Αρχική Blog Σελίδα 2844

Το μεγάλο παιχνίδι της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο

0

Οι ενεργειακοί κολοσσοί κάνουν τη μια μεγάλη ανακάλυψη μετά την άλλη στην περιοχή, όμως οι πολιτικές διαμάχες δημιουργούν ένα περίπλοκο μωσαϊκό που δυσκολεύει την ανάπτυξη. Τα κοιτάσματα, οι διεκδικήσεις και οι εναλλακτικές.

Το μεγάλο παιχνίδι της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο

Για τον τομέα της ενέργειας σήμερα, λίγες περιοχές αντιπροσωπεύουν μια τόσο περίπλοκη σκακιέρα. Η ανατολική Μεσόγειος προσελκύει όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις μεγάλες διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες, ιδιαίτερα μετά την σειρά ανακαλύψεων με αποκορύφωμα το τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου Ζορ ανοικτά της Αιγύπτου το 2015. Χάρη στον πλούτο της Μεσογείου, οι BP, Eni, ExxonMobil και Total έχουν κάνει «απόβαση» στην περιοχή, αλλά όχι χωρίς προβλήματα.

Τον τελευταίο μήνα, η ιταλική εταιρεία πετρελαίου και αερίου Eni βρέθηκε  εν μέσω δυο σημαντικών πολιτικών διαμαχών –μια μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου και μια άλλη μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας- για τις δραστηριότητές της στην περιοχή. Καθώς κάθε χώρα θέλει να χρησιμοποιήσει τους πόρους της για δικούς της σκοπούς, οι πολιτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ενεργειακές εταιρείες αποτελούν μέρος της υποβόσκουσας περιπλοκότητας και των προκλήσεων, που πιθανότατα θα εμποδίσουν την ανάπτυξη των δυνατοτήτων της Μεσογείου στους υδρογονάνθρακες.

Το «ξύπνημα» του Λεβιάθαν

Τα πλούτη της ανατολικής Μεσογείου προσέλκυσαν εκ νέου την προσοχή του κόσμου το 2009, όταν κοινοπραξία της οποία ηγούνταν η αμερικανική Noble Energy ανακάλυψε το κοίτασμα Ταμάρ, ανοικτά των ακτών του Ισραήλ. Ήταν το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου που είχε βρεθεί ποτέ στην περιοχή μέχρι τότε. Με αποδεδειγμένο και πιθανό απόθεμα περίπου 320 δισ. κυβικών μέτρων, το κοίτασμα φυσικού αερίου Ταμάρ θα έφερνε αυτάρκεια στην αγορά αερίου του Ισραήλ.

Αν όμως το Tamar ήταν ένα «θεόσταλτο δώρο» για το Ισραήλ, η επόμενη ανακάλυψη ήταν αυτή που άλλαξε το παιχνίδι. Μόλις έναν χρόνο μετά την πρώτη ανακάλυψη της Noble, η εταιρεία έκανε μια ακόμα μεγαλύτερη ανακάλυψη. Το νέο κοίτασμα, που ονομάστηκε Λεβιάθαν, διέθετε σχεδόν 600 δισ. κυβικά μέτρα αποδεδειγμένων και πιθανών αποθεμάτων. Τα νέα αποθέματα θα έδιναν στο Ισραήλ αρκετούς πόρους όχι μόνο για να καλύψει την εγχώρια ζήτηση, αλλά να γίνει και ένας σημαντικός εξαγωγέας.

Η τύχη της Noble συνεχίστηκε και το επόμενο έτος, αυτή τη φορά σε κυπριακά ύδατα. Περίπου 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λεβιάθαν, η αμερικανική εταιρεία ανακάλυψε άλλο ένα κοίτασμα, το πεδίο φυσικού αερίου Αφροδίτη με 130 δισ. κυβικά μέτρα αερίου. Στελέχη του ενεργειακού κλάδου εκτιμούσαν πως τα τρία κοιτάσματα μπορούν συνολικά να παράγουν 40 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως, με συνολικά αποθέματα σχεδόν 1 τρισ. κυβικών μέτρων.

Ωστόσο, σύντομα διαφάνηκαν διαφωνίες μεταξύ του Ισραηλινού πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου και της κοινοπραξίας. Η Noble Energy ήλπιζε να συνδέσει τα τρία κοιτάσματα σε έναν τερματικό σταθμό εξαγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) –πλωτό ή χερσαίο- για να εξαγάγει στις παγκόσμιες αγορές. Η κοινοπραξία σύνηψε  προκαταρκτική συμφωνία με την αυστραλέζικη εταιρεία Woodside Petroleum για το εγχείρημα, όμως ούτε η εταιρεία, ούτε το Ισραήλ συμφώνησαν για τη δομή της συμφωνίας.

Πριν ανακαλυφθούν τα κοιτάσματα Ταμάρ και Λεβιάθαν, το Ισραήλ εξαρτιόταν από το φυσικό αέριο της γειτονικής Αιγύπτου. Αυτή η εξάρτηση, ωστόσο, δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα για το Ισραήλ. Καθώς η χώρα από καιρό ήθελε να είναι αυτάρκης σε διάφορους τομείς –νερό, τρόφιμα, ενέργεια ή στρατιωτικές προμήθειες- η όποια εξάρτηση από ξένο φυσικό αέριο αποτελούσε στρατηγικό εμπόδιο. Ίσως ακόμα χειρότερα για την κυβέρνηση του Νετανιάχου, η κατάσταση έδινε σε μια περιφερειακή δύναμη την ευκαιρία να αποκτήσει ένα σημαντικό «μοχλό πίεσης» κατά του Ισραήλ. Επιπλέον, οι εγχώριες αναταραχές –που περιελάμβαναν επιθέσεις σε αγωγούς- που επικράτησαν στην Αίγυπτο μετά την Αραβική Άνοιξη, απείλησαν την σταθερή προμήθεια ενέργειας στο Ισραήλ.

Μετά την ανακάλυψη του Ταμάρ και του Λεβιάθαν, η κυβέρνηση του Ισραήλ ψήφισε νομοθεσία το 2013 που προέβλεπε η το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων φυσικού αερίου της χώρας –το 60%- να κατευθυνθεί στην εγχώρια κατανάλωση. Αξιωματούχοι δήλωσαν πως η συμφωνία θα διασφάλιζε την αυτάρκεια του Ισραήλ σε φυσικό αέριο μέχρι την δεκαετία του 2040, ενώ ο μεγάλος όγκος του αερίου στα κοιτάσματα έδινε στο Ισραήλ και μια ευκαιρία: ενισχύοντας τις προσπάθειες να εξάγει το άλλο 40% των αποθεμάτων της, η χώρα ήλπιζε να δημιουργήσει στενότερες σχέσεις με την Ευρώπη, την Ιορδανία, την Τουρκία και την Αίγυπτο, μέσω συμφωνιών διαμοιρασμού.

Ωστόσο, κανένα από τα σχέδια του Ισραήλ για εξαγωγές δεν καρποφόρησε, καθώς η διαμάχη μεταξύ της κοινοπραξίας της οποίας ηγείται η Noble και της κυβέρνησης Νετανιάχου έβαλαν σε εξαετή «πάγο» την ανάπτυξη του Λεβιάθαν.

Ο κ. Νετανιάσου ήρθε αντιμέτωπος με έντονες αντιδράσεις από τις αρχές ανταγωνισμού του Ισραήλ, που υποστήριξαν πως ο έλεγχος της κοινοπραξίας σε τόσο μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου θα μπορούσε να βλάψει τις αγορές φυσικού αερίου και ηλεκτρισμού του Ισραήλ. Οι αντιρρήσεις ανάγκασαν τον κ. Νετανιάχου να επικαλεστεί λόγους εθνικής ασφάλειας προκειμένου να παρακάμψει τις αντιρρήσεις των αρχών ανταγωνισμού. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ «μπλόκαρε» την κίνηση Νετανιάχου, την οποία δεν είχε επιχειρήσει ποτέ στο παρελθόν άλλος Ισραηλινός πρωθυπουργός, όμως όλα τα εμπλεκόμενα μέρη τελικά κατέληξαν σε συμφωνία στις αρχές του 2017, η οποία επιτρέπει στην κοινοπραξία να λάβει μια τελική επενδυτική απόφαση αναφορικά με την πρώτη φάση του Λεβιάθαν.

Το πεδίο θα προμηθεύει εγχωρίως φυσικό αέριο στο Ισραήλ και την Παλαιστινιακή Αρχή (που λογίζεται ως εσωτερικό στον νόμο για την εγχώρια κατανάλωση) και για εξαγωγή στην Ιορδανία. Όμως η πολύχρονη διαμάχη και το αβέβαιο ρυθμιστικό περιβάλλον έχουν καθυστερήσει σημαντικά την ανάπτυξη του Λεβιάθαν και απέτρεψαν την κοινοπραξία από το να ολοκληρώσει περιφερειακές συμφωνίες για την εξαγωγή φυσικού αερίου από την σχεδιαζόμενη δεύτερη φάση ανάπτυξης.

Το «τζακ ποτ» της Αιγύπτου

Καθώς το Ισραήλ εξέταζε την στρατηγική του στο φυσικό αέριο, μετά την ανακάλυψη των Ταμάρ και Λεβιάθαν, η Αίγυπτος ακύρωσε το εξαγωγικό της συμβόλαιο με την γειτονική του χώρα το 2012, υποστηρίζοντας πως το Ισραήλ έχει καθυστερήσει πληρωμές. Στην πραγματικότητα, όμως, ο λόγος του τερματισμού της συμφωνίας από το Κάιρο ήταν άλλος: στέρευε το φυσικό του αέριο.

Σχεδόν μια δεκαετία υποεπένδυσης λόγω των σκληρών όρων είχαν περιορίσει την έρευνα και παραγωγή στην Αίγυπτο, αναγκάζοντας τελικά το Κάιρο να εισάγει φυσικό αέριο. Ο εκλεγμένος από τον λαό πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι φαίνονταν απρόθυμος ή ανίκανος να προχωρήσει στις απαραίτητες οικονομικές μεταρρυθμίσεις για να αναζωπυρώσει τα κίνητρα για την έρευνα για νέα κοιτάσματα. Την περίοδο εκείνη, οι νέες ανακαλύψεις του Ισραήλ μπορεί να αποδεικνύονταν μια στρατηγική ευκαιρία για εξαγωγή προς την Αίγυπτο, όμως οι εσωτερικοί περιορισμοί στο Ισραήλ και η προτίμηση του Καΐρου για LNG απέκλειαν την όποια συμφωνία.

Εν τούτοις, την επόμενη χρονιά συνέβησαν μεγάλες αλλαγές. Ο στρατιωτικός ηγέτης Αμπτέλ Φατάχ αλ Σίσι ανέτρεψε τον Μόρσι εν μέσω ενός κύματος λαϊκής δυσαρέσκειας για τις πολιτικές του δεύτερου. Ο αλ Σίσι, που αργότερα έγινε πρόεδρος, προώθησε επώδυνες αλλά κρίσιμης σημασίας οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Οι μεταρρυθμίσεις της νέας κυβέρνησης στον ενεργειακό τομέα το 2014 ήταν εξαιρετικά επιτυχείς στην προσέλκυση ενδιαφέροντος στα ενεργειακά αποθέματα της Αιγύπτου και τον τερματισμό της κρίσης φυσικού αερίου της χώρας. Ο αλ Σίσι σταμάτησε πολλές από τις επιδοτήσεις που σχετίζονταν με τους κλάδους του φυσικού αερίου και του πετρελαίου, επιτρέποντας στις κρατικές ενεργειακές εταιρείες του Καΐρου να προσφέρουν πιο ελκυστικές συμφωνίες σε διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες για τους υδρογονάνθρακες που παρήγαγαν.

Με τον καιρό, η Αίγυπτος άρχισε να προσφέρει έως και διπλάσια τιμή στις πετρελαϊκές εταιρείες για την παραγωγή φυσικού αερίου τους. Το 2015 η BP ξεκίνησε το project ανάπτυξης West Nile Delta, ανοικτά των μεσογειακών ακτών της Αιγύπτου, σημειώνοντας πως το πεδίο θα μπορούσε μελλοντικά να δώσει έως και 15 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως, ή το 30% της ζήτησης της Αιγύπτου σε φυσικό αέριο.

Πιο εκπληκτική, όμως, ήταν μια άλλη ανακάλυψη το 2015, που ξεπερνούσε ακόμα και τον Λεβιάθαν. Το κοίτασμα φυσικού αερίου Ζορ που ανακάλυψε κοινοπραξία της οποίας ηγείται η Eni, εκτιμάται ότι περιέχει 850 δισ. κυβικά μέτρα. Οι αξιωματούχοι επιτάχυναν γρήγορα το project και το έθεσαν σε λειτουργία στα τέλη του 2017. Μέχρι το τέλος του 2019, το πεδίο αναμένεται να παράγει 30 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως. Δεν αποτελεί έκπληξη που το Ζορ και άλλες ανακαλύψεις θα εξαλείψουν την ανάγκη της Αιγύπτου για εισαγωγές LNG, ίσως και από τα τέλη του 2018.

Η ανακάλυψη του Ζορ άλλαξε τελείως το παιχνίδι στην ανατολική Μεσόγειο. Χώρες όπως το Ισραήλ και η Κύπρος αναγκάστηκαν αμέσως να επαναξιολογήσουν τις στρατηγικές τους, διότι η Αίγυπτος δεν χρειάζονταν πλέον το φυσικό τους αέριο. Επιπλέον, το Ζορ ανανέωσε το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων εταιρειών πετρελαίου και αερίου του κόσμου, που «κονταροχτυπήθηκαν» για να ανακαλύψουν το επόμενο τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο. Όχι μόνο συνεχίστηκε η εκδήλωση ενδιαφέροντος για έρευνες στην Αίγυπτο, αλλά και η Κύπρος είδε σημαντικό ενδιαφέρον στον γύρο αδειοδοτήσεων του 2016, που άνοιξε τον δρόμο για περισσότερες ερευνητικές δραστηριότητες φέτος. Στα ανατολικά, και ο Λίβανος κατάφερε επιτέλους να εφαρμόσει το δικό του νομικό πλαίσιο για την διευκόλυνση των ερευνών στα ύδατά του.

Η μάχη για τα οικόπεδα

Παρά την ανακάλυψη του κοιτάσματος της Αφροδίτης το 2010, η Κύπρος δεν είχε ακόμα επωφεληθεί οικονομικά. Το πεδίο ήταν πολύ μικρότερο από τα κοντινά Ταμάρ και Λεβιάθαν, και η Noble Energy και οι εταίροι της δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ανάπτυξή του ως μεμονωμένου πεδίου, απουσία κάποιας σύνδεσης με άλλο περιφερειακό project. Όμως, με την ανακάλυψη του Ζορ να έχει πείσει τις πετρελαϊκές εταιρείες να ανανεώσουν τις έρευνές τους στην ανατολική Μεσόγειο, η Eni ανακοίνωσε πέρυσι πως θα προχωρήσει σε δυο διερευνητικές εξορύξεις, μία στο Οικόπεδο 6 στα τέλη του 2017 και μία στο Οικόπεδο 3 στις αρχές του 2018.

Οι ExxonMobil και Qatar Petroleum επίσης δήλωσαν την πρόθεσή τους να προχωρήσουν σε δυο διερευνητικές εξορύξεις στο Οικόπεδο 10 το δεύτερο εξάμηνο του 2018. Στις 8 Φεβρουαρίου, η Eni ανακοίνωσε πως στο Οικόπεδο 6 βρέθηκε σημαντικός σχηματισμός αερίου που θα μπορούσε να περιλαμβάνει κατ’ ελάχιστον 200 δις. κυβικά μέτρα –σημαντικά μεγαλύτερο απ’ ότι το κοίτασμα της Αφροδίτης. Η Eni ελπίζει να έχει την ίδια επιτυχία και στο Οικόπεδό 3 τους επόμενους μήνες.

Αν και το κοίτασμα της Αφροδίτης ποτέ δεν αποτέλεσε σημείο αντιπαράθεσης στο Κυπριακό, ωστόσο οι δραστηριότητες της Eni έχουν προκαλέσει την οργή της Άγκυρας. Αν και βρίσκεται ανοικτά της νότιας Κύπρου, το βόρειο τμήμα του Οικοπέδου 6 βρίσκεται στην υφαλοκρηπίδα που διεκδικεί η Τουρκία. Η Άγκυρα υποστηρίζει επίσης πως το Οικόπεδο 3, που βρίσκεται νοτιοανατολικά της μεγαλονήσου, θα πρέπει να το διαχειρίζεται το ψευδοκράτος και όχι η Κυπριακή Δημοκρατία. Μάλιστα, οι τουρκοκύπριοι έδωσαν τα δικαιώματα για ένα παρόμοιο οικόπεδο, που επικαλύπτει το Οικόπεδο 3, στην εθνική πετρελαϊκή εταιρεία της Τουρκίας, την Turkish Petroleum (TPAO), το 2011.

Η Τουρκία υποστηρίζει πως οι δραστηριότητες της Eni και στα δυο οικόπεδα είναι αδικαιολόγητες και έκανε κάνει κινήσεις παρεμπόδισης, παρενόχλησης και διατάραξης των δραστηριοτήτων της ιταλικής εταιρείας. Στις 6 Φεβρουαρίου, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας εξέδωσαν NAVTEX με την οποία δέσμευαν όλα τα ύδατα νότια της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Οικοπέδου 3, για στρατιωτικές ασκήσεις, μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου.

Στις 9 Φεβρουαρίου, ο Τουρκικός στρατός εμπόδισε πλοίο της Eni από το να πλεύσει μεταξύ των οικοπέδων 6 και 9. Η Τουρκία παρέτεινε τη NAVTEX μέχρι τις 10 Μαρτίου. Η Άγκυρα επανέλαβε επίσης ότι απορρίπτει όλες τις ναυτιλιακές συμφωνίες της Κύπρου, περιλαμβανομένων αυτών με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, κάτι που οδήγησε την Αίγυπτο να εκφράσει την στήριξή της προς τη Λευκωσία. Ωστόσο, μετά την κατάρρευση των συνομιλιών για την επανένωση της Κύπρου τον Ιούλιο του 2017, η Άγκυρα είναι απίθανο να υιοθετήσει μια πιο ήπια γραμμή ως προς τις έρευνες γύρω από το νησί στο κοντινό μέλλον.

Η Τουρκία θα μπορούσε επίσης να στείλει το πρώτο σύγχρονο πλοίο γεωτρύπανό της, το Deepsea Metro II, για να στηρίξει τις πολιτικές διεκδικήσεις της στην περιοχή –όπως κάνει η Κίνα στη Νότια Σινική Θάλασσα. Η TPAO σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο πλοίο, πιθανότατα συνοδεία του Τουρκικού πολεμικού ναυτικού, για έρευνες στην ανατολική Μεσόγειο σε αμφισβητούμενες περιοχές που περιλαμβάνουν και το Οικόπεδο 6.

