Αρχική Blog Σελίδα 2835

Η Ελλάς και το δόγμα του πρώτου πλήγματος κατά της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
13

Των Δημ. Ν. Τσαϊλά και Αλέξανδρου Δρίβα*  Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018 liberal.gr

Το συμπέρασμα του Παναγιώτη Κονδύλη σχετικά με έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο, το οποίο έχει επανέλθει τον τελευταίο καιρό σε διαβούλευση όλο και συχνότερα, είναι ότι η Ελλάδα (εφόσον μάλιστα ο επιτιθέμενος με την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την ολοένα και πιο δυνατή Τουρκία) θα έπρεπε να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό.

Η απόφαση να επιτεθούμε στο εχθρικό έδαφος είναι μια από τις πιο δύσκολες αποφάσεις που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας Έλληνας ηγέτης, καθώς υπάρχουν κρίσιμα επιχειρήματα κατά της απόφασης για μια πρώτη αιφνιδιαστική επίθεση στην εχθρική χώρα. Ας τα εξετάσουμε ένα προς ένα:

1. Επιχειρησιακοί κίνδυνοι: Οι στόχοι υψηλής αξίας, όπως στρατιωτικά αεροδρόμια, ναύσταθμοι και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, προστατεύονται επαρκώς και ως εκ τούτου μια επίθεση συνεπάγεται τον κίνδυνο ατυχημάτων και ενδεχόμενης αποτυχίας της αποστολής, γεγονός που μπορεί να μας οδηγήσει σε στρατηγική αμηχανία με στρατηγικό και πολιτικό κόστος πολύ υψηλό. Καθώς, μια αποτυχία θα είχε ως αποτέλεσμα ανθρώπινο, υλικό κόστος και απώλεια του εθνικού γοήτρου.

2. Πολιτικοί κίνδυνοι: Η διεθνής κοινότητα αντιτίθεται ακόμη και στις προληπτικές επιθέσεις και τις θεωρεί πράξεις επιθετικότητας και όχι αυτοάμυνα. Ως εκ τούτου, οι διεθνείς κυρώσεις και οι καταδίκες κατά της Ελλάδας είναι πιθανές αντιδράσεις σε μια επίθεση εναντίον μάλιστα ενός συμμάχου στο ΝΑΤΟ και ενός προς ένταξη μέλους της ΕΕ, και αυτές μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντικό στρατηγικό κόστος ολοκλήρου του Ελληνισμού.

3. Κίνδυνος επιδείνωσης του πολέμου: Η αντίδραση του εχθρού μπορεί να είναι ευρεία και οδυνηρή. Από πυραυλική επίθεση κατά της ηπειρωτικής Ελλάδος μέχρι και επιθέσεις σε κατοικημένους νήσους και στόχους υψηλής αξίας στην περιοχή της Θράκης.

4. Θετικές εναλλακτικές λύσεις: με την πάροδο του χρόνου, αν και θεωρείται απίθανο τουλάχιστο στο εγγύς μέλλον, ενδέχεται να προκύψουν πρόσθετες, λιγότερο ριζοσπαστικές λύσεις από ό, τι μια προληπτική επίθεση. Ίσως το σημερινό καθεστώς που είναι εχθρικό έναντι της Ελλάδος να αλλάξει ή οι παγκόσμιες δυνάμεις να το αμφισβητήσουν και να συνταχθούν με το μέρος μας ώστε σταματήσουν την επιθετική ρητορική από το αδίστακτο σημερινό Τουρκικό κράτος.

5. Το πρώτο πλήγμα είναι δυνατό μόνο προ της εκδήλωσης του οποιοδήποτε θερμού επεισοδίου. Δηλαδή να επιτύχει μόνο πολύ πριν αναπτυχθεί η επιχειρησιακή ικανότητα του εχθρού. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο δίλημμα. Σε πρώιμο στάδιο, η αποδοτικότητα μιας επίθεσης είναι υψηλή ενώ η νομιμότητα είναι χαμηλή, αλλά από τη στιγμή που φτάνει η νομιμότητα, η επίθεση δεν είναι πλέον επιλογή. Η αναβολή της απόφασης επίθεσης σταδιακά αποκλείει κάθε δυνατότητα αιφνιδιασμού του αντιπάλου.

6. Από τεχνική και μηχανική άποψη, η καταστροφή μέρους των ενόπλων δυνάμεων του αντιπάλου μπορεί να αναβάλει μόνο, το «αναπόφευκτο» για μερικά χρόνια, υποθέτοντας ότι η Τουρκία είναι αποφασισμένη να “βάλει χέρι” στα δικαιώματά μας που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο θάλασσα, εφόσον δεν αποδέχεται η ίδια το Διεθνές Δίκαιο ή το ερμηνεύει κατά το δοκούν. Μερικές φορές η ίδια η πρώτη επίθεση μπορεί να επιταχύνει την προσπάθεια του αντιπάλου να αποκτήσει τον έλεγχο με το μέρος του.

Ως εκ τούτου, προτού η ελληνική πλευρά αποφασίσει να εκτελέσει το πρώτο κτύπημα, φρονώ ότι απαιτείται να διεξαχθούν διεξοδικές συζητήσεις και οι διαφωνίες που θα προκύψουν τόσο στα πολιτικά όσο και στα στρατιωτικά κλιμάκια σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της πραγματοποίησης της επίθεσης, να εξετασθούν με σοβαρότητα.

Αυτό που πρέπει συνεχώς να θυμόμαστε είναι πως η Άγκυρα γνωρίζει τις δυσκολίες μιας ολοκληρωμένης διεξαγωγής εχθροπραξιών. Η απόδειξη έρχεται από την ίδια της την πολιτική. Από την κρίση των Ιμίων και μετά εκμεταλλεύεται την προβληματική συνύπαρξη Ελλάδος-Τουρκίας εντός του ΝΑΤΟ. Πιο συγκεκριμένα, εκμεταλλεύεται το ‘’κενό’’ που υπάρχει στο ΝΑΤΟ αναφορικά με συγκρουσιακές σχέσεις και προβλήματα μεταξύ συμμάχων. Δεύτερον, η Τουρκία χρησιμοποιεί την απειλή χρήσης βίας σαν μοχλό πίεσης για τη διεύρυνση των διεκδικήσεών της. Η χρήση του πλεονεκτήματος της Τουρκίας στο στρατό ξηράς (ειδικά στα άρματα μάχης) είναι δύσκολο να γίνει πράξη στον Έβρο.

Από την άλλη πλευρά, το Αιγαίο δεν είναι το καλύτερο δυνατό θέατρο επιχειρήσεων για έναν γενικευμένο πόλεμο. Ωστόσο οφείλουμε να μην ξεχνάμε το δίλημμα της Τουρκίας. Η Τουρκία έχει ξεκάθαρο πλεονέκτημα δημιουργίας τετελεσμένων (αποκλεισμός ή κατάληψη ελληνικού νησιού) καθώς υπάρχουν πολλές επιλογές νησιών γι’ αυτό το σκοπό. Αντίθετα, η Ελλάδα μπορεί θεωρητικά να προχωρήσει σε ένα ισοδύναμο τετελεσμένο μόνο πιθανώς σε Ίμβρο ή Τένεδο. Το πρόβλημα όμως της Τουρκίας είναι πως η αναπτυγμένη περιοχή της, μπορεί σε μια γενικευμένη σύρραξη να βληθεί από εχθρικά πυρά. Παρόλα αυτά, το σύμπλεγμα νήσων του Καστελόριζου παραμένει για την χώρα μας ένα σημείο ασφυξίας. Είναι ευάλωτο και ταυτόχρονα κρίσιμο καθώς Ελληνική και Κυπριακή ΑΟΖ, ενώνονται χάρη σε αυτό το νησιωτικό σύμπλεγμα. Είναι πολύ σημαντικό η Ελλάδα να υπολογίσει κάθε δυνατούς τρόπους ενεργείας και να επενδύσει στους ειδικούς συντελεστές ισχύος της (επί της σκληρής ισχύος της) που είναι σήμερα τα Mirage 2000 και τα ελληνικά υποβρύχια τύπου Παπανικολής. Ωστόσο η ψαλίδα σκληρής ισχύος πρόκειται να ανοίξει έτι περαιτέρω καθώς οι εξοπλισμοί στην Τουρκία δείχνουν να μην έχουν τελειωμό (Patriot, S-400, F-35, αεροπλανοφόρο).

Ζωτικό συμφέρον της Ελλάδας είναι η ασφάλεια και ηρεμία στα σύνορά μας. Η Άγκυρα δεν έχει παραιτηθεί από την πρόθεση να αναθεωρηθούν οι συνθήκες που καθορίζουν τα σημερινά σύνορα εις βάρος μας, και θεωρούν τη στρατιωτική σύγκρουση ως κεντρικό άξονα προς την επίτευξη αυτού του στόχου, εφόσον πολιτικά δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί. Αυτός είναι ο σοβαρός λόγος που απαιτείται ισχυρή αποτρεπτική ισχύς.

Ωστόσο, σε περίπτωση που συρθούμε σε μια σύγκρουση στο Αιγαίο ή τη Μεσόγειο, η Ελλάς πρέπει να είναι προετοιμασμένη με σύνεση και επιμέλεια, σε αντίθεση με την εμπειρία της τελευταίας κρίσης των Ιμίων.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαραχος ε.α. και ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ

http://www.liberal.gr/arthro/197303/amyna–diplomatia/2018/i-ellas-kai-to-dogma-tou-protou-pligmatos-kata-tis-tourkias.html

Πολεμική Κυβέρνηση σχηματίζει ο Τραμπ;

Από
anixneuseis
-
0

Του  Patrick J. Buchanan, 27-3-2018

[Στο πιο κάτω άρθρο του ο «παλαιό-συντηρητικός» πολιτικός συγγραφέας,  δημοσιολόγος, πρώην σύμβουλος και λογογράφος δύο Αμερικανών προέδρων, μια φορά προεδρικός υποψήφιος ως ανεξάρτητος και θερμός υποστηρικτής του εκλογικού προγράμματος Τραμπ, καταβάλλει μιαν απέλπιδα προσπάθεια να μεταπείσει και αποσοβήσει την «φυγή στον πόλεμο», που φαίνεται να επέλεξε ο Τραμπ, υπο την ασφυκτική πίεση ενός  αμείλικτου βαθέως κράτους, απειλούμενου από την επιταχυνόμενη ροπή ανατροπής  του  συσχετισμού δυνάμεων στον πλανήτη –την οποίαν αναγνωρίζουν και κορυφαίοι Αμερικανοί Επιτελικοί. ]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο τελευταίος άνδρας που στέκεται ανάμεσα στις ΗΠΑ και στον πόλεμο με το Ιράν μπορεί να είναι ένας στρατηγός τεσσάρων αστέρων, γνωστός χαϊδευτικά στους πεζοναύτες ως «Λυσσασμένος Σκύλος».

Ο στρατηγός Τζέιμς Μάτις, υπουργός Αμύνης, φαίνεται να είναι ο τελευταίος άνθρωπος στην Αίθουσα Κρίσεων (Λευκός Οίκος) που πιστεύει ότι η πυρηνική συμφωνία με το Ιράν μπορεί να αξίζει να διαφυλαχθεί και ότι ο πόλεμος με το Ιράν είναι μια απαίσια ιδέα.

Εντούτοις, εκτός του Μάτις, ο Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να συγκροτεί μια κυβέρνηση πολέμου.

Ο ίδιος ο Τραμπ υποσχέθηκε να εγκαταλείψει την συμφωνία με το Ιράν –«την χειρότερη συμφωνία που έγινε ποτέ»- και να ξαναεπιβάλει κυρώσεις τον Μάιο.

Ο νέος σύμβουλός του Εθνικής Ασφάλειας, Τζων Μπόλτον -που έγραψε ένα άρθρο με τίτλο :«Για να σταματήσεις την βόμβα του Ιράν, Βομβάρδισε το Ιράν»- έχει συστήσει προληπτικούς βομβαρδισμούς και «αλλαγή καθεστώτος».

Ο επιλεγμένος Υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο αποκαλεί το Ιράν « κτηνώδες αστυνομικό κράτος», « δεσποτική θεοκρατία» και «εμπροσθοφυλακή μιας ολέθριας αυτοκρατορίας,που επεκτείνει την ισχύ και επιρροή της στην Μέση Ανατολή».

Ο ευνοούμενος του Τραμπ ΄Αραβας ηγέτης, ο 32 χρόνων πρίγκιπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας, αποκαλεί τον θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν Αγιατολαχ Χαμενέϊ «Χίτλερ της Μέσης Ανατολής».

Ο Μπίμπι Νετανιάχου (πρωθυπουργός του Ισραήλ) πάσχει από μονομανία με το Ιράν, χαρακτηρίζει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν απειλή για την επιβίωση του Ισραήλ και αποκαλεί το Ιράν «μεγαλύτερη απειλή για τον κόσμο μας».

Η πρεσβευτής των ΗΠΑ στα Ηνωμένα ΄Εθνη λειτουργεί ως ηχείο όλων αυτών.

Παρά ταύτα το Ιράν φαίνεται να μην θέλει έναν πόλεμο. Επιθεωρητές των Ηνωμένων Εθνών κάθε τόσο επιβεβαιώνουν ότι το Ιράν τηρεί αυστηρά τους όρους της πυρηνικής συμφωνίας.

Ενώ τα αμερικανικά πολεμικά στον Περσικό Κόλπο από τον Ιανουάριο 2016 μέχρι τον Αύγουστο 2017 συχνά βρίσκονταν απέναντι σε ιρανικά σκάφη ταχείας επίθεσης και αεροπλάνα-ρομπότ, αυτό σταμάτησε. Σκάφη και των δύο εθνών κινούνται ουσιαστικά χωρίς επεισόδιο.

Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα της αχρήστευσης της πυρηνικής συμφωνίας από τον Τραμπ;

Πρώτο θα ήταν η απομόνωση των ΗΠΑ.

