Αρχική Blog Σελίδα 2832

Nobody Knows Anything About China

Από
anixneuseis
-
1

Including the Chinese government.

    • JAMES PALMER FOREIGN POLICY

Journalists crowd around a laptop during a press conference by He Lifeng, the Director of the National Development and Reform Commission, at the ongoing annual National People’s congress (NPC), China’s legislature in Beijing on March 6, 2018.
Chinas rubber-stamp parliament kicked off its most significant meeting in a generation on March 5, preparing to offer Xi Jinping a lifetime mandate to mould the Asian giant into a global superpower. / AFP PHOTO / GREG BAKER (Photo credit should read GREG BAKER/AFP/Getty Images)

As a foreigner in China, you get used to hearing the retort “You don’t know China!” spat at you by locals. It’s usually a knee-jerk reaction to some uncomfortable modern issue or in defense of one of the many historical mythschildren in the mainland are taught as unshakeable facts about the world. But it’s also true. We don’t know China. Nor, however, do the Chinese — not even the government.

We don’t know China because, in ways that have generally not been acknowledged, virtually every piece of information issued from or about the country is unreliable, partial, or distorted. The sheer scale of the country, mixed with a regime of ever-growing censorship and a pervasive paranoia about sharing information, has crippled our ability to know China. Official data is repeatedly smoothed for both propaganda purposes and individual career ambitions. That goes as much for Chinese as it does for foreigners; access may sometimes be easier for Chinese citizens, but the costs of going after information can be even higher.

We don’t know the real figures for GDP growth, for example. GDP growth has long been one of the main criteria used to judge officials’ careers — as a result, the relevant data is warped at every level, since the folk reporting it are the same ones benefitting from it being high. If you add up the GDP figures issued by the provinces, the sum is 10 percent higher than the figure ultimately issued by the national government, which in itself is tweaked to hit politicized targets. Provincial governments have increasingly admitted to this in recent years, but the fakery has been going on for decades. We don’t know the extent of bad loans, routinely concealed by banks. We don’t know the makeup of most Chinese financial assets. Sometimes we don’t know the good news of recoveries because the concealment of bad news beforehand has disguised it. We don’t knowChina’s real Gini coefficient, the measure of economic inequality.

But economic data may be, ironically, more reliable than most just because so much attention has been paid to its unreliability. China’s National Bureau of Statistics itself has repeatedly called out instances of bad data reportage and now attempts to gather provincial data directly itself. There have been clean-ups and attempts at rectifying past mistakes — although the increasingly ideological and paranoid turn of the party-state may be obstructing these efforts.

But what we don’t know goes far beyond just economics. Look at any sector in China and you’ll find distorted or unreported public information; go to the relevant authorities and they’ll generally admit the most shocking practices in private.

We don’t know the true size of the Chinese population because of the reluctance to register unapproved second children or for the family planning bureau to report that they’d failed to control births. We don’t know where those people are; rural counties are incentivized to overreport population to receive more benefits from higher levels of government, while city districts report lower figures to hit population control targets. Beijing’s official population is 21.7 million; it may really be as high as 30 or 35 million. Tens — perhaps hundreds — of millions of migrants are officially in the countryside but really in the cities. (Perhaps. We don’t know the extent of the recent winter expulsions of the poor from the metropolises.) We don’t know whether these people are breathing clean air or drinking clean water because the environmental data is full of holes.

We don’t know anything about high-level Chinese politics. At best, we can make — as I have — informed guesses. We don’t know how the internal politics of Zhongnanhai, the Chinese Kremlin equivalent, operate. Chinese politicians don’t write tell-all memoirs; Chinese journalists can’t write a Fire and Fury, a What It Takes, or even a Game Change. We don’t know whether Xi Jinping truly values China’s wealth and power or only his own.

We don’t know whether the officials targeted in the “anti-corruption” campaigns were really unusually corrupt, lascivious, or treacherous — or whether they were just political opponents of Xi. We don’t know the extent of factionalism within the Chinese Communist Party, though we do know how often its existence is condemned — by Xi and his faction. We don’t know whether officials who lather slavish praise on Xi actually believe anything of what they say or are acting out purely out of fear and greed.

We don’t know what people really think. We don’t know whether interviewees really support the government or give cautious answers when asked questions by a stranger in a politically repressive country. We don’t know why Chinese tell pollsters they are more trusting of others than any other country in the world, while in practice paranoia about the intentions of others is so rampant that old people aren’t helped on the streets for fear they’re running a scam and children like toddler Wang Yue are left to die after being hit by cars.

We don’t know the real defense budget. We don’t know the everyday conditions of the Chinese army because the restrictions placed on military coverage and the ability of soldiers to talk are even more tightly limited than for civilians.

We don’t know how good Chinese schools really are because the much-quoted statistics provided by the Program for International Student Assessment (PISA) that placed China first in the world were taken from the study of a small group of elite Shanghai schools. As soon as that was expanded merely to Beijing — another metropolis — and two rich provinces, the results dropped sharply. (PISA’s willingness to accept only this limited sample is typical of the gullibility and compliance of many foreign NGOs, especially in education, when dealing with China; I have seen numerous foreign educators fall victim to obvious Potemkinism, including believing that Beijing No. 4 High School — the rough equivalent of Eton — was a “typical Chinese public school.”) We don’t know the extent of the collapse of rural education. We don’t know the real literacy figures, not least because rural and urban literacy is measured by different standards — a common trick for many figures.

We don’t know the real crime figures, especially in the cities, which may represent as little as 2.5 percent of the actual total. We don’t know the death toll for the ethnic Uighur insurgency in Xinjiang, where local officials, in the words of one government terrorism expert, “bend figures as much as during the Great Leap Forward,” nor do we know how many people are currently held in “re-education camps.” (Incidentally, we don’t know how many people died in the Great Leap Forward, piled up in village ditches or abandoned on empty grasslands: the 16.5 million once given in official tolls or the 45 millionestimated by some historians.)

And we don’t know what we don’t know. These are the known unknowns, but the unknown unknowns are equally worrying. We may be missing the biggest future stories, the ones that will shake or transform China and the world, right now. Foreign reporters are limited to residence in a few major cities, chiefly Beijing, Shanghai, and Shenzhen; they are followed and harassed when they travel elsewhere in the country and find it particularly difficult to reach the countryside. (According to the official population figures, Beijing and Shanghai, often portrayed as the norm for the new China, house less than 4 percent of the country’s residents.) The situation for Chinese journalists is far worse; a limited ability to conduct investigative journalism in the 2000s has been almost obliterated by authorities determined that there will be no oversight beyond the party. Fear grips throats; those who would once give names now talk anonymously, where many others do not talk at all.

Our sources of information, always a thin stream, have dried up almost entirely under an increasingly tight censorship regime of the last few years. Social media platform Weibo was once a limited window into provincial complaints and scandals; it is now massively censored. Private messaging groups on WeChat, an all-conquering messaging service, replaced it; last year, they were massively censored in turn.

All this makes the work of those who manage to successfully extract meaningful economic or political data, such as the masterful researcher Adrian Zenz, all the more impressive. And as the government closes down any source of information outside its control, we can only wonder at how much it knows itself. Local officials have always demanded enormous amounts of data — it’s not uncommon to receive requests like: “List everybody who attends religious services in your district and where.” But the system has always distorted the information it sends up even internally and may be doing so even more as Xi establishes outright dictatorship. Li Keqiang, the increasingly irrelevant (we think) Chinese premier, complained to U.S. diplomats in 2007 of his inability to know basic economic information about the province he then ruled and his need to send out friends and colleagues on surreptitious data-gathering trips.

The government’s solution to this is an increasing faith in big data, a belief that by circumventing lower-level officials it can gather information directly from the source. Huge amounts of money are being poured into big data, including efforts at predictive policing and the widespread monitoring of dissidents. The government requires Chinese firms, and foreign firms with a Chinese presence, such as Apple, to store and hand over data on a vast scale. But big data itself is prone to systematic distortions, misplaced trust, and the oldest rule of coding: garbage in, garbage out.

As the economist Josiah Stamp recounted of another power trying to control a vast territory through oppressive means, “The Government [of British India] are very keen on amassing statistics—they collect them, add them, raise them to the nth power, take the cube root and prepare wonderful diagrams. But you must never forget that every one of these figures comes in the first instance from the chowty dar (village watchman), who just puts down what he damn pleases.” Will technology let the Chinese government today do any better? We don’t know.

 http://foreignpolicy.com/2018/03/21/nobody-knows-anything-about-china/amp/?__twitter_impression=true

Ξεκίνησε η μάχη που δεν θα βγάλει νικητή

Από
anixneuseis
-
0

Ο κόσμος ξεκίνησε από μια μεγάλη ιδέα και καταλήγει σε μια… κακή. Ο ρόλος Τραμπ και πότε έγινε το μεγάλο λάθος από τη Δύση. Η λάθος αντίληψη για το παίγνιο μηδενικού αποτελέσματος και η νέα τάξη πραγμάτων.

Δημοσιεύθηκε: 6 Απριλίου 2018 – 08:03

  • του Philip Stephens
Είναι θλιβερό να το λες, αλλά δεν μπορεί να κατηγορηθεί ο Ντ. Τραμπ για τα πάντα. Παρακολουθώντας τον αμερικανό πρόεδρο να επαινεί τους «μονάρχες», να εκσφενδονίζει εμπορικούς φραγμούς και να περιφρονεί τους παγκόσμιους κανόνες και θεσμούς, μοιάζει λογικό συμπέρασμα ότι θέλει να ανατρέψει την φιλελεύθερη διεθνή τάξη. Πολλή από αυτή τη δουλεία, όμως, έγινε πριν φτάσει στο Λευκό Οίκο. Ο Τραμπ είναι τόσο το σύμβολο, όσο και η αιτία της κατηφόρας προς την αταξία.

Η Δύση διάβασε λάθος την κατάρρευση του σοβιετικού κομμουνισμού. Δεν ήταν, εν τέλει, το τέλος της ιστορίας. Χαρούμενες υποθέσεις για τη μόνιμη ηγεμονία του laissez faire καπιταλισμού και την αναπόφευκτη ιστορική ηγεμονία της φιλελεύθερης δημοκρατίας ριζώθηκαν σε μια Υβρι που προσκάλεσε τη Νέμεσι.

Γι’ όλα αυτά το τέλος του ψυχρού πολέμου παρήγαγε μια μεγάλη ιδέα. Τώρα, όπως καθημερινά θυμίζουν τα tweets του Ντ. Τραμπ, ανταλλάσσεται με μια πολύ κακή ιδέα.

Ο θάνατος του κομμουνισμού «υποσχέθηκε», σύμφωνα με μια αγαπημένη φράση των κινέζων φίλων μου, ένα κόσμο «win win». Η επαναστατική σκέψη ήταν ότι τα εγωιστικά συμφέροντα των πλούσιων και των ανερχόμενων κρατών θα μπορούσαν να συμβιβαστούν αν όλοι έπαιζαν με βάση τους κανόνες. Η βαθιά αλληλεξάρτηση που υφάνθηκε από την παγκοσμιοποίηση θα τετραγώνιζε τον κύκλο μεταξύ των ανταγωνιστικών εθνικών συμφερόντων και των πολυμερών υποχρεώσεων.

