΝΑΤΟ χρειάζεται την Τουρκία λόγω ακριβώς της στρατηγικής της θέσης. Η Τουρκία χρειάζεται το ΝΑΤΟ και την Ευρώπη για τις αμυντικές τους δυνατότητες, οι οποίες είναι συμβατές με το τουρκικό οπλοστάσιο.

Συνέχεια στο slpress.gr

Elezioni politiche, proiezioni: trionfo M5s, bene Lega. Crollo Pd. Maggioranza lontana per tutti

Από
anixneuseis
-
0

La Republica

Sorpasso del Carroccio (17,6%) su Forza Italia che non arriva al 15%. Il Movimento fondato da Beppe Grillo sarebbe primo partito (32,1). Nelle Regionali in Lombardia avanti Attilio Fontana (centrodestra), nel Lazio in testa Nicola Zingaretti (centrosinistra).

ROMA – Abbracci, sorrisi e applausi: il Movimento 5 stelle festeggia un risultato già definito ‘storico’ che, se i dati definitivi confermeranno quelli delle proiezioni, lo vede aggiudicarsi la posizione di primo partito con oltre il 30% delle preferenze. Niente festa, invece, nel Pd, che non riesce a raggiungere neanche il 20% e non sarebbe sufficiente una ‘larga intesa’ con Forza Italia per poter dare vita a una maggioranza. Infatti il partito guidato da Silvio Berlusconi fatica a raggiungere il 15% e deve registrare il sorpasso della Lega, che lo distanzia almeno di due punti.

Nel dettaglio, i dati definitivi delle proiezioni forniti da Swg per La7 relativi al Senato danno M5s a 32,1%, con un netto distacco rispetto agli avversari: crolla il Partito democratico, che è dato al 19%, mentre la Lega con 17,6% sorpassa Forza Italia (14,6%). Nel centrodestra Fratelli d’Italia arriva al 4,1% e Noi con l’Italia-Ude 1,1%, mentre nel centrosinistra +Europa 2,4%, Civica popolare  Lorenzin 0,5%, Italia Europa insieme 0,7%, Leu 3,2%. Sempre le proiezioni di La7 per la Camera vedono M5s a 32,1%, Pd a 19,0% e Lega a 17,5%, anche in questo cas avanti a Fi, che si attesta a 14,1%. Fratelli d’Italia ottiene 4,1%, mentre Noi con l’Italia 1,1%. +Europa è a 2,7%, Leu a 3,5% e Civica Popolare 0,5%. Infine Italia Europa insieme 0,6%. Se i dati definitivi dovessero, però, confermare quelli preliminari, nessuna forza politica raggiungerebbe il 40%, soglia indispensabile per formare un governo.

Elezioni, Calabresi: “M5s primo partito ma servono alleanze per governare”

• MAGGIORANZA LONTANA PER TUTTI
Stando agli exit poll, alla Camera la coalizione di centrodestra avrebbe tra 225 e 265 seggi, l’M5s tra 195 e 235 mentre la coalizione di centro sinistra tra 115 e 155. A Leu andrebbero 12-20 seggi e agli altri 6-8.

Al Senato la stima Rai per l’attribuzione dei seggi al Senato ne attribuisce a M5s tra 102 e 122; alla Lega 52-62; a FI 46-56; al Pd 42-54; a FdI 19-29; LeU 6-10; SVP 2-4; Noi con l’Italia -Udc 1-3; +Europa Bonino-Cd 0-2; Civica Popolare Lorenzin 0-2; Italia Europa Insieme 0-2; altri 0-2. Sono esclusi i seggi attribuiti con il voto al’estero.

• REGIONALI
Per le Regionali in Lombardia, sempre secondo gli exit poll Rai, Attilio Fontana (centrodestra) al 38-42%; Giorgio Gori (Centrosinistra) è al 31-35%%. Dario Violi (M5s) è al 17-21% e Onorio Rosati (Leu) al 2-4 %. Nel Lazio Nicola Zingaretti (Centrosinistra) è in testa con il 30-34%, mentre Stefano Parisi (Centrodestra) è al 26-30%%. Roberta Lombardi (M5s) è al 25-29% e  Sergio Pirozzi (Lista civica) è al 2-4%.

rep

 Secondo i dati parziali dell’affluenza alle elezioni per il rinnovo della Camera ha votato, a circa metà dei dati disponibili, il 74% degli aventi diritto. Alle ore 19 l’affluenza era stata del 58,42%. Nella precedente tornata elettorale del 2013, che però si svolse in due giorni, al termine dello scrutinio si era recato alle urne il 76,4% degli elettori per la Camera. Per il Senato ha votato il 72,01% degli aventi diritto, praticamente in linea con le Politiche del 2013.

rep

 Ritardi e code ha provocato in numerosi seggi il nuovo sistema di voto con l’uso per la prima volta del talloncino anti frode. Code più lunghe del solito ai seggi fin dal primo mattino sono segnalate in tutta Italia a causa della nuova procedura introdotta per le elezioni politiche

http://www.repubblica.it/speciali/politica/elezioni2018/2018/03/04/news/risultati_elezioni_politiche_pd_centrodestra_m5s_fi_lega-190424815/?ref=RHPPTP-BL-I0-C12-P1-S1.12-T1

Προς μια στρατηγική εθνικής ασφάλειας για την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0

Περί Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας ή Εθνικού Συμβουλίου Ασφάλειας

Γιώργος Χατζηθεοφάνους foreignaffairs.gr
04/03/2018 
Περίληψη:

Η αναβάθμιση του ΚΥΣΕΑ μπορεί να επιτευχθεί αποτελεσματικά με την σύσταση πρωτίστως ενός μεγάλου επιτελείου (ως όργανο του ΚΥΣΕΑ) με αξιόλογους ειδικούς, που θα μελετούν σε μόνιμη βάση το διεθνές περιβάλλον, θα προσδιορίζουν ευκαιρίες και απειλές και θα υποβάλλουν στο ΚΥΣΕΑ την εισήγησή τους για τον προσδιορισμό των εθνικών συμφερόντων και την διαμόρφωση ενός οδικού χάρτη σε στρατηγικό επίπεδο για την προώθηση και την υποστήριξή τους στο διεθνές περιβάλλον.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ είναι υποστράτηγος ε.α., οικονομολόγος ΣΣΕ, ΣΕΘΑ, ΝΟΕ/ΑΠΘ, PMP/PMI.

Κοινή διαπίστωση όλων είναι η δυσλειτουργία και η αναποτελεσματικότητα του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου διαχείρισης των εθνικών ζητημάτων. Συγκεκριμένα, επισημαίνεται από όλους η αναποτελεσματικότητα του ΚΥΣΕΑ και η έλλειψη μακροχρόνιου σχεδιασμού, δηλαδή εθνικής στρατηγικής και συνέχειας, καθώς επίσης και η απουσία σχετικών επίσημων – θεσμικών κειμένων.

Για τηn θεραπεία αυτών των παθογενειών του συστήματος πολλοί προτείνουν την σύσταση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας ή Εθνικού Συμβουλίου Ασφάλειας, χωρίς όμως όλοι να εννοούν το ίδιο πράγμα. Οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένων και πολιτικών, δεν προσδιορίζουν με σαφήνεια τι ακριβώς εννοούν και, πιο συγκεκριμένα, δεν προσδιορίζουν όργανα και ρόλους καθώς επίσης και διεργασίες – διαδικασίες λήψης αποφάσεων, που είναι το ζητούμενο. Γενικά, επικρατεί μια σύγχυση γύρω από το ζήτημα αυτό, η σοβαρή προσέγγιση του οποίου αφορά στον τομέα της οργάνωσης, και απαιτεί γνώσεις από διάφορα, πέραν του ενός, επιστημονικά πεδία. Η ομάδα (project team) που θα ασχοληθεί με το ζήτημα της παρουσίασης ενός αποτελεσματικού μοντέλου διαμόρφωσης και εφαρμογής εθνικής στρατηγικής, θα πρέπει να περιλαμβάνει πολιτικούς, διπλωμάτες, διεθνολόγους, συνταγματολόγους και βέβαια ειδικούς από τον χώρο του management, καθόσον η εθνική στρατηγική δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που στο management ονομάζουμε «Στρατηγικό Σχεδιασμό», προσαρμοσμένο σε συγκεκριμένες απαιτήσεις, μέσα από τον οποίο προσδιορίζονται τα εθνικά συμφέροντα και στην συνέχεια εκπονείται ένας οδικός χάρτης για την προώθηση – υποστήριξή τους στο διεθνές περιβάλλον.

