Αρχική Blog Σελίδα 2831

Trump’s Trade Confusion

0

 

US President Donald Trump’s recently announced import tariffs on steel, aluminum, and $60 billion in other goods that the US imports from China each year are in keeping with his record of responding to nonexistent problems. Unfortunately, while Trump captures the world’s attention, serious real problems go unaddressed.

NEW YORK – The trade skirmish between the United States and China on steel, aluminum, and other goods is a product of US President Donald Trump’s scorn for multilateral trade arrangements and the World Trade Organization, an institution that was created to adjudicate trade disputes.

Before announcing import tariffs on more than 1,300 types of Chinese-made goods worth around $60 billion per year, in early March Trump  sweeping tariffs of 25% on steel and 10% on aluminum, which he justified on the basis of national security. Trump insists that a tariff on a small fraction of imported steel – the price of which is set globally – will suffice to address a genuine strategic threat.

Most experts, however, find that rationale dubious. Trump himself has already undercut his national-security claim by exempting most major exporters of steel to the US. Canada, for example, is exempted on the condition of a successful renegotiation of the North American Free Trade Agreement, effectively threatening the country unless it gives into US demands.

But there are a host of issues in contention, involving, for example, lumber, milk, and cars. Is Trump really suggesting that the US would sacrifice national security for a better agreement on these minor irritants in US-Canadian trade? Or perhaps the national-security claim is fundamentally bogus, as Trump’s secretary of defense has suggested, and Trump, as muddled as he is on most issues, realizes this.

As is often the case, Trump seems to be fixated on a bygone problem. Recall that, by the time Trump began talking about his border wall, immigration from Mexico had already dwindled to near zero. And by the time he started complaining about China depressing its currency’s exchange rate, the Chinese government was in fact propping up the renminbi.

Likewise, Trump is introducing his steel tariffs after the price of steel has already increased by about 130% from its trough, owing partly to China’s own efforts to reduce its excess capacity. But Trump is not just addressing a non-issue. He is also inflaming passions and taxing US relationships with key allies. Worst of all, his actions are motivated by pure politics. He is eager to seem strong and confrontational in the eyes of his electoral base.

Even if Trump had no economists advising him, he would have to realize that what matters is the multilateral trade deficit, not bilateral trade deficits with any one country. Reducing imports from China will not create jobs in the US. Rather, it will  for ordinary Americans and create jobs in Bangladesh, Vietnam, or any other country that steps in to replace the imports that previously came from China. In the few instances where manufacturing does return to the US, it will probably not create jobs in the old Rust Belt. Instead, the goods are likely to be produced by robots, which are as likely to be located in high-tech centers as elsewhere.

Trump wants China to reduce its bilateral trade surplus with the US by $100 billion, which it could do by buying $100 billion worth of US oil or gas. But whether China were to reduce its purchases from elsewhere or simply sell the US oil or gas on to other places, there would be little if any effect on the US or global economy. Trump’s focus on the bilateral trade deficit is, frankly, silly.

Predictably, China has answered Trump’s tariffs by threatening to respond to their imposition with tariffs of its own. Those tariffs would affect US-made goods across a wide range of sectors, but disproportionately in areas where support for Trump has been strong.

China’s response has been firm and measured, aimed at avoiding both escalation and appeasement, which, when dealing with an unhinged bully, only encourages more aggression. One hopes that US courts or congressional Republicans will rein in Trump. But, then again, the Republican Party, standing in solidarity with Trump, seems suddenly to have forgotten its longstanding commitment to free trade, much like a few months ago, when it forgot its longstanding commitment to fiscal prudence.

More broadly, support for China within both the US and the European Union has been waning for a number of reasons. Looking beyond the US and European voters who are suffering from deindustrialization, the fact is that China is not the gold mine it was once perceived to be for American corporations.

As Chinese firms have become more competitive, wages and environmental standards in China have risen. Meanwhile, China has been slow to open up its financial markets, much to the displeasure of Wall Street investors. Ironically, while Trump claims to be looking out for US industrial workers, the real winner from “successful” negotiations – which would spur China to open its markets further to insurance and other financial activities – is likely to be Wall Street.

