1821: η ανεκπλήρωτη Επανάσταση. Σημερινά διδάγματα

Από

March 24, 2018

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η επέτειος της Εθνικής Ανεξαρτησίας θέτει το ερώτημα , που οδηγείται το κράτος που δημιουργήθηκε, 197 χρόνια μετά. Για ορισμένους, το ερώτημα είναι ακόμη πιο διαλυτικό. Χρειάζεται το κράτος αυτό;

Οι συμπολίτες που θέτουν το τελευταίο ερώτημα, αν και κατέχουν εξέχουσες θέσεις στο δημόσιο βίο και οι αντιλήψεις τους, ως ένα βαθμό, κυριάρχησαν ιδεολογικά στα στρώματα των διανοουμένων, ενώ αποβλέπουν σε μια αποσύνθεση του ελληνικού εθνικού κράτους, δεν προτείνουν τίποτε που να το αντικαταστήσει.

Αν είχαν πειστική εναλλακτική πρόταση, ενδεχομένως, να γινόταν αποδεκτή. Οι μορφές των κρατών αλλάζουν στην ιστορία. Τα εθνικά κράτη είναι, σχετικά, πρόσφατα φαινόμενα. Εκείνο που διατρέχει την ιστορία είναι τα έθνη και οι εθνότητες. Οι επιβιώσεις τους είναι μακρόχρονες. Κι όποιος τόλμησε να τις αμφισβητήσει χάθηκε από τον ορίζοντα γεγονότων λες και τον κατάπιε μαύρη τρύπα.

Δυστυχώς, τα πρωταρχικά ερωτήματα της δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους υπάρχουν και σήμερα και περιστρέφονται γύρω από την αγωνία: ποιο είναι το κράτος που θέλουμε; Και πως διασφαλίζουμε την ύπαρξή του;

Η απάντηση, στις λεπτομέρειές της, φαίνεται να είναι περίπλοκη για έναν λαό, όπως, ο ελληνικός, που αρνείται να υποταγεί στους νόμους μιας συντεταγμένης πολιτείας, ίσως, γιατί παρά τη χρησιμότητά του, το ελληνικό κράτος ποτέ δεν απέκτησε την αποδοχή του. Και δεν την απέκτησε διότι οι νομοθέτες του, ακόμη και σήμερα, δεν νομοθετούν με βάση το κοινό καλό αλλά το ημέτερο συμφέρον. Και στις περιπτώσεις αυτές είναι δύσκολο να απαντήσεις αν η υπακοή στους νόμους είναι πολιτική αρετή.

Η μορφή, λοιπόν, του κράτους, ακόμη αναζητείται. Αναζητείται, όμως, και ο τρόπος διασφάλισης της ύπαρξής του. Η παγκόσμια ιστορία- αλλά και η ελληνική- έχει αποδείξει ότι τα κράτη, και οι λαοί, παραμένουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι βασιζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Εμείς, ακόμη, ζητούμε από τους συμμάχους, να διασφαλίσουν την ύπαρξή μας. Ίσως, λειτουργεί γενετικά μέσα μας η Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Αλλά, από τότε μέχρι σήμερα, υπήρξε πληθώρα περιπτώσεων που έπρεπε να μας οδηγήσουν σε μια αναθεώρηση των συμμαχικών μας ιδεοληψιών.

Η επιμονή και η αντοχή μας τα πρώτα δύο χρόνια της Επανάστασης μας βοήθησαν να προστρέξουν δυνάμεις της εποχής σε συμπαράσταση. Το ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε από τη συμμαχική, τότε, βοήθεια, αλλά οι Έλληνες αν δεν ήσαν αποφασισμένοι να αποκτήσουν το δικό τους κράτος και αν δεν αγωνίζονταν γι αυτό, κανείς δεν θα τους συμπαραστεκόταν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αγγλία, η οποία ήταν αντίθετη με την Επανάσταση. Όταν, όμως, είδε πως οι Έλληνες εξεγέρθηκαν και πως η δημιουργία ελληνικού κράτους ξέφυγε από τη σφαίρα της φαντασίας, τους βοήθησε. Όχι από καλοσύνη. Αλλά απαντώντας στο ερώτημα: αφού θα δημιουργήσουν που θα δημιουργήσουν κράτος, γιατί να μην το ελέγχω εγώ.

Όμως, παρόλα όσα έχουν συμβεί, ακόμη αιωρείται η ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν διεθνείς δυνάμεις που, σε αντίθεση και με τα συμφέροντά τους, θα βοηθούσαν τους επαναστατημένους Έλληνες. Και η ψευδαίσθηση αυτή διατηρείται και σήμερα σε ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού που πιστεύει πως το «ξανθό γένος» εν ονόματι της θρησκείας, θα συνδράμει στους Έλληνες. Οι διαψεύσεις πολλές. Αλλά και η επιμονή στην ψευδαίσθηση αμείωτη. Τι, ακριβώς, συντελείται στην λαϊκή ψυχή;

Η Ρωσία απογοήτευσε τους επαναστατημένους Έλληνες με τα Ορλωφικά (1770), όταν έδωσε υποσχέσεις σε περίπτωση εξέγερσης αλλά τους εγκατέλειψε στις οθωμανικές ορδές. Τέσσερα χρόνια αργότερα, με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, (1774) δημιούργησε τον καταλύτη για τις προϋποθέσεις που θα διευκόλυναν την Επανάσταση.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη, οι Έλληνες είχαν το δικαίωμα να εμπορεύονται με τα πλοία τους αν ύψωναν τη ρωσική σημαία. Το γεγονός απέβη πολύ σημαντικό για την διαμόρφωση μιας, ας την πούμε αστικής τάξης, με τα δεδομένα της εποχής.

Μερικά χρόνια αργότερα, τη διαμόρφωση αυτής της αστικής τάξης, διευκόλυναν και οι Ναπολεόντιοι Πόλεμοι.

Οι πόλεμοι του Ναπολέοντα ανέτρεψαν τους συσχετισμούς δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο στο εμπορικό επίπεδο. Λόγω των εκατέρωθεν αποκλεισμών, της απειλής των κουρσάρων και της πειρατείας, οι ναυτιλίες των εμπόλεμων χωρών αποσύρθηκαν. Η ελληνική ναυτιλία δεν ανήκε σε εμπόλεμη χώρα. Και ανέλαβε να τροφοδοτήσει τις στερεμένες αγορές της Ευρώπης σε τρόφιμα, δημητριακά κατά απόλυτη προτεραιότητα.

Έχουμε τις πρώτες συσσωρεύσεις κεφαλαίων τα οποία απέβησαν πολύ χρήσιμα για την Επανάσταση.

Όταν οι Ναπολεόντιοι πόλεμοι τελείωσαν και η τάξη απεκαταστάθη στην περιοχή, οι δυτικοί απέκλεισαν τους Έλληνες πλοιοκτήτες και εμπόρους. Οι οποίοι έχασαν τις δουλειές τους και έμειναν με τα πλοία τους αλλά και με έναν συσσωρευμένο πλούτο.

Οι Οθωμανοί δεν ενδιαφέρονταν για τα οικονομικά των υπηκόων τους παρά μόνο για την καταβολή των φόρων. Και η διαμορφούμενη ελληνική αστική τάξη αναζητούσε την κρατική ομπρέλα που θα την προστάτευε. Η δημιουργία ελληνικού κράτους άρχισε να τους απασχολεί. Αλλά, το κράτος αυτό μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο με επανάσταση.

Την τελευταία εικοσαετία πριν από την έκρηξη της Επανάσταση ο παροικιακός και ο ντόπιος ελληνισμός βρέθηκε να συμπορεύονται, να συγκροτούν το καινούριο. Τον όλο ελληνισμό που ψάχνει το ίδιο: ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο ελληνικό αστικό κράτος. Κατά τα Γαλλικά πρότυπα. Αποκλείεται να την πεις αλλιώς την ελληνική επανάσταση. Ευρωπαϊκή επανάσταση θα την πεις, γράφει ο Βασίλης Κρεμμυδάς. Και προσθέτει:

«Το τέλος του 18ου αιώνα θα σφραγίσει η κίνηση του Ρήγα. Είναι ο απόηχος, το τέλος της «αυτονομίας» του παροικιακού ελληνισμού. Αυτό που ζήτησε ο Ρήγας δεν θα συγκινήσει τον υπόδουλο ελληνισμό. Είναι της εποχής των αυτοκρατοριών, όχι των εθνικών κρατών. Μπαίνουμε στην εποχή της έγερσης των εθνικισμών. Όχι των θρησκευτικών διαχωρισμών».

Η κύρια αντίθεση ανάμεσα σε κατακτητή και κατακτημένο δεν ήταν για τον κατακτημένο η πίστη. Ήταν το έθνος. Από θρησκευτική, η αντίθεση έγινε εθνική. Η θρησκεία βοήθησε στην διατήρηση εθνικής συνείδησης και στον ξεσηκωμό των ελλήνων. Αλλά, το κράτος που ήθελαν να δημιουργήσουν οι Έλληνες δεν ήταν θρησκευτικό. Ήταν εθνικό.

Για μια επανάσταση το οικονομικό στοιχείο είναι απαραίτητο αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται και το πνεύμα ελευθερίας, ο σκοπός ζωής, μια ιδεολογία.

Οι Έλληνες στράφηκαν, κυρίως, στην δική τους αρχαιότητα αλλά πρόσεξαν το Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση.

Ήρθε και η Γαλλική επανάσταση το 1789. Μας άνοιξε τα μάτια. Μας έκανε να σκεφτούμε αλλιώτικα, θα πει ο Κολοκοτρώνης.

Πριν από το 1789 είχαν κυκλοφορήσει καταιγιστικά τα μηνύματα του Διαφωτισμού. Έβαλε την κοινωνία, όχι το άτομο, στο κέντρο των εξελίξεων.

‘Όλα τα ευρωπαϊκά τα αντιλαμβάνονται σε βάθος οι έλληνες λόγιοι (Πόλη, Σμύρνη, Χίος, Παροικίες): είναι ο νεοελληνικός διαφωτισμός. Ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο του Ελληνισμού. Δυστυχώς, παραμελημένο.

Αν θεωρήσουμε ως γενεσιουργό πράξη του νέου κράτους τον Καποδίστρια ως κυβερνήτη, η πράξη αυτή περιείχε όλη τη μοίρα του κράτους και του έθνους ως σήμερα. Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε εν ονόματι μιας διχαστικής λογικής. Δολοφονήθηκε από τον Μαυρομιχάλη, έναν κοτζαμπάση της παλιάς Ελλάδας. Ο κοτσαμπασισμός και ο παλαιοελλαδισμός διατρέχουν μέχρι σήμερα το ελληνικό κράτος.

Τον Καποδίστρια διαδέχθηκε ο Όθωνας με τους Βαυαρούς του που επέβαλαν μια αυταρχική και συγκεντρωτική διοίκηση. Και αυτά ήσαν γνωρίσματα του ελληνικού κράτους. Ο συγκεντρωτισμός παραμένει και σήμερα. Ο αυταρχισμός άρχισε να χαλαρώνει μετά την μεταπολίτευση και έφτασε στο άλλο άκρο. Τη διάλυση.

Εκείνο, πάντως, που δεν μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ο νεώτερος ελληνισμός είναι ότι η ελευθερία και η ανεξαρτησία ούτε δεδομένα είναι ούτε χαρίζονται. Κατακτιόνται και διατηρούνται με εγρήγορση και θυσίες.

Μέρες που ζούμε ας τα έχουμε υπόψη μας.

Μια ιδιωτική επιστολή του 1987

Από

anixneuseis

March 24, 2018

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ 23.03.2018 : 21:07

Για μια στιγμή στην αρχή, ειλικρινά τρόμαξα. Μα, ο Μάκαρος δεν είναι στη «γειτονιά των Αγγέλων», αναρωτήθηκα. Πρόσεξα όμως ότι δεν ήταν μπεγλέρι αυτό που κρατούσε, ούτε εδώλιο κατηγορουμένου αυτό στο οποίο καθόταν. Ηταν ο Πολάκης και ησύχασα, που λέει ο λόγος…

«Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή, / εν μέρει και την ώρα να περάσω, / την νύχτα χθες πήρα μια συλλογή / επιγραφών των Πτολεμαίων να διαβάσω». Και δεν φαντάζεστε τι έπεσε από μέσα καθώς τη φυλλομετρούσα! Μια προσωπική επιστολή του Ανδρέα Παπανδρέου. Εννοώ το πρωτότυπο: τρεις σελίδες άψογα δακτυλογραφημένες, σε χαρτί ανώτερης ποιότητας που έχει αντέξει θαυμάσια στα τριάντα ένα χρόνια που πέρασαν από τότε που γράφτηκε. Μια απειροελάχιστη ψηφίδα της Ιστορίας. Υποθέτω ότι θα τη δακτυλογράφησε η Αγγέλα Κοκόλα (μακαρίτισσα πλέον), όμως αναγνωρίζεις αμέσως τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου στο κείμενο: του σοβαρού Παπανδρέου, του καθηγητή· όχι του δημαγωγού. Εχει βεβαίως και την υπογραφή του στο τέλος.

Η επιστολή είναι του Φεβρουαρίου του 1987 και απευθύνεται στον Ευάγγελο Αβέρωφ. Τότε ο Αβέρωφ ήταν ένας ένδοξος συνταξιούχος της πολιτικής, δεν είχε θεσμικό ρόλο. Ωστόσο, με τη χαρακτηριστική αντίληψή του, συνέχιζε μέσω ενός δικτύου επαφών να παρακολουθεί τις εξελίξεις. Ενα μήνα, λοιπόν, πριν από την περίφημη κρίση του Μαρτίου 1987, ο Αβέρωφ γράφει απευθείας στον τότε πρωθυπουργό τις εκτιμήσεις και τις ανησυχίες του για τη διαφαινόμενη κρίση στα ελληνοτουρκικά. Δεν έχω δει την αρχική επιστολή Αβέρωφ· όμως η απάντηση του Παπανδρέου είναι εντυπωσιακή – αν την κρίνουμε με τα σημερινά μέτρα τουλάχιστον.