Η Κίνα και η Ρωσία δεν θα ακύρωναν την συμφωνία, αλλά θα υποδέχονταν το Ιράν στο στρατόπεδό τους. Η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία θα είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στην συμφωνία και στις ΗΠΑ. Και εάν η Airbus βρισκόταν στην ανάγκη να περιφρονήσει τις παραγγελίες του Ιράν για εκατοντάδες νέα αεροπλάνα, πως θα το δέχονταν αυτό οι Ευρωπαίοι;

Ποια θα ήταν η αντίδραση της Βόρειας Κορέας εάν οι ΗΠΑ ακύρωναν μια συμφωνία, έτσι που το Ιράν, αφού δέχτηκε αυστηρούς περιορισμούς στο πυρηνικό πρόγραμμά του και επέτρεψε αδιάκριτες έρευνες, εξαπατήθηκε για τα οφέλη που του είχαν υποσχεθεί οι Αμερικανοί;

΄Οταν μας έχει δει να πραγματοποιούμε επίθεση στο Ιράκ, που δεν είχε Όπλα Μαζικής Καταστροφής, και στην Λιβύη, που εγκατέλειψε τα δικά της για να μας εξευμενίσει,  γιατί η Πιονγκγιάνγκ και να διανοηθεί έστω να εγκαταλείψει  τα πυρηνικά της όπλα –ιδιαίτερα έχοντας δει τους ηγέτες των πάρα πάνω χωρών να εκτελούνται;

Και σε περίπτωση που οι άλλοι πέντε συμβαλλόμενοι στην πυρηνική συμφωνία εξακολουθήσουν να την τηρούν, χωρίς εμάς, τι κάνουμε τότε;

Θα ψάξουμε για αιτία πολέμου με το Ιράν; Πως μας απειλεί το Ιράν;

΄Ενας πόλεμος, που περιλαμβάνει αμερικανικά πολεμικά απέναντι σε σμήνη ιρανικών τορπιλακάτων θα έκλεινε τον Περσικό Κόλπο στην διακίνηση πετρελαίου και θα προκαλούσε παγκόσμια οικονομική κρίση. Αντιαμερικανοί Σιίτες Τζιχαντιστές στην Βηρυτό, στην Βαγδάτη, στο Μπαχρέϊν θα επιτίθεντο  σε Αμερικανούς πολίτες και στρατιωτικούς.

Καθώς το πεζικό και οι πεζοναύτες δεν διαθέτουν τους αριθμούς ενόπλων για την εισβολή και κατοχή του Ιράν, θα πρέπει να επαναφέρουμε την υποχρεωτική στρατολογία;

Και αν αποφασίζαμε να αποκλείσουμε και να βομβαρδίσουμε το Ιράν, θα πρέπει να εξουδετερώσουμε όλους τους πυραύλους του εναντίον πλοίων, τα υποβρύχια, τα πολεμικά επιφάνειας, την αεροπορία, τους βαλλιστικούς πυραύλους και το αντι-αεροπορικό σύστημά του.

Και ένα προληπτικό πλήγμα εναντίον του Ιράν δεν θα ένωνε όλον τον λαό του σε  συμπαγές μίσος εναντίον μας, ακριβώς όπως το προληπτικό πλήγμα της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ ένωσε όλους εμάς σε κοινή αποφασιστικότητα να συντρίψουμε την Αυτοκρατορία της;

Τι θα έμοιαζε ο χρηματιστηριακός δείκτης Dow Jones, μετά μιαν επίθεση στο Ιράν;

Ο Τραμπ εκλέχθηκε επειδή υποσχέθηκε να μας κρατήσει έξω από ηλίθιους πολέμους σαν αυτούς στους οποίους μας βύθισαν τύποι σαν τον Τζων Μπόλτον και τους ρεπουμπλικανούς του Μπους.

Μετά 17 χρόνια είμαστε ακόμη βαλτωμένοι στο Αφγανιστάν, προσπαθώντας να εμποδίσουμε τους Ταλιμπάν, που ανατρέψαμε το 2001, να επιστρέψουν στην Καμπούλ. Μετά την εισβολή μας, το 2003, το Ιράκ, άλλοτε προστατευτικό τείχος κατά του Ιράν, έγινε Σιϊτικός σύμμαχος του Ιράν.

Οι αντάρτες που υποστηρίζαμε στην Συρία έχουν κατατροπωθεί. Και ο Μπάσαρ Αλ Άσαντ –χάρις στην υποστήριξη από την Ρωσία, το Ιράν, το Εσμπολά, και τις Σιϊτικές πολιτοφυλακές από την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία- έχει στερεωθεί στην εξουσία.

Οι Κούρδοι, που μας εμπιστεύονταν, σφυροκοπούνται από την, σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, Τουρκία στη Συρία και από τον ιρακινό στρατό που εκπαιδεύσαμε, στο Ιράκ.

Ο Τραμπ, που μας διαβεβαίωνε ότι δεν θα υπάρξουν άλλοι βλακώδεις πόλεμοι, τι σκέφτεται; Ο Τρούμαν και ο Λύντον Τζόνσον, μας έβαλαν σε πολέμους που δεν μπορούσαν να τελειώσουν, και έχασαν και οι δύο την προεδρία.  Οι Αϊζενχάουερ και Νίξον τερμάτισαν αυτούς τους πολέμους και ανταμείφθηκαν με εκλογικούς θριάμβους.

Μετά την συντριπτική νίκη του στην Θύελλα της Ερήμου, ο Μπους Ι  σκόνταψε σε άρνηση για δεύτερη θητεία. Μετά την εισβολή στο Ιράκ, ο Μπους ΙΙ έχασε και τα δύο σώματα του Κογκρέσου το 2006 και το κόμμα του έχασε την προεδρία το 2008, υπέρ του αντιπάλου του πολέμου, Μπαράκ Ομπάμα.

Κάποτε ο Τραμπ έδειχνε να καταλαβαίνει αυτήν την ιστορία.

buchanan.org/ infognomon.gr

Οι ΗΠΑ αμφισβητούν την ενεργειακή ηγεμονία της Ρωσίας στην Ευρώπη: Eυκαιρία για την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

File Photo: Russian President Vladimir Putin gives a start of work of a Liquified Natural Gas plant ‘Yamal LNG ‘ which is under construction in the town of Sabetta, on Yamal peninsula on the coast of the Kara Sea, Russia. EPA, ALEXEI DRUZHININ, SPUTNIK, KREMLIN, POOL MARCH 29, 2018

Το όπλο της ενέργειας ρίχνουν στην κόντρα με τη Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, και μάλιστα στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Ο Αμερικανός Υπουργός Ενέργειας, Ρίκ Πέρι, σε κατάθεσή του ενώπιον της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, δήλωσε ότι η μεταφορά αμερικανικών ενεργειακών πηγών, στην Ανατολική Ευρώπη, είναι από τις πλέον δυναμικές ενέργειες αποτροπής της επιρροής της Ρωσίας.

Η δήλωση αυτή προκάλεσε αίσθηση τόσο στη Μόσχα, όσο και στις αγορές ενέργειας της Ευρώπης.

Ο Αμερικανός Υπουργός Ενέργειας, χαρακτήρισε επίσης τις κυβερνοεπιθέσεις στον ενεργειακό τομέα των ΗΠΑ, ως “πολεμική ενέργεια”.

Οι δηλώσεις του κ. Πέρι, έρχονται λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, ότι Ρωσικές κυβερνητικές υπηρεσίες, στοχοποίησαν, “διάφορους κρίσιμους τομείς υποδομών των ΗΠΑ, ανάμεσά τους ενεργειακούς, πυρηνικούς, εμπορικές εγκαταστάσεις, ύδρευσης, αεροπορικούς, και κρίσιμους τομείς παραγωγής”, με κυβερνοεπιθέσεις, τουλάχιστον από το Μάρτιο του 2016.

Σύμφωνα με πληροφορίες, που είδαν το φως της δημοσιότητας την περασμένη εβδομάδα, κυβερνοεπίθεση με τον υιό Petya ή NotPetya στοχοποίησε χιλιάδες κυβερνητικές και ιδιωτικές βάσεις δεδομένων σε όλο τον πλανήτη το 2017. Αυτοί που έκαναν την επίθεση απαιτούσαν λίτρα σε Βitcoin.

Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, υποστηρίζει ότι η επίθεση με τον υιό NotPetya έγινε από το Ρωσικό Στρατό.

“Μια ενεργειακή πολιτική όπου μπορούμε να παραδώσουμε ενέργεια στην Ανατολική Ευρώπη, όπου μπορούμε να συνεταιριστούμε με ανθρώπους από όλη την υφήλιο, που μπορούν να γνωρίζουν ότι θα τους παρέχουμε ενέργεια και δεν θα υπάρχουν όροι, είναι ένα από τα πλέον ισχυρά μηνύματα που μπορούμε να στείλουμε στη Ρωσία”, ανέφερε ο Υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ στην κατάθεσή του ενώπιον της Γερουσίας.

Η National Defense Authorization Act των ΗΠΑ, επισημαίνει ότι οι αμερικανικές προσπάθειες θα πρέπει να προωθήσουν την ενεργειακή ασφάλεια στην Ευρώπη, σημειώνοντας ότι η Ρωσία χρησιμοποιεί την ενέργεια, “ως όπλο εξαναγκασμού, εκφοβισμού, και επιρροής”, χωρών της περιοχής.

Οι δηλώσεις του κ. Πέρι, έρχονται, επίσης, σε μια στιγμή, που οι σχέσεις της Ουάσιγκτον με τη Μόσχα, βρίσκονται στο χειρότερο επίπεδο τους στη μεταψυχροπολεμική εποχή, με πολλά σημεία αιχμής όπως η Συρία, η Ουκρανία, η ανάμιξη στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, και τώρα η απόπειρα δολοφονίας του πρώην Ρώσου πράκτορα και της κόρης του, στη Μεγάλη Βρετανία.

Παρόλα αυτά υπάρχουν αμφιβολίες κατά πόσο θα είναι ευπρόσδεκτο το μήνυμα του Αμερικανού Υπουργού Ενέργειας στην Ευρώπη.

Αν και η Γερμανία αρχίζει να σηκώνει ανάστημα στη Ρωσία, πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι καχύποπτες αναφορικά με τα κίνητρα της Ουάσιγκτον, πίσω από τις εξαγωγές υγρού φυσικού αερίου (LNG), στις ευρωπαϊκές αγορές.

Την ίδια στιγμή η αμφισβήτηση της ηγεμονίας της Ρωσίας, στις ευρωπαϊκές αγορές αερίου, δεν είναι απλό πράγμα, παρά το γεγονός ότι στο τέλος της δεκαετίας οι ΗΠΑ, θα έχουν πέντε ενεργά σχέδια εξαγωγών LNG, με αποτέλεσμα να γίνουν η τρίτη χώρα εξαγωγής LNG, μετά το Κατάρ και την Αυστραλία, στον κόσμο.

Οι εξαγωγές της Ρωσίας, ανήλθαν στο 8,1% την περασμένη χρονιά 193,9 δις bcm, παρά την αύξηση του ανταγωνισμού, και ανησυχίες για την ηγεμονική θέση της στη παροχή αερίου.

Τα στοιχεία αναφέρουν ότι η κρατική Gazprom, η μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής αερίου στον κόσμο, έχει μονοπώλιο στους ρωσικούς αγωγούς προς την Ευρώπη, και παρέχει περίπου το 40% του αερίου στην Ευρώπη. Παρόλα αυτά αναγκάστηκε να χαμηλώσει τις τιμές, για να προστατεύσει το μερίδιό της στις αγορές, λόγω των κινήσεων χωρών της ΕΕ, να προμηθευτούν αέριο από τις ΗΠΑ, το Κατάρ και άλλες χώρες.

Ταυτόχρονα, ο αγωγός Nordstream 2, το φιλόδοξο σχέδιο της Ρωσίας, πρόκειται να ολοκληρωθεί τον επόμενο χρόνο. Ο αγωγός αυτός θα ενισχύσει την ηγεμονική θέση της Μόσχας, στην ευρωπαϊκή αγορά αερίου, και ταυτόχρονα θα κάνει δύσκολη την προσπάθεια της Ουάσιγκτον να ανατρέψει και να αποτρέψει την γεωπολιτική της επιρροή.

Υπάρχουν επίσης και οικονομικοί παράγοντες. Το αμερικανικό LNG, έχει οικονομικό μειονέκτημα έναντι του ρωσικού αερίου που μεταφέρεται μέσω αγωγών.

Χρησιμοποιώντας την τιμή Henry Hub ως βάση, πρόσφατα η Gazprom υπολόγισε ότι προσθέτοντας το κόστος προώθησης και μεταφοράς, η τιμή του αμερικανικού LNG, προς την Ευρώπη, θα φτάσει $6/MMBtu ή περισσότερο.

Οι σημερινές τιμές Henry Hub, κινούνται στα $2,657/MMBtu. Τις τελευταίες 52 εβδομάδες το αέριο των ΗΠΑ κινούνταν μεταξύ  $2.602/MMBtu and $3.82/MMBtu. Το ρωσικό αέριο πωλείται περίπου στα $5/MMBtu, στις ευρωπαϊκές αγορές, και μπορεί στο μέλλον να πωλείται και φθηνότερα, καθώς η Gazprom καταργεί την τιμαριθμική αναπροσαρμογή των τιμών του πετρελαίου.

Σε κάθε περίπτωση, όλα δείχνουν ότι οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να αμφισβητήσουν την ενεργειακή ηγεμονία της Ρωσίας στις ευρωπαϊκές αγορές, και επειδή αυτό είναι μια δύσκολη αποστολή, θα αναζητήσουν συμμάχους.

Η Ελλάδα είναι μια από τις πλέον καλές περιπτώσεις για μια τέτοια συμμαχία και καλό θα είναι η Αθήνα να εξετάσει σοβαρά αυτό το ενδεχόμενο και να το διαπραγματευτεί, εξασφαλίζοντας σοβαρά ανταλλάγματα, από την Ουάσιγκτον.

Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.

Πηγή: Οι ΗΠΑ αμφισβητούν την ενεργειακή ηγεμονία της Ρωσίας στην Ευρώπη: Eυκαιρία για την Ελλάδα http://hellasjournal.com/2018/03/i-ipa-amfisvitoun-tin-energiaki-igemonia-tis-rosias-stin-evropi-eykeria-gia-tin-ellada/

ISIS: Surging Again in Syria?

