Αρχική Blog Σελίδα 2843

Ένας άλλος κόσμος έρχεται… Είναι η πραγματικότητα ή πρόκειται για φαντασία;

Από
anixneuseis
-
1

A zoomed-in photo of Mercedes stars being ready to be attached during the production of ‘S-Class’ Mercedes Benz cars at an assembly line at the car manufacturer Daimler in Sindelfingen, Germany. EPA, FRANZISKA KRAUFMANN MARCH 12, 2018

Στο Διαδίκτυο διακινείται μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία, αν και φαίνεται πως είναι παλαιά, από τον επικεφαλής της Daimler Benz, Dieter Zetsche.

Επιλέξαμε να τη μεταφράσουμε διότι κάποια πράγματα είναι πέραν κάθε λογικής!

Φέρεται να πρόβλεψε τις ενδιαφέρουσες αλλαγές που θα ζήσουμε στο άμεσο μέλλον, και αυτά που φέρεται να αναφέρει παραπέμπουν σε έναν άλλο κόσμο που ο άνθρωπος περνά σε δεύτερη μοίρα.  Φέρεται να είπε ότι οι ανταγωνιστές τους δεν είναι πλέον άλλες εταιρείες αυτοκινήτων, αλλά η Tesla, η Google, η Apple, η Amazon  και κάποιες άλλες σαν αυτές.

Συγκεκριμένα, φέρεται να είπε τα εξής, τα οποία ανεξάρτητα από αυτόν που τα δήλωσε είναι συναρπαστικά, αν και ανησυχητικά. Σημειώνουμε ότι δεν επιβεβαιώσαμε ακόμα από την πλευρά της εταιρείας ότι τα παρακάτω είναι σημειώσεις από την ομιλία του επικεφαλής της:

Το λογισμικό θα διακόψει τις περισσότερες παραδοσιακές βιομηχανίες κατά τα επόμενα 5-10  χρόνια.

Το Uber είναι απλώς ένα εργαλείο λογισμικού, δεν διαθέτει αυτοκίνητα και είναι πλέον η μεγαλύτερη εταιρεία ταξί στον κόσμο.

Η Airbnb είναι πλέον η  μεγαλύτερη ξενοδοχειακή εταιρεία στον κόσμο, αν και δεν  διαθέτει ιδιοκτησίες.

Τεχνητή νοημοσύνη : Οι  υπολογιστές γίνονται εκθετικά καλύτεροι στην κατανόηση του  κόσμου. Φέτος, ένας υπολογιστής χτύπησε τον καλύτερο παίκτη Go στον κόσμο, 10 χρόνια νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Νομικά  :  Στις ΗΠΑ, οι νέοι δικηγόροι δεν  μπορούν ήδη να βρουν δουλειά.  Λόγω της IBM Watson, μπορείτε να  πάρετε νομικές συμβουλές (μέχρι τώρα για περισσότερο ή λιγότερο  βασικά πράγματα) μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, με 90% ακρίβεια σε  σχέση με 70% ακρίβεια όταν γίνεται από ανθρώπους. Έτσι, αν σπουδάζετε νομικά,  σταματήστε αμέσως. Στο μέλλον θα υπάρχουν 90% λιγότεροι δικηγόροι,  μόνο ειδικοί θα παραμείνουν.

Ιατρική Διάγνωση  : Ο Watson βοηθά ήδη τους  νοσοκόμους να διαγνώσουν καρκίνο, με 4 φορές μεγαλύτερη  ακρίβεια από τους νοσηλευτές.

Αναγνώριση Προσώπων  :  Το Facebook έχει τώρα ένα λογισμικό  αναγνώρισης σχεδίων που μπορεί να αναγνωρίσει πρόσωπα καλύτερα  από τον άνθρωπο. Το 2030, οι υπολογιστές θα γίνουν πιο έξυπνοι από τους ανθρώπους.

Αυτοκίνητα  : Το 2018 θα  κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά τα πρώτα αυτοκίνητα αυτο-οδήγησης.  Περί το 2020, το σύνολο της βιομηχανίας θα αρχίσει να  διαταράσσεται. Δεν θα θέλετε πια να έχετε ένα αυτοκίνητο … Θα  καλείτε ένα αυτοκίνητο με το τηλέφωνό σας, θα εμφανιστεί εκεί που είσαστε και θα σας οδηγήσει στον προορισμό σας. Δεν  θα χρειαστεί να το παρκάρετε, θα πληρώσετε μόνο για την απόσταση  που το χρησιμοποιήσατε και θα μπορείτε να είστε παραγωγικοί  κατά την οδήγηση. Τα παιδιά μας δεν θα λάβουν ποτέ άδεια  οδήγησης και δεν θα χρειαστεί ποτέ να  αποκτήσουν αυτοκίνητο. Θα αλλάξουν οι πόλεις, γιατί  θα χρειάζονται 90-95% λιγότερα αυτοκίνητα για αυτό. Θα μπορούμε  τότε να μετατρέψουμε τους προηγούμενους χώρους στάθμευσης  σε πάρκα.

Τροχαία Ατυχήματα  :  1.2 εκατομμύρια άνθρωποι  πεθαίνουν κάθε χρόνο σε τροχαία ατυχήματα παγκοσμίως. Έχουμε  τώρα ένα ατύχημα κάθε 100.000 χλμ. Με την αυτόνομη οδήγηση θα πέσει  αυτός ο δείκτης σε ένα ατύχημα κάθε 10 εκατομμύρια χλμ.  Αυτό θα σώσει ένα εκατομμύριο ζωές κάθε χρόνο. Πολλοί μηχανικοί της Volkswagen  και της Audi είναι εντελώς τρομαγμένοι από την Tesla.

Οι εταιρείες ασφάλισης  αυτοκινήτων θα έχουν τεράστια προβλήματα επειδή χωρίς  ατυχήματα, η ασφάλιση των αυτοκινήτων θα γίνει πολύ  φθηνότερη. Η επιχειρηματική δραστηριότητα ασφάλισης  αυτοκινήτων θα εξαφανιστεί σιγά-σιγά.

Η ακίνητη περιουσία θα  αλλάξει. Επειδή αν μπορείτε να εργαστείτε ενώ ταξιδεύετε, οι  άνθρωποι θα πάνε πιο μακριά για να ζήσουν σε μια πιο όμορφη  γειτονιά.

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα θα  γίνουν συνηθισμένα για το 2020. Οι πόλεις θα είναι λιγότερο  θορυβώδεις γιατί όλα τα καινούργια αυτοκίνητα θα  λειτουργούν με ηλεκτρισμό.

Η ηλεκτρική ενέργεια θα γίνει  απίστευτα φθηνή και καθαρή. Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας  από τον ήλιο είναι σε εκθετική καμπύλη για 30 χρόνια και τώρα  μπορείτε να δείτε τις εκρηκτικές επιπτώσεις.

Ηλιακή Ενέργεια  :  Πέρυσι, περισσότερη ηλιακή  ενέργεια εγκαταστάθηκε παγκοσμίως από ό, τι από τα  ορυκτά. Οι εταιρείες ενέργειας προσπαθούν απεγνωσμένα να  περιορίσουν την πρόσβαση στο δίκτυο για να αποτρέψουν τον ανταγωνισμό από τις οικιακές ηλιακές εγκαταστάσεις, αλλά αυτό  δεν μπορεί να διαρκέσει. Την στρατηγική αυτή θα την αναλάβει  η τεχνολογία.

Πόσιμο Νερό  :  Με φτηνή ηλεκτρική ενέργεια  έρχεται φθηνό και άφθονο νερό. Η αφαλάτωση του θαλασσινού νερού  χρειάζεται τώρα μόνο 2kwh ανά κυβικό μέτρο (@ 0,25 σεντ). Δεν  έχουμε σπάνη νερού στα περισσότερα μέρη, έχουμε μόνο λίγη ποσότητα πόσιμου νερού. Φανταστείτε οτι θα είναι εφικτό κάποιος να έχει τόσο καθαρό νερό όσο του  χρειάζεται, σχεδόν χωρίς κόστος.

Καινοτομίες για την υγεία : Η  τιμή Tricorder X θα ανακοινωθεί φέτος. Υπάρχουν εταιρείες που θα  κατασκευάσουν μια ιατρική συσκευή (που ονομάζεται  “Tricorder” από το Star Trek) που λειτουργεί με το τηλέφωνό σας, η  οποία λαμβάνει τη σάρωση του αμφιβληστροειδούς σας, το δείγμα του αίματός σας και μπορείτε να αναπνεύσετε σε αυτό. Στη συνέχεια θα αναλύει 54  βιοδείκτες που θα εντοπίσουν σχεδόν οποιαδήποτε ασθένεια. Θα  είναι πολύ φτηνή εξέταση, οπότε σε λίγα χρόνια όλοι σε αυτόν τον  πλανήτη θα έχουν πρόσβαση στην ιατρική ανάλυση παγκόσμιας  κλάσης, σχεδόν δωρεάν. Αντίο, ιατρικά ιδρύματα.

Τρισδιάστατη εκτύπωση : Η τιμή  του φθηνότερου εκτυπωτή 3D μειώθηκε από $ 18.000 σε $ 400 μέσα σε 10  χρόνια. Ταυτόχρονα, έγινε 100 φορές πιο γρήγορος. Όλες οι  μεγάλες εταιρείες υποδημάτων έχουν ήδη ξεκινήσει να παράγουν  3D παπούτσια εκτύπωσης.

Ορισμένα κοινά ανταλλακτικά  τμήματα του αεροπλάνου είναι ήδη εκτυπωμένα σε 3D σε απομακρυσμένα  αεροδρόμια.

Ο διαστημικός σταθμός διαθέτει τώρα έναν  εκτυπωτή που εξαλείφει την ανάγκη για το μεγάλο μέρος των  ανταλλακτικών που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν.

Στο τέλος του τρέχοντος  έτους, τα νέα έξυπνα τηλέφωνα θα έχουν δυνατότητες 3D σάρωσης. Στη  συνέχεια, θα μπορείτε να σαρώσετε 3D τα πόδια σας και να  εκτυπώσετε τα τέλεια παπούτσια σας στο σπίτι. Στην Κίνα, έχουν ήδη  χρησιμοποιήσει 3D εκτυπωτή και έχτισαν ένα πλήρες κτίριο  γραφείων 6 ορόφων. Μέχρι το 2027, το 10% όλων των προϊόντων που  παράγονται θα έχουν εκτυπωθεί σε 3D.

Εργασία  :  Το 70-80% των θέσεων  εργασίας θα εξαφανιστούν τα  επόμενα 20 χρόνια. Θα υπάρξουν πολλές νέες θέσεις εργασίας, αλλά δεν είναι σαφές εάν θα  υπάρχουν αρκετές νέες θέσεις εργασίας σε τόσο μικρό χρονικό  διάστημα.

Γεωργία : Στο μέλλον θα υπάρξει  ένα γεωργικό ρομπότ αξίας $ 100. Οι αγρότες στις χώρες του 3ου κόσμου  μπορούν στη συνέχεια να γίνουν διευθυντές του τομέα τους αντί  να εργάζονται όλη μέρα στους αγρούς τους. Οι υδροπονικές  καλλιέργειες θα χρειαστούν πολύ λιγότερο  νερό.

Το πρώτο πιάτο Petri που  παρήγαγε μοσχάρι είναι πλέον διαθέσιμο και θα είναι φθηνότερο  από το μοσχάρι που παράγεται απο αγελάδα το 2018. Αυτή τη στιγμή, το  30% όλων των γεωργικών επιφανειών χρησιμοποιείται για τις  αγελάδες. Φανταστείτε αν δεν χρειαζόμαστε αυτόν τον χώρο πια. Υπάρχουν αρκετές νεοσύστατες  εταιρείες που θα φέρουν σύντομα πρωτεΐνες εντόμων στην αγορά.  Περιέχουν  περισσότερη πρωτεΐνη από το κρέας. Θα χαρακτηριστεί ως  “εναλλακτική πηγή πρωτεϊνών” (επειδή οι  περισσότεροι άνθρωποι  εξακολουθούν να απορρίπτουν την ιδέα της κατανάλωσης εντόμων).

Ψυχολογική Διάθεση  :  Υπάρχει μια εφαρμογή που  ονομάζεται “moodies” η οποία μπορεί ήδη να πει σε τι διάθεση  είστε. Μέχρι το 2020 θα υπάρχουν apps που μπορούν να πουν από τις  εκφράσεις του προσώπου σας, αν λέτε ψέματα. Φανταστείτε μια πολιτική συζήτηση όπου θα μπορεί να αναγνωρίζεται εάν λένε αλήθεια ή ψέματα οι  ομιλητές.

Το Bitcoin μπορεί να γίνει ακόμη  και το προεπιλεγμένο αποθεματικό νόμισμα … από όλο  τον κόσμο!

Διάρκεια ζωής  :  Αυτή τη στιγμή,  η μέση διάρκεια ζωής αυξάνεται κατά 3 μήνες το χρόνο. Πριν από  τέσσερα χρόνια, η διάρκεια ζωής ήταν 79 ετών, τώρα είναι 80 χρόνια. Ο ίδιος ο ρυθμός αύξησης αυξάνεται και το 2036 η διάρκεια  ζωής θα αυξάνεται περισσότερο από ένα έτος ετησίως . Έτσι, όλοι θα  μπορούσαμε να ζήσουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα, πιθανώς  περισσότερο από 100 χρόνια.

