Αρχική Blog Σελίδα 2845

Το απευκταίο, δεν είναι απίθανο.

Από
anixneuseis
-
3

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Όποιος μιλήσει με έμπειρους στρατιωτικούς ή σοβαρούς γεωπολιτικούς αναλυτές θα διαπιστώσει ότι το απευκταίο, δηλαδή μια στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία, δεν ανάγεται, πλέον, στη σφαίρα της φαντασίας.  Είναι πιθανή. Και είναι πιθανή για τρείς κυρίως λόγους.

Ο ένας είναι ότι η Τουρκία, επειδή κάνει μια αγωνιώδη προσπάθεια να καταστεί περιφερειακή δύναμη, και το αποτέλεσμα θα κριθεί από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, άνοιξε όλα τα μέτωπα. Και με την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο το παιχνίδι της ηγεμονίας στην περιφέρεια. Είναι και τα κέρδη που θα προκύψουν από τη διεκδίκηση ενεργειακών αποθεμάτων ή ενεργειακών οδών. Και το παιχνίδι αυτό είναι πολύπλοκο και σκληρό.

Ο άλλος είναι η προσπάθεια του Ερντογάν να γίνει σουλτάνος. Φαίνεται πως οι αριθμοί δεν του βγαίνουν για τις αναμενόμενες προεδρικές εκλογές.  Το κόμμα του, και ο ίδιος,έχουν αρχίσει να υφίστανται φθορά στην τουρκική κοινωνία και αυτό τον αναγκάζει να αναζητά συμμαχίες στο εσωτερικό και προκλήσεις στο εξωτερικό.

Ο αντιαμερικανισμός του αλλά και οι προκλήσεις του προς την Ελλάδα διεγείρουν τα τουρκικά εθνικιστικά αντανακλαστικά και ο Ερντογάν συναγωνίζεται τον ατυχήκεμαλιστή ηγέτη  Κεμάλ Κιλιντσάρογλου σε υπερβολές.

Η τρίτη παράμετρος είναι η εμπλοκή του στη Συρία και, τελευταία, στην Αφρίν. Οι πολυάριθμες δυνάμεις του, με τον πολύ καλό εξοπλισμό,  συναντούν την ηρωϊκή, αποτελεσματική αντίσταση των Κούρδων του Αφρίν αλλά και των Κούρδων που μέχρι χθες πολεμούσαν το Ισλαμικό Κράτος ανατολικότερα. Στις δυνάμεις αυτές έχουν προστεθεί και πολιτοφυλακές που υποστηρίζουν τον Άσσαντ, καθεστωτικές, δηλαδή, και αγωνίζονται για τη χώρα τους.

Ακόμη και αν καταλάβει η Τουρκία το Αφρίν, το θέμα είναι τι θα κάνει στη συνέχεια. Σε πολιτικό επίπεδο θα βρεθεί σε ένα αδιέξοδο διότι το συριακό καθεστώς θα εγείρει στα διεθνή όργανα το ζήτημα της κατοχής της επικράτειάς του από την Τουρκία. Θα φέρει σε δύσκολη θέση και τον σύμμαχό του ΒλαντιμίρΠούτιν διότι ο τελευταίος θα πρέπει να αναζητήσει τη χρυσή τομή μεταξύ των συμμάχων του Άσσαντ και Ερντογάν. Αλλά, κυρίως, θα αντιμετωπίσει τον ανταρτοπόλεμο των Κούρδων οι οποίοι είναι συνηθισμένοι σ αυτού του είδους τις μάχες.

Ο Ερντογάν και η Τουρκία θα βγουν τραυματισμένοι από την Αφρίν και τη Συρία και το ζήτημα είναι  πως θα διαχειριστούν έναν λαό, τον τουρκικό, που είναι συνηθισμένος στο αήττητο του τουρκικού στρατού και το μεγαλείο της χώρας τους.

Πρόσφορη επιλογή είναι η αντιπαράθεση με την Ελλάδα. Η οποία κινούμενη σε έναν μεταφυσικό κόσμο ζει στις φαντασιώσεις της.  Ως γνήσια πλατωνική η σημερινή Ελλάδα , βιώνει με καταστρεπτικό και ελάχιστα κατανοητό  τρόπο την περί ιδεών θεωρία του μεγάλου φιλοσόφου

Οι συζητήσεις που γίνονται, πλέον, δημοσίως, για την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, παρόλο που διακρίνονται από τα γνωστά ελληνικά χαρακτηριστικά (ο κάθε υπεύθυνος προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες σε κάποιον άλλο χρησιμοποιώντας τον χρήσιμο ηλίθιο, τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης), οδηγούν στην κατάληξη ότι μια στρατιωτική αντιπαράθεση Ελλάδας και Τουρκίας ανάγεται, πλέον, στη σφαίρα του εφικτού και όχι της φαντασίας, και πως  την ενδεχόμενη σύγκρουση, θα την διαχειριστούμε μόνοι μας. Δεν υπάρχουν ούτε συμμαχίες ούτε σύμμαχοι. Ίσως, μόνο για καλά λόγια σε διεθνή φόρα και αυτό εφόσον τα συμφέροντά μας συμπίπτουν με τα δικά τους.

Η επανάληψη αυτού του πολύ πιθανού σεναρίου, δηλαδή, μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης, έχει ένα ευεργετικό αποτέλεσμα. Κουνά την ελληνική κοινωνία από το λήθαργο στον οποίο έχει περιέλθει. Την κάνει να ενδιαφέρεται να μάθει, να αναζητά πως θα εξελιχθεί μια τέτοια αντιπαράθεση, τις επιπτώσεις που θα έχει και προβληματίζεται πως σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές χρειάζονται ικανές πολιτικές ηγεσίες. Τις έχει η χώρα; Η κοινή γνώμη αμφιβάλλει. Από αυτής της πλευράς, μια πιθανή εξέλιξη, έστω, και περιορισμένης ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης  ίσως διεγείρει αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης της κοινωνίας και των κρατικών θεσμών.

Το μαχαίρι έφθασε στο κόκαλο. Η σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών το δείχνει. Ή, θα αφυπνισθούμε και θα εξασφαλίσουμε τον χώρο που θεωρούμε πατρίδα μας και στον οποίο αναπτύσσουμε τη δημοκρατία, τον τρόπο ζωής μας και την ελευθερία μας ή θα βρεθούμε στο δίλημμα: στρατιωτική αντιπαράθεση ή απώλεια εδάφους. Το δίλημμα δεν είναι ψευδές, δεν είναι φανταστικό, δεν είναι κατασκευασμένο. Είναι πραγματικό.

Τα τελευταία αρκετά χρόνια δεν έχουμε, απλώς, μια ερασιτεχνική αντιμετώπιση της αποτρεπτικής ικανότητας του στρατού αλλά και μια αποδόμηση και γελιοποίηση οποιουδήποτε προβληματισμού έθετε το ζήτημα της ισχύος. Οι χαρακτηρισμοί εναντίον όσων επιχειρούσαν να εγείρουν ανάλογα ζητήματα ήσαν άφθονοι. Βεβαίως, όσοι αγωνιούν ή θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία και, συνεπώς, τη δημοκρατία και την ελευθερία αυτής της χώρας ενώ θα υποστούν τη λοιδορία ημιμαθών, θα τους διασφαλίσουν έναν ασφαλή χώρο για τη δραστηριότητά τους. Ακόμη και όσων εζήλωσαν τη δόξα Πουλιόπουλου στο μικρασιατικό πόλεμο. Αλλά, αυτό είναι το τίμημα, ή αν θέλετε, το μεγαλείο των δημοκρατικών καθεστώτων.

Υπάρχει μια, ακόμη, διάσταση στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση που θα πρέπει να επισημανθεί: ο αμερικανικός παράγων. Δεν πρόκειται να προστρέξει ως αρωγός της Ελλάδας  αλλά των δικών του συμφερόντων. Και αυτήν την περίοδο τα συμφέροντα των ΗΠΑ δεν συγκλίνουν με τα τουρκικά στην περιοχή. Αυτό θα φανεί εναργέστερα τις επόμενες ημέρες όταν η Exxonεπιχειρήσει τη γεώτρησή της στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ.

Αλλά, πέραν των ελληνοτουρκικών, τα συμφέροντα ΗΠΑ- Τουρκίας αποκλίνουν ευρύτερα.

ΠρινλίγεςημέρεςτοαμερικανικόNationalInterest, δημοσίευσεάρθρομετίτλο: «StopPretendingAmericaandTurkeyAreAllies» «Σταματείστε να προσποιείστε ότι Αμερική και Τουρκία είναι σύμμαχες», στο οποίο, μεταξύ άλλων, υπήρχαν οι εξής ενδιαφέρουσες επισημάνσεις:

-Αντί να θυσιάζει αμερικανικές αξίες και συμφέροντα, η Ουάσιγκτον πρέπει να εγκαταλείψει τις φανταστικές προσδοκίες της και να δημιουργήσει μια πιο ρεαλιστική σχέση με τον Ερντογάν.

-Θα ήταν ανόητο να υποθέσουμε ότι η Τουρκία θα ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της προς τη συμμαχία εάν η Ρωσία κατέληγε σε πόλεμο με την Αμερική ή την Ευρώπη. (σσ. ευτυχώς που άρχισαν να το αντιλαμβάνονται).

-Καλύτερα, για τα δύο έθνη, να χωριστούν, με την Άγκυρα να εγκαταλείπει το ΝΑΤΟ. Στη συνέχεια, οι δύο κυβερνήσεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια πιο πρακτική και συναλλακτική σχέση, επικεντρωμένη σε τομείς συνεργασίας.

-Η Τουρκία δεν είναι πλέον σύμμαχος. Η διμερής σχέση δεν ήταν ποτέ ζωτικής σημασίας. Σήμερα διασώζεται ελάχιστα.

Και άλλα, τέτοια, ωραία. Άρχισαν να αντιλαμβάνονται που έχουν μπλέξει οι αμερικανοί; Ας το ελπίσουμε. Θα φανεί από την πολιτική που θα ακολουθήσουν το επόμενο διάστημα.

 

Τι ακριβώς γίνεται στο Αφρίν;

Από
anixneuseis
-
0
Σάββας Καλεντερίδης. 9 Μάρτιος 2018, 14:15

Η Τουρκία έχει εισβάλει σε μια ξένη χώρα, επικαλούμενη το Άρθρο 51 του ΟΗΕ, το οποίο λέει:

Καμία διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα Μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ως τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Τα μέτρα που θα παίρνουν τα Μέλη των Ηνωμένων Εθνών κατά την άσκηση αυτού του δικαιώματος της νόμιμης άμυνας θα ανακοινώνονται αμέσως στο Συμβούλιο Ασφαλείας, και σε καμία περίπτωση δεν θα θίγουν την εξουσία και την υποχρέωση που έχει το Συμβούλιο Ασφαλείας, σύμφωνα μ’ αυτόν το Χάρτη, να αναλαμβάνει οποτεδήποτε τη δράση που κρίνει αναγκαία για τη διατήρηση ή για την αποκατάσταση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.

Σημειώνεται ότι η Τουρκία δεν δέχτηκε καμία επίθεση από το Αφρίν και ότι ορισμένες επιθέσεις με ρουκέτες, που έγιναν λίγες μέρες πριν από την εισβολή, εναντίον κατοικημένων τόπων στους γειτονικούς με το Αφρίν νομούς Αντιόχειας και Κιλίς, καταγγέλθηκε από τους Κούρδους ότι ήταν προβοκάτσιες της ίδιας της Τουρκίας, για να αποκτήσει «άλλοθι» για την εισβολή, η οποία αναμένεται να μετατραπεί σε κατοχή, κατά τα πρότυπα της Κύπρου.

Όμως πριν φράσουμε στην επιχείρηση εισβολής έχει ενδιαφέρον να δούμε τι προηγήθηκε.