Από
anixneuseis
-
0
 by Sirwan Kajjo  
  • Two days after the Turkish military and allied jihadist forces took control of the Kurdish city of Afrin in northwestern Syria, Islamic State (ISIS) terrorists launched a major attack on Syrian regime forces in the eastern province of Deir Ezzor. The ISIS terrorists killed at least 25 soldiers and seized a large oil field.
  • Around the same time, ISIS militants captured a strategic district in the suburb of Syria’s capital, Damascus, where they killed more than 60 government troops.
  • In the Palestinian refugee camp of Yarmouk in southern Damascus, ISIS enjoys a rising popularity among local residents. The group also maintains a significant presence near the Israeli border, where it has at least one dangerous affiliate, the Khalid bin al-Walid Army.

Two days after the Turkish military and allied jihadist forces took control of the Kurdish city of Afrin in northwestern Syria, Islamic State (ISIS) terrorists launched a major attack on Syrian regime forces in the eastern province of Deir Ezzor. The ISIS terrorists killed at least 25 soldiers and seized a large oil field. Around the same time, ISIS militants captured a strategic district in the suburb of Syria’s capital, Damascus, where they killed more than 60 government troops.

These two recent advances signal a possible return by the extremist group that only months ago was thought to be largely defeated.

Since Turkey, a NATO ally, launched its Afrin offensive against the Kurdish People’s Protection Units (YPG) — a main U.S. ally in the fight against ISIS — U.S. officials have been warning that the fighting between two U.S. allies is distracting from the main mission, which is defeating ISIS.

“We are very concerned about the effect fighting there has had on our defeat ISIS efforts and would like to see an end to the hostilities before ISIS has the opportunity to regroup in eastern Syria,” said Pentagon spokesman U.S. Army Colonel Rob Manning, referring to the Turkish offensive against Kurds in Afrin.

The U.S. State Department is already convinced that the terror group has been rebuilding itself in some places in Syria.

“The fighting in western Syria over the last two months, including in Afrin, has distracted from the defeat ISIS campaign and provided opportunity for ISIS to begin reconstituting in some areas,” State Department spokeswoman Heather Nauert said in a recent statement.

The Turkish-led attack on Afrin has forced more than 2,000 Kurdish and Arab fighters deployed against ISIS frontlines in eastern Syria to withdraw, in order to defend the area. U.S. officials have voiced concerns that such changes in battlefield priorities would take pressure off ISIS, and thus allowing the extremists to regroup and re-strategize their attacking capabilities along the Euphrates River Valley. More Kurdish fighters are expected to pull back from the battle against ISIS as Turkey’s president, Recep Tayyip Erdogan, has threatened to invade more Syrian Kurdish-held areas after Afrin.

The Turkish-led attack on Afrin has forced more than 2,000 Kurdish and Arab fighters deployed against ISIS frontlines in eastern Syria to withdraw, in order to defend the area. Pictured: Kurdish YPG fighters near a check point at Kobane, Syria on June 20, 2015. (Photo by Ahmet Sik/Getty Images)

After more than three years of almost daily U.S.-led airstrikes and ground operations against ISIS targets in Syria, the terrorist group has lost most of the territory it once held since it declared its so-called caliphate in 2014 — including its de facto capital in Raqqa.

However, ISIS still controls around 5% of Syria’s territory, particularly in the east and pockets near Damascus. In the Palestinian refugee camp of Yarmouk in southern Damascus, ISIS enjoys a rising popularity among local residents. The group also maintains a significant presence near the Israeli border, where it has at least one dangerous affiliate, the Khalid bin al-Walid Army.

Around 1,500 ISIS militants are estimated to be present across Syria, some of them moving about mostly freely as the U.S.-led air campaign has significantly decreased, especially after the liberation of Raqqa.

Unlike in Iraq, where a U.S.-backed government — regardless of its weaknesses — has largely managed to keep a grip on areas retaken from the terrorists, ISIS continues to benefit from the seven-year civil war raging in Syria. In many parts of the country, ISIS has hundreds of sleeper cells and Sunni rebel groups that are poised to pledge allegiance to the terror group at any moment.

ISIS as we knew it may not exist anymore, but it can certainly morph into an insurgency and attempt to reestablish itself in other parts of the Middle East and North Africa, while still using war-ravaged Syria as its command center.

Even the once-optimistic U.N. Special Envoy to Syria, Staffan de Mistura, now believes that ISIS could make a comeback, exploiting the lack of a political settlement in Syria. The longer the stalemate drags on in Syria, the better it is for ISIS — and other terrorist groups, for that matter — to feed off the chaos and to continue posing a danger to regional and global security.

Sirwan Kajjo is a Syrian-Kurdish Washington-based journalist and author.

© 2018 Gatestone Institute.

Symbolic Dundee ‘statue’ stands in solidarity with Kurds against Turkish aggression

Από
anixneuseis
-
0

Human ‘statue’ of Kurdish symbol of resistance unveiled in Dundee

ACTIVISTS IN Dundee demonstrated solidarity with the Kurdish people in Northern Syria this Saturday (24 March) by unveiling a human ‘statue’ of Kawa the Blacksmith, a symbol of resistance.

Campaigners from Scottish Solidarity with Kurdistan (SSK) came together with the Dundee Trades Union Council to oppose ongoing Turkish aggression in the region.

READ MORE: Sarah Glynn: Meet the working class hero Turkey is trying to rip away from the Kurds

Following Turkey’s invasion of Afrin – one of three cantons which make up the Rojava region – in January, Afrin city fell to the invaders last week.

In a symbolic demonstration of the seizure of power, the soldiers pulled down the statue of Kawa the Blacksmith, a mythic Kurdish figure who represents the triumph of ordinary people over tyrannical rule.

In defiance of this move, Scottish campaigners produced their own statue of Kawa, in the form of a person covered in silver paint, holding his famed Blacksmith’s hammer in one hand, a Kurdish YPG (People’s Defence Units) flag in the other.

Speaking at the unveiling, Sarah Glynn of SSK explained: “Kawa is a mythical hero – an ordinary man who led the people against the tyrannical ruler who had captured their land, allowing the sun to shine again. He has become a symbol of Kurdish resistance.

READ MORE: “It should never have got this far”: Freed Kurdish leader’s arrest denounced by activists

“He is also associated with the return of spring, celebrated as Newroz on the spring solstice.That the statue was pulled down just a couple of days before Newroz was even more poignant.

“[This] made us think that the best way that we could demonstrate our solidarity with the people of Afrin, was to erect our own statue of Kawa in Dundee.”

Glynn said she had been inspired by the establishment of a new, grassroots democracy in Rojava, and condemned the UK Government and international community for its silence on Turkey’s actions.

“When I first heard about Rojava, the autonomous Kurdish region in Northern Syria, I felt as though I had found what I had been looking for,” she said. “We in Scotland had been proclaiming that a better world was possible, but here were people actually creating one.

READ MORE: SNP MP urges Boris Johnson to condemn Turkish violence in Syria

“A world that really did put people – and community – before profit. And a world where people were taking real control of their lives and their society through a bottom-up democracy.”

Glynn highlighted the role of Kurdish fighters in pushing Isis out of the region after they invaded the city of Kobani, and said the area had become a “beacon of hope” in the midst of the Syrian war.

In January of this year, Turkey invaded the region in a bid, President Erdogan said, to push out the YPG, which the Turkish state claims has links to terrorism.

While the PKK (Kurdish Workers’ Party) in Turkey are classified as a terrorist organisation by the EU, USA and UK, this is not the case with regards to the YPG, which was supported by the USA in its efforts against Isis.

READ MORE: Women and Kurdish liberation: Roza Salih on the Rojava Revolution 

Gynn said that the Kurds were not able to protect themselves against the Turkish army, and criticised the “big powers”, who were “happy to see the Kurds defeat Isis”, for failing to act on their behalf or condemn Turkey’s actions.

“Our government parrots Turkish propaganda and sells Turkey arms,” she said. “They can act that way because not enough of us know what is happening.”

This, Glynn said, is why the campaigners were seeking to raise awareness of the situation.

Now, she added, the future of the Kurds and democracy in Northern Syria hangs in the balance. “Afrin residents have now joined hundreds and thousands of other refugees, and Turkey is thirsting to invade further into the Kurdish areas of Syria, and cast a longer shadow on the hope that is Rojava,” she said.

Pictures courtesy of Scottish Solidarity with Kurdistan

Look at how important CommonSpace has become, and how vital it is for the future #SupportAReporter

https://www.commonspace.scot/articles/12577/symbolic-dundee-statue-stands-solidarity-kurds-against-turkish-aggression

Τραμπ – Κιμ: ελπίζοντας στο ναυάγιο…

Από
anixneuseis
-
0
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*  27.03.2018 : 21:01

Η πρόσφατη αποδοχή από τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ της πρόσκλησης του Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν για συνάντησή τους μέχρι τον ερχόμενο Μάιο, χωρίς καμία σχετική δέσμευση του τελευταίου, αποτελεί στροφή 180 μοιρών του Τραμπ στην αντιμετώπιση της πυρηνικής κρίσης της Βόρειας Κορέας. Η προηγούμενη σταθερή θέση του ήταν: «Καμία συνομιλία χωρίς προηγούμενη αποπυρηνικοποίηση της χώρας».

Τώρα πλέον, ο επιδιωκόμενος διάλογος του νικητή με τον ηττημένο μετατρέπεται ξαφνικά σε διαπραγμάτευση ίσων. Αυτό, δε, σε ένα πλαίσιο όπου η πολιτική Τραμπ σκληραίνει, με την αποπομπή του διαλλακτικού Ρεξ Τίλερσον από το υπουργείο Εξωτερικών και τις επαναλαμβανόμενες απειλές για ακύρωση της συμφωνίας όσον αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Δεν μπορεί να ευθύνεται για τη στροφή μόνο η εκρηκτική και απρόβλεπτη προσωπικότητα του Τραμπ. Η βίαιη καταστροφή της πυρηνικής ικανότητας της Βόρειας Κορέας είναι αντικειμενικά αδύνατη. Επίσης, η επιλογή μιας στοχευμένης στρατιωτικής επιχείρησης θα είχε ευρύτερα τραγικές συνέπειες. Τέλος, και βασικότερον, σε παρόμοια πολεμική ενέργεια δεν θα υπήρχε νικητής. Ως εκ τούτου, πρέπει να συμπεράνουμε ότι στην αιφνιδιαστική προεδρική απόφαση επικράτησε ο ευρύτερος ορθολογισμός.

Σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος προς την επίτευξη συμφωνίας που θα ανοίξει μετά την ενδεχόμενη συνάντηση των δύο ηγετών θα είναι μακρύς και γεμάτος εμπόδια. Πρόκειται για πολύ πιο σύνθετα από τα αντίστοιχα που συνδέονται με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Ειδικότερα:

1. Η Βόρεια Κορέα θα απαιτήσει να αναγνωριστεί άμεσα ως πυρηνική δύναμη με καθεστώς (status) αντίστοιχο αυτού της Ινδίας και του Πακιστάν.

2. Η χώρα πρέπει να τερματίσει άμεσα όλες τις πυρηνικές της δοκιμές και δραστηριότητες που εμπεριέχουν πιθανή στρατιωτική διάσταση (possible military dimension).

3. Πρέπει να γίνει άμεσα αποδεκτή η μείωση του πυρηνικού οπλοστασίου της Βόρειας Κορέας και των αποθεμάτων της σε σχετικά πυρηνικά υλικά, μέσα από μια συμφωνημένη, επαληθεύσιμη και μη αναστρέψιμη διαδικασία (agreed, verifiable and irreversible manner) με παράλληλη άρση των κυρώσεων του ΟΗΕ και των ΗΠΑ εις βάρος της χώρας.

4. Πρέπει να αντιμετωπιστεί ο τερματισμός μέσω διεθνούς συνθήκης του πολέμου της Κορέας και η ικανοποίηση της αναμενόμενης απαίτησης της Βόρειας Κορέας για υψηλές αποζημιώσεις (reparation payments).

5. Πρέπει να δρομολογηθεί η κατοχύρωση των συμφερόντων των άμεσα εμπλεκομένων χωρών (Βόρειας και Νότιας Κορέας, Ιαπωνίας, Κίνας, Ρωσίας και ΗΠΑ) μέσα στο νέο πλαίσιο στρατηγικών ισορροπιών, στη βάση διμερών και πολυμερών συμφωνιών.
Δοθέντων του μεγέθους και της πολυπλοκότητας των ανωτέρω προκλήσεων αλλά και των ιδιόρρυθμων προσωπικοτήτων των δύο ηγετών, έμπειροι παρατηρητές ελπίζουν η συνάντησή τους να καταλήξει σε ναυάγιο. Θα ήταν το μικρότερο κακό: Θα αποφεύγονταν τουλάχιστον απροσδιόριστα επικίνδυνες εξελίξεις. Είναι πολλές οι πιθανότητες και οι δυνατότητες να προκύψει ένα τέτοιο ναυάγιο. Ο χρόνος μέχρι τον Μάιο είναι αρκετός. Θα δείξει.

* Ο δρ Παντελής Οικονόμου είναι πρώην επιθεωρητής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) για τη μη διασπορά των πυρηνικών όπλων. 

“Καθημερινή”

Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Εθνική Στρατηγική Αποτροπής vs Κατευνασμού

Από
anixneuseis
-
1
Του Κωνσταντίνου Θ. Λαμπρόπουλου*  Τετάρτη 28 Μαρτίου 2018, 00:03 liberal.gr
Η πρόσφατη επιθετικότητα της Τουρκίας, απότοκος του νέου δόγματος Erdogan μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, δημιούργησε μια σειρά τετελεσμένων που δύνανται να αποβούν ιδιαίτερα επιζήμια στην δυναμική των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων, προς όφελος της τουρκικής πλευράς. Οι τουρκικές επιθετικές ενέργειες και η αναιμική, στα όρια της ανυπαρξίας ελληνική αντίδραση, ανέδειξαν αφενός την πλήρη έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού και κατ’ επέκταση την απουσία ελληνικής στρατηγικής απόκρουσης της τουρκικής επιθετικότητας, αφετέρου πυροδότησαν έναν δημόσιο διάλογο σε επίσημα ή ανεπίσημα Fora για το δέον γενέσθαι της ελληνικής πλευράς προς την βέλτιστη διαχείριση και εν τέλει αντιμετώπιση του τουρκικού κινδύνου.