Εκπαίδευση : Τα φθηνότερα  έξυπνα τηλέφωνα βρίσκονται ήδη στα $ 10 στην Αφρική και την Ασία. Μέχρι το 2020, το 70% όλων των ανθρώπων θα έχει ένα έξυπνο  τηλέφωνο. Αυτό σημαίνει ότι όλοι έχουν την ίδια πρόσβαση στην παγκόσμια εκπαίδευση. Κάθε παιδί μπορεί να  χρησιμοποιήσει την ακαδημία Khan για όλα όσα χρειάζεται ένα παιδί  για να μάθει στο σχολείο στις  χώρες του πρώτου κόσμου. Έχουν  ήδη κυκλοφορήσει λογισμικά στην Ινδονησία και σύντομα θα  κυκλοφορήσουν αραβικά, σουαχίλι και κινέζικα αυτό το καλοκαίρι. Μπορώ να δω τεράστιες δυνατότητες εάν δώσουμε δωρεάν  την αγγλική εφαρμογή, έτσι ώστε τα παιδιά στην Αφρική και παντού  να μπορούν να μιλούν άπταιστα αγγλικά. Και αυτό θα μπορούσε να  συμβεί μέσα σε μισό χρόνο.

Είναι αυτός είναι ο νέος κόσμος που έρχεται; Λίγο δύσκολο να το πιστέψουμε, εκτός αν το δούμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

By- MD Daimler Benz

Πηγή: Ένας άλλος κόσμος έρχεται… Είναι η πραγματικότητα ή πρόκειται για φαντασία; http://hellasjournal.com/2018/03/ti-provlepi-o-epikefalis-tis-daimler-benz-enas-allos-kosmos-erchete-syntoma/

Κούρδοι, ο εφιάλτης της Τουρκίας.

Από
anixneuseis
-
0

του Ν.Ι. Μέρτζου.

Εφέτος η Τουρκία εξαπέλυσε σφοδρές πολεμικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων που μάχονται εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στο Αφρίν υποστηριζόμενοι από τους Αμερικανούς. Οι Κούρδοι ζουν κατά εκατομμύρια σε όμορες περιοχές στο Ιράν, στη Συρία και στο Βόρειο Ιράκ, όπου ήδη δημιούργησαν ομόσπονδη αυτόνομη περιοχή. Είναι σκληροί πολεμιστές και πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία. Συνορεύουν άμεσα με τις ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας όπου ζουν περισσότεροι από 12 εκατομμύρια Κούρδοι και ο επαναστατικός στρατιωτικός βραχίονάς τους P.K.K. βρίσκεται σε πόλεμο με τον τουρκικό στρατό. Ο εφιάλτης της Άγκυρας είναι να δημιουργηθεί ένα ανεξάρτητο Κουρδικό Κράτος, το Κουρδιστάν το οποίο μοιραία θα ενσωματώσει τις ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας. Ήδη στις 20 Ιανουαρίου 2016 ξαφνικά η Ιερουσαλήμ έριξε μια βόμβα μεγατόνων όταν η υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ Αγελέτ Σακέντ δήλωσε: «Οφείλουμε να ζητήσουμε ανοικτά τη δημιουργία Κουρδικού Κράτους στη γεωγραφική ζώνη μεταξύ Ιράν-Τουρκίας το οποίο θα διατηρεί καλές σχέσεις το Ισραήλ». Εφιάλτης. Εντωμεταξύ η Τουρκία είχε διαρρήξει την αρχική στρατηγική σχέση της με το Ισραήλ βάσει της οποίας σχεδίαζε να αξιοποιήσει το φυσικό αέριο της ισραηλινής ΑΟΖ που εφάπτεται της κυπριακής. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίον η Τουρκία επενέβη πρόσφατα με πολεμικά πλοία της στην ΑΟΖ της Κύπρου και επί πλέον ο Ερντογάν καταδίκασε δριμύτατα την απόφαση του Προέδρου Τραμ να αναγνωρίσουν οι ΗΠΑ την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Η Άγκυρα παίζει με την φωτιά ενώ παράλληλα Κύπρος, Ελλάδα και Ισραήλ εντείνουν την στρατηγική συμμαχία τους.

Ο Ερντογκάν είχε αρχίσει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τον έγκλειστο ηγέτη τους Οτσαλάν αλλά τις διέκοψε και επανέλαβε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις για να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του όταν το μετριοπαθές κουρδικό κόμμα έλαβε 10,2% και απείλησε την αυτοδυναμία του. Οι μάχες συνεχίζονται με εκατοντάδες εκατέρωθεν νεκρούς-πολλούς αμάχους Κούρδους. Το κέντρο του Ντιγιαρμπακίρ έχει ισοπεδωθεί. Αρχές του 2016 οι νεκροί ξεπέρασαν τους 5.800 σύμφωνα με τον Ερντογάν. Εντωμεταξύ μαχητές ζωσμένοι εκρηκτικά ή οδηγώντας αυτοκίνητα γεμάτα εκρηκτικά ανατινάσσονται αλλεπάλληλα στην καρδιά τουρκικών πόλεων. Άγνωστη παραμένει η ταυτότητα και η στόχευση πολλών αλλά είναι βέβαιον ότι έδρασαν Κούρδοι, εσωτερικοί προβοκάτορες και ισλαμιστές. Γνωστό είναι ότι μέσα σε 19 μήνες έως τις 12.1.2016 σημειώθηκαν επτά πολύνεκρες επιθέσεις στις πόλεις Ρεϊχανλί, Σουρούτς, Ντιγιαρμπακίρ, Άγκυρα και -δύο- Κωνσταντινούπολη όπου συνολικά σκοτώθηκαν 210 άτομα και τραυματίσθηκαν 810. Μόνον στην Άγκυρα τον Οκτώβριο 2015 οι νεκροί ανήλθαν σε 107 και οι τραυματίες σε 500!

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με υπαρξιακά πλέον προβλήματα που προκάλεσε σε βάρος της είτε η ίδια είτε η εν εξελίξει δυναμική της γεωπολιτικής. Και επιτίθεται.

Στο Βόρειο Ιράκ, όπου λειτουργεί η αυτόνομη επαρχία των Κούρδων, η Τουρκία έχει εγκαταστήσει αυθαίρετα επτά στρατιωτικές βάσεις με σημαντικότερες την Basika και το Bameni όπου ανέπτυξε αεροπορική βάση προκειμένου να εμποδίσει την ίδρυση ενιαίου Κουρδικού Κράτους στις όμορες χώρες και στο έδαφός της.

Η Ρωσία είναι σύμμαχος του ΄Ασαντ και βομβαρδίζει ανελέητα τις θέσεις του Ισλαμικού Κράτους σε επαφή με την Τουρκία. Έτσι, όμως, ενισχύει έμμεσα τους Κούρδους της Συρίας, τον εφιάλτη της Άγκυρας. Γι’ αυτό η Άγκυρα κατέρριψε το ρωσικό μαχητικό Σουχόϊ προκαλώντας το ρωσικό εμπάργκο στα καύσιμα και στον τουρισμό με ζημίες δισεκατομμυρίων δολαρίων για την τουρκική οικονομία. Η Άγκυρα διακηρύσσει ότι πολεμά το Ισλαμικό Κράτος αλλά η Μόσχα δημοσίευσε αεροφωτογραφίες που δείχνουν ότι μέσω του τουρκικού εδάφους οι ισλαμιστές διεξάγουν το λαθρεμπόριο πετρελαίου και παράλληλα ανεφοδιάζονται με βαρύ πολεμικό οπλισμό που αγοράζουν πουλώντας πετρέλαιο.

Ο Ερντογάν αποκατέστησε σύντομα τις σχέσεις του με την Ρωσία και τις οδήγησε σε τόσο υψηλό επίπεδο ώστε να προκαλεί την Ουάσιγκτον. Ωστόσο, παίζει με τη φωτιά διότι η Ρωσία είναι εμπόλεμος σύμμαχος του Σύρου Προέδρου ΄Ασαντ εναντίον του οποίου η Τουρκία έχει κηρύξει επίσημα τον πόλεμο. Ταυτόχρονα η Ρωσία έχει αποκτήσει ισχυρές αεροναυτικές βάσεις στη Συρία την οποία ο Πρόεδρος Ερντογάν θεωρεί οθωμανική επαρχία. Θεωρεί ότι συνεχίζεται ακόμη ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος που διεμέλισε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και, γι’ αυτό, πρέπει να αναθεωρηθεί η Συνθήκη της Λωζάννης!

Στη Συρία η Ρωσία διαθέτει ισχυρή αεροπορική βάση στη Λαττάκεια και ναύσταθμο στην Ταρτούς. Είναι οι αλεξανδρινές πόλεις Λαοδίκεια και Ταρσός. Ο ρωσικός ναύσταθμος είναι ο μοναδικός στη Μεσόγειο. Η συμμαχία διαρκεί συνεχώς από το 1950 με την τότε Σοβιετική Ένωση στην οποία η Δαμασκός όφειλε14 δις δολάρια αλλά το 2005 η Ρωσία της χάρισε τα 10 δις. Περισσότεροι από 10.000 αξιωματικοί και 30.000 επιστήμονες της Συρίας εκπαιδεύθηκαν στη Σ.Ε. και στη Ρωσία η οποία τώρα έχει στρατηγικό στόχο την καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία διότι φοβάται ότι Ι.Κ. μπορεί να επεκταθεί στο μαλακό υπογάστριό της όπου ήδη ενεργούν κινήματα ισλαμιστών στις όμορές της μουσουλμανικές χώρες Τσετσενία, Τατζικιστάν, Καζακστάν, Αστραχάν, Καλμουχία, στον Καύκασο και στα σύνορα με Κίνα. Παλαιότερα είχαν διενεργήσει δυναμιτιστικές επιθέσεις στη Μόσχα. Στηρίζοντας όμως τον Πρόεδρο της Συρίας η Ρωσία υπονομεύει την Τουρκία. Γιατί; Επειδή ο ΄Ασαντ είναι Αλεβίτης και οι Αλεβίτες στοιχειώνουν την Άγκυρα, όπως θα εξηγήσει το επόμενο άρθρο αυτής της Τουρκικής Τριλογίας.

 

Ν. Ι. Μέρτζος

Greece’s league suspended over gun incident

Από
anixneuseis
-
0

PAOK owner, businessman Ivan Savvidis invades into the pitch during the Greek League soccer match between PAOK and AEK Athens in the northern Greek city of Thessaloniki, Sunday, March 11, 2018. Savvidis invaded the pitch twice. The second time, without the overcoat he was wearing before, a pistol was clearly visible in its holder. AEK officials claim Savvidis threatened the referee during his first foray into the pitch, before being pulled away by his retinue. (InTime Sports via AP) (Associated Press)

By Associated Press March 12 at 2:06 PM
ATHENS, Greece — Greece indefinitely suspended its soccer league on Monday, a day after the gun-toting owner of PAOK Thessaloniki marched onto the field following a disputed goal in a match.

FIFA urged Greek authorities to take swift action against PAOK owner Ivan Savvidis or face a possible suspension.

Ivan Savvidis walked onto the field twice accompanied by bodyguards, and appeared to be carrying a pistol in a holster around his waist. He made no move to use the weapon at any time.

Fernando Varela had just scored in the 90th minute on Sunday for PAOK against AEK Athens, putting the hosts ahead 1-0 in the northern city of Thessaloniki. The referee signaled a goal but then seemed to disallow it for offside. The match was eventually abandoned.

“The FIFA monitoring committee … strongly condemns the recent incidents in Greece and urges all national football stakeholders to act immediately to put an end to the unacceptable situation arising in Greek football,” a FIFA statement said.

Giorgos Vasileiadis, Greece’s deputy minister for sport, met with Greece’s prime minister and said league play was suspended, adding it would not restart “if there is not a new, clear framework agreed to by all so we can move forward with conditions and regulations.”

Greece has faced an unusually volatile league championship this season, with traditionally dominant Olympiakos — which has failed to win the title only twice in the past 21 years — in third place, behind leader AEK and PAOK.

Police said earlier Monday they were investigating Savvidis, who holds a gun license, for illegal entry onto the field and for possession of an object that could cause harm in a sporting venue.

Tatyana Gordina, the deputy CEO in charge of corporate communications at Savvidis’ Russia-based Agrocom Group, stressed Savvidis had not made any threatening gestures.

“There were no threats made by Ivan Savvidis, especially not involving the use of a weapon, during yesterday’s match,” she said. “There was an emotional walk out onto the field, probably a breach of sporting regulations, and nothing more. Most of the headlines in the Greek press exaggerate the facts.”

FIFA criticized Savvidis’ move.

“First of all, FIFA fully condemns such behavior,” the sport’s governing body said in a statement. “Given that this incident occurred in the context of a national competition, any disciplinary measure to be imposed falls under the jurisdiction of the deciding bodies of the Greek FA.”

European soccer’s governing body also condemned the incident. UEFA added that because it “occurred in a domestic competition, any disciplinary measure to be imposed falls under the jurisdiction of the relevant bodies of the Hellenic Football Federation.”

Vasileiadis, who is Greece’s Deputy Culture and Sports Minister, said Greek sporting authorities were “in open contact with UEFA” and would be holding meetings with the Greek soccer federation later Monday to discuss further moves.

“The government for the past three years has given great battles to manage to clean up the troubled football sector. We have won a lot, but much more remains to be done,” the minister said. “In any case, we will not allow all this effort to be endangered, we will not allow phenomena of the past to be resurrected.”