Today’s trade conflict reveals the extent to which America has lost its dominant global position. When a poor, developing China started increasing its trade with the West a quarter-century ago, few imagined that it would now be the world’s industrial giant. China has already surpassed the US in manufacturing output, savings, trade, and even GDP when measured in terms of purchasing power parity.

Even more frightening to many in the advanced countries is the real possibility that, beyond catching up rapidly in its technological competence, China could actually lead in one of the key industries of the future: . AI is based on big data, and the availability of data is fundamentally a political matter that implicates issues such as privacy, transparency, security, and the rules that frame economic competition.

The EU, for its part, seems highly concerned with protecting data privacy, whereas China does not. Unfortunately, that could give China a large advantage in developing AI. And advantages in AI will extend well beyond the technology sector, potentially to almost every sector of the economy. Clearly, there needs to be a global agreement to set standards for developing and deploying AI and related technologies. Europeans should not have to compromise their genuinely held concerns about privacy just to promote trade, which is simply a means (sometimes) to achieving higher living standards.

In the years ahead, we are going to have to figure out how to create a “fair” global trading regime among countries with fundamentally different economic systems, histories, cultures, and societal preferences. The danger of the Trump era is that while the world watches the US president’s Twitter feed and tries not to be pushed off one cliff or another, such real and difficult challenges are going unaddressed.

Περί αναχαίτισης τουρκικού drone ANKA από F-16: H Άγκυρα παίζει, κυριολεκτικά, με την Ελλάδα

12

To τουρκικό drone ANKA I. Φωτογραφία ΤΑΙ

ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ HellasJournal.com APRIL 7, 2018

Τουρκικό αναγνωριστικό drone ΑΝΚΑ-B αναχαιτίσθηκε από δύο ελληνικά F-16 στην περιοχή της Ρόδου.

Στην πραγματικότητα τα ελληνικά μαχητικά απλώς παρακολουθούσαν την πτήση του μη επανδρωμένου αεροχήματος μέχρι να το αποσύρουν οι Τούρκοι, ξοδεύοντας πολύτιμα καύσιμα για μια απειλή εύκολα αντιμετωπίσημη, να φθείρει μηχανές και ανθρώπους που ΔΕΝ είναι αναλώσιμοι;

Την επόμενη φορά οι υπεύθυνοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν μπολτόζες για να καρφώσουν καρφιά για κάδρα. Το ίδιο είναι, και οι απέναντι παίρνουν το μήνυμα ότι οι από δω παίζουν άμυνα, παθητική, μέχρι τέλους, μέχρι εκεί που δεν πάει…

Το UAV (Unmanned Aerial Vehicle) ANKA-B το είχαν απογειώσει οι Τούρκοι από την αεροπορική βάση του Ντάλαμα.

Με την εμφάνιση των ελληνικών F-16, οι Τούρκοι το απέσυραν για λίγο στον εναέριο χώρο τους, αλλά γρήγορα το επανέφεραν στον ελληνικό.

Οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν τα αντίστοιχα αεροχήματα και στην Συρία κατά των Κούρδων στην επιχείρηση κατά του Αφρίν, πρόσφατα.

Και τι θα γίνει αν οι Τούρκοι απογειώσουν drones από την Σαμοθράκη μέχρι το Καστελόριζο; Θα τρέχουμε από πίσω τους με F-16 παρακολουθώντας τα; Υπάρχει κάποια λογική πίσω από αυτό το νέο παιχνίδι της Άγκυρας; Και εντάξει τα τουρκικά μαχητικά δεν τα καταρρίπτουμε για ευνόητους λόγους. Τα drone; Θα παίζουμε κυνηγητό σαν τα μωρά παιδιά με τους Τούρκους να δοκιμάζουν να “τρελάνουν” την ελληνική αεράμυνα; Και αν το drone δεν αποσύρονταν;

Το εν λόγω επεισόδιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, σημαντικότερο από ότι φαντάζει και οι υπεύθυνοι πρέπει να το αντιμετωπίσουν με την ανάλογη σοβαρότητα και χωρίς “βαριά” λόγια, χωρίς αντίκρισμα, αλλά με “βαριές” πράξεις-μήνυμα.