Ο δημόσιος διάλογος διεξάγεται (καθώς βρίσκεται εν εξελίξει) υπό καθεστώς πανικού και διακρίνεται από πλήρη αδυναμία ορθολογικών προτάσεων πολιτικής, απόρροια της διαχρονικής εσωστρέφειας, ακινησίας, συνωμοσιολογίας, άγνοιας και έλλειψης ορθής εκτίμησης της απειλής και της κατάστασης (Risk Assessment και Situational Awareness) με βάση τα δεδομένα του 21ου αιώνα, που διέπει πολύ μεγάλο κομμάτι της πολιτικής ηγεσίας, των διαμορφωτών αποφάσεων (συμπεριλαμβανομένου και μέρους της στρατιωτικής ηγεσίας) και της κοινής γνώμης.

Ως εκ τούτου, κινείται απλουστευτικά και αποσπασματικά γύρω από δύο υψίστης σημασίας ζητήματα που είναι αλληλένδετα και αφορούν: α)την δημιουργία μιας νέας επιτελικής θεσμικής δομής στρατηγικού σχεδιασμού, παραγωγής στρατηγικού έργου και διαχείρισης κρίσεων, γνωστή από την διεθνή πρακτική ως Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (National Security Council) και β) την υιοθέτηση μια στρατηγικής αντιμετώπισης της Τουρκίας βασισμένη στην Αποτροπή (Deterrence) εν αντιθέσει με την στρατηγική βασισμένη στον Κατευνασμό (Appeasement), η οποία έχει αποτελέσει κατά την γνώμη πολλών αναλυτών και μη, διαχρονική στρατηγική επιλογή της χώρας έναντι της Τουρκίας.

Όσον αφορά το ζήτημα της δημιουργίας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, πράγματι είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου θεσμού που θα είναι επιφορτισμένος αφενός, με την παραγωγή υψηλής στρατηγικής σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο επίπεδο,την βέλτιστη αξιοποίηση των εθνικών συντελεστών ισχύος, έχοντας συντονιστικό ρόλο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας, διεθνών οικονομικών και πολιτιστικών σχέσεων και αφετέρου με την πρόληψη και την διαχείριση κρίσεων και εκτάκτων καταστάσεων στο ανώτατο επίπεδο.

Παραταύτα, το ζήτημα της δημιουργίας ενός τέτοιου θεσμού παρουσιάζεται στον δημόσιο διάλογο, ως πανάκεια που θα λύσει μονομιάς τις διαχρονικές παθογένειες που διέπουν τον θεσμικό μηχανισμό ασφάλειας της χώρας, κυρίως όμως η δημόσια συζήτηση δεν αναφέρεται στις παραμέτρους και στις προϋποθέσεις μιας τέτοιας δομής με βάση τα δεδομένα του 21ο αιώνα, παρά αναλώνεται σε παρωχημένα και δυσλειτουργικά σχήματα που αναφέρονται σε θεσμικές δομές του προηγούμενου αιώνα.

Άλλωστε η χώρα από το 1983 διαθέτει το ΚΥΣΕΑ, το οποίο δημιουργήθηκε στην λογική του ΣΕΑ των ΗΠΑ το 1947, έχοντας στα χαρτιά,ειδικά μετά την τροποποίηση της ΠΥΣ31/2000, συντονιστικές/γνωμοδοτικές, συμβουλευτικές και υπό προϋποθέσεις ελεγκτικές ιδιότητες. Στην πραγματικότητα το ΚΥΣΕΑ ουδέποτε λειτούργησε σύμφωνα με τον σκοπό ίδρυσής του. Σήμερα έχει μεταβληθεί σ ένα τύποις επιτελικό όργανο το οποίο μόνο εγκρίνει τις κρίσεις των ανώτατων αξιωματικών και τα εξοπλιστικά προγράμματα.

Στον δημόσιο διάλογο, το πρόβλημα δυσλειτουργικότητας, μη παραγωγής έργου και υπονόμευσης συντονισμού του θεσμικού μηχανισμού, παρουσιάζεται εν πολλοίς ως απόρροια της έλλειψης συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και της απουσίας πολιτικής βούλησης εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας. Η συζήτηση συνεπώς εξαντλείται στο γεγονός ότι το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας με την συμμετοχή πρώην και νυν θεσμικών παραγόντων θα συνέβαλλε προς την σωστή κατεύθυνση, ενώ υπάρχει και η άποψη πως το ΚΥΣΕΑ με την απαραίτητη πολιτική στήριξη θα αποτελούσε έναν αξιόπιστο θεσμικό μηχανισμό παραγωγής υψηλής στρατηγικής και διαχείρισης κρίσεων, συνεπώς η δημιουργία ενός νέου θεσμού δεν θα άλλαζε επί της ουσίας τα πράγματα.

Καταρχάς πρέπει να σημειωθεί πως τόσο η εθνική συναίνεση, όσο και η πολιτική στήριξη στο όποιο θεσμικό εγχείρημα αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις για την επιτυχία οποιασδήποτε θεσμικής μεταρρύθμισης. Όμως ας υποτεθεί ότι οι δύο αυτές προϋποθέσεις ισχύουν είτε σε μια δομή τύπου ΣΕΑ είτε στο υπάρχον ΚΥΣΕΑ. Και επιπρόσθετα, ας υποτεθεί ότι δημιουργείται κ ένας υποστηρικτικός γραφειοκρατικός μηχανισμός που θα επικουρεί ή το ΣΕΑ ή το ΚΥΣΕΑ.

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο διάλογος έπρεπε να ήταν στο επίκεντρο πριν δύο δεκαετίες. Τώρα πλέον είναι παρωχημένος και δεν απηχεί τα δεδομένα του 21ου αιώνα. Μια θεσμική δομή ασφάλειας πλέον στον 21ο αιώνα πρέπει να απαντά στα εξής ερωτήματα(ενδεικτικά):

Α) Πως θα συγκεράσει τις απαιτήσεις που προκύπτουν από τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και ανάγνωσης του περιβάλλοντος απειλών (Grand Strategy) μ’ αυτές που ανακύπτουν από τις βραχυπρόθεσμες απειλές (EmergentStrategy) (Διασύνδεση Στόχων και Μέσων);

Β) Πως θα υπάρξει μια συνεκτική καθολική προσέγγιση (comprehensive approach) στην αντιμετώπιση όλου του φάσματος των απειλών και κινδύνων της εθνικής ασφάλειας, όπου η διυπηρεσιακή συνεργασία ο συντονισμός και η συμπερίληψη όλου του δυναμικού της κυβέρνησης προκρίνονται έναντι της αποσπασματικής μονοδιάστατης αντιμετώπισης από μεμονωμένα υπουργεία;

Γ) Πως θα εμπεδώνεται και θα διευκολύνεται η απρόσκοπτη ροή των πληροφοριών (των επεξεργασμένων και ορθών πληροφοριών)σ όλο το θεσμικό σύστημα και με ποια μεθοδολογικά εργαλεία θα επιτυγχάνεται η έγκαιρη προειδοποίηση (early warning) η ορθή εκτίμηση της απειλής (Foresight) και η επίγνωση της κατάστασης (Situational Awareness);

Δ) Πως η θεσμική Δομή θα ενσωματώσει τις τεκτονικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα σε τεχνολογικό επίπεδο και αλλάζουν τα δεδομένα (game changers) στο πεδίο της ασφάλειας σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο; Πως θα επιτευχθεί η σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για την αξιοποίηση των δεδομένων της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις;

Είτε συνεπώς δημιουργηθεί Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας είτε αναβαθμιστεί το ΚΥΣΕΑ, είτε συνυπάρχουν και τα δύο, με το ένα λειτουργώντας ως υποστηρικτικός μηχανισμός του άλλου, το αποτέλεσμα δεν θα αναφέρεται σε μια δομή ασφάλειας προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα, παρά θα επαναληφθεί μια παρωχημένη δομή με άρωμα μεταρρύθμισης και την εντύπωση/πεποίθηση πως το πολιτικό/θεσμικό σύστημα έπραξε τα δέοντα.

Η χώρα θα συνεχίσει να έχει μια θεσμική δομή ανεπαρκή για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα καθώς η παραγωγή στρατηγικού «προϊόντος» θα βασίζεται σε παρωχημένες αντιλήψεις και διαδικασίες, με την ύπαρξη στεγανών να αποτελεί το κύριο γνώρισμα όπως και σήμερα, συνεπώς η όποια προσπάθεια θα καταστεί το ίδιο ή και περισσότερο επιζήμια για το εθνικό συμφέρον παρά επωφελής.

Αναφορικά με το ζήτημα της εθνικής στρατηγικής που προκρίνει την Αποτροπή έναντι του Κατευνασμού, δυστυχώς στον δημόσιο διάλογο παρατηρείται αρχικά μια σύγχυση και υπεραπλούστευση των εννοιών. Στην συνέχεια υιοθετείται από πολλούς η Αποτροπή ως η ενδεδειγμένη στρατηγική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της Τουρκίας, χωρίς να διευκρινίζεται καταρχάς ποιο είναι το προτεινόμενο μοντέλο Αποτροπής, υπό ποιες προϋποθέσεις, σε ποιο θέατρο επιχειρήσεων και δεν αναλύεται πως θα συνδεθεί και αν είναι συμβατή η αποτρεπτική στρατηγική έναντι της γείτονος με την ελληνική υψηλή στρατηγική.

Ο δημόσιος διάλογος αφορά την πρόκριση της Αποτροπής έναντι του Κατευνασμού. Η σύγχυση αφορά το απλουστευτικό δίπολο Αποτροπή-Κατευνασμός, καθώς θεωρείται από πολλούς ότι η στρατηγική προσέγγιση της χώρας έναντι της Τουρκίας ειδικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες υπήρξε κατευναστική. Η πραγματικότητα είναι πως η χώρα κινήθηκε από το 1974 και εντεύθεν σε μια λογική μη σύγκρουσης με την γείτονα καθώς ο στρατηγικός προσανατολισμός του ελληνικού θεσμικού μηχανισμού ασφάλειας ως προς την γείτονα, υπήρξε αμιγώς αμυντικός.

Στο πλαίσιο αυτό υιοθετήθηκε από τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις μια στρατηγική (με λάθη ,παραλείψεις, αβλεψίες, κακό σχεδιασμό) τόσο εξωτερικής (Απόκτηση διεθνών ερεισμάτων μέσω Συμμαχιών) όσο και εσωτερικής (Ενίσχυση Ενόπλων Δυνάμεων)εξισορρόπησης (Balancing) της τουρκικής απειλής.

Επιπρόσθετα,υιοθετήθηκε η στρατηγική της μεταβίβασης της ευθύνης(buckpassing) της ελληνικής εθνικής ασφάλειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στο Συμβούλιο του Ελσίνκι, πυλώνας της οποίας υπήρξε η στήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας ως μέσον μείωσης της έντασης μεταξύ των δύο πλευρών.

Σύμφωνα με την διεθνή ορολογία, η στρατηγική μεταβίβασης της ευθύνης δεν εμπίπτει στην κατηγορία του κατευνασμού (appeasement). (Δεν εξετάζεται εδώ αν πέτυχε η ανωτέρω στρατηγική ή όχι.Προς υπενθύμιση παρόμοια στρατηγική buckpassing ακολουθεί η Κύπρος ως προς την ενεργειακή της ασφάλεια). Υπάρχει μια σαφής παρανόηση μεγάλου κομματιού της ελληνικής ακαδημαϊκής και μη κοινότητας πως οποιαδήποτε στρατηγική δεν εμπεριέχει την απειλή χρήσης βίας εμπίπτει στον Κατευνασμό. Κατά συνέπεια, η Σύμπλευση, η Αντιστάθμιση, ή η Μεταβίβαση της Ευθύνης λανθασμένα λογίζονται ως κατευναστικές στρατηγικές.

Παραταύτα, πρέπει να διευκρινιστεί πως το μείζον πρόβλημα δεν άπτεται της καθεαυτής στρατηγικής των ελληνικών κυβερνήσεων είτε αυτή αφορά το Ελσίνκι είτε αφορά πρότερες περιόδους, παρά ευθύνεται η στρεβλή και άκρως λανθασμένη φιλοσοφία ερμηνείας και εφαρμογής της όποιας στρατηγικής από μεγάλο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού, το οποίο διακατεχόμενο από ένα φοβικό σύνδρομο έναντι της γείτονος, αφενός αγνόησε βασικές αρχές της διεθνούς πολιτικής, όπως την πολυδιάστατη έννοια της ισχύος στο διεθνές σύστημα και την δομική και αλληλεξαρτώμενη σχέση μεταξύ συμφέροντος και ισχύος, αφετέρου επιδόθηκε σε μια ομφαλοσκόπηση, επενδύοντας σ’ έναν εξωραϊσμό της Τουρκίας που απείχε παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Οποιαδήποτε στρατηγική που δεν έχει προκύψει από επεξεργασία δεδομένων και δεν αναγιγνώσκει το περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον είναι καταδικασμένη να αποτύχει παντελώς ή να μην επιτύχει τον βασικό στρατηγικό στόχο.

Στρατηγική Κατευνασμού (Appeasement) υιοθετείται όμως στην παρούσα κατάσταση, όπου διαπιστώνεται μια προσπάθεια εξευμενισμού της Τουρκίας, επιτρέποντας της να κινείται ανεμπόδιστα και να δημιουργεί σειρά τετελεσμένων υπέρ της, προκύπτουσα από την πλήρη απουσία στοιχειωδών διαδικασιών λήψης αντίμετρων εκ μέρους της ελληνικής πλευράς, συμβεβλημένη με μια κατευναστική λογική, που εμφορείται από τις αρχές και τις θέσεις της πλειοψηφίας του κυβερνητικού σχήματος.

Ως εκ τούτου, στον δημόσιο διάλογο,τον αντίλογο στην Κατευναστική Στρατηγική της τωρινής κυβέρνησης της Αθήνας, αποτελεί η στρατηγική που προκρίνει την Αποτροπή, η οποία όμως δύναται να έχει πολλές παραμέτρους και προϋποθέσεις, οι οποίες δεν γίνονται αντικείμενο της συζήτησης.