Κατ’ αρχάς, ο Παπανδρέου ευχαριστεί επαρκώς τον Αβέρωφ για το ενδιαφέρον του· έπειτα, τον ενημερώνει εκτενώς και σαφώς για τα θέματα που έχει θέσει με την επιστολή του· και, τέλος, τον καθησυχάζει. Εν ολίγοις, η επιστολή αυτή είναι απόδειξη ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ πολιτικών αντιπάλων για θέματα εθνικής σημασίας. Ακόμη και το ιδιαίτερο ύφος του Παπανδρέου στη συγκεκριμένη επιστολή (ευγένεια, ενισχυμένη με το σωστό μέτρο θέρμης που φανερώνει εκτίμηση) έχει κάτι καθησυχαστικό. Είναι, με τον τρόπο του, αναγνώριση του κοινωνικού δεσμού μεταξύ τους, των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που αυτός ο δεσμός συνεπάγεται. Γι’ αυτό κάθεται ο Παπανδρέου και υπαγορεύει τρεις σελίδες επιστολή, και μάλιστα για «ευαίσθητα» θέματα, σε έναν συνταξιούχο της πολιτικής. (Σημειωτέον ότι η επικοινωνία μεταξύ Παπανδρέου και Αβέρωφ δεν εξαντλείται στη συγκεκριμένη επιστολή. Επτά φορές, συνολικά, αλληλογράφησαν ιδιωτικά, πάντα για θέματα αμυντικά και εξωτερικών σχέσεων.)

Σήμερα, παρόμοιοι δεσμοί δεν υπάρχουν. Τους κατέστρεψε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν το έκανε απερίσκεπτα· η διάρρηξη τέτοιων δεσμών ήταν έκφραση του ιδεολογικού μίσους της ριζοσπαστικής Αριστεράς για εκείνο που με συγκατάβαση αποκαλούν «αστική δημοκρατία». Σε πόσο δύσκολη θέση τούς έφερε η περιφρόνηση για την Ευρώπη και την πραγματικότητα της οικονομίας, το είδαμε τον Ιούλιο του 2015 με την ιστορική kolotoumba. Σε πόσο δύσκολη θέση τούς φέρνει η περιφρόνηση της «αστικής δημοκρατίας», οι κυβερνώντες πρέπει να το καταλαβαίνουν τώρα, που είναι απαραίτητη κάποια βάση ειλικρινούς συνεννόησης με την αντιπολίτευση, αλλά είναι αδύνατον να υπάρξει επειδή οι ίδιοι το επέλεξαν. (Αυτοί συνήθως αδυνατούν να καταλάβουν πως το σύστημα, που τόσο απεχθάνονται και θέλουν να το ανατρέψουν, κουβαλάει τη συσσωρευμένη πείρα και τη δοκιμασμένη σοφία του παρελθόντος. Εξ ου η άγνοια κινδύνου…)

Η ανησυχία για τα ελληνοτουρκικά φουντώνει μέρα με τη μέρα. Αν κρίνω από όσα φθάνουν στα δικά μου αυτιά, σε επίπεδο ψυχολογικό, είμαστε ήδη σε πόλεμο. Από το «τι θα γίνει», περάσαμε πια στο «πότε θα γίνει». (Πράγμα πολύ βολικό, αν θέλεις να αποφύγεις το ατέλειωτο κουβεντολόι. Διότι τον ρωτάς αμέσως «ποιο θα γίνει». Δεν ξέρει να σου πει και, επομένως, το «πότε» παύει να έχει σημασία…)

Εν πάση περιπτώσει, ανέξοδες σεναριολογίες επάνω σε τέτοια θέματα είναι επικίνδυνες. (Δεν έχω καμία διάθεση να χορέψω μπαλέτο επάνω σε λεπτό πάγο – πολύ περισσότερο φορώντας την πανοπλία του Ερρίκου Η΄…) Αν υπάρχει ένα πράγμα, όμως, που κάνει την κατάσταση στο Αιγαίο επίφοβη με ένα διαφορετικό τρόπο –η ποιοτική διαφορά εν σχέσει με το παρελθόν, ξεκινώντας από το 1974– είναι οι κάκιστες σχέσεις, σε προσωπικό επίπεδο μεταξύ αρχηγών, με την αντιπολίτευση. Δεν εννοώ ανύπαρκτες σχέσεις, αλλά κάτι χειρότερο. Σχέσεις διαλυμένες συστηματικά και σκοπίμως εκ μέρους της κυβέρνησης, ώστε σήμερα να είναι αδύνατο να υπάρξει ίχνος εμπιστοσύνης. Θυμηθείτε μόνον πώς εξόρμησε με φανφάρες και παιάνες να λύσει το θέμα με το όνομα της ΠΓΔΜ, κηρύσσοντας συγχρόνως τον πόλεμο στην αντιπολίτευση. Για ποια εμπιστοσύνη μιλάμε;

Φυσικά, η κυβέρνηση τα καταλαβαίνει αυτά – έξυπνοι άνθρωποι είναι, κάποιοι τουλάχιστον. Είναι αδύνατο να μην έχουν πιάσει την ανήσυχη διάθεση του κόσμου. Γνωρίζει, επομένως, η κυβέρνηση ότι πρέπει να αποφύγει πάση θυσία οποιαδήποτε εμπλοκή με την Τουρκία: καθιστή πάπια και τσιμουδιά, θα βοηθούσε και ένα άκακο χαμόγελο. Πάση θυσία, διότι, αν συμβεί κάτι απευκταίον, η κυβέρνηση πέφτει: ανοίγει η καταπακτή και εξαφανίζεται. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα έχει πέσει με τρόπο για τον οποίο θα υποχρεωθούν να πληρώσουν όλα τα αμαρτήματά τους. Μια «περιπέτεια» εις βάρος της ελληνικής επικράτειας βαραίνει περισσότερο από μια χρεοκοπία.

“Καθημερινή”

U.S. Warship Sails Past Disputed South China Sea Artificial Island in Freedom of Navigation Mission

Από

anixneuseis

March 24, 2018

By: Sam LaGrone

March 23, 2018 12:30 PM • Updated: March 23, 2018 3:09 PM

Guided-missile destroyer USS Mustin (DDG-89) transits the Philippine Sea on March 14, 2018. US Navy photo.

This post has been updated to indicate that the freedom of navigation operation past Mischief Reef was the second, not the first FON op this year. A January mission past Scarborough Shoal was considered a freedom of navigation operation.

A U.S. guided-missile destroyer conducted a freedom of navigation operation past an artificial island controlled by China on Friday, a U.S. defense official confirmed to USNI News.

USS Mustin (DDG-89) came within 12 nautical miles of Mischief Reef, an artificial island in the Spratly Island chain that is home to a major airfield, and conducted maneuvers near the Chinese base. Newswire Reutersfirst reported the operation on Friday.

“China holds indisputable sovereignty over the islands and their surrounding waters in the South China Sea,” defense ministry spokesman Ren Guoqiang said in a statement via CNN.
“By repeatedly sending military ships into these areas without authorization, the U.S. has seriously harmed Chinese sovereignty and security, violated basic rules of international relations, and harmed regional peace and stability.”

China claimed two People’s Liberation Army Navy frigates warded off the U.S. destroyer.

In a statement that did not acknowledge details of the operation, the U.S. Pacific Fleet said it conducts operations within the bounds of international law.

“All operations are designed in accordance with international law and demonstrate that the United States will fly, sail and operate wherever international law allows. We conduct routine and regular Freedom of Navigation Operations (FONOPs), as we have done in the past and will continue to do in the future,” read a statement from Lt. Cmdr. Nicole Schwegman provided to USNI News.
“FONOPs are not about any one country, nor are they about making political statements. The United States takes a strong position on protecting the rights, freedoms and lawful uses of the sea and airspace guaranteed to all countries and that all maritime claims must comply with international law as reflected in the Law of the Sea Convention.”

Mischief Reef in early 2016. CSIS Asian Maritime Transparency Initiative, DigitalGlobe Image

Of the artificial islands Beijing has built in the South China Sea, an operation past Mischief Reef sends the least ambiguous challenge to China’s claims in the region. The installation is built on a low tide elevation – a feature that is underwater at high tide – and under the U.N. Law of the Sea Convention doesn’t command a territorial sea. Though not specified by the official, previous missions past Mischief Reef have specifically challenged China claim of a territorial sea for the feature.

The last known challenge to Mischief occurred in August by guided-missile destroyer USS John S. McCain(DDG-56). In May, USS Dewey (DDG-105) came within six nautical miles of the base on Mischief Reef and spent 90 minutes within 12 nautical miles of the base.

USNI News understands this freedom of navigation mission is the second known FON op for the U.S. Navy in 2018. A January presence mission in which USS Hopper (DDG-70) operated near the Chinese-claimed Scarborough Shoal off the Philippines was part of the freedom of navigation program, a defense official confirmed to USNI News on Friday.

About Sam LaGrone

Sam LaGrone is the editor of USNI News. He has covered legislation, acquisition and operations for the Sea Services since 2009 and spent time underway with the U.S. Navy, U.S. Marine Corps and the Canadian Navy.

https://news.usni.org/2018/03/23/u-s-warship-sails-past-disputed-south-china-sea-artificial-island-freedom-navigation-mission

Τομογραφία-σοκ της τουρκικής κοινωνίας

Από

anixneuseis

March 24, 2018

Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργίου slpress.gr

Δημοσιεύθηκε 24 Μαρτίου 2018

Γεγονός υψίστης ιστορικής σημασίας θεωρούν το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 οι περισσότεροι στην Τουρκία. Αρνούνται να παντρέψουν την κόρη τους με τον γιο ενός ιδεολογικά αντίθετου, ενώ σχεδόν οι μισοί δεν έχουν καμία αντίρρηση να παρακολουθούνται τα τηλέφωνα των πολιτικών τους αντιπάλων. Πρόκειται για εικόνα της τουρκικής κοινωνίας, όπως την αποτύπωσε πρόσφατη έρευνα του πανεπιστημίου Bilgi στην Κωνσταντινούπολη.

Αποτελεί ίσως ειρωνεία ότι η έρευνα, που υποστηρίχτηκε από το Black Sea Trust for Regional Cooperation Marshall, αποτελεί συνέχεια σχετικής μελέτης που ξεκίνησε το 2015 συνονόματος του Τούρκου προέδρου, του επίκουρου καθηγητή Εμρέ Ερντογάν. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε, σε ένα δείγμα 2004 ατόμων άνω των 18 ετών σε 16 πόλεις, το διάστημα Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2017. Τα δε ευρήματα παρουσιάστηκαν στις 5 Φεβρουαρίου του 2018 στην Κωνσταντινούπολη, δηλαδή λίγες μέρες μετά την εισβολή στο Αφρίν.

Οι συνεντεύξεις έγιναν σε ψηφοφόρους των τεσσάρων βασικών κομμάτων: Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (Ερντογάν), το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (Κεμαλικό), το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (κουρδικό) και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (Γκρίζοι Λύκοι). Υπάρχουν επίσης ευρήματα και για το Καλό Κόμμα της Μεράλ Ακσενέρ, το οποίο ιδρύθηκε την περίοδο που έγινε η έρευνα.

Εκ των ερωτηθέντων, το 43,4% δήλωσε ότι ταυτίζεται περισσότερο με το κόμμα του Ερντογάν. Ένα 21,5% νιώθει πιο κοντά στις θέσεις του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος και ένα 11,5% με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης. Μόνο ένα 9% ταυτίζεται περισσότερο με το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών και ένα 5,5% με το νεοπαγές Καλό Κόμμα.

Φαίνεται πάντως ότι το κόκκινο πανί για όλα τα κόμματα είναι το κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών, καθώς το 53% το θεωρεί πολύ ξένο ιδεολογικά ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το κόμμα του Ερντογάν πέφτει στο 24%. Είναι μια ένδειξη της ισχυρής αποδοχής που απολαμβάνει ο Τούρκος πρόεδρος. Η εικόνα δεν έχει αλλάξει από το 2015.

Μακριά από την κόρη μου

Οι ερευνητές προσπάθησαν, εφαρμόζοντας την κλίμακα της κοινωνικής απόστασης Bogardus, να καταμετρήσουν την προθυμία των Τούρκων να συμμετέχουν σε κοινωνικές σχέσεις με ανθρώπους διαφορετικών αντιλήψεων. Σαν να λέμε πόσο αποδέχεται ο ένας τον άλλο. Είναι εντυπωσιακό ότι το 79% των ερωτηθέντων απάντησε ότι δεν θέλει η κόρη του να παντρευτεί τον γιο ενός οπαδού άλλου κόμματος.

Το 74% αρνείται να συνεργαστεί επαγγελματικά με άτομα που διαφέρουν αρκετά ιδεολογικά-κομματικά. Το 70% δεν θέλει να τον έχει ούτε για γείτονα και η κατάσταση σοβαρεύει όταν το 68% δεν επιτρέπει στα παιδιά του να παίζουν με παιδιά γονιών που πρόσκεινται σε άλλο κόμμα.

