Αρχική Blog Σελίδα 2840

Trump’s War on the Deep State

Από
anixneuseis
-
0

This is why Donald Trump went to war against the entire political class.

Conrad Black

March-April 2018

IN WASHINGTON now, the “deep state” generally means officially nonpartisan and politically inactive people who are in and near government, and are in practice partisan and often hyperactive in their opposition to the administration. This sort of thing occurs to some degree in almost every administration, but is rare once new administrations have settled in and installed loyalists in all key positions. In contentious times, during rending national controversies and after a radical change of administration, and especially when there is widespread media hostility to an administration, the phenomenon is more noticeable. In living memory, the most egregious antics of the deep state—widespread efforts to disrupt and discredit the administration—have been in the presidencies of Richard Nixon and Donald Trump.

The two sets of circumstances are easily distinguishable. Nixon came to office in 1969 and was the first president since Zachary Taylor in 1848 not to have his party in control of either house of Congress when he was inaugurated. North Vietnam had made it clear in its rejection of President Johnson’s 1966 Manila offer of joint withdrawal that Hanoi sought the complete humiliation of the United States. If Ho Chi Minh’s ambition was simply to unite North and South Vietnam, he would have accepted Johnson’s offer, waited the decent interval and reinvaded with no danger that the United States would plunge once more into that quagmire. Nixon inherited the Democrats’ war in Vietnam and preferred to extract the United States while trying to preserve a possibility for the survival of a non-communist regime in Saigon. For declining simply to surrender all Indochina to the tender mercies of the North Vietnamese, the Vietcong, and the Khmer Rouge and Pathet Lao, Nixon was undercut and harassed by advocates of defeat and shame in Vietnam, many of whom, like Daniel Ellsberg, had been happy enough to escalate the war before becoming activist advocates of the virtues and moral necessity of American defeat.

 Nixon’s legal problems ramped up over his mishandling of Watergate. It was essentially caused by hawkish zealots in the administration and the Republican National Committee engaging in amateurish and ill-considered counter-harassment of antiwar activist members of a Democratic Party that simply wanted to leave Vietnam at once “by plane and by boat.” As the president became vulnerable, the whole administration became a seething hotbed of enemies of Nixon, leaking his tax returns and reams of secret documents and intelligence about Vietnam and other matters. There has never been any conclusive evidence that Nixon himself committed illegalities, but members of his entourage did, and executive authority evaporated by the week. Nixon, patriot as he was, resigned rather than subject the country to an impeachment trial. The deep state won; Congress cut off all aid to South Vietnam; it fell to the communists and millions died. The disaster was complete, and part of the legacy has surely been a relative inferiority in the quality of candidates for high public office since then, the coarsening of political discourse and increased cynicism of the political press, and the intoxication of federal politicians with the high-stakes game of criminalizing policy differences. None of it shows any signs of ending. Quite the contrary.

This is why Donald Trump went to war against the entire political class: all factions of both parties, the bureaucracy, the national media, the lobbyists, Hollywood and Wall Street. He said the whole system was rotten and had failed the nation: hopeless wars that accomplished nothing except the wastage of thousands of lives and trillions of dollars, the extension of Iranian influence and an immense humanitarian crisis, a flatlined economy, a shrinking workforce, increasing poverty and crime, oceans of debt, large trade deficits from trade agreements that exported unemployment to the United States and the unmonitored influx of millions of illiterate peasants from Latin America. He ran nearly three million votes behind his Democratic opponent, Hillary Clinton, though he won the Electoral College clearly enough, and 96 percent of the 312,000 votes cast in the District of Columbia were against him. Almost everyone of influence in the country, including virtually all the Congress of both parties, was opposed to him. For the first nine months of the new administration, there was the constant confected threat of impeachment. The phantasmagorical imbecility that Trump had somehow colluded and connived with the Russian government to rig the election was the excuse of the hapless Clinton and her Trump-hating echo chamber in the national media for the election result.

The deep state was almost the whole state, and it pitched in to sabotage the administration. For nearly that long, the Republican leaders sat on their hands waiting to see if he would be impeached or not. His nominees were a long time in being confirmed. There were leaks of White House conversations, including with foreign leaders—outright acts of insubordination causing Trump, a decisive executive, to fire some fairly high officials, including the malign director of the FBI, who then informed Congress that he had leaked a self-addressed memo (probably illegally, as it was technically government property), in order to have a special prosecutor named to torment the president over the fatuous Russian allegations, although Comey testified that Trump himself was not a target or suspect and the Russians had not influenced the outcome of the election. (This was a sober position compared to the wholesale fabrications of the Democratic vice chairman of the Senate Intelligence Committee, Mark Warner, that a thousand Russian agents had swarmed the key battleground states and had delivered Wisconsin to Trump.)

The president has strengthened the White House staff. The FBI and Justice Department have been ripped apart in their partisanship and misuse of the dossier on which the collusion argument and the surveillance of the Trump campaign were based. And the dossier, a pastiche of falsehoods from gossips in the Kremlin, has been exposed as a smear job paid for by the Clinton campaign and Democratic National Committee, and the whole impeachment movement has collapsed. The hunters are the prey and Trump will prosecute, sack, or intimidate the deep state. But it is there, can arise quickly and can be very dangerous. Forewarned is forearmed.

Conrad Black is a writer and former newspaper publisher whose most recent book is Richard M. Nixon: A Life in Full (PublicAffairs, 2007).

http://nationalinterest.org/feature/trumps-war-the-deep-state-24507?page=show

How Turkey Destroyed Its Own Air Force

Από
anixneuseis
-
0
Michael Peck The National Interest.

Fighter pilots aren’t cheap. The U.S. Air Force estimates that training a new pilot to fly a plane like the F-35 costs $11 million. And that doesn’t count the priceless experience of a veteran pilot who has been flying for years. That’s why the U.S. Air Force is willing to offer half-million-dollar bonuses to retain experienced fighter pilots.

So a nation that throws its fighter pilots in jail is not just wasting money, but also an extremely valuable resource. Yet in the name of politics, Turkey’s government has purged its air force so badly that it can barely fly its F-16 fighters.

The trouble began on July 15, 2016, when members of Turkey’s military “allegedly” launched a coup to topple the Islamist government of President Recep Tayyip Erdogan. The word allegedly is used for a reason. Despite being pros at overthrowing civilian governments (with four successful coups between 1960 and 1997), the 2016 effort was laughable. Soldiers attempted to isolate Istanbul by erecting roadblocks on the Bosporus Bridge—but only blocked the lanes in one direction. Youtube video showed soldiers with Leopard tanks surrendering to police and civilians. As Erdogan was flying back to Istanbul from vacation, two Turkish Air Force F-16s had his aircraft in their sights—but failed to shoot it down.

And the vaunted Turkish military was supposed to be NATO’s Cold War southern bulwark against the Soviets? If so, it’s a wonder that the Kremlin never seized the Bosporus.

All of which had skeptics wondering whether the coup was actually a false-flag operation by the Turkish government, aimed at providing (or provoking) an excuse to quash secular Turkish generals and covert followers of exiled cleric Fethullah Gulen. Either way, the coup fizzled in less than an hour, and then Erdogan’s government took its revenge.

Numerous senior and field-grade officers were purged. More than 300 F-16 pilots were dismissed. This defanged the Turkish military as a political threat, and strengthened the increasingly authoritarian rule of Erdogan and his neo-Ottoman Justice and Development Party, which has imprisoned many journalists. But it left a gaping question: who would be left to fly Turkey’s jet fighters?

With war raging in Syria, and Turkish forces grabbing parts of northern Syria, Turkey’s military is keeping busy (including an F-16 that shot down a Russian plane over Syria—the Turkish pilot who did it was one of those purged). It hardly seems a propitious time to decimate your pilot cadre.

The Turkish government has been looking overseas to make up the shortfall. However, the Washington has rebuffed a request to send over U.S. flight instructors, though Turkish pilots are receiving basic flight training in the United States. Turkey has also sought assistance from Pakistan—which also flies F-16s—though training Turkish pilots could violate U.S. arms export rules. In a sign of desperation, “the Turkish government has issued a decree that threatens 330 former pilots with the revocation of their civil pilot license, unless they return to Air Force duty for four years,” notes an Atlantic Council report.

“It is unclear how the decision to compel a return to service will impact unit morale,” the report added.

Now, enter Russia—a traditional enemy of Turkey for centuries, and one of whose jets was shot down by the Turks over Syria. Yet Turkey is seeking to buy Russia’s S-400 long-range anti-aircraft missiles, which only ratchets up tensions between Washington and Ankara over Syria and other issues.

Turkey has also signed an agreement with Franco-Italian missile maker Eurosam to develop a long-range anti-aircraft missile. And why is Turkey suddenly so interested in surface-to-air missiles? “In aftermath of 15 July, with the operations against the Turkish Armed Forces, there was a reduction in the number of F-16 pilots, creating a need to develop our air defense,” said Turkish analyst Verda Ozer. “This is the reason for the S-400 purchase.”

But even the S-400 wouldn’t totally solve Turkey’s air defense travails. “Since the Russian S-400 system cannot be integrated into NATO infrastructure, it cannot be used to protect against missile defense,” Ozer notes. Hence, Turkey needs two systems: the S-400 to shoot down hostile aircraft, and a Eurosam weapon to intercept ballistic missiles.

Perhaps it would have been easier not to get rid of those F-16 pilots.

Michael Peck, a frequent contributor to TNI, is a defense and historical writer based in Oregon. His work has appeared in Foreign Policy, WarIsBoring and many other fine publications. He can be found on Twitter and Facebook.

Image: Wikimedia Commons

http://nationalinterest.org/blog/the-buzz/how-turkey-destroyed-its-own-air-force-24942?page=show

Rohingya in ‘no man’s land’ reject return on Myanmar terms: Camp chief

Από
anixneuseis
-
0
Asia Pacific

An estimated 700,000 Rohingya have fled over the Myanmar’s border to Bangladesh since an army crackdown was launched last year AFP/FRED DUFOUR
 (Updated: ) MAUNGDAW, Myanmar: Rohingya holed up in a border “no man’s land” after fleeing Myanmar will only accept repatriation to their home villages, a local leader said Sunday (Mar 18), rejecting any move to transit camps for fear of long-term confinement.

Some 700,000 Rohingya have been driven into neighbouring Bangladesh since last August by a major army crackdown – purportedly intended to “clear” northern Rakhine state of militants from the Muslim minority.

The UN describes it as a campaign of ethnic cleansing against the Muslim Rohingya, an allegation staunchly denied by mainly Buddhist Myanmar.

Overwhelmed by the influx, Bangladesh wants Myanmar to take them back and the neighbours agreed to start repatriating refugees in January. But so far no Rohingya have returned.

Since August several thousand of the Rohingya have been living in tents beyond a barbed-wire fence which roughly demarcates the border zone between the two countries, reliant on NGO food handouts.

Myanmar authorities are pressing hard for their return and have increased troop numbers on their side of the fence, accusing Rohingya militants of infiltrating the camp.

But despite the apparent show of force and looming monsoon rains, a camp leader told reporters they would not bow to pressure to return or to move forward into Bangladesh.

“We have no intention to enter Bangladesh. We are not Bengali … we are Myanmar original citizens,” Dil Mohamed, 51, told reporters through barbed wire in an interview in “no man’s land”, during a government-steered trip through the Maungdaw border district.

Dil said the villagers – who number around 6,000 – would return to Myanmar only if they are guaranteed safety, compensation for the homes burned down in the army clearance and permission to resettle in their old villages.

“We don’t want to go to the transit camps. We need to go directly to our homes,” he said, referring to sites set up by Myanmar authorities to process returning refugees.

The international Red Cross currently provides supplies to the group, who collect it by crossing a creek and reaching the Bangladesh side.

Fears abound that transit camps and resettlement villages being built for returnees will effectively become long-term detention centres.

More than 120,000 Rohingya are already confined to squalid camps further south in Myanmar following earlier bouts of communal violence, with their movements strictly controlled.

Myanmar denies any plan to hold Rohingya.

“We don’t have any vision or intention to keep them long,” Ye Htut, the administrator of Maungdaw district, told reporters on Saturday as they were chaperoned around northern Rakhine by government minders.

But the repatriation process appears to be in disarray, with the international community saying continuing insecurity precludes a swift return for the refugees.

Myanmar continues to show off new reception centres and camps for refugees who do eventually return as a sign of its apparent good faith over repatriation.

Development schemes led by the army, powerful Myanmar businessmen and donor-funded ethnic Rakhine groups are abundant across the north of Rakhine, the scene of the worst violence.

Critics say the projects are shaped by military and economic priorities and are often sited on commandeered Rohingya land, effectively excluding the minority from the future of the state.

Myanmar brands the Rohingya as illegal immigrants from Bangladesh. It has systematically dismantled their legal rights and access to basic services in Rakhine, a state where many have lived for generations.

Source: AFP/aa
Read more at https://www.channelnewsasia.com/news/asiapacific/rohingya-in-no-man-s-land-reject-return-on-myanmar-terms-camp-10054218

Γιατί οι Αμερικανοί υποτιμούν τον “κίνδυνο Ερντογάν”; Η ExxonMobil πάντως δεν φοβάται…

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Η Πρέσβειρα των ΗΠΑ Kathleen Doherty σε δημοσιογραφική διάσκεψη, Λευκωσία 14 Μαρτίου 2018.ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ MARCH 18, 2018

Η Πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κύπρο, κ. Κάθλιν Ντόχερτι, από τα βασικά και ικανά στελέχη του αμερικανικού διπλωματικού σώματος, μίλησε καθαρά την Τετάρτη για τις απειλές της Τουρκίας με αφορμή την έναρξη των ερευνών στην κυπριακή ΑΟΖ από πλοία που μίσθωσε ο ενεργειακός κολοσσός του Τέξας, η ExxonMobil.

Δεν αναμένουμε οποιαδήποτε προβλήματα από την Τουρκία, γράφει το ΚΥΠΕ ότι είπε η κ. Ντόχερτι, η οποία προφανώς μίλησε στους Κύπριους δημοσιογράφους για να καταθέσει δημόσια την αμερικανική θέση και να στείλει μηνύματα σε όλους τους αποδέκτες.

Διότι το μήνυμά της δεν εστάλη μόνο στην Άγκυρα, αλλά και στη Λευκωσία και στο κατοχικό καθεστώς, του οποίου ηγείται ο μέγας «ειρηνιστής» Μουσταφά Ακιντζί. Αυτός ο άνθρωπος είναι τελικά η μεγαλύτερη πολιτική απάτη των κατεχομένων…

Ουσιαστικά το μήνυμά της ήταν τριπλό: Η Κύπρος, είπε, δικαιούται να αναπτύξει τους πόρους της στην κυπριακή ΑΟΖ και η Αμερική υποστηρίζει αυτό το δικαίωμα. Είναι μία πάγια θέση των Ηνωμένων Πολιτειών. Καλώς το υπενθυμίζει στην Τουρκία η Αμερικανίδα Πρέσβειρα, διότι είναι μία δίκαιη και ορθή θέση, που καλύπτεται απόλυτα από το Δίκαιο της Θάλασσας.