Η Αποτροπή ως στρατηγική αντιμετώπισης της Τουρκίας, σαφώς αποτελεί ζητούμενο, πλην όμως χρειάζεται να εξεταστεί σε τι είδους Αποτροπή αναφερόμαστε, (Πλήρους Φάσματος, Συμβατική, Εκτεταμένη, Άμεση, Διαδοχικών Σταδίων, Ελέγχου Κλιμάκωσης-Ενδοπολεμική) υπό ποιες προϋποθέσεις θα είναι αξιόπιστη, αν ανταποκρίνεται στο πλαίσιο της υψηλής στρατηγικής που έχει τεθεί για την χώρα, πως συμβαδίζει με τις επιχειρησιακές απαιτήσεις των θεάτρων επιχειρήσεων, σε τι χρονικό ορίζοντα αναφέρεται και κυρίως με ποια μέσα επιτυγχάνεται και αν η χώρα δύναται να έχει στην διάθεσή της αυτές τις δυνατότητες (capabilities).

Επιπρόσθετα, στον 21ο αιώνα η Αποτροπή καθίσταται ολοένα και δυσκολότερο να επιτευχθεί, λόγω της πολυπλοκότητας των απειλών (υβριδικού τύπου) και της διαθεσιμότητας των μέσων που απαιτούνται ώστε να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ειδικά αναφορικά με την Τουρκία, απαιτείται αρχικά μια στρατηγική που να απαντά στο στάδιο των επιχειρήσεων χαμηλής έντασης επενδύοντας στην αντι-υβριδική άμυνα, στην ανθεκτικότητα του θεσμικού μηχανισμού ασφάλειας και στην δημιουργία διλήμματος στην γείτονα αναφορικά με το κόστος των ενεργειών της.

Θα πρέπει λοιπόν ο όρος να μην αναφέρεται άκριτα ως πυροτέχνημα στον δημόσιο διάλογο, παραπλανώντας διαμορφωτές αποφάσεων και κοινή γνώμη,καθώς πλήττεται η αξιοπιστία της από το λεπτό που γίνεται αντικείμενο συζήτησης χωρίς ουσία (η ορθή προετοιμασία και ενημέρωση της κοινής γνώμης αποτελεί προϋπόθεση επιτυχίας μιας αποτρεπτικής στρατηγικής), παρά απαιτείται να ενταχθεί ως πτυχή ενός συνδυαστικού νέου δόγματος εθνικής ασφάλειας ύστερα από επεξεργασία στο ανώτατο επίπεδο και επικοινωνία σ΄όλα τα επίπεδα του θεσμικού πλαισίου.

*Ο κ. Κωνσταντίνος Θ. Λαμπρόπουλος είναι Στρατηγικός Αναλυτής, Ειδικός στην Εκπόνηση Στρατηγικής (StrategicPolicyMaking) στο Κέντρο Μελετών Ασφάλειας της Γενεύης.

http://www.liberal.gr/arthro/197052/amyna–diplomatia/2018/sumboulio-ethnikis-asfaleias-kai-ethniki-stratigiki-apotropis-vs-kateunasmou.html

Το μέλλον του νου. Το μέλλον της ανθρωπότητας.

Από
anixneuseis
-
0

Δυο (2) συνεντεύξεις με τον κοσμολόγο-αστροφυσικό Michio Kaku :

  • TO ΜΕΛΛΟΝ του ΝΟΥ
  • Το Μέλλον της Ανθρωπότητας

Επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος ΤΖΙΟΛΑΣ 

(Αναδημοσίευση απότ το περιοδικό e-Διαυλος, βλ. παραπομπή στο τέλος).

 

Ο Δρ. Michio Kaku είναι θεωρητικός φυσικός,

συγγραφέας bestselling βιβλίων, αναγνωρισμένος

δημόσιος ομιλητής, φημισμένος κοσμολόγος και

διαφημιστής της επιστήμης. Ως συνιδρυτής της

Θεωρίας Πεδίων, ο Δρ. Kaku θέλει να ενώσει

τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης σε

μια ενιαία μεγάλη ενιαία θεωρία, την λεγόμενη

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.

Τα βιβλία του όπως το «Η Φυσική του Ανέφικτου»

ή τα τελευταία του βιβλία «Το μέλλον του Νού»

& «Το μέλλον της Ανθρωπότητας», όπως και οι

διαλέξεις που δίνει έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον

για το ευρύτερο κοινό.

1η συνέντευξη του στον David Barr Kirtley

(LIGHTSPEED Magazine) είναι πολύ αποκαλυπτική

για το μέλλον που μας περιμένει.

Η συνέντευξη αφορά το περιεχόμενο του βιβλίου

«ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΝΟΥ» :

EΡΩΤ : Το νέο σας βιβλίο ονομάζεται «Το Μέλλον

του Νου» και ασχολείται με όλες αυτές τις

εκπληκτικές τεχνολογίες που βρίσκονται σε εξέλιξη

ή θα αναπτυχθούν με βάση τα πράγματα που

μπορούμε να κάνουμε με το μυαλό μας. Για μένα,

ένα από τα πιο συναρπαστικά πράγματα, σχετικά

με αυτό το βιβλίο, είναι πόσο περίεργα φτιαγμένα

είναι ο Νους μας και πόσο περίεργα σκεφτόμαστε

τώρα. Για παράδειγμα, μιλάτε για το πώς ένα

άτομο μπορεί να είναι αθεϊστής στο ένα μισό του

εγκεφάλου και θρησκευόμενος στο άλλο μισό.

Michio Kaku : Δεν είναι καταπληκτικό; Με τις

μαγνητικές τομογραφίες (όταν σκανάρουμε τον

εγκέφαλο) μπορούμε πραγματικά να δούμε ότι

ο αριστερός εγκέφαλος και ο δεξιός εγκέφαλος

λειτουργούν πραγματικά ελαφρώς διαφορετικά. Ο

αριστερός εγκέφαλος είναι ο κυρίαρχος εγκέφαλος,

οπότε αυτό που θεωρείτε εσείς σαν εγκέφαλο

ουσιαστικά είναι ο αριστερός εγκέφαλός σας.

Αλλά, αν ο δεξιός εγκέφαλός σας μπορούσε να

διαχωριστεί, κόβοντας τη σύνδεση μεταξύ του

αριστερού εγκεφάλου και του δεξιού εγκεφάλου,

τότε ο δεξιός εγκέφαλος μπορεί να αρχίσει να

αποκαλύπτει την προσωπικότητά του και έτσι

αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι ο δεξιός

εγκέφαλος είναι στην πραγματικότητα αρκετά

διαφορετικός από τον αριστερό εγκέφαλο, όσον

αφορά τις προθέσεις, από την άποψη του τι θέλει να

είναι. Μπορούμε πραγματικά να επικοινωνήσουμε

ξεχωριστά με τον αριστερό εγκέφαλο και τον δεξιό

εγκέφαλο (σε χειρουργική κατάσταση βέβαια).

Συνειδητοποιούμε δηλαδή ότι μπορεί –ας πούμε–

να είστε ίσως Ρεπουμπλικάνος στον αριστερό

σας εγκέφαλο και Δημοκρατικός στο δεξί σας

εγκέφαλο, αλλά φυσικά το χέρι σας είναι μόνο ένα

που θα σταυρώσει το ψηφοδέλτιο όταν βρίσκεστε

στο θάλαμο ψηφοφορίας. Έτσι, μπορείτε να

φανταστείτε τη σύγκρουση που το άτομο αυτό έχει

στην προσπάθειά του να ψηφίσει, με τον αριστερό

εγκέφαλο και τον δεξιό εγκέφαλο να ανταγωνίζεται

το ποιος ελέγχει το δεξί του χέρι!

ΕΡΩΤ. : Λέτε ότι ίσως ένας λόγος που εξελιχθήκαμε

με αυτόν τον τρόπο είναι επειδή οι άνθρωποι

συχνά λαμβάνουν καλύτερες αποφάσεις όταν

έχουν περισσότερες προτεινόμενες απόψεις και

ουσιαστικά οι εγκέφαλοί μας το κάνουν αυτό για

λογαριασμό μας.

Michio Kaku : Σωστά. Ο εγκέφαλός μας, κατά

κάποιον τρόπο, δεν είναι σαν ψηφιακός υπολογιστής,

κάτι που πιστεύαμε. Είναι περισσότερο σαν μια

γραφειοκρατία. Η ηγεσία μιας επιχείρησης δεν

χρειάζεται να γνωρίζει όλα όσα συμβαίνουν στη

γραφειοκρατία και γι ‘αυτό έχουμε ένα ασυνείδητο

μυαλό, όπως ορθά επεσήμανε ο Sigmund Freud. Και

γι ‘αυτό έχουμε και συγκίνηση. Μια επιχείρηση πρέπει

να έχει μια γρήγορη διαδικασία και μία γρήγορη

ανταπόκριση σε διάφορα είδη καταστάσεων

έκτακτης ανάγκης, ανεξάρτητα από την ηγεσία.

Τα συναισθήματα είναι καλά για την επιβίωσή μας.

Μας επιτρέπουν να αντιδρούμε άμεσα σε διάφορα

είδη έκτακτων περιστατικών και γι ‘αυτό έχουμε

συναισθήματα….. (συνεχίζεται στην παραπομπή/Link που δίδεται παρακάτω).

Η 2η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ έγινε την 3 Μαρτίου

2018 για το NATIONAL GEOGRAPHIC

(στον δημοσιογράφο του Simon

Worrall) και ΑΦΟΡΑ το νέο βιβλίο του

που εκδόθηκε την 20. ΦΕΒ. 2018 «ΤΟ

ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ» :

Έχει ως εξής :

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΝΑ

ΕΠΙΖΗΣΕΙ. ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΡΗ.

Εισαγωγή :

Όταν ήταν νέος στο Palo Alto, στην California, έχτισε

έναν εργαστήριο ατόμων στο γκαράζ. Αργότερα έγινε

ένας από τους ιδρυτές της θεωρίας χορδών. Σήμερα,

ο Michio Kaku είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα

πρόσωπα της επιστήμης, με πολλά

και από τα καλύτερα βιβλία και με

πολυάριθμες τηλεοπτικές εμφανίσεις,

συμπεριλαμβανομένου του Discovery

Channel και του BBC.

Στο νέο του βιβλίο, Το Μέλλον της

Ανθρωπότητας, υποστηρίζει με πάθος

ότι το μέλλον μας δεν βρίσκεται στη

Γη, αλλά στα αστέρια.

Όταν το National Geographic τον

τηλεφώνησε στο γραφείο του στο City

College, στην πόλη της Νέας Υόρκης,

εξήγησε πώς δισεκατομμυριούχοι

όπως ο Elon Musk προγραμματίζουν

τα διαστημικά ταξίδια. Επίσης μας

είπε γιατί η μεταφορά με λέιζερ

μπορεί να είναι ο καλύτερος τρόπος

για να φτάσουμε σε άλλους γαλαξίες,

καθώς επίσης και πώς μια μέρα μπορεί να υπάρχουν

χορευτές μπαλέτου στον Άρη.

Η Συνέντευξη :

ΕΡΩΤ.: Ακριβώς στην αρχή του βιβλίου, κάνετε την

συγκλονιστική πρόβλεψη: «Είτε πρέπει να φύγουμε

από τη Γη είτε θα χαθούμε». Είναι οι προοπτικές

της ανθρωπότητας πραγματικά τόσο τρομερές;

Και αυτό δεν σχετίζεται με τον μηδενισμό που

μας διακατέχει ότι δηλ. δεν υπάρχει τίποτα που

μπορούμε να κάνουμε για να σώσουμε αυτόν τον

πλανήτη;

Michio Kaku : Εάν ρίξετε μια ματιά στην εξέλιξη

στη Γη, το 99,9% όλων των μορφών ζωής έχει

εξαφανιστεί. Όταν τα πράγματα αλλάζουν, είτε

προσαρμόζονται είτε πεθαίνουν. Αυτός είναι ο

νόμος της Μητέρας Φύσης. Αντιμετωπίζουμε

διάφορους κινδύνους. Πρώτα απ’ όλα, έχουμε

προβλήματα που προκαλούνται από τον εαυτό μας,

όπως η υπερθέρμανση του πλανήτη, η διάδοση των

πυρηνικών όπλων και ο βιολογικός μηχανισμός

του γενετικού πολέμου. Επιπλέον, η Μητέρα

Φύση έχει εκτοξεύσει στη Γη έναν αριθμό κύκλων

εξαφάνισης. Οι δεινόσαυροι, για παράδειγμα,

δεν είχαν διαστημικό πρόγραμμα. Και γι ‘αυτό οι

δεινόσαυροι δεν είναι εδώ σήμερα.

Από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να το

χρησιμοποιήσουμε ως δικαιολογία για να

μολύνουμε τη Γη ή να αφήσουμε την υπερθέρμανση

του πλανήτη να γίνει ανεξέλεγκτη. Πρέπει να

θεραπεύσουμε αυτά τα προβλήματα χωρίς να

πρέπει να φύγουμε για τον Άρη ή για έναν άλλο

πλανήτη, επειδή είναι αδύνατο να αφαιρέσουμε

ολόκληρο τον πληθυσμό της Γης στον Άρη. Μιλάμε

για μια πολιτική ασφάλειας – ένα πλάνο εφεδρείας

σε περίπτωση που κάτι συμβαίνει στη Γη.

Κάποτε μίλησα με τον Carl Sagan γι΄ αυτό, ο οποίος

μου είπε: “Ζούμε στη μέση μιας κινούμενης ζώνης

με χιλιάδες αστεροειδείς στο δρόμο μας, που δεν

έχουμε καν ανακαλύψει ακόμα. Επομένως, ας

βρισκόμαστε σε δύο πλανήτες τουλάχιστον, σαν

ένα εφεδρικό σχέδιο”.

(συνεχίζεται στην παραπομπή/Link που δίδεται παρακάτω).

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘’e-Διαυλος’’ και όλο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ : https://www.scribd.com/document/374634189/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%94%CE%AF%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-No6-%CE%9C%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82-2018

 

 

 

Δύο νέα βιβλία απο τις εκδόσεις “Ροπή”. “Μάριτς Μίλεβα: στη σκιά του Αινστάιν” και “Άγνοια”.