Εκ των απαντήσεων, οι ερευνητές οδηγήθηκαν σε συμπέρασμα ότι η συντριπτική πλειονότητα των συμμετεχόντων -ειδικά οι οπαδοί του Ερντογάν και των Γκρίζων Λύκων- νιώθει «ηθικά ανώτερη» συγκριτικά με τους άλλους. Έτσι, προσδιορίζονται ως καλύτεροι πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα. Όπως η δουλειά προς όφελος της πατρίδας (92%), ο πατριωτισμός (91%), η εντιμότητα, ευφυία, γενναιοδωρία και το πόσο ανοιχτόμυαλος είναι κανείς.

Αντίθετα, το 86% πιστεύει για τους ιδεολογικά αντιπάλους του ότι αποτελούν απειλή για την πατρίδα. Το 84% πιστεύει ότι οι αντίπαλοί τους είναι εγωιστές και υποκριτές. Το δε 83% και 80% πιστεύουν ότι αντίπαλοι είναι σκληροί και αδαείς αντίστοιχα. Επίσης, σημαντικό είναι ότι το 72% των Τούρκων θεωρούν ότι οι ιδεολογικά αντίπαλοι είναι μισαλλόδοξοι.

Ναι στην παρακολούθηση τηλεφώνων

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι ενώ οι ερευνητές έδιναν επιλογές και με μέσες απαντήσεις, αποφεύγοντας τη λογική ΝΑΙ-ΟΧΙ, οι συμμετέχοντες τις απέφευγαν. Το γεγονός επιβεβαίωσε στους ερευνητές την υψηλή πόλωση που επικρατεί στην τουρκική κοινωνία. Η οξύτητα φτάνει μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που ένα σοκαριστικό 50% των ερωτηθέντων εγκρίνει την παρακολούθηση των τηλεφώνων των ιδεολογικών αντιπάλων.

Ο ένας στους δύο (47%) θεωρεί άσχημο να διαδηλώνει αυτός που δεν είναι συγγενής ιδεολογικά, ενώ το 44% δεν θέλει να βγαίνει ούτε ανακοίνωση για εκδηλώσεις που δεν εγκρίνει. Όσο μεγαλύτερη ιδεολογική απόσταση χωρίζει τους ανθρώπους τόσο μεγαλύτερη είναι η αδιαφορία έως και η προθυμία για τον περιορισμό των δικαιωμάτων του «άλλου».

O κοινωνικός αποκλεισμός φαίνεται να χτυπάει κόκκινο στην Τουρκία. Οι ψηφοφόροι του κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών απάντησαν, κατά μεγάλο ποσοστό, ότι το κράτος κάνει διακρίσεις σε βάρος τους. Το 43% θεωρεί ότι έχει χειρότερη αντιμετώπιση στα αστυνομικά τμήματα, στα κυβερνητικά γραφεία (35%) και στις αιτήσεις για εργασία (31%). Τα αντίστοιχα ποσοστά για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα) είναι 27%, 28% και 25%. Φυσικά οι οπαδοί του Ερντογάν και των Γκρίζων Λύκων δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές η πόλωση οφείλεται εν πολλοίς στο γεγονός ότι «η κομματική ταύτιση αλληλοεπικαλύπτεται με την πολιτική ταυτότητα» των Τούρκων πολιτών. Η κομματική επιλογή, δηλαδή, δεν είναι συμπτωματική ή πρόσκαιρη αλλά τους χαρακτηρίζει ευρύτερα, οπότε «οι κομματικές προτιμήσεις δεν αλλάζουν εύκολα«.

Οι Τούρκοι αυτολογοκρίνονται

Ένα άλλο επίσης βασικό συμπέρασμα είναι ότι οι Τούρκοι αυτολογοκρίνονται («σπειροειδής γραμμή της σιωπής»). Δηλαδή, κρατάνε το στόμα τους κλειστό για πολιτικά ζητήματα όταν θα καθίσουν με μια παρέα φίλων ή δημοσίως. Ενδεικτικά, ένα ευαίσθητο θέμα για συζήτηση, όπως η επιβολή «κράτους έκτακτης ανάγκης», θα το συζητούσε το 64% των συμμετεχόντων μόνο σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Όταν όμως πρόκειται να γίνει ένας διάλογος για το ίδιο θέμα στη γειτονιά ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα στόματα «ράβονται». Μόνο το 25% των ερωτηθέντων θα άνοιγαν τέτοια συζήτηση στον τοίχο του Facebook.

Το 50% των χρηστών του Twitter δεν μοιράζονται ποτέ τις πολιτικές τους απόψεις ενώ το 60% ακολουθεί ανθρώπους που έχουν παρόμοιες απόψεις με τους ίδιους. Στο δε Facebook, τα δύο τρίτα των χρηστών έχουν φίλους μόνο όσους μοιράζονται τις ίδιες πολιτικές αντιλήψεις και επίσης μόνο το 7% των χρηστών μοιράζεται τις πολιτικές απόψεις του.

Οι οπαδοί του Ερντογάν προτιμούν να βλέπουν τα κανάλια Haber, ATV, TRT και Kanal 24 ενώ οι ψηφοφόροι του Γκρίζων Λύκων αρέσκονται στα Habertürk και Star. Οι δε κοσμικοί του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και του Καλού Κόμματος προτιμούν τα δυτικόφερτα CNN Türk, FOX TV και Halk TV.

Οι υποστηρικτές του Ερντογάν και οι Γκρίζοι Λύκοι διαβάζουν τις εφημερίδες Milliyet, Sabah, Yeni Şafak και Karar ενώ οι υποστηρικτές του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ενημερώνονται από τη Sözcü και την Cumhuriyet. Οι δε υποστηρικτές του Καλού Κόμματος διαβάζουν την Hürriyet και την Yeniçağ.

Χαμηλή πολιτική συμμετοχή

Οι Τούρκοι συνεχίζουν μια παράδοση χαμηλής συμμετοχής στα κοινά με τους πιο ακραίους να είναι περισσότερο συμμετοχικοί. Ενδεικτικά μόνο το 5% των ερωτηθέντων συμμετείχαν στις διαδηλώσεις του Γκεζί. Ωστόσο, εκ των συμμετεχόντων στην έρευνα, το ποσοστό ανεβαίνει σημαντικά όταν ρωτήθηκαν για τις διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν την επαύριο του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Το 26% βγήκε στους δρόμους και φυσικά ειδικά για τους οπαδούς του κόμματος του Ταγίπ Ερντογάν το ποσοστό εκτοξεύεται στο 43%.

Οι θεσμοί που εμπνέουν περισσότερο εμπιστοσύνη είναι ο στρατός (74%) η Προεδρία (57%), τα Πανεπιστήμια (57%) και η Κυβέρνηση (57%). Πρόκειται για ένα εύρημα που δεν εξέπληξε τους ερευνητές. Ωστόσο, εξαρτάται σε ποιο κόμμα ανήκει κανείς. Οι οπαδοί του Ερντογάν εμπιστεύονται κατά 93% τον Πρόεδρο της χώρας και κατά 89% τον Στρατό και την Κυβέρνηση. Οι οπαδοί των Γκρίζων Λύκων εμπιστεύονται μεν το στρατό (87%), αλλά πολύ λιγότερο τον Πρόεδρο (53%) και την Κυβέρνηση (51%).

Αν δει όμως κανείς τα αντίστοιχα αποτελέσματα για το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και το Καλό Κόμμα η εικόνα αλλάζει δραματικά. Μόνο το 9% των κεμαλιστών εμπιστεύονται τον Πρόεδρο και 10% την Κυβέρνηση. Οι υποστηρικτές του Ερντογάν εμπιστεύονται επίσης τέσσερις φορές περισσότερο το Κοινοβούλιο και τις Δημαρχίες, ενώ δείχνουν την τριπλάσια εμπιστοσύνη στα κόμματα από ότι οι οπαδοί του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος.

Αντι-αμερικανισμός και αντι-ευρωπαϊσμός

Εύλογα θα αναρωτιόταν κανείς που συναντιούνται τελικά τόσο ετερόκλητα κοινωνικά στοιχεία; Σύμφωνα με την έρευνα, η εξωτερική πολιτική και η στάση απέναντι στους Σύριους είναι τα μόνα σημεία που υπάρχει ομοφωνία στους οπαδούς όλων των κομμάτων: Είναι κοινή αντίληψη ότι οι Σύριοι πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Επίσης, είναι χαρακτηριστική η αίσθηση του αντι-αμερικανισμού που αφήσανε οι απαντήσεις των συμμετεχόντων. Όλοι του θεωρούν τις ΗΠΑ την πλέον μεγαλύτερη απειλή για την Τουρκία

Συνέχεια στο slpress.gr

Erdogan stays silent on Qatar amid Cyprus gas row

Από

anixneuseis

March 24, 2018

Zulfikar Dogan March 23, 2018 Al Monitor

ARTICLE SUMMARY

Amid an escalating dispute over gas exploration off Cyprus, observers in Turkey are perplexed about why Ankara is sparing Qatar while harshly reacting to other countries and companies cooperating with the Greek Cypriots.

REUTERS/Cyprus Public Information Office

The Homer Ferrington gas drilling rig, operated by Noble Energy and drilling in an offshore block on concession from the Cypriot government, is seen during Greek Cypriot President Demetris Christofias’ visit to the east Mediterranean, Cyprus, Nov. 21, 2011.

ANKARA, Turkey — A long-running dispute between Turkey and Greek Cyprus over gas exploration in the Mediterranean is escalating, but curiously, Ankara has remained silent on Qatar’s role in Greek Cypriot exploration efforts, raising questions as to what it might expect from its Arab ally in return.

Under a deal with the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC), which only Ankara recognizes, the state-owned Turkish Petroleum Corporation has begun drilling in offshore areas where the TRNC claims economic rights. Some areas are claimed by both sides of the long-divided island, fueling the drilling crisis. Last month, Turkish military ships on maneuvers off Cyprus blocked a drillship chartered by the Italian oil and gas company Eni from reaching an area the Greek Cypriots had slated for drilling. Another problem for Turkey is the exploration plans of a joint venture between US energy giant ExxonMobil and Qatar Petroleum (QP), which last year acquired a license for Block 10 in the exclusive economic zone the Greek Cypriots have declared.

Last July, Turkish President Recep Tayyip Erdogan issued a warning to companies collaborating with the Greek Cypriots. Speaking at the World Petroleum Congress in Istanbul, he said, “There can be absolutely no understanding for some companies’ involvement in the irresponsible steps the Greek Cypriot side is taking.” Then, in remarks to reporters this month, he asserted, “No step can be taken [in the eastern Mediterranean] without the consent of the TRNC and Turkey.”

In a Feb. 27 telephone call with Erdogan, French President Emmanuel Macron urged “respect for Cyprus’ sovereignty.” The French energy giant Total is among the companies cooperating with Greek Cyprus.

The dispute flared further in early March after reports that ExxonMobil was sending two research ships to Cyprus. Turkish Prime Minister Binali Yildirim said the arrival of the ships would not go unanswered. In response to reports that the US Sixth Fleet was heading to the region to protect ExxonMobil, presidential spokesman Ibrahim Kalin vowed that Turkey would continue to protect the rights of the Turkish Cypriots. At a March 7 press conference, Kalin said Ankara was aware of the reports, but denied that the Sixth Fleet had arrived in the area. “We will continue to do everything to protect the rights of TRNC citizens, be it on land, at sea or in the eastern Mediterranean,” he asserted.

Of note, Turkish leaders have avoided mentioning QP, ExxonMobil’s partner, in their numerous warnings to companies and countries involved in Greek Cypriot gas exploration projects. Doha has received robust backing from Ankara in the crisis that erupted in the Gulf in June, when Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Egypt and Bahrain moved to cut off Qatar over its alleged support of terrorism.

Erdogan made an unsuccessful attempt to help resolve the Qatari crisis, while mobilizing extensive food assistance for the besieged emirate. The Turkish government also rushed to obtain parliamentary ratification for military cooperation deals signed earlier with Doha and dispatched soldiers to the Al Udeid Air Base, where Doha covers the cost of the Turkish troops as per a deal with Ankara.

Erdogan visited the base during a trip to Qatar in November, reiterating his support for the emirate. On Jan. 15, the Qatari emir, Sheikh Tamim bin Hamad Al Thani, held talks in Ankara, including a two-hour head-to-head meeting with Erdogan and his son-in-law, Energy Minister Berat Albayrak.

On the Cyprus issue itself, Qatar has refused to recognize the TRNC despite Turkey’s request. In 2006, it established diplomatic ties with Greek Cyprus and allowed it to open an embassy in Doha. Erdogan and his Justice and Development Party (AKP) remained silent on the matter.

Amid Ankara’s indignation with Italian, French and US companies over their gas deals with the Greek Cypriots, observers have tried to explain its silence toward Qatar. Erdogan Toprak, a lawmaker for the main opposition Republican People’s Party, tweeted, “The Qatari emir recognized the Greek Cypriots, [and] in partnership with the United States, grabbed the natural gas drilling license! [But] those who have been sending food planes and Turkish troops to Qatar are silent!” Referring to Erdogan’s frequent outbursts at foreign leaders, Toprak questioned whether he “will be able” to challenge the Qatari emir as well.

Mithat Rende, a former Turkish ambassador to Qatar, drew attention to the long-running partnership between QP and ExxonMobil, stressing that the US company has investments of some $16 billion in Qatar. According to Rende, “It is out of the question for QP to have any ships there. It is ExxonMobil who will be sending ships, and QP will contribute to meeting the costs.”

For Necdet Pamir, a prominent energy pundit, the silence of the government and the media on Qatar is hard to explain. He believes Turkey should have a strong hand in relation to Qatar, given that it is a rare ally of the emirate in the region. Yet he wonders why Turkish politicians have been reluctant to issue Doha a warning and “how come Qatar has a stronger hand” than Ankara.

Aziz Konukman, an economy professor at Ankara’s Gazi University, believes the Turkish government’s expectations of financial support from Qatar are the reason for its silence. “The price for silence will somehow be collected from the Qatari emir,” Konukman told Al-Monitor.