Θα ήταν πρέπον η Αμερική να υποστηρίζει σε όλα τα επίπεδα, άρα και στο Κυπριακό, τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Δυστυχώς δεν το κάνει, και ακόμα και σήμερα στηρίζει της θέσεις της Τουρκίας, η οποία έχει εξελιχθεί στον χειρότερο εχθρό της Αμερικής στην περιοχή μας. Ξεπέρασε και τους απαίσιους τζιχαντιστές, που πόνεσαν πολύ τον αμερικανικό λαό. Ο Ερντογάν ήταν ο βασικός υποστηρικτής τους.

Τίθεται πάντα το ερώτημα: Γιατί οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τον αντιαμερικανό Ερντογάν στο Κυπριακό; Ουδείς μπορεί να απαντήσει το ερώτημα. Εγώ θα έλεγα πως είναι άβυσσος η ψυχή των Αμερικανών και τους παίρνει χρόνο για να ξεχωρίσουν τους φίλους και τους εχθρούς τους. Τι άλλο πρέπει να τους κάνει ο ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας για να ξυπνήσουν; Δεν αρκεί ότι άλλαξε στρατόπεδο και ότι συντάχθηκε με τους εχθρούς της Αμερικής, τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν και το Ιράν των μουλάδων;

Το δεύτερο μήνυμα εστάλη στη Λευκωσία, αλλά αφορά και την Τουρκία: Θα αργήσετε, λέει στους Ελληνοκύπριους, να έχετε οφέλη από το φυσικό αέριο. Δεν γνωρίζω αν συμφωνούν με την κ. Ντόχερτι ο επιτυχημένος υπουργός Ενέργειας Γιώργος Λακκοτρύπης και οι συνεργάτες του, αλλά θα έλεγα πως μπαίνει σε ξένα χωράφια η Αμερικανίδα Πρέσβειρα. Το τρένο έχει μπει στις ράγες. Οι συμμαχίες είναι υπό δημιουργία και η Τουρκία είναι αναγκαστικά απ’ έξω… Και οι συμμαχίες γίνονται με χώρες που είναι απόλυτα φιλικές και πιστές στην Αμερική: Το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Άρα από αυτές τις συμμαχίες κερδίζει ΜΟΝΟ η Αμερική.

Ο κ. Ερντογάν, με βάση την ανάλυση των λεγομένων της κ. Ντόχερτι, δημιουργεί προβλήματα για μία υπόθεση που θα γίνει πραγματικότητα μετά από πολλά χρόνια. Αυτό του διαμηνύει. Βεβαίως, θα μπορούσαν οι Αμερικανοί να στείλουν το μήνυμα και με διαφορετικό τρόπο. Αν ήδη το έπραξαν δεν το γνωρίζω. Θα φανεί σε λίγες μέρες…

Μηνύματα στέλνει και στους εμπλεκομένους, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ότι υπάρχει χρόνος, μέχρι να βγουν κέρδη από το φυσικό αέριο, για τη διευθέτηση του Κυπριακού. Εάν βρεθεί τρόπος να επικρατήσει η ειρήνη, θα ωφεληθούν οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, αλλά και όλοι οι παράγοντες στην περιοχή της Μεσογείου, στην ουσία υποστηρίζει η κ. Ντόχερτι.

Σωστά τα λέει η Αμερικανίδα Πρέσβειρα, αλλά μου κάνει εντύπωση ότι δεν λαμβάνει υπόψιν τον πιο βασικό παράγοντα, που λέγεται Ταγίπ Ερντογάν. Ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν επηρεάζεται πλέον από την Αμερική. Για να το κάνουμε πιο λιανά δεν έχει καμία σχέση με τους Αμερικανούς. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια. Τους θεωρεί εχθρούς. Οι φίλοι του είναι οι Ιρανοί και οι Ρώσοι.

Ομιλεί για τους Αμερικανούς με τρόπο που βγάζει απίστευτο μίσος. Μελετώ τα βίντεο των ομιλιών του. Όταν ομιλεί για την Αμερική βγάζει σπίθες. Σε αντίθεση, οι φίλοι της Αμερικής είναι οι Έλληνες, οι Ισραηλινοί, οι Κύπριοι και οι Αιγύπτιοι. Αυτές είναι οι συμμαχίες στη Μεσόγειο και από την ανάλυση των δηλώσεών της εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεν συμφωνεί και ακόμα ελπίζει ότι ο Ερντογάν θα επιστρέψει στην αμερικανική αγκαλιά.

Άρα, ο αγγελικός κόσμος που περιέγραψε είναι …διαβολικός λόγω ακριβώς του γεγονότος ότι οι Τούρκοι δεν θα ακούσουν τις αμερικανικές παραινέσεις και θα συνεχίσουν τα ίδια και χειρότερα.

Μπορεί η Αμερική να πέτυχε μία συνεννόηση για να μην ενοχλήσει ο Ερντογάν τα πλοία της ExxonMobil, αλλά πιθανότατα δεν θα το κάνει επειδή -όπως τονίζει και η Πρέσβειρα- πρόκειται για έρευνες και όχι γεωτρήσεις. Αν έφτανε στην κυπριακή ΑΟΖ γεωτρύπανο, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Κρατώ, βεβαίως, ότι όταν προσπάθησε ο Ερντογάν να κάνει τον νταή με τη γεώτρηση της Noble, η τότε υπουργός Εξωτερικών κ. Χίλαρι Κλίντον τα είπε και από την …καλή και από την ανάποδη στον τότε ομόλογό της, Αχμέτ Νταβούσογλου. [Είναι και αυτός ένα από τα θύματα του Ερντογάν. Τον εξαφάνισε από την πολιτική ζωή και τον έστειλε στα πανεπιστημιακά του καθήκοντα].

Η κ. Κλίντον τότε τόνισε ότι το γεωτρύπανο της Noble ήταν αμερικανικό έδαφος… Και καλώς έπραξε και είμαι βέβαιος πως η κ. Ντόχερτι, που είναι ικανή διπλωμάτης, το γνωρίζει.

Για να μην παραμυθιαζόμαστε και τσακωνόμαστε μεταξύ μας, το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι αυτό: Για να επιλυθεί το Κυπριακό πρέπει να το αποφασίσει ο Ταγίπ Ερντογάν. Για να το θέσουμε από την τουρκική σκοπιά, πρέπει να ασκεί επιρροή η Τουρκία στο νησί μετά τη λύση, για να αποδεχθεί ο πρόεδρος την οποιαδήποτε λύση. Οι πολιτικοί που επιμένουν στην όποια λύση, αλλά και όσοι ξένοι τους υποστηρίζουν, δεν βαρέθηκαν τα καραγκιοζιλίκια του Ερντογάν; Θα του παραδώσουμε την Κύπρο απλά για να επιτύχουμε την ότι νάναι λύση; Δεν γίνεται… Η συνέντευξη της κ. Ντόχερτι μας βοήθησε να καταλάβουμε πάρα πολλά πράγματα και γι’ αυτό την ευχαριστούμε. Πρέπει όμως και η ίδια να καταλάβει ότι δεν μπορεί κανείς να ζητά από κανένα λαό να αυτοκτονήσει…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Έχει τελικά πλάκα η υπόθεση της παρουσίας του Ιβάν Σαββίδη στην κυπριακή Βουλή. Ξαφνικά εκεί που όλοι συνωστίζονταν να τον γνωρίσουν ανακάλυψαν ότι είναι …διάολος! Επειδή είναι μικρός ο τόπος και δεν μένει τίποτα κρυφό, και επειδή έχουν όλοι κοντή μνήμη στην ελίτ της Λευκωσίας και της Λεμεσού, λίγο καιρό θα ξαποστάσουν και ξανά θα ζητούν την εύνοιά του. Εδώ οι πρώην του ΔΗΚΟ κουβάλησαν στην Κύπρο τον τεράστιο απατεώνα Αρτέμιο Σώρρα, και μας απειλούν με τη δημιουργία νέου κόμματος αντί να πάνε στην Μύκονο να λιαστούν…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι η ΕΝΙ θα επιστρέψει στην κυπριακή ΑΟΖ. Είναι μία καλή είδηση. Οι επαφές του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Χριστοδουλίδη στην Ιταλία και του πρέσβη στη Ρώμη Τάσου Τζιωνή, φαίνεται ότι έπιασαν τόπο. Υποθέτω ότι η εταιρεία, με τη βοήθεια της ιταλικής κυβέρνησης, έκανε τις αναγκαίες κουβέντες και βρήκε υποστήριξη. Την ίδια στιγμή η εταιρεία αποδέχεται το λάθος της να εγκαταλείψει την κυπριακή ΑΟΖ και να φύγει άρον-άρον. Οι συμφωνίες γίνονται για να τηρούνται, ως γνωστόν…

Πηγή: Γιατί οι Αμερικανοί υποτιμούν τον “κίνδυνο Ερντογάν”; Η ExxonMobil πάντως δεν φοβάται… http://hellasjournal.com/2018/03/giati-i-amerikani-ypotimoun-ton-kindyno-erntogan-i-exxonmobil-pantos-den-fovate/

«Για τους εν Ελλάδι θαυμαστές αυτή είναι η οικονομική και κοινωνική Ρωσία σε λίγους αριθμούς εν όψει της επανεκλογής του Πούτιν»

Από
anixneuseis
-
10

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Αύριο ως γνωστόν γίνονται οι προεδρικές  εκλογές στη Ρωσία και η επανεκλογή του Πούτιν θεωρείται δεδομένη και μάλιστα με πολύ υψηλό ποσοστό, εκτός απροόπτου. Αφού δεν έχει πραγματικό αντίπαλο. Τον μόνο που φοβάται είναι η πιθανή μεγάλη αποχή των Ρώσων από την κάλπη, λένε οι διεθνείς αναλυτές, κάτι που θα μείωνε την αίγλη της νίκης του.

Για τις απαράδεκτες συνθήκες της προεκλογικής εκστρατείας στη Ρωσία είχα γράψει στις 31-1-2018 στις Ανιχνεύσεις http://www.anixneuseis.gr/?p=183702

Σήμερα επικαλούμαι τη σκιαγράφηση του Edouard Pflimlin, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LE MONDE στις 17.03.2018, αναφορικά με την οικονομική και κοινωνική Ρωσία σε λίγους αριθμούς. Με την ελπίδα ότι οι έχοντες αυταπάτες, ακόμα και σήμερα συν-ελληνες, ότι η Ρωσία θα μπορούσε και θα ήθελε να υποστηρίξει τη χώρα μας οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά σε περίπτωση που θα αλλάζαμε ρότα συμμαχιών.

Η Ρωσία, η μεγαλύτερη γεωγραφικά χώρα στον κόσμο, διαθέτει εξαιρετικό πλούτο: υδρογονάνθρακες, σπάνια μεταλλεύματα, τεράστια δάση … Ωστόσο, αντιμετωπίζει τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες και παραμένει εξαρτώμενη από μια οικονομία βασισμένη στα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν, ο οποίος βρίσκεται στο πηδάλιο της Ρωσίας για περισσότερα από 18 χρόνια, αναμένεται να επανεκλεγεί για 4η θητεία την Κυριακή 18 Μαρτίου 2018. Ωστόσο, οι οικονομικές και οι κοινωνικές επιδόσεις του δεν είναι κολακευτικές για αυτόν.

143,4 εκατομμύρια ο πληθυσμός της Ρωσίας

Αυτός είναι ο αριθμός των κατοίκων στη Ρωσία, σύμφωνα με την έκδοση Bilan 2018 της εφημερίδας Le Monde. Από το 2009, η καμπύλη αύξησης του πληθυσμού αυξάνεται και πάλι, μετά από χρόνια πτώσης και την κορύφωση που σημειώθηκε το 1992 (148,689 εκατομμύρια κάτοικοι). Σύμφωνα με τον Philippe Pelé-Clamor, ειδικευμένο για τη Ρωσία και καθηγητή στην Ecole des Hautes Etudes Commerciales (HEC) στο Παρίσι, «η οικογενειακή πολιτική του Πούτιν για οικογενειακό βοήθημα μετά από το δεύτερο παιδί δεν λειτούργησε στις πόλεις, αλλά μόνο στην ύπαιθρο». Από τότε που ο Πούτιν ήρθε στην εξουσία, ο ρυθμός γονιμότητας – ο οποίος είχε μειωθεί αισθητά από το 1987 – έχει αυξηθεί βεβαίως, αλλά παραμένει πολύ χαμηλός για να εξασφαλιστεί η ανανέωση των γενεών. Ήταν  1,75 παιδιά ανά οικογένεια το 2015, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία.

1.469,3 δις το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν

Αυτό είναι το ύψος του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) της Ρωσίας σε δολάρια, σύμφωνα με το Bilan του Monde, το οποίο βασίζεται σε στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Η χώρα, η οποία έχει το 12ο μεγαλύτερο ΑΕΠ στον κόσμο, βρίσκεται μεταξύ της Νότιας Κορέας (1.529,7 δισ. Ευρώ) και της Ισπανίας (1.307,2 δισ. Ευρώ) και πολύ πιο πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με 19.362,1 δισ. δολάρια. Το ρωσικό ΑΕΠ, το οποίο ήταν στο υψηλότερό του σημείο το 2013, αντιπροσωπεύει επί του παρόντος μόλις το 2% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

+ 1,8 % o ρυθμός ανάπτυξης

Αυτός ήταν ο ρυθμός ανάπτυξης που παρουσίασε η Ρωσία το 2017, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΝΤ. Για το 2018, η πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, Elvira Nabioullina, εκτίμησε τον Δεκέμβριο του 2017 ότι η ανάπτυξη θα κυμανθεί «μεταξύ 1,5% και 2%». Η Ρωσία μπορεί να έχει βγει από την ύφεση στην οποία είχε βυθιστεί από το 2014, με την διπλή επίδραση της πτώσης των τιμών του πετρελαίου και των κυρώσεων, όμως η ανάκαμψη παραμένει εύθραυστη, ιδίως λόγω της βιομηχανικής παραγωγής που ακολούθησε μια ξαφνική υποτροπή τον Νοέμβριο του 2017.

– 8,4 % το δημοσιονομικό έλλειμμα

Αυτό ήταν το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ρωσίας, αν αφαιρέσουμε τα έσοδά της από το πετρέλαιο το 2017, σύμφωνα με το ΔΝΤ. Μαζί με τα έσοδα από το πετρέλαιο, το έλλειμμα του προϋπολογισμού της δεν ήταν παρά μόνο το 1% του ΑΕΠ. Αυτό δείχνει την τεράστια εξάρτηση του προϋπολογισμού της από τα έσοδα των πωλήσεων των υδρογονανθράκων της.

10.307 δολάρια το κατά κεφαλή ακαθάριστο εθνικό εισόδημα το 2016

Αυτό ήταν  σε δολάρια το κατά κεφαλή ακαθάριστο εθνικό εισόδημα το 2016 της Ρωσίας, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Ο αριθμός αυτός αυξανόταν σχεδόν συνεχώς εδώ και δεκαετίες, ενώ άρχισε να καταγράφει μια πτώση από το 2013 και τοποθετεί σήμερα τη Ρωσία αρκετά μακριά στην παγκόσμια κατάταξη (μεταξύ της 55ης και της 60ής θέσης, ανάλογα με τις μεθόδους υπολογισμού του), λίγες θέσεις πιο μπροστά από το Καζακστάν, αλλά πίσω από την Πολωνία και την Ουγγαρία.