Στην Ευρώπη όπου τα σύνορα είναι εδώ και πολύ καιρό «θολά» λόγω της ΕΕ, η ιδέα έδωσε ώθηση στην περαιτέρω ενοποίηση. Οι Ευρωπαίοι αγκάλιασαν αυτό που ο βρετανός διπλωμάτης Robert Cooper αποκάλεσε «μεταμοντέρνα» (postmodern) εικόνα των κρατικών σχέσεων. Αλλού η εθνική κυριαρχία ήταν πιο πολύτιμη, αλλά η νέα τάξη έδειχνε αρκετή για να αποτρέψει την επιστροφή σε μια σύγκρουση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Οι κανόνες και οι θεσμοί ήταν αναγκαστικά ατελείς, κυρίως επειδή γράφτηκαν από τα πλούσια έθνη. Υπήρξε πολύς θρίαμβος στη Δύση και ανεπαρκής αναγνώριση της ανακατανομής της παγκόσμιας δύναμης στα Νότια και τα Ανατολικά. Ο στόχος, όμως, ήταν καλός: Κίνα, Ινδία, Βραζιλία και άλλοι θα ανέβαιναν με τρόπο που δεν θα συγκρούονταν με τις καθιερωμένες δυνάμεις. Ο Robert Zoellick, τότε υψηλόβαθμος αξιωματούχος στο αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών δημιούργησε τη φράση «υπεύθυνοι ενδιαφερόμενοι» (responsible stakeholders) για να περιγράψει το ρόλο τους στην υφιστάμενη τάξη.

Η μόδα τώρα είναι να απορρίψουμε αυτές τις παραδοχές ως αφελείς. Η Κίνα ίσως ήταν ο μεγαλύτερος νικητής από το δυτικό σχέδιο -η είσοδός της στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου ήταν το κορυφαίο γεωπολιτικό γεγονός των αρχών του 21ου αιώνα- αλλά το Πεκίνο ποτέ δεν θα αποδέχονταν τη θέση του δεύτερου βιολιού σε ένα σύστημα που θα ηγούνταν οι ΗΠΑ.

Ο Xi Jinping εγκατεστημένος τώρα ως δια βίου αυτοκράτορας-πρόεδρος είναι απόδειξη. Κρίνει ότι ήρθε η ώρα για την Κίνα να απαλείψει δυο αιώνες ταπείνωσης. Ο στόχος της πρωτοβουλίας «Μια ζώνη ένας δρόμος» είναι να στρέψει το κέντρο της παγκόσμια βαρύτητας προς την Ευρασία. Το «Μεσαίο Βασίλειο» (σ.σ. όπως αποκαλείται η Κίνα) μπορεί να πάρει τη θέση που δικαιούται στην κεντρική σκηνή.

Αυτό που είναι λιγότερο ξεκάθαρο είναι τι ο Zoellick και άλλοι θα μπορούσαν λογικά να προτείνουν ως εναλλακτική για θετική σύμπλευση. Θα έπρεπε η Δύση να επιδιώξει να σταματήσει την άνοδο της Κίνας, ανακηρύσσοντάς την «εχθρό» και αποκλείοντάς την από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και άλλους διεθνείς οργανισμούς; Θα μπορούσε ένας τέτοιος περιορισμός να επεκταθεί με ναυτικό αποκλεισμό στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας; Δεν υπάρχουν προσεγγίσεις που πιθανόν θα διασφάλιζαν την διεθνή ειρήνη.

Στην προκειμένη περίπτωση οι ΗΠΑ αποδείχθηκαν μεγαλύτερος εχθρός από το Πεκίνο και το μεγάλο του σχέδιο. Η Ουάσιγκτον δείχνει πιο αποφασισμένη να ξεφορτωθεί γρηγορότερα την μεγάλη ιδέα απ’ ότι το Πεκίνο να την αμφισβητήσει. Πόλεμοι επιλογής στο Αφγανιστάν και το Ιρακ απομείωσαν το ηθικό πλεονέκτημα της Αμερικής. Η προσπάθεια να επιβάλει Δημοκρατία με πυραύλους Κρουζ υπονόμευσε την πίστη στον πολιτικό πλουραλισμό. Η οικονομική κρίση του 2008 κατέρριψε την κοινή πεποίθηση ότι οι φιλελεύθερες ανοικτές αγορές ήταν ο σίγουρος δρόμος προς την ευημερία.

Ο Ντ. Τραμπ συνέχισε από εκεί που σταμάτησαν άλλοι. Αν η Δύση ήταν αμελής στην υπεράσπιση ενός συστήματος βασισμένου σε κανόνες ο υφιστάμενος ένοικος του Λευκού Οίκου απλά το απορρίπτει. Ο Τραμπ ζει σε ένα κόσμο με νικητές και χαμένους. Κατηγορεί τις μεταπολεμικές δομές που έχτισαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους για «δυτική αδυναμία». Είναι αλλεργικός στην πολυμέρεια. «Κινούμαι διμερώς» είπε τις προάλλες. Τα πάντα στον κόσμο του είναι «μηδενικού αποτελέσματος» (zero sum).

Ετσι, η μόνη έκπληξη για την απόφασή του να επιβάλει υψηλότερους δασμούς για τις εισαγωγές σιδήρου, αλουμινίου και ενός εύρους άλλων αγαθών είναι ότι σε κάποιους προκάλεσε έκπληξη. Ο Ντ. Τραμπ έχει λίγα βαθιά ριζωμένα πιστεύω, αλλά ο οικονομικός εθνικισμός ήταν πάντα στο επίκεντρο της κοσμοθεωρίας του.

Κατηγορεί την «αδύναμη ηγεσία» της Ουάσιγκτον για το ότι επέτρεψε σε άλλους να αμφισβητήσουν την αμερικανική υπεροχή. Ο προστατευτισμός είναι η μόνη του θεραπεία. Όταν ο Ντ. Τραμπ χλευάζει το «άδικο εμπόριο» κάνει ένα ευρύτερο σχόλιο από το να στοχεύσει, ας πούμε, στην Κίνα, τον Καναδά ή το Μεξικό. Ο στόχος του είναι το σύστημα.

Το πρόβλημα δεν είναι απλά ότι οι εμπορικοί πόλεμοι είναι κακή ιδέα. Η ιστορία λέει ότι ο προστατευτισμός είναι μεταδοτικός. Η Ευρώπη έχει τους δικούς της λαϊκιστές. Αυτοί οι εθνικιστές των οχυρών και των φραγμάτων φωνάζουν από τα άκρα δεξιά και τα άκρα αριστερά. Τα αιτήματά τους για εμπορικούς φραγμούς μπορούν αρκετά σύντομα να τους εξασφαλίσουν μεγάλο κοινό. Το πρόβλημα με τα παιχνίδια «μηδενικού αποτελέσματος» είναι ότι κερδίσεις ή χάσεις μπορούν αρκετά γρήγορα να μετατραπούν σε «χάνεις, χάνεις».

Μια μειούμενη ομάδα αισιόδοξων μεταξύ των αμερικανών φίλων μου λένε ότι ο Ντ. Τραμπ είναι το χειρότερο δυνατό, όποιος τον διαδεχτεί θα ισορροπήσει την πολιτική των ΗΠΑ. Ισως. Αλλά ο Ντ. Τραμπ οδεύει προς μια κατεύθυνση που άλλα έθνη αισθάνονται υποχρεωμένα να ακολουθήσουν. Το Πεκίνο τώρα ανήκει στους εθνικιστές. Η Ευρώπη έχει τους δικούς της.

Δεν θα υπάρξουν νικητές. Πριν περάσει καιρός όλοι αυτοί οι κυνικοί ίσως συνειδητοποιήσουν ότι ο Zoellick είχε τελικά δίκιο.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved./Euro2day.gr

Οι 7.000 του Έβρου και των νησιών, ο “τρελός” Ερντογάν και το Ξανθό Γένος της σωτηρίας

Από
anixneuseis
-
0

Κείμενο ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ του hellasjournal.com APRIL 6, 2018

Κάποιοι κατηγορούν τον ισλαμιστή πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν ως τρελό, αλλά μόνο αυτό δεν είναι ο Σουλτάνος. Αποδεικνύεται πως είναι πιό έξυπνος από αυτούς που τον κατηγορούν…

Από την άλλη προαναγγέλλεται η ενίσχυση του Έβρου και των νησιών με 7.000 – ολόκληρους – στρατιωτικούς. Από αυτούς 3.500 θα πάνε στον Έβρο και οι λοιποί στα νησιά. Λύσαμε το πρόβλημα με την Τουρκία;

Πόσοι άνδρες από τους 3.500 αντιστοιχεί σε κάθε νησί; Και αλήθεια που τους βρήκαμε τους 7.000 άνδρες ξαφνικά; Και αφού τους είχαμε τόσον καιρό γιατί τους πάμε τώρα στον Έβρο και τα νησιά;

Την ίδια ώρα τα πράγματα «σφίγγουν» με τους απέναντι και σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει και το Ξανθό Γένος των προφητειών που θα μας έσωζε.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ταγίπ Ερντογάν είναι μαζί. Κανείς δεν ξέρει για πόσο, αλλά για την ώρα είναι και αυτό είναι δεδομένο.

Παρά τα όσα επιμένουν να λένε, με το αζημίωτο, συνήθως ορισμένοι γραφικοί που μεσουρανούν ακόμα στους τηλεοπτικούς δέκτες, η Ρωσία και η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ μαζί, ούτε μπορούν να είναι μαζί, διότι, πάρα πολύ απλά έχουν αντίθετα συμφέροντα, ειδικά τώρα, ειδικά στον τομέα της ενέργειας.

Η Ρωσία χρειάζεται την Τουρκία για να διεμβολίσει το ΝΑΤΟ, και η Τουρκία χρειάζεται τη Ρωσία για να παίξει το παιχνίδι της εντός του ΝΑΤΟ.

Τώρα η αγάπη του κ. Πούτιν για τη Ορθοδοξία, το Άγιο Όρος και τα λοιπά καλύτερα να μην συζητηθούν καν. Το πόσο αγαπά την Ορθόδοξη Ελλάδα ο κ. Πούτιν φαίνεται από τον πυρηνικό σταθμό που φτιάχνει στην Τουρκία σε ελάχιστη απόσταση από τις κυπριακές ακτές.

Τι και αν ο πρέσβης της Μόσχας στη Λευκωσία καθησυχάζει; Τι και αν λέει πως δεν τρέχει τίποτα που η Μόσχα δίνει S-400 στην Άγκυρα; Αυτό που δεν λέει είναι ότι, βάσει των δηλώσεων του κ. Πούτιν, το Ακουγιού θα είναι έτοιμο το 2023 και πιθανότατα η Τουρκία, το 2025, να κατέχει πυρηνικό όπλο με συνεργασία ίσως του Πακιστάν. Αυτό που δεν λέει είναι ότι οι S-400 μπορούν να σκεπάσουν την Κύπρο και το Αιγαίο.

Βέβαια η Ρωσία δεν έχει άμεσα λόγο να ανησυχήσει και έναντι μιας τέτοιας εξέλιξης. Η Ελλάδα και η Κύπρος όμως; Και από την άλλη η ελληνική ηγεσία καθυστερεί. Καθυστερεί δραματικά στο βασικό πρόγραμμα που έπρεπε να έχει ξεκινήσει ΧΘΕΣ, τον εκσυγχρονισμό των F-16.