04032018-1.jpg

Ένας άνδρας ανεμίζει την ελληνική σημαία μπροστά από το κοινοβούλιο, στην Αθήνα, στις 20 Ιουνίου 2017. REURES/Costas Baltas
————————————————————————————————–

Μια εκ των προτάσεων που κυκλοφορούν είναι η σύσταση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, με πρόεδρο τον πρωθυπουργό της χώρας και μέλη, πέραν των άλλων, των αρχηγών των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Μέρος εκείνων που υποστηρίζουν την πρόταση αυτή, θεωρούν πως το όργανο τούτο θα πρέπει να έχει συμβουλευτικό – επικουρικό χαρακτήρα προς την κυβέρνηση, και κάποιοι άλλοι το προτείνουν ως όργανο λήψης αποφάσεων. Η πρόταση αυτή είναι απολιτίκ και μη εφαρμόσιμη και στις δύο εκδοχές της. Ο θεσμικός ρόλος των αρχηγών των κοινοβουλευτικών κομμάτων, στο πλαίσιο της δημοκρατίας, δεν είναι να λειτουργούν ως σύμβουλοι του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης αλλά να ασκούν αντιπολίτευση εκφράζοντας τους πολίτες εκείνους που έχουν διαφορετική αντίληψη – θέσεις από την εκάστοτε κυβέρνηση, ακόμη και στα εθνικά ζητήματα. Η δεύτερη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία το όργανο αυτό θα λαμβάνει αποφάσεις, είναι επίσης απολιτίκ διότι θα υπάρχουν συχνά φαινόμενα λήψης αποφάσεων διαφορετικών από την θέση της εκάστοτε κυβέρνησης, κι αυτή η πρακτική κινείται έξω από τα όρια της δημοκρατίας καθόσον η εκλεγμένη από το λαό κυβέρνηση έχει την ευθύνη της εφαρμογής των προεκλογικών θέσεών της, με τις οποίες κέρδισε την ψήφο του λαού. Πέρα από κάθε αμφιβολία, η κυβέρνηση έχει την ευθύνη της διαμόρφωσης και εφαρμογής πολιτικής στο εσωτερικό αλλά και στο διεθνές περιβάλλον.

Είναι γεγονός πως η απουσία μακροχρόνιου σχεδιασμού και συνέχειας έχει ταλαιπωρήσει και ταλαιπωρεί όλους όσους εμπλέκονται και διαχειρίζονται τα ζητήματα αυτά, με αποτέλεσμα να ζητούν επίμονα εθνική συναίνεση – συνεννόηση. Όμως, το επιθυμητό δεν είναι πάντα πολιτικά εφικτό, προς τούτο η οποιαδήποτε πρόταση υποβληθεί στην κατεύθυνση αυτή θα πρέπει τελικά να λάβει πολιτικό χαρακτήρα. Όλες οι μεταρρυθμίσεις μπορεί να έχουν μια τεχνοκρατική αφετηρία, όμως η τελική τους μορφή θα πρέπει να έχει πολιτικό περιεχόμενο. Η εθνική συναίνεση – συνεννόηση, θα πρέπει να επιδιώκεται από την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά και από όλο το πολιτικό σύστημα, δεν μπορεί όμως να είναι προαπαιτούμενο σε θεσμικό επίπεδο για την διαμόρφωση εθνικής στρατηγικής. Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να λάβουμε υπόψη είναι πως ο επιζητούμενος μακροχρόνιος σχεδιασμός δεν μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο από τους πολιτικούς των οποίων οι προτεραιότητες είναι εξ ορισμού βραχυπρόθεσμες.

Το μοντέλο που παρουσιάζω στο βιβλίο «Εθνική Στρατηγική – Πρόταση για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο» (Εκδόσεις Ι.ΣΙΔΕΡΗ), αφορά στην αναβάθμιση του ΚΥΣΕΑ με την σύσταση πρωτίστως ενός μεγάλου επιτελείου (ως όργανο του ΚΥΣΕΑ) με αξιόλογους διπλωμάτες πρέσβεις ε.τ., κορυφαίους νομικούς διεθνούς δικαίου, απόστρατους αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων με σχετικά qualifications, περιβαλλοντολόγους, διεθνολόγους, οικονομολόγους, ειδικούς στα ενεργειακά κ.ά., που θα μελετούν σε μόνιμη βάση το διεθνές περιβάλλον, θα προσδιορίζουν ευκαιρίες και απειλές και θα υποβάλλουν στο ΚΥΣΕΑ την εισήγησή τους για τον προσδιορισμό των εθνικών συμφερόντων και την διαμόρφωση ενός οδικού χάρτη σε στρατηγικό επίπεδο για την προώθηση και την υποστήριξή τους στο διεθνές περιβάλλον.

Υπό κανονικές συνθήκες, το επιτελείο αυτό θα ήταν της επιλογής της εκάστοτε κυβέρνησης (πρωθυπουργού), όμως οι ιδιαιτερότητες – παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος των πελατειακών σχέσεων στο πλαίσιο δημιουργίας κομματικών στρατών είναι βέβαιο πως θα καθιστούσαν αναποτελεσματικό αυτό το όργανο και θα οδηγούσαν σύντομα στην απαξίωσή του. Ετούτος είναι ο βασικός λόγος που καθιστά αναγκαία την θεσμική προστασία αυτού του επιτελείου, το οποίο πρέπει είναι υπερκομματικό (η στελέχωσή του να μην αποτελεί αντικείμενο της εκάστοτε κυβέρνησης) και να λειτουργεί σε μόνιμη βάση, καθόσον η προσπάθεια αυτή εμπεριέχει δυναμική ειδικά στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον, το οποίο αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και απαιτεί ευκαμψία, ήτοι ταχεία προσαρμογή στις εναλλαγές των καταστάσεων.

Οι αποφάσεις, όμως, λαμβάνονται πάντα από την εκάστοτε εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση, η οποία, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, επιδοκιμάζεται ή αποδοκιμάζεται από τον λαό. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Οι εισηγήσεις όμως αυτού του επιτελείου, οι οποίες θα παρουσιάζονται στο ΚΥΣΕΑ και θα παραμένουν στο αρχείο, ως έχουν, χωρίς καμιά τροποποίηση – διόρθωση, θα δεσμεύουν έμμεσα τους εκάστοτε κυβερνώντες για προφανείς λόγους, θα περιορίσουν την ανικανότητα και φυσικά θα δυσκολέψουν εκείνους που σήμερα κάποιες φορές βάζουν το προσωπικό – κομματικό συμφέρον πάνω από το εθνικό. Μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί πόσο σημαντικές είναι οι εισηγήσεις ενός ανεξάρτητου επιτελείου στην λήψη ορθών αποφάσεων αλλά και πόσο σημαντικές είναι για το ΚΥΣΕΑ και προσωπικά για τον εκάστοτε πρωθυπουργό όταν βρίσκεται προ της ευθύνης λήψης σοβαρών αποφάσεων. Η ύπαρξη μιας εισήγησης από ένα τέτοιο επιτελείο (μπορεί να ονομαστεί «Ειδική Επιστημονική Επιτροπή» ή να λάβει οποιαδήποτε άλλη ονομασία) είναι σαφές πως διευκολύνει – θωρακίζει τον εκάστοτε πρωθυπουργό να αναλάβει την ευθύνη λήψης αποφάσεων σε ιδιαίτερα σημαντικά ζητήματα.

Το επιτελείο αυτό θα πρέπει να συνεργάζεται με τους υφιστάμενους θεσμικούς φορείς της χώρας όπως το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) κ.α., με τους οποίους πρέπει να αποκατασταθούν μόνιμοι δίαυλοι επικοινωνίας και να εξασφαλιστεί η αρμονική συνεργασία τους. Σημαντικό είναι επίσης το επιτελείο αυτό να αξιοποιεί τους πρώην υπουργούς Εξωτερικών, Άμυνας κλπ, καθώς κι άλλες προσωπικότητες με διάφορους τρόπους (κοινές συσκέψεις με συγκεκριμένη agenda, κατ’ ιδίαν συναντήσεις, Delphi Technique κ.α.).