71,3 χρόνια το μέσο προσδόκιμο ζωής

Αυτό ήταν το μέσο προσδόκιμο ζωής το 2015 στη Ρωσία, σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), με πολύ μεγάλο χάσμα μεταξύ γυναικών (76,7 ετών) και ανδρών (65,9 ετών). Ο μέσος όρος αυτός παραμένει πολύ χαμηλότερος από αυτόν που έζησαν οι περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες όπως η Γαλλία (82,4 έτη) ή οι Ηνωμένες Πολιτείες (78,8 έτη) την ίδια χρονική περίοδο.

103.438 μολύνσεις από τον ιό του aids

Αυτός είναι ο αριθμός των νέων περιπτώσεων μόλυνσης από τον ιό HIV που καταγράφηκαν το 2016 μεταξύ Ρώσων πολιτών, σύμφωνα με τoν αρμόδιο διεθνή οργανισμό UNAIDS. Στην έκθεσή του για το 2017, ο οργανισμός εξέφρασε την ικανοποίησή του για τις βελτιώσεις στην επιδημία σε ολόκληρο τον κόσμο, εκτός από την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία. Στη Ρωσία, η επιδημία αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια με ανησυχητικό ρυθμό, καθώς το 2010 ο αριθμός των νέων περιπτώσεων περιοριζόταν σε 62.581.

19,8 εκατομμύρια Ρώσοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας

Σύμφωνα με τις επίσημες ρωσικές στατιστικές, αυτός ήταν ο αριθμός των Ρώσων που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας το 2016. Το 13% του πληθυσμού ζούσε την χρονιά αυτή με λιγότερο από το ελάχιστο εισόδημα που καθορίστηκε στα 9.691 ρούβλια (δηλαδή περίπου 160 ευρώ), το υψηλότερο επίπεδο που καταγράφηκε σε δέκα χρόνια. Μόνο 16,1 εκατομμύρια ζούσαν κάτω από το όριο αυτό το 2014, πριν από την είσοδο της Ρωσίας στην ύφεση λόγω της κατάρρευσης των τιμών του πετρελαίου και των δυτικών κυρώσεων εξαιτίας της ουκρανικής κρίσης. Το έτος 2016 ήταν επομένως το χειρότερο στη Ρωσία όσον αφορά τη φτώχεια από το 2006, όταν 21,6 εκατομμύρια Ρώσοι ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Όχι λοιπόν κι άλλες λαφαζάνιες αυταπάτες. Ας αφήσουμε τον Ερντογάν να στηριχθεί αυτός στον Πούτιν για να δει πόσα απίδια πιάνει ο σάκος.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι Οικονομολόγος.

 

The Fake Enemy

Από
anixneuseis
-
0

By Uri Avnery, aged 94, Israeli journalist, co-founder of Gush Shalom peace bloc, and a former member of the Knesset. Gush Shalom website, March 17, 2018.

TOWARDS THE END of 1941, the Japanese attacked Pearl Harbor and declared war on the US. Their Nazi ally followed with its own declaration of war, and so did all its satellites.

The joke tells about the Hungarian ambassador in Washington who delivered his declaration of war to the Secretary of State, Cordell Hull, who decided to have some fun.

“Hungary, Hungary,” Hull queried, “Are you a republic?”

“No,” the ambassador corrected him, “We are a monarchy.”

“Indeed? So who is your king?”

“We don’t have a king, but a regent, Admiral Horthy.”

“An admiral? So you have a large navy?”

“We have no navy at all, because we have no outlet to the ocean.”

“Strange, a monarchy without a king, an admiral without a navy. So tell me, why are you declaring war on us? Do you have claims against the USA?”

“No, we have claims against Romania.”

“So why don’t you declare war on Romania?”

“We can’t! Romania is our ally!”

I REMEMBER this joke every time Binyamin Netanyahu utters his blood-curdling threats against Iran. The struggle with Iran heads his agenda. He warns of the danger of an Iranian effort to produce nuclear weapons and implicitly threatens her with our “secret” nuclear arsenal.

Why?

God knows. I search desperately for a reason for the Israeli-Iranian conflict, a struggle of life and death, and do not find any. Nothing. Niente.

Wars between nations are based on conflicts of interest. Are there any conflicting interests between Israel and Iran?
None whatsoever.

Israel has a conflict with the Arab world, which refuses to recognize and have normal relations with it as long as there is no peace between Israel and the Palestinian people. Israel is now practically at war with Syria and Hezbollah.

Iran wants to be the dominant Muslim power in the region.
Therefore it is practically at war with Saudi Arabia (which wants the same) and its satellites. That looks like a community of interests between Israel and Iran.

And indeed, not so long ago there was a strong – though unofficial – alliance between Iran and Israel. That was when the Shah ruled in Teheran. Israelis acted in Iran at will. Iran was the basis for Israel’s extensive military and political activities in Iraqi Kurdistan. Shabak, the Israeli secret service, trained the feared Iranian secret service, Savak. Except for the USA, Iran was Israel’s closest ally.

SO WHAT happened? Regime change in Iran, of course. The Shah was thrown out, the Ayatollahs came in. The Ayatollahs are religious leaders. In the name of Shi’ite Islam they curse the “Jewish State”.

But religious ideology does not replace the basic interests of a state. These are based on objective facts, primarily geographical ones. Even the religious wars of the 17th century arose mainly from national interest. Mostly, religion was just a pretext.

National interests do not change when a regime change occurs.

The most obvious example is Russia. When the Bolshevik revolution replaced the Czars, foreign policy did not change. When the Communist regime broke down and power eventually came to Vladimir Putin, the foreign policy continues more or less as if nothing has happened.

And indeed, when the vital interests of Iran were concerned, the Ayatollahs did not despise Israeli aid. During the Iraqi-Iranian war, Israel provided the ayatollahs with arms. That happened almost openly during the so-called “hostage crisis”. The US sent arms to Israel, Israel sent them to Iran, in return Iran released the American hostages. My friend Amiram Nir, then a government security official, went to Teheran to deliver them.
The thought that Iran could possibly attack a nuclear power like Israel and risk its own annihilation is ludicrous.

Iran is the heiress to one of the world’s most ancient civilizations, almost as ancient as Egypt. Compared to it, Jewish civilization is a younger sister. Indeed, many experts believe that the Jewish religion is heavily indebted to the Iranian civilization.

Cyrus “the Great” founded the largest empire in the world (until then). He created a system of tolerance and progress. As part of the effort he sent the banished Jews from Babylon back to Jerusalem. The “Return to Zion” was, as many experts believe, the real beginning of Judaism.

True, that was long, long ago. But, as mentioned above, objective interests have a very long life.

SO WHY do the Iranians curse us now? Why do they rain fire and brimstone on us?

Quite simple. The hatred for Israel is for the Iranians an instrument for the achievement of their real goals.

The real aim of the Iranians is to gain power over the entire Muslim Middle East. They are doing this systematically, with quite a lot of success. The logic goes like this: the Muslim world hates Israel. The Arab Middle East hates Israel. Therefore, the hatred of Israel can be an effective political instrument.

Curiously enough, Binyamin Netanyahu has adopted the same logic – only the other way round. Donald trump hates the ayatollahs. Many people in the Western world fear them. So Netanyahu has adopted hatred of Iran as his main political instrument. He goes around the world and peddles it everywhere. It is the main theme of his rousing speeches to the UN, the American Congress and AIPAC.

It is also a good remedy for his personal troubles. Netanyahu is now up to his neck in various corruption affairs, including large bribes. His admirers are ready to ignore them, because he is Israel’s only bulwark against the terrible danger of annihilation by the ayatollahs riding on nuclear missiles.

Since President Trump also has a thing about Iran and wants to withdraw from the international agreement in which Iran undertook to suspend much of its nuclear program, in return for adequate concessions, Netanyahu’s anti-Iranian ranting cements the companionship between the two.

Lately the Iranians have been establishing bases in Syria and Lebanon, near the borders of Israel. The Israeli air force is bombing them from time to time, proudly showing aerial photos proving their success. These attacks raise, of course, Iran’s credibility in Arab eyes. Everybody is satisfied.

STILL, IT’S a dangerous situation. It is based on the Israeli-Arab conflict that could explode any minute in various ways. Israeli “military experts” prophesy another Israeli-Arab war soon, probably against Syria and Hezbollah. This week, air-raid sirens were tested all over this country.

The best way to avoid it is to make peace with the Arab world. That means to make peace first with the Palestinians.

Netanyahu proudly tells us that he has achieved a remarkable victory – cooperation with Saudi Arabia and the Arab Emirates, who are now involved in a shooting war with Yemeni insurgents who enjoy Iranian backing. The Saudis are nowhere near to winning that war.

This Israeli-Saudi cooperation is strictly secret. The Saudi crown prince, a very young and inexperienced dictator, cannot admit it, because the masses of Arabs everywhere, including his own kingdom, see Israel as the arch-enemy.

No Arab country can establish real peace with Israel, as long as Israel occupies all of Palestine and subjects the Palestinians to a cruel occupation regime. The old Saudi peace plan is still lying around somewhere, but it is totally ignored by the Israeli government.

True, Israel has signed peace agreements with Egypt and Jordan, but nothing even remotely resembling a thoroughgoing peace exists between us and these nations. The initial enthusiasm evaporated long ago, and both the Egyptian and the Jordanian governments keep relations to a minimum, aware that the masses of their peoples detest Israel.

There is just no way around the Palestinians.

Real friends of Israel should advise Netanyahu to make peace as long as Mahmoud Abbas (Abu-Mazen) is still around. In two weeks he will be 83 years old, and he is ailing. He is deeply committed to peace. He has no obvious successor, and his replacement may be far, far less moderate.

But Netanyahu doesn’t care. Peace is the last thing he has on his troubled mind. He is far more committed to the eternal conflict with both the Arabs and the Iranians.

After all, what would life be like without enemies?

http://zope.gush-shalom.org/ho…/…/channels/avnery/1521232845
———————————————-
Uri Avnery was born in Beckum, Germany, as Helmut Ostermann, to a well-established German Jewish family. Avnery and his family emigrated to Mandatory Palestine in 1933, following Adolf Hitler’s rise to power. Read more: https://en.wikipedia.org/wiki/Uri_Avnery
———————————————–
Photo: A young Jewish Iranian woman prays at a synagogue in Tehran (source: The Forward, forward.com).

Ένας παπουτσωμένος Τσάρος

Από
anixneuseis
-
1
Γιώργος Ρακκάς, πολιτικός επιστήμονας, διδάκτορας κοινωνιολογίας
18/03/2018 08:59  huffingtonpost.gr
 

YURI KADOBNOV VIA GETTY IMAGES

Εκλογές σήμερα στην Ρωσία, και όπως κυκλοφορεί σκωπτικά μεταξύ των Ρώσων «ο Πούτιν έχει μόνον ένα αντίπαλο, τον εαυτό του». Έχοντας αποκλείσει με μεθόδους που οφείλει στην διαπαιδαγώγησή του κατά την θητεία του στην KGB τον μοναδικό αντίπαλο που μπορούσε να βλάψει την παντοδυναμία του, τον Aλεξέι Ναβάλνι, ο Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς αναμένεται να λάβει περί το 70% των ψήφων ενός εκλογικού σώματος 110 εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Δεύτερος στις σχετικές προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, εμφανίζεται ο εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο οποίος φέρεται να συγκεντρώνει μόλις το… 7% των προτιμήσεων, που αντιστοιχεί μόλις στο 1/10 των ποσοστών του Πούτιν, ο οποίος με την επικράτησή του αυτή θα γίνει ο δεύτερος μακροβιότερος ηγέτης της χώρας μετά τον Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Τζουκασβίλι, γνωστού σε όλους μας ως Στάλιν.

 Η αψεγάδιαστη εικόνα της ρώσικης πολιτικής, που ο πρόεδρος της Ρωσίας θέλει να προβάλει διεθνώς σε απάντηση της πάγιας προπαγάνδας των δυτικών ΜΜΕ, ωστόσο, κρύβει πολλά κάτω από την επιφάνειά της, καθώς πολλά σύννεφα έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται πάνω από την οικονομία της χώρας, που βλέπει τον δυναμισμό της να συναντάει τα όριά του κλονισμένος από τα πάγια, δομικά προβλήματα της χώρας.
Και επειδή μιλάμε για μια κοινωνία που από την ίδια της την ιστορική πορεία, αυτοκρατορική, κομμουνιστική και μετα-κομμουνιστική ενοποιείται και συνέχεται γύρω απ′ το κράτος και σε αναφορά σε αυτό, αυτά ακριβώς τα δομικά προβλήματα της ρωσικής οικονομίας είναι πολιτικά προβλήματα, που καταλήγουν να αφορούν, και εν τέλει να χρεώνονται στον ίδιο τον Πούτιν.
 Βρισκόμαστε πλέον μακριά από το success story της δεκαπενταετίας 2000-2014, όπου ο ισχυρός άνδρας της Ρωσίας θα καταφέρει διαδοχικά, εκμεταλλευόμενος την εκτόξευση των εσόδων από την πώληση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, να συμμαζέψει το κράτος και τα δημόσια οικονομικά (…προπληρώνοντας μάλιστα το δημόσιο χρέους στους ξένους οργανισμούς), να κατισχύσει πάνω στους Ρώσους ολιγάρχες που δρούσαν διαλυτικά για την ενότητα της Ρωσίας και έπαιζαν ρόλο δούρειου ίππου της ξένης επέμβασης μέσα σε αυτήν, να ανορθώσει την ρώσικη πολεμική βιομηχανία, αλλά και να θέσει τις διπλωματικές βάσεις για μια πολυπολική στρατηγική αμφισβήτησης της δυτικής παντοδυναμίας.

Όλα αυτά θα βρουν αντανάκλαση σε ένα πρωτοφανές για την υστεροσοβιετική και μετασοβιετική Ρωσία κλίμα οικονομικής σταθερότητας, προϊόν των περίφημων «πουτινομικών», τα οποία επέτυχαν αργά αλλά σταθερά την αναβάθμιση του εγχώριου βιοτικού επιπέδου. Η συνταγή ήταν απλή όσο και οικονομικά ετερόδοξη: Συγκράτηση των συντάξεων σε υψηλά επίπεδα, καταπολέμηση της ανεργίας μέσω της μείωσης των μισθών, ακόμα κι αν θυσιάζονται πιο γρήγοροι ρυθμοί ανάπτυξης.

Το τέλος αυτής της «ευτυχούς» πουτινικής περιόδου έρχεται με το ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης. Η σκληρή αντίδραση της Μόσχας που θα ακολουθήσει θα συγκαλύψει το γεγονός ότι, αρχικώς, ο «πολύς» τσάρος, και ο υπερδραστήριος, όσο και λόγιος υπουργός εξωτερικών του θα «πιαστούν στον ύπνο» αποτυγχάνοντας να διαγνώσουν έγκαιρα την δυτική μεθόδευση στο μαλακό υπογάστριο της χώρας: Το ξέσπασμα της «ευρωμαϊντάν» θα τους βρει να γιορτάζουν στο Σότσι με μια επιδεικτική μεγαλοπρέπεια τους πιο ακριβούς χειμερινούς ολυμπιακούς της ιστορίας, γεγονός που αποτέλεσε και την πρώτη ένδειξη ότι η νέα ρώσικη αυτοπεποίθηση μπορεί εύκολα να διολισθήσει σε αλαζονεία – που, ως γνωστόν, τυφλώνει.

