Αρχική Blog Σελίδα 2834

Liberal World Order, R.I.P.

0

America’s decision to abandon the global system it helped build, and then preserve for more than seven decades, marks a turning point, because others lack either the interest or the means to sustain it. The result will be a world that is less free, less prosperous, and less peaceful, for Americans and others alike.

NEW DELHI – After a run of nearly one thousand years, quipped the French philosopher and writer Voltaire, the fading Holy Roman Empire was neither holy nor Roman nor an empire. Today, some two and a half centuries later, the problem, to paraphrase Voltaire, is that the fading liberal world order is neither liberal nor worldwide nor orderly.   The United States, working closely with the United Kingdom and others, established the liberal world order in the wake of World War II. The goal was to ensure that the conditions that had led to two world wars in 30 years would never again arise.

To that end, the democratic countries set out to create an international system that was liberal in the sense that it was to be based on the rule of law and respect for countries’ sovereignty and territorial integrity. Human rights were to be protected. All this was to be applied to the entire planet; at the same time, participation was open to all and voluntary. Institutions were built to promote peace (the United Nations), economic development (the World Bank) and trade and investment (the International Monetary Fund and what years later became the World Trade Organization).

All this and more was backed by the economic and military might of the US, a network of alliances across Europe and Asia, and nuclear weapons, which served to deter aggression. The liberal world order was thus based not just on ideals embraced by democracies, but also on hard power. None of this was lost on the decidedly illiberal Soviet Union, which had a fundamentally different notion of what constituted order in Europe and around the world.

The liberal world order appeared to be more robust than ever with the end of the Cold War and the collapse of the Soviet Union. But today, a quarter-century later, its future is in doubt. Indeed, its three components – liberalism, universality, and the preservation of order itself – are being challenged as never before in its 70-year history.

Liberalism is in retreat. Democracies are feeling the effects of growing populism. Parties of the political extremes have gained ground in Europe. The vote in the United Kingdom in favor of leaving the EU attested to the loss of elite influence. Even the US is experiencing unprecedented attacks from its own president on the country’s media, courts, and law-enforcement institutions. Authoritarian systems, including China, Russia, and Turkey, have become even more top-heavy. Countries such as Hungary and Poland seem uninterested in the fate of their young democracies.

It is increasingly difficult to speak of the world as if it were whole. We are seeing the emergence of regional orders – or, most pronounced in the Middle East, disorders – each with its own characteristics. Attempts to build global frameworks are failing. Protectionism is on the rise; the latest round of global trade talks never came to fruition. There are few rules governing the use of cyberspace.

At the same time, great power rivalry is returning. Russia violated the most basic norm of international relations when it used armed force to change borders in Europe, and it violated US sovereignty through its efforts to influence the 2016 election. North Korea has flouted the strong international consensus against the proliferation of nuclear weapons. The world has stood by as humanitarian nightmares play out in Syria and Yemen, doing little at the UN or elsewhere in response to the Syrian government’s use of chemical weapons. Venezuela is a failing state. One in every hundred people in the world today is either a refugee or internally displaced.

There are several reasons why all this is happening, and why now. The rise of populism is in part a response to stagnating incomes and job loss, owing mostly to new technologies but widely attributed to imports and immigrants. Nationalism is a tool increasingly used by leaders to bolster their authority, especially amid difficult economic and political conditions. And global institutions have failed to adapt to new power balances and technologies.

But the weakening of the liberal world order is due, more than anything else, to the changed attitude of the US. Under President Donald Trump, the US decided against joining the Trans-Pacific Partnership and to withdraw from the Paris climate agreement. It has threatened to leave the North American Free Trade Agreement and the Iran nuclear deal. It has unilaterally introduced steel and aluminum tariffs, relying on a justification (national security) that others could use, in the process placing the world at risk of a trade war. It has raised questions about its commitment to NATO and other alliance relationships. And it rarely speaks about democracy or human rights. “America First” and the liberal world order seem incompatible.

My point is not to single out the US for criticism. Today’s other major powers, including the EU, Russia, China, India, and Japan, could be criticized for what they are doing, not doing, or both. But the US is not just another country. It was the principal architect of the liberal world order and its principal backer. It was also a principal beneficiary.

America’s decision to abandon the role it has played for more than seven decades thus marks a turning point. The liberal world order cannot survive on its own, because others lack either the interest or the means to sustain it. The result will be a world that is less free, less prosperous, and less peaceful, for Americans and others alike.

Eddie Redmayne and Lily Cole among stars saying farewell to Stephen Hawking

0

The Times.

The astronomer royal was also among mourners at the funeral of the physicist who unlocked the universe

The actor Eddie Redmayne gives a reading at Stephen Hawking’s funeral in Cambridge yesterday
The actor Eddie Redmayne gives a reading at Stephen Hawking’s funeral in Cambridge yesterdayANDREW PARSONS/I-IMAGES

It was a funeral fit for British academia’s brightest star. Hundreds of Stephen Hawking’s family, friends and colleagues gathered in Cambridge yesterday to commem­orate his life and work.

As the bell of St Mary the Great rang out 76 times for each year of his life, the church filled with a congregation that reflected the diversity of those whose lives he had touched. The mourners included Eddie Redmayne, who played Hawking in the film The ­Theory of Everything, and Felicity Jones who played Hawking’s first wife, Jane.

Redmayne, who won an Oscar for his portrayal of the scientist, took another role yesterday with a reading from Ecclesiastes, closing with the lines: “I have seen the business that God has given to the sons of men . . . he has put eternity into man’s mind.”

Tim and Lucy Hawking
Tim and Lucy HawkingBEN CAWTHRA/LNP

Outside the church the streets were packed by a crowd that had initially greeted Hawking’s cortege with respectful silence. Then, as his oak coffin was carried into the church by six porters from Gonville and Caius College, where Hawking was a fellow, the onlookers broke into ­prolonged applause.

Hawking’s children — Robert, 50, Lucy, 47, and Tim, 38 — followed behind the coffin, while waiting inside the church were the rest of the scientist’s family including his former wives, Jane and Elaine, along with friends and fellow academics.

One of the academics was Lord Rees of Ludlow, the astronomer royal. He shared Hawking’s atheism but gave his reading from Plato’s The Death of Socrates, reflecting on at least the possibility of an afterlife: “There is great reason to hope that death is a good; for one of two things — either death is a state of nothingness and utter unconsciousness or, as men say, there is a change and migration of the soul from this world to another.”

The main eulogy came from Robert, Hawking’s oldest child. The text was not released but in a statement he and his siblings said: “Our father lived and worked in Cambridge for over 50 years. He was an integral and highly recognisable part of the university and the city [so] we have decided to hold his funeral in the city that he loved so much and which loved him.”

The funeral was also attended by the model and Cambridge graduate Lily Cole
The funeral was also attended by the model and Cambridge graduate Lily ColeANDREW PARSONS/I-IMAGES

Hawking’s body will be cremated at a private family ceremony and his ashes will be buried near the remains of Isaac Newton in Westminster Abbey on June 15.

The cosmologist died peacefully at his home in Cambridge on March 14. ­Hawking had been diagnosed with motor neurone disease in his twenties and told that he was unlikely to survive into his thirties. Instead he not only lived into his seventies but, despite increasing dis­abilities, also helped to advance cosmology with new and profound insights.

His most famous formula, which Hawk­ing wanted as his epitaph, described how black holes, once re­garded as cosmological graveyards from which neither energy nor matter could return, radiated a special form of energy.

Hawking’s memory will live on in a differ­ent way — music. The service was accompanied by a performance of Beyond the Night Sky, composed by Cheryl Frances-Hoad and commissioned by Gonville and Caius as a gift for Hawking’s 75th birthday last year.

When he had heard the piece Hawking said that it had turned one of his core beliefs into lyrical form: “Try to make sense of what you see and wonder about what makes the universe exist. Perhaps I can be forgiven for saying that, tonight, I am wondering no longer.”

https://www.thetimes.co.uk/article/eddie-redmayne-and-lily-cole-among-stars-saying-farewell-to-stephen-hawking-xj3dfvklb?shareToken=9729874dae61977aabf222a07090b38d

Θα επιλέξει τη σκληρή γραμμή ο Πομπέο για την Τουρκία: Πρώτος στόχος η επιστροφή στη Δύση

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: US Secretary of State nominee Mike Pompeo (C) leaves after a meeting with Chairman of the Senate Foreign Relations Committee Republican Bob Corker, on Capitol Hill in Washington, DC, USA. EPA, MICHAEL REYNOLDS APRIL 1, 2018

Τρία είναι τα βασικά θέματα με τα οποία θα ασχοληθεί ο Μάικ Πομπέο, από την επομένη στιγμή της ορκωμοσίας του, εφ΄ όσον βέβαια εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη της Γερουσίας:

Είναι τα θέματα του Ιράν, της Βορείου Κορέας και της Τουρκίας.

Σύμφωνα με ανώτερη διπλωματική πηγή στην Ουάσιγκτον, που μίλησε στην ιστοσελίδα μας υπό καθεστώς ανωνυμίας, ο νέος υπουργός Εξωτερικών, από τα πιο γνωστά «γεράκια» της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ, έλαβε εντολή από τον Πρόεδρο να επιλύσει τα τρία πιο σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν την προεδρία του.

Ο ίδιος ο κ. Τραμπ, αναγκάστηκε να συνομιλήσει ακόμα μία φορά, την Παρασκευή, με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, στην προσπάθειά του να τον πείσει να απαγκιστρωθεί από τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Φαίνεται ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν μπόρεσε να μεταπείσει τον κ. Ερντογάν, ο οποίος αποφάσισε να προχωρήσει κανονικά τον δρόμο που επέλεξε, της στρατηγικής δηλαδή συνεργασίας με τη Ρωσία και το Ιράν.

Η δυσάρεστη αυτή εξέλιξη ήταν αναμενόμενη για τους αναλυτές της αμερικανικής κυβέρνησης, οι οποίοι έχουν καταλήξει εδώ και καιρό στα συμπεράσματά τους, αναφορικά με το πόσο πιστή σύμμαχος είναι πλέον η Τουρκία για την Αμερική και γενικότερα τη Δύση.

Η Ουάσιγκτον πρότεινε στην Άγκυρα να της παραχωρήσει τα συστήματα Πάτριοτς υπό τον όρο ότι θα αποσυρθεί από τη συμφωνία για αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400. Αυτή τη στιγμή η τουρκική απάντηση είναι αρνητική, αλλά ουδείς γνωρίζει ποια θα είναι η τελική απόφαση με δεδομένο το απρόβλεπτο του χαρακτήρα του κ. Ερντογάν.

Σύμφωνα με την πηγή, τα μέλη της ομάδας που θα πλαισιώσουν τον κ. Πομπέο στις συνομιλίες με τους Τούρκους, είναι πεπεισμένα ότι η διαπραγμάτευση θα είναι εξαιρετικά δύσκολη και ότι η πιο πιθανή εξέλιξη θα είναι το αδιέξοδο.

Η εντολή που έχει ο κ. Πομπέο είναι να πολιτευθεί με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι ο προκάτοχός του, Ρεξ Τίλερσον, και να μην εισέλθει σε ένα παρατεταμένο και χωρίς νόημα διάλογο με τους Τούρκους. Αυτό που υπογραμμίζεται μετά επιτάσεως είναι ότι ο νέος υπουργός, εάν επικυρωθεί ο διορισμός του, θα επιλέξει τη σκληρή γραμμή με τους Τούρκους. Θα διαγράψει όσα έκανε ο κ. Τίλερσον και θα αρχίσει από την αρχή, τονίστηκε στην ιστοσελίδα μας.

Ο κ. Πομπέο επιθυμεί να θέσει τις αμερικανοτουρκικές θέσεις σε ένα πλαίσιο, όπου τα προβλήματα είτε θα λυθούν και η Τουρκία θα επανέλθει στη Δύση, είτε θα τραβήξει η κάθε χώρα την πορεία της. Ο κ. Πομπέο θα ξεκινήσει αυτή την προσπάθεια με στόχο την ομαλοποίηση των σχέσεων και της επαναφοράς τους σε «ήρεμα νερά». Δεν θα επιχειρήσει πρώτος σύγκρουση, και όπως λένε διπλωμάτες στην Ουάσιγκτον, είναι ένας υπομονετικός άνθρωπος, ο οποίος -αν και εκρηκτικός- είναι ταυτόχρονα και ψύχραιμος.

Μέχρι της στιγμής δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι ο κ. Ερντογάν θα σπάσει τους δεσμούς του με τη Μόσχα και την Τεχεράνη, μία ερμαφρόδιτη κατάσταση, που ενοχλεί και την πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών, οι οποίοι εξέφρασαν την επιθυμία μέχρι και να υποβάλουν κυρώσεις εάν χρειαστεί.

Ο κ. Πομπέο, δεν τρέφει καθόλου καλά αισθήματα για τον κ. Ερντογάν, τον οποίο θεωρεί ακραίο ισλαμιστή. Όμως αυτά είναι τα προσωπικά του αισθήματα. Σαν υπουργός Εξωτερικών οφείλει να ομιλεί με όλους και αυτό θα πράξει, λένε οι διπλωμάτες στην Ουάσιγκτον.