Πέραν της αναβάθμισης του ΚΥΣΕΑ με την σύσταση του ανωτέρω επιτελείου, θα πρέπει να επανεξεταστεί η σύνθεσή του. Σύμφωνα με την ΠΥΣ 5/2015 στο ΚΥΣΕΑ συμμετέχουν με δικαίωμα ψήφου ο θρωθυπουργός ως πρόεδρος, και οι υπουργοί Άμυνας, Εξωτερικών, Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, αρμόδιος για θέματα Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και ο Α/ΓΕΕΘΑ. Η υφιστάμενη σύνθεσή του είναι προφανώς προσαρμοσμένη στην αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής ενώ το όργανο αυτό αποφασίζει (και έτσι πρέπει) σύμφωνα με την ΠΥΣ 31/2000 για όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Εκτιμάται πως σε ένα νέο αποτελεσματικό ΚΥΣΕΑ, 1) οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από τον πρωθυπουργό όπως ουσιαστικά συμβαίνει και σήμερα, πέραν του υφιστάμενου, όπως αναφέρθηκε, καθεστώτος της λήψης αποφάσεων δια ψηφοφορίας, 2) η σύνθεσή του πρέπει να περιλαμβάνει ως τακτικά μέλη τον πρωθυπουργό ως πρόεδρο και μέλη τους Υπουργούς Εξωτερικών, Άμυνας και Οικονομικών (τα εθνικά συμφέροντα είναι διαχρονικά άμυνας και οικονομίας) και μη τακτικά μέλη άλλους υπουργούς όπως Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιωτικής πολιτικής κ.α. αλλά και κρατικούς λειτουργούς όπως ο Α/ΓΕΕΘΑ, ο διοικητής της ΕΥΠ κλπ, ανάλογα με την ατζέντα. (βλ. NSC στις ΗΠΑ)

Το ΚΥΣΕΑ στην ανωτέρω αναβαθμισμένη του μορφή, θα μπορούσε να μετονομαστεί σε Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας. Αυτό όμως που θα πρέπει να καταστεί σαφές είναι πως η αλλαγή της ονομασίας από μόνη της, χωρίς να συνοδεύεται από ένα νέο θεσμικό πλαίσιο (σύνθεση – ρόλοι – διεργασίες – διαδικασίες) που θα εξασφαλίζει την αποτελεσματική του λειτουργία στο πλαίσιο της δημοκρατίας -χωρίς τις σημερινές παθογένειες του ΚΥΣΕΑ που το καθιστούν αναποτελεσματικό- είναι χωρίς περιεχόμενο και ουσία. Η αλλαγή και μόνο της ονομασίας του οργάνου περί των εθνικών θεμάτων δεν προσφέρει απολύτως τίποτα πέρα της δημιουργίας εντυπώσεων. Πολλές φορές σήμερα αρκεί κάποιος να επικαλεστεί την ανάγκη σύστασης συμβουλίου εθνικής ασφαλείας και αυτόματα απαλλάσσεται από ουσιαστικές προτάσεις στο σοβαρό αυτό ζήτημα που αφορά στην ασφάλεια και ευημερία των πολιτών αλλά και την ύπαρξη της χώρας στο διεθνές περιβάλλον ως ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος. Θα πρέπει να επισημανθεί επίσης πως η υιοθέτηση ενός θεσμικού πλαισίου διαμόρφωσης και εφαρμογής μιας εθνικής στρατηγικής (όργανα – διαδικασίες) δεν αποτελεί πανάκεια που θα επιλύσει αυτόματα όλα τα προβλήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων, αλλά θα βάλει το πλαίσιο και θα δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για μια αποτελεσματική εξωτερική πολιτική.

Η επιζητούμενη από πολλούς εθνική συνεννόηση μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ακολουθούμενης σήμερα πρακτικής των συναντήσεων του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς για ενημέρωση αλλά και μέσω του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, το οποίο όμως συνέρχεται σήμερα σε συνθήκες συνταγματικού και νομικού κενού αφού δεν υπάρχει σχετική πρόβλεψη στο Σύνταγμα και ως εκ τούτου συγκαλείται κατόπιν πρωτοβουλίας του πρωθυπουργού αφού ο ΠτΔ δεν έχει τέτοια ευχέρεια. Ίσως θα πρέπει να επανέλθει το άρθρο 39 του Συντάγματος του 1975, το οποίο καταργήθηκε με την αναθεώρηση του 1986, προσαρμοσμένο όμως στο σύγχρονο περιβάλλον σε ό, τι αφορά στην σύνθεσή του και το σκοπό του, και στην συνέχεια να καθοριστεί το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του (διεργασίες – διαδικασίες κλπ) ώστε αντί της επιδιωκόμενης εθνικής συναίνεσης να μην τροφοδοτεί περαιτέρω την πολιτική αντιπαράθεση και το διχασμό.

Σκοπός του παρόντος άρθρου, όπως άλλωστε και του βιβλίου «Εθνική Στρατηγική-Πρόταση για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο», είναι να προβληματίσει και να ανοίξει μια ουσιαστική κουβέντα πάνω στο σοβαρό ζήτημα της αποτελεσματικής διαχείρισης των εθνικών θεμάτων (το οποίο συνδέεται άμεσα με την θέση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον ως ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών), γύρω από το οποίο επικρατεί γενικά σύγχυση.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Οι τέσσερις πόλεμοι του Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
1

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σχεδόν καθημερινές είναι οι προεκλογικού ύφους ομιλίες του Ταγίπ Ερντογάν, που «οργώνει» όλη τη χώρα εκμεταλλευόμενος και το εθνικιστικό κλίμα που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος στη Συρία.

Ρίγη ανησυχίας σε γείτονες και εταίρους προκάλεσε το εθνικιστικό-μιλιταριστικό ντελίριουμ του Ταγίπ Ερντογάν το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου στο Καχραμανμαράς της νότιας Τουρκίας. Μιλώντας σε συγκέντρωση του κόμματός του (ΑΚΡ), ο Τούρκος πρόεδρος ανέβασε στην εξέδρα την εξάχρονη Αμίν Τιράς, που ήταν ντυμένη για την περίσταση με στολή παραλλαγής και καφέ μπερέ των ειδικών δυνάμεων. Οταν το κοριτσάκι, σοκαρισμένο μπροστά σε τόσο κόσμο, έβαλε τα κλάματα, ο Ερντογάν τής είπε ότι «οι καφέ μπερέδες δεν κλαίνε» και ότι, αν σκοτωθεί σε μάχη, θα ταφεί με τουρκική σημαία «αν θέλει ο Θεός».

Στην ίδια συγκέντρωση, επανήλθε στα «σύνορα της καρδιάς του», διεκτραγωδώντας την εδαφική συρρίκνωση της Τουρκίας μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κάλεσε τους ομοεθνείς του να είναι έτοιμοι για επιστράτευση. Αν και προσέθεσε ότι «δεν χρειάζεται επιστράτευση αυτή τη στιγμή», δημοσίευμα του Ahval News ανέφερε ότι η σχετική ιστοσελίδα της τουρκικής κυβέρνησης κατέρρευσε, καθώς πολλοί Τούρκοι προσπαθούσαν να αντλήσουν πληροφορίες για τα φύλλα πορείας τους.

Είναι αλήθεια ότι ο τουρκικός στρατός διεξάγει ήδη επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων του Αφρίν, στη βόρεια Συρία, και ότι αυτή ήταν η αφορμή για τον εθνικιστικό οίστρο του ομιλητή. Ωστόσο, όταν ο πρόεδρος της χώρας πιθανολογεί επιστράτευση, προφανώς δεν αναφέρεται στις περιορισμένες συγκρούσεις με μια κουρδική πολιτοφυλακή, έστω κι αν αυτή έχει εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί από τις ΗΠΑ. Μόνο ένας ανοιχτός πόλεμος με άλλο κράτος θα δικαιολογούσε κάτι τέτοιο και οι υποψήφιοι για έναν τέτοιο ρόλο είναι, επί του παρόντος, μόνο δύο: η Συρία και η Ελλάδα. Αυτό προβλέπεται, άλλωστε, και από το αμυντικό δόγμα της Τουρκίας, που θέλει τον στρατό της να είναι σε θέση να διεξάγει, εν ανάγκη, δυόμισι πολέμους ταυτόχρονα – εναντίον της Ελλάδας, της Συρίας και του κουρδικού ΡΚΚ στο εσωτερικό της χώρας.