Η περιπέτεια του Ουκρανικού, θα κοστίσει λόγω των οικονομικών κυρώσεων που επιβάλλει η Δύση στην Ρωσία, μια πρώτη ανάσχεση της δυναμικής ανασυγκρότησής της: Η χώρα θα «στεγνώσει» από ξένες επενδύσεις, την ίδια στιγμή που δοκιμάζεται από την πτώση των εσόδων της πετροπροσόδου,καθώς το αντίπαλο πετρελαϊκό μπλοκ επιδιώκει και συγκρατεί χαμηλά τις τιμές του πετρελαίου, ώστε να δημιουργήσει πρόβλημα στις εξαγωγές της Ρωσίας, (αλλά και του Ιράν καθώς και της Βενεζουέλας). Ενδεικτικό το γεγονός ότι οι τιμές του πετρελαίου έπεσαν κατά την διετία 2014-2016 από τα 110$ στα 30$ το βαρέλι –για να ξαναπάρει την ανιούσα στις αρχές του 2017.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το 34% των νοικοκυριών της χώρας αναγκάζονται να δωροδοκήσουν ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση στις βασικές κρατικές παροχές και υπηρεσίες

Η διετία 2014-2016, θα είναι περίοδος επώδυνης διόρθωσης για τους Ρώσους. Ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε, αν και οι αρχές κατάφεραν εν τέλει να τον τιθασεύσουν, οι μέσοι μισθοί έπεσαν από τα 867$ του 2013, στα 553$ το 2017, ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ μειώθηκε μέσα σε 3 χρόνια σχεδόν κατά 50% σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, από τα 15.543,68$ το 2013, στα 8.748,36 το 2016. Η μεσαία τάξη έχασε την πρόσβαση στο επίπεδο της ευημερίας που μόλις είχε αρχίσει να απολαμβάνει, ενώ οι φτωχοί έγιναν ακόμα φτωχότεροι:Τα επίπεδα της φτώχειας, ανήλθαν για πρώτη φορά κατά την μακρά περίοδο διακυβέρνησης του Πούτιν κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες (2013-2016), γεγονός που ανάγκασε και τον ίδιο να καταγγείλει ως «απαράδεκτο» το γεγονός ότι 20 εκατομμύρια πολίτες του ζουν κάτω από το σχετικό όριο,κατά την διάρκεια της φετινής ετήσιας ομιλίας του προς το έθνος, την οποία ο ίδιος μεθόδευσε με τέτοιο τρόπο ώστε να παρουσιαστεί σαν κεντρικό προεκλογικό γεγονός.

Βέβαια από την άλλη, την ίδια περίοδο, οι ρωσικές τράπεζες μείωσαν την έκθεσή τους στο ξένο χρέος, και το εμπάργκο της Δύσης έσπρωξε περισσότερο την Ρωσία προς την Ανατολή και την Κίνα. Η πτώση της πετροπροσόδου, ανάγκασε το Κρεμλίνο επί τέλους να συνειδητοποιήσει ότι για να μπορέσει να ξεφύγει από την «παγίδα των χωρών μέσου εισοδήματος», δηλαδή από το στάτους της εσαεί αναπτυσσόμενης οικονομίας, θα πρέπει να υπερβεί τον εξορυκτισμό και την εξάρτηση της χώρας από τις εξαγωγές των ενεργειακών της πόρων: Έτσι, τα έσοδα από τις πωλήσεις πετρελαίου πέραν του 40ου δολαρίου ανά βαρέλι, εκταμιεύονται σε λογαριασμούς που τους διαχειρίζεται ένα ειδικό ταμείο μακροχρόνιων επενδύσεων με σκοπό την αναβάθμιση της δευτερογενούς παραγωγής και των νέων τεχνολογιών. Ο ίδιος ο Πούτιν, θα δηλώσει εξάλλου τον Σεπτέμβριο του 2017, ότι ο μελλοντικός κυρίαρχος του πλανήτη θα είναι εκείνος που θα σημειώσει την ουσιαστικότερη πρόοδο στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης.

Κι όμως, όλα δείχνουν πως οι εξαγγελίες αυτές θα παραμείνουν εξαγγελίεςκαθώς οι παράγοντες που λειτουργούν ανασχετικά προς την απαιτούμενη αλλαγή πορείας, όχι μόνον είναι δομικοί αλλά συνδέονται με το ίδιο το καθεστώς που ο Πούτιν οικοδόμησε.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τηνδιαφθορά, πουεκπληρώνει ταυτόχρονα πολλαπλές πολιτικές λειτουργίες: Συντηρεί, μέσω της αύξησης των εισοδημάτων της γραφειοκρατίας, την αφοσίωση ενός στρατού κρατικών αξιωματούχων στο πρόσωπό του, ξεκινώντας από την κορυφή και φτάνοντας στις κατώτερες θέσεις του κράτους. Ενώ το ίδιο συμβαίνει με την διαπλοκή σε ό,τι έχει να κάνει με τον αναιμικό ιδιωτικό τομέα, και ιδίως τους μεγάλους επιχειρηματίες.

Την ίδια στιγμή, όμως, το φαινόμενο εξελίσσεται σε εφιάλτη για τους μη-προνομιούχους, ιδίως τους φτωχότερους όπως έδειχνε και η αριστουργηματική ταινία του Γιούρι Μπίκοφ «Ο Ηλίθιος». Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το 34% των νοικοκυριών της χώρας αναγκάζονται να δωροδοκήσουν ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση στις βασικές κρατικές παροχές και υπηρεσίες, γεγονός που περιορίζει ακόμα περισσότερο την συμμετοχή τους στην πολυπόθητη «νέα ευημερία».

Το παζλ της ευνοιοκρατίας, βέβαια, δεν εξαντλείται μόνο στους κρατικούς αξιωματούχους και τους επιχειρηματίες που χαίρουν την αποδοχή του προεδρικού περιβάλλοντος. Περιλαμβάνει και «πελάτες» χαμηλότερων εισοδημάτων, και κυρίως τους συνταξιούχους απέναντι στους οποίους ο πρόεδρος εμφανίζεται ιδιαιτέρως γαλαντόμος, την ίδια στιγμή που οι προοπτικές για τις νέες γενιές Ρώσων γίνονται ακόμα πιο σκοτεινές.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που πριν από έναν χρόνο, τον Μάρτιο του 2017 ξέσπασε η πρώτη μαζική κοινωνικο-πολιτική κινητοποίηση στην Ρωσία, καθώς πάνω από 60.000 άνθρωποι, ιδίως των νεώτερων ηλικιών – της γενιάς, μάλιστα που μεγάλωσε κατά την χρυσή εποχή του Πουτινισμού – βγήκαν στους δρόμους σε όλες τις περιφέρειες της Ρωσίας για να καταγγείλουν, τι άλλο; την διαφθορά και την ευνοιοκρατία. Ως χαρακτηριστική φιγούρα του κινήματος, αναδείχτηκε ο υπ αριθμόν ένα αντίπαλος του Πούτιν, Αλεξέι Ναβάλνι, γεγονός που θα του κοστίσει αργότερα την υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές.

Ωστόσο η ίδια η απαγόρευση της καθόδου του, δείχνει ότι ο Πούτιν φοβάται την απήχηση της ατζέντας του. Παρ όλη την ρητορική ότι πρόκειται απλώς για μια νέα φιγούρα του φιλελεύθερου δούρειου ίππου της Δύσης, αν και ο ίδιος ο Νόβαλνι δηλώνει «δημοκράτης εθνικιστής», κάτι που έχει τρομάξει και απογοητεύσει τους παραδοσιακούς πόλους της δυτικής προπαγάνδας, η απήχησή του στην περιφέρεια της Ρωσίας, έξω δηλαδή από τα παραδοσιακά προπύργια του ισχνού φιλελεύθερου, φιλοδυτικού στρατοπέδου είναι το γεγονός που έχει ανησυχήσει ιδιαίτερα το Κρεμλίνο, εξωθώντας το καθεστώς να επιλέξει πλάγιες μεθόδους που θα τον βγάλουν από την μέση.

Τι άλλο θα μπορούσε να σημάνει αυτό, πέραν από μια υπέρτατη ένδειξη αδυναμίας;

Η εικόνα που θέλει να προβάλει το Κρεμλίνο και ο ίδιος ο Πούτιν για το καθεστώς του δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα – τουλάχιστον όχι τόσο όσο αντιστοιχούσε πριν το 2014

Ωστόσο, η διαφθορά και η ευνοιοκρατία δεν είναι τα μόνα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η Ρωσία. Σε σχέση με το περιβάλλον του νέου οικονομικού ανταγωνισμού, έτσι όπως καθοδηγείται από δυνάμεις όπως η Κίνα και η Γερμανία – με την έμφαση που δίνουν στην περίφημη «βιομηχανία 4.0», δηλαδή στην ρομποτοποίηση και την ψηφιοποίηση του δευτερογενούς και του τριτογενούς τομέα – η Ρωσία υστερεί θεαματικά, καθώς το βραδυκίνητο κρατικιστικό μοντέλο αδυνατεί να παρακολουθήσει την αλματώδη πρόοδο της τεχνικής σε Δύση και Ανατολή [που συντελείται μέσω δυο αρκετά διαφορετικών παραλλαγών μιας υβριδικής κοπής κρατικοϊδιωτικής, ωστόσο, συνεργασίας].

Και τέλος, είναι και η κατάσταση των υποδομών κάθε είδους, από τις μεταφορές μέχρι εκείνες των πόλεων που χρήζουν άμεσης αναβάθμισης, καθώς σε αυτό το πεδίο η μετα-σοβιετική κατάρρευση μάλλον συνεχίζεται.

Απόρροια όλων αυτών, είναι το γεγονός ότι η Ρωσία παραμένει ένα περιβάλλον μάλλον εχθρικό για την πραγματοποίηση επενδύσεων, ξένων ή εγχώριων. Κι εδώ υπάρχει ένα αδιάσειστο τεκμήριο, καθώς η αναζήτησή τους παραμένει ένα εγχείρημα αρκετά δύσκολο αφού για την παρουσίαση της εσωτερικής κατάστασης της χώρας συγκρούονται δυο προπαγάνδες, η ρωσική και εκείνη της Δύσης. Τι άλλο όμως να σημαίνει πέρα από την επιβεβαίωση όλων των παραπάνω το γεγονός ότι ακόμα και οι επιχειρηματίες και οι πλούσιοι που ανήκουν στο μπλοκ του κατεστημένου επιλέγουν να τοποθετούν τα κεφάλαιά τους έξω από την χώρα, ιδίως στην αγορά ακινήτων του Λονδίνου; Είναι κι αυτοί βέβαια υπέρ του «ραντιέρηδες», στερούνται δηλαδή της εφευρετικής αλλά και τυχοδιωκτικής έφεσης των Αμερικάνων και των Κινέζων ομολόγων τους, πράγμα που αποτελεί απόρροια μιας μακράς ιστορικής παράδοσης στην Ρωσία, όπου η αστική τάξη κατασκευάζεται ή/και παραμένει παρακολούθημα της κρατικής εξουσίας.

Έτσι, παρά τις επίπονες επικοινωνιακές προσπάθειες του ρώσικου κατεστημένου, τα μελανά σημεία της διακυβέρνησης Πούτιν πολλαπλασιάζονται στο εσωτερικό πεδίο, σε σημείο μάλιστα ώστε να εμφανίζονται σημάδια κόπωσης της δημοφιλίας του. Δεν είναι τυχαίο ότι το θετικό κλίμα που ακολούθησε την προσάρτηση της Κριμαίας, και της σκληρής απάντησης στην Δύση που ο ίδιος επιφύλασσε, ιδίως σε ό,τι αφορά στα μέτωπα της Ουκρανίας και της Συρίας, εξανεμίστηκε καθώς εκφράστηκε η δυσαρέσκεια ενός μεγάλου κομματιού της κοινής γνώμης για τις συνθήκες της εσωτερικής διακυβέρνησης και κατάστασης. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πούτιν, αναγκάστηκε να παραδεχτεί πλευρές της στην ετήσια ομιλία του, ή ακόμα και το ότι αγγλόφωνες ιστοσελίδες που λειτουργούν ως την άτυπη «φωνή του Κρεμλίνου» στο παγκόσμιο διαδίκτυο (όπως η Russia Today) άρχισε να αναφέρεται στην διαφθορά, και να δημοσιοποιεί υποθέσεις καταδίκης ακόμα και πρώην υπουργών του Προέδρου αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Για την ώρα, βέβαια, η κρίση δεν είναι δυνατόν να εκδηλωθεί άμεσα.Ωστόσο, ακόμα και το ίδιο το κατεστημένο τρέχει να προλάβει ενδείξεις που ενδεχομένως να την προαναγγείλουν: Έπειτα από τον αποκλεισμό του από τις προεδρικές εκλογές, ο Ναβάλνι κάλεσε σε αποχή, δημιουργώντας στο Κρεμλίνο έναν επιπλέον πονοκέφαλο: Παρά την προφανή παντοδυναμία του Ρώσου προέδρου, θα πρέπει συν τοις άλλοις να αποδείξει με την συμμετοχή στις κάλπες ότι το έρεισμα της κοινωνικής, ακόμη, αντιπολίτευσης παραμένει αρκετά μειοψηφικό. Γι’ αυτό και ο πήχης έχει τεθεί από το ίδιο το κατεστημένο στο 70-70, να πάρει δηλαδή ο Πούτιν 70%, αλλά και να ξεπεράσει η συμμετοχή το 70% του εκλογικού σώματος.

Φυσικά και δεν έχει νόημα να προβεί κανείς σε οποιεσδήποτε προβλέψεις. Σημασία έχει, ωστόσο, να αντιληφθούμε ότι η εικόνα που θέλει να προβάλει το Κρεμλίνο και ο ίδιος ο Πούτιν για το καθεστώς του δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα – τουλάχιστον όχι τόσο όσο αντιστοιχούσε πριν το 2014.

Το ποσοστό των μουσουλμάνων στην Ρωσία αγγίζει πλέον το 15%· με την προσέγγιση Πούτιν – Ερντογάν, ο πρώτος διασφαλίζει την «πειθάρχηση» όλων αυτών, ιδίως στην πολύ ευαίσθητη και ταραγμένη περιοχή της Τσετσενίας.

Και αυτό δεν αφορά μόνο στο εσωτερικό πεδίο, αλλά και στο εξωτερικό. Με την «ετερόδοξη» συμμαχία που έχει συνάψει στο πεδίο της συριακής αντιπαράθεσης με Τουρκία, η Ρωσία κινδυνεύει να χάσει το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» που διατηρούσε στις διεθνείς σχέσεις, ιδίως μέχρι το 2011, όταν είχε κάθε έρεισμα να μέμφεται τις ΗΠΑ και τους ακολούθους της στην δυτική μονοπολικότητα, ότι εκθρέφουν το χάος και την βαρβαρότητα με τον αποικιοκρατικό επεμβατισμό και την ασύμμετρη πολιτική «αλλαγής καθεστώτων».