ΣΗΜΕΙΩΝΟΥΜΕ ότι στις 15 Ιουλίου του 2016, ημέρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε, χωρίς επιτυχία, το πραξικόπημα εναντίον του φανατικού ισλαμιστή, Ταγίπ Ερντογάν, και στις 10.21 το βράδυ, ο κ. Πομπέο εξέφρασε τη θέση του για την επιχείρηση ανατροπής του προέδρου της Τουρκίας. Έγραψε στο Twitter, ένα δημόσιο φόρουμ, τα εξής: «Η Ιρανική κυβέρνηση περίπου είναι τόσο δημοκρατική όσο η κυβέρνηση Ερντογάν. Και οι δύο είναι ολοκληρωτικές ισλαμιστικές δικτατορίες”.
Πηγή: Θα επιλέξει τη σκληρή γραμμή ο Πομπέο για την Τουρκία: Πρώτος στόχος η επιστροφή στη Δύση http://hellasjournal.com/2018/04/tha-epilexi-ti-skliri-grammi-o-pobeo-gia-tin-tourkia-protos-stochos-i-epistrofi-sti-dysi/

Ως εδώ

1
Παρενέβη ο εισαγγελέας στην υπόθεση του νερού της Θεσσαλονίκης και πολύ καλά έκανε.
Ελπίζουμε η δικαιοσύνη να κινήθηκε στη βάση του πραγματικού ρόλου της στην εύρυθμη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι για να εκτονωθεί η κοινωνική δυσαρέσκεια.
Πολιτικοί και κυβερνήσεις έχουν οδηγήσει τη χώρα σε διάλυση. Οι λοιποί θεσμοί της πολιτείας αλλά και ο λαός της θα πρέπει να αναλάβουν το βαρύ φορτίο της ανασυγκρότησής της.
Χωρίς να καταλήξουμε σε κυβέρνηση δικαστών, η δικαιοσύνη έχει σημαντικό ρόλο σ αυτήν την προσπάθεια.
Ο πρόεδρος της ΕΥΑΘ είναι μια αξιόλογη προσωπικότητα και απο τους πλέον ειδικούς στο θέμα του νερού. Διδάσκει σχετικό αντικείμενο στην Πολυτεχνική του ΑΠΘ. Η περίπτωση της διακοπής υδροδότησης είναι η αφορμή γι αυτό το σχόλιο.
Ο κ. Κρεστενίτης είναι απο τις λίγες προσωπικότητες που ανέλαβαν θέσεις στους δημόσιους οργανισμούς για τις οποίες δεν μπορεί να πει κανείς ότι αγνοούσαν το αντικείμενο.
Υπάρχουν, όμως, ευθύνες και θα πρέπει να καταλογιστούν. Δεν ξέρω αν ανήκουν στον πρόεδρο ή κάπου αλλού. Δεν μπορεί, όμως, να μένει η πόλη επι πέντε ημέρες χωρίς νερό και να μην υπάρχουν ευθύνες.
Η διοίκηση, άλλωστε, ενός οργανισμού, έχει ως πρώτο μέλημά της την εύρυθμη λειτουργία του.
Η δημοσιογραφική μου ενασχόληση αφορά άλλα πεδία αλλά διαβάζω συναδέλφους μου που δείχνουν ότι γνωρίζουν καλά το θέμα. Άρα, το πρόβλημα ή τα προβλήματα, αφού είναι γνωστά στους δημοσιογράφους είναι, κατά μείζονα λόγο, και στις διοικήσεις.
Αυτά, βεβαίως, είναι δουλειά του εισαγγελέα να τα διερευνήσει.
Εκείνο που το σχόλιο αυτό θέλει να επισημάνει είναι ότι πρέπει να διαμηνύσουμε στην πολιτική ηγεσία, όποια και αν είναι και ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, πως φθάσαμε στο τέρμα. και πως δεν θα ανεχθούμε άλλο ως λαός να βλέπουμε να διαλύεται αυτή η έστω χαλαρή πολιτειακή υπόσταση που με χίλιους κόπους και με όλες τις αδυναμίες μας δημιουργήσαμε.
Ως εδώ κύριοι. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Ως εδώ

Συνταγή καταστροφής

2

Όταν ο Ερντογάν ανέλαβε την πρωθυπουργία στην Τουρκία, η χώρα του βρισκόταν υπο τον έλεγχο του ΔΝΤ. Την έβγαλε, ανέπτυξε την οικονομία της, έκανε ένα ισχυρό στράτευμα και, τώρα, είναι ο κυρίαρχος στη Μέση Ανατολή. Απειλεί, μάλιστα, και την Ελλάδα και είναι θέμα χρόνου να εκδηλώσει τις επιθετικές κινήσεις του προς το Καστελόριζο, όπως δείχνουν τα πράγματα.
Αντιθέτως, στην Ελλάδα, οι ηγεσίες της οδηγούν τη χώρα απο το κακό στο χειρότερο.Ευνούχισαν την κοινωνία, ευνούχισαν το στρατό, ανέπτυξαν μια αποδομητική ιδεολογία, ως κυρίαρχη αντίληψη, διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό, διέλυσαν τις κρατικές υπηρεσίες τις οποίες χρησιμοποιούν ως χώρο βολέματος των προσωπικών και κομματικών φίλων τους και μεγάλο μέρος του πλήθους χειροκροτεί.
Η τέλεια συνταγή για την καταστροφή.

Έχει αρχίσει όντως ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος;

0

Γιατί ο όρος δεν πρέπει να εφαρμόζεται στις σημερινές τάσεις των μεγάλων δυνάμεων

Περίληψη:

Στην κορύφωσή του, ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένα παγκόσμιο σύστημα χωρών με επίκεντρο τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Σοβιετική Ένωση. Δεν καθόριζε όλα όσα συνέβαιναν στον κόσμο των διεθνών υποθέσεων, αλλά επηρέαζε τα περισσότερα πράγματα.

Ο ODD ARNE WESTAD είναι καθηγητής Αμερικανο-ασιατικών Σχέσεων στην έδρα S. T. Lee στο Πανεπιστήμιο Harvard.

Για περίπου τέσσερα χρόνια, από τότε που η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία [1] και η Κίνα ξεκίνησε την πρωτοβουλία Belt and Road [2], υπήρξαν πολλές εικασίες σχετικά με το αν έρχεται ένας άλλος Ψυχρός Πόλεμος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μόνο τον τελευταίο μήνα, οι τίτλοι [στις ειδήσεις] έχουν διακηρύξει ότι «ο νέος Ψυχρός Πόλεμος είναι εδώ» [3], διατυμπάνισαν τον «νέο Ψυχρό Πόλεμο του Πούτιν» [4] και προειδοποίησαν ότι «ο Τραμπ προετοιμάζεται για έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο» [5]. Αλλά επιστρέφουμε όντως στο παρελθόν; Η σύγχρονη πολιτική είναι γεμάτη από ψεύτικες αναλογίες και η επιστροφή του Ψυχρού Πολέμου φαίνεται να είναι μια από αυτές.

Στην κορύφωσή του, ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένα παγκόσμιο σύστημα χωρών με επίκεντρο τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Σοβιετική Ένωση. Δεν καθόριζε όλα όσα συνέβαιναν στον κόσμο των διεθνών υποθέσεων, αλλά επηρέαζε τα περισσότερα πράγματα. Στον πυρήνα του υπήρχε ένας ιδεολογικός διαγωνισμός μεταξύ του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού που διεξαγόταν σε ολόκληρο τον εικοστό αιώνα, με την κάθε πλευρά να είναι αφοσιωμένη με ζέση στο δικό της σύστημα οικονομικών και διακυβέρνησης. Ήταν ένα διπολικό σύστημα συνολικής νίκης ή συνολικής ήττας, όπου κανένας από τους κύριους πρωταγωνιστές δεν μπορούσε να οραματιστεί έναν βιώσιμο συμβιβασμό με τον άλλο. Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν έντονος, κατηγορηματικός και εξαιρετικά επικίνδυνος: Τα στρατηγικά συστήματα πυρηνικών όπλων προορίζονταν να καταστρέψουν την αντίπαλη υπερδύναμη, ακόμη και με κόστος να καταστραφεί ο μισός κόσμος.

28032018-1.jpg

Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, σε συνάντησή του με τον Κινέζο ομόλογό του, Xi Jinping, στο Κρεμλίνο, στη Μόσχα, τον Μάρτιο του 2013. ALEXANDER ZEMLIANICHENKO / REUTERS
——————————————————————————————-

Οι σημερινές διεθνείς υποθέσεις είναι σε μεγάλο βαθμό σκοτεινές και προκλητικές, αλλά είναι μακριά από τις απολυτότητες του Ψυχρού Πολέμου. Το να αποκαλούνται οι εντάσεις των μεγάλων δυνάμεων του εικοστού πρώτου αιώνα ως ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος, λοιπόν, αποκρύπτει περισσότερα από όσα αποκαλύπτει. Είναι ένα είδος ορολογικής τεμπελιάς που εξισώνει τις συγκρούσεις του παρελθόντος, τις οποίες οι περισσότεροι αναλυτές γνωρίζουν καλά, με αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Αν και πολλές αντηχήσεις και απομεινάρια του Ψυχρού Πολέμου παραμένουν μαζί μας, οι καθοριστικοί παράγοντες και η διεξαγωγή των διεθνών υποθέσεων έχουν αλλάξει.

Η σκληρή και παρεμποδιστική εξωτερική πολιτική της Ρωσίας υπό τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν προέρχεται από την αίσθηση ότι έχασε τον Ψυχρό Πόλεμο στην δεκαετία του 1980 και ότι υπέστη τις συνέπειες της ήττας την δεκαετία του 1990. Πολλοί Ρώσοι θεωρούν την Δύση υπεύθυνη για το χάος και την παρακμή που έπληξε την χώρα τους υπό την προεδρία του Μπόρις Γιέλτσιν. Νοστάλγησαν τον σεβασμό που λάμβανε η Σοβιετική Ένωση ως η άλλη υπερδύναμη (αν και λίγοι νοστάλγησαν την θλιβερότητα του ίδιου του σοβιετικού κράτους). Λατρεύουν έναν ισχυρό πρόεδρο που, όπως πιστεύουν, έδωσε πίσω στην Ρωσία τον αυτοσεβασμό της ενοχλώντας την Δύση όσο πιο συχνά γίνεται, ακριβώς όπως καλωσορίζουν την εσωτερική σταθερότητα που πιστεύουν ότι ο Πούτιν έχει προσδώσει στην Ρωσία.

Η Κίνα, από την άλλη πλευρά, πιστεύει ότι η άνευ προηγουμένου οικονομική ανάπτυξή της τής έχει δώσει το καθεστώς μιας επικρατούσας δύναμης στην περιοχή -δεν είναι πλέον ένα πιόνι για τους άλλους όπως ήταν κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αν ο Ψυχρός Πόλεμος κρατούσε την Κίνα πίσω, τότε η μετα-ψυχροπολεμική εποχή απελευθέρωσε την Κίνα να ενεργήσει για λογαριασμό της, όπως πιστεύουν πολλοί Κινέζοι. Εν τω μεταξύ, οι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος μελετούν μανιωδώς το πώς κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, προκειμένου να αποφευχθεί μια παρόμοια μοίρα για την χώρα τους. Η Κίνα (και όλοι οι άλλοι) έχει κληρονομήσει την Βόρεια Κορέα από τον Ψυχρό Πόλεμο, καθώς και μια βαθιά δυσαρέσκεια για αυτό που βλέπουν οι περισσότεροι Κινέζοι ως παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ.

Από την πλευρά των ΗΠΑ, η κύρια ηχώ του Ψυχρού Πολέμου είναι μια αίσθηση -πολύ εξέχουσα μεταξύ των ψηφοφόρων του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, αλλά επίσης εμφανής κι αλλού- ότι την Ουάσιγκτον την έχουν εκμεταλλευθεί άλλοι. Όπως λέει το επιχείρημα, καθ’ όλη την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν ασφάλεια στον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο φθηνά, ενώ οι σύμμαχοι των Αμερικανών επωφελήθηκαν με αμερικανικά χρήματα και δουλειές, δίνοντας λίγα σε αντάλλαγμα. Πολλοί ψηφοφόροι των ΗΠΑ θεωρούν ότι η χώρα τους, έχοντας κερδίσει τον Ψυχρό Πόλεμο, δεν ωφελήθηκε σχεδόν τίποτα ως αποτέλεσμα. Η σημερινή διοίκηση αποβάλλει συνεπώς τις συστημικές ευθύνες προς χάριν των πολύ στενότερων συμφερόντων των ΗΠΑ.

Αυτές είναι οι πτυχές του πώς ο Ψυχρός Πόλεμος δημιούργησε τον κόσμο στον οποίο ζούμε τώρα. Αλλά οι σημερινές διεθνείς υποθέσεις έχουν κινηθεί πέρα από τον Ψυχρό Πόλεμο.

Η διπολικότητα έχει εξαφανιστεί. Αν υπάρχει κάποια κατεύθυνση στην διεθνή πολιτική σήμερα, είναι προς την πολυπολικότητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες γίνονται λιγότερο ισχυρές στις διεθνείς υποθέσεις. Η Κίνα γίνεται όλο και πιο ισχυρή. Η Ευρώπη είναι στάσιμη. Η Ρωσία είναι ένας δυσαρεστημένος ρακοσυλλέκτης στα περιθώρια της τρέχουσας τάξης. Αλλά άλλες μεγάλες χώρες, όπως η Ινδία και η Βραζιλία, αποκτούν όλο και περισσότερη επιρροή στις περιοχές τους.