Η ισχυρή αεροπορία είναι εκ των ουκ άνευ για την ελληνική πολεμική προσπάθεια έναντι της Τουρκίας και αποτελεί τη μόνη σοβαρή αποτρεπτική δύναμη της Ελλάδας, αυτή την στιγμή, λόγω της δυνατότητάς της να πλήττει σε βάθος. Και αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο πρέπει να εξεταστεί.

Η αποστολή αντί διμοιρίας λόχου στο Καστελόριζο ελάχιστα εξυπηρετεί. Το αποτέλεσμα έναντι σοβαρής τουρκικής ενέργειας θα είναι το ίδιο. Αλλού πρέπει να εστιάσουμε και γιατί όχι να εξετάσουμε την περίπτωση προληπτικού πλήγματος. Όποιος αμύνεται πεθαίνει, έλεγαν οι Ρωμαίοι και μάλλον δεν είχαν και τόσο άδικο. Τέλος πρέπει, επιτέλους, να σοβαρευτούμε και να προσεγγίσουμε τους μόνους φυσικούς μας συμμάχους στην περιοχή, την Αίγυπτο και το Ισραήλ.

Πηγή: Οι 7.000 του Έβρου και των νησιών, ο “τρελός” Ερντογάν και το Ξανθό Γένος της σωτηρίας http://hellasjournal.com/2018/04/i-7-000-tou-evrou-ke-ton-nision-o-trelos-erntogan-ke-to-xantho-genos-tis-sotirias/

Κατέρρευσε η σχέση των ΗΠΑ με την Τουρκία: Ο Ερντογάν επέλεξε τη Μόσχα και το Ιράν

Από
anixneuseis
-
0

Turkey, 04 April 2018. EPA, TURKISH PRESIDENTAL PRESS OFFICE HANDOUT APRIL 5, 2018

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Χωρίς αμφιβολία, το θέαμα για τους Αμερικανούς παρατηρητές, ήταν εξωφρενικό, ίσως και φρικτό. Οι εικόνες που μετέφεραν τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα ήταν πρωτόγνωρες για τους γραφειοκράτες, που εκπονούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική για τις σχέσεις με όλες τις χώρες του κόσμου.

Ο σύμμαχος(;) και φίλος(!) των Ηνωμένων Πολιτειών, Ταγίπ Ερντογάν, ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, να συναγελάζεται με τους μεγαλύτερους εχθρούς των Αμερικανών: Τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και τον πρόεδρο του Ιράν, Χασάν Ροχανί.

Ήταν φανερό για τους Αμερικανούς ότι ο κ. Ερντογάν τους έφτυνε στα μούτρα και τους …ευχαριστούσε με τον τρόπο για όλη τη βοήθεια που του έδωσαν από το 2002, ρίχνοντας καλύτερους φίλους και συμμάχους. Ξεπέρασε τον κ. Πούτιν και τον πρόεδρο του Ιράν στην κριτική εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών για όλα τα δεινά του κόσμου.

Οι Αμερικανοί γραφειοκράτες που παρακολουθούσαν το θέαμ,α έχουν αποτύχει σε όλες τις προβλέψεις τους. Θεωρούσαν ότι μετά από μία περίοδο «αναζητήσεων» ο κ. Ερντογάν θα ξεπερνούσε την πολιτική του «εμμηνόπαυση» και θα επέστρεφε στο δυτικό μαντρί. Μερικοί ήταν βέβαιοι ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας θα γινόταν ένας καλύτερος σύμμαχος και φίλος. Πόσο έξω έπεσαν… Πόσο λανθασμένες αποδείχθηκαν οι προβλέψεις τους… Πόσα προβλήματα δημιούργησαν στους πιο πιστούς συμμάχους τους, τους Κούρδους, για να ικανοποιήσουν τον Σουλτάνο.

Πρέπει το λιγότερο να ντρέπονται, αν και οι γραφειοκράτες, σε όλες τις χώρες του κόσμου, παίζουν με τις ζωές των ανθρώπων, σαν να είναι πιόνια στην σκακιέρα.

Χθες στην Τουρκία, επιβεβαιώθηκε η έξοδος του κ. Ερντογάν από το δυτικό στρατόπεδο. Δεν πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Η συμμαχία του με τη Ρωσία και το Ιράν είναι στρατηγική και στρατιωτική. Και αν δεν κάνω λάθος, οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν ότι θα βοηθούν και θα υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο στον κίνδυνο. Αυτό αφορά και εμάς, αν και η Ελλάδα και η Κύπρος δεν αποτελούσαν ποτέ απειλή για την Τουρκία. Βασικά επειδή αγαπούμε την ειρήνη και διότι δεν διεκδικούμε τίποτα από κανένα. Όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους Τούρκους. Πιστεύουν οι ανιστόρητοι ότι τους ανήκουν τα μισά από τα νησιά του Αιγαίου και η μισή Κύπρος. Και αυτό τον στόχο δεν θα τον εγκαταλείψουν ποτέ.

Το θέμα μας, βεβαίως, είναι η Αμερική. Η υπερδύναμη βλέπει, χωρίς να αντιδρά, να εκτυλίσσονται ενώπιον της ιστορικές αλλαγές στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου. Η Τουρκία έχει χαθεί για τη Δύση. Την ίδια στιγμή, οι γραφειοκράτες δεν το καταλαβαίνουν. Όχι επειδή είναι χαζοί. Πλέον πρέπει να συμβαίνει κάτι άλλο… Και μου έρχεται στο μυαλό και η περίπτωση του Μάικλ Φλιν, πρώην συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, που από φανατικός αντιτούρκος έγινε φιλότουρκος για να αποδειχθεί ότι η Άγκυρα τον εξαγόρασε.

Δεν δικαιολογείται με τίποτα η συνέχιση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει εξευτελίσει τους Αμερικανούς. Άλλαξε στρατόπεδο και συμμαχία και ο κίνδυνος να έχει παραδώσει πολύτιμα μυστικά του ΝΑΤΟ και της Δύσης στον κ. Πούτιν είναι υπαρκτός.

Η συμμαχική σχέση της Τουρκίας με την Ουάσιγκτον έχει καταρρεύσει και μόνο οι Αμερικανοί γραφειοκράτες δεν το έχουν καταλάβει ακόμα…

ΠΡΟΣΕΞΤΕ: Είναι αυτή τη στιγμή ο μεγαλύτερος εχθρός της Αμερικής, και όμως οι φίλοι μας οι Αμερικανοί κάνουν διαβήματα στην Ελλάδα και την Κύπρο, επειδή δεν ακολούθησαν τους άθλιους Βρετανούς και δεν απέλασαν Ρώσους διπλωμάτες.

Τι έχουν κάνει οι Εγγλέζοι για την Ελλάδα και την Κύπρο; Πόσες φορές βοήθησαν την Αθήνα και τη Λευκωσία; ΠΟΤΕ. Αντίθετα λόγω των Βρετανών υποφέρει η Κύπρος.

Το αμερικανικό διάβημα, λοιπόν, είναι πέρα για πέρα λάθος… Και πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι οι πολίτες δεν είναι αρνιά. Βλέπουν τι συμβαίνει στη γειτονιά μας. Ξέρουν ότι η Τουρκία μπήκε στο τσεπάκι του Πούτιν και της Τεχεράνης. Και αναρωτήθηκαν πολλές φορές: Έχουν τυφλωθεί οι Αμερικανοί; Γιατί συμπεριφέρονται τόσο εχθρικά στους Κούρδους, στους Έλληνες, στους Κύπριους; Γιατί συνεχίζουν να υποστηρίζουν μία χώρα, που δεν το αξίζει;

Στην Ουάσιγκτον αναμένουν με αγωνία τις θέσεις που θα καταθέσει στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας ο υποψήφιος υπουργός Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο. Θα παρουσιάσει ένα καινούργιο μανιφέστο, με νέες πιο ισχυρές και γνήσιες συμμαχίες, ή θα συνεχίσει και αυτός να χαϊδεύει -για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη- την Τουρκία; Εάν δεν παρουσιάσει τη νέα εξωτερική πολιτική, η Αμερική θα είναι άξια της τύχης της. Θα μείνει χωρίς συμμάχους στη Μέση Ανατολή… Και θα την γλεντάει ο Βλαδίμηρος Πούτιν με την παρέα του…

Πηγή: Κατέρρευσε η σχέση των ΗΠΑ με την Τουρκία: Ο Ερντογάν επέλεξε τη Μόσχα και το Ιράν http://hellasjournal.com/2018/04/katerrefse-i-schesi-ton-ipa-me-tin-tourkia-o-erntogan-epelexe-ti-moscha-ke-to-iran/

Πώς θα αντιστρέψουμε την παλίρροια του πολέμου;

Από
anixneuseis
-
1
Του Δημήτρη Τσαϊλά  Πέμπτη 05 Απριλίου 2018, 00:03 liberal.gr
Ακριβώς πριν από έναν αιώνα, οι δύο μέγιστοι διανοητές της γεωστρατηγικής, ο ένας από ένα ισχυρό κράτος του πλανήτη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο άλλος από το αρχιπελαγικό κράτος με εδραιωμένη ναυτική ισχύ, τη Βρετανία, παρουσίασαν τις απόψεις τους, οι οποίες επηρέασαν τις στρατηγικές που εφαρμόστηκαν αλλά και εφαρμόζονται μέχρι σήμερα. 

Ο Αμερικανός, Alfred Mahan, αξιωματικός του Ναυτικού, υποστήριξε ότι ο έλεγχος της θάλασσας ήταν το κλειδί για την παγκόσμια ηγεσία, ενώ ο Βρετανός, Alfred Mackinder, υποστήριξε ότι όποιος ελέγχει το «παγκόσμιο νησί» της Ευρασίας που το ονόμασε Heartland θα κυριαρχούσε. Μέχρι σήμερα δεν καταλήξαμε να δικαιώσουμε απόλυτα τον ένα εκ των δύο, καθώς οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι που ακολούθησαν απέδειξαν ότι τόσο η ξηρά, όσο και η θάλασσα παρουσιάζουν τόσο δυνατά σημεία όσο και αδυναμίες και ότι η σημασία της γεωγραφίας δεν πρέπει ποτέ να υποτιμηθεί, καθώς είναι ο σοβαρότερος παράγοντας.

Σήμερα, η Ρωσία έχει το πλεονέκτημα αφού ελέγχει την Heartland του παγκόσμιου νησιού της θεωρίας του MacKinder, όπως αποδεικνύεται από την είσοδό της στη Γεωργία, την παράνομη κατάληψη της Κριμαίας την κατοχή μεγάλου τμήματος της Ουκρανίας και την ανάμιξη της στη Μέση Ανατολή. Εν τω μεταξύ, αν καταφέρει και επιτύχει μια έξοδο από το ΝΑΤΟ της Τουρκίας, οι επιπτώσεις της παγκόσμιας ασφάλειας θα είναι εκτεταμένες.