Το 2012 η Άγκυρα απείλησε να επανεξετάσει τις επενδύσεις οποιασδήποτε εταιρείας ερευνούσε για πετρέλαιο ή φυσικό αέριο στην Κύπρο. Η Eni διαθέτει ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο στην Τουρκία, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων επενδύσεις στον Blue Stream, έναν κρίσιμο σύνδεσμο μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας. Και αν η Κύπρος σημειώσει πιο ουσιαστική πρόοδο προς την εμπορευματοποίηση των ανακαλύψεών της, τότε η Άγκυρα είναι πιθανό να συνεχίσει της παρενοχλήσεις της και να αυξήσει τις πιέσεις τις προς τις διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία.

Λεκτικός πόλεμος Ισραήλ-Λιβάνου

Αν και μπήκε αργά στο «παιχνίδι», το άλλο παράκτιο κράτος της περιοχής, ο Λίβανος, επίσης επιδιώκει ερευνητικές δραστηριότητες, όμως το πολιτικό σύστημα της χώρας, που απαιτεί μια προσεκτική ισορροπία συμφερόντων μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών και σεκταριστικών ομάδων, έχει εμποδίσει την ανάπτυξη του τοπικού ενεργειακού κλάδου. Ο πρώτος γύρος του διαγωνισμού για τις offshore έρευνες που είχε προγραμματιστεί, δεν προχώρησε το 2013 λόγω της πολιτικής κρίσης που άφησε τη χώρα χωρίς πρόεδρο μέχρι τον Οκτώβριο του 2016. Όταν τελικά ανέλαβε την προεδρία ο Michel Aoun, όμως, οι αρχές του Λιβάνου άρχισαν αμέσως τις προσπάθειες για επανέξαρξη της διαγωνιστικής διαδικασίας.

Τον Ιανουάριο του 2017, το υπουργικό συμβούλιο του Λιβάνου ψήφισε δυο νόμους που ήταν απαραίτητοι ώστε να διενεργηθεί ο διαγωνισμός, ενώ το κοινοβούλιο της χώρας ενέκρινε τελικά τη νομοθεσία για τη φορολόγηση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου τον Σεπτέμβριο του 2017. Χάρη στις δυο αυτές ρυθμίσεις, ο Λίβανος διενήργησε τον πρώτο γύρο του διαγωνισμού το τελευταίο τρίμηνο του 2017, παραχωρώντας τα οικόπεδα 4 και 9 σε κοινοπραξία της οποίας ηγείται η Total και στην οποία συμμετέχουν επίσης οι Eni και Novatek.

Όμως, καθώς τα κόμματα οριστικοποιούσαν τις συμφωνίες στις αρχές Φεβρουαρίου, το Ισραήλ εξέδωσε αυστηρές προειδοποιήσεις προς την κοινοπραξία και την Βηρυτό για το οικόπεδο 9, στο οποίο περιλαμβάνονται αμφισβητούμενα ύδατα μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, χαρακτηρίζοντας τις όποιες δραστηριότητες στην περιοχή «πολύ προκλητικές». Η ένοπλη οργάνωση Χεζμπολά, με τη σειρά της, απείλησε να επιτεθεί σε ίσραηλινές υπεράκτιες υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου αν το Ισραήλ κινηθεί για να αποτρέψει τις έρευνες του Λιβάνου.

Σε μια προσπάθεια να αποκλιμακωθεί η ένταση, ο πρόεδρος της Total για τις έρευνες και παραγωγή στην Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, Στεφάν Μισέλ,δήλωσε πως η κοινοπραξία σχεδιάζει να μην κάνει εξορύξεις πέραν των 25 χιλιομέτρων από τα σύνορα, καθώς η διαμάχη επικεντρώνεται σε μια περιοχή περίπου 7 χιλιομέτρων μεταξύ των δυο χωρών.

Αν η Total και οι εταίροι της ανακαλύψουν φυσικό αέριο στον Λίβανο, τότε το «μεγάλο παιχνίδι» της ανατολικής Μεσογείου θα γίνει ακόμα πιο περίπλοκο. Όπως η Κύπρος, ο Λίβανος θα μπορούσε να καταλήξει να εξαρτάται από τις πηγές αερίου άλλων εταίρων προκειμένου να μπορέσει να καταστήσει οικονομικά βιώσιμο ένα εξαγωγικό εγχείρημα. Καθώς η συνεργασία με το Ισραήλ είναι ουσιαστικά αδύνατη, η Βηρυτός θα μπορούσε να συνεργαστεί με τη Λευκωσία, όμως μια τέτοια συνεργασία θα οδηγούσε σε απόσυρση του Ισραήλ από οποιαδήποτε περιφερειακή εξαγωγική συμφωνία με την Κύπρο λόγω των πολιτικών επιπτώσεων της συμμετοχής με τον Λίβανο.

Επιπλέον, οι ηγέτες του Λιβάνου δεν έχουν ακόμα αποφασίσει το πώς θα μοιραστούν τα όποια πιθανά έσοδα οι διάφορες ομάδες της χώρας. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να διαθέσει κάποια κέρδη στον εθνικό προϋπολογισμό και να βάλει άλλα ποσά στην άκρη για ένα μελλοντικό κρατικό ταμείο. Και, αναλόγως της τοποθεσίας της όποιας ανακάλυψης, οι διάφορες λιβανέζικες ομάδες θα μπορούσαν να απαιτήσουν οι τοπικές συμβάσεις και η τοπική ανάπτυξη να οργανωθούν σύμφωνα με τα πελατειακά δίκτυα.

Περνώντας μέσα από τις πολιτικές θύελλες

Υπάρχουν τρεις βασικές επιλογές για την Κύπρο, το Ισραήλ και -ενδεχομένως- τον Λίβανο, ώστε να επωφεληθούν σε μεγαλύτερο βαθμό από τα αποθέματα φυσικού αερίου τους: θα μπορούσαν να κάνουν εξαγωγές μέσω των terminal εξαγωγής LNG της Αιγύπτου, μέσω συνδέσμου με την Τουρκία ή μέσω ενός αγωγού προς την Ευρώπη. Όμως, η κάθε επιλογή συνοδεύεται από αρκετές προκλήσεις και περιορισμούς.

Στο πλαίσιο της απλούστερης, ίσως, επιλογής, η Αίγυπτος προσπαθεί να πάρει θέση ως δυνητικός κόμβος. Τα δυο terminal εξαγωγής LNG, τα Idku και Damietta, έχουν χρόνια να λειτουργήσουν και θα επέτρεπαν στο Ισραήλ και την Κύπρο να εξάγουν το αέριό τους χωρίς να πρέπει να κατασκευάσουν δικά τους terminal.

Το 2016, η Αίγυπτος και η Κύπρος υπέγραψαν διακρατική συμφωνία που θα επέτρεπε στους παραγωγούς στο πεδίο της Αφροδίτης να χρησιμοποιήσουν τις υποδομές της πρώτης για εξαγωγές. Οι ισραηλινές εταιρείες έχουν εξετάσει μια παρόμοια συμφωνία, όμως οι προοπτικές μιας νέας συμφωνίας παραμένουν περιορισμένες λόγω της διαιτητικής διαφωνίας στην οποία οδήγησε η ακύρωση της προηγούμενης συμφωνίας Ισραήλ-Αιγύπτου για το φυσικό αέριο, το 2012.

Μέχρι στιγμής, μόνο μια συμφωνία έχει οριστικοποιηθεί, με τον βιομηχανικό όμιλο Dolphinus Holding να συμφωνεί στις 19 Φεβρουαρίου να πάρει 64 δισ. κυβικά μέτρα από το Ταμάρ και τον Λεβιάθαν σε διάστημα 10 ετών. Ωστόσο, τα εμπλεκόμενα μέρη δεν έχουν ακόμα κάνει ανακοινώσεις αναφορικά με πιθανούς αγωγούς ή για να δείξουν αν το Κάιρο συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις.

Επιπλέον, η συμφωνία του Dolphinus θα περιλαμβάνει μόνο το φυσικό αέριο από την πρώτη φάση ανάπτυξης του Λεβιάθαν –και όχι μια δεύτερη φάση, μεγαλύτερης ανάπτυξης. Εν τω μεταξύ, το Κάιρο έχει πει πως δεν θα υπογράψει καμία νέα συμφωνία με το Ισραήλ μέχρις ότου υπάρξει επίλυση στο θέμα της συμφωνίας που ακυρώθηκε το 2012. Ωστόσο, η επιλογή της Αιγύπτου θα μπορούσε μελλοντικά να δελεάσει το Ισραήλ, λόγω της εγγύτητας της Αιγύπτου και της προοπτικής διαμοιρασμού των υποδομών.

Η προοπτική ενός δρόμου μέσω της Τουρκίας είναι πιο απόμακρη. Αν και ο Νετανιάχου έχει προωθήσει αυτή την επιλογή για πολιτικούς λόγους –είναι ένας από τους λόγους της επαναπροσέγγισης Ισραήλ-Τουρκίας τα τελευταία χρόνια- ωστόσο το σχέδιο προκαλεί διάφορους «πονοκεφάλους».

Ένας αγωγός που θα συνδέεται άμεσα με την Τουρκία θα πρέπει να περάσει μέσω των υδάτων είτε του Λιβάνου, είτε της Κύπρου, και όσο η Τουρκία συνεχίζει να αμφισβητεί τις ερευνητικές προσπάθειες της Κύπρου, η Λευκωσία θα μπλοκάρειτην όποια προσπάθεια κατασκευής αγωγού. Οι χώρες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια πραγματιστική πολιτική συμφωνία στο πλαίσιο της οποίας η Τουρκία θα αποσυρθεί και θα αποδεχθεί τον έλεγχο της Κύπρου επί της θαλάσσιας ζώνης της, όμως η Άγκυρα είναι απίθανο να συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο για έναν αγωγό.

Μια οδός προς την Κρήτη και την Ευρώπη ίσως να προκαλέσει λιγότερες πολιτικές αναταράξεις, όμως αποτελεί κρίσιμη οικονομική πρόκληση. Στις 5 Δεκεμβρίου του 2017, η Κύπρος, η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Ιταλία συμφώνησαν να στηρίξουν τον μήκος 2.000 χιλιομέτρων αγωγό East Med με κόστος 7,4 δισ. δολαρίων. Αν και οι χώρες εξέφρασαν την ελπίδα τους να υπογράψουν μια διακρατική συμφωνία για το project αργότερα φέτος, ωστόσο καμία εταιρεία δεν έχει στηρίξει από το project, λόγω του υψηλού κόστους του.

Ακόμα και η ευρωπαϊκή οδός, όμως, μπορεί δυνητικά να αντιμετωπίσει πολιτικά προβλήματα. Η Ρωσία θέλει να αποτρέψει την είσοδο νέων μεγάλων πηγών φυσικού αερίου προς την Ευρώπη και θα μπορούσε να μειώσει την τιμή του φυσικού αερίου για να εμποδίσει τις επενδύσεις. Η Άγκυρα, από την πλευρά της, θα μπορούσε επίσης να αποτελέσει μια πολιτική πρόκληση, ιδιαίτερα αν ο δρόμος διασχίζει την υποτιθέμενη περιοχή της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας της Τουρκίας.

Χάρη στις δυνατότητές της σε φυσικό αέριο, η ανατολική Μεσόγειος έχει προσελκύσει νέο ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια, με διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες να σημειώνουν μεγάλες ανακαλύψεις η μία μετά την άλλη. Η κεφαλαιοποίηση του πλούτου που βρίσκεται κάτω από τη θάλασσα, όμως, είναι ευκολότερη στα λόγια παρά στην πράξη.

Ο νεοανακαλυφθείς ενεργειακός πλούτος έχει «χοντρύνει» τα παιχνίδια εξουσίας μεταξύ των χωρών της περιοχής και οι διάφοροι πολιτικοί περιορισμοί υπονομεύουν κάθε επιλογή να βγει στην αγορά το φυσικό αέριο. Όμως οι δυνατότητες είναι υπερβολικά μεγάλες για να αγνοηθούν. Οι πετρελαϊκές εταιρείες θα συνεχίσουν να ερευνούν για την επόμενη ανακάλυψη που θα «αλλάξει το παιχνίδι», όμως οι εύθραυστες σχέσεις εξουσίας στην περιοχή θα αποτρέψουν τις χώρες της περιοχής από το να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους για αρκετό καιρό ακόμα.

Άννα Φαλτάιτς[email protected]/ stratfor

Η Τουρκία σε ρόλο γεωπολιτικού εκκρεμούς

3

του Σάββα Καλεντερίδη

Στο άρθρο μας της Παρασκευής αναφερθήκαμε στο ιστορικό της προσέγγισης της Τουρκίας με τη Ρωσία και στα όσα επακολούθησαν, με αποκορύφωμα την άδεια που έδωσε ο Πούτιν στον Ερντογάν να εισβάλει στο Αφρίν.

 Όλα αυτά τα χρόνια, από το καλοκαίρι του 2016 μέχρι σήμερα, η Τουρκία συμπαρατάχθηκε με τη Ρωσία και το Ιράν στο θέμα της Συρίας και όχι μόνο, ενώ σε διμερές επίπεδο υπέγραψε με τη Ρωσία τρεις στρατηγικής σημασίας συμφωνίες: η μία αφορά τον αγωγό φυσικού αερίου Turkish Stream, η άλλη την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στη Μερσίνα (επένδυση ύψους 20 δισ. δολαρίων) και η τρίτη την αγορά του πυραυλικού συστήματος S-400.

Η Ρωσία, με τις δυο πρώτες κινήσεις που προαναφέρθηκαν, με τον αγωγό Blue Stream που λειτουργεί εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια και με τον αγωγό που μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στην Τουρκία μέσω Βουλγαρίας, στην ουσία θα κρατά τα «κλειδιά» της ενεργειακής εξάρτησης της Τουρκίας για τις επόμενες δεκαετίες.

Δηλαδή, ανεξάρτητα με το αν η Τουρκία επιστρέφει στο «μαντρί» (και εννοούμε στην αγκαλιά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ), η ενεργειακή εξάρτησή της από τη Ρωσία έχει χαρακτηριστικά στρατηγικής επιρροής και δεν είναι κάτι που μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα.

Όσον αφορά τους S-400, είναι επίσης μια κίνηση στρατηγικής σημασίας για τη Ρωσία, η οποία, μέσω των συστημάτων αυτών, θα μπορεί να ελέγχει τον εναέριο χώρο της Τουρκίας, της Συρίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράκ.

Αν δούμε στο χάρτη το διάγραμμα κάλυψης των ραντάρ και των βλημάτων των S-400, θα διαπιστώσουμε ότι η εικόνα που δημιουργείται είναι σχεδόν εφιαλτική για τους επιτελείς του ΝΑΤΟ και της Ουάσινγκτον.

Όλα τα παραπάνω, και το ενδεχόμενο να έλθουν αντιμέτωπα τα στρατεύματα της Τουρκίας και των ΗΠΑ στην Ιεράπολη/Μένπετζ τους επόμενους μήνες, μετά την κατάληψη του Αφρίν, ήταν που οδήγησαν τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ρεξ Τίλερσον στην Άγκυρα, όπου είχε συζήτηση επί τρεισήμισι ώρες με τον Ερντογάν, χωρίς την παρουσία διπλωματών και μεταφραστών. Τον μεταφραστή έκανε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Λέγεται ότι η συζήτηση έγινε χωρίς την παρουσία διπλωματών γιατί συζητήθηκαν και ζητήματα που αφορούν προσωπικά τον Ερντογάν και την οικογένειά του, εμπλοκή σε σκάνδαλα, σε παραβίαση της αμερικανικής νομοθεσίας με το σπάσιμο του εμπάργκο στο Ιράν κτλ. Όμως αυτά δεν είναι του παρόντος.

Πάντως, έγινε γνωστό ότι στη συνάντηση εκείνη αποφασίστηκε να συσταθούν τρεις μικτές επιτροπές: μία για το Ιράκ, μία για τη Συρία και μία για τον Γκιουλέν.

Μάλιστα, η επιτροπή για τη Συρία συσκέφθηκε στις 8 Μαρτίου στην Ουάσινγκτον, με τη συμμετοχή ενός υπηρεσιακού βοηθού υφυπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, ενός υψηλόβαθμου διπλωμάτη και Αμερικανών ομολόγων τους.

Όσον αφορά τη Ρωσία, παρακολουθεί με ενδιαφέρον και ανησυχία τις παρασπονδίες της Άγκυρας που πάει να φύγει από το ρωσικό «μαντρί».

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η πολιτική του εκκρεμούς, που πάει να παίξει η Τουρκία, δεν θα ασκείται αενάως. Η στρατηγική της Τουρκίας είναι μέσα από αυτές τις παλινδρομήσεις να «ανοίξει» χώρο για τον εαυτό της, μέχρι που σταδιακά να αποκτήσει οικονομική αυτάρκεια, υψηλή τεχνολογία, δικό της μαχητικό και δικά της αντιαεροπορικά και άλλα οπλικά συστήματα, για να κατακτήσει μια από τις δέκα θέσεις των χωρών που θα κινούν τα νήματα του κόσμου τον 21ο αιώνα.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, είδαμε τη δυναμική εισβολή της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, με έξι πολεμικά πλοία και ένα υποβρύχιο, παρεμποδίζοντας έτσι τον πλου του γεωτρύπανου της ιταλικής ΕΝΙ στο Οικόπεδο 3, το οποίο σκοπίμως κατά την άποψή μας άφησε «γυμνό» η ιταλική κυβέρνηση.

Την ίδια ώρα ο Τούρκος ΓΕΕΘΑ επισκέφθηκε το στρατηγείο της Στρατιάς Αιγαίου, δηλώνοντας ότι η Τουρκία είναι σε θέση να διεξάγει πόλεμο σε τρία μέτωπα ταυτόχρονα, στη Συρία, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Επίσης είδαμε τη Ρωσία να τηρεί σιγήν ιχθύος στο θέμα της παραβίασης της κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία, ενώ μας είχε συνηθίσει να παρεμβαίνει πάντα υπέρ της Κύπρου.

Κλείνοντας, η Τουρκία παρακολουθεί τις κινήσεις που γίνονται στην κυπριακή ΑΟΖ καθώς και την εμπλοκή γιγάντων του ενεργειακού τομέα στους διαγωνισμούς για τα οικόπεδα ΝΔ της Κρήτης και στο Ιόνιο.

Αν οι εξελίξεις αυτές έχουν αίσιο τέλος, τότε δημιουργείται μια ζώνη εκμετάλλευσης κοιτασμάτων και ενδεχομένως μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου, από την οποία είναι αποκλεισμένη.

Με την εισβολή της στην κυπριακή ΑΟΖ και τις δηλώσεις Ακάρ, θέλει να αλλάξει την παραμετροποίηση και εισάγει πέραν του Διεθνούς Δικαίου και τον παράγοντα «ισχύς», για να πάρει μέρος στο τραπέζι της διανομής.