Καταρχάς η επαρχία Αφρίν ήταν μια όαση προστασίας της ανθρώπινης ζωής, σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ασφάλειας του κόσμου που ζούσε ή είχε καταφύγει εδώ από την αγριότητα του πολέμου στη Συρία. Δεν πάτησε πότε το πόδι του στο Αφρίν το Ισλαμικό Κράτος, η Αλ Κάιντα και ο ΕΣΣ, ενώ ο στρατός της Συρίας είχε αποσυρθεί για να υπερασπιστεί το Χαλέπι, τη Λατάκια και τη Δαμασκό.

Τη διοίκηση της επαρχίας την είχαν αναλάβει τα στελέχη του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) και οι ίδιοι οι πολίτες, η πλειονότητα των οποίων είναι Κούρδοι, και την ασφάλεια οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG). Την υψηλή εποπτεία σε θέματα ασφάλειας και άμυνας είχε ο ρωσικός στρατός, ο οποίος διέθετε σταθμούς και σχετικές στρατιωτικές δυνάμεις στο Αφρίν.

Σημειώνεται ότι η Τουρκία διατείνεται ότι διεξάγει επιχειρήσεις εναντίον της τρομοκρατίας χαρακτηρίζοντας το PYD τρομοκρατική οργάνωση, τον Οκτώβριο του 2014 είχε καλέσει και φιλοξένησε στην Άγκυρα τον μέχρι πρότινος ηγέτη του Σαλίχ Μουσλίμ, ο οποίος είχε στην τουρκική πρωτεύουσα ημιεπίσημες επαφές και συνομιλίες.

Πότε άλλαξαν όλα και πώς αποφάσισε η Τουρκία να εισβάλει στο Αφρίν;

Όλα άλλαξαν όταν ο Ερντογάν, μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24, τις 24 Νοεμβρίου 2015, έστειλε την επιστολή συγνώμης στον Πούτιν, στις 27 Ιουνίου 2016, για να ακολουθήσει η συνάντησή τους στην Αγία Πετρούπολη, στις 9 Αυγούστου του ίδιου έτους.

Τους προηγούμενους μήνες η Ρωσία είχε επιβάλει σκληρά οικονομικά μέτρα σε όλους τους τομείς, και όταν ο Πούτιν έκανε μια προχωρημένη αναφορά στο Κουρδικό, ο… σουλτάνος αναγκάστηκε να γονατίσει στον… τσάρο και έκτοτε η Ρωσία ασκεί υψηλή στρατηγική μέσα από την προσέγγιση με την Τουρκία, που έγινε με δικούς της όρους.

Όταν στις αρχές του έτους οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι συγκροτούν, εκπαιδεύουν και εξοπλίζουν έναν στρατό 30.000 ανδρών (SDF), ο οποίος θα προστατεύει τα σύνορα της ΒΑ Συρίας με το Ιράκ και την Τουρκία, τότε σήμανε συναγερμός στη Μόσχα, η οποία με τη σειρά της σε λίγες μέρες άναψε το πράσινο φως στην Άγκυρα να εισβάλει στο Αφρίν, για να κινηθεί στη συνέχεια εναντίον της Ιεράπολης/Μένπετζ, του Κομπάνι, της Ράκας και του Καμισλί, για να εξουδετερώσει πλήρως τις «τρομοκρατικές» δυνάμεις του PYD και του YPG. Δηλαδή, να εισβάλει η Τουρκία στις περιοχές που θα ήλεγχε ο υπό δημιουργία στρατός των SDF, που σημαίνει ότι στην ουσία θα συγκρουστεί με τις ΗΠΑ.

Οι δυνάμεις της Τουρκίας έχουν καταλάβει περίπου το 50% της επαρχίας και έχουν φθάσει στα περίχωρα της πρωτεύουσας Αφρίν, την οποία υπερασπίζονται και τμήματα της εθνοφυλακής του Άσαντ, ο οποίος ούτε καν ρωτήθηκε όταν δόθηκε η άδεια στην Τουρκία να εισβάλει στη χώρα του.

Η θέση των αμυνομένων είναι δεινή. Αμύνονται με λιανοντούφεκα εναντίον ενός σαφώς υπέρτερου εχθρού, ο οποίος καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του.

Αν δεν εγκαταλείψουν οι περίπου 500.000 άμαχοι την πόλη, η άλωσή της θα διαρκέσει βδομάδες. Αν την εγκαταλείψουν, θα πέσει πιο εύκολα.

Και μετά θα ακολουθήσει η επιχείρηση εναντίον της Ιεράπολης/Μένπετζ, αν και φημολογείται ότι υπάρχει ενός είδους συμφωνία μεταξύ Τουρκίας-ΗΠΑ για τον από κοινού έλεγχο της πόλης.

Και εδώ είναι το κομβικό σημείο. Αν με κάποιον τρόπο τα «βρουν» ΗΠΑ και Τουρκία, θα δούμε πώς θα αντιδράσει η Ρωσία. Πάντως, όσο συνεχίζεται αυτή η διελκυστίνδα μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας, με ενδιάμεσο την Τουρκία, αυτό επηρεάζει της συμπεριφορά του Ερντογάν.

Οι λεονταρισμοί του στην ΑΟΖ της Κύπρου, αλλά και στο Αιγαίο, σχετίζονται με τα παραπάνω.

Γι’ αυτά θα μιλήσουμε στο άρθρο μας της Κυριακής.

pontos-news.gr

Battered for a decade, Greece feels an unexpected whiff of revival as Europe gains strength

Από
anixneuseis
-
0

Tourists at the Acropolis in Athens earlier this month. Instead of Greece crashing out of the euro zone, the country is on the verge of a successful exit from its bailouts. (Louisa Gouliamaki/AFP/Getty Images)

By Griff Witte March 8 at 5:00 AM 
ATHENS — It’s nearly springtime in Athens: Street trees are heavy with citrus, wildflowers are erupting in the pine-scented hills and the air is thick with talk of a Greek exit.

But not the kind of exit that has preoccupied the country, and Europe, in so many seasons past.

Instead of Greece crashing out of the euro zone, and perhaps taking the currency’s credibility with it, the country is on the verge of something many never thought possible — a successful exit from the bailouts that have kept its debt-ridden economy afloat for the better part of a decade.

And that’s not the only surprising sign of revival for a country that weathered the worst peacetime economic crisis of any industrialized nation since the Great Depression.

Unemployment, which peaked near an eye-popping 30 percent in 2013, is down below 20 percent and falling. Once-stratospheric bond yields — a sign of investor panic — have landed safely back to Earth. Overall growth in 2018 is due to match the healthy clip of the United States.

Greek Prime Minister Alexis Tsipras attends the swearing-in ceremony of newly appointed ministers in Athens on March 1. (Louisa Gouliamaki/AFP/Getty Images)

Greece’s escape from what was once widely seen — even by its own government — as an indefinite slide into economic oblivion resonates well beyond the country’s borders. It reflects a return to relative normalcy across Europe, which, for the first time since the global financial crisis began in 2008, is looking economically vibrant, with a robust currency and, at least compared with its peers in the Anglosphere, less potential for market-rattling political maneuvers.

“Europe now has a story to tell: ‘We used to be the punching bag, but look at the U.S. or look at the U.K.,’ ” said George Pagoulatos, a professor at the Athens University of Economics and Business. “Europe has suddenly emerged as a pole of stability, and the euro is now clearly at the core of the European project.”

That is not to say that Greece or Europe is fully healed. For Greece, especially, the impact of a downturn that wiped out a quarter of the nation’s economic value runs deep and is still vivid in the minds and pocketbooks of the country’s 11  million citizens.

But instead of managing endless emergencies, European leaders are now focused on trying to shore up the structure of their crisis-prone currency before the next storm hits. Instead of staving off bank foreclosures and government credit defaults, Greek politicians are debating how and when to share their growing budget surplus with taxpayers.

None of that could be predicted — for Greece or for Europe — less than three years ago, when the two seemed locked on a collision course that carried grave threats for both.

Throughout the spring and early summer of 2015, the newly elected leftist government in Greece and its austerity-minded creditors stared each other down as a deadline loomed for repaying a portion of the country’s vast debt.

Greek officials demanded debt forgiveness and less stringent terms for getting their books back in balance. The creditors — a troika consisting of the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund — held firm, threatening to kick Greece out of the euro zone unless their terms were met.

The Greeks blinked first, accepting a new 86 billion-euro ($107 billion) bailout largely on its creditors’ terms — but not before the country missed one of its payments, its banks closed for over a week to avoid insolvency, and long lines formed nationwide at ATMs that spit out a daily maximum of 60 euros per customer.

“It was a mess,” Konstantina Gogi recalled. The communications manager had in early 2015 just returned to her native land with her husband after riding out what they thought was the worst of Greece’s economic turbulence during the first half of the decade in London.

But only weeks into her new job, with the economy in meltdown, her boss told her he would have to put her on unpaid leave. With openings scarce in Athens, meanwhile, her husband had to move three hours away to find work. They wondered whether they had made a mistake in coming back.

“Greece is home. But with the scenario of returning to the drachma, everyone was terrified,” said Gogi, 34, referring to Greece’s pre-euro currency. “We always said, ‘If things get really bad, we know how to live abroad.’ ”

Only now can she smile about it: They stuck it out in Greece. Both have jobs in Athens. They’re the parents of twins. And many of their friends who lived abroad are choosing to do what they did — move back to Greece.

“There was light at the end of the tunnel,” she said.

Not everyone’s story has turned out so well.

At a betting parlor in central Athens, where people come to wager a few euros on the day’s soccer match, manager George Falidas said the only thing that has changed lately among his customers is their resignation.

“Their wallets are still empty,” he said. “But they’ve gotten used to it.”

So has he. The 39-year-old said his pay has dropped by 20 percent in recent years even as his taxes have gone up by a third. “I cut my expenses. I cut my needs. I cope,” he said with a shrug.

Falidas’s experience explains why, even as macro-indicators such as unemployment rates and bond yields show marked improvement, the economy’s rising fortunes have not yet been broadly felt.

But that will start to change as the recovery gains pace this year, said George Chouliarakis, deputy finance minister and chair of the Greek government’s Council of Economic Advisers.

Greece’s economy is forecast to grow at a 2.5 percent rate in 2018, beating the 2.3 percent average for the euro zone and the European Union as a whole.

Greek growth is all the more notable because it comes at a time when the government has been severely cutting back to meet the terms of its bailouts. In recent years, Greece has slashed pensions, shed thousands of state employees and hiked taxes to prove it is fiscally responsible enough to remain in the euro zone and repay its debts.

During the 2015 standoff with its debt collectors, Greek leaders including Prime Minister Alexis Tsipras warned that such drastic steps would amount to “suicide” for the country. But he quickly pivoted when he realized the country was not prepared to follow through on its threat to go it alone outside the euro zone.

Since then, the Greek government — still led by a party that identifies as part of the radical left — has calmly complied with its creditors’ demands. Chouliarakis said the medicine, bitter as it was, needed to be taken to restore credibility.

“One of the most significant obstacles to growth in recent years has been the high level of uncertainty,” he said. “Nobody knew whether Greece would make it.”

Now, he said, that’s not in doubt. The last of the Greek bailouts is due to end in August, and Greek and European officials alike have said they believe the country will be ready.

“Greece has to stand on its own two feet,” Chouliarakis said. “It has to be an equal partner in Europe.”

But whether Greece and Europe are prepared for the next crisis, whenever it may come, is still debated.

The conservative New Democracy party, chief rival to the governing Coalition of the Radical Left, known as Syriza, has argued the country should seek a precautionary credit line when it leaves behind the bailout, in case of emergencies.

New Democracy, which is leading in polls ahead of elections expected by next year, gives Syriza grudging credit for overseeing the start of an economic rebound. But it argues Greece could have recovered far more quickly had Syriza not picked a fight over the bailout terms with Europe’s heavyweights after coming to power in early 2015.