Savvidis, who took over PAOK in 2012, is a Russian-Greek businessman born in Georgia during the Soviet era who made his money with the privatization of a cigarette factory in southern Russia in the 1990s. His Agrocom company has extensive interests in tobacco, agriculture and real estate. He spent two terms in the Russian parliament from 2003-11.

https://www.washingtonpost.com/world/europe/greek-police-seek-gun-toting-soccer-club-owner/2018/03/12/f8b0558e-25e5-11e8-a227-fd2b009466bc_story.html?utm_term=.82eee448262f

Η «ζώνη του πολέμου» αγγίζει την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
1

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός Σταύρος Λυγερός slpress.gr

 

Στην Ελλάδα υπήρξε μία υστέρηση κατανόησης ότι έχουμε εισέλθει σε νέα φάση, ότι η κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας είναι στρατηγικού κι όχι τακτικού χαρακτήρα, ότι -δια της Τουρκίας- η «ζώνη του πολέμου» μας αγγίζει. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο στο κυβερνητικό επίπεδο, αλλά και στο επίπεδο των υπηρεσιακών παραγόντων όλων των αρμοδίων κρατικών μηχανισμών, οι οποίοι θα έπρεπε να έχουν εδώ και καιρό σημάνει συναγερμό.

Είναι ανθρώπινη η τάση να διαβάζουμε το σήμερα με τα εργαλεία του χθες, αλλά τα σημάδια ήταν αρκετά και κυρίως ηχηρά για να τα παραβλέψει κανείς. Κατά συνέπεια, είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού μία διανοητική αδράνεια όσον αφορά την προσαρμογή και στο πολιτικό και στο επιχειρησιακό επίπεδο.

Είναι αληθές ότι ο Κοτζιάς μιλούσε για «νευρική Τουρκία», αλλά αυτός είναι ένας περιγραφικός όρος κι όχι μία ανάγνωση του νέου τρόπου που εδώ και καιρό ενεργεί ο Ερντογάν. Εξ ου και οι αλλεπάλληλοι αιφνιδιασμοί. Τώρα –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– η Αθήνα έχει ζητήσει από τις ΗΠΑ να παρέμβουν πυροσβεστικά.

Για την ακρίβεια, συζητείται το ενδεχόμενο να πραγματοποιηθεί το αμέσως επόμενο διάστημα μία τριμερής συνάντηση Κοτζιά-Τίλλερσον-Τσαβούσογλου στην Ουάσιγκτον με σκοπό να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο συμπεριφοράς. των δύο πλευρών, προκειμένου να πέσει η θερμοκρασία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και να αποτραπούν επεισόδια, όπως εκείνο στα Ίμια, αλλά και το αντίστοιχο στον Έβρο.

Αμερικανική μεσολάβηση

Η αμερικανική διπλωματία ανταποκρίθηκε. Η συνάντηση δεν έχει ακόμα οριστικοποιηθεί. Αν πραγματοποιηθεί, στο τραπέζι θα τεθεί και η τύχη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών. Ο Τσαβούσογλου, πιστός στην οθωμανική παράδοση, θεωρείται δεδομένο πως θα επιδιώξει να αποσπάσει τα μέγιστα πολιτικά ανταλλάγματα από την ιδιότυπη ομηρία.

Η πρωτοβουλία της Αθήνας να καταφύγει στη μεσολάβηση του αμερικανικού παράγοντα είναι ενδεικτική και της αμηχανίας και του αδιεξόδου, στο οποίο έχει περιέλθει. Ουσιαστικά, δυσκολεύεται να βρει πρακτικές απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα που γεννά η κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας. Μέχρι τώρα οι Έλληνες ιθύνοντες προσέγγιζαν τα γεγονότα με όρους παρελθόντος.

Έτσι, θεωρούσαν ότι στα Ίμια οι Τούρκοι θα έλεγαν στα ελληνικά σκάφη ότι βρίσκονται σε τουρκικά χωρικά ύδατα, οι Έλληνες θα έλεγαν στα τουρκικά σκάφη ότι βρίσκονται σε ελληνικά και κάπου εκεί θα έληγε η παράσταση. Άντε να συνέβαινε και κάποιο τζαρτζάρισμα με επικίνδυνους ελιγμούς. Το ενδεχόμενο εμβολισμού ήταν εκτός ορίζοντα, παρότι είχε προηγηθεί το επεισόδιο με την κανονιοφόρο “Νικηφόρος”.

Απειρία και αμηχανία

Κάτι ανάλογο συνέβη και στον Έβρο. Στην υπόθεση της σύλληψης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών υπάρχουν ακόμα πολλά σκοτεινά σημεία. Είναι σημαντικό, ωστόσο, ότι η εξελισσόμενη τουρκική άσκηση στην άλλη πλευρά των συνόρων δεν κρίθηκε ικανός λόγος για να δοθούν εντολές στις περιπόλους να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικές με το γνωστό αποτέλεσμα.

Όταν έγινε γνωστή η σύλληψη, η ελληνική πλευρά την αντιμετώπισε κι αυτή με όρους παρελθόντος. Θεωρούσε πως το πρόβλημα θα λυνόταν σε επίπεδο τοπικών στρατιωτικών διοικητών, όπως συνήθως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια. Γι’ αυτό και απέκρυψε το περιστατικό, προκειμένου να διευκολύνει την επιστροφή των δύο. Ως ένα βαθμό η πρώτη αυτή αντίδραση ήταν δικαιολογημένη.

Το αδικαιολόγητο και αποκαλυπτικό της διανοητικής-πολιτικής αδράνειας είναι ότι η διάψευση της ελπίδας για άμεση επίλυση δεν λειτούργησε αφυπνιστικά. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, απηχώντας το κλίμα που επικρατούσε στο Μαξίμου, συνέχισε να διαβεβαιώνει πως πρόκειται για υπόθεση ρουτίνας που θα λήξει σύντομα. Κι αυτό, παρότι η Άγκυρα είχε ήδη δείξει την πρόθεσή της να εκμεταλλευθεί όσο το δυνατόν περισσότερο το περιστατικό.

Προφανώς, στο Μαξίμου δεν είχαν ούτε πρωτογενή πληροφόρηση, ούτε σχετική πείρα στη διαχείριση τέτοιων καταστάσεων. Ως εκ τούτου –όπως μας λέει συνεργάτης του πρωθυπουργού– τα όσα δήλωνε ο Τζανακόπουλος απηχούσαν αυτά που τους έλεγαν από το υπουργείο Εξωτερικών, το υπουργείο Άμυνας και την ΕΥΠ. Κι ακριβώς γι’ αυτό στη συνέχεια ακούστηκαν πολλές γκρίνιες. Ακόμα κι αν είναι έτσι, ήταν στοιχειώδες η κυβέρνηση να τηρήσει στάση αναμονής για μία υπόθεση, την εξέλιξη της οποίας έλεγχαν οι Τούρκοι κι όχι η ίδια.

Η εύκολη εξήγηση

Είναι αξιοσημείωτο, όμως, πως ακόμα και μετά, αντί να λάβουν το μήνυμα και να αναστοχαστούν, και εντός της κυβέρνησης και ευρύτερα στους κόλπους του πολιτικού συστήματος πολλοί κατέφυγαν στην εύκολη λύση να αποδίδουν τις τουρκικές επιθετικές ενέργειες σε εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες του Ερντογάν. Πρόκειται, άλλωστε, για συνήθη αντίδραση της Αθήνας, όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με έμπρακτες προκλήσεις που την αιφνιδιάζουν.

Προφανώς, όπως πάντα και παντού, έτσι και τώρα στην Τουρκία υπάρχουν τέτοιες σκοπιμότητες. Η σκοπιμότητα, μάλιστα, εντείνεται, λόγω των δυσκολιών που ο τουρκικός στρατός συναντάει στο Αφρίν, παρά την συντριπτική αριθμητικά υπεροχή του και την ακόμα πιο συντριπτική υπεροπλία του σε όλα τα επίπεδα. Πράγματι, ο Ερντογάν έχει ανάγκη μία εύκολη επικοινωνιακή νίκη. Και θεωρεί ότι μπορεί να την έχει στο μέτωπο με την Ελλάδα.

Εάν, ωστόσο, η Αθήνα βολευθεί αποκλειστικά και μόνο με αυτή την εξήγηση, θα έχει δει το δένδρο και θα έχει χάσει το δάσος. Και το δάσος είναι ότι η Άγκυρα έχει αλλάξει “πίστα”. Με άλλα λόγια, η κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας είναι στρατηγικού κι όχι τακτικού χαρακτήρα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η γκάμα των επιθετικών κινήσεών της απέναντι στην Ελλάδα έχει διευρυνθεί επικίνδυνα.

Από τη ρητορική στην πράξη

Αυτό που μέχρι πρότινος οι ίδιοι οι Τούρκοι θεωρούσαν απαγορευτικό, έχει μπει ως ενδεχόμενη επιλογή στο τραπέζι. Τα επεισόδια και στα Ίμια και στον Έβρο το αποδεικνύουν. Το γεγονός ότι παραλλήλως η εμπρηστική ρητορική παραγόντων από όλο το πολιτικό φάσμα της Τουρκίας έχει υπερβεί κάθε όριο είναι ενδεικτικό του κλίματος που διαμορφώνεται στα ηγετικά κλιμάκια της γείτονος. Και για να μην υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία, στη χορεία όσων χρησιμοποιούν εμπρηστική ρητορική προσετέθη και ο ίδιος ο Ερντογάν.

Σταδιακά, η Άγκυρα έχει διολισθήσει από τη στρατηγική των “γκρίζων ζωνών” στη στρατηγική της τουρκοποίησης των ελληνικών νησίδων που έχει βάλει στο στόχαστρό της. Μπορεί από το 1996 Τούρκοι πολιτικοί να δήλωναν πως οι νησίδες είναι τουρκικές, αλλά αυτό ήταν ρητορική. Στην πραγματικότητα, επιδίωκαν να σύρουν την Αθήνα σε μία διαπραγμάτευση, προσδοκώντας πως από αυτή θα εξασφάλιζαν τον έλεγχο κάποιων νησίδων.

Η διολίσθηση από τις “γκρίζες ζώνες” στην τουρκοποίηση άρχισε όταν η ρητορική ενσωματώθηκε στον επιχειρησιακό σχεδιασμό της Άγκυρας. Αρχικά απαγόρευσαν και απέκλεισαν τους Έλληνες αλιείς από το να ψαρεύουν στα νερά των Ιμίων. Στη συνέχεια, οι τουρκικές ακταιωροί προσπαθούσαν με ελιγμούς να εκδιώξουν από την περιοχή τις ελληνικές. Ο εμβολισμός του “Γαύδος” είναι η κορύφωση αυτής της προσπάθειας και το έμπρακτο μήνυμα πως εάν υπάρξει ελληνική ναυτική παρουσία στην περιοχή θα κινδυνεύει να υποστεί την ίδια τύχη.

Εάν οι Τούρκοι καταφέρουν να συρρικνώσουν και στη συνέχεια εξαφανίσουν την ελληνική ναυτική παρουσία, το επόμενο βήμα τους θα είναι να εγκαταστήσουν στα Ίμια ένα κοπάδι ζώα με έναν κτηνοτρόφο να πηγαίνει εκεί υπό την προστασία του τουρκικού ναυτικού. Με άλλα λόγια, θα έχουν δημιουργήσει τετελεσμένο ευρύτερης εμβέλειας, δεδομένου πως τα Ίμια είναι συμβολική και ταυτοχρόνως πιλοτική περίπτωση.

Η “ζώνη του πολέμου” αγγίζει την Ελλάδα

Η υπαρξιακή τουρκική απειλή

Από
anixneuseis
-
2

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗΣ*

Γίνεται σταδιακά συνείδηση ότι το επικείμενο κύριο διακύβευμα της Ελλάδας δεν θα είναι το οικονομικό πρόβλημα, αλλά ο εκ Τουρκίας κίνδυνος. Οι συνταρακτικές αλλαγές των τελευταίων ετών έχουν αχρηστεύσει τη μέχρι πρότινος εμπειρία από τη σχέση μας με τη γείτονα. Υπάρχουν, βέβαια, εξελίξεις ευνοϊκές για τα ελληνικά συμφέροντα. Επί παραδείγματι, η ιστορική στρατηγική σχέση Τουρκίας – Ισραήλ ανετράπη εν μια νυκτί, με αποτέλεσμα το Ισραήλ να στραφεί προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Εντούτοις, η συνολική εικόνα παραμένει ανησυχητική.

Η νέα κατάσταση, περίπλοκη και δυσνόητη με σημερινά κριτήρια, μπορεί να ερμηνευθεί αν αναχθούμε σε έναν αιώνα πίσω. Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μουσταφά Κεμάλ κατόρθωσε να αναστείλει τη «βαλκανοποίηση», δηλαδή την επέκταση του κατακερματισμού της τέως αυτοκρατορίας από το ευρωπαϊκό στο ασιατικό της τμήμα. Η Συνθήκη της Λωζάννης ενοποίησε τον πολιτικό χάρτη της Ανατολίας, ανατρέποντας τη Συνθήκη των Σεβρών, η οποία τον διασπούσε σε διάφορα κράτη. Ετσι δημιουργήθηκε η Τουρκία. Σε ποιες, όμως, βάσεις;
Τουρκικό έθνος δεν υφίστατο. Στα εδάφη τής μετέπειτα τουρκικής επικράτειας είχε συγκεντρωθεί ένας ετερογενής πληθυσμός, κατά το πλείστον αγροτικός και προϊόν προσφυγικών ροών από περιοχές οι οποίες, από τον 18ο αιώνα και εξής, είχαν περιέλθει σε χριστιανικό έλεγχο. Αυτοί οι «θρησκευτικοί πρόσφυγες», οι muhacir, με διαφορετικές γλώσσες και παραδόσεις, είχαν ως μοναδική κοινή αναφορά το Ισλάμ.