Αυτόν τον παράγοντα θα πρέπει να αναλύσει η ελληνική πλευρά.

pontos-news.gr

U.S. moving to repair relations with Turkey, endangering ties with Kurdish allies

0

The ravages of the war in Syria are on display in the northern town of Manbij as civilians go back to their homes on Aug. 14, 2016, more than a week after an Arab-Kurdish alliance pushed Islamic State fighters out of the city. (Delil Souleiman/AFP/Getty Images)

 March 10 at 11:26 AM 
In an effort to repair tattered relations, the Trump administration has told Turkey it will move to rein in Kurdish fighters who have been the backbone of the U.S. campaign against the Islamic State in Syria, according to U.S. and Turkish officials.

The first step and “the crux of the matter,” a senior Turkish official said, is to withdraw the Kurds from the Syrian town of Manbij and relocate them east of the Euphrates River. The town, about 25 miles from Turkey’s border, has come to symbolize the fevered competition for territory and influence in northern Syria among the United States, Turkey, and other regional powers.

The American pledge, if carried out, would satisfy a long-standing demand by the Turkish government and fulfill a promise first made by the Obama administration to keep the Kurdish forces east of the Euphrates. The Kurds helped to take Manbij from the Islamic State in 2016 and have been there since.

Turkey has shown no tolerance for any development that strengthens Kurdish political and military groups in Syria, especially along the lengthy border Turkey shares with Syria. Turkey accuses them of being “terrorists” seeking a permanent Kurdish enclave allied with separatist Kurdish militants inside Turkey, known as the Kurdistan Workers’ Party.

Officials gave no timeline for moving the Kurds from Manbij to positions east of the Euphrates, 20 miles away, and did not indicate how the relocation would be accomplished. The officials said this would be discussed by newly established working groups from the U.S. and Turkish governments. The first session was held Thursday and Friday in Washington.

This tentative warming of relations, however, is already coming at a cost to the United States. Saying they feel let down by Washington, U.S.-allied Kurdish forces said last week they are withdrawing from the front lines of the fight against the Islamic State in southern Syria to join the battle against Turkey in the north.

The United States, which has pursued Islamic State forces with single-minded focus, has long insisted that the Kurds were the most effective partners in the fight against the militants, despite Turkish complaints.

U.S. commanders on the ground in and around Manbij have previously warned that several hundred American troops deployed there would defend the Kurds against any attack by Turkish troops, now massed a few miles away. Turkish officials were outraged last month when U.S. commanders touring the area with American journalists praised the Kurds and vowed to fight alongside them if there were a Turkish attack.

A shootout between two NATO members, both agree, would be catastrophic.

The U.S. relationship with Turkey has been on a downward trajectory for several years because of what both sides have been doing, and seeking, during Syria’s civil war. An outright rift between the countries has seemed increasingly likely in recent months.

Beyond quarreling over the Kurds, the United States and Turkey have also traded diplomatic volleys in the aftermath of a coup attempt in Turkey in 2016. Turkish President Recep Tayyip Erdogan has stoked anti-American sentiment at home, and American policymakers have explored the possibility of imposing sanctions on Turkey in response to Erdogan’s increasingly authoritarian policies.

Turkish shells fall near Afrin after fighters allied with Syrian government arrive
 Shells fell near Afrin where militias allied with the Syrian government gathered on February 20 in a show of force against the Turkish offensive. 

The possibility of a deal over Manbij has, at least temporarily, cooled temperatures, according to senior U.S. and Turkish officials who spoke on the condition of anonymity about the still-tenuous rapprochement. The meetings that began last week, which are set to continue in both capitals over the coming months, will deal with a constellation of divisive issues, another senior Turkish official said, including the Trump administration’s opposition to Turkish plans to buy a Russian surface-to-air missile system.

The Turkish official said “the Americans understand our concerns more clearly” after visits last month to Turkey by U.S. Secretary of State Rex Tillerson and Trump national security adviser H.R. McMaster. Defense Secretary Jim Mattis also met with his Turkish counterpart in Europe.

It is far from clear, though, whether the improvement in relations will last. A senior Trump administration official expressed trepidation about whether the United States could persuade the Kurdish fighters to pull back.

“A lot of our ability to move forward [with Turkey] is going to depend on that, because we did make a commitment to the Turks, and they’re going to hold us to it,” he said. In return for the original U.S. promise to keep the Kurds clear of Manbij, Turkey has allowed American warplanes to continue using its Incirlik air base to strike Islamic State targets in Syria.

“It’s tricky for us, because we’ve spent a lot of years with those guys,” the U.S. official said of the Kurds. “Especially in terms of our [American] fighters, we’ve built profoundly deep personal relationships, and nobody wants to see those erode.”

But senior U.S. military officials and diplomats, who describe the partnership with Turkey as paramount, appear to have concluded that they can no longer keep deflecting the complaints of a critical ally.

Turkey has already displayed its impatience with the presence of Kurdish forces along its border. In January, Erdogan launched an offensive against Kurdish fighters in the northwest Syrian enclave of Afrin.

Other issues dividing Washington and Ankara have also proved daunting, including Turkey’s repeated insistence that the United States extradite Fethullah Gulen, a Pennsylvania-based Turkish cleric whom Erdogan accuses of directing the failed coup. U.S. officials have chafed at this pressure to extradite Gulen.

U.S. lawmakers, meantime, have become increasingly impatient with Erdogan’s broad crackdown on dissidents, journalists and others after the coup attempt, and with the Turkish imprisonment of U.S. citizens. A brawl in May outside the Turkish ambassador’s residence in the District, where police said Erdogan’s personal guards attacked anti-Erdogan protesters, also prompted outrage.

Several U.S. lawmakers have called on the Trump administration to impose sanctions against the Turkish government. Sen. James Lankford (R-Okla.), in urging sanctions, has cited the cases of Andrew Brunson, a pastor from North Carolina imprisoned in Turkey, and Serkan Golge, a dual U.S.-Turkish national and NASA scientist sentenced last month by a Turkish court to 7 ½ years on terrorism charges.

“The recent level of thuggishness is unprecedented for an ally in the North Atlantic Treaty Organization,” Lankford said in a statement.

Some lawmakers have said that the upcoming State Department spending bill should require the secretary of state to block entry of Turkish officials who are “knowingly responsible for the wrongful or unlawful prolonged detention of citizens or nationals of the United States.”

Nicholas Danforth, a Turkey analyst at the Bipartisan Policy Center, said both governments have compelling reasons to quiet their feud. If the dispute escalates, the U.S. government faces the possibility of forfeiting the use of military bases in Turkey or could see more U.S. citizens arrested. And Turkey, facing the prospect of sanctions, is aware that deteriorating relations could hurt its economy.

Tensions have also threatened efforts to achieve the goals both countries share in Syria, Danforth said. Turkey’s singular focus on the Kurdish fighters has impeded the fight against the Islamic State and weakened Ankara’s hand in negotiations to end the Syrian conflict, “undermining Turkey’s ability to achieve a peace deal that would secure its interests,” he said.

Fahim reported from Istanbul.

https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/us-moving-to-repair-relations-with-turkey-endangering-ties-with-kurdish-allies/2018/03/10/ea0fd700-2254-11e8-946c-9420060cb7bd_story.html?utm_term=.77913a856bfd

Γιατί οι ΗΠΑ ξεκινούν παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο;

0

του Αναστάσιου Λαυρέντζου.

Η Αμερική εξέλεξε πρόεδρο τον Τραμπ επειδή χρεοκοπεί;

Κανείς πρόεδρος των ΗΠΑ δεν έχει συναντήσει τόσες αντιδράσεις πριν και μετά την εκλογή του, όσο ο Ντόναλντ Τραμπ. Πού οφείλεται αυτό; Στο ότι είναι ένας αντισυμβατικός πρόεδρος, όντας ένας μεγαλοεπιχειρηματίας, ή στο ότι όλα αυτά είναι σημάδια μιας βαθείας κρίσης που σοβεί στο υπόβαθρο; Ισχύουν και τα δύο, κυρίως όμως ισχύει το δεύτερο… Για να καταλάβουμε τί σημαίνει αυτό, θα πρέπει να δούμε τί συμβαίνει σήμερα στον κόσμο.

Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε θεμελιώδεις ανισορροπίες…

Η πλήρης απελευθέρωση των ροών κεφαλαίου στα τέλη του 20ου αιώνα έδωσε στις πολυεθνικές εταιρείες της Δύσης τη δυνατότητα να επενδύσουν τα κεφάλαια τους στην αναδυόμενη Ασία και κυρίως στην Κίνα, όπου μπορούσαν να βρουν άφθονα και φθηνά εργατικά χέρια, ελαστική εργατική νομοθεσία και σχεδόν μηδενικούς περιορισμούς. Με αυτόν τον τρόπο εξήχθηκαν ολόκληρες γραμμές παραγωγής της συμβατικής βιομηχανίας και δημιουργήθηκαν νέες γραμμές υψηλής τεχνολογίας (υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα κλπ). Παράλληλα εξήχθησαν και οι αντίστοιχες θέσεις εργασίας. Επρόκειτο για μια διαδικασία αποβιομηχάνισης της Δύσης, κατά την οποία τα καταναλωτικά προϊόντα άρχισαν πλέον να παράγονται σε χώρες φθηνού κόστους και στη συνέχεια να πωλούνται στις παλαιές καπιταλιστικές μητροπόλεις. Οι τελευταίες παραδόξως όχι μόνο διατήρησαν, αλλά συχνά αύξησαν την αγοραστική τους δύναμη. Αυτό εν μέρει ήταν αποτέλεσμα των χειραγωγίσιμων νομισματικών ισοτιμιών, αλλά κυρίως ήταν αποτέλεσμα της λεγόμενης financial economy. Της δυνατότητας δηλαδή των τραπεζών να παράγουν χρήμα μέσω της πιστωτικής επέκτασης, αναπληρώνοντας ή και ενισχύοντας διά του δανεισμού την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Σε μακροσκοπικό επίπεδο ορισμένες χώρες έγιναν έτσι καθαροί παραγωγοί (Κίνα, Γερμανία), με μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα, και άλλες χώρες έγιναν καθαροί καταναλωτές (ΗΠΑ, Νότια Ευρώπη), οι οποίες μέσω κάποιου μηχανισμού (διαφορετικού ανά περίπτωση) μπορούσαν να πιστοδοτούνται για να συνεχίσουν να καταναλώνουν…

Τα δίδυμα ελλείμματα των ΗΠΑ…

Αποτέλεσμα της παραπάνω κατάστασης, σε συνδυασμό με τον εξοπλιστικό «κεϋνσιανισμό» (Reaganomics) της δεκαετίας του 1980 (ο οποίος γονάτισε την ΕΣΣΔ), είναι ότι τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια οι ΗΠΑ παρουσιάζουν συνεχώς δημοσιονομικό έλλειμμα και έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών. Η συνεχής συσσώρευση δημοσιονομικών ελλειμμάτων οδήγησε με τη σειρά της στην αύξηση του δημόσιου χρέους, το οποίο επί προεδρίας Ομπάμα διπλασιάστηκε, προσεγγίζοντας το ιλιγγιώδες ποσό των 20 τρισεκατομμυρίων δολαρίων!… Για να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση, οι ΗΠΑ κάνουν κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο: «τυπώνουν» συνεχώς δολάρια, μέσω της Κεντρικής Τράπεζας (Fed), η οποία πλέον αποτελεί τον βασικό αγοραστή του αμερικάνικου χρέους. Μεγάλες ποσότητες αμερικάνικων χρεογράφων έχουν αγοράσει βεβαίως και οι χώρες παραγωγοί (κυρίως η Κίνα και η Ιαπωνία), οι οποίες με αυτό τον τρόπο έχουν εμπλακεί σε ένα σχήμα παγκόσμιας οικονομικής «πυραμίδας»… Είναι προφανές ότι αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ δεν μπορεί να το κάνει καμία άλλη χώρα, αφού το συνεχές «τύπωμα» χρημάτων θα είχε ως συνέπεια τη συνεχή υποτίμηση του νομίσματος και τη δημιουργία ανεξέλεκτου πληθωρισμού. Αυτό όμως είναι ένα βασικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ, επειδή μεταπολεμικά το δολάριο έγινε το διεθνές αποθεματικό νόμισμα. Δηλαδή είναι το νόμισμα στο οποίο αποτιμώνται όλα τα αγαθά (πετρέλαιο, μέταλλα, κ.λπ.) και στο οποίο γίνονται αντίστοιχα όλες οι συναλλαγές. Ως αποτέλεσμα πάντα υπάρχει ζήτηση για δολάριο, αφού όλοι το δέχονται ως συναλλακτικό και αποθεματικό μέσο. Αντίστροφα, δεδομένης αυτής της σημασίας του δολαρίου, είναι σαφές ότι τίποτε δεν απειλεί περισσότερο τη διεθνή θέση των ΗΠΑ, όσο η αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας  του νομίσματός τους. Εννοείται ότι όποιος επιδιώξει κάτι τέτοιο, κινδυνεύει άμεσα και θανάσιμα (όπως διαπίστωσαν με τραγικό τρόπο οι Σαντάμ Χουσεΐν και Καντάφι, οι οποίοι τόλμησαν να ψελίσουν ότι θα έκαναν τις πωλήσεις του πετρελαίου τους σε ευρώ).

Σχήμα 1. Η εξέλιξη του αμερικάνικου δημόσιου χρέους ανά Πρόεδρο και πολιτικό κόμμα στην εξουσία. Είναι φανερή η επιτάχυνση στην αύξηση του χρέους επί προεδρίας Reagan και Bush και ο διπλασιασμός του επί Ομπάμα του οποίου η έναρξη της προεδρίας συμπίπτει με την εκδήλωση της κρίσης του 2008. Έκτοτε η Fed υποχρεώθηκε να τυπώνει συνεχώς δολάρια προκειμένου να αποφευχθεί μια παγκόσμια κρίση τύπου 1929 (το περίφημο πρόγραμμα Asset reflation του Ben Bernanke)…

Η άνοδος της Γερμανίας…

Σε αντίθεση με τις άλλες Δυτικές χώρες η Γερμανία δεν υπέστη σημαντική αποβιομηχάνιση. Αυτό το πέτυχε διατηρώντας χαμηλά το εργατικό κόστος (dumping μισθών) και έχοντας ένα μίγμα παραγωγής στο οποίο κυριαρχούν τα «επώνυμα» προϊόντα, δηλαδή προϊόντα για τη ζήτηση των οποίων καθοριστικός παράγοντας δεν είναι μόνο η τιμή, αλλά και το όνομα (brand name). Βεβαίως οι γερμανικές επιχειρήσεις καθόλου δεν απέφυγαν τη διεθνή επέκταση, ιδρύοντας εργοστάσια σε όλο τον κόσμο, ωστόσο μεγάλο κομμάτι της παραγωγής παρέμεινε στη Γερμανία. Σημαντικός παράγοντας της γερμανικής επιτυχίας ήταν και η εκμετάλλευση των πλεονεκτημάτων που της έδινε η ευρωπαϊκή ενοποίηση: Με την επέκταση της ΕΕ προς την Ανατολική Ευρώπη η (ενοποιημένη πλέον) Γερμανία απέκτησε πάλι πρόσβαση στη ζωτική για αυτήν Μεσευρώπη (Mitteleuropa), στην οποία μπορούσε να επενδύει, εξασφαλίζοντας χαμηλά κόστη παραγωγής. Αντίστοιχα με τη δημιουργία της ευρωζώνης απέκτησε ένα διπλό πλεονέκτημα: αφ’ ενός υποτίμησε τεχνητά το νόμισμά της, αφού πλέον σε αυτό μετείχαν και οικονομικά ασθενέστερες απ’ αυτήν χώρες, και αφ’ ετέρου είχε μια αγορά για τα προϊόντα της, την οποία βεβαίως χρηματοδοτούσε έμμεσα (βλ. ανοίγματα κεντρικών τραπεζών στο σύστημα Target2). Κατά μία έννοια, όπως και η Κίνα έναντι των ΗΠΑ, η Γερμανία χρηματοδότησε την κατανάλωση των νότιων (κυρίως) μελών της ζώνης ευρώ, με μια όμως βασική διαφορά: ενώ στην περίπτωση του ζεύγους ΗΠΑ-Κίνας, ο δανειζόμενος (ΗΠΑ) είναι πολιτικά και στρατιωτικά υπέρτερος του οικονομικά ανερχόμενου, στην περίπτωση της ευρωζώνης, η Γερμανία είχε δεσπόζουσα θέση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ώστε να ασκεί πολιτικό έλεγχο σε αυτούς που δάνειζε για να καταναλώνουν τα προϊόντα της (βλ. ως ακραία περίπτωση την ελληνική κρίση).