Η ιδεολογία δεν είναι πλέον ο κύριος καθοριστικός παράγοντας. Η Κίνα, η Ευρώπη, η Ινδία, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες διαφωνούν για πολλά πράγματα, όχι όμως για την αξία του καπιταλισμού και των αγορών. Η Κίνα και η Ρωσία είναι αμφότερα αυταρχικά κράτη που προσποιούνται ότι έχουν αντιπροσωπευτικές κυβερνήσεις. Αλλά καμιά από τις δύο δεν επιδιώκει να προωθήσει το σύστημά της σε μακρινούς τόπους, όπως έκαναν κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ακόμα και οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο κύριος υποστηρικτής των πολιτικών αξιών, φαίνεται λιγότερο πιθανό να το κάνουν υπό την ατζέντα του Trump «Πρώτα η Αμερική».

Ο εθνικισμός είναι επίσης σε άνοδο. Έχοντας δυσκολευθεί να επαναβεβαιώσει τον εαυτό του μετά από τις καταστροφές δύο παγκόσμιων παγκοσμίων πολέμων που τροφοδοτήθηκαν από τον εθνικισμό και ενός Ψυχρού Πολέμου που υπογράμμισε τις μη εθνικές ιδεολογίες, όλες οι μεγάλες δυνάμεις τονίζουν τώρα την ταυτότητα και το εθνικό συμφέρον ως βασικά χαρακτηριστικά των διεθνών υποθέσεων. Οι διεθνιστές του Ψυχρού Πολέμου ισχυρίστηκαν ότι η εθνική τάξη θα είχε όλο και λιγότερη σημασία. Η εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο έχει αποδείξει ότι έκαναν λάθος. Οι εθνικιστές έχουν ευδοκιμήσει στα συντρίμμια μεγάλων ιδεολογικών σχημάτων για την βελτίωση της ανθρωπότητας.

Ό, τι διεθνές σύστημα κι αν δημιουργείται αυτή την στιγμή, δεν είναι ένας Ψυχρός Πόλεμος. Μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι καθοδηγούμενο από συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, αλλά η χρήση του όρου «Ψυχρός Πόλεμος» ως κοινού παρονομαστή για ό, τι δεν μας αρέσει, δεν έχει νόημα. Αντ’ αυτού, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το πώς τα αντιληπτά μαθήματα από το παρελθόν επηρεάζουν την σκέψη μας για το παρόν. Αν θέλουμε να εφαρμόσουμε την ιστορία στην χάραξη πολιτικής, πρέπει να μάθουμε να είμαστε τόσο προσεκτικοί στις διαφορές, όσο είμαστε και στις αναλογίες.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2018-03-27/has-new-cold-wa…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/ukraine/2016-04-18/why-putin-too…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2018-02-16/backlash-belt-a…
[3] https://www.thenation.com/article/the-new-cold-war-is-here-and-now-three…
[4] https://www.newstatesman.com/politics/uk/2018/03/putin-s-new-cold-war
[5] https://www.theatlantic.com/international/archive/2018/02/trump-is-prepa…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Πώς να επιλυθεί η παγκόσμια κρίση νερού

0

Οι πραγματικές προκλήσεις δεν είναι τεχνικές αλλά πολιτικές

Περίληψη:

Σε γενικές γραμμές, ο κόσμος αντιμετωπίζει τρεις ξεχωριστές προκλήσεις που σχετίζονται με το νερό και οι οποίες έχουν χειροτερέψει τις τελευταίες δεκαετίες. Κατ’ αρχάς, το γλυκό νερό του κόσμου είναι πολύ άνισα κατανεμημένο. Δεύτερον, ο υδρολογικός κύκλος είναι ασταθής και συχνά παραδίδει είτε πάρα πολύ νερό, προκαλώντας πλημμύρες, ή πολύ λίγο, με αποτέλεσμα την ξηρασία. Τρίτον, όποιο νερό είναι διαθέσιμο συνήθως δεν είναι αρκετά καθαρό στην αρχική του κατάσταση για χρήση από τον άνθρωπο.

Ο SCOTT MOORE είναι ανώτερος συνεργάτης του Κέντρου Ενεργειακής Πολιτικής Kleinman στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και συγγραφέας του επερχόμενου βιβλίου Subnational Hydropolitics.

Λίγοι άνθρωποι θα διαφωνούσαν με την ιδέα ότι ο κόσμος έχει σοβαρό πρόβλημα με το νερό [1]. Τα τελευταία χρόνια, το νερό έχει συστηματικά αναφερθεί ως βασικός κίνδυνος στην ετήσια έρευνα [2] του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum) και οι εφημερίδες παγκοσμίως είναι γεμάτες με ιστορίες που προειδοποιούν για μια κρίση των υδάτων. Αλλά υπάρχει ένα παράξενο πράγμα μεταξύ των τίτλων: Γίνονται εκπληκτικά λίγα. Ακόμη και στην περίπτωση του Κέιπ Τάουν, το οποίο δήλωσε νωρίτερα φέτος μια κρίση ύδρευσης [3] που οι ειδικοί πίστευαν ότι θα μπορούσε κυριολεκτικά να στεγνώσει τις βρύσες, οι αξιωματούχοι της πόλης ανακοίνωσαν αργά νωρίτερα αυτόν τον μήνα [4] ότι τελικά δεν υπήρχε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Οπότε, ο κόσμος αντιμετωπίζει όντως μια κρίση νερού ή όχι; Η απάντηση είναι ναι -αλλά όχι με τον τρόπο που οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν. Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα από τα υδάτινα δεινά του κόσμου μπορούν να λυθούν με αρκετά χρήματα και θέληση. Οι πραγματικές προκλήσεις δεν είναι τεχνικές ή υδρολογικές, αλλά πολιτικές και ηθικές. Η παγκόσμια κρίση των υδάτων, όπως αποδεικνύεται, είναι πραγματικά περισσότερο από υπαρξιακή. Αλλά είναι μια κρίση που δημιουργεί πολλές πραγματικές προκλήσεις εξωτερικής πολιτικής.

30032018-1.jpg

Η άμμος κινείται σε μια περιοχή που κανονικά είναι βυθισμένη, στο φράγμα Theewaterskloof κοντά στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, τον Ιανουάριο του 2018. MIKE HUTCHINGS / REUTERS
————————————————————————————-

ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ

Σε γενικές γραμμές, ο κόσμος αντιμετωπίζει τρεις ξεχωριστές προκλήσεις που σχετίζονται με το νερό και οι οποίες έχουν χειροτερέψει τις τελευταίες δεκαετίες. Κατ’ αρχάς, το γλυκό νερό του κόσμου είναι πολύ άνισα κατανεμημένο, πράγμα που σημαίνει ότι οι πόλεις και τα αγροκτήματα πρέπει συχνά να επενδύουν τεράστιους πόρους για να το φέρνουν εκεί όπου χρειάζεται. Επειδή ο παγκόσμιος πληθυσμός αναπτύσσεται και συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερο στις πόλεις, είναι όλο και πιο δύσκολο να βρούμε αρκετό νερό για να καλλιεργούμε περισσότερες καλλιέργειες και ταυτόχρονα να γεμίζουμε περισσότερους νιπτήρες. Αυτή η πρόκληση είναι υπεύθυνη για την υπερεκμετάλλευση πολλών μεγάλων ποταμών [5] και υδροφόρων οριζόντων [6] παγκοσμίως.

Δεύτερον, ο υδρολογικός κύκλος είναι ασταθής και συχνά παραδίδει είτε πάρα πολύ νερό, προκαλώντας πλημμύρες, ή πολύ λίγο, με αποτέλεσμα την ξηρασία. Ενώ αυτό το μοτίβο πλημμυρών και ξηρασίας είναι ένας διηνεκής αγώνας για την ανθρωπότητα, έχει γίνει συχνότερο και εντονότερο λόγω της κλιματικής αλλαγής, η οποία μετατοπίζει τόσο το μέγεθος όσο και την εποχικότητα των βροχοπτώσεων σε πολλά μέρη του κόσμου.

Τρίτον, όποιο νερό είναι διαθέσιμο συνήθως δεν είναι αρκετά καθαρό στην αρχική του κατάσταση για χρήση από τον άνθρωπο. Η έλλειψη καθαρού νερού είναι μια άλλη αρχαία μάστιγα, αλλά η κλίμακα της ρύπανσης [7] από τις βιομηχανοποιημένες κοινωνίες, οι οποίες παράγουν τεράστιες ποσότητες φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων και βαρέων μετάλλων, έχει κάνει το πρόβλημα ακόμη χειρότερο.

Παρόλο που κάθε ένα από αυτά τα προβλήματα είναι σοβαρό, υπάρχουν τεχνικές λύσεις για να βοηθήσουν στην επίλυσή τους, οι οποίες θα επέτρεπαν στα περισσότερα μέρη να αποφύγουν μια πραγματική κρίση του νερού. Πρώτον, οι περιοχές που αντιμετωπίζουν έλλειψη νερού μπορούν να κάνουν πολλά για να βελτιώσουν την ασφάλεια του εφοδιασμού τους χρησιμοποιώντας πιο αποτελεσματικά το νερό που ήδη διαθέτουν. Μια τεράστια ποσότητα νερού που χρησιμοποιείται τόσο από τις πόλεις όσο και από τις γεωργικές εκμεταλλεύσεις ουσιαστικά χάνεται. Στις περισσότερες πόλεις, η βροχή απλώς διοχετεύεται σε υπονόμους, αλλά τα νερά από τις καταιγίδες μπορούν να ανακυκλωθούν και να επαναχρησιμοποιηθούν -όπως και τα λύματα, τα οποία πόλεις όπως η Σιγκαπούρη επεξεργάζονται και χρησιμοποιούν για να καλύψουν το 40% των συνολικών αναγκών σε νερό. Εν τω μεταξύ, η χρήση των γεωργικών υδάτων μπορεί να γίνει πολύ πιο αποτελεσματική, χρησιμοποιώντας άρδευση ακριβείας η οποία δίνει στις καλλιέργειες την σωστή ποσότητα νερού για να μεγιστοποιηθεί η απόδοσή τους, και άλλες τεχνολογίες εξοικονόμησης νερού [8]. Η αφαλάτωση του θαλασσινού νερού, η οποία βελτιώνεται ταχύτατα από πλευράς αποτελεσματικότητας [9], μπορεί να προστατεύσει παράκτιες πόλεις όπως το Κέιπ Τάουν από τις ξηρασίες, ενώ το να χρησιμοποιούνται οι υδροφόροι ορίζοντες ως φυσικές δεξαμενές [10] για να αποθηκεύεται νερό κατά την διάρκεια της εποχής των πλεονασμάτων [υδάτων] μπορεί να βοηθήσει τους αγρότες σε περιόδους έλλειψης νερού. Ακόμα και το πολύ βαριά μολυσμένο νερό [11] μπορεί να καθαριστεί –με κάποιο κόστος. Το πρόβλημα είναι ότι όλες αυτές οι λύσεις είναι ακριβές και, σε παγκόσμιο επίπεδο, μόλις αρχίσαμε να απαντάμε στο ερώτημα ποιος πρέπει να πληρώσει και πόσο.

ΜΕΤΑΒΙΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ

Οι περισσότερες τεχνικές λύσεις στα προβλήματα ύδρευσης του πλανήτη εξαρτώνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το να πεισθούν οι άνθρωποι να πληρώνουν περισσότερα για το νερό που χρησιμοποιούν. Οι περισσότερες πόλεις απλά δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τις τεράστιες επενδύσεις κεφαλαίου σε υποδομές για διαδικασίες όπως η αφαλάτωση, χωρίς να αυξήσουν τις τιμές του νερού για τους καταναλωτές. Μετά την κατασκευή του εργοστασίου αφαλάτωσης Carlsbad το 2015, για παράδειγμα, το Σαν Ντιέγκο προειδοποίησε τους κατοίκους ότι μπορεί να χρειαστεί να αυξήσει τις τιμές του νερού κατά έως και 7% ετησίως μέχρι το 2019. Η παροχή καθαρού νερού είναι επίσης εξαιρετικά δαπανηρή –το να επιτευχθούν οι στόχοι των Ηνωμένων Εθνών να υλοποιηθεί η καθολική πρόσβαση σε καθαρό νερό και η επαρκής αποχέτευση, εκτιμάται ότι κοστίζει τουλάχιστον 114 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως [12]. Επιπλέον, οι λύσεις σε ορισμένες πτυχές της παγκόσμιας κρίσης των υδάτων, όπως η μείωση της κατανάλωσης νερού στην γεωργία, θα απαιτήσουν αλλαγή συμπεριφοράς -κάτι που οι υψηλότερες τιμές είναι εξαιρετικά καλές στο να παρακινήσουν [13]. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους πιο αποτελεσματικούς χρήστες νερού στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ και της Σιγκαπούρης, παρουσιάζουν επίσης μερικές από τις υψηλότερες τιμές νερού [14]. Αλλά αν και η οικονομική υπόθεση για την αύξηση των τιμών του νερού σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ισχυρή, τα πολιτικά και δεοντολογικά ζητήματα που συνδέονται με αυτό είναι πολύ πιο ενοχλητικά.