Ο εσωτερικός

Υπάρχει όμως και ένας τέταρτος «πόλεμος» του Ταγίπ Ερντογάν, που δεν αποκλείεται να αποτελεί την πρωταρχική αιτία της τελευταίας του έκρηξης: ο ακήρυκτος πλην μαινόμενος πόλεμος εναντίον κάθε εσωτερικής αντιπολίτευσης. Με το δημοψήφισμα του περασμένου Απριλίου για τη μετατροπή του πολιτεύματος σε προεδρικό, έκανε ένα μεγάλο βήμα για την ανάδειξή του σε πρόεδρο-σουλτάνο, αλλά η νίκη του ήταν πύρρεια. Το 48,6% των ψηφοφόρων τού είπε «όχι», πράγμα που δεν προοιωνίζεται ακριβώς περίπατο στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, οι οποίες προβλέπεται να διεξαχθούν τον Νοέμβριο του 2019.

Πρόσθετο πρόβλημα αντιπροσωπεύουν οι δημοτικές εκλογές του Μαρτίου του 2019. Στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση, Αγκυρα, Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη ψήφισαν «όχι». Αν το ΑΚΡ χάσει τις τρεις μεγάλες πόλεις, η μάχη για τις βουλευτικές και προεδρικές εκλογές θα δυσκολέψουν για τον Ερντογάν και το κόμμα του. Από εδώ και το όργιο της φημολογίας για πρόωρες εκλογές τη φετινή χρονιά, με πιθανότερες ημερομηνίες τη 15η Ιουλίου, επέτειο του αποτυχημένου πραξικοπήματος, και τη 18η Νοεμβρίου, επέτειο του σχηματισμού της πρώτης κυβέρνησης ΑΚΡ, το 2002.

Επισήμως, η κυβέρνηση διαψεύδει τη φημολογία. Ωστόσο οι ενδείξεις ότι τουλάχιστον το σκέφτεται είναι πολλές. Παροχές προς τους αγρότες και φοροαπαλλαγές για τους επιχειρηματίες, σχεδόν καθημερινές προεκλογικού ύφους ομιλίες του ίδιου του Ερντογάν, που «οργώνει» όλη τη χώρα, εκμετάλλευση του εθνικιστικού κλίματος που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος στη Συρία. Τελευταίος και πολύ σημαντικός κρίκος ήταν η οριστικοποίηση της συμμαχίας του ΑΚΡ με το υπερεθνικιστικό ΜΗΡ (πρώην Γκρίζοι Λύκοι) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Ενα συντηρητικό, αλλά απολύτως κοσμικό κόμμα που σύρεται πίσω από τους ισλαμιστές του ΑΚΡ, καθώς είναι πολύ δύσκολο να υπερβεί το όριο του 10% για την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση αν κατέβει αυτοδύναμα.

Ανεξάρτητα από τον καιροσκοπικό χαρακτήρα της, η συμμαχία αυτή ολοκληρώνει μια πορεία κακοήθους μετάλλαξης. Αν το ΑΚΡ ανέβηκε στην εξουσία ως «μουσουλμανο- δημοκρατικό» κόμμα, ανάλογο, όπως ήθελε να πιστεύουν στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, της ευρωπαϊκής Χριστιανοδημοκρατίας, σήμερα αναδύεται ως απολυταρχικός ισλαμο-εθνικισμός, με ανοιχτά αναθεωρητικές, έναντι του διεθνούς δικαίου και των γειτόνων της Τουρκίας, συμπεριφορές. Το φετινό καλοκαίρι διαγράφεται επικίνδυνα θερμό στην Ανατολική Μεσόγειο.

Διεργασίες στην αντιπολίτευση

Πολλοί είναι οι απρόβλεπτοι παράγοντες που θα μπορούσαν να περιπλέξουν την πορεία του Ερντογάν προς μια παντοδύναμη προεδρία. Πρώτα απ’ όλα η οικονομία. Μπορεί το 2017 η ανάπτυξη να έφτασε το 7%, αλλά οι αναλυτές συγκλίνουν στη γνώμη ότι η πορεία της δεν είναι διατηρήσιμη. Η ανάπτυξη τροφοδοτήθηκε κυρίως από την εύκολη πίστωση, την κατανάλωση και τα μεγάλα έργα, που τροφοδοτούν τον πληθωρισμό και αυξάνουν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Αν η οικονομική κρίση του 2001 γκρέμισε το παλιό πολιτικό σύστημα και έφερε το ΑΚΡ στην εξουσία, μια νέα κρίση θα μπορούσε να τερματίσει τη μακρόχρονη ηγεμονία του.
Νέα δεδομένα διαμορφώνει και η δυναμική πορεία της Μεράλ Αξενέρ, πρώην υπουργού Εσωτερικών και αντιπροέδρου της Βουλής, η οποία αποχώρησε από το ΜΗΡ, συγκροτώντας το δικό της κόμμα, ΙΥΙ, το οποίο φαίνεται να διεκδικεί τη δεύτερη θέση από το ιστορικό κεμαλικό κόμμα CHP. Τελευταία δημοσκόπηση ήθελε τον Ερντογάν να μην εξασφαλίζει το 50% και να αναγκάζεται να δώσει τη μάχη στον δεύτερο γύρο με την Αξενέρ. Επιπλέον, κυκλοφορούν φήμες ότι ο πρώην πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ, εκ των ιδρυτών του ΑΚΡ, μπορεί να κατέβει υποψήφιος κόντρα στον Ερντογάν, με την υποστήριξη του μικρότερου ισλαμικού κόμματος Saadet. Αν και με τα σημερινά δεδομένα θεωρείται απίθανο να χάσει την αναμέτρηση ο Ερντογάν, τίποτα δεν εγγυάται ότι θα κάνει περίπατο, όπως ενδεχομένως περίμενε.
“Καθημερινή”

Πώς η «οξεία ισχύς» απειλεί την «ήπια ισχύ»

Από
anixneuseis
-
0

Ο σωστός και ο λάθος τρόπος αντίδρασης στην αυταρχική επιρροή

Joseph S. Nye Jr.  31/01/2018 foreignaffairs.gr
Περίληψη:
 Είναι αλήθεια ότι η ανοικτότητα των δημοκρατικών κοινωνιών παρέχει ευκαιρίες στις αυταρχικές κυβερνήσεις να χρησιμοποιούν παλαιότατες τεχνικές του πολέμου πληροφοριών. Αλλά η ανοικτότητα είναι επίσης μια βασική πηγή της ικανότητας των δημοκρατιών να προσελκύουν και να πείθουν.

Ο JOSEPH S. NYE JR. είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Harvard και ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Is the American Century Over? [1]

Η Ουάσιγκτον παλεύει με έναν νέο όρο που περιγράφει μια παλιά απειλή. Η «οξεία ισχύς» (Sharp Power) [2], όπως την εισηγήθηκαν ο Christopher Walker και η Jessica Ludwig του Εθνικού Ιδρύματος για την Δημοκρατία (γράφοντας στο Foreign Affairs και μια ευρύτερη έκθεση), αναφέρεται στον πόλεμο πληροφόρησης που διεξάγεται από τις σημερινές εξουσιαστικές δυνάμεις, ειδικότερα δε την Κίνα και την Ρωσία. Κατά την τελευταία δεκαετία, το Πεκίνο και η Μόσχα έχουν ξοδέψει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να διαμορφώσουν τις αντιλήψεις και την συμπεριφορά του κόσμου ανά την υφήλιο -χρησιμοποιώντας νέα και παλιά εργαλεία που εκμεταλλεύονται την ασυμμετρία ανοικτότητας μεταξύ των δικών τους περιοριστικών συστημάτων και των δημοκρατικών κοινωνιών. Οι επιπτώσεις είναι παγκόσμιες, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες η ανησυχία επικεντρώθηκε στην ρωσική παρέμβαση [3] στις προεδρικές εκλογές του 2016 και στις κινεζικές προσπάθειες [4] για τον έλεγχο των συζητήσεων για ευαίσθητα θέματα στις αμερικανικές εκδόσεις, ταινίες και αίθουσες διδασκαλίας.

Στην έκθεση του National Endowment for Democracy, οι Walker και Ludwig υποστηρίζουν ότι η επέκταση και τελειοποίηση της κινεζικής και της ρωσικής οξείας ισχύος πρέπει να παρακινήσει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες δημοκρατίες να επανεξετάσουν τα εργαλεία που χρησιμοποιούν για να ανταποκριθούν. Αντιπαραθέτουν την οξεία ισχύ, η οποία «διαπερνά, διεισδύει ή διατρυπά το πολιτικό και ενημερωτικό περιβάλλον στις στοχευμένες χώρες» με την «ήπια ισχύ» η οποία χρησιμοποιεί την γοητεία του πολιτισμού και των αξιών για να ενισχύσει την ισχύ μιας χώρας. Και οι δημοκρατίες, υποστηρίζουν, δεν πρέπει απλώς να «εμβολιάζονται μόνο ενάντια στην κακοήθη αυταρχική επιρροή» αλλά και να «υιοθετούν μια πολύ πιο δυναμική στάση για λογαριασμό των δικών τους αξιών».