Εύθραυστη ισορροπία και η παγκόσμια κρίση που έρχεται…

Όσα περιγράψαμε παραπάνω, δείχνουν ότι ο κόσμος σήμερα βρίσκεται σε μια ασταθή ισορροπία, η οποία για να μην διαταραχθεί, απαιτεί συνεχές «τύπωμα» δολαρίων που διατηρούν την αγοραστική τους δύναμη. Όπως είναι προφανές όμως, αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρο. Με τον ένα ή με το άλλο τρόπο οι ΗΠΑ οφείλουν να εξαλείψουν τα δίδυμα ελλείμματά τους, γεγονός το οποίο μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: Ο ένας είναι να εφαρμόσουν πολιτική περικοπών (λιτότητα), η οποία θα βύθιζε τον κόσμο σε βαθειά και απότομη ύφεση, και θα ανάγκαζε τις ΗΠΑ να χάσουν τη δεσπόζουσα θέση τους στον κόσμο. Ο άλλος τρόπος είναι να «επαναδιαπραγματευτούν» τη σχέση τους με όλους τους άλλους, αξιοποιώντας τα πολιτικά (και όπου χρειαστεί) τα στρατιωτικά τους πλεονεκτήματα… Αυτός ο δεύτερος δρόμος όπως φαίνεται είναι και αυτός που επιλέγουν. Για να επιτύχουν όμως τον στόχο τους θα πρέπει να εκτελέσουν μια δύσκολη ακροβασία…

Λύση μέσα από «παραδοσιακές» συνταγές…

Σύμφωνα με όσα έχει δηλώσει ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, βασική του επιλογή είναι η αναζωογόνηση της αμερικανικής οικονομίας και ο επαναπατρισμός της παραγωγής. Για την επίτευξη του πρώτου στόχου αναγγέλλεται η εφαρμογή μιας κεϋνσιανής πολιτικής, δηλαδή η χρηματοδότηση έργων υποδομής μέσω δημόσιου χρέους, ώστε να αυξηθεί η απασχόληση και άρα το διαθέσιμο εισόδημα. Μια τέτοια πολιτική όμως συνεπάγεται νέα δημοσιονομικά ελλείμματα και νέα αύξηση του χρέους, και άρα θα πρέπει να γίνει στοχευμένα και για περιορισμένο σχετικά χρονικό διάστημα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια επικίνδυνη φυγή προς τα εμπρός, η οποία μέσω της οικονομικής μεγέθυνσης θα επιδιώξει να καταστήσει το χρέος μικρότερο όχι σε απόλυτους αριθμούς αλλά σε σχέση με το ΑΕΠ. Για να πετύχει όμως αυτή πολιτική έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τη δραστική μείωση του εμπορικού ελλείμματος. Διαφορετικά, το εισόδημα που θα αποκτήσουν οι αμερικανοί εργαζόμενοι θα διαρρεύσει στο εξωτερικό με την αγορά κινέζικων προϊόντων, ιαπωνικών υπολογιστών και γερμανικών αυτοκινήτων. Είναι λοιπόν προφανές ότι μια πολιτική κεϋνσιανής τόνωσης της αμερικάνικης οικονομίας αναγκαστικά συμβαδίζει με την εφαρμογή μέτρων προστατευτισμού, στο άκουσμα του οποίου πολλοί βέβαια εξανίστανται, θεωρώντας τον ως αναχρονισμό. Όσοι το κάνουν όμως αυτό, παραβλέπουν ότι η παρούσα διευθέτηση δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο, χωρίς τελικά να οδηγήσει σε μια εκρηκτική παγκόσμια κρίση. Για να το θέσουμε πιο απλά: είναι επικίνδυνα αφελείς (ενίοτε δε και ιδιοτελείς) όσοι νομίζουν ότι οι ΗΠΑ μπορούν επ’ άπειρο να τυπώνουν χρήμα ώστε να συνεχίζουν οι Κινέζοι, οι Ιάπωνες και οι Γερμανοί να πωλούν τα προϊόντα τους. Επίσης το κατά πόσον ζούμε σε έναν κόσμο ελεύθερων συναλλαγών στον οποίο ισχύουν απόλυτα οι κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού είναι και αυτό υπό συζήτηση… Επί παραδείγματι, γιατί να θεωρείται στρέβλωση η εισαγωγή μέτρων προστατευτισμού από πλευράς ΗΠΑ, την ίδια ώρα που οι Κινέζοι (και δευτερεύντως οι Γερμανοί) κρατούν τεχνητά υποτιμημένα τα νομίσματά τους; Ή, για να το θέσουμε ακόμη πιο συγκεκριμένα, γιατί να αποδεχτούν οι ΗΠΑ να έχει το Μεξικό εμπορικό πλεόνασμα 60 δις δολαρίων, το οποίο εν πολλοίς οφείλεται στην εξαγωγή προϊόντων που παράγουν τοπικά γερμανικές (ή και αμερικάνικες) αυτοκινητοβιομηχανίες; Από την άλλη μεριά, γιατί οι ΗΠΑ να αποδέχονται παθητικά τα τεράστια εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, οι οποίες έχουν επί δεκαετίες σχεδόν μηδενικές αμυντικές δαπάνες, χάρη στην προστασία που τους παρέχει η αμερικάνικη αμυντική ομπρέλα έναντι της Ρωσίας και της Κίνας αντίστοιχα; Όλα αυτά είναι θέματα υπό συζήτηση και υπό επαναδιαπραγμάτευση, διότι προφανώς το παιγνίδι δεν παίζεται μόνο με οικονομικούς όρους. Και σε αυτό το πλαίσιο είναι σαφές ότι μέσω της εκλογής Τράμπ οι ΗΠΑ θα επιχειρήσουν να επαναδιαπραγματευτούν προς όφελός τους μια σειρά από εμπορικές συμφωνίες, αλλά και τους διεθνείς συσχετισμούς. Διαθέτουν σε αυτό το παίγνιο ισχυρά πολιτικά και στρατιωτικά «χαρτιά», αλλά και το πλεονέκτημα ότι είναι ο τελικός πελάτης…

Παγκοσμιοποίηση εναντίον εθνικού κράτους

Αυτό που σήμερα ονομάζουμε παγκοσμιοποίηση, δηλαδή η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και ανθρώπων, είναι μια (εν πολλοίς νομοτελειακή) διαδικασία, η οποία αλλάζει άρδην τον κόσμο, τείνοντας να εξομαλύνει τις υπάρχουσες διαφορές. Αυτό έκανε πολλούς να πιστέψουν (Φ. Φουκουγιάμα) ότι βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της Ιστορίας, καθώς προσεγγίζουμε σε έναν κόσμο φιλελεύθερης ουτοπίας. Έναν κόσμο που θα μοιάζει με καταναλωτικό παράδεισο, όπου δεν θα έχει νόημα η ύπαρξη συνόρων και όπου και αυτός ακόμη ο πόλεμος θα θεωρείται ένα φαινόμενο ξεπερασμένο. Όπως αποδεικνύεται όμως, η Ιστορία δεν τελείωσε, γιατί εκτός από την οικονομία υπάρχει και η πολιτική. Και η πολιτική θα υπάρχει πάντα, όσο προκύπτουν νέες ανισοκατανομές. Σε μια κλασική επανάληψη των όσων συνέβησαν σε όλες τις αυτοκρατορίες, οι ίδιες ελίτ που οδήγησαν στο απόγειό της την αμερικάνική ισχύ, είναι τώρα εκείνες οι οποίες προετοιμάζουν την πτώση της, γιατί πλέον οι επιδιώξεις τους σε μια παγκόσμια αρένα συχνά αποκλίνουν από τα εθνικά συμφέροντα. Οι αμερικάνικες πολυεθνικές ήταν εκείνες οι οποίες πρώτες επένδυσαν στις χώρες χαμηλού κόστους (Κίνα) ή στους παλαιούς ηττημένους (Ιαπωνία, Γερμανία), εκμεταλλευόμενες από τη μια το φθηνό κόστος παραγωγής και από την άλλη την τεχνητή διατήρηση της αγοραστικής δύναμης της μητροπόλης. Την ίδια ώρα λοιπόν που οι αμερικάνικες πολυεθνικές και μαζί τους και οι αναδυόμενοι οικονομικοί κολοσσοί της Γερμανίας, της Κίνας και της Ιαπωνίας μεγιστοποιούν τα κέρδη τους, υποσκάπτονται τα θεμέλια του εθνικού κράτους, καθώς απειλούνται ή παρακάμπτονται όλα όσα αυτό προστατεύει ή ορίζει. Παράλληλα, σημαντικά τμήματα των κοινωνιών στις μητροπόλεις (ΗΠΑ, Βρετανία) περιθωριοποιούνται, καθώς δεν μετέχουν στα κέρδη της «παγκοσμιοποίησης». Όλα αυτά δημιουργούν ένα εκρηκτικό οικονομικοπολιτικό μίγμα, το οποίο σπρώχνει το εκκρεμές προς την ενστικτώδη συσπείρωση των «υστερησάντων» στο εθνικό κράτος. Αυτό είναι το γνώριμο όχημα το οποίο χρησιμοποιούν οι λαοί για να ανακτήσουν τον έλεγχο. Το κατά πόσο θα συμβεί αυτό και το αν η συσσωρευόμενη ένταση θα εκτονωθεί ομαλά, είναι το κύριο ερώτημα αυτής της ιστορικής περιόδου. Το σίγουρο πάντως είναι ότι (τουλάχιστον) η επόμενη δεκαετία θα είναι εξόχως ενδιαφέρουσα, αλλά και λίαν επικίνδυνη… Όσον αφορά το ελληνικό κράτος, τίθενται βεβαίως μια σειρά από θεμελιώδη ή και υπαρξιακά ερωτήματα: θα είναι άραγε σε θέση να αποφύγει τους κινδύνους και να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που αναπόφευκτα παρουσιάζονται; Υπάρχει ηγεσία και εθνικό σχέδιο για να πορευτεί η χώρα στις επικίνδυνες «διεθνείς θάλασσες» του μέλλοντος; Τί θα σημάνει για την Ελλάδα το ενδεχόμενο μιας αμερικανικής απόσυρσης από τον ρόλο του διεθνούς τοποτηρητή; Όλα αυτά τα ερωτήματα, μαζί με τις απαιτήσεις για παραγωγική ανασύνταξη και υπέρβαση της σημερινής οικονομικής κρίσης, για ανάταξη της δημογραφικής κάμψης και για την αντιμετώπιση των επερχόμενων μεταναστευτικών ροών αποτελούν τις κρίσιμες προκλήσεις στις οποίες καλείται να ανταποκριθεί ο ελληνισμός για να επιβιώσει μέσα στον 21ο αιώνα…

 

 

The US National Security Document and the Return of Geopolitics to Eurasia

0

By March 9, 2018

BESA Center Perspectives Paper No. 764, March 9, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: The new National Security Strategy of the US enumerates the major problems and challenges facing the US and its institutions, as well as the policies Washington plans to adopt to carry out its foreign policy agenda. Though the major thrusts of the document are relatively close to what US statesmen have expressed over the past few years, it can be argued that the new strategy signals a significant development in the US approach to foreign relations: the return of geopolitics.

On December 18, 2017, the US government unveiled the country’s new National Security Strategy. The document states unequivocally that “after being dismissed as a phenomenon of an earlier century, the great power competition has returned.” This is a striking admission by the White House. Although in Europe, Russia, and elsewhere, the position of the new strategy document raised eyebrows, politicians in some parts of the Middle East as well as the South Caucasus (particularly Georgia) and Ukraine think it is well attuned to the geopolitical situation on the ground in the region.

The overall tone of the document indicates that Washington has begun to realize that the post-Cold War approach to Eurasia did nothing to ensure a lasting peace or a furthering of American state interests.

The Russian military resurgence in the former Soviet Union, the rise of China in the Asia-Pacific, and Iran’s successes in Syria have exacerbated the security situation across Eurasia. Geopolitical differences have reduced potential US-Russia cooperation on a number of issues (with the exception of counter-terrorism). The era of post-Cold War hopes for a lasting cooperation and peace in the post-Soviet space and elsewhere has officially ended. “[Future US strategy] is a strategy of principled realism that is guided by outcomes, not ideology,” the document reads.

A bit of history

Over the past couple of centuries, political realism (foreign policy based on the balance of power and geopolitical calculations) and its German version (realpolitik) have been scaled back on occasion by notions built on ideological and ethical premises. In 1815, during the Congress of Vienna, European statesmen worked hard to build a lasting peace across the continent following the devastating Napoleonic wars. However, Napoleon III, Bismarck, Wilhelm II, and the Third French Republic destroyed the foundations of ethical politics, which led to the resurgence of realpolitik and the return of geopolitics. WWI followed, which ended with another hope for lasting peace after the Treaty of Versailles in 1919. Again, the subsequent rise of totalitarian governments in Germany, Italy, and Russia (1920-1930s) led to foreign policies based on geopolitical calculations that ultimately culminated in WWII.

The third era of expected prosperity and peace was the post-Cold War period, but here too, political realism has been slowly emerging as a dominant force across Eurasia. Hopes of lasting peace tend to emerge after brutal military and ideological wars, but all previous historical examples show that geopolitics are never fully replaced by moral principles in foreign policy.

International relations have never been free of geopolitical thinking to one degree or another. The new Trump document, which has now formally ushered in the end of ethical and moral premises in international relations and heralded the return of geopolitics, is an expected step and one rooted in the experience of past generations.

This thinking is well summarized in the following quote from the document, which notes increased competition among various powers in Eurasia: “These competitions require the United States to rethink the policies of the past two decades, policies based on the assumption that engagement with rivals and their inclusion in international institutions and global commerce would turn them into benign actors and trustworthy partners. For the most part, this premise turned out to be false.”

The new strategy also states that “the United States will respond to the growing political, economic, and military competition we face around the world. China and Russia challenge American power, influence, and interests, attempting to erode American security and prosperity. They are determined to make economies less free and less fair, to grow their militaries, and to control information and data to repress their societies and expand their influence.” The nature of the fundamental threat emanating from Russia is also reflected in the fact that North Korea and Iran, both of which have nuclear programs, feature only after China and Russia, as do assorted transnational terrorist groups.

At the same time, it is important to stress that the return to Brzezinski-esque geopolitics by the US government did not happen overnight. It was the result of constant challenges to the US-led world order by such powers as Russia, Iran, and others over the past decade.

The rhetoric of the new US strategy is a positive development for Israel (pressured by the resurgent Iran) in the Middle East, as well as Georgia, Ukraine, and Moldova in the former Soviet space. It is well-attuned to the unstable situation currently prevailing across Eurasia. Signs of stronger US engagement in Eurasia were already seen throughout 2017.

Overall it would be fair to say that the rhetoric of the document reflects the prevailing thinking in the White House, indicating that relations between the US and other major players in Eurasia such as Russia and Iran will now be more difficult to normalize. At the same time, geopolitical frictions among the big players will expose small states to ever more serious geopolitical challenges.

View PDF

Emil Avdaliani teaches history and international relations at Tbilisi State University and Ilia State University. He has worked for various international consulting companies and currently publishes articles focused on military and political developments across the former Soviet space.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

«Τα τουρκικά στρατεύματα προσεγγίζουν την καρδιά του κουρδικού θύλακα του Αφρίν»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό μετέδωσε ο δημοσιογράφος Allan Kaval στις 10-3-2018 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LE

Turkish-backed Syrian rebels gesture as they drive down a road in the area of Hallubi, north of Afrin, on March 8, 2018. / AFP / Nazeer al-Khatib

MONDE, συμπληρώνοντας τηλεγραφικά τα εξής : «Ο στρατός της Άγκυρας και οι σύμμαχοί του της Συρίας βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα μακριά από την ίδια την πόλη. Η ανθρωπιστική κατάσταση θα μπορούσε να επιδεινωθεί γρήγορα». Μάλιστα για του λόγου το αληθές στο σχετικό ρεπορτάζ του δημοσιεύει και μια φωτογραφία με σύριους συμμάχους των τούρκων να προελαύνουν, πάνω σε αγροτικό όχημα, ανατολικά της πόλης Jinderes στις 8 Μαρτίου. Αφού άντεξαν σχεδόν 50 μέρες, οι κουρδικές αμυντικές γραμμές υποχωρούν μπροστά στο Αφρίν. Την Παρασκευή 9 Μαρτίου, τα τουρκικά στρατεύματα και οι Σύριοι σύμμαχοί τους – μια ομάδα ισλαμιστικής τάσης – πάτησαν το πόδι τους στο Jinderes, μια τοποθεσία κλειδί που βρίσκεται 20 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Αφρίν, επί της οδού που οδηγεί στα τουρκικά σύνορα. Η τελική κατάληψη του Jinderes  θα σημάνει μια καμπή στη μάχη, αφού οι κουρδικές δυνάμεις έχασαν τον έλεγχο ολόκληρης της περιφέρειας που συνορεύει με την Τουρκία. Για τους Κούρδους, η κατάσταση είναι ακόμη πιο κρίσιμη στα βορειοανατολικά του θύλακα. Σε αυτόν τον άξονα, τα τουρκικά στρατεύματα και οι σύμμαχοί τους βρίσκονταν την Παρασκευή λιγότερο από 10 χιλιόμετρα από την πόλη του  Αφρίν και οι συγκρούσεις, συνοδευόμενες από αεροπορικές επιθέσεις, συνεχίζονταν σε χωριά στην ενδοχώρα.

Αιχμή του δόρατος κατά της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, εταίροι του διεθνούς συνασπισμού υπό την ηγεσία της Ουάσινγκτον, οι νικητές των τζιχαντιστών στην Rakka, οι Μονάδες προστασίας του Κουρδικού Λαού (YPG) υπερασπίζονται το Afrin χωρίς εξωτερική υποστήριξη. Για αυτό και τους φοβάται τόσο πολύ ο Ερντογάν. Γιατί είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν ούτως ή άλλως.

Πολιτικές απώλειες

Οι Μονάδες προστασίας του Κουρδικού Λαού (YPG) θεωρούνται από την Τουρκία ως παρακλάδι του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) με το οποίο το τουρκικό κράτος βρίσκεται σε πόλεμο στην επικράτειά του. Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται ως υπαρξιακή απειλή τη δημιουργία μιας οντότητας υπό τον έλεγχο των κουρδικών δυνάμεων στα νότια σύνορά της. «Είμαστε αποφασισμένοι να πολεμήσουμε τις Μονάδες YPG όπου κι αν βρίσκονται. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί μας πρέπει να κατανοήσουν ότι θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε την εθνική μας ασφάλεια», ανέφερε μια τουρκική διπλωματική πηγή.

Η επιχείρηση κατά του Αφρίν πήγαινε με βήμα σημειωτόν κατά τις πρώτες εβδομάδες. Αλλά οι πρόοδοι των τελευταίων ημερών κάνουν τον τοπικό πληθυσμό να φοβάται μια κατάσταση πολιορκίας. «Οι Άνθρωποι από χωριά κατεχόμενα από τον τουρκικό στρατό και από ένοπλες ομάδες έχουν καταφύγει στο κέντρο της πόλης. Ο πληθυσμός έχει αυξηθεί πολύ. Οι οικογένειες κρύβονται σε κελάρια, άλλοι κοιμούνται στους δρόμους ή σε κτίρια υπό κατασκευή», λέει ο Mohammed Kamal, κάτοικος του Afrin, που συνδέθηκε με τον παραπάνω ρεπόρτερ μέσω WhatsApp. Οι τηλεφωνικές κλήσεις διακόπτονται, αλλά ορισμένα σπίτια εξακολουθούν να συνδέονται με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω δορυφορικών συνδέσεων στο Internet.

Η ανθρωπιστική κατάσταση μέσα στην πόλη προβλέπεται να επιδεινωθεί. «Το δίκτυο διανομής νερού υπέστη ζημιές από τις μάχες, το τρεχούμενο νερό κόβεται στο Αφρίν», λέει ο Mohammed Belo, δημοσιογράφος στο Afrin. Οι μη στρατιωτικές απώλειες συνεχίζονται. «Υπάρχουν καθημερινά τραυματίες και θύματα αμάχων στην περιοχή», λέει ο Nezmi Ebdo, γιατρός στο κύριο νοσοκομείο του θύλακα. Την Πέμπτη, τρία παιδιά χτυπήθηκαν κοντά στο Αφρίν από μια έκρηξη της οποίας η προέλευση – πυροβολικό πυροβολαρχίας ή αεροπορική επίθεση – ήταν ασαφής, σύμφωνα με τον γιατρό.

Η δυσανάλογη χρήση βίας από την Άγκυρα

Το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (OSDH) εκτιμά ότι περίπου 200 άμαχοι έχουν σκοτωθεί από την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής στη Συρία στις 20 Ιανουαρίου 2018. Οι ΜΚΟ Διεθνής Αμνηστία και η Human Rights Watch κατέγραψαν επίσης αρκετές περιπτώσεις θανάτων πολιτών, επισημαίνοντας τη δυσανάλογη χρήση βίας από τον τουρκικό στρατό. «Μερικοί άνθρωποι θέλουν να φύγουν», λέει ο γιατρός Nezmi Ebdo, «αλλά οι περισσότεροι θέλουν να παραμείνουν στη γη τους για την ώρα».

Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι προς το συμφέρον των κουρδικών αρχών του Afrin να αδειάσει από τον πληθυσμό του και να αφήσει μόνους τους μαχόμενους που θα είναι στρατιωτικά πολιορκημένοι. «Η απόφασή μας είναι να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στρατιωτικά, λέει ένας ανώτερος κούρδος αξιωματούχος, αλλά η κατάσταση είναι κακή. Βαλλόμεθα από αεροπορικές επιθέσεις, από πυροβολικό και από βαρέα όπλα … Πολιτικά, δεν έχουμε καμία υποστήριξη από τους εταίρους μας στην Ευρώπη και την Αμερική».

Τα στρατεύματα που ήρθαν στο Αφρίν από τα εδάφη που κατέχονται από τις κουρδικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους ανατολικότερα, φθάνουν κατά τρόπο διακεκομμένο μέσω ελεγχόμενων από το συριακό καθεστώς περιοχών που τις χωρίζουν από το Αφρίν. Η Δαμασκός επέτρεψε επίσης την ανάπτυξη πιστών πολιτοφυλακών υπέρ των Κούρδων. Αλλά καμία από αυτές τις ενισχύσεις δεν μπορεί να είναι αρκετή για να αντιστρέψει την υφιστάμενη τάση.

Για αυτό και οι κουρδικές δυνάμεις έχουν σταματήσει να αγωνίζονται ενάντια στους τζιχαντιστές τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Αυτό το «λειτουργικό διάλειμμα», που αναγνωρίζεται από το Πεντάγωνο, είναι ένας τρόπος για να κατανοήσουν οι δυτικοί σύμμαχοί τους την αχαριστία τους.

Ας μην πούμε ενδεχομένως αύριο ότι δεν γνωρίζαμε, Κράτος και Έλληνες, τι επιφυλάσσει στους εχθρούς του ο Ερντογάν και τρέχουμε και δεν φτάνουμε…Και μη ξανακούσουμε να μας λένε κάποιοι ότι πήγαν στην Τουρκία για να προσκυνήσουν και να αγοράσουν φτηνά δερμάτινα.

 

 

Iεμπραχέμ Μουσλέμ: Κάνοντας τον εθνικισμό «σημαία» ο Ερντογάν ελπίζει να κερδίσει επιπλέον δημοτικότητα

0

Ο επικεφαλής της Διπλωματικής Αντιπροσωπείας του PYD για τα Βαλκάνια που εδρεύει στην Αθήνα μιλά για την τουρκική εισβολή στο Αφρίν, τη συριακή επανάσταση, τον ISIS, τον Οτσαλάν και τον αγώνα του κουρδικού λαού για αυτοδιάθεση και κοινωνική αλλαγή, έναν αγώνα πολυμέτωπο στον οποίο οι γυναίκες παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο

ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ 10.3.2018

Tο κυριότερο που εκτίμησα στην Ελλάδα είναι ότι εδώ αισθάνθηκα, όντας Κούρδος, μια ασφάλεια που δεν είχα νιώσει ποτέ και πουθενά πριν, κάτι πολύ όμορφο, γι’ αυτό άλλωστε και τη διάλεξα για δεύτερη πατρίδα μου! Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Γεννήθηκε στο Κομπάνι, μεγάλωσε στη Ράκα, στρατεύτηκε από μικρός στην κουρδική υπόθεση, ζει και εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια ως καρδιολόγος στην Αθήνα, έχοντας πια αποκτήσει και την ελληνική υπηκοότητα.

Στη μάχη της Ράκα ατύχησε να χάσει τον πατέρα και την αδελφή του, δύο ακόμα «παράπλευρες απώλειες» της άγριας σύγκρουσης που διεξάγεται στη Συρία και δεν λέει ακόμα να τελειώσει.

Στη συζήτηση που ακολουθεί επιχειρήσαμε να φωτίσουμε κάπως πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις αυτού του «Γ’ Παγκόσμιου σε μικρογραφία», όπως τον αποκαλεί, μέσα από την οπτική ενός ανθρώπου που τα γνωρίζει από πρώτο χέρι.

Ενός ανθρώπου του οποίου το μαχητικό φρόνημα ισχυροποίησε ακόμα περισσότερο η προσωπική τραγωδία, που όταν πιάνει να μιλά για ελευθερία, ισότητα, συμμετοχική δημοκρατία και κοινωνική απελευθέρωση –τα προτάγματα του αγώνα των Κούρδων της Συρίας, που έχουν πολλά κοινά τόσο με τον ελευθεριακό κοινοτισμό όσο και με το μεξικανικό κίνημα των Ζαπατίστας (EZLN)– το βλέμμα του φωτίζεται και η φωνή ζεσταίνει.

Κανείς ισχυρός δεν ήθελε να πετύχει η συριακή επανάσταση εξαρχής γιατί αν συνέβαινε αυτό, δηλαδή αν αποκτούσαμε ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία, θα άλλαζε όλος ο χάρτης και η κοινωνία της Μέσης Ανατολής, θα υπήρχαν οι συνέπειες της Γαλλικής Επανάστασης στην Ευρώπη, θα ήτανε το αποκορύφωμα της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης!

— Καταρχάς, πώς βρεθήκατε στην Ελλάδα;

Ήρθα στην Αθήνα το ’90 για να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Ιατρική που είχα ξεκινήσει στο Βελιγράδι.   Μου άρεσε πολύ και αποφάσισα να μείνω και να φτιάξω εδώ τη ζωή μου, εξακολουθώντας βέβαια πάντα να αγωνίζομαι για την κουρδική υπόθεση, στην οποία είχα στρατευτεί ήδη ως σπουδαστής – υπήρξα πρόεδρος της Πατριωτικής Ένωσης Φοιτητών Κουρδιστάν και μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου του Κουρδιστάν.   Το ’96 κατάφερα να αποκτήσω και την ελληνική υπηκοότητα, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο, ειδικά την εποχή εκείνη!

— Μεγαλώσατε στη Ράκα, τη συριακή πόλη που έγινε ευρύτερα γνωστή ως οιονεί πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους, μάλιστα χάσατε εκεί πέρσι τον πατέρα σας στις συγκρούσεις για την ανακατάληψή της, πρόσφατα και την αδελφή σας…

Πράγματι, ο πατέρας μου σκοτώθηκε πέρσι τον Αύγουστο όταν βομβαρδίστηκε το σπίτι μας εκεί. Μπορούσε να έχει φύγει έγκαιρα, αλλά αρνήθηκε, πού να πήγαινε, ήταν 87 ετών.   Τον περασμένο μήνα η αδελφή μου πήγε να επισκεφθεί το ερειπωμένο, πλέον, σπίτι, για να σκοτωθεί κι εκείνη από έκρηξη βόμβας που είχαν τοποθετήσει εκεί υποχωρώντας οι συμμορίτες του ISIS, όπως είχαν κάνει και σε άλλα κτίρια. Καταγόμαστε, ξέρετε, από το Κομπάνι.   Στη Ράκα πήγαμε ως οικονομικοί μετανάστες όταν ήμουν οκτώ ετών, γιατί ήταν μια πόλη με πολύ πλούτο, όπου υπήρχαν δουλειές.

Γειτονεύοντας με τον Ευφράτη και τρία μεγάλα υδροηλεκτρικά φράγματα απ’ όπου ηλεκτροδοτείται όλη η Συρία, διαθέτει εύφορα εδάφη και μεγάλη αγροτική παραγωγή και έχει πετρελαιοπηγές.   Δυστυχώς, όμως, όλον αυτό τον πλούτο τον νέμονταν λίγοι, μια κλίκα καθεστωτικών αξιωματούχων.   Η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού, άνθρωποι περήφανοι, πολιτισμένοι, φιλόξενοι, κι ας μην είχαν υψηλό επίπεδο μόρφωσης, ζούσαν φτωχικά, εγκαταλελειμμένοι από την κεντρική εξουσία.

Στη διάρκεια του εμφυλίου η Ράκα παρέμεινε ουδέτερη, μάλιστα είχε υποδεχτεί πολλούς πρόσφυγες, και Κούρδους ανάμεσά τους. Όταν εισέβαλαν οπλισμένοι μέχρι τα δόντια οι τζιχαντιστές και την κατέλαβαν, δεν μπορούσαν βέβαια οι άοπλοι απλοί πολίτες να κάνουν πολλά.

— Δεν επρόκειτο, δηλαδή, για τίποτα φανατικούς θρησκόληπτους.

Κάθε άλλο! Υπόψη, μάλιστα, ότι εκεί είχε ξεκινήσει να εφαρμόζεται πειραματικά, χωρίς κανένα πρόβλημα, το σύστημα των μεικτών σχολείων που ήταν να επεκταθεί σε όλη τη Συρία, αλλά δεν έγινε ποτέ.   Στη διάρκεια του εμφυλίου η Ράκα παρέμεινε ουδέτερη, μάλιστα είχε υποδεχτεί πολλούς πρόσφυγες, και Κούρδους ανάμεσά τους.   Όταν εισέβαλαν οπλισμένοι μέχρι τα δόντια οι τζιχαντιστές και την κατέλαβαν, δεν μπορούσαν βέβαια οι άοπλοι απλοί πολίτες να κάνουν πολλά: είτε έφυγαν, με τη σειρά τους πρόσφυγες κι εκείνοι, είτε προσποιήθηκαν υπακοή στους νέους δυνάστες για να επιβιώσουν.

— Πώς κατάφερε όμως ο ISIS να αποκτήσει τέτοια απήχηση ακόμα και σε χώρες κοσμικές, όπως η Συρία;

Εκείνο που κατάφεραν να εκμεταλλευτούν οι φανατικοί ήταν αφενός η πικρία και η απογοήτευση που νιώθουν πολλοί μουσουλμάνοι από την κατάσταση που επικρατεί στη Μέση Ανατολή, αφετέρου η αμορφωσιά και η φτωχοποίηση των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων, από όπου προσηλύτισαν μαχητές και «υπαλλήλους».   Αυτοί, μαζί με ξένους πράκτορες, ιδίως της τουρκικής MIT, καθώς επίσης και με τζιχαντιστές, τυχοδιώκτες και μισθοφόρους από άλλα μουσουλμανικά κράτη, ακόμα και από τη Δύση, είναι το κύριο υλικό του ISIS.

Στην αρχή ήταν λίγοι, είχαν όμως εξασφαλίσει βαρύ οπλισμό και χρηματοδότηση. Η όλη τους ιδεολογία είναι, βεβαίως, μια πλήρης διαστρέβλωση του Ισλάμ, αν όχι καθαρή χρησιμοποίησή του για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Η παγκόσμια μουσουλμανική κοινότητα όφειλε να βγει εξαρχής και να τους καταγγείλει, τόσο αυτούς όσο και τον νεο-οθωμανισμό του Ερντογάν.

— Γιατί απέτυχε, κατά τη γνώμη σας, η συριακή επανάσταση;

Κανείς ισχυρός δεν ήθελε να πετύχει αυτή η επανάσταση εξαρχής γιατί αν συνέβαινε αυτό, δηλαδή αν αποκτούσαμε ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία, θα άλλαζε όλος ο χάρτης και η κοινωνία της Μέσης Ανατολής, θα υπήρχαν οι συνέπειες της Γαλλικής Επανάστασης στην Ευρώπη, θα ήτανε το αποκορύφωμα της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης!   Οπότε κάνανε τα πάντα για να την υπονομεύσουν, καθένας με τον τρόπο του, διασπώντας και διχάζοντας τον λαό και προσκαλώντας στη χώρα φονταμενταλιστές μισθοφόρους.

Εμείς οι Κούρδοι όμως παραμείναμε πιστοί σε αυτήν και συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε, αντίθετα από άλλους που, υπηρετώντας τα δικά τους ή ξένα συμφέροντα –του Άσαντ, των Τούρκων, των Ιρανών, των Αμερικανών, των Ρώσων–, φέρανε το χάος και τη συμφορά στη χώρα, οδηγώντας την σε μια άγρια εμφύλια σύγκρουση όπου έχουν εμπλακεί δεκάδες κράτη και σχεδόν όλες οι μεγάλες δυνάμεις.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μικρογραφία!

— Ωστόσο και οι Κούρδοι είναι διαιρεμένοι.

Δεν αληθεύει ακριβώς αυτό. Η μεγάλη πλειονότητα του κουρδικού λαού, ένα 70-80% τουλάχιστον, στηρίζει τη Δημοκρατική Ένωση-Κίνημα Ελευθερίας (PYD) που εμπνέεται από τις ιδέες του «Άπο» (Αμπντουλάχ Οτσαλάν).   Αυτό συνενώνει αρκετές προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις, με μεγαλύτερη το PKK, και στοχεύει όχι στη με κάθε μέσο κατάκτηση της εξουσίας αλλά στις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που χρειάζεται για να ορθοποδήσει η Μέση Ανατολή, αποτινάσσοντας όλα τα αυταρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα.

Αλλαγές που πρέπει να γίνουν με διαδικασίες δημοκρατικές και συμμετοχή παλλαϊκή, όχι με πολέμους επιθετικούς, γιατί η βία φέρνει βία και σε αυτό δυστυχώς δικαιωθήκαμε, όπως είδαμε και στη Συρία.

Αυτό άλλωστε εκμεταλλεύτηκε και ο Άσαντ για να παραμείνει στην εξουσία, τη γενίκευση της βίας.

Ο αντίθετος πόλος, ο μειονοτικός πλέον, είναι το λεγόμενο Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν του Μπαρζανί (KDP), που από τη δεκαετία του ’90 έχει συμμαχήσει με τους Τούρκους για να υποστηρίξει τα συμφέροντα τα δικά του και των φεουδαρχών, όχι του κουρδικού λαού.

— Ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακή η ιδεολογική μεταστροφή του Κούρδου ηγέτη μετά τη σύλληψη και τη φυλάκισή του. Ειπώθηκε ότι του έκαναν πλύση εγκεφάλου, ότι του χορηγούσαν ναρκωτικά…

Αυτά είναι ανοησίες. Ούτε δείλιασε, ούτε έγινε «φυτό», ούτε βέβαια πρόδωσε τον αγώνα.   Είχε απλώς την ευκαιρία, ύστερα από την καταδίωξη των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που κατέληξε τον Φεβρουάριο του ’99 στη σύλληψη και φυλάκισή του, να μελετήσει και να σκεφτεί διαφορετικά μερικά πράγματα, συνέγραψε μάλιστα και πολιτικά βιβλία με βάση τις νέες ιδέες που επεξεργάστηκε.   Βασικοί πυλώνες τους είναι η ελευθερία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα και ο σεβασμός όλων των θρησκειών, φυλών και εθνοτήτων της περιοχής.   Ιδιαίτερη σημασία δίνουμε στα γυναικεία δικαιώματα, γιατί ελεύθερη κοινωνία χωρίς ελεύθερες γυναίκες δεν μπορεί να υπάρξει!

Αναγνωρίζουμε, εννοείται, κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, είτε αφορά το έθνος, είτε τη φυλή, το φύλο, την πίστη, τη σεξουαλικότητα κ.λπ.

Αν δεν συνέβαινε αυτή η μεταστροφή, το PKK θα είχε παραμείνει ένα παραδοσιακό αριστερό-εθνικοαπελευθερωτικό κόμμα χωρίς μέλλον.   Αντιθέτως, αφότου αναθεώρησε την τακτική του και αναγνώρισε τα λάθη του, εκτιμήθηκε περισσότερο από τον λαό. Είναι από τα ελάχιστα αριστερά κινήματα διεθνώς του οποίου η απήχηση, αντί να συρρικνώνεται, διαρκώς αυξάνει!

— Η πλήρης ισότητα των γυναικών στις ελεύθερες κουρδικές περιοχές έχει επίσης εντυπωσιάσει τη διεθνή κοινή γνώμη.

Ναι, και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό, όπως είμαστε περήφανοι για τις γυναίκες μας.   Στη Ροζάβα, στο Αφρίν και σε όλη τη Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας (DFNS) οι γυναίκες εκπροσωπούνται ισότιμα, κατά 50% δηλαδή σε κάθε θεσμό, από την αντιπροεδρία μέχρι τον στρατό.

Οι μαχήτριές μας των Ομάδων Προστασίας Γυναικών (YPJ), η γυναικεία «πτέρυγα» των Ομάδων Λαϊκής Αυτοάμυνας (YPG), πρωτοστάτησαν, μάλιστα, στον αγώνα κατά του Isis, όπως κάνουν και τώρα ενάντια στην τουρκική εισβολή στο Αφρίν.

Μαχήτρια των Ομάδων Προστασίας Γυναικών (YPJ)

— Αυτό είναι το καυτό θέμα των ημερών. Αλλά γιατί μια τουρκική επίθεση στο Αφρίν, γιατί τώρα;

Κοιτάξτε, το Αφρίν ήταν ως τώρα η ασφαλέστερη περιοχή στη βόρεια Συρία, είχε μάλιστα υποδεχτεί κάπου μισό εκατομμύριο πρόσφυγες.   Συνορεύει με νευραλγικές περιοχές που βρίσκονται υπό τουρκικό έλεγχο, με συμπαγή κουρδικό πληθυσμό, εφαρμόζεται, δε, εκεί, όπως σε όλο τον Βορρά, ένα μοντέλο διοίκησης και κοινωνικής οργάνωσης «υπερβολικά» ανοιχτό, ελεύθερο και δημοκρατικό, τόσο για καθεστώτα κατ’ ουσίαν δικτατορικά, όπως αυτό του Ερντογάν, όσο και φονταμενταλιστικά, όπως το Ισλαμικό Κράτος, που μπορεί να ηττήθηκε στρατιωτικά, δεν έχει εξαλειφθεί όμως.

Στον Ερντογάν δεν άρεσε καθόλου αυτή η κατάσταση και ήθελε καιρό τώρα να επέμβει.

Επιπλέον, νιώθει αδύναμος εσωτερικά, ενώ και στο εξωτερικό πιέζεται από παντού. Οπότε, κάνοντας τον εθνικισμό, τον επεκτατισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό «σημαίες» ελπίζει να κερδίσει επιπλέον δημοτικότητα, σταθεροποιώντας τη θέση του.

Γι’ αυτό, άλλωστε, συμμάχησε και με τους Γκρίζους Λύκους, όπως είχε «συμμαχήσει» μυστικά και με τον ISIS, προμηθεύοντας όπλα, αγοράζοντας πετρέλαιο κ.λπ.

Ξένοι στρατιωτικοί και δημοσιογράφοι, καθώς και η ίδια η τουρκική αντιπολίτευση, έχουν δημοσιεύσει ακράδαντα στοιχεία σχετικά.

Η εισβολή κατέστη δυνατή όταν οι Ρώσοι, που έλεγχαν τον εναέριο χώρο του Αφρίν και είχαν πριν συμμαχήσει με τον Άσαντ και το Ιράν, συμμάχησαν πρόσφατα με τους Τούρκους, δίνοντάς τους την «άδεια».

Σας διαβεβαιώνω όμως ότι θα ηττηθούν, οι πολίτες του Αφρίν –Κούρδοι, Άραβες και Τουρκμένοι, μουσουλμάνοι, χριστιανοί και Γεζίντι– αντιστέκονται ήδη σθεναρά και θα νικήσουν!