Από
anixneuseis
-
0

 Μάριτς Μιλέβα: Στήν σκιά του Αϊνσταϊν.

Μετάφραση :  Μαριάννα Τσάτσου

ISBN: 978-618-5289-14-0

Σελίδες: 352

€ 15 Τιμή με Φ.Π.Α 15,9

Μυθιστόρημα.

Περιγραφή:

Ποια είναι τα μυστικά που βρίσκονται καλά κρυμμένα πίσω από τη φήμη του Άλμπερτ Αϊνσταιν;

Το 1896 η χαρισματική Μιλέβα, ή αλλιώς «Μίτσα» Μάριτς ήταν η μόνη γυναίκα που σπούδαζε Φυσική στο Πολυτεχνείο τας Ζυρίχης. Πιο οικεία συντροφιά έμοιαζαν για εκείνη τα μαθηµατικά παρά κάποιος σύζυγος, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που ερωτεύτηκε τον συμφοιτητή της Άλμπερτ Αϊνστάιν. Της υποσχέθηκε μια ζωή γεμάτη έρωτα και επιστημονικές επιτυχίες. μια ζωή που θα μοιράζονταν ως ίσοι. Όσο όμως η φήμη του πανέξυπνου Άλμπερτ μεγάλωνε, τόσο περιοριζόταν ο ρόλος της Μιλέβα – δεν χωρούσαν δύο διάνοιες σ’ αυτόν τον γάμο.

Πρόκειται για την άγνωστη ιστορία τις πρώτης συζύγου του Αϊνσταιν, μιας ευφυούς επιστήμονος. για την οποία έχουν ανακύψει εύλογοι προβληματισμοί στην επιστηµονική κοινότητα ως προς την ενδεχόμενη συµβολή της στην ειδική Θεωρία της Σχετικότητας.

Το βιβλίο Μιλέβα Μάριτς: Στη σκιά του Αϊνστάϊν επιχειρεί να φωτίσει τις άγνωστες πτυχές της ζωής αυτής της γυναίκας, που εγκατέλειψε τα όνειρά της για χάρη του διάσηµου συζύγου της.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ – Σύντομο Βιογραφικό:

Η Marie Benedict είναι δικηγόρος με εμπειρία πάνω από δέκα χρόνια σε δύο από τις κορυφαίες δικηγορικές εταιρείες της χώρας. Είναι πτυχιούχος του Boston College με πτυχίο Ιστορίας και Ιστορίας της Τέχνης, και πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης. Ενώ εργαζόταν ως δικηγόρος, η Benedikt ονειρευόταν μια δουλειά που θα ξεχώριζε τις κρυμμένες ιστορικές ιστορίες των γυναικών και τελικά την βρήκε όταν προσπάθησε να γράψει η ίδια. Ξεκίνησε μια σειρά ιστορικών μυθιστορημάτων με το “Ο άλλος Αϊνσταιν”, το οποίο αναφέρει την ιστορία της πρώτης συζύγου του Άλμπερτ Αϊνστάιν, η οποία ήταν φυσικός και του ρόλου που έπαιξε στις θεωρίες του.

Απόσπασμα από το βιβλίο

4 Αυγούστου 1948

Huttenstrasse 62

Ζυρίχη

Τ ο τέλος πλησιάζει. Το νιώθω να με περικυκλώνει σαν μια σκοτεινή, πλάνα σκιά που θα καλύψει και το ελάχιστο εναπομείναν φως. Τα τελευταία αυτά λεπτά το παρελθόν στοιχειώνει το μυαλό μου.

Γιατί έχασα τελικά τον δρόμο μου; Γιατί έχασα τη Λίζερλ;

Το σκοτάδι γίνεται όλο και πιο βαθύ. Στον λίγο χρόνο που έχω πια κάνω ανασκαφές στο παρελθόν, σαν σχολαστική αρχαιολόγος, ψάχνοντας γι’ απαντήσεις. Ελπίζω ν’ ανακαλύψω κάτι που αναρωτιέμαι εδώ και πολύ καιρό· αν ο χρόνος είναι πράγματι σχετικός.

Μιλέβα «Μίτσα» Μάριτς-Αϊνστάιν

«Νομίζω ότι θα δώσω σ’ αυτόν τον καινούργιο τον Βέμπερ την εργασία μας», είπε αφηρημένα. Είχα συνηθίσει τις ξαφνικές αλλαγές στα θέματα συζήτησης, πηδώντας απ’ την αγάπη μας στη δουλειά. Κατά σατανική ειρωνεία, ο ανώτερός του στο σχολείο του Βίντερτουρ λεγόταν και εκείνος Βέμπερ.

«Ποια ακριβώς;» ρώτησα χωμένη στην αγκαλιά του. Είχαμε συντάξει τόσες εργασίες και επεξεργαστεί τόσες θεωρίες τα τελευταία χρόνια· άσε που δεν με απασχολούσαν και πολύ οι εργασίες εκείνη τη στιγμή.

«Αυτή για τη μοριακή έλξη των ατόμων», αποκρίθηκε. Ο απόμακρος ήχος της φωνής του και ο χαλαρός τρόπος με τον οποίο μ’αγκάλιαζε πλέον μου έδειχναν ότι ο νους του ταξίδευε μακριά.

«Για τα συμπεράσματα από τα τριχοειδή φαινόμενα;» είπα και ανακάθισα. Σ’ αυτήν τη μελέτη διατυπώναμε τη θεωρία ότι κάθε άτομο σχετίζεται με ένα μοριακό ελκτικό πεδίο, ανεξαρτήτως της

θερμοκρασίας και του τρόπου με τον οποίο συνδέεται χημικά το άτομο με τα υπόλοιπα άτομα. Είχαμε αφήσει ανοιχτό το ερώτημα κατά πόσο, και με ποιον τρόπο, σχετίζονται τα πεδία με τις βαρυτικές δυνάμεις.

«Ναι, αυτή».

Είχαμε φτάσει στην τελική εκδοχή της μελέτης μας τον περασμένο μήνα με σκοπό να την υποβάλουμε προς δημοσίευση σε κάποιο αξιόλογο περιοδικό φυσικής. Οι δημοσιεύσεις θα αύξαναν τις πιθανότητες να βρούμε δουλειά.

«Δεν θα ρωτήσει ποια είναι η άλλη συντάκτης της εργασίας; Ποια είναι η δεσποινίς Μάριτς;»

Έμεινε βουβός για λίγο.

«Θα σε πείραζε ν’ αναγράφαμε μόνο το δικό μου όνομα; Ελπίζω ότι αν τη διαβάσει και εντυπωσιαστεί τόσο όσο πιστεύω, θα μου προσφέρει μόνιμη θέση».

Δεν απάντησα. Η σκέψη να χαθεί η συγγραφική μου ιδιότητα απ’τη μελέτη μ’ ενοχλούσε· είχαμε εργαστεί σκληρά ως ισότιμοι συνεργάτες. Αν όμως επρόκειτο να τη δείξει στον καινούργιο Καθηγητή Βέμπερ για να τον εντυπωσιάσει, και ύστερα τη στέλναμε σε επιστημονικά περιοδικά και με τα δύο ονόματα, τότε ίσως να συμφωνούσα. Ήμουν διατεθειμένη να κάνω οτιδήποτε χρειαζόταν για να εξασφαλίσει ο Άλμπερτ μόνιμη εργασία.

«Υποθέτω ότι αν του την έδινες μόνο για να τη διαβάσει…» είπα χαμηλώνοντας βαθμιαία τη φωνή μου. Δεν πίστευα ότι χρειαζόταν να επιμείνω ν’ αναφέρονται και τα δύο ονόματα, όταν τελικά

θα τη δημοσιεύαμε. Ο Άλμπερτ φρόντιζε πάντοτε για το συμφέρον μου.

«Φυσικά, κοριτσάκι μου», είπε. «Φαντάσου πόσο γρήγορα θα μπορούσαμε να παντρευτούμε αν εξασφάλιζα μια θέση ως καθηγητής»…

 

ΑΓΝΟΙΑ

Τίτλος: Άγνοια: Πώς οδηγεί την επιστήμη.

Μετάφραση : Σταυρούλα Βεργοπούλου

ISBN : 978-618-5289-19-5

Σελίδες: 272

€ 13 Τιμή με Φ.Π.Α 13.78

Περιγραφή:

Η γνώση είναι σπουδαία υπόθεση, ισχυρίζεται σε αυτό το βιβλίο ο Stuart Firestein, αλλά η άγνοια είναι σπουδαιότερη. Γιατί η άγνοια –και όχι η γνώση– αποτελεί την πραγματική κινητήριο δύναμη της επιστήμης.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε στρεβλή εικόνα για την επιστήμη, θεωρώντας πως αποτελεί μια διαδικασία που χαρακτηρίζεται από βεβαιότητα – ένα σύνολο προσεκτικών βημάτων τα οποία θα μας δώσουν σίγουρα απαντήσεις για τη λειτουργία του κόσμου μας.

Στην πραγματικότητα, η επιστήμη ως διαδικασία είναι σαν να ψάχνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μία μαύρη γάτα, πολλές φορές χωρίς καν να γνωρίζεις αν όντως υπάρχει γάτα στο δωμάτιο. Η αναζήτηση επιστημονικών απαντήσεων συχνά μοιάζει με τη ρίψη ενός βέλους στα τυφλά, εφόσον δεν μπορείς να είσαι εκ των προτέρων σίγουρος για το αποτέλεσμα.

Αλλά αυτή ακριβώς η «έλλειψη γνώσης», αυτός ο αινιγματικός χαρακτήρας της επιστήμης, κάνει τους ερευνητές να παθιάζονται με την έρευνά τους, περνώντας ατέλειωτες ώρες στο εργαστήριό τους. Ο Firestein δείχνει πώς οι επιστήμονες στηρίζονται στην άγνοια προκειμένου να προγραμματίσουν την έρευνά τους, να επιλέξουν τα επόμενα βήματα και την κατεύθυνση στην οποία θα επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους. Συζητά για το πώς η άγνοια, συνειδητά ή υποσυνείδητα, οδηγεί στην απάντηση καθημερινών ερωτημάτων για τον κόσμο μας.

Το βιβλίο ολοκληρώνεται με τέσσερα παραδείγματα από τη γνωστική ψυχολογία, τη θεωρητική φυσική, την αστρονομία, και τις  νευροεπιστήμες – προσφέροντας σαφέστερη εικόνα για τον ρόλο της άγνοιας, για τη μάχη η οποία καθημερινά συντελείται στα εργαστήρια αλλά και στο μυαλό των επιστημόνων καθώς αναζητούν επίμονα απαντήσεις. Η άγνοια ανοίγει ένα νέο παράθυρο που μας βοηθά να αντιληφθούμε την αληθινή φύση της έρευνας. Ένα βιβλίο για όσους θέλουν να κατανοήσουν πώς λειτουργεί η επιστήμη.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ – Σύντομο Βιογραφικό:

Ο Stuart Firestein είναι Καθηγητής και Πρόεδρος του Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Μεταξύ των μαθημάτων που διδάσκει είναι και αυτό για την “Άγνοια”, στο πλαίσιο του οποίου προσκαλεί ερευνητές από διαφορετικά πεδία να παρουσιάσουν στους φοιτητές όσα δεν γνωρίζουν και προσπαθούν να μάθουν μέσω της έρευνάς τους. Ο Firestein αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς εκλαϊκευτές της επιστήμης. Είναι σύμβουλος του ιδρύματος Alfred P. Sloan για την επικοινωνία της επιστήμης ενώ το 2011 του απονεμήθηκε το Βραβείο Lenfest του Πανεπιστημίου Columbia ως αναγνώριση του διδακτικού του έργου.

Ιστορικά Άγνοιας

1. ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ;

Υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στο μυαλό κάποιου άλλου; Τι σκέφτεται, τι αισθάνεται, τι αντιλαμβάνεται; Ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι το κόκκινο χρώμα είναι ίδιος με τον τρόπο που το αντιλαμβάνεται κι αυτός; Πώς θα ήταν, αν ήμουν εκείνος; Άραγε υπάρχει κάτι για το οποίο να είμαστε ακόμα πιο αβέβαιοι; Ναι. Το τι συμβαίνει στο μυαλό άλλων ζώων. Ακριβώς εκεί, λοιπόν, αναζητά η Ντιάνα Ράις την άγνοια. Η γνωστική ψυχολόγος Δρ. Ντιάνα Ράις αναρωτιέται αν άλλα νοήμονα ζώα έχουν ανώτερες νοητικές ικανότητες, παρόμοιες με τις δικές μας.

Η Δρ. Αϊρίν Πέπερμπεργκ του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης θέτει το ίδιο ερώτημα για τα ζώα με πολύ μικρότερους εγκεφάλους – συγκεκριμένα, για τον εγκέφαλο των πουλιών. Το βαθύτερο ερώτημα και των δύο είναι εάν υφίσταται μία ομαλή εξέλιξη της νοητικής λειτουργίας στην αλυσίδα των ειδών ή, λόγω μιας μυστηριώδους ασυνέχειας, η νοητική λειτουργία εμφανίζεται μόνο στον άνθρωπο.

Μπορούμε να κατανοήσουμε τον νου των ζώων; Έχουν τα ζώα νου, για να τον κατανοήσουμε; Εδώ και πολλά χρόνια, στην πραγματικότητα εδώ και πολλούς αιώνες, επικρατούσε η δογματική θέση πως τα ζώα και οι άνθρωποι διαφέρουν θεμελιωδώς, όσον αφορά τη γνωστική λειτουργία, τον νου.

Μπορεί η καρδιά, το συκώτι, τα νεφρά και άλλα όργανά μας να έχουν ταυτοποιηθεί ως παρόμοια, αν όχι πανομοιότυπα. Μπορεί η φυσιολογία και η βιοχημεία μας να είναι θεμελιωδώς ίδιες. Μπορεί οι αναπαραγωγικές και διατροφικές μας ανάγκες να είναι σχεδόν ολόιδιες. Όσον αφορά, όμως, τον νου, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Από ιστορική σκοπιά, αυτή η διαφορά ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια της ψυχής, κάτι που εμείς οι άνθρωποι αναμφίβολα διαθέτουμε, ενώ τα άλλα ζώα πιθανότατα δεν έχουν (ή μάλλον ελπίζουμε να μην έχουν).