31012018-1.jpg

Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, χειροκροτεί τον πρόεδρο της Κίνας, Xi Jinping, ο οποίος πραγματοποιεί ομιλία στην διάσκεψη κορυφής των BRICS το 2017 στην Xiamen της Κίνας, τον Σεπτέμβριο του 2017. KENZABURO FUKUHARA / REUTERS
——————————————————————————

Σήμερα, η πρόκληση που θέτει ο κινεζικός και ο ρωσικός πληροφοριακός πόλεμος είναι πραγματικός. Ωστόσο, μπροστά σε αυτή την πρόκληση, οι δημοκρατικές κυβερνήσεις και κοινωνίες πρέπει να αποφύγουν κάθε πειρασμό να μιμηθούν τις μεθόδους των αντιπάλων τους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσέξουν να μην αντιδράσουν υπερβολικά στην οξεία ισχύ με τρόπους που υποβαθμίζουν το πραγματικό τους πλεονέκτημα. Ακόμη και σήμερα, το πλεονέκτημα αυτό προέρχεται από την ήπια ισχύ.

Η ΑΝΘΕΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΗΠΙΑΣ ΙΣΧΥΟΣ

Στην διεθνή πολιτική, η ήπια ισχύς (soft power, ένας όρος που χρησιμοποίησα για πρώτη φορά σε ένα βιβλίο το 1990) είναι η ικανότητα να επηρεάζονται οι άλλοι με την ελκυστικότητα και την πειθώ, και όχι με την σκληρή δύναμη (hard power) του εξαναγκασμού και της πληρωμής. Η ήπια ισχύς είναι σπάνια επαρκής από μόνη της. Αλλά όταν συνδυάζεται με την σκληρή δύναμη, είναι ένας πολλαπλασιαστής ισχύος. Αυτός ο συνδυασμός, αν και δύσκολα [μπορεί να θεωρηθεί] νέος (η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βασίστηκε τόσο στην δύναμη των λεγεώνων της Ρώμης όσο και στα θέλγητρα του πολιτισμού της Ρώμης), ήταν ιδιαίτερα κεντρικός στην ηγεσία των ΗΠΑ. Η ισχύς εξαρτάται από το ποιος στρατός κερδίζει, αλλά εξαρτάται και από το ποιού η ιστορία κερδίζει. Μια ισχυρή αφήγηση είναι μια πηγή ισχύος.

Η ήπια ισχύς δεν είναι καλή ή κακή από μόνη της. Δεν είναι κατ’ ανάγκην καλύτερο να αλλάζεις τα μυαλά κάποιου από το να τον πιέζεις [να συνεργαστεί]. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ούτε απειλούσε ούτε πλήρωνε τους άνδρες που έριξαν τα αεροσκάφη στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου -τους είχε προσελκύσει με τις ιδέες του. Αλλά αν και η ήπια ισχύς μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κακό σκοπό, τα μέσα της εξαρτώνται από τον εθελοντισμό, κάτι προτιμότερο από την άποψη της ανθρώπινης αυτονομίας.

Η σκληρή δύναμη, αντίθετα, στηρίζεται στην παρακίνηση με πληρωμή ή στον εξαναγκασμό με απειλή. Εάν κάποιος βάζει ένα όπλο στο κεφάλι σας και απαιτεί το πορτοφόλι σας, δεν έχει σημασία τι θέλετε ή τι νομίζετε. Αυτή είναι η σκληρή ισχύς. Εάν το άτομο αυτό προσπαθεί να σας πείσει να δώσετε ελεύθερα το πορτοφόλι σας, όλα εξαρτώνται από αυτό που εσείς θέλετε ή νομίζετε. Αυτή είναι η ήπια ισχύς.

Η οξεία ισχύς, η παραπλανητική χρήση πληροφοριών για εχθρικούς σκοπούς, είναι ένας τύπος σκληρής ισχύος. Η χειραγώγηση ιδεών, πολιτικών αντιλήψεων και εκλογικών διαδικασιών έχει μακρά ιστορία. Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Σοβιετική Ένωση κατέφυγαν σε τέτοιες μεθόδους κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι αυταρχικές κυβερνήσεις έχουν προσπαθήσει από καιρό να χρησιμοποιήσουν ψεύτικες ειδήσεις και κοινωνικές αναταραχές για να μειώσουν την ελκυστικότητα της δημοκρατίας. Στην δεκαετία του ’80, η KGB διέσπειρε την φήμη ότι το AIDS ήταν προϊόν πειραμάτων της κυβέρνησης των ΗΠΑ με βιολογικά όπλα˙ η φήμη ξεκίνησε με ένα ανώνυμο γράμμα σε μια μικρή εφημερίδα του Νέου Δελχί και στην συνέχεια μεταδόθηκε παγκοσμίως με ευρεία αναπαραγωγή και συνεχή επανάληψη. Το 2016, μια ανανεωμένη έκδοση της ίδιας τεχνικής χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει το «Pizzagate», την ψεύτικη φήμη ότι ο διευθυντής της εκστρατείας της Χίλαρι Κλίντον είχε κακοποιήσει παιδιά σε εστιατόριο της Ουάσινγκτον.

Αυτό που είναι καινούργιο, δεν είναι το βασικό μοντέλο˙ είναι η ταχύτητα με την οποία μπορεί να εξαπλωθεί μια τέτοια παραπληροφόρηση και το χαμηλό κόστος της εξάπλωσής της. Τα ηλεκτρόνια είναι φθηνότερα, γρηγορότερα, ασφαλέστερα και πιο αμφισβητήσιμα από τους κατασκόπους. Με τους στρατούς των πληρωμένων τρολλ και των botnets [στμ: δίκτυα από ηλεκτρονικά bots, δηλαδή κακόβουλα προγράμματα λογισμικού, επίτηδες τοποθετημένα σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές], μαζί με σταθμούς όπως το Russia Today (RT) και το Sputnik, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, αφότου υπέκλεψαν τα ηλεκτρονικά μηνύματα της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής (Democratic National Committee) και ανώτερων στελεχών της εκστρατείας της Κλίντον, μπόρεσαν να αποσπάσουν [την προσοχή] και να διαταράξουν κύκλους ειδήσεων, εβδομάδα μετά από εβδομάδα.

31012018-2.jpg

Το λογότυπο RT France στα στούντιο του ρωσικού ραδιοτηλεοπτικού σταθμού RT, γνωστού ως «Russia Today», κατά την διάρκεια επίσκεψης δημοσιογράφων στο Boulogne-Billancourt, κοντά στο Παρίσι, τον Δεκέμβριο του 2017. GONZALO FUENTES / REUTERS
—————————————————————-

Αλλά αν η οξεία εξουσία έχει διαταράξει τις δημοκρατικές διαδικασίες της Δύσης και αμαυρώσει την φίρμα των δημοκρατικών κρατών, δεν έχει κάνει τίποτα για να ενισχύσει την ήπια ισχύ των δραστών -και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει κάνει το αντίθετο. Για την Ρωσία, η οποία επικεντρώνεται στο να παίζει ρόλο «καταστροφέα» (spoiler) στην διεθνή πολιτική, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα αποδεκτό κόστος. Η Κίνα, ωστόσο, έχει άλλους στόχους που απαιτούν την ήπια ισχύ της ελκυστικότητας τόσο όσο και την καταναγκαστική οξεία ισχύ της διαταραχής και της λογοκρισίας. Αυτοί οι δύο στόχοι είναι δύσκολο να συνδυαστούν. Στην Αυστραλία, για παράδειγμα, η δημόσια έγκριση για την Κίνα μεγάλωνε, έως ότου οι αυξανόμενες ανησυχίες σχετικά με την χρήση εργαλείων οξείας ισχύος, συμπεριλαμβανομένης της εμπλοκής στην αυστραλιανή πολιτική, την μείωσαν σημαντικά. Συνολικά, η Κίνα δαπανά 10 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για τα εργαλεία της ήπιας ισχύος της, σύμφωνα με τον David Shambaugh του Πανεπιστημίου George Washington, αλλά έχει απολαύσει ελάχιστη απόδοση της επένδυσής της. Ο δείκτης «Soft Power 30» κατατάσσει την Κίνα 25η (και 26η την Ρωσία) από τις 30 χώρες που αξιολογήθηκαν.