Καυχιόντουσαν στην αρχή οι εισβολείς ότι θα κυρίευαν την πόλη σε τρεις μέρες, κοντεύουν πενήντα κι ακόμα δεν κατέχουν ούτε τα προάστια, οι απώλειές τους δε είναι βαριές και μιλάμε για έναν από τους ισχυρότερους στρατούς του κόσμου, με συντριπτική υπεροπλία.

— Οι ΗΠΑ έπαψαν, άραγε, να στηρίζουν τους Κούρδους;

Με τους Αμερικανούς υπήρξε μια συμμαχία καθαρά στρατιωτική προκειμένου να εξολοθρευτεί ο ISIS. Αρχικά είχαν «επενδύσει» στους Τούρκους, όμως αποδείχτηκε ότι εκείνοι ενίσχυαν υπογείως τους φονταμενταλιστές και τότε οι ΗΠΑ στράφηκαν σ’ εμάς.

Πάντως, ούτε εκμεταλλεύτηκε ούτε «χρησιμοποίησε» κάποια πλευρά την άλλη, απλώς είχαμε κοινά συμφέροντα.

Τώρα φαίνεται ότι οι Αμερικανοί αποφάσισαν να «μοιράσουν» με τους Ρώσους τη Συρία:

οι δεύτεροι «ελέγχουν» τις περιοχές όπου έχει επικρατήσει το καθεστώς Άσαντ, το μεγαλύτερο κομμάτι δηλαδή, οι HΠΑ το κομμάτι βόρεια και ανατολικά του Ευφράτη, που στο μεγαλύτερο μέρος του συμπίπτει με την Ομοσπονδία μας.

Έχουν, βέβαια, ενοχληθεί πολύ από την τουρκική επίθεση στο Αφρίν γιατί, αποσπώντας τους μαχητές μας από άλλα μέτωπα, επιτρέπει στα απομεινάρια του Isis να ανασυγκροτηθούν. Κάθε μεγάλη δύναμη κοιτάζει καταρχάς τα δικά της συμφέροντα.

— Τι νοσταλγείτε περισσότερο από την πατρίδα και τι εκτιμήσατε πιο πολύ στην Ελλάδα;

Μου λείπουν οι φίλοι και οι συγγενείς που μείνανε πίσω, ο αέρας, τα τοπία, τα μέρη όπου μεγάλωσα…   Τι έχω εκτιμήσει στην Ελλάδα; Πολλά, το κυριότερο όμως είναι ότι εδώ αισθάνθηκα, όντας Κούρδος, μια ασφάλεια που δεν είχα νιώσει ποτέ και πουθενά πριν, κάτι πολύ όμορφο, γι’ αυτό άλλωστε και τη διάλεξα για δεύτερη πατρίδα μου!

ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ Μαθήτευσε στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και το αθηναϊκό underground press. Ως επαγγελματίας γραφιάς συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τις εκδόσεις Τερζόπουλος, τον ΔΟΛ, την Ελευθεροτυπία, το free press Metropolis, τα περιοδικά 01, 10% και Υποβρύχιο. Aρθρογραφεί τακτικά στην έντυπη και την ηλεκτρονική Lifo. Έχει επίσης ασχοληθεί με επιμέλειες κειμένων και εκδόσεων. Πηγή: www.lifo.gr

Πηγή: www.lifo.gr

Οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν και χωρίς την Τουρκία: «Πολεµικές» οι σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας

0

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΦΙΔΑ

FILE PHOTO. A handout picture provided by Turkish President Press office shows, Turkish President Recep Tayyip Erdogan (C) meeting with US Secretary of State Rex Tillerson (L) in Istanbul, Turkey. EPA,TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE HANDOUT HANDOUT EDITORIAL USE ONLY, NO SALES MARCH 10, 2018

Υπάρχουν και χειρότερα… θα μπορούσε να σχολιάσει κανείς, βλέποντας τις σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας να πηγαίνουν όντως από το κακό στο χειρότερο τα τελευταία δύο χρόνια. Μιλώντας προ μηνών στην εφημερίδα Εθνος, ο Αμερικανός καθηγητής του Πανεπιστημίου Columbia, Ντέιβιντ Φίλιπς, είχε δηλώσει εμφατικά ότι «οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις είναι στο πιο χαμηλό σημείο που έχουν βρεθεί ποτέ μετά την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους».

Σε ανάλογο πνεύμα, ο Αμερικανός πτέραρχος εν αποστρατεία και πρώην διοικητής των Δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη (EUCOM), Τσαρλς Γουόλντ, είχε διαμηνύσει, επίσης μιλώντας στο Εθνος, ότι οι ΗΠΑ μπορούν «πρακτικά» να κάνουν και «χωρίς την Τουρκία» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πίσω στο παρόν, αν και ήδη επιβεβαρυμένες, οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας συνεχίζουν να επιδεινώνονται, υποχωρώντας σε νέα ιστορικά χαμηλά, με το μέλλον πλέον να διαγράφεται αβέβαιο, όχι μόνο στον άξονα Ουάσιγκτον-Άγκυρας, αλλά και ευρύτερα στον άξονα Τουρκίας-ΝΑΤΟ-ΕΕ, ενώ ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Moody’s μόλις υποβάθμισε την τουρκική οικονομία.

Τα αγκάθια στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας εν έτει 2018, πολλά και δυσεπίλυτα. Η αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού πυραυλικού συστήματος S400 από την Άγκυρα, η διαμόρφωση ενός κοινού μετώπου Τουρκίας-Ρωσίας-Ιράν στη Συρία, αλλά και η εντεινόμενη τουρκική προκλητικότητα στην κυπριακή ΑΟΖ και το Αιγαίο είναι κάποια από τα ζητήματα που προκαλούν επί του παρόντος έντονο προβληματισμό στην αμερικανική πλευρά.

Διόλου τυχαία, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέγουν να ενισχύσουν σημαντικά τη στρατιωτική παρουσία τους στη Μεσόγειο σε συντονισμό μάλιστα και με το Ισραήλ, ενώ κάνουν «ηχηρό» πέρασμα και από τη Μαύρη Θάλασσα, «περικυκλώνοντας» έτσι την Τουρκία και μπαίνοντας σφήνα στον άξονα Άγκυρας-Μόσχας.

Τα αμερικανικά αντιτορπιλικά USS Carney (DDG-64) και USS Ross (DDG-71) βρέθηκαν προσφάτως ταυτόχρονα στη Μαύρη Θάλασσα, να πραγματοποιούν σειρά στρατιωτικών γυμνασίων σε συντονισμό και με δυνάμεις της Βουλγαρίας, ενώ μόλις χθες ξεκίνησε επίσης στη Μαύρη Θάλασσα (με την προοπτική να ολοκληρωθεί στις 15 Μαρτίου) και η άσκηση «Spring Storm 2018» με τη συμμετοχή δυνάμεων των ΗΠΑ και της Ρουμανίας. Παράλληλα, το διάστημα από τις 4 έως και τις 15 Μαρτίου, ΗΠΑ και Τελ Αβίβ πραγματοποιούν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις (υπό την κωδική ονομασία «Juniper Cobra») στα ανοιχτά του Ισραήλ, με τη συμμετοχή του αμερικανικού αεροπλανοφόρου-ελικοπτεροφόρου «USS Iwo Jima» και σχεδόν 5.000 ανδρών (2.500 Αμερικανών και περίπου 2.000 Ισραηλινών), ενώ αμερικανοϊσραηλινά γυμνάσια αναμένεται να συνεχιστούν στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου έως και τα τέλη Μαρτίου.

Ενδεικτική των μηνυμάτων που πλέον στέλνει η αμερικανική πλευρά, είναι και η κίνηση του πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, να «διαφημίσει» μέσω Twitter τον πρόσφατο απόπλου του υπερσύγχρονου αμερικανικού πολεμικού πλοίου «USNS Carson City» από τη ναυτική βάση της Σούδας ως κίνηση που συμβάλει στη διαφύλαξη «της ασφάλειας και της σταθερότητας» στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

Επισήμως, οι κινήσεις των Αμερικανών δεν σχετίζονται με τις τρέχουσες εξελίξεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ, εξελίξεις στις οποίες πρωταγωνιστεί άλλωστε και ο αμερικανικός πετρελαϊκός κολοσσός της ExxonMobil.

Δύο ερευνητικά πλοία, τα «Ocean Investigator» και «Med Surveyor», αναμένεται να φτάσουν από μέρα σε μέρα στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ, με αποστολή να προετοιμάσουν το έδαφος για τις γεωτρήσεις που είναι προγραμματισμένο να πραγματοποιήσει εκεί η Exxon τον ερχόμενο Οκτώβριο. Η ενισχυμένη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στέλνει σαφή μηνύματα προς την τουρκική πλευρά, διαμορφώνοντας συνθήκες αποτροπής ή ακόμη και αναχαίτισης της όποιας επαπειλούμενης προκλητικής τουρκικής κίνησης στα κυπριακά νερά.

Σε επίπεδο πολιτικών παρεμβάσεων άλλωστε, οι Αμερικανοί έχουν καταστήσει σαφές ότι «αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τους πόρους στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της», όπως επανέλαβε χθες εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, υπογραμμίζοντας, παράλληλα, με νόημα ότι οι ΗΠΑ «αποθαρρύνουν κάθε ενέργεια ή ρητορική που αυξάνει τις εντάσεις στην περιοχή».

Αλλά και εντός των ΗΠΑ, πληθαίνουν πλέον οι φωνές που καλούν την Ουάσιγκτον να σκληρύνει τη στάση της απέναντι στο καθεστώς Ερντογάν. Υπενθυμίζεται ότι μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο, το αμερικανικό Κογκρέσο «μπλόκαρε» την προγραμματισμένη πώληση αμερικανικών όπλων αξίας 1,2 εκατ. δολ. στη φρουρά του Ερντογάν.

Στο ίδιο πλαίσιο, Αμερικανοί πολιτικοί εμφανίζονται εδώ και μήνες να θέλουν να «μπλοκάρουν» και την προγραμματισμένη παράδοση στην Τουρκία δεκάδων αμερικανικών αεροσκαφών τύπου F-35 (στο πρόγραμμα κατασκευής των οποίων, ωστόσο, συμμετέχει ως συμπαραγωγός χώρα και η Τουρκία).

Παράλληλα, το τελευταίο διάστημα έχουν τεθεί προς συζήτηση στις τάξεις του αμερικανικού κογκρέσου και θέματα όπως είναι το ενδεχόμενο επιβολής αμερικανικών κυρώσεων στην Τουρκία, αλλά και η αναζήτηση άλλων εναλλακτικών συμμαχιών για την Ουάσιγκτον στην ευρύτερη τουρκική γειτονιά.

Γράφοντας προ ημερών στο περιοδικό «the Weekly Standard», ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Έρικ Έντελμαν, κάλεσε την Ουάσιγκτον να «σκληρύνει» τη στάση της απέναντι στον Ερντογάν.

Σε ανάλογο πνεύμα, και ο έγκυρος Αμερικανός αναλυτής Νταγκ Μπάντοου, πρώην σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν, έσπευσε μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «The National Interest» να στείλει το μήνυμα ότι «η Αμερική και η Τουρκία πλέον δεν είναι σύμμαχοι».

Προσπάθεια επαναπροσέγγισης

Περιβόητος διεθνώς για τις εμπρηστικές δημόσιες παρεμβάσεις του, ο σύμβουλος του προέδρου Ερντογάν, Γιγίτ Μπουλούτ, μπορεί να έσπευσε με δηλώσεις του στην τουρκική τηλεόραση να αποκηρύξει τον 6ο στόλο των ΗΠΑ ως «ανίκανο» να νικήσει την Τουρκία στη Μεσόγειο. Κρίνοντας ωστόσο από τις αναλύσεις στον τουρκικό Τύπο (ακόμη και τον φιλοκυβερνητικό), καθίσταται σαφές ότι η Άγκυρα κατά βάθος ανησυχεί και μάλιστα έντονα για την πορεία των σχέσεών της με τις ΗΠΑ, ενδεχομένως επειδή γνωρίζει καλά (αν και δεν το παραδέχεται ανοιχτά) ότι έχει πολλά να χωρίσει και με τη Ρωσία.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν μιας επιδιωκόμενης αμερικανοτουρκικής επαναπροσέγγισης, Τούρκοι αξιωματούχοι βρίσκονται από χθες στην Ουάσιγκτον για επαφές με την αμερικανική πλευρά. Στόχος τους, να μπορέσουν να βρουν κοινό έδαφος με τις ΗΠΑ σε όλα εκείνα τα ζητήματα που χωρίζουν ως αγκάθια τις δύο πλευρές (S400, Κουρδικό, Γκιουλέν), εν όψει και της επίσκεψης που πρόκειται να πραγματοποιήσει ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στις 19 Μαρτίου στην Ουάσιγκτον.

Ετοιµάζουν εισβολή και στο Βόρειο Ιράκ

Μιλώντας χθες σε δημοσιογράφους, κατά την πτήση του από τη Γερμανία στην Αυστρία, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου έκανε γνωστό ότι η Άγκυρα σκοπεύει να εισβάλει στρατιωτικά και στο βόρειο Ιράκ ενάντια στους Κούρδους, με την ανοχή της Βαγδάτης, προς το Μάιο, όταν θα έχει ολοκληρώσει την εισβολή της στην Αφρίν της βορειοδυτικής Συρίας.

Ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Χουλουσί Ακάρ, βρέθηκε μάλιστα στη Βαγδάτη στις αρχές Μαρτίου για επαφές με τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της χώρας. «Ακόμη και αν η επιχείρηση στην Αφρίν δεν έχει ολοκληρωθεί, έχουμε τη δυνατότητα να φέρουμε σε πέρας και τις δύο επιχειρήσεις ταυτόχρονα», δήλωσε ο Τσαβούσογλου. Περίπου την ίδια ώρα ωστόσο χθες, ο οίκος Moody’s έστειλε το δικό του μήνυμα προς την Άγκυρα αλλά και διεθνώς, υποβαθμίζοντας κατά μία μονάδα την τουρκική οικονομία. Ο οίκος Moody’s επικαλέστηκε, μάλιστα, ως βασική αιτία για την υποβάθμιση την αυξημένη πιθανότητα ενός «σοκ» λόγω των πολιτικών που επιλέγει να ακολουθεί ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν εντός αλλά και εκτός των τουρκικών συνόρων.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Πηγή: Οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν και χωρίς την Τουρκία: «Πολεµικές» οι σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας http://hellasjournal.com/2018/03/i-ipa-boroun-na-kanoun-ke-choris-tin-tourkia-pole%c2%b5ikes-i-schesis-ouasigkton-ke-agkyras/

Η ώρα της αλήθειας για τις σχέσεις των ΗΠΑ με τον Ερντογάν: Πόσο θα τον ανέχεται ο Ντ. Τραμπ;

0

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

A handout photo made available by the Cheong Wa Dae presidential office shows South Korea’s national security adviser Chung Eui-yong (C-L) meeting US President Donald J. Trump (C) at the White House in Washington, DC, USA, 08 March 2018 (issued 09 March 2018). EPA, CHEONG WA DAE MEDIA OFFICE HANDOUT, EDITORIAL USE ONLY MARCH 10, 2018

Είναι να τρελαίνεται κανείς με τη «δουλική» συμπεριφορά των Αμερικανών απέναντι στην Τουρκία και τον ισλαμιστή ηγέτη της, Ταγίπ Ερντογάν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τυφλοί και κουφοί τελικά… Ούτε βλέπουν… Ούτε ακούνε…

Ας εξηγηθώ: Ο αντιαμερικανισμός στην Τουρκία σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Μπορεί να ισχυρίζεται ο κ. Ερντογάν ότι οφείλεται στη στάση της Αμερικής έναντι των Κούρδων της Συρίας (YPG) και στην απόφαση τους να τους ενισχύσουν στρατιωτικά, αλλά αυτή δεν είναι η αλήθεια. Ούτε βρίσκεται κάπου στη μέση η αλήθεια. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας έχει «σπείρει» το μίσος για την Αμερική, αρχικά μέσα στο κόμμα του και στη συνέχεια στην τουρκική κοινωνία. Και τα κατάφερε μία χαρά.

Ο κ. Ερντογάν καθυβρίζει τους Αμερικανούς σε καθημερινή βάση. Δεν μπορεί, έστω και μία φορά την ημέρα, να μην εξαπολύσει επίθεση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι μέρος της καθημερινής του ατζέντας. Σε σημείο που προκαλεί συμπάθεια για τον αμερικανικό λαό και τους ηγέτες του. Τα περιστατικά είναι αμέτρητα. Ενώ έχει στείλει στην Ουάσιγκτον πολυπληθή αντιπροσωπεία σκληροπυρηνικών για να βρει ένα τρόπο να ξεπεραστεί αυτή η άνευ προηγουμένου κρίση, που μαστίζει τις σχέσεις των δύο πρώην στενών συμμάχων, της Τουρκίας και των ΗΠΑ, την ίδια στιγμή εξαπολύει μύδρους εναντίον της Ουάσιγκτον και όσων το ταραγμένο του μυαλό πιστεύει ότι συνωμοτούν εναντίον του.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα, αφού στην πραγματικότητα ο ίδιος συνωμοτεί εναντίον του! Γιατί λοιπόν οι Αμερικανοί, και ιδιαίτερα ο μόνιμα θυμωμένος Ντόναλντ Τραμπ, τον ανέχονται. Γιατί ακόμα ελπίζουν ότι θα συνετιστεί και θα επιστρέψει στο δυτικό μαντρί; Να με συμπαθάνε οι Αμερικανοί γραφειοκράτες, αλλά είναι απίστευτα αφελείς.

Στο σημείο που οδήγησε τα πράγματα ο ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας ο δρόμος δεν έχει επιστροφή. Και τα αιτήματα του είναι τόσο παράλογα που καμία ξένη χώρα, πόσο μάλλον η Αμερική, δεν θα μπορούσε να τα αποδεχθεί. Ειλικρινά πιστεύω ότι η αμερικανική διπλωματία κάνει την τελευταία της προσπάθεια πριν κηρύξει τη λήξη μίας μακροχρόνιας σχέσης που λειτουργούσε πάντα εις βάρος της Ουάσιγκτον.

Ποια άλλη χώρα θα ανεχόταν το σημερινό Ταγίπ Ερντογάν; Μα καμία. Ούτε η πιο ανίσχυρη. Και όμως, οι Αμερικανοί συνεχίζουν να προσπαθούν και να ρίχνουν αυγά στον τοίχο.

Ουδείς γνωρίζει τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές το αποτέλεσμα των διήμερων διαπραγματεύσεων, που διεξήχθησαν στην αμερικανική πρωτεύουσα σε καθεστώς πλήρους δυσπιστίας. Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης την κρισιμότητα της κατάστασης, αρκεί να καταγράψουμε ότι τα προβλήματα που τους χωρίζουν είναι αμέτρητα. Από τα πιο μεγάλα, που είναι η αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους της Συρίας, η αγορά των ρωσικών S-400 και η έκδοση του Ιμάμη Γκιουλέν μέχρι τα πιο μικρά όπως το αίτημα για δημοσιογραφική διαπίστευση στο Λευκό Οίκο των Τούρκων ανταποκριτών, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν άμεση σχέση με το καθεστώς του.