“We are now where we were at the end of 2014,” said Christos Staikouras, New Democracy’s point person on economics. “We lost three years.”

Even as Greek politicians debate the past, the conversation in Europe has turned to the question of how a similar crisis can be prevented in the future. French President Emmanuel Macron is pushing hard this year for changes that would more tightly integrate the euro zone and, he argues, prevent the sort of clash over Greece that nearly broke the group apart.

Germany has long been reluctant or unwilling to countenance any change that could put its taxpayers on the hook for its neighbors’ profligacy. But Berlin has lately softened its stance.

It is a measure, said Nick Malkoutzis, editor of the economic analysis firm MacroPolis, of just how much the Greek crisis has changed the outlook in Europe.

“There are enough people out there who understand that we can’t go through that again,” he said.

Elinda Labropoulou contributed to this report.

https://www.washingtonpost.com/world/europe/after-a-prolonged-economic-crisis-a-greek-revival/2018/03/07/a9007ffe-1bcd-11e8-98f5-ceecfa8741b6_story.html?utm_term=.2a49d58096e0

Is Greece about to Recognize Jerusalem as Israel’s Capital?

Από
anixneuseis
-
0

by Maria Polizoidou  

  • Two distinguished members of Greece’s parliament, whose party has a good chance of defeating the current leadership, are breathing new life into the political system and reinvigorating crucial partnerships with Israel and the United States.
  • “The positions of the Palestinians are maximalist and dangerous, since they actually propose the Islamization of the city. Palestinian Islamist organizations, like Hamas and Islamic Jihad, have repeatedly launched threats against the non-Muslim population of Jerusalem. Islamists visualize a Jerusalem without churches and synagogues. On the other hand, the Israeli Knesset has recognized since 1980 the multi-religious character of Jerusalem and is committed to the unimpeded access of all believers to places of worship…” — MP Makis Voridis, a former minister from the New Democracy party, writing in the Greek daily Kathimerini.

On his return from a recent two-day trip to Israel — where he met with high-level officials — Adonis Georgiadis, the vice president of Greece’s opposition party, New Democracy, declared his support for recognizing Jerusalem as Israel’s capital.

In an interview with Skai Radio on March 7, Georgiadis called it “almost funny to discuss whether Jerusalem is a Jewish city or not.”

“[It] was founded by the Jews… in ancient times. You can read Flavius Josephus or read Diodoros Siceliotis and see the references to the city of Jerusalem, where there was the High Priest of Solomon’s Temple and that it was the city of the Jews. This is the reality.”

When challenged by the interviewer, who said, “But as time went by, many things happened in the city’s history,” Georgiadis, a historian, replied:

“I don’t disagree, but this city is from the beginning a Jewish city. They [Jews] made it; they founded it; it’s theirs… Now, President Trump’s decision to transfer the US Embassy to Jerusalem is a little bit provocative… But I have to say… that I am in favor of this decision rather than against it.”

Two days earlier, on March 5, MP Makis Voridis, a former minister from the New Democracy party, expressed a similar position in an op-ed in the Greek daily Kathimerini:

“President Trump’s decision to recognize Jerusalem as the capital of Israel is right and fair. The country [Israel] deserves the full support of the US and Europe, because it is the only liberal democracy in the Middle East. Israel is neighboring states with authoritarian regimes that do not sufficiently safeguard human rights. Despite numerous external threats, this small country still retains its liberal and pluralistic character. Individual freedoms are constitutionally guaranteed; women’s rights are fully respected; and Arab-Israeli citizens (20% of the population) have a high standard of living.”

He continued:

“The Palestinian side has not shown any intention to negotiate seriously with the Jerusalem government. The positions of the Palestinians are maximalist and dangerous, since they actually propose the Islamization of the city. Palestinian Islamist organizations, like Hamas and Islamic Jihad, have repeatedly launched threats against the non-Muslim population of Jerusalem. Islamists visualize a Jerusalem without churches and synagogues. On the other hand, the Israeli Knesset has recognized since 1980 the multi-religious character of Jerusalem and is committed to the unimpeded access of all believers to places of worship (Basic Law 5740).”

Both Georgiadis and Voridis entered the New Democracy party at the behest of former Greek Prime Minister Antonis Samaras, who is reported to be a personal friend of Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu. During his term as prime minister, from 2012 to 2015, Samaras worked hard to enhance the Greece-Israel relationship, which had been stagnant for decades. Judging by the polls — according to which the New Democracy party is almost certain to beat the ruling Syriza party, headed by Prime Minister Alexis Tsipras — strengthening ties with Jerusalem and Washington is supported by a majority of the Greek public.

Prime Minister Benjamin Netanyahu (right) meets with then Greek Prime Minister Antonis Samaras on October 8, 2013 in Jerusalem, Israel. (Photo by Amos Ben Gershom/GPO via Getty Images)

Many political analysts are predicting that by autumn 2018, the Tsipras government will announce new elections; it has lost a large share of its base, due to exorbitant taxation, on the one hand, and a loss of voter confidence in the government’s foreign policy and domestic security on the other.

It is very encouraging for the future of Greece that two distinguished parliament members, whose party has a good chance of defeating the current leadership, are breathing new life into the political system and reinvigorating crucial partnerships with Israel and the United States.

Maria Polizoidou, a reporter, broadcast journalist, and consultant on international and foreign affairs, is based in Greece. She has a post-graduate degree in “Geopolitics and Security Issues in the Islamic complex of Turkey and Middle East” from the University of Athens.

© 2018 Gatestone Institute. All rights reserved. The articles printed here do not necessarily reflect the views of the Editors or of Gatestone Institute. No part of the Gatestone website or any of its contents may be reproduced, copied or modified, without the prior written consent of Gatestone Institute.

Russia Will Challenge US Military Superiority in Europe by 2025: US General

Από
anixneuseis
-
0
  • BY PATRICK TUCKERTECHNOLOGY EDITORREAD BIO

MARCH 8, 2018

Russia is advancing in key military technology areas and shows no deceleration in efforts to destabilize the West, said the commander for U.S. forces in Europe.

The Russian military may surpass U.S. military capability in Europe by 2025, Gen. Curtis M. Scaparrotti, head of U.S.European Command, told lawmakers on Thursday. He emphasized that keeping up EUCOM’s modernization was key to keeping up and maintaining superiority.

“Given their modernization, the pace that it’s on … we have to maintain our modernization that we’ve set out so that we can remain dominant in the areas that we are dominant today,” said Scaparrotti. “If we were not to do that, I think that their pace would put us certainly challenged in a military domain in almost every perspective by, say, 2025.”

Last month, EUCOM requested $6.5 billion for its key program in the region, the European Deterrence Initiative, which bolsters air, sea, and land forces across the continent. That’s $2 billion more than requested in fiscal 2018. EUCOM leaders said it reflected the need to “deter aggression and malign influence in Europe by increasing our air, sea and land force responsiveness, and expanding interoperability with multi-national forces.”

Russian President Vladimir Putin has been eager to show off of new and eye-catching capabilities in hypersonic weapons. Analysts have also noted a decade of Russian prowess in electronic and cyber warfare, as displayed from Eastern Ukraineto Syria.

Scaparrotti’s warning comes on the heels of a new report from RAND, which notes a growing “imbalance” of U.S. and European forces in Eastern Europe. “Improvements in Russia’s military forces over the last decade have reduced the once-gaping qualitative and technological gaps between Russia and NATO. These improvements come while Russia is expanding its forces in the West, maintaining more high-readiness forces, and gaining valuable combat experience in Ukraine and Syria,” the unclassified version of the report says.

Scaparrotti said his key funding needs include software and hardware for command and control and more sensors and analysis aids for better intelligence surveillance and reconnaissance. He also said EUCOM’s deterrence depends on precision munitions and integrated air and missile defense, particularly in the short and mid-range.

The United States and other NATO and European allies have been working to incorporate realistic Russian cyber attack scenarios into their exercises, he said. “We’ve actually conducted exercises—one this past year—that involved attacks on infrastructure, etc., in order to get…better clarity” on what such attacks might entail and how they might be part of a broader Russian military operation. The next big NATO cyber exercise, Locked Shields, will take place in Tallinn, Estonia, in April and pit NATO forces against one another.

Scaparrotti also said Russia was doubling down on efforts to control Arctic sea lanes. “They would have the capability in some time, perhaps two or three years, to control the Northern Sea route if they chose to do so,” he said, adding “we’re not keeping pace.”

The head of EUCOM also took several questions on Moscow’s propaganda and social-media efforts to destabilize other governments, though this is not technically part of his portfolio as head of U.S. armed forces in Europe. He highlighted Serbia as a key spot where Russia is upping its game and increasing activity.

As for Russia destabilization efforts in the United States, Scaparrotti echoed the sentiments of other commanders, saying that military might alone is not deterring such efforts. He said a broader governmental response, involving diplomatic and economic pressure, would likely have a greater effect.

The Trump Administration has refused to implement Obama-era sanctions against the Kremlin for its illegal election-influencing campaign in 2016. Without getting too political, or mentioning Trump by name, Scaparrotti responded to a question about that sanctions policy with an uniequivocal endorsement for more, non-military pressure on the Kremlin. “Fundamental to deterrence is either denial or an imposition of costs. An effective deterrent has to have one of these,” he said.

See Also: By Lifting Sanctions, Trump Could Hand Russia’s Military a Lethal Technological Advantage

  • Patrick Tucker is technology editor for Defense One. He’s also the author of The Naked Future: What Happens in a World That Anticipates Your Every Move? (Current, 2014). Previously, Tucker was deputy editor for The Futurist for nine years. Tucker has written about emerging technology in Slate, … FULL BIO

http://www.defenseone.com/threats/2018/03/russia-will-challenge-us-military-superiority-europe-2025-us-general/146523/?oref=d-topstory

Αποτελεί η ίδρυση του ελληνικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας πανάκεια; Είναι αναγκαίο…

Από
anixneuseis
-
1

Γράφει ο Βασίλης Κοψαχείλης*

File Photo: Αίθουσα συσκέψεων στο Ελληνικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Φωτογραφία Γραφείο Τύπου Γενικού Επιτελείου Στρατού MARCH 9, 2018

Το τελευταίο διάστημα, πολύς λόγος γίνεται για την προοπτική δημιουργίας ενός (μόνιμου φαντάζομαι) Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) το οποίο θα ασχολείται με τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της χώρας μας, τα οποία με την πρόοδο των ετών και τη συνθετότητα των απειλών, καθίστανται ολοένα και πιο πιεστικά!

Το θέμα αυτό ξαναήρθε στο προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου με αφορμή το πρόσφατο επεισόδιο στον Έβρο και την περιπέτεια με τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς που κρατούνται ακόμα στις τουρκικές φυλακές αναμένοντας να δικαστούν…

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει σήμερα κάποιο όργανο για τη διαχείριση κρίσεων σε ζητήματα που αφορούν την εθνική μας ασφάλεια.

Θεσμικά υπάρχει το ΚΥΣΕΑ. Είναι αρκετό; Η απάντηση είναι όχι. Είναι αρνητική, διότι το ΚΥΣΕΑ αποτελεί ένα ad hoc κυβερνητικό όργανο που επεξεργάζεται πολιτικά τις γραφειοκρατικές εκτιμήσεις των εμπλεκόμενων υπουργείων και καταλήγει σε αποφάσεις χωρίς να έχουν αυτές οι γραφειοκρατικές εκτιμήσεις συνυπολογιστεί πρώτα στα πλαίσια μια συνολικότερης στρατηγικής και οι άνθρωποι που θα πάρουν τελικά τις αποφάσεις ενδεχομένως δεν έχουν την πλήρη εικόνα της κατάστασης, καθώς και τα πιθανά σενάρια εξέλιξης μιας κρίσης. Θα μου πείτε, έτσι στο βρόντο λαμβάνονται οι αποφάσεις;

Στην πολιτική, το αποτέλεσμα μετρά και όχι οι προθέσεις. Μέχρι σήμερα υπάρχει οριακά η αναγκαία γραφειοκρατική επικοινωνία, αλλά από τα πολλά φίλτρα που τελικά υπεισέρχονται, η εικόνα που παρουσιάζεται στο ΚΥΣΕΑ, συνήθως είναι προϊόν photoshop…

Άρα, ανάγκη για ένα Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας υπάρχει. Μένει να δούμε τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες αυτό θα είναι χρήσιμο για την Εθνική Ασφάλεια της χώρας μας και όχι μόνο για τα βιογραφικά και την τσέπη των εμπλεκομένων σε αυτό…

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ…

Μοντέλα για το πώς λειτουργούν σε άλλες χώρες αντίστοιχα όργανα με σχετική επιτυχία υπάρχουν. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό…

Δεν θα μπω λοιπόν στην ουσία αυτής της συζήτησης, ούτε θα προσπαθήσω να υποκαταστήσω την κυβέρνηση και το ρόλο της με ανέξοδες νουθεσίες.

Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι δύο πολύ κρίσιμα στοιχεία που, αν προσεχθούν, θα καταστήσουν ένα μελλοντικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας αξιόπιστο εργαλείο διαχείρισης κρίσεων στα χέρια της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Και δυστυχώς ανακαλύπτω – έκπληκτος θα έλεγα – ότι αυτά τα δύο στοιχεία απουσιάζουν από ένα ευρύ φάσμα δρώντων και εμπλεκομένων στη διαχείριση κρίσεων.

Το ένα στοιχείο αφορά την εμπέδωση κουλτούρας εθνικής ασφάλειας. Απόψεις όλοι μπορεί να έχουμε και είναι φυσικά πολύ θεμιτό να έχουμε. Αλλά το πώς διαχειριζόμαστε τις απόψεις μας σε σχέση με το εθνικό συμφέρον, αυτό είναι μια άλλη ιστορία και απαιτείται να διαθέτεις ανάλογη κουλτούρα για να το διαχειριστείς σωστά και να μην δώσεις, τη λάθος στιγμή τα λάθος μηνύματα.

Το δεύτερο στοιχείο αφορά την σχεδόν μόνιμη βλάβη μας να μπερδεύουμε το θεμιτό και το φαντασιακό με το πραγματικό. Αν είναι να φτιαχτεί ένα νέο όργανο διαχείρισης κρίσεων, που θα περιλαμβάνει επιστήμονες, στρατιωτικούς, ακαδημαϊκούς και πολιτικούς και απλά θα περιμένουμε από μια μεγαλύτερη δεξαμενή πτυχίων να δουλέψει πάνω σε ξεπερασμένες και αποτυχημένες συνταγές του παρελθόντος προκειμένου να γίνει στο τέλος ένας ευρύτερος επιμερισμός ευθυνών στη λήψη των (λανθασμένων) αποφάσεων, τότε δεν χρειάζεται το ΣΕΑ, κρατάμε το ΚΥΣΕΑ!

Θα μπορούσαν να συζητηθούν πολλά ακόμη πράγματα. Ανάγκη για ένα Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας υπάρχει. Αν είναι να το φτιάξουμε, ας το φτιάξουμε σωστά. Για να συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε μεταξύ μας και να κάνουμε προχειρότητες σε άλλους τομείς, πρέπει πρώτα να έχουμε διασφαλίσει ελεύθερο έδαφος (θάλασσα, αέρα) και Πατρίδα!

Ο Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος

Πηγή: Αποτελεί η ίδρυση του ελληνικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας πανάκεια; Είναι αναγκαίο… http://hellasjournal.com/2018/03/apoteli-i-idrysi-tou-ellinikou-symvouliou-ethnikis-asfalias-panakia-ine-anagkeo/

Με την «ψυχραιμία» και την «σοβαρότητα» μας κατατρομάξαμε τους Τούρκους!

Από
anixneuseis
-
1

 Υπό Άρη Πετάση *

Το πλωτό γεωτρύπανο “West Capella” της Total – ENI. Φωτογραφία via Twitter MARCH 7, 2018

«Τα μεγάλα έθνη ενεργούν πάντα σαν γκάνγκστερ, και τα μικρά έθνη σαν πόρνες.» To πιο πάνω ρητό ανήκει στον Stanley Kubrick!

Ο Ελληνισμός πάσχει από συντελεστές ισχύος και δεν διαθέτει ούτε ένα αφοσιωμένο σύμμαχο.

Απέναντι στο συνεχόμενο ντρόπιασμα του ελληνισμού σε Ίμια, Αιγαίο, Έβρο και Κύπρο:

α.) ο ΟΗΕ «νίπτει τας χείρας του»,

β.) οι «στρατηγικοί σύμμαχοι» μας κρύφτηκαν,

γ.) οι υποτιθέμενες διμερείς, τριμερείς, τετραμερείς συμμαχίες αποδείχτηκαν προπαγάνδα,

δ.) η αμετροεπής καυχησιά πως, «η Αμερική είναι στρατηγικός μας σύμμαχος» τινάχτηκε στο αέρα επειδή την ώρα της κρίσης η Αμερική «αγρόν ηγόρασε»,

ε.) «ζεύγη βοών ηγόρασαν πέντε,» και οι Βρετανοί, «εγγυητές» της ανεξαρτησίας της Κύπρου, και

στ.) τα περί PESCO, όπου η ΕΕ θα ερχόταν να μας σώσει στρατιωτικά ενώ εμείς θα ήμασταν αραδιασμένοι στα καφέ, αποδείχθηκαν κακόγουστο αστείο.

Αποτύχαμε πλήρως.  Τώρα, μόνοι και απροετοίμαστοι ψάχνομε για συντελεστές ισχύος.

Με απλουστευμένη γλώσσα τρεις είναι οι κύριοι συντελεστές ισχύος (είδε Frankel, Morgenthau):

α.) Εξωτερική πολιτική/διπλωματία,

β.) Οικονομία και

γ.) Στρατιωτική /αποτρεπτική ισχύς.

Εξωτερική πολιτική: Η εξωτερική πολιτική Ελλάδος/Κύπρου είναι αυτή που διαχρονικά γνωρίζουμε όλοι. Ιδού λαμπρό παράδειγμα: το 1959 ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος υπόγραψε συμφωνία που έδινε το δικαίωμα στην Τουρκία να εισβάλει μελλοντικά στην Κύπρο κατά παράβαση της Συνθήκης της Λοζάνης. Βάζοντας άλας στις πληγές μας κόμπαζε πως είχε «λύσει» το Κυπριακό πρόβλημα. Η Τουρκία τον ευχαρίστησε για το δώρο και ακολούθως εισέβαλε στην Κύπρο ως αναμενόταν.

Οικονομία: Σε ότι αφορά την οικονομία τα πράγματα είναι γνωστά.  Η οικονομία της Ελλάδος βρίσκεται γονατισμένη με χρέος 180% του ΑΕΠ και με φορολογικό σύστημα που εκδιώκει από την Ελλάδα τις παραγωγικές μονάδες. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του «σοσιαλισμού,» της αδεξιότητας και απληστίας της ελλαδικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ, των συνδικάτων, των τραπεζών, κοκ.  Η Κύπρος είναι κυριολεκτικά πνιγμένη στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, χωρίς αποθέματα στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και με ανεξέλεγκτη ανεργίας μεταξύ των νέων.  Με το κούρεμα των καταθέσεων η Κύπρος έχασε κάθε ίχνος εκτίμησης σοβαρών ξένων επενδυτών.  Ευτυχώς που ήλθε ο τουρισμός σαν μάννα εξ ουρανού και μας έδωσε μια αναπνοή.  Στην έκθεση Bloomberg (2017), Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται ανάμεσα στις 16 πιο μίζερες οικονομικά χώρες. Ευτυχώς που η Τουρκία δεν πάει καλύτερα. Με την διαφορά πως το ΑΕΠ της Τουρκίας είναι τέσσερεις φορές μεγαλύτερο από το συνολικό ΑΕΠ των Ελλήνων.

Αποτρεπτική ισχύς: Σε ότι αφορά την αποτρεπτική ισχύ – δηλαδή, την δυνατότητα απόκρουσης των Τούρκων μια και οι Έλληνες δεν προτίθενται να επιτεθούν στην Τουρκία–:

α.) η σχετική δαπάνη των Ελλήνων στην άμυνα μειώνεται ενώ των Τούρκων αυξάνεται, κυρίως σε ότι αφορά την εγχώρια πολεμική βιομηχανία  και

β.) η κατάσταση αποτρεπτικής ισχύος της Κύπρου είναι απελπιστική ως καταγράφεται σε έγκυρα έντυπα αλλά κυρίως από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες.

Ενώ τα τελευταία δέκα χρόνια οι πολίτες κατέβαλαν υπέρ της άμυνας πέραν από €3τρις, με ειδική φορολογία, μόνο κλάσμα του ποσού αυτού πήγε τελικά στην άμυνα της.

Ενώ ο Θεμιστοκλής δέσμευσε όλο το ασήμι του Λαυρίου για την άμυνα ενάντια στους Πέρσες οι φόροι των Κυπρίων για την άμυνα πάνε, μεταξύ άλλων, στην αγορά λιμουζίνων…για την άνεση των υπηρεσιακών παραγόντων, κατατάσσοντας έτσι την Κύπρο σαν την χώρα με περισσότερες κρατικές λιμουζίνες παρά ασθενοφόρα.

Σε ότι αφορά τα επίπεδα ηγεσίας της δημόσιας ζωής η απαξίωση του πολιτικού προσωπικού από τους πολίτες μιλά αφ’ εαυτής.

Υπό τις παρούσες συνθήκες η νέο-οθωμανική Τουρκία δεν πρόκειται να σταματήσει την επιθετική της δραστηριότητα, γιατί αντικρίζει τους σημερινούς  Έλληνες, σαν μια φλύαρη και περιθωριακή ασημαντότητα μέσα σε ένα κοχλάζοντα γεωπολιτικό χώρο αναρίθμητων πολέμων και συρράξεων: Συρία, Ιράκ (και Ιράν;), Νότιο Σουδάν, Ουκρανία, Ανατολική, Νότια Σινική θάλασσα κοκ.

Ο κοχλάζον πολεμικός λέβητας τροφοδοτείται από: ιστορικά πάθη, οικονομικά συμφέροντα (γύρω από τα ενεργειακά αποθέματα) δυνατών κρατών και πολυεθνικών, εθνικές αναμετρήσεις, θρησκεία, αλυτρωτισμό, φαντασιώσεις περί μιας ανίκητης «μεγάλης» Τουρκίας, κοκ.

Μέσα σε αυτό το επικίνδυνο περιβάλλον και ενώ απειλείται η ύπαρξη μας το πολιτικό μας προσωπικό προτάσσει υπερήφανα το πανίσχυρο όπλο της «σοβαρότητας» και της «ψυχραιμίας,»

«Θα αντιμετωπίσουμε την Τουρκική επιθετικότητα με ψυχραιμία και σοβαρότητα») μας λένε.  Θα το έβλεπα αυτό εάν ήμασταν οι δυνατοί. Όμως, με τα χάλια μας τα περί «ψυχραιμίας» και «σοβαρότητας», ακούγονται [στην γλώσσα της Στρατηγικής τέχνης] σαν κύμβαλα αλαλάζοντα.

Σημείωση: Θεού θέλοντος, στο επόμενο μου άρθρο θα ασχοληθώ με το πώς μπορούμε να αποκτήσουμε σύμμαχους, έξυπνη ισχύ (smart power) και ευοίωνο μέλλον. Θα απαιτηθεί όμως μια ακτινοβόλα προσωπικότητα μεγέθους Θεμιστοκλή.