Στ’ όνομα ενός ρεαλισμού, που δυστυχώς σε ότι αφορά τον ρωσοτουρκικό άξονα, καταντάει χυδαίος κυνισμός, είναι εκείνη πια και ο ηγέτης της, που χάριν του πολιτικού υπολογισμού κλείνει τα μάτια στους βομβαρδισμούς νοσοκομείων, στις δολοφονίες αμάχων και πολλών παιδιών που με ωμότητα και υπερηφάνεια διαπράττει η Τουρκία του Ερντογάν στο μαρτυρικό Αφρίν. Βέβαια πίσω από την ρωσοτουρκική προσέγγιση κρύβεται και άλλη μια υπόγεια υπόμνηση της εγχώριας αδυναμίας που το Κρεμλίνο θα ήθελε να παραμείνει κρυφή: Σύμφωνα με το Russia Today, το ποσοστό των μουσουλμάνων στην Ρωσία αγγίζει πλέον το 15%· με την προσέγγιση Πούτιν – Ερντογάν, ο πρώτος διασφαλίζει την «πειθάρχηση» όλων αυτών, ιδίως στην πολύ ευαίσθητη και ταραγμένη περιοχή της Τσετσενίας. Ένας παράγοντας, που δεν συζητείται όσο θα του άξιζε.

Εν πάσει περιπτώσει, όμως, η ρώσικη διπλωματία (ίσως εξαιτίας της τραχύτητας με την οποία εκδηλώνεται ιστορικά η εξουσία του ρωσικού κράτους στο εσωτερικό;) λίγο ενδιαφέρεται για την περίφημη «ήπια ισχύ» και τον ρόλο του ηθικού κύρους στην διεθνή σκακιέρα. Και αυτό κάτι είναι που υπερβαίνει την παρούσα περίοδο, χαρακτηρίζει τόσο την εποχή του σοβιετικού σοσιαλϊμπεριαλισμού, όσο και παλαιότερα: Κάτι ξέρουμε κι εμείς οι Έλληνεςπου επανειλημμένα κατά τους προηγούμενους αιώνες, έχουμε πέσει θύμα των ρωσικών υποσχέσεων, που συνήθως αποδεικνύονται τυχοδιωκτικού χαρακτήρα, για να χρησιμοποιηθεί η ειλικρινής μας φιλία και πολιτισμική εγγύτητα με τον ρώσικο λαό ως εργαλείο των υπολογισμών του μοσχοβίτικου κράτους…

Από όλα τα παραπάνω, τι άραγε μένει στο πηλίκο από την διενέργεια των ρωσικών εκλογών; Όπως λέχθηκε παραπάνω, ότι για τους Ρώσους η απόσταση μεταξύ της αυτοπεποίθησης και της αλαζονείας είναι πολύ μικρή, και ότι ενδεχομένως ο διεθνής ακτιβισμός του ρώσικου παράγοντα έχει θέσει τα πόδια της έξω απ’ το πάπλωμα: Εξ άλλου, η Ρωσία των 144 εκατομμυρίων διατηρεί ένα ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, 1,283 τρισ.$ το 2016, που μόλις και υπερβαίνει τα 1,232 τρισ.$ της βυθισμένης στην κρίση Ισπανίας των 46,5 εκατομμυρίων.

Υπό αυτήν την έννοια, ο Πούτιν υπερβάλλει όταν αναγγέλλει κατά την ετήσια ομιλία του προς το έθνος, την έλευση μιας νέας αυτοκρατορικής εποχής για την Ρωσία, δείχνοντας βίντεο και φωτογραφίες υπερσύγχρονων πυρηνικών όπλων. Ακόμα κι αν θέλει να αυτοπροβάλλεται ως Τσάρος, ενόψει μιας εκλογικής αναμέτρησης που μάλλον θα αποδειχθεί τυπική, η ίδια η πραγματικότητα τον διασκεδάζει σαν να είναι ένας παπουτσωμένος τσάρος.

Ας ελπίσουμε, ότι ο ρώσικος λαός που μόλις συνήλθε από την εφιαλτική μέθη της γιελτσινικής περιόδου, να μην κληθεί να πληρώσει στα χρόνια που έρχεται και την πουτινική μέθη της αλαζονείας…

https://www.huffingtonpost.gr/entry/enas-papoetsomenos-tsaros_gr_5aad8a5ae4b0337adf8443d6?hg

Ο ΠΑΟΚ, η επιστράτευση και η Ελλάδα.

Από
anixneuseis
-
4
 Ο φίλος Χρήστος Καπουτσής, και συνάδελφος κατά τα 2/3, (ο κ. Καπουτσής είναι απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, Μαθηματικός και Δημοσιογράφος), έγραψε ένα σχόλιο στο fb που επικρίνει την ανακοίνωση κάποιων οπαδών του ΠΑΟΚ ότι θα σκίσουν τα χαρτιά της επιστράτευσης αν κληθούν να υπερασπιστούν την πατρίδα. Θεωρεί επικίνδυνη την ανακοίνωση αυτή και βάζει δίπλα της και έναν στοιχειώδη διάλογο που αναπτύχθηκε στο διαδίκτυο για τη δημιουργία πολιτικού φορέα εκτός Αθηνών για να καταλήξει στο συμπέρασμα πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση στη χώρα. Η κατάσταση είναι επικίνδυνη, όχι, όμως, για τους λόγους που επικαλείται ο Χρήστος.
Επειδή η πρόταση του πολιτικού φορέα προήλθε απο εμένα (δεν ξέρω αν έκαναν και άλλοι) θα ήθελα να απαντήσω φιλικά.
1.-Το γεγονός ότι κάποιοι οπαδοί του ΠΑΟΚ έβγαλαν μια τέτοια ανακοίνωση δεν σημαίνει τίποτε. Δεν εκφράζει όλους τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και, βεβαίως, δεν εκφράζει τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της Βορείου Ελλάδος. Η μεγαλειώδης συγκέντρωση που πραγματοποίησαν για το “Μακεδονικό” στη Θεσσαλονίκη, δείχνει την βαθιά επιθυμία τους να προασπίσουν και την ιστορία και τη γεωγραφία και την ακεραιότητα του ελληνισμού. Αντιθέτως, αμφισβήτηση αυτών των κινητοποιήσεων προήλθε, κυρίως, απο τη νότια Ελλάδα. Η περίπτωση του κ. Μπουτάρη, την οποία, ίσως, επικαλεστείτε, είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
2.-Πρόκειται για έναν ακραίο τρόπο έκφρασης μιας βαθιάς ριζωμένης δυσαρέσκειας. Δεν σημαίνει ότι αυτό που λένε στην ανακοίνωσή τους οι οπαδοί, το εννοούν επι της ουσίας. Μήπως εκεί κάτω πρέπει να δούν τι διεργασίες συντελούνται στην ελληνική κοινωνία και να αναζητήσουν τρόπους διαχείρισής της, αντί να ασχολούνται με την επιφάνεια;
3.-Για το κόμμα. Το Σύνταγμα, επιτρέπει στους Έλληνες πολίτες να δημιουργούν πολιτικούς σχηματισμούς χωρίς να περιορίζει την έδρα των κομμάτων. Είναι το Σύνταγμα επικίνδυνο; Αν είναι επικίνδυνη η δημιουργία ενός κόμματος εκτός Αθηνών, γιατί δε αναφέρεται ρητά στο Σύνταγμα ότι η έδρα του πρέπει να είναι η πρωτεύουσα της χώρας, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος … διαμελισμού;
4.-Δεν ζούμε, πια, στην αυγή του εθνικισμού ως επαναστατικού κινήματος και της δημιουργίας συγκεντρωτικών εθνικών κρατών, ως αποτέλεσμα της ιδεολογίας του. Τα εθνικά κράτη είναι και σήμερα απαραίτητα αλλά πολλές απο τις συγκεντρωτικές λειτουργίες τους διαχέονται στην περιφέρειά τους.
5.-Με την βαθιά κρίση που περνάμε, πολλοί Έλληνες πολίτες, έχουν απορρίψει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς. Πόσο δημοκρατικό είναι να εξαναγκαστούν οι πολίτες, να ψηφίσουν κάτι που δεν το πιστεύουν; Μήπως η δημιουργία τοπικών πολιτικών φορέων με τις προϋποθέσεις που επιτάσσει το Σύνταγμα και οι νόμοι του Ελληνικού κράτους είναι μια διέξοδος στο πολιτικό αδιέξοδο;
6.- Το κόμμα που πρότεινα, είναι μια διαδικτυακή εφαρμογή της Θεωρίας Δικτύων. Θα μπορούσε να είναι και μια πειραματική εφαρμογή μιας νέας επιστημονικής θεωρίας. Πόλεις της Ελλάδας, θα συνδεθούν μεταξύ τους ως κόμβοι σε ένα δίκτυο που με κάποιον σύννομο τρόπο θα συγκροτεί πολιτικό φορέα. Το θέμα θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή.
7.-Η αντίδραση σε μια καινοτόμα προσπάθεια, όπως η παραπάνω, έχει αποτέλεσμα.Φοβίζει τον κόσμο και η προσάθεια αποτυγχάνει. Δυστυχώς, όλες οι πρωτοβουλίες δημιουργίας πολιτικού φορέα εκτός πρωτεύουσας, που έγιναν στο εξωτερικό είχαν ως αναφορά αποσχιστικές τάσεις. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτός ο κίνδυνος και όποιος τον επισείει ή κάνει λάθος, όπως ο φίλος μου ο Χρήστος, ή το κάνει σκοπίμως, για να ακυρώσει την προσπάθεια. Τα κράτη όπως η Ιταλία, π.χ. με τη λέγκα της δημιουργήθηκαν με άλλον τρόπο απο ό,τι η Ελλάδα. Οι κάτοικοι της Βόρειας Ελλάδας, σε μεγάλο βαθμό πρόσφυγες, έννοιωσαν τι σημαίνει απουσία κρατικής προστασίας όταν αντιμετώπιζαν τη βαρβαρότητα του Κεμάλ. Θέλουν ενιαία, δημοκρατική και δίκαιη την πολιτεία στην οποία ζούν. Και θα φροντίσουν να γίνει.
8.- Ο ΠΑΟΚ είναι χαρακτηριστική περίπτωση ομάδας που φέρει αυτό το ιδεολογικό φορτίο.
9.-Τελειώνω με μια ερώτηση: γιατί είναι επικίνδυνη η δημιουργία ενός διαδικτυακού κόμματος, βασισμένου στη θεωρία δικτύων, αμεσοδημοκρατικού, που θα συνενώνει πόλεις και περιοχές της Ελλάδας και δεν είναι άκρως επικίνδυνη η λειτουργία ενός συγκεντρωτικού κράτους με ξεπερασμένους θεσμούς και τρόπο λειτουργίας, του οποίου οι επιχειρηματίες πήραν κρατικό χρήμα για να επενδύσουν στη Θράκη και το καταχράστηκαν χωρίς να δημιουργήσουν τις οικονομικές υποδομές για τις οποίες χρηματοδοτήθηκαν;
10.- Μια προσωπική δημόσια δήλωση: το διαδικτυακό κόμμα έχει θέσει ως πρώτη προτεραιότητα την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Προσωπικά, δηλώνω δημοσίως, ότι αν γίνει επιστράτευση, δέχομαι να προσκληθώ και να σταλώ στην πρώτη γραμμή, παρά το γεγονός ότι λόγω των 64 χρόνων μου ο νόμος δεν το προβλέπει.

Turquie. La politique d’Erdogan face au tribunal des peuples

Από
anixneuseis
-
0

PIERRE BARBANCEY VENDREDI, 16 MARS, 2018

L’HUMANITÉ

8 novembre 2016 au Parlement turc à Ankara.Protestation des membres du HDP contre l’incarcération de leurs dirigeants. Adem Altan/AFP

La répression du peuple kurde est au cœur de ce rendez-vous juridique et politique qui comble les lâchetés internationales.

«Accusé Erdogan, levez-vous ! » La phrase n’a pas été formellement prononcée, hier, à l’ouverture de la session du Tribunal des peuples qui s’est ouverte à Paris, mais elle a résonné dans les oreilles des participants. Certes, ce tribunal-là n’est pas perruqué à l’anglaise, il n’a pas le ton magistral des cours de justice de France, où le juge règne encore comme au XIXe siècle lorsqu’il a devant lui de pauvres gens. Il s’agit de tout autre chose. « Les juridictions internationales ne jouent pas leur rôle. C’est pourquoi les sociétés civiles du monde entier ont pris l’initiative de créer le Tribunal permanent des peuples », souligne l’avocat Daniel Voguet.

Place de la République, tout un programme, il s’agit donc d’examiner les atteintes aux droits de l’homme perpétrées par la Turquie de Recep Erdogan. Les « magistrats » du tribunal, des juristes pour la plupart, comme son président, Philippe Texier, juge honoraire de la Cour de cassation en France (mais il y a aussi Denis Halliday, ancien coordinateur humanitaire de l’ONU en Irak, de septembre 1997 à 1998), respecte les règles. Un procureur, Jan Fermon, dresse le réquisitoire et met en évidence les crimes de guerre perpétrés par Ankara, du 1er juin 2015 au 1er janvier 2017, dans les villes de l’Anatolie du Sud-Est, c’est-à-dire le Kurdistan de Turquie, ainsi que les responsabilités de l’État turc dans de multiples assassinats, enlèvements, en Turquie et en dehors, rappelant ainsi les meurtres de trois militantes et responsables kurdes, à Paris, le 9 janvier 2013.

Tribunal, donc témoignages. La défense ? Le dossier a été déposé au consulat de Turquie, à Paris, sans réponse pour l’instant. « Ce tribunal est symbolique, mais nous ne pouvons aller devant la Cour pénale internationale (CPI) puisque la Turquie n’a pas ratifié les accords de Rome », relève Sylvie Boitel, avocate à la cour d’appel de Paris.

Devant le Tribunal du peuple, se sont donc succédé jeudi – et vendredi encore – des « témoins », qui permettent de mieux appréhender la problématique. Un exposé historique de l’excellent Hamit Bozarslan, qui resitue la question kurde dans l’histoire de l’Empire ottoman et de la création de la première République kurde, et permet de comprendre la réalité actuelle dans toutes ses dimensions. Ahmet Yildirim, député du HDP, souligne qu’« aucun statut n’a été donné aux Kurdes au XXe siècle, il ne faut pas qu’il se passe la même chose au XXIe siècle ». Il rappelle les arrestations des parlementaires de son parti, mais aussi les méthodes utilisées contre tous ceux qui combattent la politique d’Erdogan. « Même les joueurs de l’équipe de football de Diyarbakir ont été sanctionnés parce qu’ils voulaient que les enfants puissent venir assister aux matchs en toute sécurité. » L’économiste Ahmed Pelda, de son côté, a relevé combien les droits des Kurdes sont bafoués économiquement, notamment parce que ces régions du Sud-Est anatolien sont délaissées par le pouvoir central. Culturellement, même punition : « Toutes les activités culturelles en langue kurde sont interdites, dénonce l’écrivain Rojan Hazim. On demande aux Kurdes de s’assimiler et d’accepter une langue qui n’est pas la leur. » Quant à Nazan Ustundag, elle est revenue sur le ciblage des femmes dans la répression du pouvoir turque. « Les élues inculpées l’ont notamment été à cause de leur participation à des journées comme celle du 8 mars, consacrée au droit des femmes », a-t-elle dit.

Pierre Barbancey

Grand reporter

Apple against pieHow liberal democracy fell apart

Από
anixneuseis
-
0

Yascha Mounk’s diagnosis is more convincing than his cure

Print edition | Books and arts The Economist.