The economist stressed that wealthy Qatar counts among the countries whose direct and portfolio investments have grown the most in Turkey under the AKP. “Contractors close to Erdogan and the government have received multi-billion dollar projects in Qatar, and Qatari companies have partnered with businesspeople close to Erdogan in Turkey,” Konukman added, pointing to Qatari acquisitions in the banking sector and the Turkish media. Qatari investments in various sectors in Turkey exceed $19 billion.

Konukman remarked that with some countries, including Qatar, “[Relations] advance largely on the basis of personal friendships and behind closed doors.” Pointing to the frequent exchange of visits and especially the closed-door meeting between the emir, Erdogan and Albayrak in January, he said, “We don’t know what deals were made, what was discussed or what they bargained about.”

He continued, “Erdogan in fact could come up and say, ‘Qatar is important to us. We have political and economic bonds and that is why we look at Qatar differently [on the Cyprus gas issue].’ Yet they keep silent instead. My impression is that the Qatari emir will get an invoice for this silence. Under the current economic conditions, [the government is] in urgent need of any financing that might come from Qatar.”

The Turkish economy, hit by market losses in exports, tourism and overseas construction services amid political tensions with the European Union, Germany, Syria, Israel, Egypt and Libya, has to finance more than 3.5 million Syrian refugees, the struggle against Kurdish militants in the country’s southeast and Turkish military operations in northern Syria, among other outlays.

Found in:OIL AND GAS, MARITIME STRATEGY

Zulfikar Dogan began his career in journalism in 1976 at the Yanki news magazine in Ankara. He has worked as a reporter, news editor, representative and columnist at Milliyet, Posta, Aksam, Finansal Forum, Star and Karsi newspapers, and as a TV programmer and commentator on the economy and politics for TRT-1, Star, NTV and CNBC-e. He is currently editor in chief and columnist for the Korhaber news website.

Ο μόνιμος πόλεμος της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδος και η βέβαιη κλιμάκωσή του

Από

anixneuseis

March 23, 2018

του Γιώργου Ρωμανού Συγγραφέα, Ιστορικού Ερευνητή

Τα γεγονότα που συγκροτούν την Ιστορία παράγουν πρόβλεψη. Αρκεί οι Έλληνες, έστω τώρα, να θελήσουν να αποδεχτούν αυτή την αμετάκλητη πραγματικότητα και να λάβουν τα μέτρα τους για το άμεσο μέλλον.

Στις 12 Ιανουαρίου 2015, ο κ. Ταΐπ Ερντογάν φωτογραφήθηκε στη μεγάλη σκάλα του νέου προεδρικού ανακτόρου του περιστοιχισμένος από 16 φρουρούς με παραδοσιακές στολές Ογούζων, Σελτζούκων, και Οθωμανών πολεμιστών, προβάλλοντας έτσι την κατ’ αυτόν ιστορία της Τουρκίας, και κυρίως τη νέα αυτοκρατορία που σκοπεύει να ανακτήσει. Ωστόσο έκρυψε ο κ. Ερντογάν ότι «δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ τουρκική φυλή», πράγμα που ομολόγησε (23/1/2015) σε πάνελ στο πανεπιστήμιο της πόλης Bayburt, και σε άρθρο του στην τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak, ο καθηγητής κ. Yasin Aktay, μέλος της κεντρικής επιτροπής του ισλαμικού κόμματος του κ. Ερντογάν. Και τι να πει ο κ. Aktay, ότι η τουρανική-τουρκική ‘‘οικογένεια’’ είναι παρακλάδι της μογγολικής, και συγγενής των Ούννων; Ή ότι η επέλαση των Μογγόλων, εκτός από την πανσπερμία επιμιξίας φυλών στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολίας, άφησε και την τακτική των σφαγών και της γενοκτονίας;

Γεγονός και πηγή όλων των κακών είναι, ότι: η Τουρκία πάντοτε, και ιδιαίτερα σήμερα, διεκδικεί αυτό που δεν υπήρξε ποτέ. Και όσον αφορά τους Έλληνες το διεκδικεί με επεκτατικό πόλεμο, σφαγές, εθνοκάθαρση και γενοκτονία. Γιατί αυτή είναι η «πολιτισμική» παρακαταθήκη της. Ο συνεκτικός κρίκος της πανσπερμίας των βίαια εξισλαμισμένων και καταπιεσμένων φυλών που εξουσιάζει και σήμερα.

Η λεγόμενη «Τουρκική Δημοκρατία» ήταν και είναι μια συνεχής εναλλαγή πολιτικής και στρατιωτικής δικτατορίας, συγκαλυμμένης ή φανερής. Είναι αυταπόδεικτο πλέον, ότι καμία αμελητέα, διακοσμητική, και απολύτως ασήμαντη μειοψηφία Τούρκων δημοκρατών δεν θα μπορέσει στο ορατό μέλλον να μεταλλάξει την παμμέγιστη λαϊκή και ηγετική πλειοψηφία του τουρκικού σωβινισμού και πολεμικού επεκτατισμού.

Αν περιοριστούμε στον 20^ο αι. βλέπουμε, ότι οι Τούρκοι συνέχισαν να εξοντώνουν συστηματικά τους Έλληνες. Έκρηξη γενικευμένων σφαγών και διωγμών σηματοδοτεί και η εμφάνιση των αιμοσταγών Νεότουρκων της γνωστής γενοκτονικής τριανδρίας στη Θεσσαλονίκη, Τζεμάλ, Εμβέρ και Ταλαάτ πασά, το 1908. Τότε μαζί με την νέα εθνοτική και εθνωνυμική ταυτότητα: Τούρκος-Τουρκία –όροι υποτιμητικοί επί Οθωμανών–, ισχυροποιείται το ιδεολόγημα του ακραίου φυλετισμού, (μετέπειτα συνώνυμο του Ναζισμού), και, εμφανίζεται έντονο το ιδεολόγημα του Παντουρκισμού. Δηλαδή, μια Τουρκία που θεωρεί ότι ο εθνικός της χώρος αρχίζει από το Αιγαίο και τελειώνει στη θάλασσα της Κίνας! Αυτό επιβεβαιώνουν και οι σχετικά πρόσφατες δηλώσεις του κ. Ερντογάν για «Τούρκους αδερφούς Ουιγούρους στην Κίνα.» Ενώ διαρκώς υπενθυμίζει, ότι υπάρχουν «Τούρκοι αδερφοί μας, σε Κομοτηνή, Θράκη, Έβρο, με τους οποίους είμαστε ένα…», καθώς και «εκατομμύρια αδελφών μας σε Γερμανία, Ευρώπη, κ.α.» Κατ’ αυτόν, Τουρκία είναι ο κόσμος όλος.

Ιστορικά, προνομιακοί σύμμαχοι και αρωγοί του τουρκικού ιμπεριαλισμού ήταν, και είναι και σήμερα…, οι Γερμανοί, αλλά και Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί. Ενώ, μετά τον Β΄ Π. Π., οι ΗΠΑ. Πρόσφατοι σημαντικότατοι σύμμαχοι είναι οι Ρώσοι, και οι Ιρανοί. Ο καθένας για τους λόγους του θέλουν μια προνομιακή συμμαχία με τους Τούρκους. Ωστόσο, πάγιος όρος των Τούρκων ήταν και είναι, το να αφανιστούν ή να υποταγούν απολύτως οι Έλληνες και όποιοι άλλοι λαοί, (π.χ. οι Κούρδοι) στέκονται εμπόδιο στο σχέδιο του Παντουρκισμού. Σχέδιο το οποίο ο κ. Ερντογάν το εμπλούτισε και με την έννοια του Χαλιφάτου. Δηλαδή, της παγκόσμιος θρησκευτικής ηγεσίας όλων των μουσουλμάνων.

Τουρκικοί διωγμοί, σφαγές, γενοκτονίες

Ειδικότερα, τον 20^ο αι.: σφαγές και με κάθε τρόπο εξόντωση των Ελλήνων, έγιναν από τους Τούρκους, πριν και μετά το 1913, το 1914, με την έναρξη του Α΄Π.Π., το 1915, και αργότερα, μέχρι το 1918, οπότε περί τους 250.000 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους μόνο στα τουρκικά τάγματα θανάτου καταναγκαστικής εργασίας, τα λεγόμενα «αμελέ ταμπουρού». Οι σφαγές κορυφώθηκαν το 1922, με την γενοκτονία που μεθόδευσε ο Κεμάλ. Έτσι, μαζί με το ολοκαύτωμα της Σμύρνης και όλης της Ιωνίας εξοντώθηκαν και διώχθηκαν, με κάθε τρόπο, περισσότεροι από 1.200.000 Έλληνες. Το 1923 ο Ισμέτ Ινονού, αρχιτέκτονας διωγμών και σφαγών από το 1915 και μετά, εξοντώνει και την ελληνορθόδοξη κοινότητα των νησιών της Ίμβρου και της Τενέδου τα οποία «προστατεύονταν» από τη Συνθήκη της Λοζάννης.

Παράλληλα, οι Έλληνες Πόντιοι, μόνο… μεταξύ 1916–1923, βίωναν τη δική τους γενοκτονία, με τουλάχιστον 353.000 νεκρούς. Αλλά, οι σφαγές και οι διωγμοί εναντίον των Ελλήνων συνεχίστηκαν από τους Τούρκους και τις επόμενες δεκαετίες.

Με πρόσχημα μια σειρά από νόμους που καταργούσαν στην πράξη τη Συνθήκη της Λοζάννης οι Τούρκοι συνέχισαν τη συστηματική εθνοκάθαρση. Μεταξύ αυτών: ο νόμος 2007/1932, η επιστράτευση το 1941 και πάλι σε «τάγματα εργασίας» όλων των ανδρών 18-45 ετών της ελληνικής, αρμενικής και εβραϊκής μειονότητας, ο Φόρος Ευμάρειας (Βαρλίκι, 1942-44) επέφεραν την οικονομική καταστροφή και εκμηδένιση των μειονοτήτων. Το 1943, στα νέα «τάγματα θανάτου» επαναλαμβάνονται ακριβώς τα ίδια γεγονότα! Δολοφονίες, εξορίες θανάτου, κάψιμο σπιτιών, βιασμοί, βίαιος εκτουρκισμός, κατάσχεση περιουσιών. Η ίδια κατάσταση συνεχίζεται με κορύφωση τα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης, 6-7/7/ 1955 με αποτέλεσμα την καταστροφή και εκμηδένιση των εκεί 120.000 Ελλήνων. Με το σχέδιο Αντνάν Μεντερές, του 1957, η Διοίκηση Ανορθόδοξου Πολέμου της Τουρκίας κλιμακώνει την καταστροφή με μαζικές απελάσεις οι οποίες κορυφώνονται το 1964.

Το 1967 η Τουρκία απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα και εισβολή στον Έβρο. Τα επιθετικά εκ μέρους της επεισόδια συνεχίζονται μέχρι το μοιραίο 1974 στην Κύπρο. Τότε η χώρα μας πέφτει στην καλοστημένη παγίδα εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, και με το εγκληματικό πραξικόπημα (προδοτικό εκ του αποτελέσματος) εναντίον του Μακαρίου, ένοχου σε πολλά για την κυπριακή καταστροφή, δίνεται στην Τουρκία το δικαίωμα της εισβολής και της κατοχής μέχρι σήμερα.

Έκτοτε οι πολεμικές ενέργειες της Τουρκίας κλιμακώνονται, και αναβαθμίζονται με συνεχείς παραβιάσεις με οπλισμένα αεροπλάνα της στο Αιγαίο και διαρκή μεθοριακά επεισόδια, μέχρι και εναντίον Ελλήνων ψαράδων. Έτσι: το 1986 έχουμε μάχη φυλακίων στον Έβρο με νεκρούς 1 Έλληνα και τουλάχιστον 5 Τούρκους, με άγνωστο αριθμό Τούρκων τραυματιών. Στις 28/3/1987 βγαίνει το «Σισμίκ», απειλείται πόλεμος στο Αιγαίο, η Ελλάδα κλείνει την αμερικανική βάση της Νέας Μάκρης, μέχρι που οι Α. Γ. Παπανδρέου και Τ. Οζάλ καταλήγουν σε «όχι πόλεμο». Στις 18/6/1992 σκοτώνεται σε αερομαχία στο Αιγαίο ο Υποσμηναγός Νικόλαος Σιαλμάς, όταν οι Τούρκοι καταρρίπτουν το μαχητικό του, Mirage F1.

Καθοριστικό γεγονός στην κατακτητική πρακτική και επιθετικότητα της Τουρκίας αποτελεί η εξαγγελία της, το 1995, για «κάζους μπέλι» (casus belli -αιτία πολέμου), εάν η Ελλάδα ασκήσει το διεθνώς απαράγραπτο δικαίωμα της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 ναυτικά μίλια στα 12. Έκτοτε η γραμμή του 25ου Μεσημβρινού, έχει τεθεί από τους Τούρκους ως όριο για τη διχοτόμηση του Αιγαίου, με ό,τι αυτό σημαίνει για υφαλοκρηπίδα, FIR, έρευνα και διάσωση, ΑΟΖ. Έτσι, όμως τα ελληνικά νησιά κινδυνεύουν να μείνουν αποκομμένα από την υπόλοιπη Ελλάδα, ουσιαστικά υπό τουρκική κυριαρχία. Ήδη, απειλούνται καθημερινά με απόβαση-κατάκτηση και χαμηλές υπερπτήσεις οπλισμένων αεροπλάνων.