*[email protected]

Πηγή: Με την «ψυχραιμία» και την «σοβαρότητα» μας κατατρομάξαμε τους Τούρκους! http://hellasjournal.com/2018/03/me-tin-psychremia-ke-tin-sovarotita-mas-katatromaxame-tous-tourkous/

FP: Ομηρία, το νέο όπλο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής

Από
anixneuseis
-
0

«H σύλληψη κράτηση ομήρων εκ μέρους της Τουρκίας, είναι ένα από τα πιο πιεστικά προβλήματα στις σχέσεις της Άγκυρας με τους δυτικούς της συμμάχους. Είναι κάτι που όλοι  γνωρίζουν ότι συμβαίνει αλλά πολιτικοί ηγέτες και διπλωμάτες είναι απρόθυμοι να το κατονομάσουν», αναφέρει άρθρο του Foreign Policy που ενδεχομένως φωτίζει τις προθέσεις των Τούρκων και τον τρόπο που σκοπεύουν να διαχειριστούν τη σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στα ελληνοτουρκικά  σύνορα.

«Η πιο πρόσφατη υπόθεση» , αναφέρει το περιοδικό, «αφορά στον Τουρκογερμανό δημοσιογράφο Ντενίζ Γιουτζέλ που συνελήφθη στην Τουρκία τον Φεβρουάριο του 2017, κατηγορούμενος για προπαγάνδα υπέρ τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο Γιουτζέλ, ανταποκριτής της Die Welt, γνωστός για τη δημοσιογραφική του δήλωση σχετικά με την καταστολή της Τουρκίας, είχε γράψει άρθρα βασισμένα στα υποκλαπέντα μηνύματα του γαμπρού του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Υπουργού Ενέργειας Μπεράτ Αλ Μπαϊράκ.

Το αρχικό του ένταλμα σύλληψης αφορούσε αυτά τα άρθρα, αλλά μετά την κράτησή του, οι Τούρκοι ερευνητές μετατόπισαν την προσοχή τους στην κάλυψη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), ειδικά σε συνέντευξη που είχε πάρει από τον ηγέτη του PKK, Τζεμίλ Μπαγίκ. Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο φυλάκισης χωρίς κατηγορία στην Τουρκία, το μεγαλύτερο μέρος της σε απομόνωση, απελευθερώθηκε με εγγύηση στις 16 Φεβρουαρίου. Ο Γιουτζέλ έφυγε από τη χώρα το συντομότερο δυνατό. Μόλις βρισκόταν σε ασφαλές μέρος στη Γερμανία, έγραψε ένα βίντεο, κρατώντας αντίγραφο της δικαστικής εντολής που τού δόθηκε όταν έφυγε από τη φυλακή. Το δικαστήριο, είπε, είχε διατάξει την παράταση της κράτησής του, που δεν είχε τερματιστεί. Όπως και η κράτησή του, η απελευθέρωση του Γιουτζέλ είχε όλα τα σημάδια μιας πολιτικής απόφασης της κυβέρνησης της Τουρκίας.

Η πολιτική της ομηρίας έχει γίνει τόσο διαδεδομένη στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση, που όταν ο ηγέτης των Σύριων Κούρδων Σαλέχ Μουσλίμ κρατήθηκε στην Πράγα το περασμένο Σαββατοκύριακο, οι άμεσες εικασίες ήταν κατά πόσο η τσεχική κυβέρνηση θα συμφωνούσε να τον εκδώσει ως αντάλλαγμα για την ελευθερία δύο Τσέχων που βρίσκονται σήμερα φυλακισμένοι στην Τουρκία για υποστήριξη των Κούρδων μαχητών της Συρίας.

(….)

Οι πολιτικές της ομηρίας είναι πιο ορατές στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Οι τύχες πολλών αθώων Αμερικανών που βρίσκονται υπό τουρκική κράτηση, έχουν γίνει αντικείμενο αυστηρών απαιτήσεων από την τουρκική κυβέρνηση. Ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο Άντριου Μπράνσον, πάστορας που ζούσε στην Τουρκία για δύο δεκαετίες και λειτουργεί σε μια μικρή ευαγγελική εκκλησία στη Σμύρνη. Συνελήφθη τον Οκτώβριο του 2016 με ασαφείς ισχυρισμούς ότι συνδέθηκε με την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016. Ένα χρόνο μετά, παραμένει στη φυλακή.

Ο Πρόεδρος Ερντογάν έχει μετατρέψει ρητά τον Μπράνσον σε αντικείμενο εμπορίου, λέγοντας, τον Σεπτέμβριο, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ανταλλάξουν «έναν πάστορα για έναν πάστορα», υπονοώντας τον βασικό του εχθρό, τον Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος κατοικεί στην Πενσυλβανία, ως αντάλλαγμα για τον Μπράνσον. Ο οποίος δεν είναι ο μόνος Αμερικανός στην τουρκική φυλακή: Τον περασμένο μήνα, ο Σερκάν Γκολγκέ, ένας επιστήμονας της NASA με διπλή υπηκοότητα, που καταδίκασε την καταστολή των προσπαθειών μετά το πραξικόπημα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση επτά ετών.

Πρόκειται για μια απαράδεκτη κατάσταση των σχέσεων μεταξύ συμμάχων. Ουδείς πολίτης συμμαχικής χώρας θα έπρεπε να ανησυχεί εάν αναρωτηθεί κατά πόσο η Τουρκία θα μετατρέψει την ελευθερία του σε διαπραγματευτικό χαρτί – και υπάρχει σήμερα νομοθεσία ενώπιον του Κογκρέσου που θα μπορούσε να τιμωρήσει την Τουρκία για τη συμπεριφορά της αυτή», προστίθεται στο άρθρο, το οποίο καταλήγει ως εξής:

«Υπάρχει αρκετή και οργίλη συζήτηση σχετικά με τις κυρώσεις κατά της Τουρκίας και το αν αυτές θα κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Πολύ μεγάλο μέρος αυτής της συζήτησης αναφέρει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ευθύνονται για την επιδείνωση, όταν στην πραγματικότητα η Τουρκία πιέζει τις συμμαχίες της σε οριακό σημείο.

Το Κογκρέσο και η διοίκηση Τραμπ πρέπει να αποδείξουν στην Άγκυρα ότι ακόμα και όταν οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας αποκτούν χαρακτήρα δούναι και λαβείν, υπάρχουν ορισμένοι τομείς που ποτέ δεν θα υπόκεινται σε παζάρια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρόκειται να διαπραγματευτούν τα δικαιώματα Αμερικανών πολιτών ή του κράτους δικαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου, όπως η έκδοση του Γκιουλέν. Και θα συνεχίσει να θέτει θέματα διαφθοράς και κράτους δικαίου στο επίκεντρο των διμερών σχέσεών της με την Τουρκία. Σε τελική ανάλυση, και προς το παρόν, πρόκειται για σύμμαχό της…»

“Καθημερινή”

Εξαιρετικά ενδιαφέροντα ευρήματα δημοσκόπησης στην Τουρκία – “Όλοι είναι εχθροί, οι Τούρκοι δεν έχουν φίλους”

Από
anixneuseis
-
0

Ενενήντα τοις εκατό (90%) των Τούρκων πολιτών διάκεινται εχθρικά προς την Αμερική. 80% εναντίον της Ευρώπης, 70%  εναντίον της Ρωσίας και 75% εναντίον του ίδιου του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα θέλουν την ανάπτυξη δικών τους οπλικών συστημάτων για να μην εξαρτώνται από τρίτους και εναντιώνονται σε οικονομικές και πολιτικές ελίτ που θεωρούν ότι έχουν υπερεξουσίες πάνω στο κράτος τους.Αυτά είναι μόνο μέρος των ευρημάτων δημοσκόπησης κοινής γνώμης στην Τουρκία που παρουσιάστηκε αυτή την εβδομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τη δημοσκόπηση διενέργησε το Center for American Progress[i] μεταξύ 2-12 Νοεμβρίου 2017 με δείγμα περίπου 2.500 Τούρκων πολιτών.

Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης μάς βοηθούν να κατανοήσουμε το πώς εξελίσσεται η τουρκική κοινωνία. Βασικό συμπέρασμα που εξάγεται είναι πως ο αυτοπροσδιορισμός ως Τούρκος, η σημασία της θρησκείας, η γλώσσα και η πεποίθηση ότι η Τουρκία αποτελεί τον φυσικό ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου, αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο της τουρκικής κοινωνίας.
Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις των ανθρώπων και υποδηλώνουν την ανάπτυξη ενός νέου τουρκικού εθνικισμού σε ευρύτερα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας. Η καθολική σχεδόν πεποίθηση σε αξίες ανεξαρτήτως πολιτικών επιλογών ισχύει και για τις αρχές της δημοκρατίας, της ελευθερίας της έκφρασης και της κοσμικότητας του κράτους. Εύρημα αξιοσημείωτο λαμβάνοντας υπόψη όσα βλέπουμε να βιώνει ο τουρκικός λαός τα τελευταία χρόνια.
Το σημείο όμως στο οποίο διαφαίνεται η βαθιά διαίρεση στην κοινωνία είναι όταν στην εικόνα εισχωρεί ο Ερντογάν. Παρουσιάζεται μια ακραία πολωμένη κοινωνία. Οι ψηφοφόροι του κόμματος του Ερντογάν, Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) εγκρίνουν στην τεράστιά τους πλειοψηφία τις πολιτικές του Ερντογάν, βλέπουν ευοίωνο το μέλλον και υποστηρίζουν στην πλειοψηφία τους (έστω και με μικρή διαφορά) τις αποφάσεις και τα μέτρα που έχουν παρθεί μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στη χώρα. Στην αντίπερα όχθη οι ψηφοφόροι των υπόλοιπων κομμάτων, ακόμη και αυτού του συνεργαζόμενου με τον Ερντογάν MHP, εκφράζονται με τον ακριβώς ανάποδο τρόπο.
Βλέπουμε ότι η Τουρκία, παρά τις διαιρέσεις και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, έχει αναπτύξει μια ομοιογένεια σε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού. Οι πολιτικές επιλογές που έκανε ο Ερντογάν, ειδικότερα από το 2015 και εντεύθεν, έχουν δημιουργήσει ένα αρκετά συμπαγές μέτωπο, το οποίο θέτει ψηλά τις αξίες του αυτοπροσδιορισμού με βάση την εθνότητα, τη θρησκεία, τη γλώσσα.  Η εθνικιστική στροφή που έκανε για να μεγαλώσει την εκλογική του βάση, μετά τις χαμένες εκλογές του Ιουνίου του 2015, έχουν κερδίσει έδαφος στο σύνολο της κοινωνίας.
Αυτό το σημείο ίσως να είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ερντογάν σε όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στην ηγεσία της Τουρκίας. Έχει προσδώσει στην κοινωνία και το έχουν υιοθετήσει και οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ένα νέο τουρκικό εθνικισμό.
Ο Ερντογάν ωστόσο καλείται να ισορροπήσει σε μια λεπτή γραμμή. Από τη μια μπορεί να διαφαίνεται ο σίγουρος νικητής στις επόμενες εκλογές, ωστόσο το πρόσωπό του δημιουργεί μια βαθιά διαίρεση στην κοινωνία και ουσιαστικά διατηρεί την ισχύ του λόγω της μη ύπαρξης ουσιαστικής αντιπολίτευσης. Αυτό που θα μείνει ωστόσο στη μετα-Ερντογάν (όποτε αυτό συμβεί) εποχή είναι οι πολιτικές του παρακαταθήκες και ο νέος τουρκικός εθνικισμός που έχει καλλιεργηθεί.
  Τάκης Χατζηγεωργίου  
Φιλελεύθερος/infognomon

Το στρατηγικό λάθος Ερντογάν με τους Κούρδους

Από
anixneuseis
-
0

Financial Times/ euro2day.