DEMOCRACY is going through its worst crisis since the 1930s. The number of countries that can plausibly be described as democracies is shrinking. Strongmen are in power in several countries that once looked as if they were democratising, notably Russia, Turkey and Egypt. The United States—the engine room of democratisation for most of the post-war period—has a president who taunted his opponent with chants of “lock her up” and refused to say if he would accept the result of the election if it went against him.

But what exactly is the nature of this crisis? And what is driving it? Yascha Mounk’s “The People vs Democracy” stands out in a crowded field for the quality of its answers to these questions. Mr Mounk provides an admirable mixture of academic expertise and political sense. He teaches at Harvard University, where he has busied himself collecting opinion-poll data, but he grew up in pre-1989 West Germany, where the distinction between real and pretend democracy was more than just academic. He also takes the trouble to unpick terms that too many commentators on this subject take for granted.

Mr Mounk argues that there are two sides to liberal democracy. One focuses on the first half of the equation: protecting individuals from the tyranny of the majority through checks and balances and enumerated rights. The second focuses on the other half: handing power to the people. For most of the post-war period these two versions of liberal democracy went together like apple and pie.

Today, though, the popular will is increasingly coming into conflict with individual rights. Liberal elites are willing to exclude the people from important decisions, most notably about immigration in the case of the European Union, in the name of “rights”; meanwhile populists are willing to dispense with constitutional niceties in the name of “the people”. Politics is defined by a growing battle between illiberal democracy, or democracy without rights, on the one hand, and undemocratic liberalism, or rights without democracy, on the other.

The most obvious reason why liberal democracy is splitting into its component parts lies in slow economic growth. From 1960 to 1985 the income of the typical American household doubled. From 1985 it remained flat while a tiny minority of Americans saw their incomes surge. Liberal elites tend to explain this divergence in terms of the laws of globalisation. Populists have a darker interpretation: that those elites are using a mix of lobbying power, personal connections and technocratic expertise to rig the system to their own advantage—most notoriously by bailing out the banks with taxpayers’ money.

Mr Mounk points to several other developments that help explain the divide. The social-media revolution is transferring power from traditional media gatekeepers to laptop warriors. As well as enabling malign people to spread fake news, as many have pointed out, this revolution is also making it easier for outsiders to draw attention to self-dealing. The increasing diversity of Western societies, driven partly by immigration and partly by the idea that different groups should celebrate their differences rather than adopting dominant mores, is politicising the question of racial identities, with potentially explosive consequences. Political entrepreneurs are upending politics by taking over old parties, like Donald Trump, or creating new parties, like Italy’s Beppe Grillo, exploiting pent-up resentment of the old elites and using the new media to get their message across, raw and unfiltered.

Mr Mounk is far less convincing on the question of what to do about this dismal situation. He makes some valiant suggestions. He argues that technocratic elites need to moderate their ambitions. The more they try to protect important areas of decision-making, not least immigration, from the will of the people, the more they will create festering resentment. He urges policymakers to focus on domesticating nationalism rather than attempting to sideline it as an anachronistic relic. He makes a good case for devoting more effort to turning children into citizens through civic education. Here he is admirably sharp with his fellow academics who are so bent on presenting Western civilisation as a history of oppression that they risk undermining any residual faith that their students might have in democracy.

Yet he spends too little time grappling with the nuances of these ideas—for example how you persuade a technocratic European elite to listen to the voices of the people when all the bureaucratic incentives are to ignore them. And he throws in too many banal bromides about “fixing the economy”, as if there were no difficult trade-offs between, say, raising productivity levels and destroying stable jobs. It is as if Mr Mounk’s publishers asked him to provide a Hollywood-style happy ending, after all the blood and gore, and he has simply gone through the motions without any real conviction.

“The People vs Democracy” is a chastening read for all sorts of reasons. It provides lots of evidence to suggest that the battle between illiberal democracy and liberal elitism will only become more intense. It demonstrates that those harbingers of openness, young people, are in fact much more sceptical about democracy than are their seniors. But the biggest reason for its chilling effect is unwitting: the prescriptions for saving democracy are so much feebler than the explanation of why it is in danger.

This article appeared in the Books and arts section of the print edition under the headline “Apple against pie”

Άμεσες προτεραιότητες.

Από
anixneuseis
-
5

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Την εβδομάδα που πέρασε, από τα πλέον εμβληματικά άρθρα ήταν μια παλιά ομιλία του προέδρου της Daimler Benz για τον κόσμο που έρχεται. Τίποτε δεν θα είναι όμοιο με το σήμερα από το 2019 κιόλας, και μετά.

Ο κόσμος αλλάζει και, πάλι θα το επισημάνουμε, εμείς ομφαλοσκοπούμε.

Ο κόσμος δεν αλλάζει, απλώς, αλλά αλλάζει και ραγδαία.

Για την παρακολούθηση των αλλαγών που επέρχονται, ή, καλύτερα, η βάση των αλλαγών που έρχονται είναι η παιδεία και η εκπαίδευση. Η πολύ προχωρημένη παιδεία και εκπαίδευση.

Τόσο η οικονομική κρίση που ανάγκασε νέα παιδιά με καλές σπουδές να φύγουν στο εξωτερικό όσο και οι ιδεοληψίες του υπουργείου παιδείας απομειώνουν τις δυνατότητες της χώρας να αναπτύξει και την παιδεία της και την έρευνά της. Και όποια χώρα δεν προχωρήσει με γρήγορους ρυθμούς και σε βάθος στην παιδεία της θα δει τους άλλους από μακριά να την αποχαιρετούν.

Στα Πανεπιστήμια η κυβέρνηση δεν παρέχει τις απολύτως αναγκαίες πιστώσεις για να ανταπεξέλθουν στις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Καθηγητές συνταξιοδοτούνται και στη θέση τους δεν διορίζονται άλλοι, μεταπτυχιακά περιορίζονται ή καταργούνται εντελώς, ο κομματισμός συνεχίζει να κυριαρχεί και οι γνωστοί μπαχαλάκηδες κάνουν την πλάκα τους σε βάρος και των φοιτητών που θέλουν να σπουδάσουν, και των πανεπιστημίων και της πολιτείας και της κοινωνίας. Το χειρότερο, το κριτήριο του υπουργείου παιδείας για την Ανώτατη Εκπαίδευση είναι πως θα τα ελέγξει κομματικά.

Ανώτερη εκπαίδευση, η οποία είναι τόσο αναγκαία για τη χώρα, δεν υπάρχει. Αλλά και στη Μέση Εκπαίδευση περιορίζονται ώρες από τη φυσική και τα μαθηματικά, για ανεξήγητους λόγους, και συνενώνονται η χημεία και η βιολογία. Τι, αλήθεια, επιδιώκει ο υπουργός παιδείας;

Παντού, αντί να ενθαρρυνθεί η πρόοδος και η επιτυχία, διαχέεται ένα πνεύμα χαλαρότητας και ισοπέδωσης προς τα κάτω.

Με αυτές τις προϋποθέσεις η χώρα, όχι μόνο δεν πρόκειται να πάει μπροστά, αλλά θα κάνει βήματα προς τα πίσω. Οποιονδήποτε τομέα της ζωής και αν προσεγγίσετε, θα διαπιστώσετε πως απαιτεί υψηλή γνώση και εκπαίδευση.

Θα έχετε ακούσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναζητούσαν, και εύρισκαν, εδώ και πολλά χρόνια  τα καλύτερα μυαλά σε όλον τον κόσμο για να παράσχουν υποτροφίες και να τα αξιοποιήσουν προς όφελός τους. Το ίδιο κάνουν και σήμερα. Αν αυτή η ροή σταματήσει, η υπερδύναμη θα το αισθανθεί έντονα.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να διασφαλίσουμε, ως κράτος και ως κοινωνία, ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης αλλά και ένα επίπεδο ασφάλειας για τη χώρα δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την παιδεία και την εκπαίδευση.

Ο ελληνικός λαός και η ελληνική πολιτεία είναι φιλειρηνικές οντότητες αλλά για να διασφαλίσουν την ειρήνη θα πρέπει να αναπτύξουν ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα.

Θα βοηθούσε πολύ και την ενίσχυση του στρατού και την ελληνική οικονομία η ανάπτυξη στο εσωτερικό της χώρας δυνατοτήτων εθνικής παραγωγής.

Η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή από τον εφοδιασμό του στρατού της με έξυπνα και τελευταίας τεχνολογίας συστήματα. Όχι για να διεξάγει επιθετικό πόλεμο, το τονίζω, αλλά για να προβάλει ισχυρή αποτροπή. Και αυτό μόνο με την υψηλή παιδεία και τη βαθιά γνώση των νέων τεχνολογιών μπορεί να επιτευχθεί. Η γειτονική Τουρκία σε έναν βαθμό το έχει επιτύχει.

Οι πλέον έμπειροι από τους στρατιωτικούς με τους οποίους έχουμε συνομιλήσει υποστηρίζουν πως για μια τετραετία, ακόμη, η αντιμετώπιση της επιθετικότητας της γειτονικής χώρας μπορεί να επιτευχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό. Το ζήτημα είναι τι γίνεται από εκεί και πέρα. Και επειδή η εισαγωγή και η αποτρεπτική διάταξη αμυντικών συστημάτων δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, το ενδιαφέρον της πολιτείας πρέπει να επιδειχθεί από σήμερα για το μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Τόσο, όμως, για την ανάπτυξη της οικονομίας της όσο και την ασφάλειά της η χώρα χρειάζεται όχι μόνο εσωτερική συμφιλίωση και  αλλαγή πολιτικής και κοινωνικής νοοτροπίας αλλά και δομικές αλλαγές στη συγκρότησή της ως κράτους.

Το σύστημα που κυριαρχεί είναι η κλασική συγκεντρωτική μορφή που επιβλήθηκε από την εποχή της ανάδυσης του εθνικού κράτους. Το εθνικό κράτος συνεχίζει να υπάρχει και αποτελεί τη βασική μονάδα συγκρότησης της διεθνούς κοινωνίας αλλά οι όροι ύπαρξής του είναι διαφορετικοί από του παρελθόντος.

Πολλές από τις ανάγκες των κοινωνιών είναι τοπικού χαρακτήρα και μια συγκεντρωτική διοίκηση δεν μπορεί να τις αντιμετωπίσει για πολλούς και διαφόρους λόγους.

Το πολιτικό αδιέξοδο που παρατηρούμε έντονο στη χώρα δεν έχει να κάνει, μόνο, με την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού αλλά και με την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τα κόμματα. Τι θα κάνουν και με ποιους μετά τις εκλογές;

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δεν πείθουν. Καλώς ή κακώς, τίποτε ουσιαστικό δεν αναμένει η χώρα και ο λαός από την κυβέρνηση οποιαδήποτε και αν είναι. Το δε πολιτικό δυναμικό είναι μετριότατου επιπέδου.

Οι επικείμενες εκλογές που με ορθολογικές σκέψεις θα πραγματοποιηθούν το φθινόπωρο δεν αποκλείεται να δημιουργήσουν πολιτικό αδιέξοδο. Δεδομένης, δε, της εμπειρίας που υπάρχει από την πολιτική συμπεριφορά του Σύριζα, είτε ως αντιπολίτευσης είτε ως κυβέρνησης η πολιτική σύγκλιση των κομμάτων θα είναι, μάλλον, δύσκολη.

Σε ένα τέτοιο διχαστικό κλίμα, η χώρα πρέπει να διαθέτει πολιτικές εφεδρείες  που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ενωτικό ρόλο και, ίσως, να αναλάβουν, έστω προσωρινά, τη διακυβέρνηση. Υπάρχουν αυτές οι διακομματικές προσωπικότητες;

Αλλά, ο σπουδαιότερος κίνδυνος ενός εσωτερικού διχασμού θα είναι η τουρκική απειλή την οποία πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Εισερχόμαστε, λοιπόν, σε ένα επικίνδυνο τοπίο που το προσδιορίζουν:

-Οι ιδεοληψίες της κυβέρνησης στα μέτρα που λαμβάνει.

-Η ανάγκη εθνικού προγραμματισμού για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας.

-Η απόλυτη ανάγκη διαμόρφωσης πνεύματος ενότητας και στο λαό και στην πολιτική ηγεσία.

-Η διαμόρφωση πολιτικών εφεδρειών που θα μπορούν να χειριστούν περιπτώσεις αστάθειας και πολιτικής κρίσης που θα προκύψει.

 

 

 

Τζεμίλ Μπαγίκ: Στο Αφρίν έπεσαν οι μάσκες όλων των «φίλων» μας – Η Τουρκία διαπράττει γενοκτονία

Από
anixneuseis
-
0
Ο Πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Ένωσης Κουρδικών Κοινοτήτων (KCK) Τζεμίλ Μπαγίκ είπε ότι η αντίσταση στο Αφρίν ξεκαθάρισε τη στάση των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της ΕΕ και του ΟΗΕ, έδειξε το πόσο διπρόσωποι είναι και πως έπεσαν όλες οι μάσκες.
Ο Τζεμίλ Μπαγίκ δήλωσε πως παρ’ όλα αυτά ο λαός του Αφρίν δεν εγκατέλειψε τα εδάφη του, και πως οι κάτοικοι από τα γύρω χωριά και κωμοπόλεις συγκεντρώθηκαν στο Αφρίν και πως “αν αυτή η επίθεση γινόταν σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου, δεν θα έμενε ούτε ένας άνθρωπος εκεί. Το γεγονός ότι εδώ και δυο μήνες δεν παρατηρήθηκε έξοδος από το Αφρίν, είναι μια σημαντική στάση. Ο σκοπός βεβαίως των επιθέσεων του Τουρκικού κράτους είναι η εξάλειψη του Κουρδικού στοιχείου από την περιοχή. Και η πραγματοποίηση μιας γενοκτονίας σε αυτή τη βάση. Επειδή ο λαός του Αφρίν έχει αντιληφθεί τις προθέσεις της Τουρκίας, κάνει ό,τι μπορεί και εξακολουθεί να μένει στο Αφρίν.”
Ο Τζεμίλ Μπαγίκ απάντησε στις ερωτήσεις της εφημερίδας Yeni Özgür Politika, σχετικά με την εισβολή στο Αφρίν και την αντίσταση των Κούρδων μαχητών κατά της εισβολής αυτής. Το πρώτο μέρος της συζήτησής μας, είναι το εξής:

Κοντεύει να ολοκληρωθεί ο δεύτερος μήνας της επίθεσης του Τουρκικού κράτους στο Αφρίν. Ποια είναι η εικόνα της αντίστασης, αν συγκρίνουμε το μέγεθος του τουρκικού κράτους με το Αφρίν;