Σε συνέχεια αυτού του στην πράξη πολέμου, οι Τούρκοι στις 28/1/1996 κατάλαμβάνουν μία από τις ελληνικές βραχονησίδες Ίμια, και σκοτώνουν τους Έλληνες αξιωματικούς Χριστόδουλο Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκο και Έκτορα Γιαλοψό καταρρίπτοντας το ελαφρό και μη πολεμικό ελικόπτερό τους.

Η μόνιμα κατακτητική σε βάρος της Ελλάδος Τουρκία απαιτεί στην πράξη κατάργηση της Συνθήκης της Λοζάννης και θέλει να πάρει 25 νησιά στο Αιγαίο και 127 νησίδες και βραχονησίδες. Η μακροσκελής λίστα EGAYDAAK (ακρωνύμιο εγχειριδίου που εκδόθηκε από τις Ακαδημίες Πολέμου της Τουρκίας) με αυτά τα 152 νησιά συντάχθηκε το 1996. Από τότε η Τουρκία θέτει επίσημα ζήτημα «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, ενώ κατέθεσε αίτημα και στο ΝΑΤΟ για αλλαγή ονομασίας αυτών των νησιών με τουρκικές.

Στις 9/10/1996 σε αερομαχία στο Αιγαίο σκοτώνεται ο Τούρκος πιλότος Ναΐ Ερντογάν, ενώ διασώζεται ένας δεύτερος, ο οποίος περιθάλπεται και παραδίδεται σώος στους Τούρκους. Στις 23/5/2006 σκοτώνεται σε αερομαχία ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης, ενώ διασώζεται ο Τούρκος αντίπαλός του παρά το ότι είχε καταπέσει και το δικό του αεροσκάφος. Στις 17/1/2018 τουρκικό περιπολικό πλοίο ακουμπάει πλευρικά με μεγάλη ταχύτητα την ελληνική κανονιοφόρο Νικηφόρος στα Ίμια. Τα μεσάνυχτα 12/2/2018 τουρκικό πλοίο προσπαθεί να εμβολίσει το ελληνικό περιπολικό του Λιμενικού, Γαύδος. Στις 10 το πρωί της Παρασκευής 2 Μαρτίου 1918, οι Τούρκοι συλλαμβάνουν στον Έβρο 2 Έλληνες στρατιωτικούς, τους: Άγγελο Μητρετώδη (Ανθυπολοχαγό) και τον Δημήτρη Κουκλατζή (λοχία ΕΠ.ΟΠ).

Η κλιμάκωση, ο Δούρειος Ίππος εντός της Ελλάδος, και το αύριο

Όλα τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που προαναφέρθηκαν αποδεικνύουν ότι διαχρονικά η μέχρι τώρα πολιτική της Ελλάδος έναντι της Τουρκίας ήταν απολύτως λανθασμένη. Όχι μόνο δεν υπάρχει κανένα περιθώριο της δωσιλογικά, επί δεκαετίες διατυμπανιζόμενης δήθεν «Ελληνοτουρκικής φιλίας», αλλά η Ελλάδα κινδυνεύει ξανά και ξανά μέσα στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.. Κι όμως υπάρχουν και χειρότερα. Καθώς, μόλις προχθές η μόνιμη Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Γερουσίας, εγκάλεσε την κυβέρνηση των ΗΠΑ και πάρει μέτρα εναντίον της Τουρκίας, ώστε αυτή να μην επιτίθεται στους συμμάχους των ΗΠΑ, όπως έγινε με τους Κούρδους στο Αφρίν οι οποίοι εγκαταλείφθηκαν από τους Αμερικανούς. Η Επιτροπή έθεσε θέμα αναξιοπιστίας των ΗΠΑ. Και το ερώτημα είναι τι θα κάνουν οι ΗΠΑ σε περίπτωση επίθεσης της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδος ή της Κύπρου; Θα τηρήσουν τη γνωστή πολυετή τακτική των «ίσων αποστάσεων» μεταξύ του Τούρκου σφαγέα γενοκτόνου και του Έλληνα που είναι το θύμα του; Όπως έκαναν οι ΗΠΑ, το 1922, ενώ τα πολεμικά τους ήταν αγκυροβολημένα στον κόλπο της κατασφαζόμενης, φλεγόμενης Σμύρνης, ή το 1955, με την Καταστροφή των Κωνσταντινουπολιτών, ή το 1974 στην Κύπρο με τις εκεί μεθοδεύσεις Κίσσινγκερ;

Αλλά, ο εφιάλτης δεν έχει τέλος, γιατί υπάρχει και ο Δούρειος Ίππος εντός της Ελλάδος. Πάμπολλοι έλεγαν, και λένε, πως όσα εξαγγέλλει και πράττει ο εκάστοτε Τούρκος πρόεδρος, και ειδικά ο κ. Ερντογάν, τα λέει για «εσωτερική κατανάλωση στην Τουρκία.» Αυτή η προδοτική θεώρηση, αποσκοπούσε στο να συνεχίσουν οι Έλληνες να κοιμούνται τον ύπνο του εθνομηδενισμού και της καταστροφής μετά τα 3 Μνημόνια τα οποία τους επέβαλε η εγκληματική, εκ του αποτελέσματος, Μεταπολίτευση. Να, λοιπόν, που η δήθεν «εσωτερική κατανάλωση» της Τουρκίας είναι ένα τουρκικό πολυετές, μεθοδικό, και επίμονο σχέδιο για κατοχή και δορυφοροποίηση της Ελλάδος, το οποίο πλασάρουν οι Τούρκοι, σχεδόν με κάθε ΜΜΕ της Ελλάδος.

Ωστόσο, μέσα στον ίδιο Δούρειο Ίππο, υπάρχει και το γνωστό ΕΛΙΑΜΕΠ. Στις 21/3/2018, στο τηλεοπτικό κανάλι «Έψιλον», στο Δελτίο Ειδήσεων των 18.30, ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Λουκάς Τσούκαλης ευθυγραμμισμένος με τον αντιπρόεδρό του, των γνωστών διεθνιστικών-εθνοαποδομητικών απόψεων, κ. Θάνο Βερέμη είπε, ότι: «εάν η Τουρκία τοποθετήσει το γεωτρύπανό της μέσα στο οικόπεδο 6 της κυπριακής ΑΟΖ δεν νομίζει πως η Ελλάδα και η Κύπρος μπορούν να αντιδράσουν.» Έτσι, όμως, καλεί Ελλάδα και Κύπρο να τεντώσουν τον τράχηλο στο χαντζάρι του τουρκικού επεκτατισμού. Δεν χρειάζεται καμία αντίσταση. Παραδώστε τα πάντα. Και γρήγορα! Η υποδούλωση στα τουρκικά και διεθνή οικονομικά συμφέροντα ονομάζεται «οικονομικός ρεαλισμός», και διαγράφεται κάθε έννοια εθνοπροδοσίας.

Ο κ. Ερντογάν κι ο αρχηγός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων μιλούν δημόσια για 2,5 πολέμους. Αυτό είναι ένα σχέδιο των Κεμαλικών, του 1990. Ο ένας πόλεμος αφορά το Αιγαίο και την Κύπρο, ο δεύτερος τα σύνορα Συρίας, Ιράκ, και ο μισός… τους Κούρδους, στο εσωτερικό της Τουρκίας. Έτσι, η περίοδος από τώρα μέχρι τον Οκτώβριο, ειδικά στην Κύπρο, θεωρείται περίοδος κόκκινου συναγερμού για πολεμικές ενέργειες των Τούρκων. Η Τουρκία, εάν δεν ελεγχθεί από τα μεγάλα κεφάλαια του πλανήτη που βρίσκονται πίσω από όλα και όλους, μπορεί ανα πάσα στιγμή να εξαπόλυση έναν πόλεμο κατά της Κύπρου, αρχικά, ως του πιο αδύναμου κρίκου του ελληνισμού. Μιας και πάντοτε χτυπά πάσει δυνάμη τον πιο αδύναμο, και με τις «πλάτες» των Μεγάλων. Όπως έκανε και στο Αφρίν της Συρίας.

Η Τουρκία θα συνεχίσει με μικρά ή μεγαλύτερα επεκτατικά βήματα σε βάρος Ελλάδος, Κύπρου να κατακτά οτιδήποτε κατακτάται σε αέρα, ξηρά, θάλασσα και υποθαλασσίως. Με ύπουλες, μουλωχτές κινήσεις και άλλοτε φανερές θα κόβει φέτα, φέτα όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος, και θα περιμένει να πιάσει κυριολεκτικά στον ύπνο τους Έλληνες, όπως έγινε με την σύλληψη των 2 στον Έβρο. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκτελέσει το υπαρκτό σχέδιό της για κατάληψη κάποιου ελληνικού νησιού, ή ειδικά του Καστελόριζου, ή των πέριξ αυτού βραχονησίδων, γιατί μόνο έτσι αυξάνει τεραστίως την ΑΟΖ της.

Τα πράγματα τίθενται ωμά: Η Ελλάδα για μια ακόμη φορά είναι πρακτικά μόνη της με συμμαχίες τύπου «Πόντιου Πιλάτου». Και, αν δεν θέλει να υποδουλωθεί στην Τουρκία πρέπει να καταλάβει, ότι ήδη βρίσκεται σε μακροχρόνιο πόλεμο με αυτήν. Είναι καταφανές ότι δεν χρειάζεται εδαφική ή κυριαρχική απώλεια για να ενεργοποιηθούμε «κατόπιν εορτής». Έτσι, έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια τέτοια μεγάλη καταστροφή και αναγκαστικά εκτεταμένο πόλεμο, ή σε μικρής κλίμακας πολεμικές εμπλοκές. Γι’ αυτό απαιτούνται άμεσα: 1. Απόλυτη αλλαγή πολιτικής, πνεύμα ομοψυχίας, λαϊκή ενότητα, και άνοδο του φρονήματος. 2. Στρατιωτική αναδιοργάνωση, άμεσοι εξοπλισμοί, εκτεταμένες ασκήσεις εφέδρων και οργάνωση παλλαϊκής άμυνας. 3. Αποφασιστικότητα σύγκρουσης, αλλαγή κανόνων με χρήση προειδοποιητικών βολών και εμπλοκή όπου χρειάζεται.

Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ελευθερία και την εθνική κυριαρχία μας, θα πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι, εκπαιδευμένοι, και αποφασισμένοι για πολεμικές συγκρούσεις από αύριο κιόλας. Μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς η επί δεκαετίες πολεμοχαρής, ειδικά σήμερα, Τουρκία.

«Φινλανδοποιούν» την Ελλάδα… με το ζόρι!

Από

anixneuseis

March 23, 2018

23/03/2018 10:00 Του Θανάση Κ. antinews.gr

«Παρέδωσαν» το όνομα της Μακεδονίας, αλλά συμφωνία δεν υπάρχει!

Κι είναι πολύ δύσκολο πια να υπάρξει…

Γιατί οι Σκοπιανοί αρνούνται να απαλείψουν τον αλυτρωτισμό από το Σύνταγμά τους! Μα εκεί βρισκόταν και η διαφωνία με την παράδοση του ονόματος εξ αρχής:

Το όνομα είναι από μόνο το «όχημα αλυτρωτισμού»!

Το είπαν καθαρά ήδη από το 1992, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Το διακήρυξε ήδη από τότε και ο Αντώνης Σαμαράς. Μόνο που αυτός ο τελευταίος έμεινε πιστός σε εκείνη την υποθήκη έκτοτε…

Δεν υπάρχει όνομα που περιέχει τον όρο «Μακεδονία», χωρίς να εμπεδώνει και να νομιμοποιεί τον αλυτρωτισμό τους σε βάρος μας!

Δεν θα λέγονται… «Ανωμακεδόνες»! «Μακεδόνες» θα λέγονται…

Και θα εποφθαλμιούν να «απελευθερώσουν» και την Κάτω Μακεδονία του Αιγαίου», δηλαδή την Ελληνική – όπως και την «Πέρα Μακεδονία του Πιρίν» στη Βουλγαρία!

Η κυβέρνηση Τσίπρα τα… «σκάτωσε» κανονικά! Έκανε τη μείζονα παραχώρηση προτού πάρει το παραμικρό.

Και οι «μετριοπαθείς» Σκοπιανοί του Ζάεφ δεν έκαναν πίσω στον αλυτρωτισμό! Κορόιδα ήταν;

Κι όσοι βγήκαν και είπαν: «δεν πειράζει», αν υπογράψουν διεθνή συμφωνία με την οποία αποκηρύσσουν τον αλυτρωτισμό, αυτό μας αρκεί, απλώς την πάτησαν! Και εξετέθησαν οι ίδιοι…

Γιατί απλούστατα στην πράξη δεν ισχύει το δόγμα: οι διεθνείς συμφωνίες είναι (δήθεν) «υπέρτερες» του εθνικού δικαίου.

Απλώς αυτό δεν ισχύει!

Θα «έπρεπε» ίσως να ισχύει, αλλά στην πράξη παραβιάζεται από τους περισσότερους…

Και θυμίζω πως τον Ιούλιο του 1955, ο περιβόητος Βύρων Θεοδωρόπουλος, έγραφε πως «η Ελληνική μειονότητα της Πόλης ΔΕΝ κινδυνεύει, γιατί την προστατεύει πλήρως η διεθνής Συνθήκη της Λωζάνης».

Τέτοια μυαλά κουβαλούσαν κάποιοι από τότε…

Ενάμιση μήνα αργότερα ξέσπασαν τα αιματηρά γεγονότα της Πόλης τα λεγόμενα «Σεπτεμβριανά» και αφανίστηκε η Ελληνική μειονότητα της Πόλης!

Και δεν αφανίστηκε μονομιάς, μέσα σε λίγα 24ωρα…

Αφανίστηκε σε μια μαρτυρική πορεία 9 ετών, ως το 1964.

Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, από τους 120 χιλιάδες «Ρωμιών της Πόλης» απέμειναν μόλις 3,5 χιλιάδες! (Σήμερα, γύρω στους χίλιους πεντακόσιους…).

Και στο διάστημα αυτό καμία «προστασία» δεν προσέφερε η Συμφωνία της Λωζάννης στον ιστορικό Ελληνισμό της Πόλης.

Και πέρα απ’ όλα αυτά, οι Σκοπιανοί ζουν σήμερα καθεστωτική κρίση δική τους, καθώς το κοινοβούλιο τους ψήφισε την ανακήρυξη της αλβανικής γλώσσας σε δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους τους, αλλά ο Πρόεδρός τους αρνείται να το υπογράψει!

Γιατί όπως λέει ο ίδιος, θα μετατραπεί η χώρα τους από «εθνικό κράτος Μακεδόνων», σε πολυεθνικό κράτος «Μακεδόνων» και Αλβανών. Γιατί εκεί οδηγεί, έτσι κι αλλιώς, η αναγνώριση δεύτερης επίσημης γλώσσας και δεύτερης «ισοδύναμης» συστατικής εθνότητας.

Και στο μεταξύ οι βουλγαρόφρονες «Μακεδόνες» των Σκοπίων έφτιαξαν ξεχωριστό κόμμα και δηλώνουν πλέον «Βούλγαροι».

Και σήμερα είναι εκείνοι που λένε μέσα στα Σκόπια, την αλήθεια που δεν τολμούν πια να πουν οι δικοί μας «επίσημοι»:

–Πρώτον, ότι η ιστορική Μακεδονία είναι Ελληνική και ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες.

–Δεύτερον, ότι το κράτος τους δεν έχει καμία σχέση με την Ιστορική Μακεδονία.

–Και τρίτον, ότι εθνότητα «Μακεδόνων» δεν υπάρχει – έτσι ονομάστηκαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα κάποιοι που ήσαν εθνοτικά Βούλγαροι, αλλά έμειναν στο διαμοιρασμό των Βαλκανίων εκτός Βουλγαρίας και προσπάθησαν να τους ενσωματώσουν στη Γιουγκοσλαβία. Μέχρι που ήλθε ο Κροάτης Τίτο και τους ανακήρυξε σε «χωριστή εθνότητα» εποφθαλμιώντας εδάφη και της Ελλάδας και της Βουλγαρίας…

Αυτά όλα τώρα συγκλονίζουν τα Σκόπια, από την πλευρά των «Μακεδόνων» που δηλώνουν πλέον «Βούλγαροι», ενώ υπάρχουν και οι Αλβανοί που δηλώνουν πως δεν έχουν καμία σχέση με την «Μακεδονία» – ούτε την αρχαία ή ούτε του Τίτο.

Και μέσα σε όλο αυτό το «αλαλούμ», έρχεται ο Κοτζιάς και τους προσφέρει το όνομα «Γκόρνα Μακεντόνιγια» (Άνω Μακεδονία)!

Πότε;

Ακριβώς τη στιγμή που αμφισβητούν όλο και περισσότεροι, απ’ όλο και περισσότερες πλευρές ΜΕΣΑ στα Σκόπια την υπόσταση του «μακεδονισμού», πάει ο δικός μας υπουργός των Εξωτερικών και τους χαρίζει το όνομα και στην ιστορική κληρονομιά της Ελληνικής Μακεδονίας – ή έστω μέρος της…

Κι έτσι κατέρρευσε και το «φοβερό» ερώτημα που έθεταν κάποιοι μέσα στην Ελλάδα:

–Αφού όλοι οι «απέξω» τους ονομάζουν πια «Μακεδόνες», τι νόημα έχει εμείς να τους το αρνιόμαστε;

Το ερώτημα αντιστρέφεται πια: Αφού όλο και περισσότεροι μέσα στα Σκόπια αμφισβητούν πως είναι «Μακεδόνες», τι νόημα έχει εμείς να σπεύσουμε να τους δώσουμε το όνομα και την κληρονομιά της Ελληνικής Μακεδονίας;

Και γίνεται πολύ εύλογο αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόσφατα:

–Δεν μπορεί να διχάζουμε τους Έλληνες για να ενώσουμε τους Σκοπιανούς!

Πολύ σωστά!

Άσε που οι Σκοπιανοί, όπως πάνε δεν ενώνονται πια με τίποτε…

Όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουν τι πραγματικά είναι –κι έτσι απορρίπτουν αυτό που ποτέ δεν ήταν.

Πάμε τάχα να… θωρακίσουμε τη «σταθερότητα» των Βαλκανίων, πάνω σε ένα ψέμα! Την ώρα που αποκαλύπτουν το ψέμα αυτό και οι «άμεσα ενδιαφερόμενοι»…

Κι ύστερα, επειδή ξέμειναν από επιχειρήματα, μας είπαν και το άλλο το φοβερό:

–Επειδή κινδυνεύουμε από την Τουρκία πρέπει να κλείσουμε το «μέτωπο των Σκοπίων», όπως-όπως.

Δηλαδή, τι ακριβώς εννοούν;

–Πώς αν δεν υπήρχε το πρόβλημα των Σκοπίων, εμείς θα αντιδρούσαμε διαφορετικά – πιο δυναμικά ή πιο αποτρεπτικά – έναντι των τουρκικών προκλήσεων;

–Ότι τα… Σκόπια μας εμπόδισαν να αντιδράσουμε στα Ίμια;

–Ή μήπως ότι, αν είχαμε «κλείσει» άρον-άρον το πρόβλημα με τα Σκόπια, θα ήμασταν έτοιμοι για πιο αποφασιστική αντίδραση έναντι της Τουρκίας από δω και μπρός;

–Ή ότι αν δεν τη «σπάγαμε» στους εταίρους μας για το Σκοπιανό, θα μας υπερασπίζονταν εκείνοι πιο αποφασιστικά απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις;

–Θα ήταν έτοιμο το ΝΑΤΟ να έλθει και να μας υπερασπιστεί έναντι της Τουρκίας (επίσης μέλος του ΝΑΤΟ), αλλά δεν το κάνει γιατί… εμείς δεν δίνουμε το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια;

Αυτό μας λένε;

Όλα αυτά είναι απερίγραπτες ανοησίες:

* Πρώτον διότι η αδυναμία μας να ασκήσουμε αξιόπιστη «αποτροπή» έναντι της Τουρκίας δεν έχει καμία σχέση με τα Σκόπια!

* Δεύτερον, διότι αν η Ελλάδα νομιμοποιούσε τον Σκοπιανό αλυτρωτισμό εναντίον της, από ένα κρατίδιο μηδενικής ισχύος, αυτό θα άνοιγε την όρεξη στον Ερντογάν να ζητήσει πολύ μεγαλύτερες παραχωρήσεις από την Ελλάδα! Αφού απέναντι στον «αδύναμο» υποχωρούμε, λογικό είναι ο «ισχυρός» να μας ζητήσει πολύ περισσότερα!

Μην επικαλείστε το Θουκυδίδη, μόνο από το… εξώφυλλο!

Διαβάστε και τι λέει μέσα. Τρομάρα σας…

* Τρίτον, διότι τις ίδιες ανοησίες (να «κλείσουμε» άρον-άρον τα προβλήματα) μας έλεγαν και για το Κυπριακό, πριν 14 χρόνια, όταν έφεραν το σχέδιο Ανάν.

Απλούστατα η λογική τους ΔΕΝ είναι να λύσουμε πραγματικά οποιοδήποτε πρόβλημα, αλλά να υποχωρήσουμε όπως-όπως σε ΟΛΕΣ τις προκλήσεις των γύρω μας! Είτε τις ασκούν ισχυροί γείτονες, είτε εντελώς ανίσχυροι…

Η Ελλάδα «πρέπει» πάντα να υποχωρεί! Αυτό είναι το πραγματικό δόγμα εξωτερικής πολιτικής τους. Κι όχι μόνο των αριστερών, βέβαια. Αλλά αυτοί το έχουν «τερματίσει»…

Και το άλλο που μας είπαν: ότι «με τα Σκόπια δαπανάμε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο» είναι μια μεγαλειώδης …σαχλαμάρα.

Τι θα πει αυτό; Ότι επειδή «ενοχλούνται» κάποιοι εταίροι μας που σε διάφορες διεθνείς διοργανώσεις, εμείς βάζουμε βέτο στην παρουσία των Σκοπίων ως «Μακεδονίας», αυτό μας στοιχίζει πολιτικά αλλού!

Δηλαδή, αν πάψουν να «ενοχλούνται» θα μας υπερασπίζονταν, άραγε, πιο αποφασιστικά έναντι της Τουρκίας – η οποία παραβιάζει το διεθνές Δίκαιο όπου το βρει, μπαίνει μέσα στη Συρία, σκοτώνει αμάχους και καταλαμβάνει εδάφη;

Και κανείς δεν ενοχλείται γι’ αυτό, αλλά «ενοχλούνται» λέει, που εμείς… δεν δεχόμαστε τα Σκόπια ως «Μακεδονία»!

Κι «ενοχλούνται» ποιοι; Οι Γερμανοί, ας πούμε, που επί 38 χρόνια δεν είχαν αναγνωρίσει το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας!

Και να σας πω και κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό:

Κάποτε η Μέρκελ είπε στο Σαμαρά, στο τέλος μιας συνάντησής τους, κάτι για τη FYROM. Μαζεμένα πράγματα, μη φανταστείτε τίποτε σκληρές «πιέσεις»…

Κι εκείνος της απάντησε με ήρεμο ύφος σχεδόν χαμογελώντας:

–Δεν πρόκειται να νομιμοποιήσουμε ένα αλυτρωτισμό που στρέφεται εναντίον μας! Ξέρω ότι αυτό ενοχλεί κάποιους, αλλά εσείς ειδικά πρέπει να μας καταλαβαίνετε. Γιατί και η Δυτική Γερμανία ποτέ δεν αναγνώρισε το καθεστώς της Ανατολικής, για να μην νομιμοποιήσει τον ιστορικό διχασμό του Γερμανικού Έθνους. Αν εσείς είχατε πρόβλημα να αναγνωρίσετε το διχασμό του Έθνους σας, πώς εμείς να αναγνωρίσουμε έναν αλυτρωτισμό που στρέφεται σε βάρος μας;

Κι εκείνη χαμογέλασε πικρά και δεν είπε τίποτε άλλο.

Έτσι απαντώνται αυτές οι «ενοχλήσεις»…

Ξέρετε τι συμβαίνει τελικά:

Κάποιοι στην Ελλάδα νομίζουν ότι η χώρα μας έχει Φινλανδοποιηθεί.

Δηλαδή προσπαθεί να επιβιώσει στο έλεος ισχυρών γειτόνων και αρνητικών γεωπολιτικών συσχετισμών.

Ε λοιπόν:

–Πρώτον, η Ελλάδα ΔΕΝ είναι Φινλανδία την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

–Δεύτερον, η Τουρκία δίπλα μας ΔΕΝ είναι ΕΣΣΔ.

–Τρίτον, ακόμα και η Φινλανδία χειραφετήθηκε τελικά! Μόλις τις δόθηκε η ευκαιρία…

–Τέταρτον, κανείς πραγματικά δεν θέλει την Ελλάδα να Φινλανδοποιηθεί!

Αν έχει κάποιο γεωπολιτικό ρόλο να παίξει είναι ως «ενεργός παράγων ισορροπιών» στην περιοχή της, όχι ως… no man’s land!

Μαζί ενδεχομένως με την Κύπρο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο κλπ.

Αλλά για να γίνει τέτοιος «ενεργός παράγων ισορροπιών» η Ελλάδα, πρέπει η ίδια να σταθεροποιηθεί και να ενωθεί.

–Αλλά το «Γκορνα Μασεντόνια» που φέρνει ο Τσίπρας τη διχάζει βαθύτατα και ανεπούλωτα.

–Κι ακόμα οι προκλήσεις του Ερντογάν και η έλλειψη αποτροπής προς την Τουρκία, την αποσταθεροποιούν εντελώς.

–Κι ακόμα η πολιτική Τσίπρα τη διχάζει πολιτικά και τη μαραζώνει οικονομικά.

Ο κρατισμός της μεταπολίτευσης και ο αφόρητος λαϊκισμός – που προϋπήρχε αλλά εκτοξεύθηκε στην περίοδο της Κρίσης – οδήγησαν σε μιαν εικονική «φινλανδοποίηση» μιας χώρας που, όμως, ΔΕΝ μπορεί να φινλανδοποιηθεί.

Είναι οι εσωτερικές αναπηρίες μας κι όχι οι εξωτερικές ανάγκες που μας οδηγούν σε τέτοιες νοσηρές συμπεριφορές (Δείτε και το Ισραήλ τι κάνει εδώ και δεκαετίες, για να σας φύγει κάθε αμφιβολία…).

Κι ίσως τώρα είναι η τελευταία ευκαιρία να αφυπνιστούμε και να ξεπεράσουμε τις εσωτερικές αναπηρίες μας.

Πριν υποστούμε καίριο εθνικό πλήγμα από το οποίο δύσκολα θα συνέλθουμε.

Και δεν θα μας φταίει γι’ αυτό, κανείς «ξένος».

http://www.antinews.gr/action.read/antitheseis/finlandopoioun-tin-ellada-me-to-zori/10.122037#.WrSUN_PfCNY.gmail

Ψύχραιμη ανάγνωση των δυνατοτήτων της Τουρκίας. Όχι υποτίμηση αλλά και όχι υπερεκτίμηση.