Η πρόσφατη έκκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για κατάπαυση του πυρός στη Συρία, είχε λίγο περισσότερο αντίκτυπο από τις προηγούμενες εκκλήσεις για να μπει τέλος στην σφαγή: Ελάχιστο. Δεν είναι μόνο ο συνεχής βομβαρδισμός του θύλακα των ανταρτών στην ανατολική Γούτα κοντά στη Δαμασκό από το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσσαντ. Η επίθεση των Τούρκων στη βορειοδυτική Συρία κατά των κουρδικών δυνάμεων, η οποία άνοιξε ένα νέο μέτωπο στον επταετή πόλεμο τον Ιανουάριο, επιταχύνεται και επεκτείνεται.

Η επιχείρηση, η οποία έχει το σουρεαλιστικό όνομα «Κλάδος Ελαίας», είναι δημοφιλής στο εσωτερικό της Τουρκίας, όπου ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν υποθάλπει τον εθνικισμό, προκαλώντας σενάρια ότι θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές για να εδραιώσει την απολυταρχική του εξουσία. Ωστόσο, το κόστος της στρατιωτικής επιχείρησης του Ερντογάν είναι υψηλό για την Τουρκία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η επίθεση της Τουρκίας κατά των Κούρδων μαχητών των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) στη Συρία, τη φέρνει σε σύγκρουση με τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, ειδικά τις ΗΠΑ, οι οποίες στηρίζονται στις κουρδικές πολιτοφυλακές ως τη βασική δύναμη κρούσης κατά του ISIS. Η αιματηρή ιστορία της Τουρκίας με τους απάτριδες Κούρδους της περιοχής, τόσο με αυτούς εντός των συνόρων της όσο και με αυτούς που είναι διασκορπισμένοι στη Συρία, στο Ιράκ και στο Ιράν, είναι ένα από τα πολλά ζητήματα που υπονομεύουν τη σχέση της Άγκυρας με την Ε.Ε.

O βασικός στόχος της Τουρκίας στη Συρία είναι να αποδυναμώσει την αυτοδιοικούμενη κουρδική οντότητα, την οποία αποκαλούν Ροζάβα ή δυτικό Κουρδιστάν, η οποία δημιουργείται γύρω από περιοχές της βόρειας Συρίας από την πολιτική πτέρυγα του YPG, το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD). Η Άγκυρα επιμένει ότι και οι δύο οργανισμοί είναι παρακλάδια του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), το οποίο το 2015 έβαλε τέλος στη διετή εκεχειρία με την Τουρκία.
Πριν από πέντε χρόνια, ένας πιο πραγματιστής Ερντογάν είχε δεσμευτεί σε μια πολιτική μείωσης της έντασης με τους Κούρδους στην Τουρκία, στο βόρειο Ιράκ και τη Συρία. Τότε ήταν ακόμα στην τρίτη θητεία του ως πρωθυπουργός πριν αναλάβει την προεδρία, την οποία αναδιαμορφώνει με βάση το πρότυπο του συμμάχου του στο Κρεμλίνο, Βλαντιμίρ Πούτιν. Το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), το οποίο έχει ρίζες στο πολιτικό Ισλάμ, αντιμετωπιζόταν ακόμα ως το μουσουλμανικό ισοδύναμο των Χριστιανοδημοκρατών της Ευρώπης.
Η πολιτική του απέναντι στους Κούρδους, φαινόταν να έρχεται σε σύγκρουση με την παραδοσιακά συγκεντρωτική άσκηση της εξουσίας στην τουρκική δημοκρατία, η οποία ιδρύθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Ο κ. Ερντογάν έφτασε πιο μακριά από οποιονδήποτε άλλο ηγέτη στις συνομιλίες για τον τερματισμό της αντίστασης του PKK, ανοίγοντας έναν πολιτικό και πολιτιστικό χώρο για τους Κούρδους της Τουρκίας και προσπαθώντας να φέρει τους Κούρδους του βόρειου Ιράκ και της Συρίας στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας.
Ήταν μια ριψοκίνδυνη αλλά τολμηρή ιδέα: Να προληφθεί ο κίνδυνος ενός Μεγάλου Κουρδιστάν, με μια απόπειρα να ενταχθούν οι Κούρδοι και από τις δύο πλευρές σε μια εύπορη, σουνιτική «τουρκόσφαιρα», δύο έθνη σε ένα κράτος, ενωμένα κατά του σιιτικού άξονα που χτίζει η Τεχεράνη από τη Βαγδάτη ως τη Βηρυτό. Αυτό το τόξο ιρανικής εξουσίας, είναι τώρα πολύ πιο ισχυρό.
Η Άγκυρα έκανε, επίσης, προσπάθειες για να σταματήσει τους Κούρδους του βόρειου Ιράκ από το να μετακινηθούν από την αυτοδιοίκηση στην ανεξαρτησία, μετά το δημοψήφισμα του περασμένου Σεπτεμβρίου.
Αλλά ήταν η ιρανική ίντριγκα που δίχασε τους Κούρδους του Ιράκ, καθώς και οι σιιτικές πολιτοφυλακές που έχουν τον έλεγχο μιας πλούσιας σε πετρέλαιο περιοχής όπως το Κιρκούκ, την οποία διεκδικούν η Βαγδάτη και η τοπική κυβέρνηση του Κουρδιστάν.
Οι στηριζόμενες από το Ιράν δυνάμεις του καθεστώτος του Άσαντ, εκμεταλλεύονται και αυτές την επιχείρηση της Τουρκίας κατά του YPG στο Αφρίν για την ανάκτηση των χαμένων περιοχών βορειοδυτικά της Συρίας.
Όπως έχει παρατηρήσει ο Γάλλος ακαδημαϊκός Φαμπρίς Μπαλάνς, μετά την εκδίωξη του ISIS από τη Ράκα το περασμένο φθινόπωρο από τις δυνάμεις του YPG, «η επιστροφή των κυβερνήσεων της Βαγδάτης και της Δαμασκού σε περιοχές που κατείχε το ISIS, σημαίνει επίσης και την έλευση του Ιράν».
Η θέση της Τουρκίας θα ήταν πιθανότατα πολύ ισχυρότερη αν είχε συνεχίσει την προσέγγιση με τους Κούρδους. Αντίθετα, μια σειρά από τεράστιες προκλήσεις, από τις μαζικές διαδηλώσεις του 2013 ως την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016, φαίνεται πως έχουν πείσει τον κ. Ερντογάν ότι υπάρχουν σχέδια για την ανατροπή του. Οι δημοσκόποι του τού έδειξαν πως η άνοδος των Κούρδων τού στοίχιζε ψήφους το 2015, όταν έχασε την πλειοψηφία τον Ιούνιο, για να την ξανακερδίσει στις επαναληπτικές εκλογές του Νοεμβρίου, όταν είχε ξεκινήσει και πάλι ο πόλεμος με το PKK.
O Σαλίχ Μουσλίμ, ένας από τους ηγέτες του PYD, δήλωσε πρόσφατα, σε συνέντευξη με το AI Monitor, ότι «αν η Τουρκία είχε συνεργαστεί με τους Κούρδους, θα είχε γίνει η πιο ισχυρή χώρα στη Μέση Ανατολή».
Είναι πλέον αργά για την Τουρκία να ανακαλύψει ξανά αυτή την ιδέα; Πιθανότατα. Καθώς το κόμμα του κ. Ερντογάν ρίχνει και άλλο κόκκινο κρέας στους λύκους του τουρκικού εθνικισμού, η ιδέα φαίνεται πιο ελκυστική. Αλλά, όπως το AKP ήταν κάποτε δημοφιλές εκτός της Τουρκίας, καθώς τού πιστωνόταν η δυνατότητα να παντρέψει το Ισλάμ με τη δημοκρατία, οι Κούρδοι έχουν κεντρίσει και αυτή τη διεθνή προσοχή.  Τους χαιρετίζουν για το θάρρος με το οποίο οι μαχητές τους, με γυναίκες στην εμπροσθοφυλακή, σταμάτησαν την επέλαση του ISIS.
Οι Τούρκοι και οι Κούρδοι μαζί θα συνέθεταν μια ισχυρή δύναμη. Ακόμα μπορούν. Η άνοδος του Ιράν εις βάρος της Τουρκίας το καταδεικνύει.
Πηγή: Euro2day.gr (μετάφραση από Financial Times)

Το «θηρίο» απέναντί μας – με τις… 7 «Αχίλλειες» πτέρνες!

Από
anixneuseis
-
1

Του Θανάση Κ. antinews.gr

Προχθές αναφέρθηκα στο μόνιμο pattern της Τουρκίας, να εκμεταλλεύεται συνθήκες εσωτερικής κρίσης και ακυβερνησίας μέσα στην Ελλάδα, όταν συμπίπτουν με κενό αποφασιστικής ηγεσίας στις ΗΠΑ, για να προκαλεί ελληνοτουρκικές κρίσεις.

Σήμερα που υπάρχει από-νομιμοποίηση, πλήρης εσωτερική ανομία και πολιτική κατάρρευση μέσα στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα πρωτοφανές κενό ηγεσίας όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και παντού στην Ευρώπη, η σοβαρότερη ελληνοτουρκική κρίση μοιάζει αναπόφευκτη…

Κι αυτό από μόνο του αρκεί. Πολύ περισσότερο που πια ΔΕΝ είναι μόνον αυτό!

Πρέπει να καταλάβουμε πριν απ’ όλα πως η Τουρκία δεν είναι το ίδιο πράγμα, με αυτό που ήταν τις τελευταίες δεκαετίες.

–Πριν από τον Κεμάλ υπήρχε η Οθωμανική Τουρκία, που εξέφραζε ιστορικά την «ενότητα του (Σουνιτικού) Ισλάμ» – από την Αδριατική μέχρι τον Περσικό.

–Το Κεμαλικό κράτος, μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν πολύ μικρότερο, κι ήταν κυρίως εθνικό κράτος Τούρκων.

Το ενοποιητικό στοιχείο του ήταν πλέον η «τουρκική εθνική συνείδηση-ταυτότητα».

Στην Κεμαλική Τουρκία κυριαρχούσε ο τουρκικός εθνικισμός, ανεξαρτήτως θρησκευτικής ταυτότητας. Για παράδειγμα τους Αλεβίτες, που διώκονταν από τους Οθωμανούς ως «άπιστοι», το Κεμαλικό καθεστώς τους αγκάλιασε…

Και κατάργησε τους δεσμούς της σύγχρονης Τουρκίας με την αραβική παράδοση (τη γραφή της τουρκικής γλώσσας, που πέρασε από αραβικούς σε λατινικούς χαρακτήρες), τη χρονολόγηση (από το αραβικό στο δυτικό-Γρηγοριανό ημερολόγιο), αλλά και το ίδιο το μουσουλμανικό Χαλιφάτο.

Το νέο Κεμαλικό κράτος μετά το 1923 κατάργησε το Χαλιφάτο, δηλαδή την αξίωση να είναι «ηγέτης» ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου!

Μετατράπηκε, λοιπόν, σε κοσμικό εθνικό κράτος. Κατάργησε και τη Σαρία, κατάργησε βασικά έθιμα του μουσουλμανικού «τρόπου», απαγόρευσε μέχρι και τη μαντήλα των γυναικών σε επίσημες εμφανίσεις τους, καθώς και την πολυγαμία των ανδρών…

Το νέο Κεμαλικό κράτος δεν το ενώνει πια η μουσουλμανική παράδοση, το ενώνει η τουρκική εθνική ταυτότητα.

Κι αυτό όλο εξελήφθη τότε ως «μεγάλο άλμα εκσυγχρονισμού» της νέας Τουρκίας!

Η μείζων παρακαταθήκη του Μουσταφ Κεμάλ Ατατούρκ ήταν το περιβόητο:

— Ειρήνη στην Τουρκία – Ειρήνη στον κόσμο!

Τι θα πει αυτό;

–«Ειρήνη στην Τουρκία» σημαίνει ενωμένη Τουρκία, μια χώρα με ενιαία εθνική συνείδηση, ένας λαός-μια ταυτότητα. Μόνο αν είναι πλήρως εκτουρκισμένος ο λαός της θα μπορεί να είναι «ενωμένη» η χώρα – να έχει εσωτερική ειρήνη.