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ

Αν και η οχεία ισχύς και η ήπια ισχύς λειτουργούν με πολύ διαφορετικούς τρόπους, η διάκριση μεταξύ τους μπορεί να είναι δύσκολο να παρατηρηθεί- και αυτό είναι μέρος του γεγονότος που καθιστά δύσκολη την απόκριση στην οξεία ισχύ. Η πειστικότητα περιλαμβάνει επιλογές σχετικά με το πώς διαμορφώνονται οι πληροφορίες. Μόνο όταν αυτή η διαμόρφωση διολισθαίνει στην εξαπάτηση, κάτι που περιορίζει τις εθελοντικές επιλογές του υποκειμένου, ξεπερνά το όριο προς τον εξαναγκασμό. Είναι αυτή η ιδιότητα –η ανοικτότητα και τα όρια στην σκόπιμη εξαπάτηση- που διακρίνουν την ήπια ισχύ από την οξεία ισχύ. Δυστυχώς, δεν είναι πάντα εύκολο να την διακρίνει κανείς.

Στην δημόσια διπλωματία, όταν το RT της Μόσχας ή το Xinhua του Πεκίνου μεταδίδει ανοιχτά σε άλλες χώρες, εφαρμόζει ήπια ισχύ, η οποία πρέπει να γίνεται αποδεκτή ακόμη και αν το μήνυμα είναι ανεπιθύμητο. Όταν το China Radio International υποστηρίζει κρυφά ραδιοφωνικούς σταθμούς σε άλλες χώρες, οι οποίοι ξεπερνούν το όριο και μπαίνουν στην οξεία ισχύ, αυτό πρέπει να αποκαλυφθεί. Χωρίς σωστή δημοσιοποίηση, η αρχή του εθελοντισμού παραβιάζεται. (Η διάκριση ισχύει επίσης και για την διπλωματία των ΗΠΑ: Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η μυστική χρηματοδότηση προς τα αντικομμουνιστικά κόμματα στις ιταλικές εκλογές του 1948 και η συγκαλυμμένη υποστήριξη της CIA στο «Κογκρέσο για την Πολιτιστική Ελευθερία» ήταν παραδείγματα οξείας ισχύος, όχι ήπιας ισχύος).

Το σημερινό περιβάλλον πληροφόρησης εισάγει επιπρόσθετες περιπλοκές. Στην δεκαετία του 1960, ο ραδιοφωνικός εκφωνητής Edward R. Murrow σημείωσε ότι το σημαντικότερο μέρος των διεθνών επικοινωνιών δεν ήταν τα χιλιάδες μίλια ηλεκτρονικών, αλλά το τελευταίο ένα μέτρο της προσωπικής επαφής. Αλλά τι σημαίνει αυτό σε έναν κόσμο μέσων κοινωνικής δικτύωσης; Οι «φίλοι» είναι ένα κλικ μακριά, και οι ψεύτικοι φίλοι είναι εύκολο να κατασκευαστούν˙ μπορούν να διαδώσουν ψεύτικες ειδήσεις που παράγονται από πληρωμένα τρολλ και μηχανικά bots. Η διάκριση της διαχωριστικής γραμμής μεταξύ ήπιας και οξείας ισχύος στο online περιβάλλον έχει καταστεί μια δουλειά όχι μόνο για τις κυβερνήσεις και τον Τύπο, αλλά και για τον ιδιωτικό τομέα.

Καθώς οι δημοκρατίες ανταποκρίνονται στην οξεία ισχύ, πρέπει να προσέχουν να μην αντιδράσουν υπερβολικά, ώστε να μην υποβαθμίσουν την δική τους ήπια ισχύ με το να ακολουθήσουν την συμβουλή εκείνων που υποστηρίζουν τον ανταγωνισμό προς το αυταρχικό μοντέλο με οξεία ισχύ. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της ήπιας ισχύος προέρχεται από τις κοινωνίες των πολιτών -στην περίπτωση της Ουάσινγκτον, του Χόλιγουντ, των πανεπιστημίων και των ιδρυμάτων περισσότερο από τις προσπάθειες της επίσημης δημόσιας διπλωματίας- και η κατάργηση της πρόσβασης ή το κλείσιμο της ανοικτότητας θα σπαταλούσε αυτό το κρίσιμο πλεονέκτημα. Οι αυταρχικές χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία έχουν πρόβλημα να δημιουργήσουν την δική τους ήπια δύναμη ακριβώς λόγω της απροθυμίας τους να απελευθερώσουν τα τεράστια ταλέντα της κοινωνίας των πολιτών τους.

Επιπλέον, η κατάργηση των νόμιμων κινεζικών και ρωσικών εργαλείων ήπιας ισχύος μπορεί να είναι αντιπαραγωγική. Όπως κάθε μορφή ισχύος, η ήπια ισχύς χρησιμοποιείται συχνά για ανταγωνιστικούς σκοπούς μηδενικού αθροίσματος, αλλά μπορεί επίσης να έχει επιδράσεις θετικού αθροίσματος. Για παράδειγμα, εάν η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να αποφύγουν τις συγκρούσεις, τα προγράμματα ανταλλαγών που αυξάνουν την αμερικανική ελκυστικότητα προς την Κίνα και το αντίστροφο, μπορούν να είναι καλά και για τις δύο χώρες. Και σε διακρατικές προκλήσεις όπως η κλιματική αλλαγή, η ήπια ισχύς μπορεί να βοηθήσει στην οικοδόμηση της εμπιστοσύνης και των δικτύων που καθιστούν δυνατή την συνεργασία. Ωστόσο, όσο κι αν θα ήταν λάθος η απαγόρευση των κινεζικών προσπαθειών ήπιας ισχύος απλά επειδή διολισθαίνουν μερικές φορές σε οξεία ισχύ, είναι σημαντικό να παρακολουθείται προσεκτικά η διαχωριστική γραμμή. Δείτε τα 500 Ινστιτούτα Κομφούκιος και τις 1.000 αίθουσες Κομφούκιου που υποστηρίζει η Κίνα σε πανεπιστήμια και σε σχολεία σε όλο τον κόσμο για να διδάξουν την κινεζική γλώσσα και τον πολιτισμό. Η κυβερνητική υποστήριξη δεν σημαίνει ότι είναι αναγκαστικά μια απειλή οξείας ισχύος. Το BBC παίρνει επίσης κυβερνητική υποστήριξη, αλλά είναι αρκετά ανεξάρτητο για να παραμείνει ένα αξιόπιστο μέσο ήπιας ισχύος. Μόνο όταν ένα Ινστιτούτο Κομφούκιος ξεπερνά την γραμμή και προσπαθεί να παραβιάσει την ακαδημαϊκή ελευθερία (όπως συμβαίνει σε ορισμένες περιπτώσεις), θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως οξεία ισχύς.

Για να ανταποκριθούν στην απειλή, οι δημοκρατίες πρέπει να είναι προσεκτικές σχετικά με τις επιθετικές ενέργειες. Ο πόλεμος πληροφοριών μπορεί να παίξει έναν χρήσιμο τακτικό ρόλο στο πεδίο της μάχης, όπως [το έκανε] στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους (ή ISIS). Αλλά θα ήταν λάθος να μιμηθούν τους αυταρχικούς και να ξεκινήσουν μεγάλα προγράμματα κρυφών εχθροπραξιών πληροφόρησης. Τέτοιες ενέργειες δεν θα παραμείνουν μυστικές για πολύ και όταν αποκαλυφθούν θα υποβαθμίσουν την ήπια ισχύ τους.

Στο πεδίο των αμυντικών μέτρων, εν τω μεταξύ, υπάρχουν ορισμένα βήματα που μπορούν να λάβουν οι δημοκρατικές κυβερνήσεις για να αντιμετωπίσουν τις επιθετικές τεχνικές του πολέμου πληροφοριών από τους αυταρχικούς, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνοεπιθέσεων σε πολιτικές διαδικασίες και εκλογές. Οι δημοκρατίες δεν έχουν ακόμη αναπτύξει κατάλληλες στρατηγικές για αποτροπή και ανθεκτικότητα. Θα πρέπει επίσης να είναι πιο προσεκτικές για να διασφαλίσουν ότι τα ρωσικά και κινεζικά προγράμματα ήπιας ισχύος, όπως το Ινστιτούτο Κομφούκιος, δεν θα διολισθήσουν σε «οξεία» ισχύ. Αλλά η ανοικτότητα παραμένει η καλύτερη άμυνα: Αντιμέτωποι με αυτή την πρόκληση, ο Τύπος, οι ακαδημαϊκοί, οι πολιτικές οργανώσεις, η κυβέρνηση και ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να επικεντρωθούν στην αποκάλυψη των τεχνικών πολέμου πληροφοριών, εμβολιάζοντας το κοινό μέσω της έκθεσης.