Με όλη μου την ειλικρίνεια ερωτώ τους Αμερικανούς: Πως μπορούν να λυθούν τα τρία πρώτα ζητήματα; Θα προδώσει η Αμερική τους Κούρδους, οι οποίοι τους κέρδισαν τον πόλεμο εναντίον των τζιχαντιστών; Θα επιτρέψουν σε μία νατοϊκή χώρα να αγοράσει οπλισμό από τους αιώνιους εχθρούς, όπως τους χαρακτήρισαν οι Αμερικανοί, τους Ρώσους; Θα προσπεράσουν την αμερικανική Δικαιοσύνη και θα παραδώσουν τον Γκιουλέν; Δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει σώφρων άνθρωπος που θα απαντήσει θετικά στον κ. Ερντογάν για τα παραπάνω πολύ σοβαρά θέματα.

Άρα, και με βάση τη λογική, για να εισέλθουν σε πορεία «ήρεμων νερών» οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις, θα πρέπει οι Αμερικανοί να απαντήσουν σε όλα «ναι».

Θα κάνω μία υπόθεση-πρόβλεψη: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, που σκέφτεται ανατρεπτικά, δεν θα ανεχθεί άλλο τα τερτίπια του Ερντογάν. Θα ζυγίσει τα πράγματα και θα ακούσει τους πιστούς του συμμάχους, που είναι οι Ισραηλινοί, οι οποίοι από το 2010 διέκοψαν κάθε σχέση με τους Τούρκους, διατηρώντας μόνο μία «απαραίτητη επαφή» για ανθρωπιστικούς λόγους και για τα θέματα που αφορούν τους εβραϊκής καταγωγής Τούρκους πολίτες, οι οποίοι βρίσκονται συνεχώς στο στόχαστρο.

Αν ακούσει τους Ισραηλινούς, σημαίνει ότι με βάση τη δική τους πολιτική, το Ισραήλ θα καταστεί ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής εξωτερικής και στρατιωτικής πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι στο «κόλπο» θα συμπεριλάβουν και την Αίγυπτο, και τη Σαουδική Αραβία και γενικά όσες χώρες θεωρούν το Ιράν «θανάσιμο εχθρό».

Με βάση αυτή τη λογική, η Τουρκία δεν έχει θέσει στον κατάλογο των συμμάχων. Κάποιος ίσως απαντήσει: Μα οι Ισραηλινοί δεν είναι οι βασικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ και γενικά της Δύσης στην περιοχή;

Η αλήθεια είναι ότι επί διακυβέρνησης της χώρας από τον Μπάρακ Ομπάμα τα πράγματα άλλαξαν δραματικά εναντίον του Ισραήλ, έστω και αν δεν το έχει παραδεχθεί ποτέ ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ. Η στροφή προς τους Παλαιστίνιους «έβγαζε μάτια» και η αντιπαλότητα με το Ισραήλ ήταν μόνιμη. Πόσα επεισόδια να μετρήσουμε αυτής της αντι-ισραηλινής συμπεριφοράς της Αμερικής… Είναι άπειρα.

Θα είναι έκπληξη για τους αναλυτές στην αμερικανική πρωτεύουσα, να αλλάξει το κλίμα από τη μία στιγμή στην άλλη και οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι «να τα βρουν». Είναι χαώδεις οι διαφορές τους σε σημείο που μπορεί κανείς να τις συγκρίνει με το απέραντο χάσμα των μη σχέσεων της Τεχεράνης με την Ουάσιγκτον.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι πλέον αυτός που γνωρίζαμε την προηγούμενη δεκαετία. Η χειρότερη των αποφάσεων του είναι το νέο σχέδιο στρατηγικών συνεργασιών με χώρες όπως η Ρωσία και το Ιράν. Είναι συνεργασίες που τον εκφράζουν, διότι του επιτρέπουν να διατηρεί ένα ηγετικό ρόλο, που τόσο ανάγκη έχει στο εσωτερικό… Αυτόν τον «τσαμπουκά» δεν θα τον ανεχθεί άλλο ο οξύθυμος και με τάσεις αυταρχικές, Ντόναλντ Τραμπ. Τουλάχιστον αυτό μας έχει δείξει τους 13 μήνες που κυβερνά την μόνη πραγματική υπερδύναμη…

Πηγή: Η ώρα της αλήθειας για τις σχέσεις των ΗΠΑ με τον Ερντογάν: Πόσο θα τον ανέχεται ο Ντ. Τραμπ; http://hellasjournal.com/2018/03/i-ora-tis-alithias-gia-tis-schesis-ton-ipa-me-ton-erntogan-poso-tha-ton-anechete-o-nt-trab/

Russia’s Multi-Front Campaign in Ukraine

0

By Franklin Holcomb, Emily Markee, and ISW’s Russia-Ukraine Team

Russia is intensifying its multifaceted campaign to destabilize Ukraine ahead of Ukraine’s 2019 parliamentary and presidential elections. The Kremlin is leveraging various political and economic tools to complement its ongoing military operations in Eastern Ukraine.[1] Russia has recently expanded its operations to spread ethnic tensions in Western Ukraine in order to drive wedges between Ukraine and its partners in Eastern Europe. The Kremlin also engineered the Russian energy company Gazprom’s vindictive and abrupt disruption in natural gas supply to Ukraine. 

Ukraine simultaneously faces its own internal challenges amidst stalling efforts to establish an independent anti-corruption court and other government reforms. The Kremlin will exploit the resultant domestic and international frustrations over the pace of reforms. Russia will escalate its subversive activities over the next year in order to remove the pro-Western government led by President Petro Poroshenko and empower populists and pro-Russia factions. The U.S. must take a clear stance supporting Ukraine’s sovereignty and partner more closely with Kyiv to support the passage of key reforms and counter Russian subversion.

The Kremlin intensified its destabilization campaign in Western Ukraine in an effort to undermine Ukraine’s partnerships in Eastern Europe. Ukrainian officials accused Kremlin-backed groups of attacking the Transcarpathian Hungarian Cultural Center in Uzhgorod, Zakharpatiya Oblast on February 4 and 27 to inflame local and regional tensions.[2] Zakharpatiya Oblast Governor Hennadiy Moskal accused the Russian Federal Security Service (FSB) of recruiting nationalists to conduct the attacks in Uzhgorod in coordination with intelligence operatives based in Russian-occupied Transnistria in Moldova.[3] Poland detained two suspects connected to the attack on February 4.[4] The suspects are reportedly tied to the far-right Polish ‘Falanga’ movement, and had fought alongside the Russian-backed separatist Donetsk and Luhansk Peoples’ Republics in Eastern Ukraine.[5] These attacks against minorities are part of a wider campaign by Russia to undermine Ukraine’s relationships with Poland and Hungary. Ukrainian authorities previously arrested individuals reportedly connected to the defunct pro-Russia Party of Regions in Ukraine who attempted to destroy a Hungarian monument in Zakharpatiya Oblast in October 2017.[6] Ukrainian and Polish government sources have also accused Russia of attempting to drive a wedge between the two nations by orchestrating anti-Polish protests in Ukraine as well as attacks against Polish monuments and government buildings.[7] The Kremlin will further enflame ethnic tensions over the coming year to fracture Ukraine and drive wedges between Kyiv and its neighbors in Eastern Europe.

Nationalist Hungarian President Viktor Orban has exploited the Kremlin’s subversion campaign in Western Ukraine to strengthen his own domestic support ahead of Hungary’s April 8 general elections. Orban – who holds a close relationship with Russia – has boosted his nationalist credentials by deliberately escalating tensions with Ukraine.[8] Hungary revived its narrative that Hungarians in Ukraine are under attack from Ukrainian nationalists on March 1.[9] Hungarian organizations in Western Ukraine initially agreed with official statements accusing non-Ukrainians of conducting the attack in Zakharpatiya Oblast on February 27 before switching their narrative to accusing Kyiv of allowing “extremists to strengthen their positions” amidst an alleged “anti-Hungarian campaign” in Ukrainian media.[10] These statements mirror similar narratives peddled by the Kremlin. Hungarian groups further escalated tensions by calling for the OSCE to establish a monitoring office in Western Ukraine on March 7.[11] Orban has sustained a belligerent stance against Kyiv’s decision to require schoolchildren in Ukraine to learn both Ukrainian and their native language since September 2017.[12] Hungary has also attempted to stall Ukraine’s cooperation with Western institutions such as NATO and the EU.[13] Orban’s efforts support Russia’s ongoing campaign in Western Ukraine to drive social cleavages that prevent Ukraine’s integration with the West. Orban likely assesses that this escalation will help him gain electoral support. Orban’s Fidesz Party lost the mayoral race in traditionally pro-Fidesz Homdezovasarhely in Southern Hungary on February 25.[14] Orban will thus continue to fuel this crisis for political gain unless his international partners encourage him to de-escalate tensions with Ukraine.

The Kremlin continued its tradition of leveraging energy as a foreign policy weapon against Ukraine. Russian state-owned energy company Gazprom abruptly disrupted the delivery of natural gas to Ukraine on 01 March in response to a February 28 judicial ruling against Gazprom in favor of Ukrainian energy corporation Naftogaz.[15] Gazprom had been found to owe $2.56 billion to Naftogaz in a dispute over supply disruptions to Ukraine by the Stockholm Chamber of Commerce.[16] Ukraine immediately signed an agreement with Polish energy corporation PNGiG, stabilizing its energy supply after a week of turmoil.[17] Naftogaz CEO Andriy Kobolyev emphasized that “yet another attempt to use gas as a weapon” failed and warned the EU to “consider this case when making their final decision” on Russia’s NordStream 2 Pipeline.[18] Polish and Latvian officials have repeatedly warned against the threats posed to Europe by the NordStream 2 Pipeline.[19] Gazprom’s decision to cut the natural gas supply to Ukraine reinforces Russia’s long-standing strategy to use energy as a weapon against other countries. The U.S. should encourage its European partners to consider Gazprom’s actions against Ukraine before deciding to expand energy ties to Russia through the NordStream 2 and TurkStream pipelines.

The Government of Ukraine’s commitment to reform is simultaneously wavering at the time when it is most required. Ukrainian President Petro Poroshenko’s government is at risk of failing to approve the creation of an independent anti-corruption court in line with standards set by the IMF and EU.[20] The IMF, EU, and Ukraine’s National Anti-Corruption Bureau (NABU) have repeatedly stressed the importance of choosing independent judges for the court via the Public Council of International Experts.[21] The Ukrainian Parliament has nonetheless relegated the council to a de-facto advisory role, undermining the court’s ability to maintain its independence from the Government of Ukraine.[22] Poroshenko asserted that “Ukraine did not do reforms for the IMF [but rather] for the Ukrainian people” and emphasized his government’s success in enacting other important reforms on March 6.[23] The U.S. and its partners must recognize the important progress achieved thus far on reform in Ukraine but sustain pressure on Kyiv to establish an independent anti-corruption court in line with EU, IMF, and NABU recommendations. If Kyiv fails to do so, it will likely fuel public frustration, lose a much-needed tranche of financial support from the IMF, frustrate its international partners, and empower pro-Russia and populist factions in the 2019 elections.

The U.S. and its partners must be willing to both support Ukraine against Russian subversion and simultaneously challenge Kyiv to meet its own reform obligations. The U.S. has taken key steps to support Ukraine, including most recently authorizing the sale of Javelin Anti-Tank Guided Missile Systems to the Armed Forces of Ukraine.[24] U.S. military support will help Ukraine defend itself from the Armed Forces of Russia and its proxy forces in Eastern Ukraine. The U.S. also extended sanctions on Russia for its ongoing invasion of Eastern Ukraine.[25] The U.S. nonetheless must recognize the multi-faceted nature of Moscow’s campaign against Kyiv, which includes many political and economic, in addition to military, components. The Kremlin will intensify this subversion campaign over the next twelve months before Ukraine’s March 2019 parliamentary and presidential elections. The U.S. must focus its efforts over the next year on enabling effective counter-intelligence operations and tangible reforms in Kyiv lest the coming elections result in a windfall for populist and pro-Russia forces in Ukraine.

[1] “Ministry of Defense: Russia-backed militants fail to respect the recent ceasefire,” uacrisis(.)org, March 6, 2018, http://uacrisis.org/64996-hutsulyak-14

[2] [“Statement of the MFA of Ukraine in connection with the arson premises of the Society of Hungarian culture in Transcarpathia,”] Ukrainian Ministry of Foreign Affairs, February 27, 2018, http://mfa.gov(.)ua/ua/press-center/comments/8532-zajavamzs-ukrajini

[3] “Transnistrian mastermind behind arson at Hungarian NGO in Uzhgorod – Governor Moskal,”unian.info, March 5, 2018, https://www.unian(.)info/society/10030982-transnistrian-mastermind-behind-arson-at-hungarian-ngo-in-uzhgorod-governor-moskal.html ; “Molotov cocktail hurled at Hungarians Union building in Uzhgorod,”unian(.)info, February 4, 2018, https://www.unian(.)info/society/2381628-molotov-cocktail-hurled-at-hungarians-union-building-in-uzhgorod.html ; “Building of Hungarian Culture Association burns again in Uzhgorod,” 112.international, February 27, 2018, https://112(.)international/ukraine-top-news/building-of-hungarian-culture-association-burns-again-in-uzhgorod-26045.html

[4] “Poles suspected of arson attack on Hungarian center in Ukraine,” thenews.pl, February 27, 2018, http://thenews(.)pl/1/10/Artykul/351494,Poles-suspected-of-arson-attack-on-Hungarian-centre-in-Ukraine ;

[“Internal Security Agency detained Poles suspected of trying to set fire to the building of the association of Hungarian culture in Ukraine,”] wiadomosci.onet.pl, February 27, 2018, https://wiadomosci.onet(.)pl/swiat/abw-zatrzymala-polakow-podejrzanych-o-probe-podpalenia-budynkustowarzyszeniakultury/yw1mdfj?utm_source=wiadomosci_viasg&utm_medium=nitro&utm_campaign=allonet_nitro_new&srcc=ucs&utm_v=2

[5] “Putin’s Falanga: meet the Polish neo-fascists who tried to burn down a Hungarian center in Ukraine,” euromaidanpress.com, March 5, 2018, http://euromaidanpress(.)com/2018/03/05/the-falanga-group-in-poland-whos-really-behind-the-arson-attacks-on-hungarian-associations-in-uzhhorod/

[6] Nataliya Bugayova, “The Kremlin Targets Ukraine Through Hungary,” Understandingwar.org, October 31, 2017, http://www.understandingwar.org/backgrounder/kremlin-targets-ukraine-through-hungary ; [“In MVD tied series resonant crime audio band, whose members are detained (added),”] novosti.dn(.)ua, October 2, 2017, http://novosti.dn(.)ua/news/274911-v-mvd-svyazaly-ryad-rezonansnykh-prestuplenyy-s-odnoy-bandoy-uchastnyky-kotoroy-zaderzhany

[7] “Attack on Poland’s Consulate General in Northwestern Ukraine seen as provocation,” euromaidanpress.com, March 29, 2017, http://euromaidanpress(.)com/2017/03/29/polands-consulate-general-attacked-in-lutsk/ ; [“If Ukraine does not receive a visa-free regime, it will be a scandal” – Ambassador of Poland to Ukraine,”] lb.ua, April 4, 2017, https://lb(.)ua/world/2017/04/04/363012_yakshcho_ukraina_otrimaie_bezvizovogo.html ; Catherine Harris, Franklin Holcomb, Charlie Bacsik, and Charles Frattini III, “Ukraine Update: Russia’s Aggressive Subversion of Ukraine,” ISW Research Blog, August 4, 2017, http://iswresearch.blogspot.com/2017/08/ukraine-updaterussias-aggressive.html ; Franklin Holcomb and Kyle Miller, “Moscow Seeks to Destabilize Increasingly Vulnerable Ukraine,” ISW Research Blog, October 10, 2017, http://iswresearch.blogspot.com/2017/10/moscow-seeks-to-destabilize.html ; Benjamin Knudsen, Alexandra Lariiciuc, and Franklin Holcomb, “Ukraine Update: Russia’s Active Campaign in Ukraine,” ISW Research Blog, May 12, 2017 http://iswresearch.blogspot.com/2017/05/ukraine-update-russias-active-campaign.html ;

“Polish foreign ministry “concerned” over attack on Polish school in Ukraine – media,” unian.info, June 1, 2017,

https://www.unian(.)info/society/1953886-polish-foreign-ministry-concerned-over-attack-on-polish-school-in-ukraine-media.html ; “Polish Consulate General in Ukraine’s Lutsk shot at, Consul considers incident “terrorist act”,” unian.info, March 29, 2017,

https://www.unian(.)info/society/1847584-polish-consulate-general-in-ukraines-lutsk-shot-at-media.html ; Lviv “RSA says 3rd party behind desecration of Polish memorials,” unian.info, March 13, 2017, https://www.unian(.)info/society/1819852-lviv-rsa-says-3rd-party-behind-desecration-of-polish-memorials.html  ; “”Useful idiots” both in Poland, Ukraine play into Russia’s hands – Envoy,” unian.info, December 11, 2017,

http://www.unian(.)info/politics/2290341-useful-idiots-both-in-poland-ukraine-play-into-russias-hands-envoy.html  ; “Poor Ukrainian-Polish ties benefit Russia: Ukrainian vice-PM,” thenews.pl, February 2, 2018, http://www.thenews(.)pl/1/10/Artykul/347731,Poor-UkrainianPolish-ties-benefit-Russia-Ukrainian-vicePM ; “Ukrainian FM condemns ‘provocation’ after Polish bus damaged near Lviv,” thenews.pl, December 11, 2017, http://thenews(.)pl/1/10/Artykul/339166,Ukrainian-FM-condemns-%E2%80%98provocation%E2%80%99-after-Polish-bus-damaged-near-Lviv ; “Monuments of contention: a study into Russia’s interference in Ukrainian-Polish relations (video),” Inform Napalm, December 5, 2017, https://informnapalm(.)org/en/monuments-of-contention-a-study-into-russias-interference-in-ukrainian-polish-relations-video/ ; [“Overlap road Lviv – Rava-Ruska investigated as incitement of ethnic hatred,”] zaxid.net, March 29, 2017,  https://zaxid(.)net/perekrittya_dorogi_lviv__ravaruska_rozsliduyut_yak_rozpalyuvannya_mizhnatsionalnoyi_vorozhnechi_n1421918

[8]“Putin Tells Hungary’s Orban Nuclear Plant Expansion To Start Next Year,” RFE/RL, August 29, 2017 https://www.rferl(.)org/a/putin-hungary-orban-judo/28700669.html ; “Putin’s Hungary Visit Aimed at Cementing Ties With Orban,” Wall Street Journal, February 2, 2017, https://www.wsj(.)com/articles/putins-hungary-visit-aimed-at-cementing-ties-with-orban-1486072262