Οι στρατιωτικές συμμαχίες επαναπροσδιορίζονται

Η Τουρκία έχει εισβάλλει στη Βόρεια Συρία και αγωνίζεται εναντίον των κουρδικών δυνάμεων και απειλεί τις υφιστάμενες στη Συρία, δυνάμεις της Αμερικής, δηλαδή ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ φαίνεται να απειλεί την ηγέτιδα δύναμη του ΝΑΤΟ. Η στάση της Ρωσίας σε σχέση με τις στρατιωτικές ενέργειες της Τουρκίας στη Βόρεια Συρία είναι διφορούμενη. Η Ρωσία είναι σύμμαχος της Συρίας, της οποίας η χώρα έχει καταπατηθεί από την Τουρκία, σύμμαχο της Ρωσίας.

Από μια ευρύτερη στρατιωτική σκοπιά, η Τουρκία συνεργάζεται ενεργά με τη Ρωσία, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες φαίνεται να δεσμεύθηκε στις συναντήσεις των ηγετών, ότι θα διασφαλίσει την ασφάλεια της Τουρκίας. Επιπλέον, η Άγκυρα θα αποκτήσει μέχρι το 2020 το αντιαεροπορικό σύστημα άμυνας S-400 της Ρωσίας, οπότε θα αποσυρθεί εκ των πραγμάτων από το ολοκληρωμένο σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ.

Γέννηση ερωτημάτων

Με αυτές τις κινήσεις γεννούνται δύο ερωτήματα:

1. Η Τουρκία που αποτελούσε τη σημαντικότερη αριθμητικά στρατιωτική δύναμη, μετά τους αμερικανούς, του ΝΑΤΟ (από πλευράς συμβατικών δυνάμεων), επέλεξε να εξέλθει από την Ατλαντική Συμμαχία;

2. Ή μήπως η Τουρκία συμμετέχει σε μια συμφωνία διευκόλυνσης με τη Ρωσία ενώ παράλληλα διατηρεί τις συμμαχικές σχέσεις της με το ΝΑΤΟ και το Πεντάγωνο;

Σε κάθε περίπτωση η Ατλαντική Συμμαχία είναι δυνητικά θρυμματισμένη και η πρόθεση της Μόσχας, είναι να αξιοποιηθούν οι διμερείς σχέσεις με επιλεγμένα κράτη μέλη της ΕΕ-ΝΑΤΟ, με σκοπό να συμβάλει στη “στρατιωτική αποδυνάμωση” του ΝΑΤΟ στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας.

Βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι. Η στρατιωτική ατζέντα απειλεί το μέλλον της ανθρωπότητας.

Αυτή η “προσέγγιση” της Τουρκίας με τη Ρωσία είναι στρατηγικής σημασίας. Παίζοντας βασικό ρόλο στη Μέση Ανατολή, η Τουρκία ελέγχει επίσης τη ναυτική πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα μέσω των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου. Με άλλα λόγια, η πιθανή αποχώρηση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ θα έχει άμεσο αντίκτυπο στη χερσαία και ναυτική ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στη λεκάνη του Ευξείνου Πόντου, η οποία με τη σειρά της θα επηρεάσει τις στρατιωτικές δυνατότητες του ΝΑΤΟ στην είσοδο της Ρωσίας στην Ανατολική Ευρώπη, τα κράτη της Βαλτικής και τα Βαλκάνια. Περιττό να πούμε ότι η συμμαχία Μόσχας-Άγκυρας διευκολύνει την κίνηση των ρωσικών και κινεζικών ναυτικών δυνάμεων από και προς τη Μαύρη Θάλασσα στη Μεσόγειο μέσω του Βοσπόρου.

Βέβαια η ευθυγράμμιση της Τουρκίας δεν περιορίζεται στη Ρωσία αλλά περιλαμβάνει το Ιράν καθώς και το Πακιστάν, το οποίο βρίσκεται στο στάδιο της αποσύνδεσης των στρατιωτικών δεσμών με τις ΗΠΑ, ενώ παράλληλα επεκτείνει τις εμπορικές και επενδυτικές σχέσεις του με την Κίνα.

Ποιες συγκεκριμένες δράσεις πρέπει να αναληφθούν;

Καταρχάς, να αντιμετωπιστεί η όλη κατάσταση με ευρύτερη διάρθρωση τόσο των στρατιωτικών όσο και των εμπορικών/επενδυτικών συμμαχιών, συμπεριλαμβανομένων των θαλάσσιων διαδρομών και των διαδρόμων αγωγών, διότι αυτές οι γεωπολιτικές μετατοπίσεις έχουν αποδυναμώσει την επιρροή της συμμαχίας στη λεκάνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και όχι μόνο.

Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ πρέπει με αποφασιστικότητα να διατηρήσουν την ικανότητά τους να υπερασπιστούν τη συμμαχία και τους εταίρους στην καρδιά που περιγράφει ο MacKinder δηλαδή την Ανατολική Ευρώπη και να αποτρέψουν τους Ρώσους να ελέγξουν τη Μεσόγειο.

Οι σύμμαχοι πρέπει να ανακτήσουν την ικανότητά τους να ελέγξουν τις θαλάσσιες γραμμές μεταφοράς όπως τις περιέγραψε ο Mahan. Γι’ αυτό τα κράτη του ΝΑΤΟ πρέπει να οικοδομήσουν ένα συμμαχικό αεροναυτικό στόλο σε επίπεδα επαρκή, για να υποστηρίξουν τις ταυτόχρονες εξελίξεις κατά του ανθυποβρυχιακού και αντιαεροπορικού πολέμου, ενισχύοντας τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Οι φρεγάτες είναι τύποι πλοίων, ευέλικτες μονάδες, φθηνές και ικανές για πολλαπλές επιχειρήσεις ταυτοχρόνως, όπως να εκτελούν τόσο επιχειρήσεις επιφανείας και αντιαεροπορικές όσο και ανθυποβρυχιακές αποστολές, με αποτέλεσμα να αποτελούν κρίσιμα στοιχεία της συμμαχίας ως συνόλου.

Επιπλέον, η συμμαχία πρέπει να αυξήσει τους πόρους σε εκείνα τα νησιά που ονομάζουμε, βασικά γεωστρατηγικά σημεία ελέγχου κάθε πρόσβασης, όπως είναι η Κρήτη και η Κύπρος.

Τέλος πρέπει να εκσυγχρονιστούν οι υποδομές στήριξης στις Νατοϊκές βάσεις και να αναβαθμιστούν συνολικά.

Αυτά, μαζί με ισχυρό στόλο στη θάλασσα, είναι οι δυνατότητες που θα εγγυώνται τον έλεγχο της συμμαχίας του ΝΑΤΟ.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαιλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ.

http://www.liberal.gr/arthro/198203/amyna–diplomatia/2018/pos-tha-antistrepsoume-tin-palirroia-tou-polemou.html

Μονόδρομος για τον Ερντογάν η «αγκαλιά» του Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0

Σταύρος Λυγερός Γράφει ο Σταύρος Λυγερός  – slpres.gr

Το γεγονός ότι και στις δύο τελευταίες συνόδους κορυφής και στην πρόσφατη σύνοδο της Βάρνας, η ΕΕ χρησιμοποίησε αυστηρή γλώσσα προς τον Ερντογάν έχει δημιουργήσει ελπίδες στην Αθήνα ότι στη δύσκολη σημερινή συγκυρία των ελληνοτουρκικών σχέσεων μπορεί να ποντάρει στην κοινοτική αλληλεγγύη. Είναι σαφές, ωστόσο, πως οι Ευρωπαίοι, όπως και οι Αμερικανοί, δεν έχουν καμία πρόθεση να αποξενώσουν την Τουρκία. Αντιθέτως, επιδιώκουν «να την επαναφέρουν σε τροχιά, συνδυάζοντας μαστίγιο και καρότο».

Με άλλα λόγια, η ευρωπαϊκή υποστήριξη προς την Αθήνα έχει όρια και επιπροσθέτως, ο Ερντογάν δείχνει να μην υπολογίζει τις ευρωπαϊκές παραινέσεις. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να εξασφαλίσει την εκταμίευση της βοήθειας από την ΕΕ για τους πρόσφυγες, χωρίς, όμως, να υφίσταται έλεγχο για το πώς δαπανώνται αυτά τα κονδύλια. Από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ένωσης, άλλωστε, έχει διαπιστωθεί ότι ποσά που είχαν δοθεί το προηγούμενο διάστημα δαπανήθηκαν για αλλότριους σκοπούς.

Ο Τούρκος πρόεδρος γνωρίζει καλά πόσο οι Ευρωπαίοι φοβούνται ένα νέο κύμα προσφύγων-μεταναστών και γι’ αυτό παίζει δυνατά αυτό το χαρτί. Το είπε, άλλωστε, με δυνατή και προκλητική φωνή πριν μερικές ημέρες, μιλώντας σε οπαδούς του. Δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες ημέρες έχει αυξηθεί κατακόρυφα ο αριθμός όσων φθάνουν στα ελληνικά νησιά, ειδικά στη Λέσβο.

Μπορεί ο Ερντογάν ενίοτε να χρησιμοποιεί υψηλούς τόνους και έναντι της Ουάσιγκτον, αλλά δεν θέλει να την στρέψει ανοικτά εναντίον του. Γι’ αυτό και συντηρεί εντέχνως τις προσδοκίες της για εξομάλυνση των δύσκολων σχέσεών τους. Στο τραπέζι των αμερικανοτουρκικών διαπραγματεύσεων βρίσκεται το Κουρδικό και σ’ αυτή τη φάση ειδικά το καθεστώς της Μανμπίτζ.

Η Άγκυρα επιδιώκει μία συμφωνία με τους Αμερικανούς, με σκοπό τον από κοινού έλεγχο της πόλης και της γύρω περιοχής και την απόσυρση των Κούρδων μαχητών ανατολικά του Ευφράτη. Οι Αμερικανοί το συζητούν, αλλά προς το παρόν τουλάχιστον δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία. Φοβούνται δικαιολογημένα πως εάν εγκαταλείψουν τον κουρδικό παράγοντα κινδυνεύουν να χάσουν κάθε έρεισμα στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. Αμφιβάλλουν πλέον εάν μπορούν να στηριχθούν στην Τουρκία.

Δεν εμπιστεύεται τις ΗΠΑ

Στην πραγματικότητα, ακόμα και εάν οι ΗΠΑ ικανοποιούσαν τις τουρκικές απαιτήσεις στη Συρία, και πάλι οι σχέσεις τους δεν θα επέστρεφαν εκεί που βρίσκονταν πριν μερικά χρόνια. Ο λόγος είναι ότι ο Ερντογάν δεν εμπιστεύεται τους Αμερικανούς. Θεωρεί ότι τον έχουν προγράψει, ότι επιδιώκουν να τον ανατρέψουν. Όταν δημοσίως κατηγορεί τον Γκιουλέν ως ενορχηστρωτή της απόπειρας πραξικοπήματος του 2016, ουσιαστικά δείχνει τη CIA.