Πηγή: Περί αναχαίτισης τουρκικού drone ANKA από F-16: H Άγκυρα παίζει, κυριολεκτικά, με την Ελλάδα http://hellasjournal.com/2018/04/peri-anachetisis-tourkikou-drone-anka-apo-f-16-h-agkyra-pezi-kyriolektika-me-tin-ellada/

U.S. Destabilization Plans? Why Is EuroMaidan’s Mastermind Geoffrey Pyatt Warning About Greek-Turkish Tensions?

0

By Andrew Korybko Global Research, April 07, 2018

Featured image: The former US Ambassador to Ukraine Geoffrey Pyatt (Source: Shutterstock)

The former US Ambassador to Ukraine during EuroMaidan and present chief diplomat in Greece Geoffrey Pyatt predicted that Turkey’s ties with both the US and Greece will go through what he described as “turbulence” ahead of President Erdogan’s reelection vote next year.

This ambiguous warning can be interpreted in one of two ways. The decontextualized understanding is to think that he’s hinting that President Erdogan will cynically stage various highly-publicized provocations against them in order to galvanize the electorate and appeal to nationalists, while an informed reading would be that the US plans to use Greece as a Hybrid War destabilization tool against Turkey during this sensitive time while hiding behind the “plausible deniability” of the Mainstream Media’s messaging that President Erdogan is really to blame. The second interpretation is probably the most accurate because Pyatt has proven himself to be a false flag and perception management master after his ‘success’ during EuroMaidan, so his words shouldn’t ever be taken at their face value or in ‘good faith’.

That said, there are plenty of preexisting problems between Greece and Turkey, and all that the US has to do is subtly manipulate this tense situation so that each party engages in a self-sustaining cycle of escalation in order to promote what they believe to be their own interests. This strategy aligns with the classic third-party intelligence goal of “scenario superiority”, or provoking mutually disastrous divide-and-rule conflicts like what the US has a track record of doing with the Iran-Iraq War and the Soviet-Afghan one, for example. The incentivizing catalyst in this case could easily be access to energy resources such as the ones that are disputed between Turkish-controlled Northern Cyprus and the rest of pro-Greek “rump” Cyprus.

Any exacerbation of this “frozen conflict” could provoke a third intra-NATO crisis with Turkey such as the ones that the US and France already have with Ankara over their support of Kurdish militants in northern Syria, thus furthering Ankara’s fears that it’s being strategically encircled by its former allies as punishment for its developing post-coup multipolar pivot. In addition, worsening Turkish-Greek tensions could have profound energy consequences for Europe, too. The Trans-Adriatic Pipeline (TAP) being built from Azerbaijan to Italy across Turkey, Greece, and Albania could potentially have its supplies disrupted if Ankara decides to wield energy as an instrument of pressure in this dispute, thus making its competitor project of the Turkish/Balkan Stream much more attractive by comparison because of its possible Bulgarian route.

Any serious speculation over Turkey’s reliability as TAP’s transit state to the EU through Greece could be taken advantage of by the US in order to sell its relatively costlier LNG to the bloc instead. Likewise, Turkish/Balkan Stream would have to forgo any prospective plans for transiting through Greece and instead be forced to use Bulgaria as its entry point to the EU, once again making the Balkan state a pivotal energy player and returning the strategic situation back to its South Stream days when Sofia commanded an irreplaceable role in facilitating the Russian-EU energy trade. Conclusively, when bearing in mind these interconnected strategic factors, Pyatt’s warning can be interpreted more as a threat in conveying America’s intentions to provoke another Greek-Turkish crisis in order to return Russia to its erstwhile pipeline transit dependence on pro-American Bulgaria and improve the appeal of costly US LNG exports to Europe.

Andrew Korybko is an American Moscow-based political analyst specializing in the relationship between the US strategy in Afro-Eurasia, China’s One Belt One Road global vision of New Silk Road connectivity, and Hybrid Warfare. He is a frequent contributor to Global Research.