Για πολλούς, αυτό το ζήτημα παραμένει καίριας σημασίας. Για τους επιστήμονες, έχει πλέον ξεπεραστεί.

Στο πλαίσιο της εκστρατείας για την απόδειξη του «Νόμου ότι δεν είμαστε και τίποτα ιδιαίτερο», φαίνεται πως εκτός του ότι δεν αποτελούμε το κέντρο κανενός κοσμολογικού συστήματος (π.χ. στο κέντρο του ηλιακού συστήματος, του γαλαξία, του σύμπαντος, του πολυσύμπαντος…), δεν είμαστε και τόσο ξεχωριστοί ούτε σε σχέση με τα υπόλοιπα έμβια όντα που ζουν στον μικρό, απομονωμένο, γήινο πλανήτη μας.

Οι εγκέφαλοί μας, παρόλο που είναι μεγαλύτεροι από τους περισσότερους (αλλά όχι όλους τους) εγκεφάλους άλλων όντων και πιο περίπλοκοι (εκτός κι αν δεν έχουμε εξετάσει τόσο προσεκτικά άλλους περίπλοκους εγκεφάλους), έχουν θεμελιωδώς περισσότερες ομοιότητες με τους εγκεφάλους των υπόλοιπων θηλαστικών, παρά διαφορές.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν συζητάμε για την έννοια της συνείδησης – ή για το πού εντοπίζεται η ικανότητα της ενσυναίσθησης.

Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Αριστοτέλης προβληματιζόταν για όλες τις παραπάνω διαφορές, καταλήγοντας σε αυτό που ονόμασε Ιεραρχική Κλίμακα των Έμβιων Όντων ή αλλιώς Scala de Naturalia, σύμφωνα με τη λατινική απόδοση.

Βάσει αυτού του συστήματος, τα φυτά διαθέτουν μόνο τη θρεπτική ψυχή, για την αναπαραγωγή και την ανάπτυξη, τα ζώα (με εξαίρεση τον άνθρωπο) διαθέτουν επιπλέον την αισθητική ψυχή, η οποία αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσω των αισθήσεων, ενώ οι άνθρωποι διαθέτουν, εκτός από αυτές τις δύο, και τη διανοητική ψυχή, που τους παρέχει τη δυνατότητα της σκέψης και του αναστοχασμού.

Είτε ονομαστεί ψυχή είτε συνείδηση, δεν πιστεύουμε πλέον πως βρίσκεται στο στήθος ή στην καρδιά ή ακόμα και στην επίφυση (όπως πρότεινε ο Καρτέσιος), αλλά καταλήξαμε πως βρίσκεται στον εγκέφαλο. Είναι το «ιδιαίτερο καρύκευμα» που προσδίδει στον εγκέφαλο συνείδηση, καθιστώντας τον κάτι παραπάνω από μια καλή υπολογιστική μηχανή, που κάνει τον οργανισμό να λειτουργεί με προβλέψιμο, αν και μαγικό τρόπο.

Αν τα ζώα έχουν εγκέφαλο σαν τον δικό μας, έχουν και ψυχή; Ακόμα κι αν ο εγκέφαλός τους είναι μόνο κατά το ήμισυ τόσο εξελιγμένος όσο ο δικός μας, δεν θα διαθέτει και το αντίστοιχο ποσοστό ψυχής; Έχουν τα ζώα αισθήματα; Μπορούν να πληγωθούν και με άλλον τρόπο, εκτός από τον σωματικό; Νιώθουν πραγματικά τον πόνο (ή απλώς τον υφίστανται); Ο τρόπος που σκέφτεστε πάνω σε αυτά τα ερωτήματα θα επηρεάσει την ηθική σας οπτική για τον κόσμο σε όλα τα επίπεδα, από τον εμβολιασμό, την κατανάλωση κρέατος, τη διακοπή της κύησης και την ανησυχία για το κλίμα, μέχρι τον τρόπο που σκέφτεστε τον θάνατο. Αν και δεν καίγονται πλέον άνθρωποι στην πυρά, διακυβεύονται πολλά όταν εγείρονται τέτοια ερωτήματα.

Israel and UAE Fly Together in Annual Joint Exercise in Greece

Από
pcuser
-
0

Other nations also participating in the drill include the United States, Italy, the United Kingdom and Cyprus

The Israeli Air Force is taking part in a joint exercise with the air forces of the United Arab Emirates and the United States, in Greece. Other nations also participating in the drill include Italy, the United Kingdom and Cyprus.

A number of IAF F-16 jet fighters are participating in Iniohos, an annual exercise that resembles a complex, multi-threat combat environment to maximize the operational readiness of an air force.

This is not the first time that the IAF has taken part in the exercise in Greece and the UAE’s participation was publicized, even though Israel does not have diplomatic relations with the UAE.

An Israeli air force F-16C takes off, at the Iniohos exercise, March 22, 2018.
An Israeli air force F-16C takes off, at the Iniohos exercise, March 22, 2018.Babak Taghvaee
An Israeli air force F-16C in a joint exercise with UAE, March 22, 2018.
An Israeli air force F-16C in a joint exercise with UAE, March 22, 2018.Babak Taghvaee

Last November, when the air forces of eight countries took part in the international Blue Flag exercise at Uvda Air Base in southern Israel, the IAF said that despite the operational importance of the exercise, the real achievement was a diplomatic one.

As for the exercise in Greece, the same is probably true, but the IAF plans continue the tradition of participating in this exercise.

Η δύσκολη «επόμενη μέρα» για τους Κούρδους στη Συρία

Από
anixneuseis
-
0

Η τουρκική επιχείρηση στην Αφρίν δείχνει τα όρια στις φιλοδοξίες των Κούρδων για αυτονομία στη βόρεια Συρία. Ο εγκλωβισμός του YPG μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού και η «υπό προθεσμία» στήριξη των ΗΠΑ.

Δημοσιεύθηκε: 26 Μαρτίου 2018 – 07:53 

Η τυραννία του χάρτη στοιχειώνει τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG). Η τουρκική επίθεση στην Αφρίν, το βορειοδυτικό καντόνι που ελεγχόταν σε μεγάλο βαθμό από το YPG, υπενθυμίζει στους Κούρδους της Συρίας πως το ταξίδι τους προς την ανεξαρτησία ή ακόμα και την αυτονομία, πρέπει πάντα να προχωρά κάτω από τη γεωγραφική σκιά που ρίχνει η Άγκυρα στα βόρεια και η Δαμασκός στα νότια.

Οι χαοτικές συνθήκες του εμφυλίου πολέμου της Συρίας απέσπασαν την προσοχή των εχθρών των Κούρδων και διευκόλυναν το YPG να κερδίσει έδαφος από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος, το 2011. Βοήθησε όμως και το γεγονός πως το YPG ήταν χρήσιμο για κάποιες από τις μεγάλες δυνάμεις που μπήκαν στη μάχη, ιδιαίτερα για τις ΗΠΑ. Όμως η τρέχουσα τουρκική επιχείρηση στην Αφρίν αποκαλύπτει πολλά για την αδυναμία της θέσης του YPG.

Οι Κούρδοι ένοπλοι δεν μπορούν να περιμένουν τη μόνιμη προστασία των ΗΠΑ και της Ρωσίας, των δυο εξωτερικών δυνάμεων που έχουν τη δυνατότητα να υπερισχύσουν έναντι της Τουρκίας και να την αναγκάσουν να σταματήσει την εκστρατεία της. Και οι φιλοκυβερνητικές συριακές δυνάμεις, που μπήκαν στη μάχη για να στηρίξουν τους Κούρδους έναντι της Τουρκίας, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα απαιτήσουν από το YPG να εγκαταλείψει τα στρατιωτικά και πολιτικά κέρδη του, με αντάλλαγμα την προστασία τους.

Η περίπτωση της Αφρίν

Η Αφρίν διαφέρει από τις υπόλοιπες περιοχές που ελέγχει το YPG στη βόρεια Συρία, κυρίως διότι δεν έχει την προστασία των ΗΠΑ. Ωστόσο, ακόμα και οι περιοχές που ελέγχει το YPG οι οποίες εμπίπτουν στην «ομπρέλα» των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) που στηρίζουν οι ΗΠΑ, δέχονται διπλή απειλή από την Τουρκία και τις φιλοκυβερνητικές δυνάμεις.

Αν και το YPG έχει επιτύχει σημαντικά κέρδη, ωστόσο αυτό έχει γίνει ως ένα προσωρινά χρήσιμο εργαλείο των ΗΠΑ και της Ρωσίας, και όταν σταματήσει να έχει αξία για αυτές τις δυνάμεις, τότε κινδυνεύει να βρεθεί στο έλεος της γειτονιάς. Ούτε η Ρωσία ούτε οι ΗΠΑ θέλουν να αποκτήσει υπόσταση ένα συριακό Κουρδιστάν. Η Ρωσία ενδιαφέρεται περισσότερο να έχει μια παραγωγική σχέση με την Τουρκία, παρά για την προστασία του YPG και δεν θέλει να διαχειριστεί τις εσωτερικές διαμάχες της Συρίας, πέραν αυτού που είναι απαραίτητο για να διατηρήσει στην εξουσία τους συμμάχους της στη Δαμασκό. Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ, ο εγγυητής της ασφάλειας του YPG στις περιοχές του SDF, θέλουν να φύγουν από τη Συρία όσο το δυνατόν συντομότερα.

Έτσι, η Τουρκία, η οποία θεωρεί απειλή το YPG, έχει τον χρόνο να περιμένει. Πάντα θα είναι ο βόρειος γείτονας. Για το YPG, αυτό σημαίνει πως μια μέρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια Τουρκία που δεν θα περιορίζεται από τις ΗΠΑ.

Όμως, ακόμα και αν το YPG ελπίζει να ενώσει τις δυνάμεις του με τη Δαμασκό για να εμποδίσει τις τουρκικές επιθέσεις εναντίον του, το τίμημα σχεδόν σίγουρα θα είναι η ανεξαρτησία και η αυτονομία του. Όπως η Τουρκία πάντα θα είναι ο βόρειος γείτονας του YPG, έτσι και η Δαμασκός θα προσπαθεί πάντα να αποκαταστήσει τον πλήρη έλεγχό της επί ολόκληρης της Συρίας. Αυτό αφήνει μικρό περιθώριο για στρατιωτικά και πολιτικά κέρδη για το YPG.

Δράττοντας ευκαιρίες

Το YPG έχει σημειώσει σημαντική επιτυχία, ενεργώντας οποτουρνιστικά καθ’ όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Πρώτα εκμεταλλεύτηκε τον αποπροσανατολισμό που προκάλεσε το αρχικό κύμα ανταρσίας κατά της κεντρικής κυβέρνησης. Στη συνέχεια βρήκε στήριξη από την αμερικανική εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους για να ελέγξει περισσότερα εδάφη και να αποκτήσει μεγαλύτερη επιρροή στη βόρεια Συρία. Όμως, η επιτυχία του θορύβησε την Τουρκία, που είδε μια στρατηγική απειλή να αναπτύσσεται στα σύνορά της.

Η στρατιωτική πίεση κατά των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων στη Χομς, στο Χαλέπι, στην Νταραά και άλλες στρατηγικές περιοχές, ανάγκασαν τη Δαμασκό να αποσύρει σταθερά στρατιώτες από τα κουρδικά βόρεια. Μέχρι τα μέσα του 2012, οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις έμειναν μόνο σε μικρούς θύλακες στα βορειοανατολικά και κυρίως απέφευγαν τις συγκρούσεις με τις κουρδικές δυνάμεις που είχαν καλύψει ταχύτατα το κενό. Έτσι, το YPG βρέθηκε σε καλή θέση για την επόμενη φάση του πολέμου: τη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Καθώς το Ισλαμικό Κράτος αναδυόταν κατά μήκος του Ευφράτη Ποταμού, στην κεντρική Συρία και στο μεγαλύτερο μέρος του Σουνιτικού Ιράκ και εξελισσόταν σε σημαντική απειλή για τις Δυτικές δυνάμεις, το YPG τοποθετήθηκε ως ένας απολύτως αναγκαίος σύμμαχος για τις ΗΠΑ. Αισθανόμενο ασφάλεια, το YPG ήταν μεταξύ αυτών που ηγήθηκαν της κήρυξης ανεξαρτησίας το 2016 της Ροζάβα, της ελεγχόμενης από τους Κούρδους περιοχής της βόρειας Συρίας που αποτελείται από τις πόλεις Αφρίν, Τζαζίρα και Κομπάνι.

Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ βασίζονταν όλο και περισσότερο στο YPG στη μάχη τους κατά του Ισλαμικού Κράτους και η στρατιωτική επιτυχία του YPG απλώς αύξησε την αμερικανική στήριξη προς την ομάδα. Με το YPG να αποκτά όλο και πιο προηγμένα όπλα, η τουρκική κυβέρνηση ανησύχησε πως το YPG θα μοίραζε τα όπλα του στο PKK στην Τουρκία. Με την Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη το 2016, η Τουρκία άρχισε να κάνει άμεσα βήματα για να ανατρέψει τα κέρδη του YPG.

Όμως η Τουρκία δεν μπορούσε να διακινδυνεύσει μια ολομέτωπη επίθεση κατά του YPG. Αμερικανοί στρατιώτες και αμερικανικός εξοπλισμός έκαναν την εμφάνισή τους δίπλα στο YPG εντός του SDF, αλλάζοντας σημαντικά τη δυναμική. Ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας μπορούσαν να επιτεθούν στο SDF, χωρίς να ρισκάρουν να πολεμήσουν κατά Αμερικανών στρατιωτών, που είχαν αναπτυχθεί για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος, όμως είχαν επίσης βρεθεί να εμποδίζουν την Τουρκία και τους αντιπροσώπους της, ιδιαίτερα στη Μανμπίζ, δυτικά του Ευφράτη.