–«Ειρήνη στον κόσμο» σημαίνει πως δεν θα πρέπει να εμπλακεί η νέα Τουρκία σε πολεμικές αναμετρήσεις ούτε των Αράβων (μεταξύ τους ή με τους δυτικούς) ούτε των Ευρωπαίων (μεταξύ τους ή με τους Ρώσους).

Την εποχή εκείνη – αρχές της δεκαετίας του ’20 – αυτό για τους Τούρκους ακουγόταν αληθινά «λυτρωτικό»: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία μόλις είχε διαλυθεί και η επικράτειά της είχε διαμελιστεί, όταν αναμίχθηκε στον πρώτο Ευρωπαϊκό Πόλεμο (1914-18) κι ενώ ταυτόχρονα ξέσπασε η επανάσταση του Αραβικού έθνους (1916). Στο εξής λοιπόν, ήθελαν να αποφύγουν κάθε τέτοια ανάμιξη που μπορούσε να αποβεί και πάλι μοιραία για τους ίδιους.

Άρα ο Κεμάλ άφησε παρακαταθήκη, ενός κράτους με προτεραιότητα στην εσωτερική εθνική του ομοιογένεια και στην εξωτερική του ουδετερότητα.

Η πρώτη παρακαταθήκη τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια ως το τέλος. Οι Κούρδοι που αρνήθηκαν να «εκτουρκιστούν» κυνηγήθηκαν ανηλεώς…

Η δεύτερη τηρήθηκε κι αυτή πλήρως μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά μετά η Τουρκία μπήκε στο ΝΑΤΟ το 1952, κυρίως γιατί μπήκε και η Ελλάδα την ίδια χρονιά. Και το εθνικό της συμφέρον της Τουρκίας επέβαλε να μην αφήσει την Ελλάδα «μοναδικό προπύργιο των ΗΠΑ» στην περιοχή. Πολύ περισσότερο όταν δίπλα βρισκόταν η Ρωσία, που υπήρξε ιστορικός αντίπαλος για τους Τούρκους…

Αλλά κι αφότου μπήκε στο ΝΑΤΟ, αποδείχθηκε δύσκολος εταίρος. Και αρκετά «αυτόνομος»…

Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, λοιπόν, η Τουρκία υπήρξε ένα ιδιαίτερα εθνοκεντρικό κράτος, που αναζητούσε, όμως, «ζωτικό χώρο» και «βαθμούς ελευθερίας» από «εξωγενείς περιορισμούς», αλλά πάντα με πολύ προσεκτικό – σχεδόν «σιγουρατζίδικο» – τρόπο.

Προσπαθούσε συνεχώς να επεκτείνει τα όρια της επιρροής της, αλλά χωρίς να προκαλέσει μείζονα απομόνωσή της.

Έψαχνε ευκαιρίες για να επιτύχει τα περισσότερα με το μικρότερο κόστος. Και κυρίως, με το μικρότερο ρίσκο…

Βασικός χώρος επέκτασης της επιρροής της ήταν η Ελλάδα (και η Κύπρος). Γιατί παντού αλλού τα ρίσκα ήταν πολύ μεγάλα.

Και η Ελλάδα της έδωσε πολλές «ευκαιρίες»…

Στο μεταξύ όμως, άλλαξαν τα πάντα!

Συνέβησαν τρεις κοσμοϊστορικές αλλαγές: στην ίδια την Τουρκία και διεθνώς.

* Πρώτον, τέλειωσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Κι έτσι η Τουρκία δεν είχε πια να «πουλάει» το γεωπολιτικό της ρόλο στις ΗΠΑ ως το «προκεχωρημένο φυλάκιο» του ΝΑΤΟ στο «τρυφερό υπογάστριο» της ΕΣΣΔ!

Ούτε μπορούσε να γίνει ο «χωροφύλακας» της δύσης στον Αραβικό κόσμο (όπως θα ήθελε η Ουάσιγκτον και το Ισραήλ τότε), μια και το απαγόρευε η παρακαταθήκη «μη ανάμιξης» του Κεμάλ. Εξ ου και δεν δέχθηκε να περάσουν τα αμερικανικά στρατεύματα από την Τουρκία κατά το δεύτερο Πόλεμο κατά του Σαντάμ, το 2003…

Κι έτσι η Τουρκία έμεινε, προς στιγμήν, χωρίς σαφή γεωπολιτικό ρόλο. Πρόβλημα που η Ελλάδα δεν αντιμετώπιζε τότε, αφού είχε πλήρως ενσωματωθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση…

* Δεύτερον, η ίδια η πληθυσμιακή έκρηξη μέσα στην Τουρκία! Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 η Τουρκία είχε πληθυσμό γύρω στα 20 εκατομμύρια, με την Ελλάδα τότε γύρω στα 8 εκατομμύρια…

Αλλά τριάντα χρόνια αργότερα, η Τουρκία είχε φτάσει στα 60 εκατομμύρια (σήμερα στα 80), ενώ η Ελλάδα είχε φτάσει τότε μόλις 10 εκατομμύρια (σήμερα 11)…

Αυτό λένε οι αριθμοί. Αλλά μη σταματάτε εδώ…

Γιατί υπάρχει κάτι άλλο πολύ πιο σημαντικό, που σπανίως αναφέρεται:

Η μεγάλη «πληθυσμιακή έκρηξη» της Τουρκίας, έγινε κυρίως στους πληθυσμούς της Ανατολίας που παρέμεναν πιστοί στην ισλαμική παράδοση και με αυτή την έννοια ήταν εχθρικοί προς το κοσμικό Κεμαλικό κράτος…

Αλλά αλματώδη δημογραφική αύξηση σημείωσαν και οι Κούρδοι, που αρνήθηκαν πεισματικά να «εκτουρκιστούν» και ήταν κι αυτοί εχθρικοί προς την Κεμαλική Τουρκία.

Έτσι πράγματι η Τουρκία τετραπλασιάστηκε πληθυσμιακά τα τελευταία πενήντα χρόνια, αλλά αυτό ήταν ταυτόχρονα δύναμη και αδυναμία για το Κεμαλικό καθεστώς! Γιατί πολλαπλασιάστηκαν με ασύγκριτα ταχύτερο ρυθμό οι πληθυσμοί που ήταν εχθρικοί προς την Κεμαλική παράδοση!

Οπότε η πληθυσμιακή έκρηξη της Τουρκίας οδήγησε βαθμιαία στην εσωτερική αποδυνάμωση του Κεμαλικού-κοσμικού καθεστώτος.

Οι Κεμαλικοί, βλέποντας τον ισλαμικό κίνδυνο να πλησιάζει, στην αγωνία τους να διατηρήσουν το «κοσμικό» χαρακτήρα τους κράτους τους, υιοθέτησαν τη στρατηγική πλήρους ένταξης στην Ευρώπη. Ο Ερντογάν – πολιτικός που είχε φυλακιστεί από τους Κεμαλικούς για τις ακραίες-ισλαμιστικές απόψεις του – κατάφερε να εκλεγεί πρωθυπουργός δημοκρατικά και εκμεταλλεύτηκε την ευρωπαϊκή στρατηγική για να αποδυναμώσει όλα τα κέντρα ισχύος του Κεμαλισμού.

Μεταξύ άλλων, κατάργησε και το περιβόητο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των στρατηγών που ασκούσε μόνιμη «κηδεμονία» πάνω στους πολιτικούς κι ήταν πλήρως αυτόνομο από κάθε δημοκρατικό έλεγχο.

Έτσι ο «εκδημοκρατισμός» της Τουρκίας στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, έγινε εν ονόματι της ευρωπαϊκής της ένταξης, αλλά στην πραγματικότητα κατάργησε κάθε «χαλινάρι» ελέγχου των ισλαμιστών.

Πράγματι, οι «δυτικόστροφοι» στην Τουρκία, δηλαδή οι Κεμαλιστές δεν ήταν ιδιαίτερα «δημοκράτες», με την έννοια ότι επέμεναν να διατηρηθεί ο έλεγχος του στρατού πάνω στην κοινωνία.

Ενώ από την άλλη πλευρά οι «δημοκράτες» στην Τουρκία που εξέφραζαν τους εκλεγμένους από το λαό πολιτικούς, δεν ήταν πια ιδιαίτερα «δυτικόφιλοι» – ήταν μάλλον αντίπαλοι της δυτικής πολιτικής παράδοσης.

Κι έτσι ο Ερντογάν χρησιμοποίησε έξυπνα το δημοκρατικό «ευρωπαϊκό χαρτί», για να ξεδοντιάσει το κοσμικό κράτος και να φέρει τη χώρα του πίσω στην μεγάλη Ισλαμική παράδοση – που μισεί την Ευρώπη!

* Η Τρίτη κοσμογονία που έγινε στην Τουρκία την περασμένη δεκαετία ήταν η αναπτυξιακή έκρηξη. Που δεν έχει τίποτε το κοινό με την ανάπτυξη όπως τη φανταζόμαστε στο δυτικό κόσμο – και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Ο Ερντογάν προσκάλεσε κεφάλαια και από τον Αραβικό κόσμο (πουλώντας ανοιχτή στήριξη προς το Σουνιτικό Ισλάμ) και από την Ευρώπη (πουλώντας «ευρωπαϊκή προοπτική») και από τις ΗΠΑ (πουλώντας τους ρόλο «μεσολάβησης» στο μουσουλμανικό κόσμο), για να κάνει επενδύσεις σε μεγάλα «φαραωνικά έργα» μέσα στη χώρα του, αλλά και για να δημιουργήσει μια νέα οικονομική ελίτ πιστή στον ίδιο.

Το πρόβλημα ήταν ότι, στο τέλος, τα παραδοσιακά φιλοδυτικά στρώματα της κεμαλικής Τουρκίας στράφηκαν εναντίον του, αλλά και μεγάλο μέρος της νέα ελίτ που πρόσκειται στον Γκιουλέν, στράφηκε επίσης εναντίον του.

Κι έτσι βρέθηκε στον αέρα, ιδιαίτερα μετά το πραξικόπημα οπερέτα της 15ης Ιουλίου 2016.

–Κι αυτό αποτελεί ήδη μια πρώτη «Αχίλλειο πτέρνα» για τον Ερντογάν. Ό λαός του είναι τουλάχιστον διχασμένος απέναντί του, ενώ η ελίτ της χώρας – παλαιά και νέα – δεν τον στηρίζει.

–Υπάρχει, όμως, και δεύτερη «Αχίλλειος πτέρνα» για τον Ερντογάν: Το Κουρδικό! Που συγκροτεί πλέον πρόπλασμα κράτους στη Συρία, με τη στήριξη και των ΗΠΑ και της Ρωσίας – αλλά και στο Βόρειο Ιράκ. Και δεν μπορεί ούτε στρατιωτικά να το νικήσει εκτός συνόρων, ούτε να το εξουδετερώσει εντός συνόρων (πάνω από το ένα τέταρτο των κατοίκων της Τουρκίας είναι συμπαγείς Κουρδικοί πληθυσμοί βαθιά στην ενδοχώρα του, δίπλα στο Ιρακινό Κουρδιστάν)…

–Υπάρχει και τρίτη «Αχίλλειος πτέρνα» για τον Ερντογάν: το Ισραήλ! Το οποίο έχει μεταστραφεί εναντίον του. Γιατί η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται πια από το Ισραήλ ως «στρατηγικός εταίρος», αλλά ως «στρατηγική απειλή». Κι άμα σε βάλουν στο μάτι οι Ισραηλινοί…

–Υπάρχει και τέταρτη «Αχίλλειος πτέρνα» για τον Ερντογάν: Η Αίγυπτος του Σίσι. Το μεγαλύτερο Αραβικό έθνος! Με σκληρά κοσμική αντί-ισλαμική ατζέντα, που βλέπει την Τουρκία ως βασικό του εχθρό πλέον.