Σε πολλές κοινωνίες, η παροχή νερού τόσο για πόση όσο και για γεωργία θεωρείται ως βασική λειτουργία του κράτους και πρέπει να παρέχεται είτε δωρεάν είτε με υψηλά επιδοτούμενη τιμή. Ακόμα και σήμερα, το αστικό πόσιμο νερό και η άρδευση επιχορηγούνται σχεδόν σε κάθε χώρα, συνήθως με τη μορφή μαζικών κρατικών επιδοτήσεων [15] για την κατασκευή καναλιών, δεξαμενών και αντλιοστασίων. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι πολιτικοί είναι απρόθυμοι να καταργήσουν αυτές τις επιδοτήσεις για ομάδες όπως οι αγρότες που εκπροσωπούν ζωτικής σημασίας εκλογικά σώματα σε πολλές χώρες. Η ηθική υπόθεση εναντίον της αύξησης των τιμών του νερού ενισχύθηκε επίσης με μια εκστρατεία για να αναγνωριστεί ο αναπόσπαστος ρόλος που διαδραματίζει το νερό στην διατήρηση της ανθρώπινης υγείας και της ευημερίας, διακηρύσσοντας ένα «ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό» [16], το οποίο έχει κερδίσει την υποστήριξη των Ηνωμένων Εθνών και περιλαμβάνονται στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Νότιας Αφρικής [17]. Είναι τόσο ηθικά όσο και πολιτικά δύσκολο στους πολιτικούς να υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να χρεώνονται για την άσκηση ενός ανθρώπινου δικαιώματος. Η τιμολόγηση του νερού εγείρει και άλλα ζητήματα, όπως ο τρόπος με τον οποίο θα αξιολογηθούν τα περιβαλλοντικά, πολιτιστικά και αισθητικά οφέλη που παρέχει το νερό. Το νερό του Γάγγη ή του Νείλου, για παράδειγμα, έχει μια αξία που είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί.

Επιπλέον, ακόμη και αν οι πολιτικοί ηγέτες όντως αποφάσιζαν ξαφνικά να αρχίσουν να αυξάνουν τις τιμές του νερού σε όλο τον κόσμο, δεν είναι ξεκάθαρο πόσοι θα μπορούσαν να πληρώνουν. Είναι ένα θέμα για τις σχετικά πλούσιες πόλεις να αυξήσουν τις τιμές το νερού, αλλά είναι αρκετά διαφορετικό θέμα το να ζητηθεί από μέρη όπως το Κέιπ Τάουν, όπου πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας [18], για να πληρώνει περισσότερα για αναμφισβήτητα την πιο σημαντική δημόσια υπηρεσία απ’ όλες. Οι γεωργοί, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία της χρήσης νερού σε όλο τον κόσμο, συνήθως συντηρούνται με πολύ χαμηλά εισοδήματα και η αύξηση των τιμών του νερού θα μπορούσε να αυξήσει την ανεργία στην ύπαιθρο και τη μετανάστευση στις πόλεις, ενώ ενδεχομένως να απειλήσει την επισιτιστική ασφάλεια. Το πρόβλημα είναι ακόμη χειρότερο για τις χώρες που αντιμετωπίζουν έναν συνδυασμό έντονης λειψυδρίας, φτώχειας και αστάθειας. Για την διαλυμένη από τον πόλεμο Υεμένη, της οποίας η ξηρή πρωτεύουσα Sanaa βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 2.200 μέτρων πάνω από την στάθμη της θάλασσας, το κόστος παροχής επαρκούς καθαρού νερού είναι απολύτως απαγορευτικό [19]. Αυτή η ομάδα χωρών, η οποία περιλαμβάνει επίσης τις χώρες της [περιοχής] Σαχέλ, την Συρία και την Ιορδανία, ενσαρκώνει ίσως το πιο αγνό παράδειγμα της κρίσης των υδάτων και παρουσιάζει την πιο έντονη πρόκληση για τους διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής. Πράγματι, τα δεινά των υδάτων του Κέιπ Τάουν ενδέχεται να κρατήσουν τους αξιωματούχους της πόλης απασχολημένους για αρκετό καιρό, αλλά οι Υεμενίτες απασχολούν την σκέψη μέχρι και στην Ουάσινγκτον.

30032018-2.jpg

Φίλτρα αντίστροφης όσμωσης λειτουργούν καθώς η κατασκευή συνεχίζεται στο μεγαλύτερο εργοστάσιο αφαλάτωσης θαλασσινού νερού στο δυτικό ημισφαίριο, στο Carlsbad της Καλιφόρνια, τον Απρίλιο του 2015. MIKE BLAKE / REUTERS
—————————————————————————-

ΥΔΑΤΙΝΕΣ ΟΔΟΙ ΕΝΟΨΕΙ

Οι υπεύθυνοι χάραξης της εξωτερικής πολιτικής έχουν καλό λόγο να ανησυχούν. Αν και το Κέηπ Τάουν είναι απίθανο να μεταπέσει σε αναρχία λόγω της δίψας, όπως φοβούνταν μερικοί πριν από μόλις λίγες εβδομάδες, στις χειρότερες χώρες η κρίση των υδάτων αναμένεται να προκαλέσει σημαντική αστάθεια και μετανάστευση. Χωρίς τεράστια διεθνή παρέμβαση για τον τερματισμό του εμφύλιου πολέμου στην Υεμένη και για την ανακατασκευή του δικτύου ύδρευσης, εκατοντάδες χιλιάδες Υεμενίτες θα αναγκαστούν να απομακρυνθούν από τα κεντρικά υψίπεδα [20] μέσα σε μια δεκαετία ή δύο. Το ίδιο θα μπορούσε να ισχύει για εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που ζουν στην Ιορδανία και ενδεχομένως πρόσφυγες στο νοτιοδυτικό Ιράν. Εν τω μεταξύ, η αδυναμία του Πακιστάν να παράσχει επαρκείς και αξιόπιστες προμήθειες πόσιμου νερού διευρύνει τα ρήγματα [21] στον ήδη λεπτό πολιτικό ιστό της χώρας (κάτι που τονίστηκε από μια πρόσφατη σειρά διαφθοράς και κακοδιαχείρισης στο υδρευτικό σύστημα του Καράτσι) και θα μπορεί να προκαλέσει την διάρρηξή του. Παρόμοια δυναμική μπορεί να διαδραματιστεί σε μέρη όπως η Γάζα, η Λιβύη και το Ιράκ.

Τι μπορεί να κάνει η Ουάσινγκτον και άλλες ξένες πρωτεύουσες για να αποτρέψουν μια τέτοια καταστροφή; Το πρώτο βήμα είναι να επαναπροσδιοριστεί η εστίαση των υπευθύνων διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής σε σχέση με το νερό. Μεγάλο μέρος της εστίασης της εξωτερικής πολιτικής στα ζητήματα νερού, συμπεριλαμβανομένης της Παγκόσμιας Ομάδας Υψηλού Επιπέδου για το Νερό και την Ειρήνη (Global High Level Panel on Water and Peace) των Ηνωμένων Εθνών [22], βρισκόταν στον κίνδυνο σύγκρουσης μεταξύ των χωρών με κοινές λεκάνες απορροής ποταμών. Αν και διπλωματικά είναι σημαντικός, στην πραγματικότητα ο κίνδυνος τέτοιων συγκρούσεων είναι χαμηλός. Οι πιο σημαντικές συνέπειες της κρίσης των υδάτων από την άποψη της εξωτερικής πολιτικής απορρέουν από την ικανότητά της να αποσταθεροποιεί την τοπική και εθνική πολιτική [23]. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και για τις περισσότερες κυβερνήσεις, αυτό σημαίνει την ενσωμάτωση της γνώσης από τις υπηρεσίες βοήθειας [την οποία προσφέρουν οι ΗΠΑ], ανάπτυξης και συλλογής πληροφοριών, οι οποίες συνήθως έχουν την καλύτερη επίγνωση των υποεθνικών πολιτικών. Τέτοια γνώση μπορεί να βοηθήσει τις κυβερνήσεις να προβλέψουν μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και άλλους κινδύνους για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας.

Δεύτερον, οι κυβερνήσεις πρέπει να καταργήσουν σταδιακά τις επιδοτήσεις στον τομέα των υδάτων οι οποίες συμβάλλουν στην αναποτελεσματική και σπάταλη χρήση του νερού. Σε πολλές χώρες, αυτό θα σημαίνει την κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης για την μεγάλης κλίμακας άρδευση και την άντληση υπογείων υδάτων. Αυτό θα είναι πολιτικά επικίνδυνο, αλλά υπάρχει ένα προηγούμενο με τη μορφή μιας παγκόσμιας προσπάθειας, υπό την ηγεσία πολυμερών θεσμών [24], προκειμένου να βοηθηθούν οι χώρες να καταργήσουν τις σπάταλες επιδοτήσεις καυσίμων και ενέργειας με έναν υπεύθυνο τρόπο που δεν θα αφήνει τους φτωχούς χωρίς νερό. Καινοτόμες πολιτικές λύσεις για το πρόβλημα των προσιτών τιμών του νερού αναδύονται σε μέρη όπως η Φιλαδέλφεια [25], για παράδειγμα, τα οποία μπορούν να δώσουν ελπιδοφόρα μαθήματα για μια ευρύτερη παγκόσμια προσπάθεια. Πράγματι, υπάρχει ήδη ένας μηχανισμός για την επίτευξη συναίνεσης σχετικά με την ανάγκη να αξιολογείται το νερό με διαφορετικό τρόπο, με τη μορφή της Ομάδας Υψηλού Επιπέδου για το Νερό (High Level Panel on Water) [26] των Ηνωμένων Εθνών, η οποία έχει δεσμευθεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της τιμολόγησης, αν και με ήπιο τρόπο. Τέτοιες μεταρρυθμίσεις μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην προσέλκυση ιδιωτών επενδυτών, οι οποίοι έχουν από καιρό δείξει ενδιαφέρον για τον τομέα των υδάτων, αλλά συχνά αποθαρρύνονται από τις πολλές ανεπάρκειές του.

Τρίτον και τελευταίο, η διεθνής κοινότητα πρέπει να ξεκινήσει μια σοβαρή συζήτηση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα βοηθήσει χώρες όπως η Υεμένη να επιλύσουν τις σοβαρές τους κρίσεις ύδατος, οι οποίες μπορεί να αντιπροσωπεύουν εύκολα την διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας στα ευάλωτα κράτη. Και εδώ πάλι, μερικές υποσχόμενες πρωτοβουλίες βρίσκονται σε εξέλιξη -η πρόσφατη Παγκόσμια Στρατηγική για το Νερό (Global Water Strategy) [27] της Ουάσιγκτον σκιαγραφεί ένα συνεκτικό όραμα για την ενίσχυση των επενδύσεών της στην ασφάλεια των υδάτων σε πολλές εύθραυστες και ανεπαρκείς χώρες. Οι νέες τεχνολογίες όπως η μικρής κλίμακας αφαλάτωση με ηλιακή ενέργεια [28] θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν. Αλλά, στο τέλος της ημέρας, καμία από αυτές τις πρωτοβουλίες δεν είναι πιθανό να επιτύχει χωρίς σημαντική αύξηση της χρηματοδότησης. Πηγαίνοντας προς τα εμπρός, το πραγματικό ερώτημα για τον τομέα του νερού στον κόσμο δεν είναι πόσο μπλε [νερό] αλλά πόσο πράσινο [χρήμα] ρέει σε αυτόν.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/world/2018-03-20/how-solve-globa…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/india/2016-05-29/indias-water-po…
[2] https://www.weforum.org/agenda/2017/01/climate-change-is-a-global-risk-t…
[3] https://www.washingtonpost.com/news/monkey-cage/wp/2018/02/05/on-day-zer…
[4] https://www.timeslive.co.za/news/south-africa/2018-03-07-breaking–day-z…
[5] http://iopscience.iop.org/article/10.1088/1748-9326/11/1/014002
[6] https://www.washingtonpost.com/news/wonk/wp/2015/06/16/new-nasa-studies-…
[7] http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-67361732345-0/…
[8] https://www.nal.usda.gov/afsic/water-saving-irrigation-techniques
[9] https://kleinmanenergy.upenn.edu/sites/default/files/Sea%20Change_0.pdf
[10] http://iopscience.iop.org/article/10.1088/1748-9326/11/3/035013
[11] https://www.sciencedaily.com/releases/2008/10/081030194226.htm
[12] http://blogs.worldbank.org/water/psd/tackling-vital-challenge-financing-…
[13] https://www.waterboards.ca.gov/waterrights/water_issues/programs/drought…
[14] https://www.globalwaterintel.com/global-water-intelligence-magazine/tari…
[15] https://www.theguardian.com/sustainable-business/water-government-subsid…
[16] http://www.un.org/waterforlifedecade/human_right_to_water.shtml
[17] file:///C:/Users/RebeccaChao/Downloads/www2.ohchr.org/english/issues/wat…
[18] http://www.statssa.gov.za/?page_id=1021&id=city-of-cape-town-municipality
[19] https://climateandsecurity.org/2016/08/03/a-storm-without-rain-yemen-wat…
[20] https://www.theguardian.com/global-development-professionals-network/201…
[21] http://nationalinterest.org/feature/pakistans-water-crisis-ticking-time-…
[22] http://www.unwater.org/report-global-high-level-panel-water-peace/
[23] https://global.oup.com/academic/product/subnational-hydropolitics-978019…
[24] http://www.imf.org/external/np/fad/subsidies/index.htm
[25] https://beta.phila.gov/news/department-of-revenue/philadelphia-launches-…
[26] https://sustainabledevelopment.un.org/HLPWater
[27] https://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2017/11/275611.htm
[28] https://kleinmanenergy.upenn.edu/policy-digests/sea-change

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Endgame in Syria: Trump Signals Withdrawal of US Troops

0

In a momentous announcement at an event in Ohio on Thursday, Donald Trump said, “We’re knocking the hell out of ISIS. We’ll be coming out of Syria, like, very soon. Let the other people take care of it now.”
What lends credence to the statement that the Trump administration will soon be pulling 2,000 US troops out of Syria – mostly Special Forces assisting the Kurdish-led Syrian Democratic Forces – is that President Trump had recently announced to sack the National Security Advisor Lieutenant General H.R. McMaster.