Ποτέ πριν δεν υπήρξε στην ιστορία πόλεμος με τέτοια ανισορροπία δυνάμεων. Οι κάτοικοι του Αφρίν και οι δυνάμεις άμυνάς τους δεν είχαν στην κατοχή τους όπλα όπως αεροπλάνα, τανκς, μη επανδρωμένα αεροσκάφη όπως αυτά που έχει στην κατοχή του ο Τουρκικός στρατός. Το Τουρκικό κράτος με πληθυσμό 100 φορές περισσότερο από το Αφρίν, και με το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, επιτέθηκε με κάθε είδους οπλισμό σε μία πόλη που δεν είναι καν το μισό της πόλης Άντεπ. Παρόλο την ανισορροπία δυνάμεων το YPG-YPJ αντιστάθηκε ηρωικά. Δολοφονήθηκαν και άμαχοι, και παιδιά, και γυναίκες ενώ χωριά και πόλεις κάηκαν και ισοπεδώθηκαν. Παρόλο που σκότωσαν εκατοντάδες αμάχους, γυναίκες και παιδιά, δεν κατάφεραν να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ο λαός του Αφρίν αντιστέκεται μόνο με τις δικές του δυνάμεις. Δεν έχουν ούτε τη στρατιωτική αλλά ούτε και την πολιτική στήριξη από κάποια άλλη εξωτερική δύναμη. Υπό αυτή τη σκοπιά η πόλη του Αφρίν παρουσιάζει μια ιστορική αντίσταση βασιζόμενη στις δυνάμεις των δικών της τέκνων. Αν ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ, που διεμήνυε ότι θα μπει στην πόλη σε τρεις μέρες, και έλεγε ότι θα ταχτοποιήσει τα πάντα σε μια εβδομάδα, δεν έχει καταφέρει να πετύχει τους στόχους της εδώ και σχεδόν δύο μήνες, τότε αυτό σημαίνει ότι έχουν υποστεί μια μεγάλη ήττα.
Ο Ταγίπ Ερντογάν κάνει κάθε μέρα τον νταή λες και πολεμάνε δυο μεγάλα κράτη, όλα τα τουρκικά ΜΜΕ ενισχύουν το σοβινισμό, λες και υπάρχει παγκόσμιος πόλεμος. Ακόμη και αυτό είναι φανερό δείγμα της ήττας που έχουν υποστεί και της ανικανότητάς τους. Αναμφίβολα έχουν καταφέρει κάποια πράγματα με την τεχνική τους δύναμη και τις επιθέσεις με βαριά όπλα. Παρόλο που έχουν πλησιάσει το Αφρίν, υπάρχει αντίσταση και σε περιοχές που ο Τουρκικός στρατός ισχυρίζεται ότι ελέγχει.
Ο Ερντογάν δεν ανακοινώνει το μέγεθος των απωλειών τους. Κρύβουν τους νεκρούς στρατιώτες. Φυσικά όσοι και αν πεθάνουν από τις συμμορίες και τους μισθοφόρους τους, αυτό δεν είναι σημαντικό για εκείνους. Στο Αφρίν εκτός του ότι υπάρχει πόλεμος υπάρχει και μια ψυχολογική επιχείρηση. Συμφώνησαν με το Γενικό Επιτελείο Στρατού και δεν ανακοινώνουν τους νεκρούς, για να μην αντιδράσει η Τουρκική κοινωνία και εξεγερθεί.
Είναι σημαντικός ο αριθμός των νεκρών μαχητών για την Κουρδική πλευρά;
Το θέμα δεν είναι το πόσοι μαχητές θα πεθάνουν. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει μια εισβολή και η αντίσταση του λαού του Αφρίν στην εισβολή αυτή. Δεν έχει υπάρξει άλλη επίθεση τόσο άδικη, τόσο απάνθρωπη και μισάνθρωπη όσο αυτή. Και λόγο της εχθρότητας που έχει ο Ερντογάν προς τους Κούρδους, λέει ότι όπου κερδίζουν οι Κούρδοι, εγώ θα τους ισοπεδώνω. Δεν θέλει επίσης τον εκδημοκρατισμό της Μέσης Ανατολής. Για το λόγο αυτό θέλει να ισοπεδώσει και να εξαλείψει το δημοκρατικό σύστημα που λειτουργεί εδώ και έξι χρόνια  στο Αφρίν, μια περιοχή που αποτελεί όαση δημοκρατίας και μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για τον εκδημοκρατισμό της Συρίας και της Μέσης Ανατολής. Επειδή η αντίσταση εκεί βασίζεται στη δημοκρατική κοινωνία, την δημοκρατία και της αξίες της ελευθερίας, συνεχίζεται ηρωικά επί δυο μήνες παρά της κάθε είδους επιθέσεις του φασισμού.
 Ποια είναι η στάση του κόσμου, των λαών και των Κούρδων σε αυτή την αντίσταση;
Αυτά είναι τα πράγματα που χρειάζονται αξιολόγηση. Αναμφίβολα οι Κούρδοι αντιτίθενται στην εισβολή. Υπό αυτή την έννοια ξεσηκώθηκαν σε όλο τον κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη. Και ο λαός μας στο Μπασούρ (Νότιο Κουρδιστάν – Β. Ιράκ) ξεσηκώθηκε με την εισβολή στο Αφρίν. Ο λαός στη Ροζάβα έχει ήδη ξεσηκωθεί. Ο λαός μας στο Βόρειο Κουρδιστάν βρίσκεται υπό μεγάλη πίεση, και παρόλο που δεν παρουσιάζει την επιθυμητή κινητικότητα, νιώθει μεγάλη οργή και αντίδραση για την κυβέρνηση του ΑΚΡ. Αλλά υπάρχει ακόμη μια αδυναμία από την πλευρά των Κούρδων.
Τι είδους αδυναμία;
Ειδικά στο Μπασούρ, Ροζχιλάτ, και Μπακούρ (σ.τ.μ. Νότιο, Ανατολικό, Βόρειο Κουρδιστάν, κουρδικές περιοχές που βρίσκονται στο Ιράκ, το Ιράν και την Τουρκία) δεν είναι ακριβώς αυτή που πρέπει η στάση των διαφορετικών πολιτικών κομμάτων ως προς την εισβολή στο Αφρίν. Αναμφίβολα η πλειονότητα των Κουρδικών δυνάμεων δηλώνει με διάφορους τρόπους ότι είναι κατά της εισβολής. Το λέει και το KDP, και το YNK, και το Ισλαμικό Κίνημα στο Γκοράν στο Β. Ιράκ. Αλλά αυτά δεν είναι αρκετά. Αυτές οι δηλώσεις πρέπει να μετατραπούν σε μια ξεκάθαρη στάση. Πρέπει όλα τα πολιτικά κόμματα να δουν ότι το Τουρκικό κράτος είναι εχθρικό με όλους τους Κούρδους και όχι μόνο με το Αφρίν και να υιοθετήσουν μια πιο ξεκάθαρη στάση απέναντι στην Τουρκία. Υπό αυτή την έννοια,παρόλο που υπάρχει ευαισθησία και μια σοβαρή και υπεύθυνη στάση του Κουρδικού λαού, δεν είναι επαρκής  η στάση των πολιτικών κομμάτων. Αναμφίβολα όλα τα Κουρδικά κόμματα και οι Κουρδικές δυνάμεις συμμετείχαν στη συγκέντρωση του ΚΝΚ (Kurdistan National Congress) στην Ευρώπη και πήραν θέση κατά της εισβολής στο Αφρίν. Αυτό είναι θετικό. Αυτό όμως πρέπει να πάρει τη μορφή πιο ξεκάθαρων συμπεριφορών.
Η αντίσταση του Αφρίν δεν είχε ή δεν θα έχει κάποια επίδραση στο να ξεπεράσουν οι Κούρδοι αυτές τις ανεπάρκειες, στο ζήτημα της εθνικής ενότητας;
Η αντίσταση του Αφρίν έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία μιας εθνικής ενότητας για τους Κούρδους. Συμβολίζει ένα σημαντικό στάδιο στην εξέλιξη της εθνικής δημοκρατικής συνείδησης του Κουρδικού λαού. Ακόμη και αν επιτύχει το σκοπό της η Τουρκία στο Αφρίν, ο οποίος είναι η κατοχήκαι η γενοκτονία των Κούρδων που κατοικούν εκεί, επειδή η υπόθεση αυτή έχει ενισχύσει την συνείδηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας των Κούρδων, έχει αυξήσει την οργή και την αντίσταση  προς την αποικιοκρατική και γενοκτόνα πολιτική της Τουρκίας και έχει αλλάξει τη στάση των Κούρδων προς το Τουρκικό Κράτος. Αν δούμε το θέμα σφαιρικά, την περίοδο αυτή οι αποικιοκράτες και γενοκτόνοι φασίστες ηττήθηκαν και κέρδισε ο Κουρδικός λαός, οι δυνάμεις της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Οι Κούρδοι απέκτησαν μια μεγάλη εμπειρία κατά την περίοδο της αντίστασής τους. Στη βάση των γεγονότων της αντίστασης του Αφρίν, είδαν πολύ καλά τις πολιτικές και αντιστασιακές τους συνειδήσεις, και το πως θα κερδίσουν. Αυτά θα είναι σημαντικός παράγοντας για  την επιτυχή έκβαση του αγώνα του Κουρδικού λαού για την ανεξαρτησία του.
Ο βασικότερος σκοπός του  Τουρκικού κράτους είναι να εμποδίσει την εξέλιξη της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή και στη βάση αυτή να εμποδίσει τους Κούρδους να κερδίσουν δικαιώματα. Γιατί με την εξέλιξη του εκδημοκρατισμού θα ωριμάσει και άλλο η λαϊκή βάση και θα δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για να κερδίσουν οι Κούρδοι τα δικαιώματά τους. Υπό αυτή τη σκοπιά, το γενοκτόνο Τουρκικό κράτος, έχοντας συμπεριφορές εχθρικές προς τη δημοκρατία, παρουσιάζει ξεκάθαρα το μίσος του για τους Κούρδους.
Δε βλέπουν οι άλλοι λαοί αυτή τη στάση του Τουρκικού κράτους και της αντίστασης που προβάλλεται;
Τη στάση αυτή του Τουρκικού κράτους τη βλέπουν και οι λαοί της Τουρκίας, και οι λαοί της Μέσης Ανατολής και οι λαοί του κόσμου. Η αντίσταση του λαού του Αφρίν, του YPG και του YPJ, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να αποκαλυφθεί το πραγματικό πρόσωπο του Τουρκικού κράτους, να γίνει κατανοητή η μάχη που δίνουν οι δυνάμεις της δημοκρατίας και της ελευθερίας απέναντι στις εχθρικές προς τη δημοκρατία φασιστικές και αποικιοκρατικές δυνάμεις στην Τουρκία, καθώς και στο να φανούν οι αλήθειες και οι πραγματικότητες της Μέσης ανατολής.
Έπαιξε κάποιο ρόλο η αντίσταση στο Αφρίν στη στάση των μεγάλων δυνάμεων;
Η αντίσταση στο Αφρίν ξεκαθάρισε τη στάση των παγκόσμιων δυνάμεων. Ξεκαθάρισε τη στάση των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της ΕΕ και του ΟΗΕ. Η αντίσταση στο Αφρίν έδειξε το πόσο δημαγωγική και διπρόσωπη είναι η αναφορά και η στάση των δυνάμεων αυτών σε αρχές, όπως είναι η ελευθερία και η δημοκρατία. Με αυτή την έννοια η  αντίσταση στο Αφρίν έριξε όλες τις μάσκες. Η αποκάλυψη αυτής της αλήθειας, δυναμώνει τη βάση του αγώνα για πραγματική ελευθερία και δημοκρατία, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, την προσεχή περίοδο. Οι λαοί της Μέσης Ανατολής και του κόσμου θα ανυψώσουν και άλλο τον αγώνα για ελευθερία και ανεξαρτησία στη βάση των αποκαλύψεων της αντίστασης του Αφρίν.
Σκοπός είναι η ολοκληρωτική εξάλειψη του κουρδικού στοιχείου από το Αφρίν. Παρόλα αυτά,όχι μόνο η πλειοψηφία των κατοίκων του Αφρίν δεν εγκατέλειψαν τα εδάφη τους, αλλά Κούρδοιαπό άλλες περιοχές πήγαν μαζικά στο Αφρίν. Υπάρχει συνωστισμός στο κέντρο της πόλης. Πως ερμηνεύετε αυτή τη συμπεριφορά του λαού και πως θα εξελιχθεί η υπάρχουσα κατάσταση; 
Το γεγονός ότι ο λαός του Αφρίν δεν εγκατέλειψε τα εδάφη του παρά τις επιθέσεις, το ότι ο κόσμος που αναγκάστηκε να φύγει από τις περιοχές Raco, Cindirês, Mabeta, Şêra, Bilbilê και τις άλλες περιοχές συγκεντρώθηκε στο Αφρίν και αρνείται να εγκαταλείψει τα πάτρια εδάφη, φανερώνει τους δυνατούς δεσμούς που έχει ο λαός του Αφρίν με τη γη του. Και πραγματικά το Αφρίν είναι ένας παράδεισος. Ο λαός του Αφρίν ζει σε αυτά τα εδάφη επί χιλιετίες. Ο λαός του Αφρίν έχει γνωρίσει τον ηγέτη Άπο. Αλλά ο λαός του Αφρίν δεν είναι μόνο αυτός που κατοικεί σήμερα στο Αφρίν. Υπάρχει σημαντική κοινότητα Αφρινιωτών στο Χαλέπι, τη Δαμασκό και το Λίβανο. Σε κάθε σπίτι του λαού του Αφρίν υπήρχε και κάποιος νέος που συμμετείχε στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Στον αγώνα του Κουρδικού λαού για την ανεξαρτησία, και στη συμμετοχή στις δυνάμεις των ανταρτών οι γυναίκες του Αφρίν κατείχαν υψηλά ποσοστά. Από αυτή την άποψη, το Αφρίν έχει έναν εκπληκτικό χαρακτήρα όχι μόνο από την άποψη της Ροζάβα, αλλά και για όλο το Κουρδιστάν. Στο Αφρίν είναι υψηλό το φρόνημα για την ελευθερία, την δημοκρατία, και είναι μια δημοκρατική κοινωνία που έχει υποστεί ζυμώσεις με το πνεύμα της απελευθέρωσης της γυναίκας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αντιστέκεται ο  λαός του Αφρίν  μαζί με τα παιδιά τους στο Τουρκικό κράτος.
Αναμφίβολα ο λαός του Αφρίν αντιμετωπίζει δυσκολίες λόγω των δυνατών επιθέσεων και των βομβαρδισμών. Γιατί το Τουρκικό κράτος διεξάγει μια επίθεση ανείπωτης βιαιότητας. Αν αυτή η επίθεση δεν γινόταν στο Αφρίν αλλά σε κάποιο άλλο μέρος, δεν θα είχε μείνει ούτε ένας άνθρωπος σε εκείνα τα εδάφη. Φυσικά και ο μοναδικός σκοπός των επιθέσεων του Τουρκικού κράτους είναι η εκκαθάριση του Αφρίν από τους Κούρδους.  Στη βάση αυτή πραγματοποιείται μια γενοκτονία. Ο λαός του Αφρίν βλέπει το σκοπό του Τουρκικού κράτους και κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει στο Αφρίν. Και οι απανταχού Κούρδοι προστρέχουν στο Αφρίν για να στηρίξουν αυτή τη στάση του λαού και δίνουν κουράγιο στο λαό του Αφρίν. Προσπαθούν να βοηθήσουν το λαό του Αφρίν να παραμείνει στα εδάφη του παρόλες τις βαριές επιθέσεις που δέχεται.