Ο Ερντογάν δεν είναι απλώς ένας αιρετός πρόεδρος. Έχει πλέον οικοδομήσει καθεστώς. Ξυλώνοντας με τις μαζικές εκκαθαρίσεις τα δίκτυα επιρροής και της Δύσης και των εσωτερικών πολιτικών αντιπάλων του, ελέγχει σε ασφυκτικό βαθμό το κράτος. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως αυτός καθορίζει ποιο είναι το εθνικό συμφέρον της Τουρκίας και μάλιστα κατά τρόπο που να ταυτίζεται με το προσωπικό συμφέρον του.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που είναι πεπεισμένος πως πίσω από το πραξικόπημα ήταν οι Αμερικανοί, ο εναγκαλισμός με τη Μόσχα είναι γι’ αυτόν μονόδρομος. Γι’ αυτό και καλλιεργεί τον αντιαμερικανισμό, τροφοδοτώντας τη θεωρία ότι οι ΗΠΑ μεθοδεύουν τον διαμελισμό της Τουρκίας με σκοπό να ιδρύσουν κουρδικό κράτος, το οποίο θα είναι το έρεισμά τους στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. Με άλλα λόγια, όσο ο Ερντογάν θα βρίσκεται στο τιμόνι, η γειτονική μας χώρα δεν πρόκειται να επανέλθει στο δυτικό “μαντρί”.

Συνέχεια στο slpress.gr

Μονόδρομος γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά: Η Τουρκία δεν θα επιβιώσει χωρίς τη Δύση…

Από
anixneuseis
-
0

Ο πρόεδρος της Τουρκίας ομιλεί με …θέα το πορτραίτο του. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

APRIL 3, 2018

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη. hellasjournal.com

Η σύνοδος της Βάρνας δεν άλλαξε τα δεδομένα των ευρωτουρκικών σχέσεων, ούτε αυτά των ελληνοτουρκικών, ούτε αυτά της τουρκικής επιθετικότητας και των παραβιάσεων στην κυπριακή ΑΟΖ. Έδειξε όμως έναν Ερντογάν διαφορετικό όταν διαπραγματεύεται για τα συμφέροντα της χώρας του από αυτόν, μαινόμενο ταύρο σε υαλοπωλείο, όταν απευθύνεται στο εσωτερικό του ακροατήριο.

Υπάρχουν όμως κάποιες διαπιστώσεις που προκύπτουν από τη σύνοδο αυτή και που θα επισημανθούν στις γραμμές που ακολουθούν.

Όσον αφορά την Τουρκία επιβεβαιώνεται η προσήλωση και η εμμονή της στον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό.

Πρόκειται για μια διαχρονική πορεία που άρχισε με την ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιβεβαιώθηκε από την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908 και επιβλήθηκε διά πυρός και σιδήρου από τον Μουσταφά Κεμάλ.

Διαψεύδονται όσοι υποστήριξαν κατά καιρούς ότι με τον Ερντογάν και τους ισλαμιστές θα άλλαζε αυτή η πορεία. Η πορεία δεν αλλάζει για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Ούτε γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά αλλά ούτε και οικονομικά μπορεί να επιβιώσει η Τουρκία χωρίς την Ευρώπη και γενικότερα τη Δύση.

Οι τουρκικές ελίτ το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά και γι’ αυτό, παρά τις κατά καιρούς αντιευρωπαϊκές κορώνες που εκπέμπονται για λόγους εσωτερικής πολιτικής, η προσήλωση της Άγκυρας στην ευρωπαϊκή της πορεία παραμένει σταθερή και επιβεβαιώθηκε από τον Ερντογάν στη σύνοδο της Βάρνας, εκεί που κάποιοι πίστευαν ότι θα μπορούσε ακόμη και να βροντήξει την πόρτα και να φύγει.

Για την Άγκυρα, από γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής σκοπιάς, η πρόσδεσή της στην Ευρώπη και γενικότερα τη Δύση, είναι μονόδρομος.

Η συμμαχία με τη Ρωσία δεν εξασφαλίζει την ασφάλειά της, διότι, παρά τα πολλαπλά κοινά συμφέροντα, υποβόσκει πάντα και ένας έντονος γεωπολιτικός  ανταγωνισμός, μια σταθερά από την εποχή της ύστερης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αυτός ο έντονος και πάντα υποβόσκων γεωπολιτικός ανταγωνισμός, υποχρεώνει την Άγκυρα να επιμένει mordicus στη σχέση της με την Ευρώπη.

Πέραν του γεωπολιτικού όμως παράγοντα προστίθεται και η εξάρτηση της τουρκικής οικονομίας από την Ευρώπη, λόγω της επένδυσης στην Τουρκία σημαντικών ευρωπαϊκών κεφαλαίων, λόγω των ευρωτουρκικών εμπορικών σχέσεων και λόγω της συνεχούς ροής προς τη χώρα αυτή της ευρωπαϊκής οικονομικής βοήθειας. Όπως από γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής σκοπιάς, το ίδιο και για την τουρκική οικονομία, δεν υπάρχει εναλλακτική πορεία μακράν της Ευρώπης.

Οι προσπάθειες που έγιναν για την ανάπτυξη εναλλακτικών οικονομικών σχέσεων με τον αραβικό κόσμο-ειδικά τις χώρες του πετρελαίου- με την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν την ευρωπαϊκή οικονομική εξάρτηση, απέτυχαν παταγωδώς.

Συμπερασματικά οι τουρκικές ελίτ γνωρίζουν ότι η χώρα τους μόνο με τη στήριξη της Ευρώπης θα μπορέσει να διαδραματίσει ρόλο περιφερειακής δύναμης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Από τη σκοπιά των Ευρωπαίων επίσης, η Τουρκία παραμένει ένας σημαντικός γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός εταίρος που δεν πρόκειται να χαρίσουν στη Ρωσία.

Το ίδιο ισχύει και για τις ΗΠΑ.

Επιπλέον οι Ευρωπαίοι έχουν σημαντικά οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία. Μεγάλες επενδύσεις από τη μια και πωλήσεις όπλων και στρατιωτικού υλικού πολλών εκατομμυρίων κάθε χρόνο από την άλλη.

Βεβαίως όμως, με κανέναν τρόπο δεν είναι διατεθειμένοι να την εντάξουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτον διότι λόγω του μεγέθους της θα αλλάξει τις εσωτερικές ισορροπίες της Ένωσης και κατά δεύτερο λόγο είναι ανεπιθύμητη από τους λαούς των χωρών τους. Είναι γι΄αυτό που της προσφέρουν ειδική σχέση και δισεκατομμύρια ως βοήθεια.

Για τον ίδιο λόγο ανέχονται-πλην επιδερμικών αντιδράσεων- την επεκτατική νεο-οθωμανική πολιτική της απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Για τον ίδιο λόγο δεν έχουν αντίρρηση για μια λύση στο Κυπριακό που θα ευνοεί τα τουρκικά συμφέροντα. Προπάντων που η Λευκωσία δεν έχει διεκδικητική πολιτική  και είναι πρόθυμη να δεχτεί λύση τουρκικών προδιαγραφών.

Υπό τις περιστάσεις, επιστροφή σε συνομιλίες θα σημαίνει αποδοχή των τουρκικών όρων διαπραγμάτευσης και λύσης. Καθώς μάλιστα ο Ερντογάν εισέρχεται σε μια δύσκολη προεκλογική περίοδο, θα ανεβάζει συνεχώς τους τόνους και τις απαιτήσεις του.

Αποτελεί ψευδαίσθηση ότι η Τουρκία θα εγκαταλείψει τις επεκτατικές επιδιώξεις της και την προσπάθεια ελέγχου ολόκληρης της Κύπρου αν της εκχωρηθούν κυριαρχικά δικαιώματα και παραχώρηση μεριδίου στο κυπριακό  φυσικό αέριο και την κυπριακή ΑΟΖ.

Κάθε φορά που γίνονται παραχωρήσεις η Τουρκία αποθρασύνεται και ζητά περισσότερα. Πρόκειται για τη χρεοκοπία της γνωστής πολιτικής του δούναι από ελληνικής πλευράς χωρίς λαβείν από τουρκικής πλευράς. Που σημαίνει χρεοκοπία της πολιτικής της πεπατημένης και των φοβικών συνδρόμων που ακολουθεί η Λευκωσία.

Τίθεται συνεχώς το ερώτημα της εναλλακτικής πορείας σε σχέση με αυτή της παράδοσης στην Τουρκία που ακολουθείται.

Εναλλακτική πορεία σημαίνει εναλλακτική πολιτική πρόταση που έπρεπε να υπάρχει και που δυστυχώς δεν υπάρχει.

Είναι καιρός να γίνει επεξεργασία μιας τέτοιας πρότασης που να λαμβάνει υπόψη τις δυνατότητες που διαθέτει η Κύπρος και η Ελλάδα και που είναι σημαντικές. Για παράδειγμα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο η Λευκωσία αρκείται σε γενικόλογες διακηρύξεις την ίδια ώρα που προχωρεί με την ανοχή της η αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας.

Αυτή η αναβάθμιση θα οδηγήσει πρακτικά σε μια ειδική σχέση από την οποία η Τουρκία  θα επωφελείται δισεκατομμυρίων.

Στη Λευκωσία φαίνεται να μη αντιλαμβάνονται την εξάρτηση που έχει η τουρκική οικονομία από την Ευρώπη. Υπάρχουν πολλαπλά άλλα στοιχεία που θα μπορούσαν να ήταν μέρος μιας εναλλακτικής πρότασης και μιας εναλλακτικής πορείας, όπως πρωτοβουλίες ανάδειξης των γεωστρατηγικών πλεονεκτημάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είμαστε σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Είτε θα ακολουθηθεί η πολιτική της υποταγής και της ικανοποίησης των τουρκικών ορέξεων, είτε θα αξιοποιήσουμε όλες τις άλλες δυνατότητες που μας προσφέρονται για να υπάρξει ένα κανονικό κυπριακό κράτος.

*Πανεπιστημιακός, διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Ερευνών Καναδά-ΚΕΕΚ και μέχρι πρόσφατα  επιστημονικός συνεργάτης του ΕΔΙΑΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.  [email protected]

Πηγή: Μονόδρομος γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά: Η Τουρκία δεν θα επιβιώσει χωρίς τη Δύση… http://hellasjournal.com/2018/04/monodromos-geopolitika-ke-geostratigika-i-tourkia-den-tha-epiviosi-choris-ti-dysi/

Ο άνθρωπος κοντά στον Τράμπ που εργάζεται για τον Ερντογάν: Λέγεται Μπράϊαν Μπάλλαρντ

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*  APRIL 3, 2018

Τα σχεδόν είκοσι χρόνια που πέρασα στην Ουάσιγκτον, κυνηγώντας την είδηση στις αίθουσες τύπου και στους διαδρόμους του Λευκού Οίκου, του Στέητ Ντιπάρτμεντ, του Πενταγώνου και του Κογκρέσου, με έκαναν να μάθω ότι εάν μια χώρα θέλει να έχει πιθανότητες καλής πρόσβασης στα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας, θα πρέπει να έχει δυνατό και με τρομερές διασυνδέσεις, εκπρόσωπο.

Με απλά λόγια να έχει δυνατή και δικτυωμένη εταιρία lobbying. Δυστυχώς, η Ελλάδα συνεχίζει εδώ και χρόνια να παραμένει στην ανόητη και ξεπερασμένη λογική ότι δεν έχει ανάγκη από κάτι τέτοιο, διότι έχει την Ομογένεια. Αποτέλεσμα αυτής της ανόητης λογικής είναι, η χώρα μας σε ετήσια βάση να κερδίζει ένα όμορφο, με πολλές φωτογραφίες πανηγυράκι στο Λευκό Οίκο, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου, και έξω από την πόρτα.

Ευτυχώς, βέβαια, και πρέπει να το λέμε, που υπάρχουν και κάποιοι πατριώτες ομογενείς από Ελλάδα και Κύπρο, που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, για να καλύψουν το κενό.