 Ο Κεμάλ στήριξε την ενότητα του υπό κατασκευήν τουρκικού έθνους σε στοιχεία εισαγόμενα από τη Δύση: εκσυγχρονισμός και φυλετισμός. Δεν ήταν δυνατόν να εντάξει στη νέα ταυτότητα ένα ισχυρό ενδογενές στοιχείο χωρίς να επιστρέψει στην οθωμανική τραυματική εμπειρία. Αντικατέστησε, λοιπόν, τη θρησκεία με μια άλλη αναφορά, στην οποία προσέδωσε ιερά χαρακτηριστικά: το έδαφος. Το νέο εδαφικό δόγμα επέβαλε στους Νεοτούρκους να εγκαταλείψουν τον επεκτατισμό, έναντι της απόλυτης προάσπισης της εδαφικής ακεραιότητας.

Η αναμενόμενη φθορά του κεμαλικού ιδεολογήματος στα τέλη του εικοστού αιώνα οδήγησε στην αντικατάστασή του από τον ισλαμισμό και τον νεοοθωμανισμό. Επειτα από μια πρώτη ευφορική περίοδο, αυτή η vintage ιδεολογική αναθεώρηση απεδείχθη προβληματική. Αναβίωσαν οι παλαιές οθωμανικές αντιφάσεις ανάμεσα σε σουνίτες και αλεβίτες, οι οποίες ενίσχυσαν τις μεταγενέστερες: Τούρκοι έναντι Κούρδων, εξευρωπαϊσμένοι παράλιοι και αστοί έναντι των λοιπών. Οι εντάσεις αυτές οδήγησαν σε εκρήξεις βίας και σε μια αυξανόμενη αυταρχική και κατασταλτική πολιτική.

Τι απομένει για να διατηρεί τη συνοχή των πληθυσμών στην Τουρκία; Μόνον το έδαφος. Αυτό το «ιερόν» απειλείται τώρα από τις συνεχείς διπλωματικές και στρατιωτικές επιτυχίες του κουρδικού εθνικισμού. Η προοπτική να δημιουργηθεί κουρδικό κράτος, με αναπόφευκτα αλυτρωτικό χαρακτήρα, απειλεί το τελευταίο οχυρό της τουρκικής ταυτότητας. Ακόμη και ένα κουρδικό χωριό να αποσπασθεί από το τουρκικό έδαφος, ολόκληρο το οικοδόμημα της Τουρκίας κλονίζεται.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει, επομένως, υπαρξιακή απειλή. Καθίσταται, κατά συνέπειαν, απρόβλεπτη. Η Ελλάδα είναι όμηρος της κατάστασης. Στην τουρκική προκλητικότητα έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου, τα παλαιά ελληνοτουρκικά διακυβεύματα λειτουργούν προσχηματικά. Οι προκλήσεις της Τουρκίας δεν απευθύνονται κυρίως προς την Ελλάδα, καθώς η χώρα μας δεν επηρεάζει το ζωτικό κουρδικό ζήτημα. Εχουν αποδέκτες τη Δύση και, κυρίως, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η απειλή να αποσταθεροποιηθούν η Ανατολική Μεσόγειος και τα Βαλκάνια είναι η απάντηση της Τουρκίας στην αμερικανική και ευρωπαϊκή υποστήριξη προς τους Κούρδους. Το κουρδικό ερμηνεύεται ως de facto ανατροπή της Συνθήκης της Λωζάννης. Εφόσον αμφισβητούνται τα ανατολικά της σύνορα, η Τουρκία δικαιούται να αναθεωρήσει τα δυτικά: τα κέρδη των Κούρδων εξισορροπούνται με απώλειες της Ελλάδος.

Τα περιθώρια ελιγμών της Δύσης είναι περιορισμένα. Εγκατάλειψη των Κούρδων συνεπάγεται την απώλεια της δυτικής γεωπολιτικής αξιοπιστίας. Επιπλέον, οι Δυτικοί δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται τη ζωτική σημασία του εδαφικού για την Τουρκία και, πιθανώς, υποτιμούν το θέμα. Ούτως ή άλλως, πρόκειται για μια κατάσταση προς το παρόν μη επιλύσιμη.

Οπως και αν εξελιχθούν οι σχέσεις Δύσης, Τουρκίας και Κούρδων, η Ελλάδα τοποθετείται στο κέντρο του τριγώνου. Ενδέχεται να αναβαθμιστεί ο γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός της ρόλος· δεν μπορούν, όμως, να αποκλεισθούν και δυσάρεστες κατακλυσμιαίες εξελίξεις. Μόνον βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα θα δεχθεί σοβαρούς κλυδωνισμούς οι οποίοι θα προέρχονται από τα τουρκικά προβλήματα.

Μέσα από το τουρκικό και το κουρδικό ζήτημα, η Ελλάδα επιστρέφει στις αβεβαιότητες, στις ευκαιρίες και στους κινδύνους της εποχής πριν και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εως σήμερα, μεταπολιτευτικά, το πρότυπο του ιδανικού ηγέτη ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής· στην εποχή που ανοίγεται μπροστά μας, πρέπει να αναζητηθούν ηγέτες-συνεχιστές της βενιζελικής πολιτικής και, κυρίως, της γεωπολιτικής παράδοσης.

* Ο κ. Γιώργος Πρεβελάκης είναι καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σορβόννη (Paris I).

“Καθημερινή”

Η γεωστρατηγική της Ρωσίας στη Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
1

Χρήστος Ιακώβου   

Από τον Σεπτέμβριο του 2015, η Ρωσία έχει ενισχύσει τη στρατιωτική παρουσία της στη Συρία και η ανάμιξή της στον τοπικό εμφύλιο πόλεμο εγκαινίασε την πρώτη απόπειρα της Μόσχας να διευρύνει τη γεωστρατηγική της πέρα από τα όρια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η Συρία έχει μετατραπεί στο νέο πεδίο ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Συνεπώς ο Πούτιν ήταν αποφασισμένος να αποτρέψει οποιανδήποτε δυτική νίκη στη Συρία και το μήνυμα αυτό προς τους Αμερικανούς ήταν εξ αρχής ευδιάκριτο.
Τι επιδίωξε η Ρωσία με την ανάμιξή της στη Συρία; Ο Πούτιν επενέβη άμεσα στη Συρία το 2015 όταν οι δυνάμεις του Άσαντ άρχισαν να υποχωρούν και να περιορίζονται στα δυτικά της χώρας. Αυτή η κατάσταση ενίσχυε το ενδεχόμενο της ασύντακτης κατάρρευσης του καθεστώτος, ή της διενέργειας πραξικοπήματος από δυνάμεις εντός της κυβερνητικής ομάδας. Τυχόν εξέλιξη αυτού του ενδεχομένου σε γεγονός θα έθετε σε κίνδυνο τη ρωσική ναυτική βάση στο Ταρτούς και θα άφηνε οριστικά τη Ρωσία έξω από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Επιπλέον, η ρωσική στρατιωτική ανάμιξη έδωσε στη Μόσχα το πλεονέκτημα ελέγχου των εξελίξεων στη Συρία, αφού η αμερικανική αδυναμία διαχείρισης της κρίσης δημιούργησε καθοριστικό κενό στην ανάμιξη άλλων περιφερειακών και διεθνών δρώντων.
Ίσης σημασίας είναι και το διπλωματικό πεδίο στο οποίο στόχευσε η Ρωσία. Ο Πούτιν παρευρέθηκε τότε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2015 μετά από δέκα χρόνια, στη διάρκεια της οποίας ήταν προκαθορισμένη η συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα. Ανακοινώνοντας τη στρατιωτική ανάμιξη στη Συρία, ο Πούτιν απέκτησε πλεονέκτημα έναντι του Ομπάμα, αφού απέτρεψε την έγερση πιεστικών απαιτήσεων εκ μέρους των ΗΠΑ για το ζήτημα της Ουκρανίας.
Για τη Ρωσία, η Συρία παρέχει το πλεονέκτημα για την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων λόγω, αφενός μεν της ολοένα ενισχυόμενης εξάρτησης του καθεστώτος Άσαντ από τη ρωσική διπλωματική και στρατιωτική υποστήριξη, αφετέρου δε από την παρατεταμένη αποτυχία των δυτικών δυνάμεων να αναχαιτίσουν την επέλαση του Ισλαμικού Κράτους. Συνεπώς όσο πιο αποδυναμωμένη είναι η Συρία άλλο τόσο ενισχύεται ο ρόλος της Ρωσίας, καθώς επίσης και του Ιράν. Για τη Ρωσία η επιβίωση του Άσαντ είναι περισσότερο ευθύνη και διακύβευμα παρά στρατηγικό κεφάλαιο. Η Ρωσία μπήκε σε ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος στη Συρία και θέλει να είναι σίγουρη ότι στο τέλος η σύγκρουση θα πρέπει να λειτουργήσει υπέρ της. Συνεπώς είτε με τον Άσαντ είτε με ένα νέο καθεστώς, αλλά με ελεγχόμενη από τους Ρώσους αποχώρηση του Άσαντ, η Μόσχα θέλει να είναι ο νικητής.
Η στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας αποτελεί στο παρόν στάδιο, πέραν της υλικής βοήθειας προς τις δυνάμεις του Άσαντ, ισχυρή ψυχολογική στήριξη για την άμεση ανασυγκρότηση των δυνάμεων της Δαμασκού και σαφές διπλωματικό μήνυμα προς περιφερειακούς συντελεστές, οι οποίοι ευνοούν ανατροπή του Άσαντ ότι η Μόσχα έχει καταστήσει τη Συρία πεδίο δοκιμής της νέας διεθνούς της πολιτικής και κατά συνέπεια, εκτός από την επιβίωση του Άσαντ, διακυβεύεται και η αξιοπιστία της επανακάμπτουσας υπερδύναμης.
Σε βραχυπρόθεσμο χρονικά πλαίσιο η Ρωσία στήριξε πλήρως τον Άσαντ. Μεσοπρόθεσμα όμως, αν σταθεροποιήσει την ισχύ της στη Συρία, δεν αποκλείεται να ενθαρρύνει τον Άσαντ να αποχωρήσει και να δρομολογήσει ελεγχόμενη πολιτική μετάβαση, είτε με δημοψήφισμα είτε με κάποιο διεθνές συνέδριο σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Με αυτό το βραχυπρόθεσμο παιγνίδι, το οποίο σιγά–σιγά ολοκληρώνεται, έχει επιφέρει σοβαρό πλήγμα στην Ουάσιγκτον και έχει αποδυναμώνει την ισχύ της στην περιοχή, αναδεικνύοντας το καθεστώς της παγκόσμιας πλέον υπερδύναμης (κάτι που είναι και προσωπική εμμονή του Πούτιν). Επιπλέον, έθεσε εκτός ρυθμιστικής τροχιάς την Τουρκία, την οποία ανάγκασε να συμβιβαστεί μαζί της προκειμένου να μπορεί να παραμείνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και, τέλος, περιόρισε τον ρόλο του Ιράν στην περιοχή, το οποίο δεν εμπιστεύεται τη Ρωσία, αφού υπάρχει ένα άλλο πεδίο με θέματα ανταγωνισμού μεταξύ των δύο κρατών. Επιπροσθέτως, η κυβέρνηση Πούτιν θέλει επικοινωνιακώς να εκμεταλλευτεί την αδυναμία και σύγχυση των Αμερικανών και να στείλει το μήνυμα ότι είναι πιο πιστή και αποτελεσματική με τους συμμάχους της σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που τους χειρίζονται ως αντικείμενα μίας χρήσης.

ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ 
Το Ισραήλ, το οποίο μέχρι τώρα ευνοείτο από τις εξελίξεις στη Συρία, λόγω της παράτασης της κρίσης που αποδυνάμωνε και τον Άσαντ και τους Ισλαμιστές, παρακολουθεί αμήχανα τη Ρωσία να βάζει πόδι στη Συρία και να ανησυχεί, λόγω του ότι ο σχεδιασμός της ασφάλειάς του είναι προσαρμοσμένος στη γεωστρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η νέα κατάσταση όπως διαμορφώνεται προκαλεί σοβαρά διλήμματα στο εβραϊκό κράτος σε σχέση με την προσαρμογή του σε ένα νέο σύστημα ασφαλείας στην περιοχή, μέρος του οποίου θα είναι και η Ρωσία.
Ενίσχυση του ρήγματος μεταξύ Τουρκίας – ΝΑΤΟ
Από εδώ και πέρα, η ρωσική πολιτική στην περιοχή θα εισέλθει στο μεσοπρόθεσμο στάδιο. Ο Πούτιν θα επιδιώξει να ενισχύσει την αμυντική ικανότητα της Μόσχας έναντι των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, μειώνοντας τον στρατιωτικό της ρόλο στα εσωτερικά της χώρας και μετατρέποντας τη Συρία στην ισχυρή βάση προβολής ρωσικής ισχύος στην περιοχή. Σε αυτό το στάδιο, σημαντικός παράγοντας για τη ρωσική γεωστρατηγική είναι η Τουρκία, την οποία η Μόσχα θέλει να χρησιμοποιήσει, προκειμένου να ενισχύσει το ρήγμα μεταξύ της Άγκυρας και του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Οι πωλήσεις όπλων προς την κυβέρνηση Ερντογάν, η έγκριση για περιορισμένη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, η ενθάρρυνση για στρατιωτικούς εκβιασμούς στην ΑΟΖ της Κύπρου καταδεικνύουν ότι η Τουρκία παίζει πλέον κεντρικό ρόλο στη νέα ρωσική γεωστρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα επόμενα βήματα του Πούτιν είναι να εμβαθύνει τα συμφέροντα και την ανάμιξη της Ρωσίας στην Αίγυπτο και στη Λιβύη, με σκοπό να επεκτείνει και να ενισχύσει τη γεωστρατηγική της ισχύ στη Μεσόγειο, κατά μήκος της νοτίου πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Για να πετύχει αυτό χρειάζεται παράταση των συγκρούσεων στην περιοχή, ή τουλάχιστον συντήρηση της έντασης σε διάφορα μέτωπα, όπως είναι π.χ. τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό.