Ωστόσο, η Αφρίν ήταν πέραν της εντολής των ΗΠΑ, αφού το Ισλαμικό Κράτος δεν βρισκόταν κάπου κοντά. Για κάποιο διάστημα, η Ρωσία κάλυψε το κενό. Από τον Αύγουστο του 2017, ρωσικές δυνάμεις απέτρεπαν μια τουρκική επίθεση, καθώς η Μόσχα προσπαθούσε να αποκτήσει πλεονέκτημα τόσο έναντι της Τουρκίας -εταίρου στις ειρηνευτικές συνομιλίες που φιλοξένησε η Ρωσία στο Σότσι- όσο και έναντι των ΗΠΑ. Η Ρωσία ήθελε να «παγώσει» τη σύγκρουση αντί να την κερδίσει και οι ειρηνευτικές διασκέψεις ήταν κεντρικής σημασίας για τη στρατηγική της Μόσχας στη Συρία.

Όμως στις αρχές του τρέχοντος έτους, έγινε εμφανές πως το πλεονέκτημα της Ρωσίας έφτασε στα όριά του. Η Τουρκία ξεκαθάρισε πως είναι απόλυτα σοβαρή σε ό,τι αφορά μια στρατιωτική επίθεση κατά του YPG στην Αφρίν. Δεν συνέφερε τους Ρώσους να χάσουν τη σχέση τους με τους Τούρκους, αφού τους χρειάζονται για να διατηρήσουν τις ζώνες αποκλιμάκωσης στα βόρεια, που αποτελούσαν και τον ακρογωνιαίο λίθο της ρωσικής στρατηγικής για το «πάγωμα» του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Ετσι, η Ρωσία απέσυρε τις περισσότερες δυνάμεις της από την Αφρίν και ξεκίνησε η τουρκική εκστρατεία.

Αστατες μεγάλες δυνάμεις

Η Ρωσία άφησε «ξεκρέμαστο» το YPG, όταν είδε πως η ομάδα αποτελούσε εμπόδιο στα σχέδιά της. Παρόμοιος κίνδυνος υπάρχει για το YPG και στις σχέσεις του με τις ΗΠΑ, που δεν ενδιαφέρονται να παραμείνουν στη Συρία για πάντα. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, οι ΗΠΑ δεν έχουν ισχυρό συμφέρον για απόκτηση μόνιμων δικαιωμάτων βάσεων στη Συρία, αφού μπορούν να συνεχίσουν να βασίζονται στην χρήση της τουρκικής αεροπορικής βάσης Ιντσιρλίκ, καθώς και στους συμμάχους του Κόλπου, για να προβάλλουν τη δύναμή τους σε όλη την περιοχή.

Ούτε θέλουν η Ρωσία και οι ΗΠΑ να δουν να υλοποιείται ένα ελεύθερο Κουρδιστάν, όπως έδειξε η συμπεριφορά τους μετά το δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Ακόμα και αν υπάρξει κάποια ειρηνευτική συμφωνία που θα επιτρέπει στο YPG να διατηρήσει αυτά που κέρδισε στη βόρεια Συρία, οι ΗΠΑ δεν είναι σίγουρο πως θα βρίσκονται εκεί για να επιβάλουν κάτι τέτοιο.

Έτσι, μη έχοντας άλλη επιλογή, το YPG επέτρεψε στη Δαμασκό να επιστρέψει στη Ροζάβα. Αφού η οργάνωση κατέλαβε σε μεγάλο βαθμό αναίμακτα τα βορειοανατολικά το 2012, υπήρχαν λιγότερα ιστορικά προβλήματα για να κάνει κάτι τέτοιο, ενώ και οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις ήδη βρίσκονταν στα βορειοανατολικά. Με τους φιλοκυβερνητικούς στρατιώτες στο πλευρό του YPG, η Τουρκία ίσως να μην προχωρούσε σε περαιτέρω επιθέσεις.

Όμως η επίθεση στην Αφρίν αποκαλύπτει πως ούτε η Δαμασκός μπορεί να προστατεύσει το YPG. Οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις επέτρεψαν στο YPG να στείλει μαχητές στις περιοχές τους, ενώ στέλνουν παράλληλα φιλοκυβερνητικούς ενόπλους για να ενισχύσουν τις τάξεις του YPG στην Αφρίν. Η Δαμασκός δεν θέλει να δει την Τουρκία να καταλαμβάνει και άλλο συριακό έδαφος· γνωρίζει πως η Τουρκία μπορεί να μείνει και να πολεμήσει για πολύ περισσότερο χρονικό διάστημα απ’ ό,τι η Ρωσία ή οι ΗΠΑ.

Οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις δεν έχουν τη στρατιωτική ισχύ να αποτρέψουν τον τουρκικό στρατό. Επιπλέον, συνεχίζουν να πολεμούν σε πολλές περιοχές της χώρας και δεν αντέχουν μια αναμέτρηση με τον τουρκικό στρατό. Γνωρίζοντάς το αυτό, η κυβέρνηση της Συρίας αρνήθηκε να στείλει μονάδες του τακτικού στρατού στην Αφρίν, προτιμώντας να τις κρατήσει σε άλλες περιοχές, που θα μπορούν να νικήσουν τους αντάρτες.

Παρά την απόφαση της κυβέρνησης της Συρίας να μη στείλει στρατό στην Αφρίν, το YPG έχει πιθανότατα ανοίξει την κερκόπορτα. Η Δαμασκός δεν θέλει να προστατεύσει την Αφρίν ως ίσος με το YPG. Για τους φιλοκυβερνητικούς, η επιστροφή στην Αφρίν στοχεύει στην αποκατάσταση του status quo πριν τον εμφύλιο πόλεμο. Κατά την άποψή τους, δεν μπορεί να επιτραπεί στο YPG να αποκτήσει αυτονομία, όπλα ή πολιτικές θέσεις που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν ένα αποκαταστημένο φιλοκυβερνητικό κράτος.

Οι φιλοκυβερνητικοί μπορεί να παραχωρήσουν πολιτισμικά και μικρής κλίμακας πολιτικά δικαιώματα, όπως για παράδειγμα να μειώσουν τους περιορισμούς στην Κουρδική γλώσσα ή να δώσουν ιθαγένεια στον κουρδικό πληθυσμό της Αφρίν, όμως τέτοιες παραχωρήσεις απέχουν πολύ από την αναγνώριση της αυτονομίας που το YPG πίστευε πως απέκτησε στη Ροζάβα.

Πέραν της Αφρίν, οι προοπτικές για τη Ροζάβα δεν φαίνονται καλές. Κάποια στιγμή στο μέλλον, τα συμφέροντα της Τουρκίας και της κυβέρνησης της Συρίας θα μπορούσαν να συγκλίνουν, καθώς καταλαγιάζουν άλλες πτυχές του εμφυλίου πολέμου. Μπορεί να συνεργαστούν για να συντρίψουν μαζί το YPG στη Ροζάβα. Ή μπορεί να αφήσουν άλλους να το κάνουν αυτό. Όπως και να έχει, παγιδευμένοι μεταξύ των φιλοκυβερνητικών και της Τουρκίας, το YPG δεν θα έχει πολλές βιώσιμες επιλογές με την πάροδο των ετών.

Οι συνθήκες που έφεραν τα κέρδη στο YPG δεν είναι μόνιμες. Η γεωγραφίας της Τουρκίας όμως είναι μόνιμη, όπως είναι και το συμφέρον της Δαμασκού να αποκαταστήσει τον έλεγχό της σε όλη τη Συρία. Καθώς θα αποκαθίσταται η ηρεμία μετά τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, η ελεγχόμενη από το YPG Ροζάβα θα απειληθεί.

Euro2day.gr

Η 5η φάλαγγα του ΣΥΡΙΖΑ στήνεται στο δημόσιο

Από
anixneuseis
-
4

 Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης liberal.gr

Τρίτη 27 Μαρτίου 2018, 00:02

Οι διαρκείς προσλήψεις φίλων, συγγενών αλλά και τυχοδιωκτών πολιτών, με την ελπίδα να μετατραπούν σε ψηφοφόρους δεν είναι μια απλή διαφθαρμένη κοινοβουλευτική πρακτική τύπου Μαυρογιαλούρου. Είναι μια επένδυση για το μέλλον. Ένα μέλλον αποσταθεροποίησης του δημόσιου τομέα για όποιον έρθει στην εξουσία, πλην του ΣΥΡΙΖΑ.

Ήδη, ο υπουργός προσλήψεων Πάνος Σκουρλέτης έχει κινητοποιήσει τον μηχανισμό αντικατάστασης του ΑΣΕΠ με ένα άλλο συμβούλιο, που θα έχει το όνομα του ΑΣΕΠ, αλλά τίποτε από τα χαρακτηριστικά διαφάνειας του ΑΣΕΠ. Ήδη, μέλη του Συμβουλίου παραιτούνται υπό τις αφόρητες πιέσεις της κυβέρνησης και άλλα απειλούνται με εκπαραθύρωση ώστε το Συμβούλιο να απαρτίζεται πλειοψηφικά από συριζαίους.

Ο στόχος είναι, το νέο ΑΣΕΠ να αποφασίζει με ποιο τρόπο θα ερμηνεύει το νόμο ώστε αν οδηγεί συμβασιούχους σε μονιμότητα, κατά παράβαση του Συντάγματος, και συμβασιούχους σε ευνοούμενες σχέσεις εργασίας με φαιδρές πριμοδοτήσεις για «σημαδεμένες» προϋπηρεσίες κυρίως σε υπηρεσίες των δήμων.

Θυμίζω ότι οι δήμοι, που παριστάνουν τις αγνές παρθένες, και πολλοί απ αυτούς κάνουν δήθεν και αντιπολίτευση, είναι πρώτοι στη διαφθορά σε όλες τις έρευνες κάθε Αρχής που ερευνά το δημόσιο. Αυτά, γιατί μερικοί δήθεν δεξιοί και την πραγματικότητα τυχοδιώκτες δήμαρχοι βορείων και νοτίων προαστίων, που φλερτάρουν με μεγάλα δημαρχιακά αξιώματα, είναι σε συνεννόηση με το υπουργείο Εσωτερικών για τη μονιμοποίηση χιλιάδων συμβασιούχων, με παράνομη μοριοδότηση. Ώστε να τους πουλήσουν ότι προσλήφθηκαν «κατόπιν ενεργειών τους».

Έτσι, και τα υπουργεία Σλουρλέτη και Γεροβασίλη θα έχουν κάνει την ψηφοθηρική τους δουλειά αλλά και οι δήμαρχοι! Δηλαδή, θα ρωτήσει κάποιος καλοπροαίρετος αφελής, να μην βρει δουλειά ο κόσμος; Να βρει και να παραβρει. Αλλά, να βρει δουλειά. Όχι θέση αράγματος και μισοδουλειάς εις υγείαν του κορόιδου, όπως σχεδιάζει η κυβέρνηση. Η οποία δεν ενδιαφέρεται για το έργο που θα παράγουν οι χιλιάδες διορισμένοι. Ενδιαφέρεται για τα ψηφαλάκια τους και για κάτι ακόμα σοβαρότερο:

Με όλους αυτούς τους φωτογραφικούς και παράνομους διορισμούς γραμματέων και στελεχών στα υπουργεία, αλλά και δήθεν εργαζόμενων (στην ουσία απλώς μισθοδοτούμενων στους δήμους) με τις διαβλητότατες μεθοδεύσεις του νέου ελεγχόμενου από την κυβέρνηση ΑΣΕΠ, οι συριζανελ στήνουν την επανάκαμψή τους στην εξουσία, αν τη χάσουν στις εκλογές.

Μια επανάκαμψη, που οραματίζονται μέσα από δύο δρόμους. Ο ένας είναι η κωλυσιεργία, η ανυπακοή, η αντίδραση των φυτεμένων συγγενών και φίλων γραμματέων και άλλων αξιωματούχων στα υπουργεία, στη διάρκεια μιας κυβέρνησης από άλλο κόμμα. Ο δεύτερος είναι ο απεργιακός ξεσηκωμός των φυτεμένων στους δήμους αν μια επόμενη κυβέρνηση τολμήσει να εφαρμόσει τους νόμους και το Σύνταγμα, ώστε να μην πληρώνει κερατιάτικα ο πολίτης νέους καρεκλοκένταυρους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ έχουν αποδείξει ότι το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι η λειτουργία του κράτους σε όφελος του πολίτη. Τους ενδιαφέρει αν λειτουργεί σε όφελος του κόμματος και των συγγενών. Επομένως, δεν έχουν καμιά επιφύλαξη να «το κάνουν Κούγκι» αν χάσουν την εξουσία. Οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συμβασιούχοι θα τους χρησιμεύσουν ως Πέμπτη φάλαγγα σ αυτό το σκοπό.

Ή εμείς ή αυτοί, έχει διατρανώσει η κυβέρνηση. Για τους πολίτες και την Ελλάδα, κουβέντα. Στην πραγματικότητα το σύνθημα είναι «ή εμείς ή κανείς». Όπου «κανείς» είναι το χάος. Μέσα στο οποίο ο λύκος χαίρεται.

Το τραγικό είναι ότι αρκετοί συμβασιούχοι της καθαριότητας σε δήμους, που μένουν έξω γιατί ο υπουργός διορισμών Π. Σκουρλέτης βιάζεται να ανακοινώσει προσωρινά αποτελέσματα του διαβλητού διαγωνισμού ΑΣΕΠ χωρίς αυτούς, τον καταγγέλλουν μεν για καθοδηγούμενο απ αυτόν ΑΣΕΠ, αλλά ζητάνε από την άλλη παράταση του διαγωνισμού για να μπουν κι αυτοί! Όλη η διαφθορά συνειδήσεων της χώρας συμπυκνωμένη.

Συμπέρασμα: Αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις επόμενες εκλογές η χώρα είναι καταδικασμένη να καταστραφεί από τη ανίδεη και λαϊκίστικη πολιτική του, που θα τινάξει την οικονομία ακόμα πιο πολύ στον αέρα. Αν χάσει τις εκλογές η χώρα θα βυθιστεί σε μια ακυβερνησία, από την υπονόμευση της δημόσια διοίκησης από τους φυτεμένους συριζαίους και τους διορισμένους καρεκλοκένταυρούς.

Ο Έρντοαν βρυχάται κατά της Ελλάδας, αλλά το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι απ’ έξω. Ποτέ δεν ήταν. Μέσα είναι το σαράκι που τρώει τα σωθικά της χώρας.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

1...2,8342,8352,836...3,032Σελίδα 2,835 από 3,032