Η Τουρκία από την άλλη πλευρά εδώ και δεκαετίες σε κάθε Προεδρία των ΗΠΑ, φροντίζει, να προσλαμβάνει και να έχει στην υπηρεσία της τις πλέον δικτυωμένες εταιρίες lobbying, με πρόσβαση στα ανώτατα κλιμάκια της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Για κακή μας τύχη, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τράμπ, δεν αποτελεί εξαίρεση, γιατί πολύ απλά έτσι δουλεύει αυτή η πόλη και είναι απόλυτα νόμιμο. Το καθεστώς Ερντογάν, φρόντισε άμεσα και πολύ έξυπνα, να προσλάβει τον πιο δικτυωμένο στην κυβέρνηση Τράμπ, λομπίστα, τον Μπράϊάν Μπάλλαρντ (Brian Ballard», ιδιοκτήτη της “Ballard Partners”.

Το δυνατό χαρτί του κ. Μπάλλαρντ, είναι ότι ο σημερινός Πρόεδρος των ΗΠΑ, είναι πρώην πελάτης του. Τον είχε προσλάβει ο Ντόναλντ Τράμπ, στη Φλόριντα, αμέσως όταν κέρδισε το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων. Όπως αποκαλύπτει το αμερικανικό περιοδικό, Politico, πρόκειται για μια μικρή για τα δεδομένα εταιρία δημοσίων σχέσεων, η οποία αμέσως με την εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ, στην Προεδρία, νοίκιασε γραφεία στο δεύτερο όροφο, του Homer Building, στο κέντρο της Ουάσιγκτον, με σχέδιο να τα διατηρήσει για πέντε χρόνια. Τα κράτησε μόνο για ένα. Τον Φεβρουάριο που μας πέρασε, η εταιρία μετακόμισε σε μεγαλύτερα γραφεία στον 4ο όροφο, για να μπορέσει ο κ. Μπάλλαρντ, να στεγάσει τους νέους λομπίστες που προσέλαβε. Και μιλάμε για μια εταιρία σφηκοφωλιά υποστηρικτών της Τουρκίας. Ανάμεσα στις προσλήψεις του κ. Μπάλλαρντ, ο πρώην βουλευτής των Δημοκρατικών, και υπέρμαχος της Τουρκίας για χρόνια στο Κογκρέσο, Ρόμπερτ Γουέξλερ (Robert Wexler). Το λουλούδι, και ένθερμος υποστηρικτής της Τουρκίας, πρώην Υφυπουργός Εξωτερικών για Δημόσιες Σχέσεις και Εκπρόσωπος του Στέητ Ντιπάρτμεντ, επί Υπουργίας Μάντλην Όλμπράϊτ, Τζέημι Ρούμπιν.

Με τον κ. Ρούμπιν, σύζυγο του άλλου λουλουδιού, της δημοσιογράφου του CNN, Κριστιάν Αμανπούρ, έχω προσωπική πείρα, διότι ακόμα θυμάμαι τον άγριο καυγά μας στην αίθουσα τύπου του Στέητ Ντιπάρτμεντ, με αφορμή την παρενόχληση από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη του αεροσκάφους που μετέφερε τον τότε Υπουργό Άμυνας, Άκη Τσοχατζόπουλο, στην Κύπρο.

Η θρασύτατη απάντησή του σε σχετική ερώτησή μου στο briefing, ήταν, “τι γύρευε αυτός εκεί”. Βέβαια την επομένη αναγκάστηκε να την καταπιεί αμάσητη και να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από το βήμα του Στέητ Ντιπάρτμεντ, σε διευκρινιστική μου ερώτηση.

Ο κ. Μπάλλαρντ, υπέγραψε συμβόλαιο με το καθεστώς Ερντογάν, για 125.000 δολάρια το μήνα στις 11 Μάϊου, λίγες ημέρες πριν οι μπράβοι του Ταγίπ Ερντογάν, σπάσουν στο ξύλο διαδηλωτές, έξω από την Πρεσβεία της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει καταθέσει η εταιρία, ο κ. Μπάλλαρντ, συναντήθηκε αρκετές φορές, με στελέχη της κυβέρνησης Τράμπ, για λογαριασμό της Τουρκίας, μεταξύ των οποίων του κ. Sean Cairncross, ανώτερο σύμβουλο του Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, και τον κ. Matt Mowers, αξιωματούχο του Στέητ Ντιπάρτμεντ, που εργάστηκε στην προεκλογική εκστρατεία του Προέδρου Τράμπ.

Ανάμεσα στους άλλους πελάτες της εταιρίας του κ. Μπάλλαρντ, είναι η Amazon, η Dish Network, η Uber, και η Pernod Ricard  που κατασκευάζει το ουίσκι Jameson και την βότκα Absolut.

Ο κ. Μπάλλαρντ, συγκέντρωσε εκατομμύρια, για την προεκλογική εκστρατεία του Προέδρου Τράμπ, και συνεχίζει να συγκεντρώνει εκατομμύρια για την εκστρατεία επανεκλογής του. Ένας από τους υπασπιστές του, ο κ. Wiles, ήταν επικεφαλής της εκστρατείας του κ. Τράμπ στην κρίσιμη για την εκλογή του πολιτεία της Φλόριντα.

Σε αντίθεση με άλλους που βρίσκονται κοντά στον Πρόεδρο, δεν το διαφημίζει και κάνει αθόρυβα και μεθοδικά τη δουλειά του.

Γνωρίζει το Ντόναλντ Τράμπ, περίπου 30 χρόνια, από τότε που ο σημερινός Πρόεδρος έγραψε το βιβλίο,  “The Art of the Deal”. Ταξίδευε συχνά με τον Πρόεδρο στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και αυτό τον βοήθησε να έχει διαμορφώσει στενή σχέση και με υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης όπως για παράδειγμα, ο Υπουργός Οικονομικών, Στήβεν Μινούτσιν.

Μιλάει πολύ συχνά και αθόρυβα με τον Πρόεδρο. Για όσους λοιπόν ψάχνονται, αναφορικά με τους λόγους, που η Ουάσιγκτον έχει εξαντλήσει και συνεχίζει να εξαντλεί, κάθε όριο υπομονής απέναντι στον Ερντογάν και την Τουρκία, οι λόγοι είναι εμφανείς.

Η Τουρκία και ο Ερντογάν, έχουν στρατηγική και έχουν προσλάβει δυνατά εργαλεία στην Ουάσιγκτον. Εμείς, φωτογραφίες, και προσπάθεια να ερμηνεύσουμε μια αποστροφή μιας καθαρά επετειακής ομιλίας του Προέδρου, για την 25η Μαρτίου, όπως μας συμφέρει, για να συμπεράνουμε ότι θα κάνει ντά την Τουρκία εάν μας πειράξει.

Κάποιοι, έχει βγάλει για χρόνια η γλώσσα μας μαλλιά να λέμε και να επισημαίνουμε τα αυτονόητα. Και στην Αθήνα, Novartis, διχασμός, εθνομηδενισμός, κατάργηση κάθε έννοιας δημόσιας ασφάλειας, και ο χορός της ανοησίας καλά κρατεί.

Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.

Πηγή: Ο άνθρωπος κοντά στον Τράμπ που εργάζεται για τον Ερντογάν: Λέγεται Μπράϊαν Μπάλλαρντ http://hellasjournal.com/2018/04/o-anthropos-konta-ston-trab-pou-ergazete-gia-ton-erntogan-legete-braian-ballarnt/

Τουρκία και Πυρηνικά. Θα εμπιστευτεί ο πλανήτης βόμβα υδρογόνου στα χέρια του Ερντογάν;

Από
anixneuseis
-
0

του Παναγιώτη Μπαλακτάρη.

Η επαρχία της Μερσίνας στην Τουρκία φιλοξενεί περίπου 2 εκατομμύρια ψυχές και έχει μια ακτογραμμή 321 χιλιομέτρων με αμμώδεις παραλίες. Η πρωτεύουσά της είναι η πόλη Μερσίνα και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Ταρσός, γενέθλια γη του Αποστόλου Παύλου. Η πόλη Μερσίνα που πήρε την ονομασία της από το φυτό μυρσίνη «βλέπει» στη Μεσόγειο. Διαθέτει πανεπιστήμιο και είναι το μεγαλύτερο μεσογειακό λιμάνι της Τουρκίας. Έχει διυλιστήριο πετρελαίου, βιομηχανική ζώνη και θεσμοθετημένη ελεύθερη εμπορική ζώνη (άλλως, Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη).

Στην πόλη Büyükeceli κατοικούν 1.068 άνθρωποι. Η πόλη υπάγεται διοικητικά στην Μερσίνα, είναι εγκατεστημένη στους πρόποδες του Ταύρου σε υψόμετρο 60 μέτρων και απέχει 3 χιλιόμετρα από τη Μεσόγειο. Οι άνθρωποι ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με τη γεωργία και ειδικότερα την καλλιέργεια μελιτζάνας, τομάτας και αγγουριού. Είναι μια πόλη στην οποία δεν έχουν παρατηρηθεί ταραχές και δεν έχουν διαδραματισθεί σοβαρά γεγονότα τα προηγούμενα χρόνια.

Η Μερσίνα έχει τουρισμό, η Büyükeceli όχι. Εκεί ακριβώς, λοιπόν, που δεν επισκέπτονται πληθυσμοί τουριστών έχει σχεδιάσει η Τουρκία την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού της εργοστασίου. Η περιοχή Ακκούγιου εξάλλου βρίσκεται στην Büyükeceli και το εγχείρημα φέρει την πλήρη ονομασία «Akkuyu Nükleer Enerji Santrali» (ANES), δηλαδή «Εργοστάσιο Πυρηνικής Ενέργειας Ακκούγιου». Το τουρκικό κράτος προτίμησε εξαρχής αυτήν την περιοχή επειδή δεν έχει τουρισμό και συγχρόνως δεν παρατηρείται σεισμική δραστηριότητα, η οποία θα έθετε σε κίνδυνο και το έργο αλλά και ανθρώπινες ζωές σε περίπτωση ενός ατυχήματος για παράδειγμα. Η άδεια για την περιοχή αυτή χορηγήθηκε το μακρινό 1976.

Οι υπογραφές για την κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου τέθηκαν τον Μάιο του 2010 μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας και την ανέγερσή του ανέλαβαν θυγατρικές της ρωσικής ROSATOM. Η συνολική αξία της επένδυσης ανέρχεται στα 25 δισεκατομμύρια δολάρια και αποτελεί το πρώτο από τα 4 παρόμοια φιλόδοξα έργα της γείτονος. Το δεύτερο έχει σχεδιαστεί να γίνει στη Σινώπη του Δυτικού Πόντου,  πατρίδα του Μιθριδάτη του Μεγάλου, από μια γαλλοϊαπωνική κοινοπραξία. Το τρίτο σχεδιάζεται για την περιοχή Igneada του Ευξείνου Πόντου με τη συνεργασία Κίνας και ΗΠΑ και το τέταρτο – που περισσότερο θα είναι ένα μικρό ορυχείο – ουρανίου, στην Κωνσταντινούπολη.