Από

anixneuseis

March 23, 2018

Αμερικανικά στρατιωτικά σχέδια που υλοποιήθηκαν στο Αφγανιστάν εφάρμοσε ο τουρκικός στρατός για την κατάληψη του Αφρίν, είπε ο υποστράτηγος ε.α. Μανώλης Σιδηρόπουλος, έμπειρος καταδρομέας, στην εκπομπή “Τομές στην Επικαιρότητα” της TV-100. Τα προσάρμοσαν, όμως, επιτυχώς, στο περιβάλλον που τους ενδιέφερε.
Αντέδρασαν, επίσης, άμεσα στις επιθέσεις που δέχθηκαν απο αντιαρματικά.
Σε σχέση με τον ανταρτοπόλεμο, ο στρατηγός είπε πως, μάλλον, θα πάρει τη μορφή αντάρτικου πόλης. Η πόλη του Αφρίν δεν έχει υψηλά βουνά τριγύρω της και τα ελικόπτερα μπορούν να αντιμετωπίσουν τους αντάρτες.
Βεβαίως, δεν πρέπει να υποτιμούμε κανέναν αντίπαλο αλλά και η υπερτίμησή του θα ήταν λάθος.
Λίγο πολύ αναμενόμενες οι επιχειρησιακές εξελίξεις στο μέτωπο του Αφριν, ιδιαιτέρως, μετά την υπέρβαση των ορεινών εμποδίων στην περιφέρεια της επαρχίας.
Όλα θα εξαρτηθούν, πλέον, απο το τι θα κάνουν οι αμερικανοί με τους Τούρκους. Αν τους επιτρέψουν τον έλεγχο της Μανπίτζ, τα πράγματα θα εξελιχθούν διαφορετικά απο το να το αρνηθούν.
Οι Τούρκοι, θέλουν να εδραιώσουν την παρουσία τους στην περιοχή και, μάλιστα να περικυκλώσουν τους Κούρδους και απο ανατολικά με την είσοδό τους και στο Ιράκ. Ήδη παρατηρείται συγκέντρωση στρατευμάτων τους στο Sidakan και το Soran όπως μπορείτε να δείτε στο χάρτη. Θέλουν, επίσης, να ελέγξουν την περιοχή του Σιντζαρ (πάλι Ιράκ), με μπλέ στο χάρτη.
Χρησιμοποιούν, βεβαίως, ως δικαιολογία της επέμβασής τους σε ξένη χώρα την παρουσία των Κούρδων.
Σε ό, τι αφορά, τώρα, τη διεθνή κοινότητα, το συμπέρασμα είναι ένα: δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα και μετά την κρίση, ίσως πρέπει να αναθεωρηθεί και ο ρόλος του ΟΗΕ. Διαφορετικά, μιλάμε για κοροϊδία.

Απαιτείται άμεσα ενότητα: Είναι λανθασμένες οι σχολές αντιμετώπισης της Τουρκίας

Από

anixneuseis

March 23, 2018

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν με οπαδούς του! Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία MARCH 22, 2018

Η Ελλάδα περνά μια δύσκολη περίοδο στις σχέσεις της με την Τουρκία που παρουσιάζεται προκλητική και συνάμα απειλητική. Αντανάκλαση της προβληματικής αυτής σχέσης υπάρχει κατ’ ανάγκη και στις εξελίξεις στην Κύπρο και ειδικά σε όσα συμβαίνουν στην κυπριακή ΑΟΖ.

Τα προβλήματα με την Τουρκία δεν είναι βέβαια νέα, αλλά η σημερινή όξυνση κινδυνεύει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Η σύλληψη των Ελλήνων στρατιωτικών στον Έβρο δίνει το μέτρο της σοβαρότητας της κατάστασης. Δυστυχώς, οι ελληνικές ελίτ και το ελληνικό πολιτικό σύστημα οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και την αναξιοπιστία με όλα τα επακόλουθα της εξάρτησης από ξένα κέντρα αποφάσεων.

Η διαφθορά και η διαπλοκή είναι χωρίς όρια. Ένας κρατικοδίαιτος καπιταλισμός και μια μεταταπρατική αστική τάξη καταδυναστεύουν τη χώρα. Η μνημονιακή Ελλάδα έχει φτάσει στα όρια της.

Παρ’ όλα αυτά η χώρα διαθέτει μεγάλες δυνατότητες να βγει από την κρίση και να ορθοποδήσει. Έχει το ανθρώπινο δυναμικό και διαθέτει πλουτοπαραγωγικές πηγές που παραμένουν ανεκμετάλλευτες. Φτάνει οι ελίτ και το πολιτικό σύστημα, μπροστά στους κινδύνους που αντιμετωπίζει ο τόπος, να βάλουν το συλλογικό συμφέρον πάνω από τα δικά τους δύσοσμα συμφέροντα. Ή να υποχρεωθούν να το κάνουν από την πίεση των πολιτών που πρέπει κάποτε να αφυπνιστούν.

Στην Ελλάδα υπήρχε πάντα μια σχολή αναλυτών που υποτιμούσε κατά κανόνα τις δυνατότητες της Τουρκίας και που εκλάμβανε τις επιθυμίες της για πραγματικότητα, αναμένοντας κατά καιρούς τον διαμελισμό και την κατάρρευσή της!

Σήμερα η σχολή αυτή τείνει να αντικατασταθεί από μιαν άλλη, αυτήν της ηττοπάθειας, που συστήνει ουσιαστικά την παράδοση, σε σημείο που να εξισώνει την κατάσταση της χώρας με αυτή των Μηλίων όπως την παρουσιάζει ο Θουκυδίδης.

Ευτυχώς ανάμεσα στις δύο αυτές σχολές ακούγονται και ψύχραιμες φωνές, ενώ οι στρατιωτικοί, πίσω από κλειστές πόρτες διαβεβαιώνουν ότι, παρά το γεγονός ότι το στρατιωτικό ισοζύγιο ανάμεσα στις δύο χώρες έχει προ καιρού ανατραπεί υπέρ της Τουρκίας, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είναι σε θέση να υπερασπιστούν τη χώρα.

Υπεράσπιση όμως της χώρας δεν σημαίνει να παρασυρθεί σε πόλεμο, τον οποίο πρέπει να αποφύγει με την πρόταξη της αποτρεπτικής της ισχύος.

Άκουγα ακόμη πριν λίγο καιρό την ίδια διαβεβαίωση, σε δημόσια συζήτηση, από ναύαρχο πρώην αρχηγό του ναυτικού και νυν επίτιμο αρχηγό του, του οποίου μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το όνομα, με την προσθήκη ότι την ημέρα που οι Τούρκοι θα γνωρίζουν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορεί να υπερασπιστεί τα νησιά του Αιγαίου, τότε μόνο θα επέμβουν.

Με την Κύπρο βεβαίως η κατάσταση είναι διαφορετική, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κοινή αμυντική προσπάθεια.

Πέρα όμως από τη στρατιωτική σκοπιά υπάρχει και το διπλωματικό πεδίο και τι μπορεί η Ελλάδα να αποκομίσει από αυτό, είτε μέσω συμμαχιών, είτε με την απόκτηση μιας ήπιας αποτρεπτικής ισχύος, πάντοτε βεβαίως συνδυαζομένης με τη σκληρή ισχύ ή και την αποκαλούμενη σήμερα «έξυπνη» ισχύ.

Όλα αυτά είναι θέματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν από τους ειδικούς και να υιοθετηθεί σε πολιτικό επίπεδο η αναγκαία στρατηγική.

Η σωστή ανάγνωση της κατάστασης στην Τουρκία και των σχέσεών της με το διεθνές περιβάλλον είναι προϋπόθεση για να υιοθετηθεί η σωστή στρατηγική.

Σήμερα, για παράδειγμα, δεν πρέπει να καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις γύρω από τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Δεν υπάρχει καμιά διαφοροποίηση των Αμερικανών από τους Ευρωπαίους στο θέμα αυτό. Εδώ οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν τους Κούρδους στο έλεος του Ερντογάν και βάζουν μπροστά το ΝΑΤΟ για να μας προειδοποιήσει ότι η Τουρκία παραμένει πολύτιμος εταίρος της Δύσης.

Δεν πρόκειται να χαρίσουν την Τουρκία στη Ρωσία, αλλά ούτε και οι τουρκικές ελίτ θα εγκαταλείψουν ποτέ την Ευρώπη και τη Δύση.

Οι τακτικοί ελιγμοί της Άγκυρας εκλαμβάνονται λανθασμένα από κάποιους ως αλλαγή στρατηγικής της χώρας. Στην Άγκυρα όμως γνωρίζουν καλά ότι δεν μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο περιφερειακής δύναμης χωρίς τη στήριξη των Αμερικανών και των Ευρωπαίων.

Το ανέλυσε πολύ καλά αυτό, λίγο πριν πεθάνει, πριν μερικά χρόνια, ο οξυδερκής Τούρκος δημοσιογράφος Μεχμέτ Αλί Μπιράντ που ήταν από μόνος του ένας «θεσμός» για την Τουρκία.

Επομένως, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να χαράξουν τη δική τους πολιτική ανάμεσα στις ρωγμές που δημιουργούνται στην περιφερειακή δυναμική του συστήματος, στην ευρωπαϊκή του συνισταμένη και σε τελευταία ανάλυση στην οικουμενική του διάσταση.

Δυνατότητες υπάρχουν, και οι δύο χώρες έχουν στα χέρια τους δυνατά χαρτιά, είναι θέμα χειρισμών και υιοθέτησης της σωστής στρατηγικής.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι και ότι θα πρέπει να κάνει κρίσιμες επιλογές για την επιβίωση του ελληνισμού.

Η έξοδος το ταχύτερο δυνατόν από την κρίση που την ταλανίζει εδώ και οκτώ χρόνια, είναι προϋπόθεση για να μπορέσει να αντιμετωπίσει συγκροτημένα τις απειλές συρρίκνωσης του ελληνικού χώρου.

Η μέγιστη επίσης δυνατή συνεργασία όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων είναι αναγκαία για την υιοθέτηση της στρατηγικής εκείνης που θα εξασφαλίζει τη χώρα από εξωτερικούς κινδύνους.

Δεν είναι δυνατόν με τις απειλές που αντιμετωπίζει, την ίδια ώρα να πορεύεται σε κατάσταση εμφυλιοπολεμικού κλίματος. Χρειάζεται η υπέρβαση της μικροπολιτικής και των στενών και άχαρων κομματικών υπολογισμών.

Πανεπιστημιακός, διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Ερευνών Καναδά-ΚΕΕΚ και μέχρι πρόσφατα επιστημονικός συνεργάτης του ΕΔΙΑΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. [email protected]

Πηγή: Απαιτείται άμεσα ενότητα: Είναι λανθασμένες οι σχολές αντιμετώπισης της Τουρκίας http://hellasjournal.com/2018/03/apetite-amesa-enotita-i-scholes-antimetopisis-tis-tourkias-ine-lanthasmenes/

Opportunity or trap

Από

anixneuseis

March 23, 2018

Pantelis Ikonomou, a former IAEA nuclear safeguards inspector, writes: March 22, 2018

US President Trump suddenly decided to accept a meeting with North Korea’s leader Kim Jong-un. Was it an erratic reaction to a long-lasting deadlock? Or was it conscious cutting of the Gordian knot, a well-planned move towards the solution of the nuclear crisis?

Whichever, it undoubtedly represents a fundamental change in the basic US prerequisite “no dialogue without promise of complete denuclearization.” This now turns into “dialogue to achieve denuclearization.”

This change will be understood, at least by North Korea, as US policy tuning toward reality: recognizing the fact that military elimination of the country’s nuclear capabilities would be a tragic operation with no winner. Nuclear deterrence, which North Korea has long struggled for and finally achieved, has become Kim Jong-un’s strongest negotiation card.

Fifteen years after North Korea left the Non-Proliferation Treaty (NPT) the US, as the leader of the six-party effort to solve the constantly escalating nuclear crisis, is now facing an unprecedented challenge: to negotiate a lasting end to this grave nuclear crisis. The road is not short and presents crucial obstacles, quite different from those encountered in the Iran deal. It is worth anticipating a few of them:

While North Korea will seek recognition as a Nuclear Weapons State with a status equivalent to that of India and Pakistan, the US will call for North Korea to terminate all its nuclear tests and related nuclear activities with a possible military dimension.
Agreement on waiving of UN and US sanctions in exchange for a verifiable and irreversible implementation of the agreed outcome.
Accomplishing a new balance between two basic theses: “denuclearize the Korean Peninsula” and “removing the threat (US nuclear umbrella included) until Pyongyang feels secure.”

However, if president Trump’s sudden decision was just an erratic reaction distant from any rational concept or strategy, then he is walking into a risky trap, even a dangerous situation with a deeply uncertain outcome.

Opportunity or trap

The Kurds Keep Remaking the Middle East

Από

anixneuseis

March 23, 2018

Fifteen years after the Iraq war, they’re redrawing the map of the region—much to the displeasure of surrounding powers.

The Atlantic

Iraqi Kurds carry torches up a mountain as they celebrate Newroz.Ari Jalal / Reuters

KRISHNADEV CALAMUR
MAR 22, 2018

Kurds celebrated their traditional new year, Nowruz, this week, and to mark the occasion, Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi gave them a peace offering of sorts. “I want to congratulate our Kurdish citizens in Kurdish,” he said Tuesday during his weekly news conference in Baghdad. “I don’t speak it, but it is meant to prove that Iraq is one and united.”

That moment was believed to mark the first time a modern Iraqi leader has spoken in Kurdish, which, along with Arabic, is an official language of Iraq. And he accompanied that with a more substantive overture, agreeing to transfer more than $250 million to the Kurdish Regional Government to help pay the salaries Kurdish government workers and security forces.

The remarks coincide with the 15th anniversary of the U.S.-led invasion of Iraq. The repercussions of that conflict are still being felt in Iraq and the broader Middle East. One legacy of the war is the way Kurds are reshaping the region—often to the consternation of surrounding powers.