Ευτυχώς, αυτό είναι ένα ακόμα πλεονέκτημα που έχουν οι δημοκρατίες σε σύγκριση με τις δικτατορίες. Είναι αλήθεια ότι η ανοικτότητα των δημοκρατικών κοινωνιών παρέχει ευκαιρίες στις αυταρχικές κυβερνήσεις να χρησιμοποιούν παλαιότατες τεχνικές του πολέμου πληροφοριών. Αλλά η ανοικτότητα είναι επίσης μια βασική πηγή της ικανότητας των δημοκρατιών να προσελκύουν και να πείθουν. Ακόμη και με την αυξανόμενη χρήση οξείας ισχύος, έχουν λίγα να φοβηθούν στον ανοιχτό ανταγωνισμό με τους αυταρχικούς για την ήπια ισχύ. Με το να υποβιβάζουν τους εαυτούς τους στο επίπεδο των αντιπάλων τους, οι δημοκρατίες θα έχαναν το βασικό τους πλεονέκτημα.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2018-01-24/how-sharp-power…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/American-Century-Over-Global-Futures/dp/0745690076
[2] http://www.foreignaffairs.gr/articles/71518/christopher-walker-kai-jessi…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2018-01-18/co…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2017-12-12/chinas-cover

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Italie : les scénarios de l’après-législatives

Από
pcuser
-
0

Alors que les sondages prédisent un scrutin sans vainqueur, le président Mattarella se trouvera devant un casse-tête pour désigner un président du Conseil.

Le président italien, Sergio Mattarella, devra trancher après les législatives de mars (illustration).
Le président italien, Sergio Mattarella, devra trancher après les législatives de mars (illustration).

Turkey’s New Foreign Policy Is Hostage-Taking

Από
anixneuseis
-
0

The West knows what Ankara is up to, but won’t call it by its name.

BY 

 | 

 
Red balloons in the shape of a heart that read: “Free Deniz” in reference to Deniz Yucel, a German-Turkish journalist imprisoned in Turkey. (Sean Gallup/Getty Images)

Turkish hostage-taking has become one of the most pressing problems in relations between Ankara and its Western allies. It is something that everyone knows is happening, but political leaders and diplomats are reluctant to call it by its name.

The most recent case concerns German-Turkish journalist Deniz Yucel, who was arrested in Turkey in February 2017 on accusations of propaganda for a terrorist organization. Yucel, a correspondent for Die Welt known for his journalism about Turkey’s crackdown, had written articles based on the hacked emails of Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s son-in-law, Energy Minister Berat Albayrak.

His initial arrest warrant was related to those articles, but after his detention, investigators shifted the focus to his coverage of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), especially an interview he had done with PKK leader Cemil Bayik. After more than a year of imprisonment without charge in Turkey, most of it in solitary confinement, he was released on bail on Feb. 16. He left the country as soon as possible. Once on safe ground in Germany, he posted a video of himself holding a copy of the court order he was given when he left jail. The court, he said, had ordered that his detention be prolonged, not terminated. Like his detention, Yucel’s release had all the marks of a political decision by Turkey’s government.

Yücel’s release spurred a passionate argument inside Germany about what the government gave up to get Turkey to let him go. Yücel himself had spoken out from prison opposing any “dirty deal” to free him. Did the German government successfully leverage the threat of suspending arms sales to Ankara? Or did it give in to Turkish demands to resume arms sales in order to free a journalist? Whatever the case, the discussion takes for granted the fact that Germany was forced to engage in de facto hostage negotiations with a NATO ally.

Hostage politics have become so pervasive in Turkey’s relations with the West that when the Syrian Kurdish leader Salih Muslim was detained in Prague last weekend, speculation immediately turned to whether the Czech government would agree to extradite him in exchange for the freedom of two Czechs currently jailed in Turkey for supporting Syrian Kurdish militants. A Czech court released Muslim on Tuesday while the proceedings continue, agreeing to his assurances that he would cooperate with the court while remaining free to travel within the European Union. Deputy Prime Minister Bekir Bozdag denounced the court’s move as “very clearly a decision in support of terrorism,” prompting a strongly worded response from the Czech Foreign Ministry.

These hostage politics are most visible in American-Turkish relations.

These hostage politics are most visible in American-Turkish relations.

The fates of several innocent Americans in Turkish custody have become the subject of blunt demands from the Turkish government. The best known among them is Andrew Brunson, a pastor who has lived in Turkey for two decades tending to a small evangelical congregation in Izmir, and who was arrested in October 2016 on vague allegations that he was connected to the July 2016 coup attempt. He remains in prison over a year later. President Erdogan has explicitly made Brunson an object for trade, saying in September that the United States should swap “a pastor for a pastor,” exchanging his arch-enemy Fethullah Gulen, who resides in Pennsylvania, for Brunson. He’s not the only American in Turkish prison: Last month, Serkan Golge, a NASA scientist with dual citizenship swept up in the post-coup attempt crackdown, was sentenced to over seven years in prison.This is an unacceptable state of affairs for relations between allies. No citizen of an allied country should have to wonder if Turkey will make their freedom a bargaining chip — and there is currently legislation before Congress that would punish Turkey for this behavior. An amendment to the State, Foreign Operations, and Related Programs (SFOPS) Appropriations Bill offered by Sens. Jeanne Shaheen (D-N.H.) and James Lankford (R-Okla.) would mandate sanctions for Turkish officials found to have engaged in the wrongful or unlawful prolonged detention of American citizens. The sanctions are simple: They would require that the secretary of state identify the officials, subject to a national security waiver or the use of a classified annex to provide the names to Congress without making them public, and that such officials be denied entry into the United States. This is a clear and logical response to hostage-taking, and should be retained in the omnibus appropriations bill for the current financial year that is now being negotiated.

As Sen. Lankford wrote two weeks ago in the Wall Street Journal, this amendment should also be coupled with the use of Global Magnitsky sanctions on individual Turkish officials determined to have engaged in grand corruption or in serious human rights violations. The Global Magnitsky Act is a relatively new piece of legislation passed in 2016 and usedfor the first time in December 2017. It gives the president the authority to sanction individuals and entities responsible for serious human rights violations anywhere in the world, barring them from travel to the United States, freezing their assets, and effectively shutting them out of the U.S. financial system.

There is a lot of gnashing of teeth right now about sanctions against Turkey, and whether they will do more harm than good. Too much of this discussion presumes that it is the United States and its allies that are responsible for the deterioration, when it is actually Turkey that is pushing its alliances to the breaking point.

Congress and the Trump administration must demonstrate to Ankara that even as the U.S.-Turkey relationship becomes more transactional, there are certain areas that will never be subject to a bargain. The United States will not negotiate over the rights of American citizens, or over the rule of law in the United States, even in high-profile cases like the sanctions-buster Reza Zarrab or the extradition of Fethullah Gulen. And it will continue to place anti-corruption and rule-of-law issues squarely in the center of its bilateral relations with Turkey. It is, after all, still an ally — for now.

Turkey’s New Foreign Policy Is Hostage-Taking

Εκλογές σήμερα: η Ιταλία θα δείξει τι θα συμβεί αύριο στην Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
2

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Το φαινόμενο του διχασμού, της απαξίας οποιονδήποτε παλαιών αξιών συγκροτούσαν μια κοινωνία και της έλλειψης νέων, της ανόδου των δεξιών αντιλήψεων και του κατακερματισμού της κοινωνίας, δεν είναι μόνο ελληνικό.

Δοκιμάζεται αύριο και στις ιταλικές εκλογές και όλα δείχνουν πως μια δεξιά στροφή θα αναδειχθεί από τις κάλπες.

Η στροφή αυτή δεν αφορά μόνο στην Ιταλία. Η Ιταλία αποτελεί το κοινωνικό και πολιτικό εργαστήριο που θα μας δείξει ποιες θα είναι οι τάσεις που θα επικρατήσουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Μια έντονη αντίθεση προς τους μετανάστες και αυτό που σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα κυριαρχήσουν ως πολιτικές αντιλήψεις. Όσον αφορά στο οικονομικό μέλλον των χωρών, αυτό φαίνεται να εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τους επιμέρους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και όπως φαίνεται, το παιχνίδι εδώ γίνεται από τις μεγαλύτερες, ή μάλλον την οικονομικά ισχυρότερη χώρα της Ένωσης, τη Γερμανία.