Άμεσες προτεραιότητες της Τουρκίας είναι η ενεργειακή αυτάρκεια και η ενεργειακή ασφάλεια δοθέντος ότι εισάγει ενέργεια κατά ποσοστό ακόμη και 75% με στοιχεία του 2015. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η Τουρκία επιδιώκει την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου, το οποίο βέβαια θα μετασχηματίσει και ολόκληρη την τουρκική οικονομία. Μια οικονομία η οποία μέχρι τώρα είναι προσανατολισμένη σταθερά στην αμυντική βιομηχανία και τα οφέλη της, που ωστόσο γρήγορα εξατμίζονται, εκτός και αν πρωταγωνιστήσει σε παγκόσμιο πόλεμο. Η τουρκική στόχευση να βρίσκεται το 2023 στις 10 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου περνάει και μέσα από την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου. Η εκτιμώμενη τεράστια μείωση της ανάγκης της Τουρκίας για εισαγωγή ενέργειας και αντιθέτως, η δυνατότητα εσωτερικής χρήσης και περαιτέρω εξαγωγής ενέργειας αναμένεται ότι θα θωρακίσει την τουρκική οικονομία. Γι’ αυτό σχεδιάζει να έχει το 2023 πυρηνική ικανότητα 4,8 GWe. Το Ακκούγιου προγραμματίζεται να λειτουργεί με 4 μονάδες ικανότητας 1200 MWe. Μακροπρόθεσμα αναμένεται οι θυγατρικές της ROSATOM να αναλάβουν το 51% της ιδιοκτησίας και η κοινοπραξία 3 τουρκικών εταιρειών το 49%. Στην επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στις 3/4/2018 θα τεθεί ο θεμέλιος λίθος του έργου.

Φυσικά, το βλέμμα της Τουρκίας είναι στραμμένο και στην ευκαιρία που έτσι θα αποκτήσει να μετατραπεί σε χώρα που θα έχει πυρηνικά, όπως είναι το Πακιστάν, η Ρωσία, το Ιράν, η Γαλλία κ.λπ. Και αυτή η προοπτική εμβάλλει σε προβληματισμό και ανησυχία πολλές ισχυρές χώρες – μεταξύ των οποίων και τη σύμμαχο Ρωσία – με αποτέλεσμα να καθίσταται αβέβαια.

Η Τουρκία από το 1945 και εντεύθεν αποτελούσε τη νοητή γραμμή σύγκρουσης Δύσης – Ρωσίας, ήτοι το πεδίο των επιχειρήσεων σε περίπτωση που οι δύο αντίπαλοι του Ψυχρού Πολέμου οδηγούνταν σε θερμό πόλεμο. Η χρησιμότητά της αυτή την είχε καταστήσει στρατηγικό σύμμαχο της Δύσης, η οποία ουδέποτε ήθελε στην πραγματικότητα την ουσιαστική ενδυνάμωση της Τουρκίας ώστε η τελευταία να μην είναι ικανή να αυτονομηθεί. Εξέλιξη που παρακολουθούμε αυτόν τον καιρό να παίρνει σάρκα και οστά. Η κατάρρευση της πολυπόθητης και δύσκολης ισορροπίας δυνάμεων οδηγεί εξάλλου σε ανισότητα. Άλλες χώρες ακμάζουν και άλλες παρακμάζουν. Την παρούσα στιγμή η Τουρκία έχει σπάσει την αλυσίδα της ισορροπίας δυνάμεων και αυτονομείται από τους παλιούς πάτρωνές της. Αυτομάτως ο υπαρκτός κίνδυνος είναι να στραφεί και εναντίον τους. Αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος για τον οποίον η Ουάσιγκτον δεν βλέπει με καλό μάτι τις πρόσφατες κινήσεις της Άγκυρας.

Σε επόμενο κείμενο θα εξετάσουμε τον τρόπο που η κατασκευή του ANES θα επιδράσει στις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία και ποια θα πρέπει να είναι η – ανύπαρκτη μέχρι στιγμής για το θέμα – στάση της πατρίδας μας.

«Ποιος θα σταματήσει την Τουρκία ; Μήπως η διολίσθηση στη χρεοκοπία της οικονομίας της ;»

Από
anixneuseis
-
2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Με τη νίκη του στο καντόνι του Αφρίν, στη βορειοδυτική Συρία, πριν από δύο εβδομάδες, και την κατάληψη περίπου 30 χωριών μέσα στο έδαφος του βορείου Ιράκ τις τελευταίες μέρες,  ο Ερντογάν έχει καταληφθεί από μια άγρια ιμπεριαλιστική δίψα, την οποία πυροδοτεί ακόμα περισσότερο η κεμαλική αντιπολίτευσή του, μαζί με τους συμμαχικούς Γκρίζους Λύκους.

Από την άλλη πλευρά οι δηλώσεις του Τραμπ την περασμένη εβδομάδα ότι επιθυμεί να αποσύρει γρήγορα τα στρατεύματά του από τη Συρία, σε συνδυασμό με το ότι το Ιράν και η Ρωσία έχουν συγκροτήσει τον ετερόδοξο θρησκευτικά άξονα συνεργασίας δημοκρατιών γιαλαντζί  με την Άγκυρα εδώ και πολλούς μήνες, θέτουν ένα αμείλικτο ερώτημα : ποιος θα σταματήσει την Τουρκία ; Ποιος μπορεί να σταματήσει σήμερα τον «σουλτάνο» Ερντογάν ; Αναμφίβολα όχι οι Αμερικανοί των οποίων ο  υπουργός άμυνας James Mattis δήλωσε την περασμένη Τετάρτη ότι το ΡΚΚ επρόκειτο να εγκαταλείψει το Sinjar του Ιράκ. Ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump αποφάσισε να παγώσει κεφάλαια 200 εκατομμυρίων δολαρίων για ανασυγκρότηση στη Συρία, σύμφωνα με την Wall Street Journal την περασμένη Παρασκευή. Η εφημερίδα ανέφερε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος έδωσε στο υπουργείο Εξωτερικών αυτή την οδηγία όταν  διάβασε ένα άρθρο που εξηγεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν διαθέσει κεφάλαια για να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της Συρίας, που έχει καταστραφεί από έναν επταετή εμφύλιο πόλεμο. Η απόφαση αυτή φαίνεται να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Αυτές οι παρατηρήσεις δεν ήταν τυχαίες ή λάθος, δήλωσαν αξιωματούχοι στην Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), επισημαίνοντας ότι για αρκετές εβδομάδες, ο πρόεδρος ήταν αντίθετος με την ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διατηρήσουν μια μακρά ή ακόμα και μεσοπρόθεσμη δέσμευση στα ανατολικά της Συρίας, όπου έχουν αναπτύξει περίπου 2.000 στρατιώτες στο πλαίσιο της διεθνούς μάχης κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν δαπανήσει «7000 δισεκατομμύρια δολάρια στη Μέση Ανατολή». «Και ξέρετε τι βγήκε από αυτό; Τίποτα», δήλωσε ο Donald Trump, υποσχόμενος να χρηματοδοτήσει στο εξής κατά προτεραιότητα τη δημιουργία θέσεων εργασίας και τις υποδομές στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα του  Arnaud Focraud στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche στις 31-3-2018.

Μπορεί λοιπόν αυτό το διαγραφόμενο αμερικανικό στρατιωτικό κενό στη βόρεια Συρία να αναπληρωθεί με την διπλωματική υποστήριξη του Emmanuel Macron στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις FDS, που τον επισκέφθηκαν την περασμένη εβδομάδα στο προεδρικό μέγαρο των Ηλυσίων ; Ασφαλώς και όχι. Κατά τη συνάντησή του με την αντιπροσωπεία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, ο Μακρόν τους επανέλαβε τη δέσμευση της Γαλλίας ενάντια στο ΡΚΚ, του κύριου δηλαδή κουρδικού κινήματος στην Τουρκία, και της δέσμευσής του για την ασφάλεια της Τουρκίας. Έχοντας την ψευδαίσθηση ότι «θα μπορούσε να καθιερωθεί διάλογος μεταξύ αυτών των Δυνάμεων  και την Τουρκία με τη βοήθεια της Γαλλίας και της διεθνούς κοινότητας».

Η αντίδραση από την Τουρκία ;

Ποταμός θρασύτητας από όλες τις πλευρές, κυβερνητικές και αντιπολιτευτικές, του στυλ «ποιος είσαι εσύ ρε ;». Πράγματι, ο Τούρκος ηγέτης επέπληξε τον Γάλλο ομόλογό του,  Μακρόν, επικρίνοντάς τον ιδιαίτερα για την πρότασή του για «διαμεσολάβηση» μεταξύ των Σύριων Κούρδων και της Τουρκίας. «Ποιος είσαι εσύ που επικαλείσαι τη διαμεσολάβηση με μια τρομοκρατική οργάνωση;», ρώτησε με περισσή «ευγένεια» ο Ερντογάν, όπως έγραψαν στις 31-3-2018 στον ηλεκτρονικό LE MONDE οι δημοσιογράφοι Marie Jégo, ανταποκρίτρια στην Κωνσταντινούπολη και ο Allan Kaval. «Όσοι δεσμεύονται στην συνεργασία και την αλληλεγγύη με τις τρομοκρατικές ομάδες εναντίον της Τουρκίας (…), κινδυνεύουν να γίνουν, όπως και οι τρομοκράτες, ένας στόχος της Τουρκίας», έγραψε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Bekir Bozdag  (δεξιά) στον λογαριασμό του στο Twitter. Η κεμαλιστική αντιπολίτευση βρίσκεται στην ίδια γραμμή πλεύσης με τους κυβερνώντες Ισλαμο-συντηρητικούς, σύμφωνα με την ίδια δημοσιογραφική πηγή. «Λέμε στη Γαλλία: μείνε εκεί που είσαι, δεν έχετε δουλειά στη Συρία», δήλωσε ο Engin Altay (αριστερά), βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (κεμαλιστικού), την περασμένη Παρασκευή στην Άγκυρα.

Η Ρωσία, ο καλύτερος σύμμαχος της Τουρκίας στη Συρία

Η σημερινή επίσκεψη του Πούτιν στην Τουρκία, η εξαγορά των S 400 και η ρωσική κατασκευή πυρηνικής μονάδας δείχνουν καθαρά ότι η γείτονα βασίζεται κυρίως στη Ρωσία για να συνεχίσει ή και να επεκτείνει την παρέμβασή της στη Συρία.

Ως πότε ο Ερντογάν θα πατάει ταυτόχρονα σε δυο αντιτιθέμενες βάρκες του ΝΑΤΟ και του άξονα Ρωσίας-Ιράν είναι άγνωστο επί του παρόντος. Ο Μακρόν, που θα μπορούσε να κάνει κάτι, θεωρείται απομονωμένος. Ακόμα κι εμείς, που υφιστάμεθα άμεσα το τουρκικό νταηλίκι, δεν βρεθήκαμε στο πλευρό του, όταν την περασμένη εβδομάδα δέχθηκε στο μέγαρο των Ηλυσίων την αντιπροσωπεία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων. Εμείς κατατρυχόμαστε καθημερινά (από ατζαμιλίκι) με τις παγίδες εγκλωβισμού που μας στήνει ο Ερντογάν συστηματικά για να ασχολείται αυτός απερίσπαστος με τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ.