McMaster represented the institutional logic of the deep state in the Trump administration and was instrumental in advising Donald Trump to escalate the conflicts in Afghanistan and Syria. He had advised President Trump to increase the number of US troops in Afghanistan from 8,400 to 15,000. And in Syria, he was in favor of the Pentagon’s policy of training and arming 30,000 Kurdish border guards to patrol Syria’s northern border with Turkey.
Both the decisions have spectacularly backfired on the Trump administration. The decision to train and arm 30,000 Kurdish border guards had annoyed the Erdogan administration to an extent that Turkey mounted Operation Olive Branch in the Kurdish-held enclave of Afrin in Syria’s northwest on January 20.
After capturing Afrin on March 18, the Turkish armed forces and their Free Syria Army proxies have now cast their eyes further east on Manbij where the US Special Forces are closely cooperating with the Kurdish YPG militia, in line with the long-held Turkish military doctrine of denying the Kurds any Syrian territory west of River Euphrates.
More significantly, however, the US bombers and Apache helicopters struck a contingent of Syrian government troops and allied forces in Deir al-Zor on February 7 that reportedly killed and wounded dozens of Russian military contractors working for the private security firm, the Wagner group.
In order to understand the reason why the US brazenly attacked the Russian contractors, we need to keep the backdrop of seven-year-long Syrian conflict in mind. Washington has failed to topple the government of Bashar al-Assad in Syria. After the Russian intervention in September 2015, the momentum of the battle has shifted in favor of the Syrian government and Washington’s proxies are on the receiving end in the conflict.
Washington’s policy of nurturing militants against the Syrian government has given birth to the Islamic State and myriads of jihadist groups that have carried out audacious terror attacks in Europe during the last three years. Out of necessity, Washington had to make the Kurds the centerpiece of its policy in Syria. But on January 20, its NATO-ally Turkey mounted Operation Olive Branch against the Kurds in the northwestern Syrian canton of Afrin.
In order to save its reputation as a global power, Washington could have confronted Turkey and pressured it to desist from invading Afrin. But it chose the easier path and vented its frustration on the Syrian government forces in Deir al-Zor which led to the casualties of scores of Russian military contractors hired by the Syrian government.
Another reason why Washington struck Russian contractors working in Syria was that the US-backed Syrian Democratic Forces (SDF) – which are mainly comprised of Kurdish YPG militias – had reportedly handed over the control of some areas east of Euphrates River to Deir al-Zor Military Council (DMC), which is the Arab-led component of SDF, and had relocated several battalions of Kurdish YPG militias to Afrin and along Syria’s northern border with Turkey in order to defend the Kurdish-held areas against the onslaught of Turkish armed forces and allied Free Syria Army (FSA) militias.
Syrian forces with the backing of Russian contractors took advantage of the opportunity and crossed the Euphrates River to capture an oil refinery located east of Euphrates River in the Kurdish-held area of Deir al-Zor. The US Air Force responded with full force, knowing well the ragtag Arab component of SDF – mainly comprised of local Arab tribesmen and mercenaries to make the Kurdish-led SDF appear more representative and inclusive – was simply not a match for the superior training and arms of Syrian troops and Russian military contractors, consequently causing a massacre in which scores of Russian citizens lost their lives.
It would be pertinent to note here that regarding the Syria policy, there is a schism between the White House and the American deep state led by the Pentagon. After Donald Trump’s inauguration as the US president, he has delegated operational-level decisions in conflict zones such as Afghanistan, Iraq and Syria to the Pentagon.
The way the US officials are evading responsibility for the incident, it appears the decision to strike pro-government forces in Deir al-Zor that included Russian contractors was taken by the operational commander of the US forces in Syria and the White House was not informed until after the strike.
Notwithstanding, it bears mentioning that unlike dyed-in-the-wool globalists and “liberal interventionists,” like Barack Obama and Hillary Clinton, who cannot look past beyond the tunnel vision of political establishments, it appears that the protectionist Donald Trump not only follows news from conservative mainstream outlets, like the Fox News, but he has also been familiar with alternative news perspectives, such as Breitbart’s, no matter how racist and xenophobic.
Thus, Donald Trump is fully aware that the conflict in Syria is a proxy war initiated by the Western political establishments and their regional Middle Eastern allies against the Syrian government. He is also mindful of the fact that militants have been funded, trained and armed in the training camps located in Turkey’s border regions to the north of Syria and in Jordan’s border regions to the south of Syria.
According to the last year’s March 31 article [1] for the New York Times by Michael Gordon, the US ambassador to the UN Nikki Haley and the recently sacked Secretary of State Rex Tillerson had stated on the record that defeating the Islamic State in Syria and Iraq was the top priority of the Trump administration and the fate of Bashar al-Assad was of least concern to the new administration.
Under the previous Obama administration, the evident policy in Syria was regime change. The Trump administration, however, looks at the crisis in Syria from an entirely different perspective because Donald Trump regards Islamic jihadists as a much bigger threat to the security of the US.
In order to allay the concerns of Washington’s traditional allies in the Middle East, the Trump administration conducted a cruise missiles strike on al-Shayrat airfield in Homs governorate on April 6 last year after the chemical weapons strike in Khan Sheikhoun. But that isolated incident was nothing more than a show of force to bring home the point that the newly elected Donald Trump is an assertive and powerful president.
Finally, Karen De Young and Liz Sly made another startling revelation in the last year’s March 4 article [2] for the Washington Post: “Trump has said repeatedly that the US and Russia should cooperate against the Islamic State, and he has indicated that the future of Russia-backed Assad is of less concern to him.”
Thus, the interests of all the major players in Syria have evidently converged on defeating Islamic jihadists, and the Obama-era policy of regime change has been put on the back burner. And after the recent announcement of complete withdrawal of US troops from Syria by President Trump, it appears that we are approaching the endgame in Syria, an event as momentous as the Fall of Saigon in 1975, which will mark a stellar military victory for Vladimir Putin.
Sources and links:
1- White House Accepts ‘Political Reality’ of Assad’s Grip on Power in Syria:
2- Pentagon plan to seize Raqqa calls for significant increase in U.S. participation:

Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους

0

του Σάββα καλεντερίδη.

Επειδή έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά για «θερμά επεισόδια», «επικείμενο πόλεμο» με την Τουρκία και άλλα παρόμοια, αποφασίσαμε να μεταφράσουμε σχεδόν ολόκληρη την ανακοίνωση του τελευταίου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας, στο οποίο καθορίζονται με σχετική ακρίβεια οι εθνικές προτεραιότητες και οι στρατηγικές που θα ακολουθήσει η Τουρκία γι’ αυτές.

Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τη βαρύτητα των αποφάσεων του ΣΕΑ που αναφέρονται στην ανακοίνωση, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η πολιτική της Τουρκίας σε όλα τα εθνικά θέματα, καθορίζεται από δυο παράγοντες.

Ο πρώτος είναι το Πρωτόκολλο Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας, η λεγόμενη «Ερυθρά Βίβλος» ή και υπερσύνταγμα της Τουρκίας, που εγκρίνεται από το ΣΕΑ και υπογράφεται από όλα τα υπουργεία, τα οποία είναι υποχρεωμένα σε όλες τις αποφάσεις που λαμβάνουν, να τηρούν τις βασικές αρχές που αναφέρονται σ’ αυτό.

Ο δεύτερος, οι αποφάσεις που λαμβάνονται από το ΣΕΑ, οι οποίες είναι υποχρεωτικά υλοποιήσιμες από τα υπουργεία και τους αρμόδιους φορείς.

Με βάση αυτά, λοιπόν, διαβάστε τη μετάφραση της τελευταίας ανακοίνωσης του ΣΕΑ και στο άρθρο μας της Κυριακής θα κάνουμε από αυτήν τη στήλη τις σχετικές διευκρινήσεις για τις προτεραιότητες της Τουρκίας και για τα μελλούμενα της περιοχής μας:

«Στη σύσκεψη συζητήθηκαν οι εσωτερικές και εξωτερικές εξελίξεις που επηρεάζουν την τάξη και την ασφάλεια της Τουρκίας, επανεξετάστηκαν τα διεθνή θέματα που αφορούν άμεσα την Τουρκία, ενώ έγινε ενδελεχής συζήτηση γύρω από τον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας. Υπό την έννοια αυτή, παρουσιάστηκαν οι δράσεις των κατά παραγγελία τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως το PKK/PYD-YPG, το ΙΚ και το Δίκτυο Γκιουλέν και επανεξετάστηκαν-αναθεωρήθηκαν όλα τα μέτρα που είχαν προταθεί στο παρελθόν από το ΣΕΑ και υλοποιήθηκαν από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς στο πλαίσιο του Δικαίου εναντίον κάθε απειλής που στρέφεται κατά της εθνικής μας ασφάλειας, και έγινε γενική αξιολόγηση όλων των πτυχών του αγώνα που δίνεται με απαράμιλλο πάθος και επιμονή στο εσωτερικό και το εξωτερικό, και έχει ως στόχο την εξάλειψη της τρομοκρατίας.

»Εξετάστηκαν όλα τα απαραίτητα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να αποτραπούν επιθέσεις που ενδέχεται να κάνει η τρομοκρατική οργάνωση στο εσωτερικό της χώρας, μετά τα χτυπήματα που έχει δεχτεί από τις εναντίον της επιχειρήσεις της Τουρκίας στο εξωτερικό. […] Επίσης έγινε ενημέρωση του ΣΕΑ για την επιχείρηση “Κλάδος Ελαίας”, που έγινε για να εξουδετερωθούν οι τρομοκράτες που πραγματοποιούν επιθέσεις εναντίον της Τουρκίας, για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των συνόρων, να υποστηριχθεί η ειρήνη σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο και για να εξασφαλιστεί η επάνοδος των Σύρων προσφύγων στις πατρίδες τους. […]

»Τονίστηκε με σημασία ότι οι Σύροι υποστήριξαν εκ βάθους καρδίας την επιχείρηση “Κλάδος Ελαίας” που διεξήγαγαν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις από κοινού με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό που απαρτίζεται από Κούρδους, Άραβες και Τουρκομάνους και τους απάλλαξε από την καταπίεση των τρομοκρατικών οργανώσεων που κατείχαν την περιοχή τους. […]

»Επίσης, εξετάστηκαν οι εργασίες και τα μέτρα που λαμβάνονται για να επιστρέψουν στα σπίτια τους εκατοντάδες Σύροι, που είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες αυτής της περιοχής. […]

»Τονίστηκε ότι πρέπει να προβληθεί και να καταγγελθεί στη διεθνή κοινή γνώμη η συνεργασία της τρομοκρατικής οργάνωσης που έδωσε όπλα σε μικρά παιδιά και έκανε εθνοκάθαρση στο Αφρίν, με το ΙΚ. […] Τονίστηκε επίσης ότι οι τρομοκράτες πρέπει να απομακρυνθούν από την Μένμπιτς το ταχύτερο δυνατόν, γιατί σε διαφορετική περίπτωση η Τουρκία δεν θα διστάσει να αναλάβει κι εδώ πρωτοβουλίες που έλαβε σε άλλες περιοχές. […] Tονίστηκε επίσης ότι με την ίδια αποφασιστικότητα θα αναληφθούν ανάλογες πρωτοβουλίες από την Τουρκία και για άλλες περιοχές στο έδαφος της Συρίας ανατολικά του Ευφράτη στις οποίες έχουν εγκατασταθεί οι τρομοκράτες. […]

»Τονίστηκε ότι αναμένεται από το ιρακινό κράτος να παρεμποδίσει τις δραστηριότητες και τις επιθέσεις που κάνουν εναντίον της Τουρκίας τρομοκράτες που έχουν εγκατασταθεί στο Σιντζάρ, το Κανδήλι και σε άλλες περιοχές του Ιράκ, και ότι σε περίπτωση που δεν το πράξει το ιρακινό κράτος, θα το πράξει η ίδια η Τουρκία. […] Τέλος, το ΣΕΑ ενημερώθηκε για επισκέψεις και συζητήσεις που έγιναν με διάφορα κράτη καθώς και για άλλες διεθνείς εξελίξεις, ενώ εξετάστηκαν στρατηγικές που πρέπει να ακολουθηθούν σε διάφορα θέματα. […]

»Έγινε μια γενική αξιολόγηση των εξελίξεων στην Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, τονίστηκε ότι από παρακολουθούνται από πλευράς μας με σχολαστικότητα η συμπεριφορά και οι κινήσεις της Ελλάδας που δεν συνάδουν με τις αρχές καλής γειτονίας και αποφασίστηκε ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει ποτέ οποιαδήποτε υποχώρηση από τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της».

pontos-news.gr

Τα έχουμε κάνει μαντάρα αλλά ας προσέξουν οι επίδοξοι επιβουλείς.

7

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Δεν είναι, μόνο, η οικονομία την οποία οι κυβερνώντες για πολλά χρόνια την Ελλάδα- αλλά και οι σημερινοί- οδήγησαν από αδιέξοδο σε αδιέξοδο. Είναι και τα εθνικά θέματα αλλά και πολιτικές που ευνούχισαν τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Ως συνήθως, όλα εκλαμβάνονται στραβά στη χώρα από την πολιτική ηγεσία. Η στροφή της Ευρώπης πως την ήπια πολιτική εξελήφθη από τις ελληνικές κυβερνήσεις ως εγκατάλειψη του στρατεύματος.