Σε αυτό το παιχνίδι θα υπάρξουν αντιδράσεις αλλά είναι δύσκολο να ελεγχθεί από τις αδύναμες οικονομικά χώρες. Και η Ιταλία, παρά το οικονομικό της μέγεθος, συμπεριλαμβάνεται στις αδύναμες χώρες της Ένωσης, όχι μόνο λόγω του μεγάλου δημοσίου χρέους της αλλά και της έλλειψης παραγωγικότητας στην οικονομία της.

Ανεξαρτήτως του αυριανού εκλογικού αποτελέσματος, το οικονομικό παιχνίδι θα διαμορφώνεται στις Βρυξέλλες. Οι Ιταλοί θα περιοριστούν να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους στα κόμματα και τις πολιτικές τάσεις που διαχειρίστηκαν μέχρι τώρα τις υποθέσεις τους και να αναδείξουν τις κοινωνικές και πολιτικές φοβίες τους. Οι μετανάστες και οι συνεχιζόμενες μεταναστευτικές αφίξεις είναι ένας από αυτούς.

Όπως στην Ελλάδα πιστεύουμε πως ο Θεός είναι Έλληνας και παρεμβαίνει την τελευταία στιγμή στις άσχημες εξελίξεις μας, έτσι και στην Ιταλία πιστεύουν στο Stellone Italiano, το ιταλικό τυχερό αστέρι, που θα τους σώσει και αυτούς την τελευταία στιγμή.

Η μεταφυσική αναζήτηση είναι πάντοτε αναγκαία όταν οι πολιτικοί σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Μια πολύ επιγραμματική προσέγγιση της μεταπολεμικής Ιταλίας: στις δεκαετίες ’50 και ’60 η ιταλική οικονομία είχε πολύ υψηλή παραγωγικότητας που οδήγησε στο «ιταλικό θαύμα». Στη δεκαετία του ’70 παρά τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, με κυρίαρχο την τρομοκρατία, η υψηλή παραγωγικότητα συνεχίστηκε και η Ιταλία απολάμβανε ένα υψηλότατο επίπεδο οικονομικής και πολιτισμικής διαβίωσης. Τα προβλήματα άρχισαν να εμφανίζονται από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90.

Αν και σήμερα ακόμη οι ιταλικές εξαγωγές έχουν ένα υψηλό ποιοτικό επίπεδο, υπάρχουν τέσσερα προβλήματα, ο συνδυασμός των οποίων καθιστά προβληματική την ιταλική οικονομία: χαμηλή παραγωγικότητα, αρνητική δημογραφική προοπτική, υψηλό δημόσιο χρέος, πολιτικό αδιέξοδο στην Ευρωζώνη. Οι κεφαλαιακές επενδύσεις είναι χαμηλές και υπάρχει μια ερμηνεύσιμη αδυναμία εκμετάλλευσης των νέων τεχνολογιών.

Στην Ιταλία είναι κυρίαρχα δύο φαινόμενα που τα γνωρίζουμε καλά και στην Ελλάδα. Η αναγκαστική φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό σε αναζήτηση απασχόλησης και η λειτουργία του πολιτικού συστήματος στη λογική των ημετέρων. Και στην Ιταλία δεν έχει σημασία τι ξέρεις αλλά ποιον ξέρεις. Έτσι, το θέμα της αξιοκρατίας είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που κρατά καθηλωμένη και την κοινωνία και την οικονομία. Ο συνδυασμός λοιπόν των πολιτικών, των κοινωνικών και των οικονομικών προβλημάτων της Ιταλίας καθιστά τις εκλογές περιττές, δημιουργώντας μια αίσθηση απώλειας κυριαρχίας που τροφοδοτεί τον εθνικισμό και τον λαϊκισμό.

Στο πολιτικό μέτωπο, το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι, το οποίο έχει κυβερνήσει την Ιταλία – και όχι άσχημα – τα τελευταία πέντε χρόνια, αναμένεται να πάρει μόνο το 22% των ψήφων, όχι αρκετό για να σχηματίσει κυβέρνηση, φαινόμενο που προέρχεται από τις εσωτερικές αδυναμίες του κόμματος αλλά έχει πολύ μεγαλύτερες επιπτώσεις.

Η «Λέγκα του Βορρά», που ιδρύθηκε το 1989 είναι το παλαιότερο κόμμα της Ιταλίας αλλά, πλέον, έχει μετονομαστεί σε «Λέγκα» και έχει γίνει κόμμα εθνικής εμβέλειας. Υποστηρίζει την παραμελημένη εργατική τάξη της Ιταλίας, θέλει να στείλει πίσω τους μετανάστες και να ξαναγράψει τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Σύνθημά της είναι το «Πρώτα η Ιταλία» και αν δεν θέλει στους κόλπους της, πάντως δεν αρνείται την υποστήριξη που δήλωσαν ότι θα της παράσχουν οι φασίστες. Στις συγκεντρώσεις της τα μέλη της πρώην «Λέγκας του Βορρά» σηκώνουν αποσχιστικές σημαίες από τις πλούσιες περιοχές της Βόρειας Ιταλίας της Λομβαρδίας και του Βένετο, από την Καταλονία και τη Σαρδηνία.

Ηγέτης της είναι ο 44χρονος χαρισματικός πολιτικός Ματέο Σαλβίνι που έχει ανεβάσει τα ποσοστά της από το 4% στις εκλογές του 2013 σε περισσότερο από 13% σήμερα, σύμφωνα με τις συχνά αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις της Ιταλίας. Εάν ξεπεράσει την απόδοση του άλλου κόμματος της δεξιάς, της Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο Σαλβίνι θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ιταλίας.

Η Forza Italia έχει τώρα ποσοστά γύρω στο 16%, από 21% στις εκλογές του 2013.

Το αντικαθεστωτικό «Κίνημα των Πέντε Αστέρων»  αναμένεται να έρθει πρώτο στην ψηφοφορία της Κυριακής. Έχει πει ότι δεν θα συμμετάσχει σε συμμαχίες αλλά οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στο ότι θα αλλάξει γνώμη  και θα σχηματίσει συνασπισμό με την «Λέγκα». Αυτό το σενάριο – ο εφιάλτης των Βρυξελλών και του Ρέντσι – θα έδινε στην Ιταλία την πρώτη λαϊκιστική κυβέρνηση στην καρδιά της Ευρώπης.

Και βεβαίως, εκείνος που αναμένεται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο μετεκλογικό τοπίο είναι ο 81χρονος Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο ίδιος δεν συμμετέχει στις εκλογές επειδή καταδικάστηκε το 2013 και του στερήθηκαν τα πολιτικά δικαιώματα ως το 2019, αλλά η παρουσία του και στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο είναι έντονη.

Μπροστά σε αυτήν την μεγάλη δεξιά παρουσία,  θα πίστευε κανείς  ότι η ιταλική αριστερά θα μπορούσε να παρουσιάσει ένα σαφές δημοκρατικό όραμα, το οποίο θα αντικατοπτρίζει τις αξιοσέβαστες προσπάθειες της κυβέρνησης. Αλλά θα έκανε λάθος. Στην εκλογική συζήτηση, η πολιτική ατζέντα υπαγορεύτηκε από τη Δεξιά. Οι θέσεις της Δεξιάς στην Ιταλία μπορεί να αμφισβητούνται αλλά υπάρχουν. Η ιταλική Δεξιά έχει θέσεις. Το πρόβλημα είναι με την ιταλική αριστερά η οποία δεν έχει ούτε καν θέσεις.

«Θα αλλάξουν κάτι οι εκλογές»; αναρωτήθηκε ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου Λουίτζι Τζινκάλες.

Και απάντησε: «Δεν το νομίζω, ούτε και η αγορά. Η ιταλική παρακμή είναι πιθανό να συνεχιστεί αργά και αμείλικτα, επιταχυνόμενη σταδιακά με αποφάσεις που έχουν ληφθεί αλλού. Για να δανειστώ από τον Φρανκλίνο Ρούσβελτ, το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε για την Ιταλία είναι η έλλειψη φόβου».

pontos-news.gr

1...2,8462,8472,848...3,032Σελίδα 2,847 από 3,032