[9] “A brutal attack has been launched against national minorities in Ukraine,” Hungarian Ministry of Foreign Affairs, March 1, 2018, http://www.kormany(.)hu/en/ministry-of-foreign-affairs-and-trade/news/a-brutal-attack-has-been-launched-against-national-minorities-in-ukraine ; “Torn flag in western Ukraine to be last straw for Hungary,” dninews.com, November 17, 2017, https://dninews(.)com/article/torn-flag-western-ukraine-be-last-straw-hungary ; “Ukrainian nationalists threatened the Hungarian minority,” visegradpost.com, March 18, 2016,https://visegradpost(.)com/en/2016/03/18/ukrainian-nationalists-threatened-the-hungarian-minority/ ; “Ukrainian nationalists tear down, try to burn Hungarian flag (VIDEO),” RT, November 15, 2017, https://www.rt(.)com/news/409884-ukraine-hungary-flag-nationalists/  

[10] Olena Babakova, “Putin’s Falanga: meet the Polish neo-fascists who tried to burn down a Hungarian center in Ukraine,” euromaidanpress.com, March 5, 2018, http://euromaidanpress(.)com/2018/03/05/the-falanga-group-in-poland-whos-really-behind-the-arson-attacks-on-hungarian-associations-in-uzhhorod/ ; [“In the Hungarian association, I am convinced that their office was not blown up by Ukrainians,”] euro-integration.com, February 27, 2018, http://www.eurointegration(.)com.ua/news/2018/02/27/7078133/ “Brenzovych sees the anti-Hungarian campaign in the Ukrainian media as the cause of the incident in the KMKSZ office,” uzhgorod.in, March 1, 2018, http://uzhgorod(.)in/en/news/2018/mart/brenzovych_sees_the_anti_hungarian_campaign_in_the_ukrainian_media_as_the_cause_of_the_incident_in_the_kmksz_office

[11] [“The Hungarians’ Union of Transcarpathia wants to introduce into the region a permanent OSCE mission,”] Pravda, March 7, 2018, https://www.pravda(.)com.ua/news/2018/03/7/7173900/

[12] “Ukraine’s decision is harmful for the Hungarian minority and particularly unfair,” Office of the Prime Minister of Hungary, September 11, 2017, http://www.kormany(.)hu/en/the-prime-minister/news/ukraine-s-decision-is-harmful-for-the-hungarian-minority-and-particularly-unfair

[13] [“Hungary blocked the meeting of Ukraine-NATO Commission,”] Interfax, February 9, 2018, http://interfax.com(.)ua/news/political/483897.html ; Eugen Theise, “Hungary threatens Ukraine’s EU ties over new education law,” dw.com, October 13, 2017, http://www.dw.com/en/hungary-threatens-ukraines-eu-ties-over-new-education-law/a-40944967

[14] Palko Karasz,“Hungary’s Opposition Sees Hope After Orban’s Candidate Falls,” New York Times, February 26, 2018, https://www.nytimes.com/2018/02/26/world/europe/hungary-viktor-orban-opposition.html

[15] “Ukraine ‘Stabilizes’ Gas Supply Amid Fresh Energy Dispute With Russia,” REF/RL, March 3, 2018, https://www.rferl.org/a/ukraine-stabilizes-gas-supply-amid-fresh-dispute-with-russia/29076472.html ; “Russia’s Gazprom to terminate gas contracts with Ukraine,” dw.com,March 3, 2018, http://www.dw.com/en/russias-gazprom-to-terminate-gas-contracts-with-ukraine/a-42814931 ; Vladimir Soldatkin and Natalia Zinets, “Gazprom seeks to halt Ukraine gas contracts as dispute escalates,” Reuters, March 2, 2018 https://www.reuters.com/article/us-russia-ukraine-gas/gazprom-seeks-to-halt-ukraine-gas-contracts-as-dispute-escalates-idUSKCN1GE2DW

[16] [“Gazprom announces the termination of all treaties with Ukraine,”] depo.ua, March 2, 2018, https://www.depo(.)ua/ukr/politics/gazprom-zayavlyaye-pro-rozirvannya-dogovoriv-z-ukrayinoyu-20180302736499 ; “Ukraine’s Naftogaz claims $2.56 billion victory in Gazprom legal battle,” Reuters, February 28, 2018, https://www.reuters.com/article/us-ukraine-crisis-russia-gazprom/ukraines-naftogaz-claims-2-56-billion-victory-in-gazprom-legal-battle-idUSKCN1GC2Z8  “Ukraine’s Naftogaz Claims $2.5 Billion Victory In Legal Battle With Gazprom,” RFE/RL,March 1, 2018, https://www.rferl.org/a/ukraine-russia-naftogaz-gazprom-legal-victory/29069422.html

[17] [“Naftogaz and Polish PGNiG signed a gas supply agreement,”] RIA Novosti, March 2, 2018, https://ria(.)ru/economy/20180302/1515634846.html ; “Ukraine ‘Stabilizes’ Gas Supply Amid Fresh Energy Dispute With Russia,” RFE/RL,March 3, 2018, https://www.rferl.org/a/ukraine-stabilizes-gas-supply-amid-fresh-dispute-with-russia/29076472.html

[18] “Poland’s PGNiG to supply gas for Naftogaz in Ukraine,” Hydrocarbons Technology, March 6, 2018, https://www.hydrocarbons-technology.com/news/polands-pgnig-supply-gas-naftogaz-ukraine/

[19] [“Nord Stream 2 contravenes the principles of the Energy Union – the Ministry of Foreign Affairs of Latvia,”] ukrinform,ua, March 6, 2018,  https://www.ukrinform(.)ua/rubric-world/2417065-nord-stream-2-superecit-principam-energeticnogo-souzu-mzs-latvii.html; “Nord Stream 2 will make Russo-Ukrainian war more likely: Polish PM,” thenews.pl, February 15, 2018,  http://www.thenews(.)pl/1/10/Artykul/349432,Nord-Stream-2-will-make%20-RussoUkrainian-war-more-likely-Polish-PM

[20] Oleg Sukhov, “Poroshenko puts up more resistance to independent anti-corruption court,” Kyiv Post, March 7, 2018, https://www.kyivpost.com/ukraine-politics/poroshenko-rejects-demands-create-independent-anti-corruption-court.html

[21] “Ukraine Moves Closer To Anticorruption Court, But Doubts Remain,” RFE/RL, March 1, 2018, https://www.rferl.org/a/ukraine-anticorruption-court-passes-first-reading/29070605.html ; “Successful anti-corruption fight is impossible without the establishment of the Anti-Corruption Court — Artem Sytnyk,” National Anti-Corruption Bureau of Ukraine, February 22, 2018, https://nabu.gov(.)ua/en/novyny/successful-anti-corruption-fight-impossible-without-establishment-anti-corruption-court-artem ; “Attempts to limit the independence of the NABU will cause irreversible consequences for the fight against corruption in Ukraine,” National Anti-Corruption Bureau of Ukraine, December 7, 2017, https://nabu.gov(.)ua/en/novyny/attempts-limit-independence-nabu-will-cause-irreversible-consequences-fight-against; “In 26 out of 86 NABU’s proceedings the trials have not started yet,” National Anti-Corruption Bureau of Ukraine, September 11, 2017,  https://nabu.gov(.)ua/en/novyny/26-out-86-nabus-proceedings-trials-have-not-started-yet ; ;  “IMF mission supports functional independence of NABU,” National Anti-Corruption Bureau of Ukraine, November 11, 2016, https://nabu.gov(.)ua/en/novyny/imf-mission-supports-functional-independence-nabu

[22] Oleg Sukhov, “Lawmakers advance flimsy anti-corruption court,” Kyiv Post, March 2, 2018, https://www.kyivpost(.)com/ukraine-politics/lawmakers-advance-flimsy-anti-corruption-court.html

[23] “President in an interview to Financial Times: We do reforms not for the IMF, but for the Ukrainian people,” Office of the President of Ukraine, March 6, 2018, http://www.president.gov(.)ua/en/news/mi-robimo-reformi-ne-dlya-mvf-dlya-ukrayinciv-prezident-v-in-46182

[24] “U.S. State Department Approves ‘Javelin’ Missile Sale to Ukraine,” RFE/RL, March 2, 2018, https://www.rferl.org/a/us-state-department-approves-javelin-anti-tank-missile-sale-ukraine/29072069.html

[25] “Executive Order on the President’s Continuation of the National Emergency with Respect to Ukraine,” The White House, March 2, 2018, https://www.whitehouse.gov/presidential-actions/executive-order-presidents-continuation-national-emergency-respect-ukraine/

Posted by Institute for the Study of War at 10:32 AM 

Email This

F-35 JET: MOST EXPENSIVE WEAPON EVER WILL NEED ANOTHER $16 BILLION IN UPGRADES

0

The F-35 stealth jet will need an additional $16 billion worth of upgrades and development, the House of Representatives Armed Services Committee has been told.

The F-35, made by Lockheed Martin, is already the most expensive weapons program of all time. It has now been revealed that the F-35 will need even more cash to stay at the front of fifth-generation fighter pack, Reuters reported.

The costs are part of a strategy to perform incremental software and modernization updates on the fighters, meaning they would not have to be taken out of service for several months at a time. It is estimated that the project will cost a total of $406.5 billion.

An F-35 fighter jet taxies out for a training mission at Hill Air Force Base on March 15, 2017 in Ogden, UtahGEORGE FREY/GETTY IMAGES

The plane has been in production since 2006. The F-35 entered service in 2015 and over 270 are currently deployed. The U.S. Navy, Marines and Airforce all fly the F-35.

The Pentagon eventually plans to purchase as many as 2,400 jets, with another 500 to be bought by U.S. allies.

The F-35 program has been the subject of numerous delays and cost revisions. Even President Donald Trump has taken aim at the project on the basis of the ever-inflating cost of the stealth fighter, which he described as “out of control.” Trump once bragged that the fighter was invisible, saying, “You literally can’t see it. It’s hard to fight a plane you can’t see.”

The newly revealed upgrade costs would be split between $10.8 billion for software development and $5.4 billion for deploying the updates and other procurement in support of the modernization efforts, said Representative Niki Tsongas, citing the Pentagon.

“This potential cost of $16 billion is an astonishingly high amount and, as far as I am aware, greatly exceeds any cost figures previously provided to Congress,” Tsongas, a Democrat from Massachusetts, said.

GettyImages-544080310 F-35A F-35B aircraft flies over the North Sea on July 1, 2016MATT CARDY/GETTY IMAGES

Vice Admiral Mathias Winter, who is head of the F-35 Joint Program Office, told a House armed services subcommittee, “Continuous enhancements and improvements will be made to increase capabilities that make the F-35 more lethal and survivable.”

Such improvements will bring the jets to “Block 4,” which represents their maximum potential, Winter explained. The Pentagon said it is not certain that every single F-35would require this level of modernization.

Winter noted that $3.7 billion of the software costs would be paid for by the F-35’s international buyers, which include the U.K., Italy and the Netherlands. The U.S. would cover the rest, at around $1 billion per year until 2024.

He also said that the $16 billion figure was at the extreme end of the expected cost.

Lockheed Martin and U.S. officials have claimed that there has been some progress on cutting the costs of the program by restructuring production and developing a more cost-effective supply chain.

The lifespan of the F-35 has been extended to 2070, the total cost for which has been estimated at over $1.5 trillion.

http://www.newsweek.com/f-35-jet-most-expensive-weapon-ever-will-need-another-16-billion-upgrades-838059?utm_source=email&utm_medium=morning_brief&utm_campaign=newsletter&utm_content=headline&spMailingID=3024632&spUserID=MjAwODQ2NjQzNDES1&spJobID=990338133&spReportId=OTkwMzM4MTMzS0

«25 Τούρκοι δημοσιογράφοι καταδικάστηκαν κατά τη διάρκεια δίκης εναντίον του Τύπου»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό μετέδωσαν ο ηλεκτρονικός Le Monde.fr και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP). Μεταξύ των καταδικασθέντων φιγουράρουν ο τραγουδιστής Atilla Tas (αριστερά), που καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης μεγαλύτερης των τριών ετών, και ο δημοσιογράφος Murat Aksoy (δεξια), καταδικασμένος σε περισσότερα από δύο χρόνια. Συγκεκριμένα ένα τουρκικό δικαστήριο καταδίκασε την Πέμπτη (8 Μαρτίου) 25 δημοσιογράφους μέχρι επτάμισι χρόνια φυλάκισης, μετά από μία από τις πολλές δίκες κατά του Τύπου που ακολούθησαν την απόπειρα πραξικοπήματος από τον Ιούλιο του 2016. Οι περισσότεροι από τους καταδικασθέντες συνεργάστηκαν με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα φιλικά του ιεροκήρυκα Fethullah Gulen, που κατηγορήθηκε από την Άγκυρα για την εκκόλαψη του αποτυχημένου πραξικοπήματος. Όλοι αρνούνται οποιαδήποτε συμμετοχή στην προσπάθεια ανατροπής της τουρκικής κυβέρνησης. Οι δύο άνδρες, οι οποίοι θα παραμείνουν υπό καθεστώς απαγόρευσης εκκρεμοδικίας, θεωρήθηκαν ένοχοι για «βοήθεια σε τρομοκρατική οργάνωση χωρίς να είναι μέλη της», ανέφερε το τουρκικό Πρακτορείο Dogan. Οι Tas και Aksoy απελευθερώθηκαν υπό όρους στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου μετά από περισσότερες από 400 ημέρες κράτησης πίσω από τα κάγκελα. Οι κατηγορίες της «απόπειρας ανατροπής της συνταγματικής τάξης» και της «απόπειρας ανατροπής της κυβέρνησης», που τους βάρυναν, κατέπεσαν. «Είναι απόφαση δικαστηρίου, τη σεβόμαστε», δήλωσε ο  Tas, την Πέμπτη, μετά την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστή, σύμφωνα με ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της αντιπολιτευτικής καθημερινής εφημερίδας Cumhuriyet. «Αν το να είσαι στην αντιπολίτευση σε μια χώρα είναι έγκλημα, τότε είμαι ένοχος», είπε. «Η νομική διαδικασία δεν έχει τελειώσει», τουιτάρισε, από την πλευρά του, ο Aksoy. «Νομίζω ότι τελικά θα αθωωθώ. Δεν έκανα τίποτα παρά να γράψω και να σχολιάσω», είπε.

Οι δύο άνδρες συνελήφθησαν με άλλους 27 κατηγορούμενους, εκ των οποίων οι 19 ήταν προφυλακισμένοι προσωρινά, σύμφωνα με το πρακτορείο Dogan. Δεκατρείς από τους κατηγορούμενους, συμπεριλαμβανομένης και της πρώην συντάκτριας της καθημερινής γκιουλενικής εφημερίδας  Zaman, της Hanim Büsra Erdal, καταδικάστηκαν σε φυλάκιση έξι ετών και τριών μηνών γιατί ανήκουν σε τρομοκρατική οργάνωση. Και δέκα από αυτούς καταδικάστηκαν σε επτά και μισό χρόνια με την ίδια κατηγορία.

Υπολείμματα του κράτους δικαίου

Η Τουρκία επικρίνεται τακτικά και δικαίως για το μέγεθος των εκκαθαρίσεων που ξεκίνησε μετά το απόπειρα πραξικοπήματος: περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι συνελήφθησαν και περισσότεροι από 140.000 απολύθηκαν ή τέθηκαν σε διαθεσιμότητα.

Ο Γενικός Γραμματέας των Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα (RSF), Christophe Deloire, έχει καταγγείλει μια «ετυμηγορία που είναι πολιτική αυθαιρεσία και όχι δικαιοσύνη». Η καταδίκη δημοσιογράφων την Πέμπτη, δείχνει κατά την άποψή του ότι «όλα τα απομεινάρια του κράτους δικαίου εξαφανίστηκαν στην Τουρκία». Ζητά την «άμεση απελευθέρωση» όλων των δημοσιογράφων που καταδικάστηκαν σε σχέση με το αποτυχημένο πραξικόπημα.

Ο εκπρόσωπος του ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη) για την ελευθερία του Τύπου Harlem Désir εξέφρασε, από την πλευρά του, την «ανησυχία» του στο Twitter. «Καλώ την Τουρκία να απελευθερώσει τους δημοσιογράφους και να εγκαταλείψει τις αβάσιμες κατηγορίες εναντίον τους», πρόσθεσε.

Αντί λοιπόν να μελαγχολούμε για το υβριδικό πόλεμο που μας κάνει η Τουρκία, ας συνεχίσουμε να διαδίδουμε όσο πλατιά γίνεται αυτές τις καταδίκες της «δημοκρατίας του Ερντογάν». Τον πονάνε αφάνταστα, να είστε βέβαιοι, και δεν μας κοστίζουν τίποτα εμάς τους πολίτες. Μην τα περιμένουμε όλα από ένα παράλυτο ελληνικό κράτος που τον κάλεσε πρόσφατα στην Αθήνα για να τον εξευμενίσει.

Επί του πιεστηρίου

Δυο δημοσιογράφοι της αντιπολιτευόμενης τον Ερντογάν εφημερίδας Cumhuriyet αφέθηκαν ελεύθεροι χθες βράδυ τα μεσάνυχτα από τις φυλακές Silivri (με 11.000 κρατούμενους), σύμφωνα με την ανταπόκριση της δημοσιογράφου Marie Jégo από την Κωνσταντινούπολη για την ηλεκτρονική έκδοση του LE MONDE στις 10.03.2018. Πρόκειται για τους εικονιζόμενους Ahmet Sik αριστερά και τον Murat Sabuncu δεξιά, τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, οι οποίοι κρατούνταν για περίπου 500 ημέρες για υποτιθέμενη «υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων». Το δικαστήριο Silivri αποφάσισε να κρατήσει φυλακισμένο τον επικεφαλής της εν λόγω εφημερίδας Akin Atalay. «Ο πλοίαρχος εγκαταλείπει το πλοίο τελευταίος», ειρωνεύθηκε ο Abdurrahman Orkun Dag, πρόεδρος του δικαστηρίου. Ωστόσο, η αποφυλάκιση των παραπάνω δυο «τυχερών»   δεν θέτει τέρμα στην προσφυγή που άσκησε το τουρκικό κράτος εναντίον 17 εργαζομένων της Cumhuriyet (που ίδρυσε ο Atatürk το 1923) οι οποίοι συνελήφθηκαν στα πλαίσια των εκκαθαρίσεων μετά το αποτυχών πραξικόπημα  στις 15 Ιουλίου 2016 και οι οποίοι αντιμετωπίζουν μέχρι και 43 χρόνια φυλάκιση. Αυτές οι αποφυλακίσεις μπορεί να οφείλονται στην προσπάθεια του Ερντογάν να εμφανιστεί με καλύτερη εικόνα, δύο εβδομάδες πριν από τη σχεδιαζόμενη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας στη Βάρνα (Βουλγαρία) στις 26 Μαρτίου, δήλωσαν οι ευρωπαίοι διπλωμάτες.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι οικονομολόγος