Φιλελεύθερος

Τουρκία και Ελλάδα: στρατηγικά μεγέθη.

Από
anixneuseis
-
0

του Νίκου Μέρτζου.

Η Τουρκία κλιμακώνει συστηματικά τις προκλήσεις της κατά της Ελλάδος.

Κατέχει εξαιρετική γεωπολιτική θέση μεταξύ Δύσης-Ανατολής, διαθέτει ισχυρή ακόμη οικονομία, νεαρό και ραγδαίως αυξανόμενο μουσουλμανικό πληθυσμό 75 εκατομμυρίων, μεγάλης ισχύος Ένοπλες Δυνάμεις και ένα αδίστακτο ολοκληρωτικό καθεστώς υπό τον απρόβλεπτο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Παραμένει η μακράν ισχυρότερη Περιφερειακή Δύναμη στην φλεγομένη Εγγύς Ανατολή.

Ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας κατηγορείται από το 2016 ολοένα εντονότερα και πυκνότερα σε διεθνή κλίμακα για αυταρχισμό, μεγαλομανία, στραγγαλισμό της ελευθεροτυπίας, διώξεις των αντιπάλων του κ.α. Ωστόσο, είναι αναμφίβολα ικανός και δεν πρέπει να υποτιμάται. Όταν εξελέγη πρώτη φορά Πρωθυπουργός τον Σεπτέμβριο 2001, οι Τράπεζες ήσαν χρεοκοπημένες και πολλές, η Τουρκία ζεμένη στο 18ο κατά σειράν αυστηρότατο πρόγραμμα του ΔΝΤ, ο πληθωρισμός 75% και η τουρκική λίρα σε διαρκή υποτίμηση. Με σημαία του το ήπιο Ισλάμ απελευθέρωσε και διοχέτευσε στην παραγωγή της, έως τότε απόβλητες αλλά γιγαντιαίες μάζες των πιστών Μουσουλμάνων στην Ανατολία και με υπουργό των Οικονομικών τον διεθνούς κύρους οικονομολόγο Κεμάλ Ντερβίς προχώρησε με τέτοια συνέπεια και ταχύτητα σε βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ώστε στη δεύτερη θητεία του διέκοψε το 19ο πρόγραμμα του ΔΝΤ. Σε οκτώ χρόνια οι 79 Τράπεζες περιορίσθηκαν σε 49 και αύξησαν την κεφαλαιακή τους επάρκεια στο ζηλευτό 19%, η Τουρκία κατέκτησε την 15η θέση στην Ομάδα G20 των 20 ισχυροτέρων οικονομιών του Κόσμου και το ΑΕΠ της αυξήθηκε κατά 70%. Μεταξύ 2010-1017 το ΑΕΠ της Ελλάδος μειώθηκε κατά 25%. Από το 2015 η τουρκική οικονομία δέχθηκε αύξηση πληθωρισμού και μείωση επενδύσεων αλλά μένει ισχυρή.

Ο πληθυσμός της Τουρκίας υπερέβη τα 75 εκατομμύρια και αυξάνεται ταχύτατα με υψηλό δείκτη γεννητικότητας και μέσο όρο ηλικίας τα 29 έτη που στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τα 40. Ορμητικοί δείκτες αυξάνουν τους Μουσουλμάνους και μειώνουν τους Χριστιανούς στην βαλκανική ενδοχώρα μας όπου η Άγκυρα υπό τον Ερντογάν ασκεί εις μέγα βάθος την στρατηγική του Νεο-Οθωμανισμού και έχει καταλάβει κεντρικές θέσεις ισχύος. Αντίθετα στην Ελλάδα μεταξύ 1961-2001 τα παιδιά έως 14 ετών μειώθηκαν κατά 601.772 ενώ οι γέροι άνω των 65 ετών τριπλασιάσθηκαν σχεδόν από 687.227 σε 1.861.417. Ο δείκτης γηράνσεως του ελληνικού πληθυσμού ανήλθε στο 18,5% -τον υψηλότερο στην Ευρώπη μετά τη Γερμανία.

Αντιμέτωπη με την τουρκική απειλή κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια η Ελλάδα αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες της. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Έρευνας Διεθνούς Ειρήνης με έδρα τη Στοκχόλμη, το 2010 η Ελλάδα κατατάσσεται πρώτη από όλες τις χώρες της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας σε εισαγωγές συμβατικών όπλων με 17,1% έναντι 10,8% της Τουρκίας και πέμπτη παγκοσμίως με 4% έναντι 3% της Τουρκίας. Το 2004 οι εξοπλιστικές παραγγελίες της ανήλθαν σε 5,2 δις δολάρια. Το 74% των αμυντικών δαπανών, ωστόσο, καλύπτει τις λειτουργικές δαπάνες. Είναι η υψηλότερη αναλογία στις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ όπου ταυτόχρονα η Ελλάδα κατατάσσεται τελευταία σε δαπάνες για υποδομές. Οι Ένοπλες Δυνάμεις, λόγω της αποστολής τους, παραμένουν εύλογα εκτός κριτικής. Ωστόσο έως το 2012 ο Ελληνικός Στρατός Ξηράς είχε 55 Διοικήσεις, όσες περίπου ο Στρατός των Η.Π.Α. Τον Φεβρουάριο 2010 κατείχε 874 στρατόπεδα: στη Β. Ελλάδα 542, στα νησιά 127, στη Θράκη 54, στη Κεντρική και Νότιο Ελλάδα 151. Ταυτόχρονα στα Δικαστήρια αποδείχθηκε ότι επιφανείς του Πολιτικού Συστήματος λεηλάτησαν τεράστιες αμυντικές δαπάνες και εκτίουν βαριές ποινές. Εφέτος η Αξιωματική Αντιπολίτευση καταγγέλλει ονομαστικά τον Υπουργό Αμύνης για μίζες σε πωλήσεις όπλων. Οι πολιτικοί ηγέτες δεν συζητούν κατ’ ιδίαν την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής.

Παρά την προφανή υπεροχή της, όμως, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με εκρηκτικά προβλήματα τόσο στο εσωτερικό της όσο και στα ανατολικά της σύνορα. Πριν δυο μόλις χρόνια διακεκριμένος Τούρκος αναλυτής Χαλίλ Καρβελί σημείωσε:[1]

«Η Ανατολία καλύπτει το 97% αλλά πάντα ήταν δύσκολο να ενωθεί. Χρειάσθηκαν χίλια σχεδόν χρόνια, από την Μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, ώστε η ελληνιστική πλειοψηφία της να μετατραπεί σε τουρκική από άποψη γλώσσας και θρησκείας όταν οι αυτόχθονες Χριστιανοί προσηλυτίσθηκαν στο Ισλάμ σταδιακά, αλλά σε μεγάλο βαθμό επιφανειακά. Η διαμάχη μεταξύ Ανατολίας και Κωνσταντινούπολης, όμως, δεν τελείωσε ποτέ. Στις αρχές του 20ού αιώνα το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Ανατολίας, Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι υπέστησαν γενοκτονία και αναγκαστική προσφυγιά, αλλά οι Κούρδοι και οι Αλεβίτες έχουν αντισταθεί στην αφομοίωση. Το Τουρκικό Κράτος προσπάθησε να καταστείλει τους Κούρδους είτε εκτοπίζοντάς τους στο εσωτερικό είτε σφαγιάζοντάς τους το 1931 στην επαρχία Αγκρί και το 1937 και το 1938 στην επαρχία Ντερσίμ. Αν και πιστός στο κοσμικό Κράτος του Κεμάλ, ο Στρατός μετά το πραξικόπημα του 1980 έκανε υποχρεωτική την θρησκευτική εκπαίδευση και σε κάθε χωριό έκτισε τζαμί αλλά ο συνδυασμός εθνικισμού και εξισλαμισμού δεν κατόρθωσε να ελέγξει την άνοδο του κοσμικού εθνικισμού των Κούρδων. Έχει έλθει ο καιρός οι ηγέτες της Τουρκίας να τερματίσουν την βίαιη καταστολή των Κούρδων. Αν η Τουρκία κοιτάξει το παρελθόν της, θα συνειδητοποιήσει ότι επιμένοντας να επιβάλει την ομοιογένεια θα συνεχίσει να διαιρεί τη χώρα και, στη διαδικασία, θα την διαλύσει».

Τα δυο επόμενα άρθρα θα εκθέσουν συνοπτικά την δράση των Κούρδων και των Αλεβιτών στο εσωτερικό και στην ανατολική περίμετρο της Τουρκίας.

 

Ν. Ι. Μέρτζος

[1] Halil Karveli, Η διολίσθηση της Τουρκίας, Foreign Affairs, the Hellenic Edition, 7/3/2016

Πόσο έτοιμη είναι η ελληνική κοινωνία ακόμα και για… εχθροπραξίες;

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018

Η έννοια του στρατηγικού πολιτισμού έχει χρησιμοποιηθεί για να εξηγηθούν οι ιδιαίτερες στρατηγικές συμπεριφορές των κρατών και των κοινωνιών με αναφορά στις μοναδικές στρατηγικές τους ιδιότητες. Παρ’ όλα αυτά, στην πατρίδα μας εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη σύγχυση σχετικά με το τι είναι η στρατηγική κουλτούρα και πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά στο πλαίσιο της πολιτικής μας, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει, μια ελληνική στρατηγική κουλτούρα.

Είναι φανερό ότι ζούμε σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, όπου τα κράτη αλληλοσυνδέονται και αλληλεξαρτώνται, καθιστώντας τις έννοιες εθνικού συμφέροντος, εξουσίας και κινδύνων να μην καθορίζονται πλέον αποκλειστικά εντός των εθνικών συνόρων. Όλο και περισσότερο, καθώς τα συμφέροντα της οικονομίας και της ασφάλειας βασίζονται σε διεθνείς και διακρατικές μορφές συνεργασίας, η πατρίδα μας πρέπει να συνδυάσει την ιστορία της με τις πραγματικότητες της εποχής μας. Ο πραγματισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί εντός ανταγωνιστικών πλαισίων, καθώς οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν οξυνθεί τα τελευταία χρόνια.

Η εγγενής αβεβαιότητα αλλά και η ανησυχία του πολέμου, ειδικά τον τελευταίο καιρό, καθιστά την υποκειμενική κρίση ως αναπόσπαστο μέρος της όποιας στρατηγικής μας επιλογής. Η στρατηγική κουλτούρα, λείπει από την κοινωνική δομή του τόπου μας. Έτσι πολλοί είναι αυτοί που ζητάνε να ακολουθήσουμε παραδείγματα άλλων εθνοτήτων, όπως του Ισραήλ ή ακόμη και της Ελβετίας. Πρέπει όμως να λάβουμε υπόψη μας ότι οι πολιτικές ασφαλείας ενδέχεται να τείνουν να ενεργούν κατά παρόμοιο τρόπο μερικές φορές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τηρούν μια καθολική θεωρία στρατηγικής συμπεριφοράς. Όποιος στο πεδίο των στρατηγικών μελετών λειτουργεί κάτω από την λανθασμένη υπόθεση των ομοιογενών λογικών παραγόντων που επηρεάστηκαν από ορθολογικές επιλογές, μάλλον λανθάνει. Μπορούμε να διαπιστώσουμε αμέσως τις διαφορές ανάμεσα σε Βορειο-Βιετναμέζους, Κινέζους, Ρώσους, Σέρβους, Ινδούς, Βόρειο Κορεάτες, Ιρακινούς, Κούρδους ή Ιάπωνες, πως ο καθένας εκτελεί ρεαλιστικούς υπολογισμούς κατά τρόπο που να ταιριάζει στις αξίες του, και όχι στη λογική κάποιων γενικών θεωριών της αποτροπής.

Ο Colin Gray, στρατηγικός στοχαστής και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών ορίζει ως στρατηγική κουλτούρα «την κοινωνική δομή και τις ανθρώπινες παραδοχές, τις αποτυπωμένες συνήθειες του νου, τις παραδόσεις και τις προτιμώμενες μεθόδους λειτουργίας που είναι περισσότερο ή λιγότερο ορισμένες για μια συγκεκριμένη γεωγραφική βάση ασφαλείας της κοινωνίας».

Ο Θουκυδίδης, στην ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, καταδεικνύει την κατανόηση των πολιτικών και πολιτισμικών διαφορών μεταξύ των πόλεων-κρατών, Αθήνας-Σπάρτης, πριν και κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου. Παρατηρούμε ότι μια τέτοια κατανόηση ήταν, αλλά και παραμένει, ζωτικής σημασίας για την εξήγηση της συμπεριφοράς των αντιμαχόμενων πλευρών. Όπως διακρίνεται ο εθνικός χαρακτήρας με τη σπαρτιατική επιφυλακτικότητα και τον απομονωτισμό από τη μια πλευρά και η αθηναϊκή τόλμη και λαγνεία για τη δόξα από την άλλη, αλλά και οι χαρακτήρες των ηγετών. Η προσωπικότητα του Σπαρτιάτη στρατηγού Παυσανία, η πολιτεία του Θεμιστοκλή και του Περικλή, η προσωπικότητα του Αλκιβιάδη και του Νικία παίζουν τον ποιο σημαντικό ρόλο στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Έτσι σήμερα μπορούμε να διακρίνουμε την κατευναστική πολιτική της Ελλάδος και την επιθετική αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας. Αλλά και τις διαφορετικές προσωπικότητες των υπεύθυνων, λήψεων αποφάσεων.