Indeed Abadi’s actions represented a departure from months of tensions between Iraq and the KRG that have been years in the making. The strains were exacerbated by last fall’s independence referendum in Iraqi Kurdistan. The Kurds, apparently emboldened by their military success against ISIS, and buoyed after having taken possession in 2014 of Kirkuk, the oil-rich region that is among the main areas of dispute between Baghdad and Irbil, called for the vote—despite strong urging from their U.S. allies not to do so. That successful independence referendum was followed by Iraqi forces retaking Kirkuk, resulting in the loss of face for the the Kurds, as well revenue from the oil fields there. This week’s gesture by Abadi should assuage some of the KRG’s monetary concerns. (The KRG is highly dependent on oil revenue.)

Although the Iraqi Kurds made some progress this week, their brethren across the border in Syria aren’t having a good week. Here, too, the Kurds were a long neglected and long oppressed minority. Here, too, they were among the most effective fighting forces against ISIS. Here, too, they carved out their own enclave—this time in northern Syria. But last weekend, Turkish forces succeeded in retaking Afrin, the Kurdish-controlled Syrian town near the border with Turkey. The Turks, who have their own restive Kurdish population, want the Syrian Kurds to withdraw to the east of the Euphrates River—and are now threatening the town of Manbij, also west of the Euphrates and under Kurdish control. Some Syrian Kurds have links to the Kurdistan Workers Party, or PKK, a separatist Kurdish group that operates inside Turkey, and which Ankara (as well as Washington) regards as a terrorist organization. Some are also supported by the U.S. (For more on the many overlapping alliances and conflicts inside Syria, go here.)

Turkey’s capture of the Kurdish-controlled town of Afrin in Syria illustrates a problem perhaps unique to the Kurds, possibly the most politically successful people without a state. The more politically and militarily successful the Kurds are, the greater their prospects of being crushed by one of the many powers that fear a successful breakaway Kurdish state. And yet, with each of those political gains, followed by the inevitable regional backlash, the Kurds also alter, perhaps irreversibly, the de facto map of the region.

“When it comes to the Kurds, it’s been two steps forward, but it’s going to be one step back,” Michael Rubin, a resident scholar at the American Enterprise Institute who studies the region, told me. “They’re not going to keep the maximum gain that they had achieved, but it’s impossible to go back to their pre-war position.”

Rubin was referring to the seven-year-old Syrian conflict, which has allowed the Kurds to carve their own autonomous region in the north of the country. But his analysis can also be applied to Iraq, where the Kurds have enjoyed broad autonomy since the early 1990s thanks to the no-fly zones maintained by the U.S., U.K., and France—and supported by Turkey—to protect them from Saddam Hussein’s air force. From this period until the U.S.-led invasion of Iraq 15 years ago, Iraqi Kurds enjoyed de facto independence. After Saddam’s ouster, they were reconnected with the government in Baghdad, but continued to enjoy broad autonomy under Iraq’s new constitution. They developed oil fields, built out autonomous institutions, and became a federal region. But their ambitions, including the taking of Kirkuk, and the independence referendum resulted in last fall’s tensions with Baghdad and Tehran, another regional power that opposes an independent Iraqi Kurdistan. The gains in the Syrian Kurdish enclave, known as Rojava, has caused similar concerns in Turkey.

“The red line is independence—or even having a referendum on independence,” said Joost Hiltermann, an expert on the Kurds who directs the Middle East and North Africa program at the International Crisis Group. Referring to the situation in Iraq, he said the regional powers such as Turkey, not to mention Iran and Iraq itself, had made their peace with Kurdish self-governance within the Iraqi state. But Masoud Barzani, the Kurdish president at the time (who remains influential in Kurdish politics), wanted more.

“It’s fine to want to be independent. People have their right to self-determination … so it’s not an issue of right or wrong,” Hiltermann told me. “The question was did they have the capacity and was the timing right? And clearly they didn’t have the capacity and the timing was terrible.”

Still, the Kurds are among the few regional success stories—as both Hiltermann and Rubin pointed out. Their enclaves provide public services as well as security; their societies enjoy relative gender parity as well as religious tolerance. But they are by no means Western-style democracies. Corruption remains a problem, as is the encouragement of personality cults—whether among Kurds in Iraq or Turkey or Syria.

As Hiltermann said of Iraqi Kurdistan: “Do you call it Western-style democracy? Absolutely not. Do you call it better than before? Yeah, probably. It was an improvement.” His assessment of the Kurdish enclave in Syria was similar: “Is it democratic? No. Does it function? Yes, up to a point. And in an area that was neglected by the Syrian regime, since forever, that’s an improvement.”

For the time being at least, this de facto self-governance is perhaps the best Kurds in the region can hope for. The U.S. maintains it does not support Kurdish independence in Iraq. It urged Turkey to respect the Syrian ceasefire in Afrin, but appeared to do little to stop Turkish forces from pushing Kurds out of the town. Russia, which controls the region west of the Euphrates, and so had permitted the Kurdish occupation of Afrin, also did little to prevent the Turks from crossing the border. Ultimately, as the tensions over Kurdish actions recede, the region may well return to a point where, as Rubin, the scholar at AEI, put it, the regional powers, especially Turkey, adopt a more pragmatic approach to the Kurds.

“Just as with the United States, the Arab and Turkish position [on Kurds] lacks consistency,” he said. “Back … in 2000, the Turks were implacable enemies (of Iraqi Kurdistan), and basically wanted to boycott and isolate the Kurds. Now, they are business partners. With time comes the recognition of reality.”

ABOUT THE AUTHOR

KRISHNADEV CALAMUR is a senior editor at The Atlantic, where he oversees news coverage. He is a former editor and reporter at NPR and the author of Murder in Mumbai

https://www.theatlantic.com/international/archive/2018/03/kurds-iraq-syria/556052/

Turkey’s Syrian Battleground

Από

anixneuseis

March 22, 2018

By Burak BekdilMarch 21, 2018

Turkish-backed FSA forces celebrate as Erdogan proclaims Afrin city center entirely under control, screenshot from RT YouTube video

BESA Center Perspectives Paper No. 777, March 21, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has been the main beneficiary of a newfound feeling of glory among Turkey’s increasingly nationalistic masses. The main loser is the YGP, which has sought to consolidate control over Kurdish areas of Syria in the hopes of forging an autonomous state. But in the Syrian war theater, alliances are fragile and complex. Russia has given Turkey a limited free hand in its engagement in northern Syria, mainly in order to deepen Turkish-US and Turkish-NATO divisions. But Russia is not Turkey’s strategic ally.

In a rather theatrical show, the fall of the city of Afrin – a Kurdish enclave in northwestern Syria – after two months of battle between Turkish and Turkey-backed troops and Kurdish militia coincided with the 103^rd anniversary of the Turkish victory in Gallipoli. Victory speeches were delivered one after another. Turks cheered in collective euphoria. Front pages were splashed with nationalistic headlines and stories of “our heroic soldiers.”

Among the scenes was footage, posted by the military, of a soldier holding a Turkish flag over a local government building. Another image showed a soldier raising and saluting a Turkish flag over the city.

Even footballers who scored on the pitch, both Turkish and foreign, gave audiences a “soldier’s salute.” The opposition rushed to congratulate the “heroic Turkish army.” Some of that sentiment is real and some fake, especially considering the certainty of arrest if one expresses the slightest objection to Operation Olive Branch.

Erdoğan made contradictory speeches during the campaign. One day he promised that “conquest was near”; on another he said Turkish troops would come to Afrin to clear the city of its terrorist population and return it to its rightful owners. But he has been the main beneficiary of a newfound feeling of glory among Turkey’s increasingly nationalistic masses.

There is already speculation in political circles in Ankara that the Syrian offensive has boosted Erdoğan’s popularity by eight to nine percentage points. According to the BBC’s Mark Lowen, “President Erdoğan has achieved his twin objectives: to remove a key area under (the Kurdish People’s Protection Units) YPG control and to rally the vast majority of Turks behind their commander-in-chief. The jingoism here has been breathtaking. Targeting Turkey’s age-old enemy of the Kurdish militants is a rare uniting force in a polarized country.”

The Syrian war theater has also provided the Turkish military with the opportunity to test some of the indigenous weapons systems local defense companies have developed in recent years. In addition, the “real” military exercises in the Afrin enclave allowed Turkish commanders and defense procurement authorities to better spot technological and operational weaknesses and supremacy.

For instance, Turkish drones, armed and unarmed, were intensively used and proved to be very successful assets. But Turkey’s aging US-made and German-made tanks were vulnerable to enemy fire, even when that fire did not come from a modern, regular army.

During the two-month military campaign, Turkey tested some of its new weaponry, and not only in Syria. State-controlled missile maker Roketsan tested a ballistic missile over the Black Sea. Military electronics specialist Aselsan, another state-controlled entity and Turkey’s biggest defense firm, tested its Akkor Pulat active protection system, which will be added to Turkish tanks with priority for the fleet used in Syria. Turkey also wants to add other additional defensive measures to its tanks including explosive reactive armor. Also tested recently and probably heading soon for Syria is Alkar, a 360-degree 120-mm gun system developed by Aselsan.

But then there is the political side of the military campaign in Syria.

No doubt, the fall of Afrin dealt a blow to Kurdish aspirations for self-rule in northern Syria and further boosted Turkey’s growing military/political clout in the country. The main loser is the YGP, which has sought to consolidate control over Kurdish areas of Syria in the hopes of forging an autonomous state. (The YPG, which Turkey views as a terrorist organization and an affiliate of the Kurdistan Workers’ Party, or PKK, had controlled Afrin since 2012 in addition to other swaths of territory in northern and eastern Syria.)

Alliances in the area are fragile and complex. Some Syrian Kurds welcomed the Turkish army; some fled to wage guerrilla warfare south and east of Afrin. The Kurds are not monolithic: some feel sympathy for PKK/YPG, but some campaign to break free of the two militant entities.

Some Syrian fighters originally took up arms to fight President Bashar al-Assad’s regime but are now fighting the Syrian Kurds. One such fighter complained that Turkey has shifted its focus from regime change in Syria to preventing the emergence of a Kurdish belt in northern Syria. Another says the revolution had gone off course.

Erdoğan, meanwhile, has vowed that the army will not leave Afrin “before the job is done.” He says Turkey will broaden the offensive into northeastern Syria and go to Manbij, where Kurdish forces remain allied with US troops, then go east of the Euphrates and all the way up to the Syrian-Iraqi border. According to the Turkish game plan, the military offensive will not end there. Erdoğan has vowed to fight the PKK in its northern Iraqi stronghold. Press reports said on March 19 that Turkish troops, backed by air cover, had been deployed in northern Iraq amid violent clashes with PKK fighters. Kurdish local officials said Turkish forces were now stationed in the sub-district of Sidakan and had already set up fixed barracks in the border triangle between Iraq, Syria, and Turkey.

All the same, there seems to be a missing link between the military operation and its political goal. In its official language, Turkey says its army is fighting in Syria and Iraq to quash terrorists. It is, however, an open secret that the operation aims to quash Kurdish aspirations for self-rule, which Turkey fears could inspire its own Kurdish minority to demand greater autonomy.

The PKK officially launched its violent campaign in 1984. Since then, more than 40,000 people have been killed in the armed dispute, despite the arrest in 1999 of Abdullah Ocalan, PKK’s jailed leader. Some of Turkey’s Kurds aspired to take up arms long before the Iraqi Kurds consolidated power and set up an autonomous region in the country’s north after the US invasion in 2003, and before the Syrian Kurds built their own enclaves in northern Syria after the Syrian civil war in 2011. Experience shows there might not be a strong linkage between the emergence of Kurdish entities in neighboring countries and Turkish Kurds’ aspirations for self-determination.

Turkey claims to have neutralized more than 3,500 Kurdish fighters in the first two months of Operation Olive Branch while Kurdish sources put the number at 1,500. Even if the Turkish number is accurate, it represents only 0.01% of the entire stateless Kurdish population in the region.

True, Russia has given Turkey a limited free hand in its engagement in northern Syria, mostly in order to deepen Turkish-US and Turkish-NATO divisions. But Russia is not Turkey’s strategic ally. Shifting Russian calculations over Syria’s future could significantly change the map of the battleground in Syria – and not necessarily to Turkey’s advantage.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

1...2,8362,8372,838...3,032 Σελίδα 2,837 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

1821: η ανεκπλήρωτη Επανάσταση. Σημερινά διδάγματα

Μια ιδιωτική επιστολή του 1987

U.S. Warship Sails Past Disputed South China Sea Artificial Island in Freedom of Navigation Mission

Τομογραφία-σοκ της τουρκικής κοινωνίας

Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργίου slpress.gr

Μακριά από την κόρη μου

Ναι στην παρακολούθηση τηλεφώνων

Οι Τούρκοι αυτολογοκρίνονται

Χαμηλή πολιτική συμμετοχή

Αντι-αμερικανισμός και αντι-ευρωπαϊσμός

Erdogan stays silent on Qatar amid Cyprus gas row

Zulfikar Dogan March 23, 2018 Al Monitor

Ο μόνιμος πόλεμος της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδος και η βέβαιη κλιμάκωσή του

«Φινλανδοποιούν» την Ελλάδα… με το ζόρι!

Ψύχραιμη ανάγνωση των δυνατοτήτων της Τουρκίας. Όχι υποτίμηση αλλά και όχι υπερεκτίμηση.

Απαιτείται άμεσα ενότητα: Είναι λανθασμένες οι σχολές αντιμετώπισης της Τουρκίας

Opportunity or trap

The Kurds Keep Remaking the Middle East

ABOUT THE AUTHOR

Turkey’s Syrian Battleground

By Burak BekdilMarch 21, 2018