Είναι πολύ σημαντική στάση το γεγονός ότι επί δυο μήνες δεν εγκατέλειψε κανένας το Αφρίν. Αλλά είναι γεγονός ότι υπάρχει ένας συνωστισμός στο κέντρο του Αφρίν. Και αυτό δημιουργεί διάφορα προβλήματα στην ομαλή διαβίωση.
 Αν αναλογιστεί κανείς τις επιθέσεις του Τουρκικού κράτους, δεν είναι αδικία να πέσει όλο το βάρος της αντίστασης μόνο στο λαό του Αφρίν;
Ναι, θα είναι άδικο και ασυνείδητο να επωμιστεί τα πάντα ο λαός του Αφρίν. Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να στηριχθεί η αντίσταση από όλους τους Κούρδους και να μοιραστούν το βάρος της αντίστασης. Είναι σημαντικό να μοιραστούν όλοι οι Κούρδοι την αντίσταση. Δεν μπορούμε να τα αφήσουμε όλα στο λαό του Αφρίν και τις δυνάμεις του  YPG και YPJ που βρίσκονται στο Αφρίν. Δεν είναι σωστό να τους αφήσουμε να αντισταθούν μόνοι τους. Ειδικά αν σκεφτούμε την ανισορροπία δυνάμεων, θα πρέπει όλοι οι Κούρδοι, όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις, όλοι οι λαοί του κόσμου να καταλάβουν ότι η αντίσταση στο Αφρίν μπορεί να συνεχιστεί με μια μεγάλη αλληλεγγύη και στήριξη και να κάνουν αυτό που πρέπει ο καθένας απ’ την πλευρά του.
Κατέχει το Αφρίν μια ειδική σημασία, μια θέση, για τον Κουρδικό λαό;
Για τον Κουρδικό λαό το Αφρίν κατέχει μια σημαντική θέση. Είναι αποκομμένο από τα υπόλοιπα καντόνια της Ροζάβα. Για το λόγο αυτό είναι ένα μέρος που οι Κούρδοι έχουν την ευθύνη να το προστατεύουν. Από την άλλη όπως το Κιρκούκ είναι επίσης ένα μέρος για το οποίο οι Κούρδοι είναι ευαίσθητοι και συναισθηματικοί, το ίδιο ισχύει και με το Αφρίν, έχει την ίδια σημασία. Ειδικά για το λαό της Ροζάβα, η σημασία του είναι πολύ μεγάλη. Γιατί το περικυκλωμένο Αφρίν βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση και όλοι οι Κούρδοι πρέπει να είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό. Από αυτήν την άποψη έχει και συναισθηματική αξία. Αν η επίθεση στο Αφρίν συγκίνησε τους Κούρδους στα τέσσερα τμήματα του Κουρδιστάν και στους Κούρδους που ζουν σε όλο τον κόσμο, αυτό έγινε επειδή το Αφρίν κατέχει σημαντική θέση για τους Κούρδους. Υπάρχουν τέτοια μέρη και στο Βόρειο Κουρδιστάν. Το σημαντικότερο από αυτά είναι το Ντερσίμ. Το Ντερσίμ έχει ξεχωριστή θέση για τους Κούρδους του Βορείου Κουρδιστάν. Επίσης το Τζίζρε και το Νουσάιμπιν, καθώς και το Μαχαμπάντ στο Ανατολικό Κουρδιστάν (Ιράν).
Γιατί επέτρεψε η Ρωσία αυτή την επίθεση;
Να πω πρωτίστως ότι η Ρωσία με τη στάση της στο Αφρίν έδειξε ότι η πολιτική της Ρωσίας δεν έχει καμία ηθική πλευρά και ότι προσεγγίζει τα θέματα καθαρά πραγματιστικά. Όμως πρέπει να πούμε ότι η Ρωσία είχε στο Αφρίν Σταθμούς Επαφής, στρατιωτικές μονάδες και δυνάμεις που συνεργάζονταν με την κουρδική διοίκηση του Αφρίν. Από αυτή την σκοπιά οι διοικούντες το Αφρίν ήθελαν να συνεργαστούν με τους Ρώσους. Και οι Ρώσοι από την πλευρά τους, όσο ήταν στο συγκεκριμένο καντόνι, συμπεριφέρθηκαν στο Αφρίν με τέτοιο τρόπο που έδιναν την εντύπωση ότι θα βρίσκονται σε αλληλεγγύη με το λαό και θα έχουν κοινή δράση. Αλλά όπως είδαμε και με τηνεισβολή στο Αφρίν, δεν είχαν μια σταθερή πολιτική και πως η στάση τους ήταν συμφεροντολόγα και απαράδεκτη. Η Ρωσία «παζάρευε» με τους Τούρκους το Αφρίν, γιατί ήθελε να αποκομίσει πολλάοφέλη εις βάρος του Κουρδικού λαού. Και επειδή οι Ρώσοι γνωρίζουν πολύ καλά την αδυναμία των Τούρκων για τους Κούρδους, αποκομίζουν οικονομικά και πολιτικά οφέλη, κάνοντας ένα βρώμικο παζάρι με την Άγκυρα, με επίδικο τους Κούρδους και το Αφρίν. Αυτή η στάση ειλικρινά είναι απαράδεκτη. Είναι μια μεγάλη προσβολή προς τον Ρωσικό λαό. Η Ρωσία θέλει φέρει τους Κούρδους εκεί που θέλει, χρησιμοποιώντας με την Τουρκική ράβδο. Αυτός είναι και ο λόγος που απέσυρε τις δυνάμεις της και έδωσε την άδειά της στην Τουρκία να εισβάλει στο Αφρίν.
 Γιατί η Δαμασκός δεν έστειλε στρατιωτικές δυνάμεις, παρόλο που γνώριζε ότι τα στρατεύματά του μπορούν να μπουν στο Αφρίν;
Ο λαός του Αφρίν, η δημοκρατική διοίκηση του Αφρίν ήθελε να συμβιβαστεί με το καθεστώς Άσαντ. Ο λαός του Αφρίν ήθελε να συμβιβαστεί με το καθεστώς της Συρίας στη βάση της αναγνώρισης της αυτοδιοίκησής του. Δεχόταν την είσοδο τους Συριακού στρατού στο Αφρίν. Το υπάρχον καθεστώς με την αυταρχική κεντρική διοίκηση ήθελε την πλήρη εξουσία στους λαούς και ζήτησε πράγματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να δεχτούν ο λαός του Αφρίν και η αντίσταση. Γιατί ο λαός του Αφρίν αναζήτησε τη λύση ενός λογικού συμβιβασμού. Μάλιστα η Ρωσία έκανε κάποιες προστάσεις ως προς αυτό και η διοίκηση του Αφρίν τις δέχτηκε. Αργότερα η ίδια η Ρωσία δεν υποστήριξε τις δικές της προτάσεις. Τις πρώτες προτάσεις συμβιβασμού του Αφρίν με το καθεστώς τις έφερε η Ρωσία, και η διοίκηση του Αφρίν τις δέχτηκε, αργότερα όμως η ίδια η Ρωσία, λόγω των ειδικών σχέσεων που έχει με την Τουρκία, εμπόδισε το συμβιβασμό αυτό, δεν επέτρεψε να γίνει το βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Καταλαβαίνουμε ότι η Ρωσία έκανε αυτές τις προτάσεις προς εμάς, για να τρομοκρατήσει την Τουρκία και να αποκομίσει περισσότερα οικονομικά και πολιτικά οφέλη και έτσι να δέσει την Τουρκία με το μέρος της. Αυτή είναι η αλήθεια που έχει προκύψει. Με την κίνηση αυτή η Ρωσία γκρέμισε τις γέφυρες με τους Κούρδους. Μάλιστα η κατάσταση στην οποία περιέπεσε το Αφρίν μετά την εισβολή, που έγινε με την άδεια της Μόσχας, είχε ως αποτέλεσμα οι Κούρδοι να γκρεμίσουν τις γέφυρες όχι μόνο με την Ρωσία αλλά και με το καθεστώς. Έχει δυσκολέψει σε μεγάλο βαθμό η εύρεση βάσης συμβιβασμού με το καθεστώς. Απεναντίας, αν υποστήριζαν το Αφρίν, αν υπήρχε μια λύση στο Αφρίν, τότε θα έμπαιναν οι βάσεις για συμβιβασμό όχι μόνο στο Αφρίν, αλλά σε όλη τη Ροζάβα και τη Βόρεια Συρία.
 Τι έκαναν οι ΗΠΑ;
Οι ΗΠΑ επέτρεψαν την εισβολή στο Αφρίν. Γιατί όπως και η Ρωσία, η Αμερική θέλει να χειραγωγήσει τους Κούρδους μέσω της τουρκικής ράβδου. Γιατί πιστεύει ότι η πολιτική της Ρωσίας να ανοίξει τον εναέριο χώρο της Συρίας και του Αφρίν στους Τούρκους, θα φέρει τους Κούρδους πιο κοντά της. Οι ΗΠΑ χάρηκαν περισσότερο από όλους με αυτήν την απόφαση της Ρωσίας. Οι προσεγγίσεις των μεγάλων δυνάμεων για το Κουρδικό και τη Μέση Ανατολή που στερούνται ηθικής, είναι που ένωσαν με τον τρόπο αυτό την Ρωσία και τις ΗΠΑ στην πραγματοποίηση της εισβολής στο Αφρίν.
Η προσέγγιση της Ευρώπης είναι διαφορετική;
Και η προσέγγιση της Ευρώπης είναι καιροσκοπική και συμφεροντολόγα, χωρίς αρχές. Με την εισβολή στο Αφρίν είδαμε ότι η ΕΕ δεν είναι μια ένωση βαθιά συνδεδεμένη με τις αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Η Δύση δήθεν σχημάτισε έναν συνασπισμό κατά του Νταές και της Αλ Νούσρα. Τη μεγαλύτερη μάχη κατά του Νταές και της Αλ Νούσρα της έδωσαν οι Κούρδοι της Ροζάβα και του Αφρίν. Ενώ την ίδια στιγμή όλοι γνωρίζουν ότι το Τουρκικό κράτος στήριξε το Νταές και την Αλ Νούσρα. Παρόλα αυτά, όλοι τους αδιαφόρησαν για την εισβολή στο Αφρίν του Τουρκικού κράτους, το οποίο έθρεφε και στήριζε το Νταές. Με τον τρόπο αυτό επιβράβευσαν το Τουρκικό κράτος.
Μετά από αυτό, η κυβέρνηση της Δαμασκού μπορεί να εγείρει νόμιμα διοικητικά δικαιώματα στις άλλες περιοχές;
Η Δαμασκός δηλώνει ότι είναι η επίσημη αρχή στη Συρία, αλλά παραμένει βουβή σε σχέση με την εισβολή στο Αφρίν. Δεν ενεργοποιεί το σύστημα εναέριας άμυνας. Δεν στέλνει στρατό. Και παρόλο που υπάρχει εισβολή από ξένο κράτος, δεν διαμαρτύρεται. Πώς θα μπορέσει να πει η Δαμασκός ότιείναι η επίσημη αρχή στη Συρία και πώς θα συνεννοηθεί με τους Κούρδους, θα πρέπει να το σκεφτεί. Με τη ράβδο της Τουρκίας δεν μπορεί να αιχμαλωτίσει τους Κούρδους και δεν μπορεί να έχει σωστή σχέση με τους Κούρδους. Αυτά ανοίγουν βαθιές πληγές. Αυτά για τις σχέσεις των Κούρδων με τους πολιτικούς παράγοντες στη Συρία είναι πληγές που δεν μπορούν να επουλωθούν. Δεν ξεχνιούνται αυτά.
Βλέπουμε ότι παρόλο που οι χώρες του ΝΑΤΟ δεν στηρίζουν την εισβολή, βρίσκονται σε αναζήτηση για να βγάλουν τις δυνάμεις  του YPG από τα δυτικά του Ευφράτη. Είναι ρεαλιστικό αυτό το σχέδιο; Μπορεί να πετύχει;
Αν το ΝΑΤΟ έχει σκοπό να αφήσει το Αφρίν στην εισβολή του Τουρκικού κράτους και τις συμμορίεςτων μισθοφόρων του, τότε αυτό σημαίνει ότι ετοιμάζει τις υποδομές για το διαμελισμό της Συρίας. Το να θέλουν να βγάλουν το YPG από τα δυτικά του Ευφράτη – αν υπάρχει τέτοιο σχέδιο – είναι αποτέλεσμα της πρόθεσης διαμελισμού της Συρίας. Κάτι τέτοιο μπορεί να μην ισχύει. Αν σκέφτονται διάφορες πολιτικές και σενάρια που δεν ξέρουμε, αλλά μπορούμε να φανταστούμε, δεν μπορούμε να πούμε κάτι.
Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι επαναστάτες στη Ροζάβα κινούνται με σκοπό διαφορετικό από την ακεραιότητα της Συρίας. Η αναφορά τους στη Συνομοσπονδία Βόρειας Συρίας, η θέλησή τους για κοινή διοίκηση με τους Άραβες και τους Ασσύριους, έχει να κάνει εξ ολοκλήρου με την ενότητα και ακεραιότητα της Συρίας. Οι Κούρδοι δεν λένε, αχ ας πάρουμε αυτό το κομμάτι γης. Απλά θέλουν να διοικούν τον εαυτό τους στα μέρη όπου ζουν. Πέρα από αυτό, δεν γίνεται λόγος για να διοικούν οι Κούρδοι εδάφη στα οποία ζουν Άραβες. Ούτε και προσεγγίζουν τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στις περιοχές Derik, Rimelan και Dêrezor, λέγοντας “αυτά ανήκουν σε εμάς, ανήκουν μόνο στους Κούρδους.”
Το γεγονός ότι οι Κούρδοι καλλιέργησαν σχέσεις με τους Άραβες και τους Ασσύριους σε τέτοιο βαθμό και το ότι περιορίζονται στη Ροζάβα, είναι η αντανάκλαση της πολιτικής τους προσέγγισης ως προς την ενότητα της Συρίας. Υπό αυτήν την οπτική, η εξάλειψη του Κουρδικού στοιχείου από το Αφρίν και η απομάκρυνση του YPG από τα δυτικά του Ευφράτη, δεν μπορεί να είναι μια προσέγγιση που κινείται στα πλαίσια της ενότητας της Συρίας. Αν το καθεστώς της Συρίας και η Ρωσία δεν ωθήσουν τους Κούρδους σε απόσχιση, οι Κούρδοι θέλουν την ενότητα. Οι Κούρδοι επιδιώκουν συμβιβασμό. Αλλά αν παρόλα αυτά επιμένουν στο παρελθόν, σε μια αυταρχική Συρία, και σε κυριαρχία όπως παλιά, τότε αυτό είναι σχέδιο διαμελισμού της Συρίας. Ο διαμελισμός της Συρίας δεν πραγματοποιείται μόνο με τις εργασίες του ΝΑΤΟ ή των άλλων δυνάμεων. Και οι πολιτικές της Ρωσίας και του καθεστώτος θα έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή καταστάσεις που εμποδίζουν και διαταράσσουν την ενότητα της Συρίας
Αν το καθεστώς κάνει ένα βήμα προς τον εκδημοκρατισμό της Συρίας, οι Κούρδοι θα συμβιβαστούν με το καθεστώς. Εμείς πιστεύουμε ότι αυτή είναι η πολιτική των Κούρδων στη Συρία.
Ακολουθεί το δεύτερο μέρος της συνέντευξης
infognomon.gr
1...2,8392,8402,841...3,032Σελίδα 2,840 από 3,032