Βλέπουμε ότι ο Θουκυδίδης εξηγεί την έναρξη και διεξαγωγή του πολέμου ως προκαλούμενη από την άνιση κατανομή της ισχύος μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης αλλά επίσης σημαντικό ρόλο στην έκβαση διαμορφώνουν οι διαφορές του εθνικού χαρακτήρα των κοινωνιών και του ατομικού χαρακτήρα των ηγετών. Ο φόβος της Σπάρτης που αισθάνθηκε από την αύξηση της ισχύος της Αθήνας πρέπει να γίνει κατανοητός ως αποτέλεσμα και άλλων υποκείμενων αιτιών που περιελάμβαναν εθνικές διαφορές αντί ομοιομορφίας.

Με παρόμοιο τρόπο, ο Sun Tzu, δίδει έμφαση στη σοφία της γνώσης του εαυτού σου και του εχθρού, δείχνοντας τη σημασία της κατανόησης του πολιτισμού για την εξήγηση της συμπεριφοράς της εθνικής ασφάλειας του αντιπάλου με σκοπό να τον παραπλανήσεις. Αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Οι αρχές της στρατηγικής είναι να ξέρεις το πεδίο μάχης, να ξέρεις τις δυνάμεις του αντιπάλου σου και να κάνεις κάτι που ο αντίπαλος σου δεν περιμένει.»

Για παράδειγμα ας θυμηθούμε μια πραγματική ιστορία. Όταν η κυβέρνηση Νίξον ανέλαβε το 1969, όλα τα δεδομένα σχετικά με το βόρειο Βιετνάμ σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες τοποθετήθηκαν σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή του Πενταγώνου. Έτσι έλαβαν υπόψη τον πληθυσμό, το ακαθάριστο εθνικό προϊόν, την παραγωγική ικανότητα των χωρών, τον αριθμό των τεθωρακισμένων, πλοίων και αεροπλάνων, το μέγεθος των ενόπλων δυνάμεων, και άλλα παρόμοια στοιχεία. Ο υπολογιστής στη συνέχεια ρωτήθηκε, «Πότε θα μπορέσουμε να κερδίσουμε;» Χρειάστηκε μόνο μια στιγμή για να δώσει την απάντηση: «Κερδίσατε το 1964!».

Στο πλαίσιο μιας πρωτοφανούς κινητικότητας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο Θάλασσα, της συνδεσιμότητας με την αστάθεια στη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική, την εμβάθυνση αλληλεξάρτησης συμφερόντων στην ενεργειακή πολιτική και διαπολιτισμικών θεμάτων που απαιτούν ολοένα και περισσότερη διακρατική χάραξη πολιτικής, η πολιτική ηγεσία μας χρειάζεται να δείξει, όλο και περισσότερη δημιουργικότητα και να αναζητήσει νομιμότητα από πιο εποικοδομητικές πηγές παρά από τον αποκλεισμό τους. Η σημασία της στρατηγικής κουλτούρας επιμένει να είναι σημαντική σήμερα, χωρίς να υπονοεί ούτε να ενθαρρύνει μια δικαιολογία ανάληψης πολεμικής δράσεως, αλλά ισχυροποίησης της αποτρεπτικής μας ισχύος ειδικά, με πολλαπλασιαστές ισχύος. Όπως με την άμεση αύξηση της θητείας, με τη σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας ήταν ενίσχυση και ισχυροποίηση του θεσμού εθνοφυλακής.

Είναι επίσης σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι καμία στρατηγική κουλτούρα δεν είναι αναλλοίωτη ή ότι συνεχώς περιστρέφεται γύρω από μια ενιαία αφήγηση. Οι πολλαπλές εθνικές συζητήσεις μπορούν να γίνονται παράλληλα, αναπτύσσονται γύρω από ένα κύριο πλαίσιο ή γραμμή ερμηνείας. Οι στρατηγικές κουλτούρες είναι επομένως δυναμικές και διαρκώς εξελισσόμενες έννοιες με την κατανόηση της ιστορίας μας και της θέσης μας στον κόσμο, οι οποίες συχνά αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης και επαναξιολογούνται από γενιά σε γενιά.

Παρά τις διακυμάνσεις αυτές, είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί ότι η Ελλάδα διατηρεί επίμονα και επαναλαμβανόμενα το ρόλο του θεματοφύλακα της Δύσεως για την ασφάλεια της και το γεωπολιτικό της ορισμό, τα οποία ξεπερνούν τα πολιτικά κόμματα και τους εκλογικούς κύκλους. Για αυτό η σημασία της στρατηγικής κουλτούρας, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγνοείται, παρά το γεγονός ότι οι επιδιώξεις και άλλοι στρατηγικοί υπολογισμοί φαίνεται συχνά να υπαγορεύονται αποκλειστικά από άμεσα συμφέροντα.

Στη σημερινή δύσκολη κατάσταση μας, το παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος με την κύρια απειλή μας, την Τουρκία, πρέπει να δώσει τη θέση του σε ένα παράδειγμα πολυδύναμης ασφάλειας, το οποίο να περιλαμβάνει όλες τις διαστάσεις της παγκόσμιας ασφάλειας. Επιπλέον, η αναζήτηση κερδοφόρων λύσεων εντός του πλαισίου του Διεθνούς Δικαίου δεν είναι μόνο επιθυμητή αλλά εξυπηρετεί όλο και περισσότερο τα ρεαλιστικά συμφέροντα. Όμως οι ιδεολογικές ασυμβατότητες, η δυσπιστία και οι ιστορικές διαιρέσεις είναι δύσκολο να απαλειφθούν μεταξύ των κρατών μας, όπως άλλωστε έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα, οπότε ο ανταγωνισμός δεν μπορεί να επιλυθεί σε μια φόρμουλα συμβιωτικού ρεαλισμού, προσαρμοσμένου στις πραγματικότητες μιας διεθνούς σκηνής με τεράστιες και σύνθετες διασυνδέσεις.

Είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόσουμε ένα συνδυασμό στρατηγικού πολιτισμού με τα ρεαλιστικά εθνικά συμφέροντα μας, που ο κοινός παράγοντας είναι η ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ισχύος.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α., ΠΝ.

liberal.gr

Απο την Ουκρανία στο Ιράν: εμφύλιος στην Αυτοκρατορία. (Και στο βάθος Ρώσοι).

Από
anixneuseis
-
2

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου MARCH 11, 2018

Εξαιρετικά ανησυχητικές είναι οι πληροφορίες για την κατάσταση που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, με το ιρανικό και τα “συναφή” θέματα (Ιράκ, Συρία, Λίβανος) να κυριαρχούν στην τελευταία συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου, και τους δύο ηγέτες να επιμένουν στην ανάγκη αναθεώρησης της ισχύουσας συμφωνίας  για τα πυρηνικά του Ιράν. Η Τεχεράνη θεωρεί απαράδεκτη μια τέτοια αναθεώρηση. Αμερικανοί Γερουσιαστές που επέστρεψαν από το Ισραήλ, δήλωσαν ότι ενημερώθηκαν για διάφορα σχέδια ισραηλινής στρατιωτικής δράσης.

Αυτά όλα όμως προκαλούν την έντονη αντίθεση της Γαλλίας, αλλά και της Γερμανίας, αν και στην περίπτωση της τελευταίας ο κ. Γκάμπριελ, που είχε αρχίσει να λέει ορισμένα πράγματα για την πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ “πήρε πόδι” από το ΥΠΕΞ, προς όφελος ενός μάλλον “γκρίζου” προσώπου, χωρίς πολιτικό λόγο.

Ο Μακρόν στο Παρίσι πήρε όμως αποστάσεις σε κρίσιμα θέματα από τη μεσανατολική πολιτική που είχαν ασκήσει Σαρκοζί και Ολλάντ, μετατρέποντας τη Γαλλία σε κύριο Ευρωπαίο σύμμαχο των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου.

Παράλληλα, τόσο η προώθηση του ιρανικού από την παράταξη Νετανιάχου-Τραμπ, όσο και η απόφαση της Άγκυρας να προχωρήσει σε προμήθεια του υπερσύγχρονου ρωσικού πυραυλικού συστήματος S400, καθιστούν πολύ επιτακτική, για την Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ, την ανάγκη να λυθεί το θέμα του προσανατολισμού της Τουρκίας. Αλλά και η κατάσταση στον Λίβανο σχετίζεται με όλα αυτά, καθώς η Βηρυτός στράφηκε στη Μόσχα και διαπραγματεύεται με τους Ρώσους ελλιμενισμό των πλοίων τους.

Το ζήτημα του Ιράν είναι, εδώ και πάνω από δεκαετία, σημείο αποκρυστάλλωσης της υποβόσκουσας σύγκρουσης δύο παρατάξεων μέσα στο δυτικό αλλά και στο ισραηλινό κατεστημένο. Από τη μια μεριά έχουμε το “κόμμα του Φουκουγιάμα”, των κλασικών παγκοσμιοποιητών τύπου Σόρος, Ομπάμα, Μακρόν, Μέρκελ, τους “Μενσεβίκους” της Αυτοκρατορίας. Από την άλλη έχουμε τους οπαδούς της “Σύγκρουσης των Πολιτισμών” τύπου Χάντιγκτον, όπως οι Τραμπ και Νετανιάχου, τους “Μπολσεβίκους”.

Οι τελευταίοι είναι που προκάλεσαν, πριν από μερικά χρόνια, την αιματηρή διάλυση της Ουκρανίας, που μας έφερε, και μας διατηρεί πάντα, πολύ κοντύτερα, στο ενδεχόμενο παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, οδηγώντας στον νέο Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς καν τους κανόνες της μετά το 1963 εποχής. Το κατάφεραν γιατί εκμεταλλεύθηκαν επιδέξια τον αντιρωσισμό και των δύο παρατάξεων στον πυρήνα της Αυτοκρατορίας. Ο Ομπάμα μάλλον κατάλαβε με καθυστέρηση που τον πήγαιναν και αρνήθηκε να εγκρίνει την αποστολή βαρέος οπλισμού στην Ουκρανία.

Οι “Μπολσεβίκοι” της Αυτοκρατορίας χρησιμοποιούν κατ’ εξοχήν τον εισοδισμό ως μέθοδο δράσης. Είναι ένα είδος “κρυμμένου Αλκιβιάδη” στους ίδιους τους δυτικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, που δημιουργεί τετελεσμένα και μετά οδηγεί όλο το σύστημα σε αναγκαστική πορεία (Ιράκ, Λιβύη, Ουκρανία είναι μερικά από τα παραδείγματα).

Στο φόντο υπάρχει βέβαια και η Ρωσία, που δύσκολα θα επιτρέψει, χωρίς αντίδραση, έναν ενδεχόμενο πόλεμο κατά του Ιράν. Ανακοινώνοντας πρόσφατα το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, ο Πρόεδρος Πούτιν αποσαφήνισε ότι κάθε επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας με πυρηνικά όπλα θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας και θα συνεπιφέρει τις ανάλογες συνέπειες. Αυτό που δεν αποσαφήνισε είναι ποιες χώρες θεωρεί συμμάχους της Ρωσίας.

Αυτό με την ευκαιρία σημαίνει ότι αυξάνονται και οι κίνδυνοι για τις χώρες που φιλοξενούν στο έδαφός τους πυρηνικά όπλα ή άλλα επιθετικά οπλικά συστήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον κρατών της Μέσης Ανατολής. Δεν είμαστε στα 1990, όπως νομίζουν ορισμένοι, όταν μπορούσε να εκστρατεύει η Αμερική εναντίον της Γιουγκοσλαβίας ή του Ιράκ χωρίς αντίποινα.

Οι Κούρδοι δεν το κατάλαβαν αυτό με αποτέλεσμα αυτά που τους συνέβησαν στο Ιράκ.

Στο Παρίσι, ένα χρόνο μετά την εκλογή του, ο Πρόεδρος Μακρόν έχει προχωρήσει σε μια σειρά πολύ εντυπωσιακών κινήσεων, που τον διαφοροποιούν αισθητά σε κρίσιμα ζητήματα από την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας υπό τους Προέδρους Σαρκοζί και Ολάντ, ιδίως σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να ανοίξει και ένα διάλογο με τη Μόσχα, καθώς οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία μοιάζουν σήμερα εξίσου κακές με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου!

Μιλώντας πρόσφατα, ενώπιον του Προέδρου και του κοινοβουλίου της Τυνησίας, ο Μακρόν αναγνώρισε τις ευθύνες της χώρας του που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Η επέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή μιας σχετικά ακμάζουσας αραβικής χώρας, την οποία τώρα διεκδικούν διάφορες ένοπλες συμμορίες, ενώ στην επικράτειά της διεξάγονται δημοπρασίες σκλάβων! Η επέμβαση αποσταθεροποίησε όχι μόνο τη Λιβύη, αλλά και μεγάλο μέρος της αφρικανικής ηπείρου, με αποτέλεσμα την εκθετική αύξηση των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

«Η Γαλλία, μαζί με τα ευρωπαϊκά κράτη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν τώρα σε αυτή την περιοχή», τόνισε ο Μακρόν, προσθέτοντας ότι «αρκετοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να τελειώνουν με τον Λίβυο ηγέτη (Καντάφι) χωρίς όμως «να διαθέτουν σχέδιο για τη συνέχεια». Η κριτική αυτή είναι σημειωτέον παράλληλη με την κριτική (και αυτοκριτική) που έχει κάνει και ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα, ο οποίος επέκρινε τον πρώην Γάλλο Πρόεδρο Σαρκοζί ότι τον «παρέσυρε» τρόπον τινά στην περιπέτεια της Λιβύης.