–Υπάρχει και πέμπτη «Αχίλλειος πτέρνα» για τον Ερντογάν: Ο Ντόναλντ Τράμπ! Ο οποίος έχει παραμερίσει όλο το παραδοσιακό κατεστημένο του Στέητ Ντηπάρτμεντ, που θεωρούσε «πολύτιμο εταίρο» την Τουρκία κι έχει υιοθετήσει μια αντί-σλαμική στρατηγική διεθνώς – και ταυτόχρονα ιδιαίτερα φιλοϊσραηλινή πολιτική – οδηγώντας σε μετωπική αντιπαράθεση με τον Ερντογάν σε όλα τα μέτωπα.

Είτε μας αρέσει ο Τράμπ είτε όχι (και στους περισσότερους Ευρωπαίους ΔΕΝ αρέσει), αν υπάρχει ένας αμερικανός Πρόεδρος που θα μπορούσε «να σπάσει το απόστημα» του Ερντογάν – για τους σωστούς ή ακόμα και για λάθους λόγους – αυτός είναι ο Ντόναλντ Τράμπ!

–Υπάρχει και μια έβδομη «Αχίλλειος πτέρνα» για τον Ερντογάν: Στην Αραβική Χερσόνησο (πλην Κατάρ) κυρίως στη Σαουδική Αραβία, επιβλήθηκε ένας νεαρός μεταρρυθμιστής πρίγκηπας που ξεπουπούλιασε – από περιουσία και εξουσία – όλους τους βασικούς χρηματοδότες και υποστηρικτές του Ερντογάν! Χώρια που στα χέρια των εχθρών του Ερντογάν έχουν βρεθεί και σημαντικά στοιχεία από τις περίεργες δοσοληψίες του και τους λογαριασμούς του…

–Υπάρχει τέλος η Ρωσία που άλλοτε στηρίζει τον Ερντογάν κι άλλοτε τον χτυπάει αλύπητα. Για παράδειγμα, o Πούτιν προθυμοποιήθηκε να του πουλήσει πυραύλους S-400, αλλά την ίδια στιγμή βοηθάει τους Σύρους και τους Κούρδους να πετσοκόψουν τα τουρκικά στρατεύματα στο Αφρίν της Συρίας!

Κι από αυτή την ιστορία ο Ερντογάν έκανε έξαλλους τους Αμερικανούς (γιατί θέλησε να προμηθευτεί ρωσικούς πυραύλους), χωρίς όμως να κάνει φίλους τους Ρώσους!

Όσο απρόβλεπτος είναι ο Ερντογάν για όλους τους άλλους, άλλο τόσο απρόβλεπτος είναι ο Πούτιν για τον ίδιο το Ερντογάν.

–Συμπέρασμα πρώτο: η «μεταμόρφωση» της Τουρκίας από κοσμικό-κεμαλικό κράτος, σε μια χώρα με φιλοδοξίες να γίνει μουσουλμανική υπερδύναμη, έχει τη σφραγίδα του Ερντογάν, αλλά προκάλεσε πολύ περισσότερες αδυναμίες και αποκάλυψε «Αχίλλειες πτέρνες».

–Συμπέρασμα δεύτερο: η Ελλάδα που βρίσκεται ακριβώς δίπλα, μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτές τις αδυναμίες του Ερντογάν. Αλλά χρειάζεται άλλη κυβέρνηση άμεσα και άλλη εθνική ηγεσία.

Γιατί μέχρι στιγμής, η Ελλάδα – όπως είναι σήμερα – αποτελεί η ίδια «αχίλλειο πτέρνα» της Δύσης στην περιοχή, δηλαδή μια τεράστια αδυναμία – πρόκληση για τον ίδιο τον Ερντογάν…

ΥΓ. Σε επόμενο σημείωμα θα προσπαθήσω να δείξω τι ακριβώς κάνει ο Ερντογάν σήμερα, γιατί η κλιμάκωση που επιδιώκει μέχρι στιγμής είναι πολύ πιθανό να εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο σοβαρό και τι μπορεί να κάνει πραγματικά η Ελλάδα. Με άλλη κυβέρνηση, εννοείται…

Γιατί μπορούμε πράγματι να μετατρέψουμε το θανάσιμο κίνδυνο σε μοναδική ευκαιρία!

Το έχουμε ξανακάνει ιστορικά, στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν…

http://www.antinews.gr/action.read/antitheseis/to-thirio-apenanti-mas-me-tis-7-axilleies-pternes/10.121639

Κορυφαία στρατιωτική δύναμη οι ΗΠΑ: Ποια η κατάσταση στην Τουρκία και την Ελλάδα…

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Cmdr. Leroy Mitchell, commanding officer of the Arleigh Burke-class guided-missile destroyer USS Benfold (DDG 65), and Ensign Nancy Smith, from Asheville, North Carolina observe as Japanese Maritime Self-defense Force Akizuki-class destroyer JS Fuyuzuki (DD-118) sails alongside during a close quarters maneuvering exercise. USS Benfold is forward-deployed to the U.S. 7th Fleet area of operations in support of security and stability in the Indo-Pacific region, PHOTO BY U.S. DEPARTMENT OF DEFENSE MARCH 8, 2018

Σε μια στιγμή που η ένταση με τη γειτονική Τουρκία έχει ανέβει στο κατακόρυφο και σε παγκόσμια κλίμακα το παιχνίδι έχει χοντρύνει γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά, η δημοσιοποίηση του τελευταίου Global FirePower (GFP), που αξιολογεί την κατάσταση των ενόπλων δυνάμεων έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Οι ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, παραμένουν ο πιο ισχυρός στρατός στον κόσμο, με την Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, και τη Γαλλία, να ακολουθούν, σύμφωνα με τo τελευταίο, GlobalFirepower (GFP), που δόθηκε στη δημοσιότητα και αξιολογεί 133 χώρες από όλο τον κόσμο σε ετήσια βάση. Σύμφωνα λοιπόν με το GFP, το οποίο συμβαδίζει στα συμπεράσματά του με το πρόσφατο ετήσιο, Jane’sDefenceBudgetsReport, Ρωσία και Κίνα μαζί ξεπερνούν τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Την ίδια στιγμή, αναφέρεται ότι ΗΠΑ, Ινδία και Γαλλία συνδυαστικά, ξεπερνούν τη Ρωσία και την Κίνα μαζί. Αντιμετωπίζοντας απειλή από τις πυρηνικές δυνάμεις, Κίνα και Πακιστάν, η Ινδία έχει αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της μπαίνοντας στην πεντάδα των χωρών με τις μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες. Οι πέντε μεγαλύτεροι αμυντικοί προϋπολογισμοί περιλαμβάνουν τις ΗΠΑ, τη Κίνα, την Ινδία, τη Ρωσία και τη Μεγάλη Βρετανία.

Αν και η Μεγάλη Βρετανία, δαπάνησε περισσότερα από την Γαλλία (8η στη σειρά), το GFP, χαρακτηρίζει τις γαλλικές ένοπλες δυνάμεις λίγο πιο ισχυρές, από αυτές των Βρετανών. Οι αμυντικές δαπάνες, είναι ένα από τα στοιχεία στα οποία βασίζεται το GFP, για την αξιολόγησή των ενόπλων δυνάμεων των διαφόρων χωρών.

Η αξιολόγηση για το 2017, βασίστηκε σε πάνω από 50 στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων της ευρύτητας όπλων που έχουν στη διάθεσή τους οι ένοπλες δυνάμεις, ο αριθμός του έμψυχου δυναμικού, πηγές, και εγχώρια βιομηχανία. Η αξιολόγηση έρχεται σε μια στιγμή, που υπάρχει κόντρα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και δύο άλλων χωρών από την κορυφαία πεντάδα, την Κίνα και τη Ρωσία.

Το Αμερικανικό Πεντάγωνο, η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, και η Αμυντική Στρατηγική των ΗΠΑ, χαρακτηρίζουν την Κίνα και τη Ρωσία, ως βασικούς αντιπάλους, και Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι, επεσήμαναν πρόσφατα, ότι η ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων της Κίνας, έχουν δώσει τη δυνατότητα στον People’s Liberation Army (PLA), να αμφισβητήσει την υπεροχή των ΗΠΑ σε κάποιες περιοχές.

Ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, στην πρόσφατη ομιλία του για την κατάσταση του ρωσικού έθνους, επικαλέστηκε ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ, δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκρούσουν μια νέα σειρά ρωσικών πυρηνικών όπλων. Μάλιστα, έφτασε στο σημείο να πει ότι τα αντιπυραυλικά συστήματα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, είναι άχρηστα μπροστά σε αυτά τα νέα όπλα. Σύμφωνα με το GFP, το διαθέσιμο έμψυχο δυναμικό των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, βρίσκεται στο 45% του πληθυσμού, αλλά λιγότερο από το 40% είναι ικανό να υπηρετήσει.

Την ίδια στιγμή το σύνολο του έμψυχου δυναμικού είναι 2,4 εκ., από τα οποία το 1,4 εκ. είναι σε ενεργό υπηρεσία. Οι ΗΠΑ, διαθέτουν, 13. 762 αεροσκάφη, 5. 884 τεθωρακισμένα , 1331 εξελιγμένα πυραυλικά συστήματα, και 455 πολεμικά πλοία. Για το 2017 ο αμυντικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ, ήταν περίπου 590 δις δολάρια, με τον Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλντ Τράμπ, να έχει ζητήσει αύξηση για τα επόμενα χρόνια. Η ισοτιμία αγοραστικής δύναμης των ΗΠΑ, σύμφωνα με το GFP, βρίσκεται στα 18,6 τρις δολάρια, ενώ το επίπεδο του εξωτερικού χρέους κινείται σε παρόμοια επίπεδα, περίπου 17,9 τρις δολάρια.

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ

Οι ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας κατατάσσονται στην 28η θέση, την ίδια στιγμή που η Τουρκία βρίσκεται στην 8η θέση. Το σημαντικό ωστόσο που πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι μεγάλο μέρος των Ελληνικών αμυντικών δαπανών κατευθύνεται προς τη μισθοδοσία του προσωπικού και την κάλυψη λειτουργικών δαπανών, ενώ σε επίπεδο νέων εξοπλισμών δεν υφίσταται καμία νέα προσθήκη, ο εκσυγχρονισμός υφιστάμενων κύριων μονάδων βρίσκεται ακόμη σε επίπεδο συζητήσεων, και η εγχώρια αμυντική βιομηχανία έχει πλέον ελάχιστη επαφή με τον οργανισμό των Ελληνικών ΕΔ.

Αντίθετα η Τουρκία σημειώνει άλματα σε επίπεδο συνεργασίας μεταξύ της εγχώριας αμυντικής της βιομηχανίας και των Τουρκικών ΕΔ, με εκπληκτικά αποτελέσματα στο ρυθμό απορρόφησης και αξιολόγησης συστημάτων σε πραγματικές συνθήκες, με νέες προσθήκες κύριων συστημάτων με νέα όπλα εγχώριας κατασκευής, μεγάλη αυτονομία για την υποστήριξη των οπλικών της συστημάτων και πολλά άλλα στοιχεία που προδιαγράφουν την ανοδική τάση της χώρας ως ισχυρής στρατιωτικής δύναμης στην περιοχή.

Τα σχετικά links του GFP, για Ελλάδα και Τουρκία με όλα τα στοιχεία. Για την Ελλάδα ΕΔΩ Για την Τουρκία ΕΔΩ The GFP Index ΕΔΩ Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Μέλος του The International Institute of Strategic Studies.

Πηγή: Κορυφαία στρατιωτική δύναμη οι ΗΠΑ: Ποια η κατάσταση στην Τουρκία και την Ελλάδα… http://hellasjournal.com/2018/03/koryfea-stratiotiki-dynami-i-ipa-pia-i-katastasi-stin-tourkia-ke-tin-ellada/

1...2,8442,8452,846...3,032Σελίδα 2,845 από 3,032