Μια αντίληψη ευδαιμονίας  με κάθε τίμημα, κυριάρχησε, κυρίως, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και έννοιες όπως πατρίδα, εθνική κυριαρχία, εθνικό συμφέρον, προάσπισή τους, ένοπλες δυνάμεις κλπ ενοχοποιήθηκαν από μια κλίκα «διανοουμένων» την οποία προσεταιρίστηκε ο τότε πρωθυπουργός, αποδέχθηκε την ιδεολογία τους και την κατέστησε κυρίαρχη, αν και αριθμητικά είναι αναντίστοιχη με το κακό που έχει κάνει.

Το κακό το βλέπουμε σήμερα. Ενώ η Τουρκία εξοπλίστηκε σαν αστακός και απειλεί την εθνική κυριαρχία της χώρας, η ελλαδική πλευρά δείχνει αδυναμία να υπερασπίσει τα συμφέροντά της.

Και δεν είναι μόνο οι σχέσεις με την Τουρκία όπου εκδηλώνεται αυτή η αδυναμία.

Ακόμη και στις σχέσεις με τα γειτονικά Σκόπια, με τα οποία η κάθε είδους σύγκριση ευνοεί την Ελλάδα, εκδηλώνεται μια τρομερή αδυναμία να προωθηθούν τα ελληνικά συμφέροντα. Και αυτό, παρά τα γεγονός πως η κύρια αιτία της διαμάχης, το όνομα της γειτονικής χώρας, ευνοεί συντριπτικά τις ελληνικές θέσεις.

Το ίδιο και με την Αλβανία. Εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανοί βρέθηκαν, επιβίωσαν και πλούτισαν στην Ελλάδα και το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τον κόσμο αυτό για την διαμόρφωση ενός θετικού κλίματος στο λαό της γειτονικής χώρας αλλά πέτυχε το, ακριβώς, αντίθετο.

Υποτίθεται, ακόμη, πως εδώ που έφτασαν τα πράγματα, κύριο όργανο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας είναι η συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα Τίρανα επιθυμούν σφόδρα να γίνουν μέλος της Ένωσης και, παρά την επιθυμία τους αυτή, αρνούνται να διευθετήσουν εκκρεμότητες με την Αθήνα, απαραίτητη προϋπόθεση για την ένταξή τους στην Ευρώπη. Αντιθέτως, επηρεάζονται από την Τουρκία η οποία δεν είναι μέλος της Ένωσης.

Όλα αυτά δείχνουν πλήρη εγκατάλειψη των δομών του κράτους και των λειτουργιών του. Μια ιδεολογία παραίτησης κυριάρχησε από το ΄90 και εδώ και το αποτέλεσμα είναι εμφανές.

Εκεί που τα πράγματα γίνονται, ακόμη, χειρότερα είναι οι σχέσεις με την Τουρκία. Τα όργανα του ελληνικού κράτους δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως η ανατολική χώρα δεν ιδρώνει, ιδιαιτέρως, σήμερα με την επίκληση  του διεθνούς δικαίου και η μόνη γλώσσα που μιλά είναι η ισχύς.

Η υπόθεση των «οκτώ» τούρκων στρατιωτικών και των «δύο» Ελλήνων ομήρων είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις αδυναμίας αποτελεσματικής υποστήριξης των αρχών της ελληνικής πολιτικής.

Αν και ο πλήρης εκφυλισμός της πολιτικής ισχύος άρχισε ιδεολογικά από τα μέσα του ’90 όπως προαναφέρθηκε, η αδυναμία στην ισορροπία μεταξύ των δύο χωρών υπήρχε από την επομένη της Λωζάννης, παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα.  Και αυτό έπρεπε να ανησυχήσει τις πολιτικές εξουσίες από τότε.

Ενώ η Τουρκία ακολούθησε μια προγραμματισμένη εξωτερική πολιτική με στόχο την ισχυροποίησή της, η Ελλάδα, όπως δείχνουν τα πράγματα δεν έδωσε την απαιτούμενη προσοχή, ή δεν μπόρεσε να κυβερνηθεί από ικανές προσωπικότητες.

Αυτό δείχνει το αποτέλεσμα. Οι αγιογραφικές προσπάθειες των κυβερνητών της με την απόσταση της σημερινής ματιάς καταρρέουν.

Η Αθήνα, δεν βρίσκεται σε δύσκολη θέση διαχείρισης των σχέσεών της με την Άγκυρα μόνο σήμερα, με την υπόθεση των «οκτώ». Βρέθηκε και στη δεκαετία του ’20 όταν  κατηγορήθηκε ότι ευνοούσε τους «συντηρητικούς» κύκλους της μειονότητας στην αντιπαράθεσή τους με τους «νεωτεριστές» κεμαλικούς.

Αναφέρομαι στη γνωστή υπόθεση του Μουσταφά Σαμπρί, του τελευταίου θρησκευτικού ηγέτη της οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατέφυγε με μια δυναμική μουσουλμανική ομάδα («παλαιομουσουλμάνοι») στη Θράκη, αντικεμαλικού φρονήματος και προσηλωμένη στο Κοράνι. Αυτού του κλίματος ήταν και η πλειοψηφία της μειονότητας.

Αυτή η ομάδα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ισχυρός ανασταλτικός παράγοντας στη διείσδυση του τουρκισμού στη Θράκη αλλά το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν κατάφερε να την αξιοποιήσει αλλά αναγκάστηκε  και να την απελάσει κατά τη δεκαετία του ’30.  Βεβαίως, και το πλήρωσε.

Ας έχουν υπόψη τους στην Αθήνα τα γνωστά, ιστορικά, παραδείγματα.

Η Ελλάδα έχει ατυχήσει στην ανάδειξη υψηλού διαμετρήματος πολιτικών ηγετών. Αντιθέτως, σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της, στην Τουρκία υπάρχει μια οραματική και ικανή πολιτική ηγεσία. Η σύγκριση είναι καταλυτική σε βάρος μας.

Για λόγους που έχουν και πάλι να κάνουν με την αποδόμηση κάθε αξιακού συστήματος προς όφελος της προώθησης μιας παγκοσμιοποιημένης λογικής, επικράτησε η αντίληψη πως η χώρα, αφού είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί να κυβερνηθεί από τοπικούς νομάρχες, με χαρακτηριστικά και ικανότητες νομαρχών και όχι ηγετών.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα, όχι, μόνο, σε ό,τι αφορά τα κυβερνητικά στελέχη αλλά το σύνολο των αρχηγών του πολιτικού φάσματος.  Δεν γνωρίζω αν θα μπορούσε να είναι χειρότερο.

Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που στην ιστορία της χρειάστηκε να λάβει κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της και αναζήτησε τους κατάλληλους ηγέτες.

Το τελευταίο διάστημα, μια από τις εμβληματικές κινηματογραφικές ταινίες είναι «η πιο σκοτεινή ώρα». Μια προσπάθεια καταγραφής της ανάδειξης του Τσώρτσιλ στην ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος της Βρετανίας μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του Νέβιλ Τσάμπερλεν και του Λόρδου Χάλιφαξ να αναχαιτίσουν την επιθετικότητα του Χίτλερ.

Όταν το Συντηρητικό Κόμμα αμφισβήτησε τον Τσάμπερλεν και την πολιτική του, οι βαρώνοι του πρότειναν την ηγεσία στον Χάλιφαξ. Την αρνήθηκε. «Δεν ήρθε, ακόμη, η ώρα μου» φαίνεται να είπε. Αλλά, μάλλον δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της στιγμής. Δεν ήταν ηγέτης. Οι ώρες ήταν κρίσιμες. Και μετά από την άρνηση αυτή προτάθηκε ο Τσώρτσιλ τον οποίο δεν ήθελαν λόγω, κυρίως, του χαρακτήρα του αλλά του χρέωναν τις ευθύνες για την αποτυχημένη εκστρατεία της Καλλίπολης.

Στην ταινία φαίνεται καθαρά τι σημαίνει ηγεσία σε κρίσιμες ώρες. Σε αντίθεση με το δίδυμο Τσάμπερλεν- Χάλιφαξ, το οποίο περιέλαβε στο Πολεμικό Συμβούλιο, ο Τσώρτσιλ είχε σαφή αντίληψη και των προθέσεων και του τρόπου αντιμετώπισης της χιτλερικής επιθετικότητας. Δεν πίστευε στην κατευναστική πολιτική και επέβαλε την άποψή του πως η Γερμανία μόνο με πόλεμο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Την άποψη αυτή είχε μόνο αυτός. Και διαπίστωσε πως την είχε και ο βρετανικός λαός.

Φαίνεται, ακόμη, η μοναξιά του ηγέτη και η τραγωδία που βιώνει όταν έρχεται στο δίλημμα να σώσει 300.000 βρετανούς στρατιώτες που υποχωρούσαν στο λιμάνι της Δουνκέρκης ή 4000 άνδρες στο φυλάκιο του Καλαί.

Παρά τις δυσκολίες πήρε απόφαση. Και την χρεώθηκε. Δεν κρύφτηκε. Είχε άποψη, είχε αντίληψη των πραγμάτων, είχε το θάρρος να αναμετρηθεί με τη στιγμή. Ήταν ηγέτης και τον έγραψε η ιστορία.

Δυστυχώς, στη δική μας εθνική εμπειρία δεν έχουμε, πλέον, ηγέτες. Σε πολύ κρίσιμες ώρες.

Έχουμε αποσαθρωμένους θεσμούς,  την ιδεολογική κυριαρχία μιας αποδομητικής αντίληψης και πολιτικούς ηγέτες μεγέθους προέδρου πολυκατοικίας.

Τι θα μας σώσει; Η εκτίμηση όλων των δυνάμεων ότι χρειάζεται να υπάρχουμε αλλά και η ανεξέλεγκτη αποφασιστικότητά μας όταν συνειδητοποιήσουμε, ως λαός, ότι δεν πάει άλλο πίσω.

Όσοι γείτονες επιβουλεύονται εμάς, ως λαό, και την ύπαρξή μας σ αυτήν την περιοχή, ας εστιάσουν σ αυτήν την αποφασιστικότητα. Όχι στο είδος των ηγετών μας.  Θα είναι προς όφελός τους.

 

 

 

 

«Θα παίξει τον ηγετικό του στρατιωτικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο Μακρόν ;»

2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Είναι γνωστό ότι η εισβολή του Ερντογάν στην Συρία, η κατάκτηση του Αφρίν από τους Τούρκους μαζί με τους ντόπιους συμμάχους τους και η αναγγελθείσα ήδη απειλή επέκτασης των στρατιωτικών επιχειρήσεων ανατολικότερα, δεν αρέσουν καθόλου στη Γαλλία. Η οποία, ακούγοντας να πιπιλάει διαρκώς ο Σουλτάνος την καραμέλα ότι απειλούνται τα νότια σύνορά του από τους Κούρδους της Συρίας, η Γαλλία φέρεται να πρότεινε στην Τουρκία την τοποθέτηση Γάλλων στρατιωτών μεταξύ των τουρκικών συνόρων και των Κούρδων του Αφρίν ως δύναμη ειρηνικής επιτήρησης. Κάτι που η Τουρκία δεν το αποδέχθηκε και προχώρησε στην εισβολή στη Συρία για να δημιουργήσει, όπως η ίδια διατείνεται, μια ζώνη ασφαλείς 30 χιλιομέτρων εντός της Συρίας. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι η Τουρκία με τη Συρία έχουν κοινά σύνορα 971.000 χιλιόμετρα, η πραγματικότητα είναι ότι ο Ερντογάν  επιχειρεί ένα εδαφικό πλιάτσικο της τάξεως 30 χιλιομέτρων βάθους Χ 971.000 χιλιομέτρων μήκους = 29.130.000 χιλ. εμβαδού εντός της Συρίας !