Αλλά και στο θέμα της Συρίας ο Μακρόν διαφοροποιήθηκε από την πολιτική των προκατόχων του δηλώνοντας ότι «δεν είπα ποτέ ότι η ανατροπή του Μπασάρ (Αλ Άσαντ) ήταν ένα προηγούμενο για όλα», προσθέτοντας ότι «κανένας δεν μου παρουσίασε τον νόμιμο διάδοχό του».

Ο Γάλλος Πρόεδρος ταξίδεψε εξάλλου αυτοπροσώπως στη Σαουδική Αραβία για να «απελευθερώσει» τον Λιβανέζο Πρωθυπουργό που εφέρετο περίπου κρατούμενος στη χώρα αυτή, σταματώντας έτσι, τουλάχιστον προσωρινά, τα σχέδια νέου πολέμου στον Λίβανο. Ακόμα πιο εντυπωσιακή και εντελώς ασυνήθιστη για τα κρατούντα διεθνή δεδομένα ήταν η δημόσια επίθεση που εξαπέλυσε κατά του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατηγορώντας τον για πολέμους που θέλει να εξαπολύσει.

Απομένει βέβαια να δούμε πόσο βαθειά είναι αυτή η μεταβολή κι αν ο Μακρόν εννοεί αυτά που λέει και θα μείνει συνεπής σε αυτή τη γραμμή.

http://www.konstantakopoulos.gr/2018/03/11/%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%BC%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7/

Ντροπή: Η Τουρκία καραδοκεί ενώ η Ελλάδα “ζει” τον ποδοσφαιρικό πόλεμο “βορρά” και “νότου”

Από
anixneuseis
-
9

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

ΑΠΕ-ΜΠΕ, PIXEL, STR MARCH 12, 2018

Ειδικός επί του ποδοσφαίρου δεν είμαι, και ομολογώ ότι έχω να πάω στο γήπεδο από τότε που διασύρθηκε η Εθνική Ελλάδος στο Μουντιάλ της Αμερικής, το καλοκαίρι του 1994, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Αλλά αυτό δεν μου απαγορεύει να εκφράσω τη γνώμη μου γι’ αυτά τα άθλια που συμβαίνουν στο χώρο του ποδοσφαίρου, και τα οποία δυστυχώς επηρεάζουν το μεγαλύτερο «κομμάτι» της κοινωνίας.

Πολλοί άνθρωποι είναι αγνοί οπαδοί, που έχουν σταματήσει να πηγαίνουν στα γήπεδα, και η ισχνή μειοψηφία είναι χούλιγκανς και γκάγκστερς, που με τις πράξεις τους καταστρέφουν το πιο όμορφο και συναρπαστικό σπορ.

Οι σκηνές που διαδραματίστηκαν χθες στη Θεσσαλονίκη, στον αγώνα του ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ,  δείχνουν που μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους ο φανατισμός. Πιστεύω ότι τυχαία δεν θρηνήσαμε θύματα… Διότι αν συνέβαινε και αυτό, χθες θα βίωνε η Ελλάδα πολύ δυσάρεστες καταστάσεις. Όχι μόνο αθλητικές, αλλά και πολιτικές. Δεν αμαυρώνεται μόνο η εικόνα της χώρας, αλλά και του πολιτικού κόσμου. Δεν λέω… Και οι πολιτικοί οπαδοί και φίλαθλοι είναι.

Αλλά αυτό που βλέπω με ενοχλεί και με μειώνει σαν άνθρωπο. Κάθε πολιτικός και κάθε κόμμα είναι στο τσεπάκι των ποδοσφαιρικών παραγόντων. Παλιά μιλούσαμε για την πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου. Τώρα ομιλούμε για την ποδοσφαιρικοποίηση της πολιτικής καθώς η ανάμειξη αυτών των δύο, της πολιτικής και του ποδοσφαίρου, εξελίχθηκε σε εκρηκτικό μείγμα.

Νοιώθω ευτυχής που δεν έχω καμία ανάμειξη στην πολιτική και το ποδόσφαιρο. Αλλά αισθάνομαι πολύ δυσάρεστα όταν όλη η Ελλάδα ασχολείται με τα ποδοσφαιρικά αίσχη, την ίδια στιγμή που η χώρα διατρέχει πραγματικό κίνδυνο από την Τουρκία, η οποία «παίζει» επιθετικά και ακραία, σε σημείο που όσοι παρακολουθούμε και αναλύουμε τις δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν, να νοιώθουμε όπως και τότε, τον Ιούλιο του 1974, όταν οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι μαγείρευαν την τουρκική εισβολή εναντίον της Κύπρου και εμείς ζούσαμε στον απατηλό και φανταστικό μας κόσμο.

Πως να το πω πιο ξεκάθαρα; Ναι, ειλικρινά πιστεύω ότι οι δηλώσεις των Τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων και οι δράσεις τους, είναι κακό μήνυμα. Και, Ναι, είμαι βέβαιος ότι δεν είμαστε καθόλου έτοιμοι εάν ο Ταγίπ Ερντογάν, υπό την πίεση της σχιζοφρενικής του κατάστασης, επιχειρήσει αυτό που απευχόμαστε. Πως θα λειτουργήσει αποτρεπτικά μία χώρα, που ασχολείται φανατικά με το ποδόσφαιρο, αντί να το θεωρεί όπως το βλέπουν οι πολιτισμένοι άνθρωποι: Ως ένα άθλημα, ως ένα θέαμα, όπου κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Και όχι όποιος «έπιασε» τον διαιτητή ή κάποιους αντίπαλους παίκτες.

Πόσες ιστορίες για σικέ αγώνες άκουσα στη διάρκεια της δημοσιογραφικής μου καριέρας; Άπειρες… Στην αρχή έλεγα «αυτά τα πράγματα δεν γίνονται», αλλά οι ψαγμένοι -ή αν θέλετε οι «πιασμένοι» γραφιάδες με έπεισαν ότι είδαν με τα μάτια τους, άρα γνώριζαν από πρώτο χέρι.

Δεν μου άρεσε καθόλου το θέαμα του προέδρου του ΠΑΟΚ με το πιστόλι στη ζώνη, ακόμα και αν έχει άδεια επειδή κινδυνεύει η ζωή του, ακόμα και αν τον «έπνιγε το δίκιο» για ένα γκολ που ακυρώθηκε. Για μένα είναι τρελά πράγματα αυτά, είναι εκτός της λογικής μου και της αισθητικής μου. Ούτε μπορώ να φανταστώ τους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να δέρνει ο ένας τον άλλο επειδή η ομάδα τους έχασε, δικαίως ή αδίκως. Ή να κτυπάνε τον διαιτητή για μία απόφασή του που θεωρούν λανθασμένη. Στο σημείο που έφτασαν τα πράγματα δεν γνωρίζω αν μπορεί να κάνει πλέον κάτι η Πολιτεία.

Μελέτησα τη χθεσινοβραδινή δήλωση του υφυπουργού Αθλητισμού, Γιώργου Βασιλειάδη, τον οποίο θεωρώ ικανό και καθαρό πολιτικό. Την αναδημοσιεύω και αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι καλείται να κόψει τον γόρδιο δεσμό. Μακάρι να τα καταφέρει:

«Οι σημερινές εικόνες», δήλωσε, «πληγώνουν πρώτα από όλα τους φίλους του ΠΑΟΚ και κατ’ επέκταση όλους τους φίλους του ποδοσφαίρου. Εικόνες όπου παράγοντες μπαίνουν οπλοφορώντας στους αγωνιστικούς χώρους μας γυρνούν πολλά χρόνια πίσω. Τέτοιου είδους ακραία φαινόμενα απαιτούν γενναίες αποφάσεις. Ξεκινήσαμε μια προσπάθεια εξυγίανσης του ποδοσφαίρου απέναντι σε πανίσχυρους αντιπάλους και κατεστημένα κυκλώματα. Και φέτος μετά από χρόνια είχαμε το πιο συναρπαστικό και πιο δίκαιο πρωτάθλημα. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε κανέναν να μας εκτρέψει από το στόχο μας, ακόμη κι αν χρειαστεί σε συνεννόηση με την UEFA να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις», τόνισε ο κ. Βασιλειάδης.

Μία καλή λύση είναι αν έπαιρνε την πολύ δύσκολη απόφαση και ακύρωνε το φετινό πρωτάθλημα. Ίσως το σοκ που θα προκαλέσει μία τέτοια απόφαση να αποβεί καταλυτική και να σωθεί το όμορφο άθλημα. Αντιλαμβάνομαι ότι γύρω από το ποδόσφαιρο «χορεύουν» εκατομμύρια των εκατομμυρίων. Και ότι τρέφεται ένα διεφθαρμένο σύστημα. Πόσοι από αυτούς που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο μπορούν να σηκώσουν το χέρι και να υποστηρίξουν πως είναι καθαροί; Αν απαντήσετε ο εξής κανένας δίκιο θα έχετε… Τούτες τις πολύ δύσκολες ώρες για την Ελλάδα και την Κύπρο, που αντιμετωπίζουν μία άνευ προηγουμένου επιθετικότητα από την Τουρκία, το τελευταίο πράγμα που έχει «ανάγκη» η χώρα, είναι ένας αδυσώπητος ποδοσφαιρικός πόλεμος «νότου» και «βορρά»…

Πηγή: Ντροπή: Η Τουρκία καραδοκεί ενώ η Ελλάδα “ζει” τον ποδοσφαιρικό πόλεμο “βορρά” και “νότου” http://hellasjournal.com/2018/03/ntropi-i-tourkia-karadoki-eno-i-ellada-zi-ton-podosferiko-polemo-vorra-ke-notou/

‘US won’t even sell us rifles’: Turkey’s FM explains purchase of Russian S-400 air-defense systems

Από
anixneuseis
-
0
‘US won’t even sell us rifles’: Turkey’s FM explains purchase of Russian S-400 air-defense systems
FILE PHOTO. © Evgeniy Biyatov / Sputnik
Ankara’s decision to purchase Russian S-400 air-defense systems was prompted by the reluctance of its NATO allies, primarily the US, to sell advanced weaponry to Turkey, Foreign Minister Mevlut Cavusoglu has said.

“We needed it urgently because we did not have an air defense system. We even had troubles with buying simple rifles from the US due to concerns of the Congress. We had to buy it from someone,” Cavusoglu told the Zeit newspaper, in an exclusive interview.

The S-400 Triumf is the most advanced Russian anti-aircraft system, designed to engage aerodynamic targets at a range of up to 400km and ballistic missiles up to 60km away. The launcher can use at least four interceptor missile types, suited to different targets. An S-400 division can engage up to 36 targets simultaneously.

Read more

© Sergey MalgavkoTurkey will start receiving S-400 components from Russia in 2019 – defense minister

Turkey, however, is ready to purchase the corresponding US systems, namely Patriot anti-air missiles, as well, if “the US government can guarantee that Congress will approve it,” the official stated. This will not mean that Turkey would scrap the agreement with Russia or not use the S-400 systems when they would be delivered, as the country seeks to strengthen military and technological cooperation with many partners simultaneously, including European countries.

“The deal has already been signed. But we will continue to buy products in the future. We hope for joint investment and technology transfer in the armaments sector,” Cavusoglu said. “But if we do not get anything from our allies, we have to buy it from somebody else.”

Cavusoglu’s remarks echoed a statement by Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan, who vowed to stick to the S-400 deal with Russia, despite the threat of US sanctions. Washington could, potentially, slap Ankara with sanctions over the deal, under the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA), which was signed by the US President last August.

“You claimed that the contract with Russia was a mistake. You also said that you might introduce sanctions. We are not going to be accountable to you. We will proceed along the right way without any concessions for the sake of achieving our own goals,” Erdogan said earlier this week.

In the event of any US sanctions Turkey will “respond” in a fashion different from other countries, Cavusoglu stated, without providing any details of the possible retaliation.

“If they want to punish Turkey with sanctions, then Turkey would react differently than Russia or other countries. We would answer. You should not threaten us. We are a NATO ally,” the top diplomat warned. “The US is threatening many, saying something like: ‘Do not buy gas from this or that country.’ That will not do. Being strong is not being right.”

RT

✔@RT_com

Head of ’s Rostec says Moscow is ready to sell S-400 to any nation that feels insecure https://on.rt.com/8yvk 

Russia might sell S-400 systems to US if Americans feel insecure — RT World News

The head of Russia’s strategic defense industry corporation Rostec says Moscow is ready to sell S-400 air defense systems to any nation that feels insecure and wants to seal its airspace, including…

rt.com

Twitter Ads info and privacy

Washington, however, seems to be still trying to disrupt the S-400 deal without (thus far) introducing sanctions or making other harsh moves, which might further jeopardize already-strained relations with Turkey.

“We’re in close discussion with Turkey with respect to their air defense measures and systems they could deploy,”commander of the US European Command and NATO Supreme Allied Commander in Europe, Army Gen. Curtis Scaparrotti, said Thursday. “I don’t think that’s a finished deal yet.”

https://www.rt.com/news/420955-turkey-explains-s400-russia/

Όλοι “σκυλεύουν” το λαό της Συρίας. Εφτά πραξικοπήματα απο το 1949.