Εξ άλλου για τον Μακρόν τώρα φαίνεται να αρχίζουν τα δύσκολα που θα του προκαλέσουν απεργίες

 

διαρκείας τα γαλλικά «συντεχνιακά ρετιρέ», όπως οι σιδηροδρομικοί, οι υπάλληλοι της Air France, οι οδοκαθαριστές, οι υπάλληλοι στον ενεργειακό τομέα (ρεύμα-γκάζι), οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι μεγαλο-συνταξιούχοι, τα πανεπιστήμια, κλπ.

Κι άρα τι απομένει για να σταματήσει την Τουρκία ; Μήπως η διολίσθηση στη χρεοκοπία της οικονομίας της, λόγω των υπερβολικών στρατιωτικών της δαπανών για την «επανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» ;

Οι οικονομίες δεν πέφτουν έξω μόνο από την διαβίωση των ανθρώπων τους πάνω από τις δυνάμεις τους, όπως κάναμε εμείς. Θα μπορούσαν να πέσουν έξω και από διαρκείς πολεμικές επιχειρήσεις που μας υπόσχεται με νταηλίκι ο Ερντογάν…

Ο Άλκης Καλλιαντζίδης είναι Οικονομολόγος.

Κάποιο πολύ σοβαρό πρόβλημα υπάρχει κ. Τόσκα με τις αντιλήψεις σας περί αυτοάμυνας

Από
anixneuseis
-
1

O αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη Νικόλαος Τόσκας μιλά με διαπιστευμένους συντάκτες , Δευτέρα 2 Απριλίου 2018. ΑΠΕ-ΜΠΕ, Παντελής Σαίτας APRIL 3, 2018

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Προκαλεί κατάπληξη για να μην πω …κατάθλιψη το γεγονός ότι ο σημερινός υπουργός δημόσιας τάξης υπηρέτησε στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και μάλιστα σε ανώτερες επιτελικές θέσεις. Οι αντιλήψεις του περί παραβατικότητας και απειλής κατά ανθρώπινης ζωής είναι τόσο ξεχειλωμένες που σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης, μέχρι να διατάξει πυρ, οι εχθροί θα είχαν φτάσει στη Γυάρο.

Ειλικρινά δεν ξέρω από που πηγάζει αυτό το ύφος της …ζεν αστυνόμευσης. Μπορεί από την ανάγκη να καλυφθεί το βουκολικό στυλ εξωτερικής εμφάνισης από λούστρο δήθεν φιλοσοφημένης κοινωνικής θεώρησης. Σε κάθε περίπτωση πάντως ο Τόσκας δεν θυμίζει απόστρατο αξιωματικό, αλλά επαρχιώτη κοινωνικό λειτουργό με συμπάθεια στους…παραστρατημένους.

Μια πιο…μπρουτάλ εκδοχή δηλαδή, του συντρόφου Παρασκευόπουλου με τον ομώνυμο νόμο που έδωσε «ελευθέρας» στους βαρυποινίτες.

Το πρόβλημα είναι ότι μέσα στην προσπάθεια να πλειοδοτήσει σε «προοδευτικότητα» και να γίνει αρεστός στην κυβερνητική πλειοψηφία, ο τύπος αυτός εκτοξεύει απίθανες μπαρούφες που δείχνουν το τεράστιο μέγεθος της άγνοιας που τον περιβάλει.

Κατ΄αρχήν είναι σαφές ότι μπερδεύει την έννοια της αυτοδικίας με αυτήν της αυτοάμυνας. Όπως έπραξε στην περίπτωση του 88χρονου, λέγοντας ότι δεν μπορεί όποιος έρχεται σε δύσκολη θέση να αυτοδικεί.

«Δύσκολη θέση», κατά τον κ, Τόσκα είναι να επιτίθεται σε έναν υπέργηρο ένα αδίστακτο πρεζόνι εξ Αλβανίας και μαζί  με τον συνεργό του να του παίρνει την αλυσίδα από τον λαιμό και να του λέει: «Δεν θα σε πειράξουμε, τα λεφτά σου θέλουμε…». Μέσα στο ίδιο του το σπίτι…

Σε δύσκολη θέση ασφαλώς βρέθηκε και ο 52χρονος που χαροπαλεύει επειδή δεν είχε την πρόνοια του παππού να κουβαλάει το κουμπούρι. Κι αν είχε ανοίξει αυτός πρώτος πυρ, είναι βέβαιον ότι κατά τον κ. Τόσκα θα είχε…αυτοδικήσει.

Θα πρέπει να καταλάβει ο κ. Τόσκας και μάλιστα άμεσα ότι δεν δίνει εξετάσεις ανεκτικότητας και κοινωνικής ευαισθησίας στους «53», στις συλλογικότητες και στους αντιεξουσιαστές. Πληρώνεται για να υπηρετεί τον ελληνικό λαό. Και σύμφωνα με την αντίληψη του τελευταίου το σπίτι αποτελεί  άβατο και το υπερασπίζεται με νύχια και δόντια απέναντι σε αδίστακτους και επικίνδυνους εισβολείς που επιβουλεύονται ανθρώπινες ζωές. Δεν είναι αυτοδικία αυτό, μπαρμπά Νίκο που έγινες αριστερούλης στα γεράματα. Είναι αυτοάμυνα. Στις σχολές των αξιωματικών, δεν στα έμαθαν αυτά;…

Πηγή: Κάποιο πολύ σοβαρό πρόβλημα υπάρχει κ. Τόσκα με τις αντιλήψεις σας περί αυτοάμυνας http://hellasjournal.com/2018/04/kapio-poly-sovaro-provlima-yparchi-k-toska-me-tis-antilipsis-sas-peri-aftoamynas/

Η Τουρκία βλάπτει τη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Αναβιώνει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος;

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημητρίου Τσαϊλά.  

Μελετώντας τα γεγονότα, όπως διαδραματίστηκαν κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διακρίνουμε τη μετατόπιση των συμμαχιών και τη δομή των στρατιωτικών συμμαχιών που ήταν οι καθοριστικοί παράγοντες της ιστορίας.

                                                                Σχήμα 1. Ο Ιταλο-Τουρκικός Πόλεμος 1911-1912
Οι σημερινές αμυντικές συμμαχίες και συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένων των «οριζόντιων συνασπισμών» μεταξύ των «Μεγάλων Δυνάμεων», είναι εξίσου εύθραυστες, εντελώς διαφορετικές και εξαιρετικά περίπλοκες όπως ακριβώς εκείνες που αφορούσαν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Σχήμα 2.Ευρώπη εν μεσω Ιταλο-Τουρκικού Πολέμου 1911-12

Δηλαδή την αντιπαράθεση μεταξύ της «Τριπλής Συμφωνίας» και της «Τριπλής Συμμαχίας», καθώς οι ιστορικοί εξακολουθούν να αμφισβητούν την σημασία του συστήματος των συμμαχιών στο ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου.

Σχήμα 3. Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912

Κατά τις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, και τα τρία μέλη της Τριπλής Αντάντ (Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία) εισήλθαν σε αυτόν ως Σύμμαχοι ενάντια στις Κεντρικές Δυνάμεις, την Γερμανία και την Αυστροουγγαρία.

                                                        Σχήμα 4. Ευρώπη, έναρξη α παγκόσμιου πολέμου 1914
Οι σύγχρονες εξελίξεις υποδηλώνουν μια ιστορική μετατόπιση στη δομή των αμυντικών συμμαχιών που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην αποδυνάμωση της ηγεμονίας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, καθώς και στη δημιουργία συνθηκών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και σε διάλυση του ΝΑΤΟ.
Οι πρόσφατες μικροπολιτικές της Τουρκίας σίγουρα καταστρέφουν τη συνοχή του ΝΑΤΟ και η εισβολή της στη Συρία έχει τη δυνατότητα να διευρύνει το χάσμα. Ωστόσο, δεν αποτελεί έκπληξη. Δεν αρκεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνώρισαν ως θεμιτές τις ανησυχίες για την ασφάλεια της Τουρκίας κατά μήκος των βόρειο συριακών συνόρων. Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Τουρκία βρίσκονται τώρα αντιμέτωποι με ένα μεγαλύτερο ερώτημα: είναι οι μακροπρόθεσμοι στόχοι τους στη Συρία εφικτοί; Για τους Τούρκους, η εισβολή στη Συρία όχι μόνο δημιουργεί κινδύνους για την ασφάλεια της στο εσωτερικό από τρομοκρατικές επιθέσεις στις μεγάλες τουρκικές πόλεις οι οποίες είχαν σταματήσει από το 2016, αλλά μπορεί κάλλιστα να εξυπηρετήσει την ατζέντα της Μόσχας να δημιουργήσει ρήγμα στο ΝΑΤΟ.

                                                          Σχήμα 5. Ευρώπη, λήξη α παγκόσμιου πολέμου 1918
Στην ημερήσια διάταξη, ο Πρόεδρος Ερντογάν, τροφοδοτείται από τα ισχυρά ένστικτα ανάμεσα στην επιβίωση και την παράνοια. Είναι πλέον ικανός να προχωρήσει σε εναλλακτικές συμμαχίες. Η Τουρκία έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου η κυβέρνηση της είναι διατεθειμένη να διακινδυνεύσει να βλάψει το ΝΑΤΟ για αυτό που νομίζει ότι καταφέρνει ως διατήρηση της κυριαρχίας της Τουρκίας, ακόμη και αν αυτό μπορεί να σημαίνει ότι έχει υψηλό κόστος.

Η κυβέρνηση του Ερντογάν έχει μετακινηθεί από τη Δύση προς την Ανατολή, πιο κοντά στη Ρωσία και την Κίνα, που είναι επίσημα ανταγωνίστριες δυνάμεις των ΗΠΑ. Και βλέπουμε το οξύμωρο, από τη μία πλευρά στο πολιτικό σκέλος οι σχέσεις να είναι ως επί το πλείστον business as usual, και από στρατιωτικής πλευράς, τα πράγματα να γίνονται περίπλοκα.
Η Άγκυρα έχει υιοθετήσει επίσης μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση για τη Ρωσία. Άλλο πράγμα είναι η υποστήριξη μιας ισορροπημένης σχέσης με τη Μόσχα, και άλλο πράγμα η προμήθεια ενός ρωσικού συστήματος αεράμυνας που μπορεί να συλλέξει δεδομένα σχετικά με το μαχητικό επόμενης γενιάς της συμμαχίας, το F-35. Επίσης καθημερινά εκτελεί όλο και πιο ποιοτικές και προβοκατόρικες κινήσεις στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο και υπονομεύει τις προσπάθειες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.


Τέλος η επιθετική ρητορική από την Άγκυρα προς ολόκληρη την περιφέρεια της δεν γίνεται μόνο για εσωτερική πολιτική κατανάλωση αλλά δείχνει να φέρνει σε δυσκολία και τη συμμαχία. Η Άγκυρα φαίνεται ότι είναι πρόθυμη να παίξει γρήγορα και χαλαρά με τις σχέσεις της με τους Δυτικούς συμμάχους με τρόπους πολύ υψηλού ρίσκου.

(O Ναύαρχος Δ.Τσαϊλάς δίδαξε, μεταξύ άλλων, επι σειρά ετων στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως και της Στρατηγικής και Ασφάλειας σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου).

Η Τουρκία βλάπτει τη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Αναβιώνει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος;

1...2,8312,8322,833...3,032Σελίδα 2,832 από 3,032