Όπως μετέδωσε σήμερα το γαλλικό κανάλι France2 και αναμεταδίδει όλο το απόγευμα το ειδησεογραφικό κανάλι  France 24,  χθες βράδυ ο Μακρόν υποδέχθηκε στο μέγαρο των Ηλυσίων μια αντιπροσωπεία των «Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων» (Forces démocratiques syriennes-FDS) για να συζητήσουν το πρόβλημά τους, μετά την πτώση του Αφρίν στα τουρκικά χέρια και τις ανακοινώσεις του Ερντογάν ότι θα επεκτείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του ανατολικότερα στο MANBIJ (Ιεράπολη) για να ξεριζώσει τους Κούρδους «τρομοκράτες», όπως τους αποκαλεί. Ο Ερντογάν εξέφρασε την ενόχλησή του (σιγά που δεν θα την εξέφραζε ο ιμπεριαλιστής) για τη δήλωση υποστήριξης των Κούρδων από την Γαλλία και απαίτησε οι Γάλλοι να μην έχουν καμία ανάμειξη. O Macron φέρεται να απάντησε ότι δεν πρόκειται να στείλει στρατεύματα στην εν λόγω περιοχή, αλλά «θα θεωρήσει απαράδεκτη την κατάληψη της Ιεράπολης», υπενθυμίζοντας με νόημα στον Ερντογάν ότι εκεί  υπάρχουν ήδη στρατεύματα της δυτικής συμμαχίας και ειδικές γαλλικές δυνάμεις, με διακριτικότητα, κι άρα αν η Τουρκία κινηθεί προς τα εκεί, θα τους συναντήσει…

Την είδηση για την εν λόγω συνάντηση επιβεβαιώνει και ο Allan Kaval στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LE MONDE, σήμερα, αναφέροντας ότι «Ο Macron διαβεβαιώνει τους Σύριους Κούρδους για την «υποστήριξη» της Γαλλίας στη συνάντηση του Elysée. Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, υποδεχόμενος την Πέμπτη 29 Μαρτίου μια αντιπροσωπεία από τη Συρία, συμπεριλαμβανομένων και Κούρδων στρατιωτικών αξιωματούχων, αλλά και προσωπικότητες από πολιτικούς θεσμούς που σχετίζονται με τον αραβο-κουρδικό συνασπισμό των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Macron παρέσχε σε αυτούς τους συμμάχους των Δυτικών ένα μήνυμα πολιτικής υποστήριξης πρωτοφανούς σημασίας. Καθώς οι τουρκικές απειλές κατά των κουρδικών δυνάμεων και των συμμάχων τους στη βορειοανατολική Συρία δεν υποχωρούν, η συνάντηση θα μπορούσε να σημάνει μια καμπή στη δέσμευση του Παρισιού προς την πλευρά τους. Σε ένα δελτίο τύπου που εκδόθηκε στο τέλος της συνάντησης, η Προεδρία ανέφερε ότι ο αρχηγός του κράτους «διαβεβαίωσε τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) για την υποστήριξη της Γαλλίας, ειδικά για τη σταθεροποίηση της ζώνης ασφαλείας βορειοανατολικά της Συρίας, στο πλαίσιο μιας ισόρροπης διακυβέρνησης, προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε αναζωπύρωση του Daesh. Δηλαδή του Ισλαμικού Κράτους στα αραβικά, εν αναμονή μιας πολιτικής λύσης στη συριακή κρίση».

Η αντιπροσωπεία, αποτελούμενη εξίσου από γυναίκες και άνδρες και από εκπροσώπους των κουρδικών, αραβικών και χριστιανικών κοινοτήτων, θέλησε να είναι υποδειγματική των αρχών που εφαρμόζονται από το πολιτικό πλαίσιο των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), δηλαδή : ισότητα ανδρών και γυναικών και συνύπαρξη θρησκευτικών και εθνικών κοινοτήτων.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και οι θεσμικές δομές τους ελέγχουν και κυβερνούν αποτελεσματικά τις περιοχές που περιλαμβάνουν Κούρδους οικιστές της βορειοανατολικής Συρίας. Κατέχουν επίσης μεγάλες περιοχές κυρίως Αραβικές. Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις κυνήγησαν εκεί τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους κατά τη διάρκεια μιας μακράς στρατιωτικής εκστρατείας με την υποστήριξη του διεθνούς συνασπισμού. Η επίθεση κορυφώθηκε τον Οκτώβριο του 2017 με τη κατάληψη της Rakka, της πρώην «πρωτεύουσας» του ISIS.

Η υποστήριξη που εκφράζεται από το Παρίσι έρχεται σε μια εποχή που η θέση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων φαίνεται  απειλούμενη παρά ποτέ από μια στρατιωτική επίθεση εναντίον τους από την Άγκυρα.

Κατά την άποψη της Άγκυρας, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις αποτελούν  απλώς μια προέκταση του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK. Η σημερινή παράταση αυτής της σύγκρουσης στο έδαφος της Συρίας έχει σταματήσει την πρόοδο των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων ενάντια στις τελευταίες θέσεις που κατέχει ακόμα το Ισλαμικό Κράτος στη βορειοανατολική Συρία, με κίνδυνο αναζωπύρωσης της τζιχαντιστικής ομάδας. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο γαλλικό ενδιαφέρον. Οι Κούρδοι έχουν στα χέρια τους 200 περίπου τζιχαντιστές φυλακισμένους, γαλλικής καταγωγής, που μόλις την περασμένη εβδομάδα ανέλαβαν την ευθύνη για το τελευταίο τους χτύπημα με 4 νεκρούς και 15 τραυματίες επί γαλλικού εδάφους.

Θα παίξει τον ηγετικό του στρατιωτικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο Μακρόν, μετά και την βρετανική έξοδο ; ‘Η θα κωλώσει μπροστά στους λεονταρισμούς του Ερντογάν ;  Αν συμβεί το δεύτερο, τότε από τώρα θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για την τουρκική εισβολή και στην Ελλάδα, κι όχι να διερωτόμαστε ακόμη για «το πού το πάει η Τουρκία» ; Η Τουρκία θέλει διακαώς να μας ξανα-υποδουλώσει για να απολαύσουμε τη «Δημοκρατία της». Όποιος αρμόδιος δεν το βλέπει, παρακαλείται να βγάλει το γράσο από τα μάτια του.

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι Οικονομολόγος.

 

Greece vs. Turkey: Are We Headed for an Intra-NATO War?

0

The alarming escalation in the Aegean.

4:55 AM, MAR 28, 2018 | By JOHN PSAROPOULOS   The Weekly Standard

Satellite imagery of Greece and part of Turkey. Photo credit: Planet Observer/Universal Images Group via Getty Images.
Athens

The Aegean Sea between Greece and Turkey hosts one of the world’s highest concentrations of high-tech weaponry. Sixty-seven surface ships and two dozen submarines are deployed on a body of water the size of Lake Superior. The two air forces command 448 fighter jets armed with smart bombs and guided missiles. On land, 832 heavy tanks and more than 2,500 lighter artillery vehicles—as much tank firepower as in all the rest of Europe combined—could rapidly be brought to bear along a Greek-Turkish border only 105 miles long.

These arsenals, built up over decades and constantly modernized, were not merely a boon to U.S. and German defence contractors. Western policymakers wanted to believe that loyalty to NATO’s mission of containing the USSR, rather than regional rivalries, motivated this exemplary level of Greek and Turkish defense spending. After the Soviet Union collapsed, good diplomacy and Turkey’s EU aspirations made it possible, most of the time, to overlook the downsides of an arms race between uneasy neighbors. Recently, however, the Aegean has become a dangerously narrow sea.

For decades, Turkish military aircraft have regularly violated Greece’s 10-mile airspace around its islands, on the grounds that Greece’s territorial waters extend only six nautical miles from shore, and that air and sea borders should match. Turkish ships also ignore the territorial waters around a number of small islands whose Greek ownership Turkey questions. These ships and planes are intercepted by their Greek counterparts, and mock dogfights result. Occasionally fatal accidents occur.

Kostas Grivas, who teaches advanced weapons systems at the Hellenic Army Academy, calls it a “a unique theater of confrontation,” where “land, sea and air forces are simultaneously in use in a very confined area, and there is an enormous amount of weapons systems and men-at-arms in deployment.” In the event of war, he believes, it would be very difficult to maintain command-and-control systems because of the intensity and speed of activity, meaning heavy fratricidal losses. In such chaos, the outcome might ultimately be up to local commanders’ ability to take intelligent initiatives. An Aegean war, Grivas says, would resemble “a mini-nuclear war because there will be so much high-tech ordnance discharged it will cause a huge amount of damage.”

The prospect of such hostilities has been suddenly brought closer this year, following events that are individually and as a series without parallel in recent decades.

Last autumn, Greek foreign minister Nikos Kotzias expressed concern that Turkey had become an “irritable power.” What inspired this concern was a record 3,317 airspace and 1,998 territorial water violations recorded in the Aegean last year—respectively double and quadruple the previous year’s numbers. “Our job is to behave responsibly,” Kotzias declared, so he invited Recep Tayyip Erdogan to become the first Turkish president in six decades to visit Greece.

Recep Tayyip Erdogan’s December 7 visit was a disaster. On its eve, Erdogan gave an interview calling for revisions of the Lausanne Treaty of 1923. This is the treaty that defines the borders of the modern Turkish state, while guaranteeing the rights of Greek and Muslim minorities in the two countries. It has kept Greece and Turkey at peace for a century and forms the bedrock of their détente. No Greek or Turkish head of state or government had ever publicly called for its revision. Greece’s President Prokopis Pavlopoulos reacted by overstepping his role as ceremonial head of state to lecture Erdogan. Lausanne, he asserted, was “non-negotiable.”

“It has no gaps. It needs neither revision nor updating. It stands as it is, it covers absolutely the issues that it needs to cover, and stresses that among other things it leaves no leeway for gray zones or minority issues,” Pavlopoulos said.

Erdogan gave as good as he got. Greece had plunged its Muslim minority into poverty, he said, and is racially prejudiced against it. Erdogan also demanded of Prime Minister Alexis Tsipras the extradition of ten Turkish military officers who fled to Greece after the failed July 2016 coup. The Greek Supreme Court had barred their extradition on the grounds that their lives would be endangered in Turkey. The government cannot overrule the decision and there is no higher court of appeal, but Erdogan insisted: “What I told Mr. Tsipras is that these putschists may be returned to Turkey, a country that has abolished the death penalty, a country where torture does not take place.”

Kotzias’s charm offensive has since collapsed. A planned February revival of the Greek-Turkish Supreme Council, a diplomatic forum, never took place, and a May visit to Athens by the Turkish foreign minister is very much in doubt. But there is worse.

On February 12, a Turkish coast guard vessel rammed a Greek one while performing what the Greek coast guard called “dangerous maneuvers inconsistent with international collision avoidance practices.” Turkish Prime Minister Binali Yildirim called Tsipras to explain that the ramming was accidental; but the fact that it happened near Imia, a pair of Greek islets whose ownership Turkey has disputed for 20 years, suggests to the Greeks a territorial power play.

Turkey upped the ante on the last day of February, arresting two Greek officers who apparently strayed into Turkish territory while on a routine patrol on the Thracian border. The standard practice for both sides during the last three decades has been to return wayward patrols at the nearest checkpoint after a routine procedure. Turkish authorities instead jailed the men and charged them with illegal entry. More serious charges may follow. Greek Defense minister Panos Kammenos refers to the two soldiers as “hostages,” and Greek public opinion takes for granted their seizure as connected with the ten Turkish military fugitives.

Since these incidents, polls say 92 percent of Greeks believe Turkey constitutes Greece’s biggest threat. Is Turkey generating grievances as a pretext for war? Who would gain from such a war? How would America react? And why has Erdogan chosen this moment to escalate tension?

Brinkmanship in 1996: preview of a far worse confrontation?

“What I worry about is the risk of an unintentional confrontation,” says U.S. ambassador to Athens Geoffrey Pyatt. Greece and Turkey nearly did stumble into war two decades ago. On Christmas Day 1995, the Figen Akat, a small Turkish cargo ship, ran aground on the western twin islet of Imia. A Greek tug was dispatched to refloat her, but the Turkish captain refused Greek help, saying he was in Turkish territorial waters. He eventually accepted Greek assistance, but not before the Turkish government had voiced a claim to the Imia islets as Turkish.

In the new year, the mayor of the largest nearby Greek island, Kalymnos, hoisted a Greek flag on Imia. The owners of a newly-licensed Turkish television channel CNN Turk decided to boost ratings by filming two journalists replacing the Greek flag with a Turkish one. Prime Minister Tansu Ciller fueled the fire. “We can’t let a foreign flag fly on Turkish soil. The flag will come down,” she said.

“The Turkish claims have no basis at all. There is no space for negotiations in … matters which concern our sovereignty,” said Greek Premier Kostas Simitis. Greece landed special forces on one of the two islets while Turkish frogmen took the other. As many as 20 Greek and Turkish ships and submarines converged on Imia (or Kardik, as the Turks call it).

On January 31, the United States intervened to avert an unintended war. “In 1996 the Americans stepped in and that sobered both sides,” says retired ambassador Christos Rozakis, one of Greece’s leading experts on international law. “We parted under the understanding, “no ships, no flags,” and reverted to the status quo ante. It wasn’t exactly that, but until the latest incident it was almost that. Greek shepherds didn’t herd their goats there any more, but neither did Turks go there.”

Treaties vs. politics

Imia stands as a textbook case of calculated escalation leading to the brink of an unintended war, and conditions now are even more conducive to such a war than they were in 1996, because new causes of instability have been added to older ones.

The underlying tensions go back decades. “Turkey never got over the fact that the Lausanne Treaty shut them off behind a wall of Greek islands, and they are trying to overturn this incrementally,” says Rozakis. “They can’t ask for Rhodes, which is clearly inhabited by Greeks, but they are trying to create conditions to extend themselves into the Aegean, and position themselves for future talks.”

Those future talks are important, because Greece and Turkey have a number of unsettled jurisdictional issues. Under international law, Greece can claim territorial waters of 12 nautical miles around each of its islands, but Turkey threatens to wage war if Greece does so, claiming the Aegean, as a semi-enclosed sea, is a special case. And the two countries have yet to apportion the continental shelf and settle rights to mineral deposits on and under the sea floor. Exploratory talks have been ongoing since 2000, but Turkey broke them off last summer.

Turkey has instead escalated to questioning not the jurisdiction of islands but their very ownership. “In the 1990s, various papers started circulating from [Turkish] think-tanks that took a legalistic approach, and said that if an island or islet or rock isn’t specifically mentioned in an international treaty, then it reverts to the previous power, which is the Ottoman Empire. And as Turkey is considered the successor regime, they belong to Turkey,” says a Turkey-based expert who wishes to remain anonymous. “That is the argument … and to a large degree [Turkish] people have come to believe it. It’s a question of discourse. If populist journalists and a couple of pseudo-academics say it, that’s all it takes.”