Από
anixneuseis
-
0

  Του Μάριου Ευρυβιάδη  MARCH 11, 2018

Στον δικό μας ευρύτερο χώρο, η Συρία υπέστη τα περισσότερα πραξικοπήματα. Έξι συνολικά, από το 1949 μέχρι το 1970 (1949, 1954, 1961, 1963, 1966, 1970). Θα αναφερθώ στη συνέχεια του κειμένου και στο έβδομο πραξικόπημα, αυτό που λαμβάνει χώρα από το 2012 μέχρι σήμερα και το οποίο είναι μεν τζιχαντιστικό, αλλά στη ουσία είναι ένα πραξικόπημα Μade in the West και το οποίο αποτελεί συνέχεια των δυτικών προσπαθειών να τεθεί υπό την ηγεμονία της Δύσης ο γεωπολιτικός χώρος της ιστορικής Συρίας και των προεκτάσεών της στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. 

Θα περιοριστώ σε συνοπτικές, κυρίως, αναφορές στα δύο από τα έξι πραξικοπήματα –αυτά του 1949 και του 1957– που εμπεριέχουν, πιστεύω, αρκετά στοιχεία που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τι επακριβώς συμβαίνει στη Συρία σήμερα, γιατί το μακελειό δεν σταματά. Αλλά και γιατί γινόμαστε μάρτυρες μιας άθλιας και δυτικής έμπνευσης και χρηματοδότησης προπαγάνδας που κάνει τη χιτλερική να μοιάζει με έργο «ατζαμήδων».

Η συγκεκριμένη προπαγάνδα αποτελεί συνέχεια αλλά «ανταγωνίζεται» ταυτόχρονα σε «ποιότητα» –αφού είναι πιο εκσυγχρονισμένη– αυτήν των μεταψυχροπολεμικών πολέμων στη Γιουγκοσλαβία. Τα αποτελέσματα εκείνης της προπαγάνδας υπήρξαν το μακελειό στα Βαλκάνια, ο τζιχαντισμός και η δημιουργία δύο ισλαμιστικών «κρατών» στην Ευρώπη –που τροφοδοτούν «ιεροπολεμιστές» στα διάφορα μέτωπα του κόσμου– αυτού της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης και του «κράτους» των Κοσσοβάρων. Είναι δε κοινό μυστικό πως το «κράτος» των Κοσσοβάρων, οι πάτρωνες του οποίου επιδιώκουν να το εντάξουν στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, κρατά τα ευρωπαϊκά σκήπτρα στο λαθρεμπόριο –κυρίως στα ναρκωτικά– στο εμπόριο λευκής σαρκός και στο εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων.

Αναφορικά με το πραξικόπημα του 1949, δύο είναι τα στοιχεία που προκύπτουν από αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά και εγγλέζικα έγγραφα και από μαρτυρίες αμερικανικών πρακτόρων που έδρασαν στην περιοχή και τα οποία παραπέμπουν στα σημερινά. Το πρώτο είναι πως οι Αγγλοαμερικανοί άρχισαν σχεδιασμούς για ανατροπή τής τότε συριακής κυβέρνησης από το 1948 –συνωμοτώντας με δεξιούς στρατιωτικούς της Συρίας– με δικαιολογητικό τη γνωστή ψυχροπολεμική «μάντρα» πως ήταν θέμα χρόνου το κομμουνιστικό κόμμα της Συρίας να καταλάβει την εξουσία.

Και το δεύτερο, και πιο άμεσα σχετικό με τα σημερινά, ήταν πως ο αμερικανικός πετρελαϊκός κολοσσός ARAMCO (Arabian American Oil Company), συνέταιρος με τη Σαουδική Αραβία, ανακοίνωσε δημόσια σχέδια για τη δημιουργία πετρελαιαγωγού από τη Σαουδική Αραβία στη Μεσόγειο (TAPLINE), με εξασφαλισμένη άδεια διέλευσης από Ιορδανία και Λίβανο, όχι όμως και από τη Συρία της οποίας το Κοινοβούλιο ήταν αρνητικό.

Εκδηλώθηκε τότε πραξικόπημα από τον τότε επιτελάρχη της Συρίας, εγκαταστάθηκε μια φιλοδυτική κυβέρνηση και η άδεια δόθηκε. Πριν το τέλος του χρόνου είχαμε αντιπραξικόπημα που ακολουθήθηκε και από ένα τρίτο. Από τότε η Συρία εισήλθε σε έναν φαύλο κύκλο και δεν θα «σταθεροποιηθεί» μέχρι το σοσιαλιστικό πραξικόπημα του κόμματος Μπάαθ του 1970 από τον Χαλέφ Άσαντ, πατέρα του σημερινού Μπασίρ Άσαντ. Μέχρι το πραξικόπημα του 1957 στη Συρία, η Μέση Ανατολή ήταν ήδη σε μεγάλο αναβρασμό και το επίκεντρο του παγκόσμιου ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού και τοπικών πολέμων και συγκρούσεων.

Είχαμε τη δημιουργία του εβραϊκού κράτους, τον πόλεμο του 1948, την ταπεινωτική ήττα των Αράβων και τη δημιουργία του Παλαιστινιακού. Είχαμε τα γεγονότα στο Ιράν με την εκδίωξη και επαναφορά, με αγγλοαμερικανικό πραξικόπημα, του φιλοδυτικού Σάχη της Περσίας το 1953. Είχαμε στην Αίγυπτο την πραξικοπηματική άνοδο του χαρισματικού και σοσιαλιστή ηγέτη Νάσσερ (1952-’54).

Είχαμε προβοκατόρικες επιθέσεις του Ισραήλ κατά της Αιγύπτου, κυρίως το 1954. Είχαμε το 1955 τη δημιουργία του φιλοδυτικού Συμφώνου της Βαγδάτης, ενός «ψευδο-ΝΑΤΟ» στη Μέση Ανατολή, με πρωταγωνιστές τη Βρετανία και την Τουρκία και με πάτρωνα την Ουάσιγκτον. Είχαμε την «κάθοδο» της Σοβιετικής Ένωσης σε Αίγυπτο και Συρία. Και, τέλος, είχαμε την κρίση του Σουέζ, τον αποτυχημένο επιδρομικό πόλεμο κατά της Αιγύπτου από Βρετανία, Γαλλία και Ισραήλ (1956) και το 1957 είχαμε τη διακήρυξη του ψυχροπολεμικού Δόγματος Αϊζενχάουερ για τη Μέση Ανατολή, δηλ. την απαρχή της επίσημης πλέον επέμβασης των Αμερικανών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Το 1957 ο Πρόεδρος της Αμερικής Αϊζενχάουερ και ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας Μακμίλλαν «συμφώνησαν», δηλαδή συνωμότησαν –δεν υπάρχει άλλη λέξη– για την ανατροπή της σοσιαλιστικής συριακής κυβέρνησης την οποία θεωρούσαν φιλο-νασσερική, φιλοσοβιετική, επικίνδυνη για τα φιλοδυτικά καθεστώτα της περιοχής και εμπόδιο για τη ροή του πετρελαίου προς τη Μεσόγειο. Οι Σύροι προκατέλαβαν τους σχεδιασμούς τους και το πραξικόπημα αποσοβήθηκε.

Όμως από την τελική έκθεση μιας άκρως απόρρητης επιτροπής που οι Αγγλοαμερικανοί συγκρότησαν το 1957 για να υλοποιήσουν το πραξικόπημα –τη “Syria Working Group”– διαβάζουμε και τα εξής:

«Για να διευκολυνθούν οι απελευθερωτικές δυνάμεις, να περιοριστούν οι δυνατότητες του συριακού καθεστώτος να κατευθύνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, να περιορισθούν οι απώλειες και οι καταστροφές στο ελάχιστο και για να επιτευχθεί το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα το γρηγορότερο, πρέπει να αναληφθεί μια ειδική προσπάθεια (special effort) εξόντωσης (elimination) κάποιων προσώπων που θεωρούνται κλειδιά. Η απομάκρυνσή τους (removal) πρέπει να επιτευχθεί στο αρχικό στάδιο της εξέγερσης (uprising) και επέμβασης (intervention) και υπό τα δεδομένα της κατάστασης».

Επιπλέον, το σχέδιο προέβλεπε τη χρηματοδότηση μιας επιτροπής με την ονομασία “Free Syria Committee” και τον εξοπλισμό μέσα στη Συρία πολιτικών φατριών και παραστρατιωτικών ομάδων με στρατιωτικές δυνατότητες. Πάντοτε, κατά τους σχεδιασμούς της “Syria Working Group”, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, η CIA και η ΜΙ6 της Βρετανίας, «θα ενθάρρυναν εσωτερικές φυλετικές εξεγέρσεις… και θα υποκινούσαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στη Δαμασκό».

Οι συνεργαζόμενες με αντικαθεστωτικές δυνάμεις και οι αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες θα συντόνιζαν πράξεις δολιοφθοράς με στόχο την πραξικοπηματική ανατροπή του συριακού καθεστώτος. Ήταν όμως αποφασισμένοι, εφόσον δημιουργούνταν οι αναγκαίες συνθήκες τρομοκρατίας, να προκαλέσουν και μεθοριακά επεισόδια που να δικαιολογούν τη στρατιωτική επέμβαση των γειτονικών και φιλοδυτικών κρατών της Ιορδανίας, του Ιράκ και της ΝΑΤΟϊκής Τουρκίας. Τόσο ο 6ος αμερικανικός Στόλος στη Μεσόγειο όσο και οι βρετανικές δυνάμεις από την Κύπρο θα δρούσαν υποστηρικτικά σε περίπτωση ανάγκης.

Ανατροπή αποσταθεροποίηση

Οι σχεδιασμοί του 1957 απέτυχαν διότι Ιορδανία και Ιράκ τελικά δεν συνεργάσθηκαν. Μόνο η Τουρκία του Ατνάν Μεντερές ήταν πρόθυμη να συνεργαστεί, με στρατιωτική εισβολή στη Συρία. Είναι επίσης ενδιαφέρον να τονιστεί εδώ πως ένας επιπλέον λόγος που οι σχεδιασμοί δεν υλοποιήθηκαν ήταν και η απειλή της Σοβιετικής Ένωσης πως η Τουρκία θα υποστεί τις συνέπειες ενός επιδρομικού πολέμου κατά της Συρίας. Παρόμοιους σχεδιασμούς από τους Αγγλοαμερικανούς για την ανατροπή/αποσταθεροποίηση του μπαθικού καθεστώτος είχαμε το 1983, το 1986, το 1991, το 2009 και βέβαια το 2012 επί Προεδρίας Ομπάμα και με ΥΠΕΞ τη Χίλαρι Κλίντον.

Στημένη προπαγάνδα

Τηρουμένων των αναλογιών είναι πράγματι εντυπωσιακές οι ομοιότητες τού τότε –1957– με αυτά που συμβαίνουν στη Συρία από το 2012 μέχρι σήμερα. Οι μέθοδοι παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτες, όπως αναλλοίωτη παραμένει και η στρατηγική στόχευση. Η μόνη αλλά αισθητή διαφορά είναι η άθλια προπαγάνδα κατά του συριακού καθεστώτος, του μόνου κοσμικού πλέον κράτους στην περιοχή, που έχει ολοκληρωτική μορφή, είναι ασταμάτητη και χρησιμοποιεί κατασκευασμένες, ως επί το πλείστον, σκηνές με πρωταγωνιστές/θύματα μικρά παιδιά. Η προπαγάνδα αυτή είναι χρηματοδοτούμενη από έξω και τα τεκμήρια είναι αδιάσειστα για όποιον ενδιαφέρεται να ερευνήσει επισταμένα το θέμα. Η χρηματοδότη γίνεται από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, από ορισμένα άλλα ΝΑΤΟϊκά κράτη, καθώς επίσης τους άλλους «παράγοντες ηθικής» στην περιοχή όπως την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία το Κατάρ και το Ισραήλ.

Το κάθε ένα από τα κράτη αυτά έχει διαφορετικούς λόγους για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Και όλα έχουν κυριολεκτικά σκυλιάσει διότι η κοινή στρατηγική τους στόχευση –το συνεχιζόμενο από το 2012 πραξικόπημα στη Συρία– έχει αποτύχει παταγωδώς. Και όλοι συνεχίζουν να «σκυλλεύουν» τον λαό της Συρίας. Έχουν όλοι συμμαχήσει με τα κατάλοιπα του ισλαμικού κράτους των αποκεφαλιστών, με την Αλ Κάιντα και το παρακλάδι της στη Συρία, την Αλ Νούστρα –δεν τους λένε πλέον τρομοκράτες ή τζιχαντιστές, αλλά «αντιστασιακούς»– και τους εξαπολύουν κατά της Συρίας.

Το Ισραήλ για παράδειγμα υποστηρίζει και παρέχει όλων των μορφών υποστήριξη σε επτά τέτοιες τρομοκρατικές οργανώσεις. Και το κάθε ένα από τα υπόλοιπα προαναφερθέντα κράτη έχει τις δικές του «προτιμήσεις» τρομοκρατικών οργανώσεων. Και, γι’ αυτό, το μακελειό στη Συρία δεν έχει τέλος. Ούτε και η άθλια προπαγάνδα.

http://www.konstantakopoulos.gr/2018/03/11/%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CE%BA%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BB%CE%B1%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%B5/

1...2,8422,8432,844...3,032Σελίδα 2,843 από 3,032