This has become known as the “grey zones” policy, which aims to cast doubt on the status of anything between a couple of dozen to a couple of hundred uninhabited or sparsely inhabited Aegean islets. Turkish claims are spread throughout the Aegean, but her frustrations focus on the Dodecanese, the island group in the southeast Aegean, which were the last to formally join Greece. The Lausanne Treaty awarded them to Italy, naming the 12 principal islands “and the islets dependent thereon.” Nine years later, Italy signed a protocol with Turkey, which included British Admiralty maps and clearly delineated territorial waters, showing which islets lie in whose sovereign area. In the Paris Treaty of 1947, Greece inherited Italy’s possessions and treaty obligations. Turkey now objects that it had never formally ratified the protocol.

“There were high expectations in Turkey that at least some of the Dodecanese would not be given to Greece,” says Dr. Thanos Dokos, who directs the Hellenic Foundation for European and Foreign Policy. “By not participating in the Second World War they were spared the destruction, but they lost the remaining Aegean islands. You can see statements … over the years expressing frustration that an uninterrupted line of islands across the coast are ‘strangling’ Turkey.”

As long as they remained marginal, Turkish revisionist claims did not affect the bilateral relationship, but they have now entered the Turkish political mainstream thanks to the nationalist opposition party, the CHP. “Why did you not talk about 18 occupied islands?” CHP leader Kemal Kilicdaroglu berated Erdogan when he returned from his Athens trip. Kilicdaroglu has also taken it upon himself to speak in the government’s stead. Goaded by provocative remarks the Greek Defense minister made this month, Kilicdaroglu again pushed his revanchist narrative: “The Greek Defense minister says ‘Come and get it.’ I will come and take all of those islands back.

Some observers see Turkey’s hardening stance toward Greece as an attempt to counter Erdogan’s slippage in the polls. “He is very insecure right now,” says the Turkey-based expert. “It seems that there is a big qualitative decline in Turkish public opinion [towards him]. People discern fatigue. They no longer believe he is the leader who will solve Turkey’s problems.”

For Erdogan, who faces re-election next year, there is more at stake than power. In 2013, a judicial investigation was launched into his family’s assets after telephone conversations were leaked suggesting that he had amassed a personal fortune of more than a billion dollars while in office. He shut the investigation down in the name of national security, then imprisoned the prosecutors. But “Erdogan needs to survive politically so he can avoid legal prosecution. That’s what it comes down to,” says the Turkey expert. “You have an explosive mix of regional or even global ambition to the point of arrogance, on the one hand, and instability on the other,” says Dokos.

A deteriorating security environment

Under Erdogan, Turkey has come to see itself very differently from the secular state forged by Kemal Ataturk, which joined NATO, applied to join the EU, and generally played by Euro-Atlantic rules. Erdogan has ruled the country for almost 16 years, and during that time its GDP has grown fourfold and its foreign policy has become increasingly Islamic and assertive.

Turkey has directly challenged the United States on Syria, entering the fray to attack the Kurds, whom it sees as an existential threat but who have been America’s frontline troops against the Islamic State. In March, Turkey won its first major victory in Syria, taking the town of Afrin 20 miles from its border. It now plans to move on the town of Manbij, 60 miles to the east, creating the buffer zone it has long sought between its own restive Kurdish citizens and the heavily armed Kurdish militias in Syria and Iraq. Turkey has become the only regional power straddling the world’s two major alliances, acting both on behalf of NATO and in concert with Russia—and it is doing so within the same conflict.

Turkey is also putting its foot down in the eastern Mediterranean. On February 9, five Turkish navy ships prevented a drilling platform contracted by Italian energy company ENI from reaching its intended site offshore northeast Cyprus. ENI is one of six energy multinationals—including Qatar Petroleum, France’s Total and ExxonMobil—which have signed agreements to dig exploratory wells on Cyprus’s continental shelf. Those wells are scheduled to be completed by the end of this year; early tests have confirmed deposits of 3.6 to 6 trillion cubic feet of natural gas and indicated the prospect of much more.

Cyprus has been divided since a 1974 Turkish invasion created a universally unrecognized Turkish-Cypriot state in the north. Greek Cypriots say they will share the island’s newfound resource wealth when they reach a reunification settlement. Turkey counters that this wealth shouldn’t be used as ransom to extort such a settlement that disadvantages Turkish Cypriots. Turkey therefore rejects the Cypriot exclusive economic zone assertion and says it will conduct its own exploratory drilling, setting the stage for another confrontation in the eastern Mediterranean. Many experts believe it is this agenda that drives the latest belligerence in the Aegean.

A regional power

Turkey’s weapons programs suggest broad strategic aspirations. It has ordered an aircraft carrier from Spanish shipyards, due in 2022, and is developing its own ballistic missiles. Neither has any defensive use close to home. “They’re symbolic weapons, great-power weapons,” says Grivas of the Hellenic Army Academy. “Turkey is proving that it aims to be a midsize power in a multipolar system.”

Turkey’s defense capabilities have risen with its economy, while Greece’s have suffered as a result of its eight-year depression. Last year Turkey spent $15.8 billion on defence; Greece could manage only $5.4 billion, and almost none of that was investment in new weapons. In fact, Greece has cut its defense expenditure by 40 percent in the last decade. This means it has spent no money on procurements other than ordnance.

Meanwhile, Turkey is purchasing the F-35 stealth fighter and is pouring billions into developing its own mounted cannon and armored vehicle. Greece’s domestic defense industry has suffered so much disinvestment that four years ago it nearly lost the ability to make its own bullets and service its aircraft. Thanks to previous investments, Greece is for now a formidable adversary. Its forces almost match Turkey’s numerically, and it has covered the Aegean with overlapping anti-aircraft missile defense shields. Over time, though, military experts say, Greece’s ability to mount a credible defense will erode without new investments.

Given these divergent trends, some analysts wonder whether a Turkish power-play in the Aegean is only a question of time. Rozakis believes Turkey is now more assertive in the Aegean than it was 20 years ago. “Back then, the Turkish side would say that [Imia] were disputed islands, that it was unclear to whom they belonged. Now they are saying that they are Turkish. This happened now, this year. That is an escalation.”

In February, Turkish construction began on what media billed an “observation post” on the mainland opposite Imia. “It’s not just an observation post,” says defence expert Efthymios Tsiliopoulos. “They’re building a slipway and an access road; they could truck in semi-rigid inflatables and from there get to Imia in five minutes. And then what does the Greek side do? It would have to wage war to get them off.”

Grivas calls Turkey’s actions “hybrid operations—military power below the threshold of full war accompanied by psychological pressure.” He believes the strategy could culminate “in a measured act of war in the hope that Greece will not react.”

Dokos doesn’t believe there is a specific Turkish plan for annexation of a rocky islet, but he thinks it could happen as a result of the new instability in the Aegean. “What is different today is that you have more aggressive tactics by the Turkish side. You have a higher number of incidents. You have less experienced officers on the Turkish side. You have fewer channels of communication. … The influence of the usual firefighters—the U.S., primarily NATO—is extremely limited in Ankara today. So this is an explosive mix. Statistically, the risk of an accident is higher.”

David Phillips, a former diplomat who runs Columbia University’s Program on Peace Building and Rights, believes an accident or miscalculation is more likely today for yet another reason: Washington is less likely to umpire. “The last thing the U.S. wants is to intervene between Turkey and Greece where military action is involved. So Erdogan may just think he can pull a fast one and get away with it. He might unleash forces he can’t control.”

Military leadership concerns

Against the advance of hyper-nationalism, the Turkish military may no longer be a reliable barrier. Following the July 2016 coup attempt, Erdogan imprisoned an estimated 50,000 public servants, most of them from the armed forces. By some accounts, that has deprived Turkey of a fighter wing’s worth of pilots experienced in taking calculated risks, and many of its most experienced commanders at sea. Dokos believes the ramming of the Greek coastguard vessel near Imia last month was the result of those purges.

“My theory is that the instructions from high command in Ankara were, ‘make them feel our presence there. Show them that we cannot be pushed around and we are the big power,’” he says. “How that was interpreted by the Turkish captain was a different story. … If you look at the mood inside the Turkish armed forces and the mood among officers not to be seen as anything other than patriotic, because that can make the difference between being promoted and being thrown in jail, I think there was too much enthusiasm on the Turkish side.”

The combination of an aggressive foreign policy and an inexperienced military is made worse by the fact that the two defense ministers have such a bad relationship that they do not speak. By some accounts, the direct line between the Greek and Turkish chiefs of staff has also fallen into disuse.

Appeasement isn’t working

Former Greek premier Kostas Simitis recently called on EU leaders to put pressure on Turkey. “Peace in this area is in the interest of the entire Union. An EU candidate country cannot dispute the borders of the Union and seek to revise them. Greece must prevail on Europe’s leaders to secure measures to protect our country.” The European Council produced Europe’s boldest statement in March, saying it “strongly condemns Turkey’s continued illegal actions in the Eastern Mediterranean and the Aegean Sea and underlines its full solidarity with Cyprus and Greece.” And the United States, too, says it “recognizes the right of the Republic of Cyprus to develop its resources in its Exclusive Economic Zone.”

Such statements reaffirm the Greeks’ traditional belief in their NATO and EU memberships as security shields. But few Greeks expect concrete action from either the EU or the United States or NATO, should push come to shove.

NATO Secretary General Jens Stoltenberg recently told the Greeks that they’d have to extricate their wayward soldiers from Turkey on their own, disappointing Greek hopes that NATO would enforce collegial norms among Alliance members. NATO has also declined to take any formal position on the Lausanne and Paris treaties—effectively encouraging Turkey’s disputatiousness. NATO’s Stoltenberg has even refrained from criticizing Turkey for attacking the Kurds. “Turkey is contributing to our collective security, to our missions and operations in many different ways. I thank Turkey for that,” Stoltenberg told Anadolu Agency in March”.

Turkey’s longstanding aspirations to join the European Union have all but ceased to provide meaningful leverage. Greece lifted its objections to Turkish membership in 1999, reasoning that a democratic, European Turkey would present less of a threat. That decision yielded dividends for a decade. It has become apparent, at least to Erdogan, that major European powers have no intention of letting Turkey in, so Erdogan’s strategic calculations no longer include the need for deference to the EU

The refugee crisis

The EU’s handling of the refugee crisis has further weakened Greece by isolating it from the European core and making Turkey indispensable. In February 2016, Austria prevailed on the police forces of the former Yugoslavia to close the Balkan route that allowed refugees from the Middle East and Africa to reach central Europe on foot. A barbed wire fence went up on former Yugoslav Macedonia’s border, which trapped tens of thousands of refugees in Greece. The following month, the European Union signed its “Statement” with Turkey, whereby Turkey would retain refugees seeking to leave its shores, and take those back who failed to qualify for asylum in Europe. Greece was itself trapped between these two arrangements—left outside Vienna’s Balkan security blanket but still the recipient of refugees whom Turkey could not or would not apprehend.

Refugee arrivals to Europe have fallen dramatically thanks to these two actions—from more than 1 million in 2015 to 172,000 last year. Greece, however, reaps the least benefit of anyone in the EU from this. Under European rules, refugees must apply for asylum in the first EU member state they reach. Prevailing smuggling routes put the most pressure on Greece, Italy, Malta and France. Last year, Greece received more new asylum applications in proportion to its population than any other EU member. It is currently processing 57,000 asylum applications—9 percent of the EU total—whereas the European Commission has apportioned to Greece 1.6 percent on the basis of population and prosperity. Yet many EU members remain reluctant to renegotiate Europe’s asylum rules, requiring frontline states like Greece to bear the brunt.

Turkey’s new usefulness to Europe has arguably given it more leverage against Brussels than the other way around. Despite his political differences with Erdogan, the Dutch premier recently praised Turkey for its implementation of the agreement, highlighting its supreme importance to Europe. “I think Turkey has adhered extremely well to the refugee agreement,” Mark Rutte told parliament on the Statement’s second anniversary. “It’s how Greece is implementing the agreement that needs looking into, not Turkey,” he added, an apparent reference to Greece’s slowness in deporting ineligible asylum applicants.

For its services, Turkey has been promised $3.7 billion a year, with Europe “in a hostage situation” according to Rozakis. The Statement turned Greece’s eastern Aegean islands into a buffer zone, where most refugees are confined until their cases are heard. This has alienated Europe’s frontier from its heartland and put the eastern Aegean very much at the mercy of Turkish goodwill in enforcing the agreement.

Europe’s contracting of Turkey to defend external EU borders which Ankara disputes has made Greece’s Aegean possessions a much riper target for Turkish hawks. As the post-World War One order in the Middle East begins to unravel, the order Lausanne instituted in the Aegean may follow suit.

With erratic Turkish behavior spreading to the Aegean, some Greeks are beginning to wonder whether they will be forced to fight simply to preserve their present borders. Rozakis believes Greece should be prepared for anything: “We are at the pinnacle of the problem now. I fear that from now on, nothing is a given. We have Erdogan, an unpredictable man. We’ve no idea what he’ll do tomorrow.”

John Psaropoulos is an independent journalist who has covered Greece and the Balkans since the fall of communism. He writes and broadcasts for, among others, the Daily Beast, the Washington Post, the American Scholar, and Al Jazeera English. His blog is thenewathenian.com.

http://www.weeklystandard.com/greece-vs.-turkey-are-we-headed-for-an-intra-nato-war/article/2012097