Greece sees Turkish ‘provocation’ in Aegean crash

0

ARTICLE SUMMARY
Tempers are flaring between old foes Turkey and Greece after their patrol boats collided in a contested area of the Aegean Sea.

Tensions between Turkey and its NATO ally and neighbor Greece continued to escalate today over a collision in the Aegean Sea. Speaking on the sidelines of a NATO summit in Brussels, Greek Defense Minister Panos Kammenos accused Turkey of “provocative behavior” and declared, “It goes beyond tolerable levels.”

Kammenos’ comments followed a telephone exchange between the countries’ prime ministers late Tuesday in a bid to tamp the crisis down. Turkish Prime Minister Binali Yildirim said he told his Greek counterpart Alexis Tsipras that Greece must refrain from acts that strain ties. The Aegean should be “a sea of friendship,” he said.

The latest crisis between the traditional foes erupted when a Turkish patrol boat drove into a Greek one near the contested Kardak islets in the southeastern Aegean Sea.

A dispute over the chain of rocky outcrops, inhabited only by goats, almost dragged the countries into war in 1996. US mediation played a significant role in helping defuse the crisis but with Turkey and the United States on the brink of confrontation themselves over Syria, there is little Washington can do. Still, the issue was bound to have come up during talks between Secretary of Defense Jim Mattis and his Turkish counterpart Nurettin Canikli that were scheduled to be held in Brussels.

A dust-up was already brewing when Kammenos headed to the Kardak islets in an assault boat on Jan. 28 to lay a wreath there. The Turkish coast guard warned him away and he left.

On Feb. 11, the Greek Cypriot authorities said the Turkish military had obstructed a gas exploration ship in the eastern Mediterranean owned by Italy’s ENI.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan showed no appetite for de-escalation, telling members of his ruling Justice and Development Party on Tuesday, “I warn those who overstep their limits in Cyprus and the Aegean. Whatever Afrin represents for us, our rights in the Aegean and Cyprus are no different from those in Afrin.” He was referring to the Syrian Kurdish enclave where the Turkish military is fighting to dislodge US-backed Kurdish militias on the grounds that they pose a threat to Turkey’s national security.

Firdevs Robinson is a London-based analyst who closely monitors Turkish-Greek relations. She told Al-Monitor, “Undiplomatic statements from Turkey towards its neighbors and allies tend to come at times when Turkey needs their support the most.” She continued, “Just as we are talking about improving relations with the European Union and only weeks before the much coveted summit in Varna, escalating tensions with Greece and Cyprus is bound to be counterproductive.” She was referring to a planned meeting between Erdogan and EU Commission President Jean-Claude Juncker, European Council President Donald Tusk and Bulgarian Prime Minister Boyko Borissov, whose country holds the bloc’s rotating presidency.

Turkey had been lobbying for just such a high-profile encounter for a long time but massive rights abuses and the erosion of the rule of law in the wake of the failed 2016 coup made EU leaders leery of a halo effect on voters at home.

Still, Robinson acknowledged that Turkey is worried Greece and Cyprus may seek to exploit Turkey’s military engagement in Syria to push their territorial claims, and thus Ankara feels it needs to “act pre-emptively.” Yet “this increasingly gung-ho behavior” is perceived not as strength, but as “more of a loss of sense and direction” by Turkey’s allies and foes alike.

Greece’s refusal to extradite eight alleged Turkish putschists and nine extreme left-wing militants accused of plotting to assassinate Erdogan during his visit to Athens in December has further soured ties. A Greek court ruled that the lives of members of the terrorist outfit known as DHKP-C would be endangered if they were sent home. Turkey’s Deputy Prime Minister Hakan Cavusoglu reacted angrily to the decision, noting it was “ironic” that Greek authorities had no qualms about sending Syrian refugees back to Turkey.

He was referring to a so-called readmission agreement struck between Ankara and the EU under which Turkey is stemming the flow of Europe-bound Syrian migrants from its soil to Greece. In exchange, Turkey is getting billions of euros in aid, and was to be granted visa-free travel to the EU for its citizens. Deteriorating ties between Turkey and Greece could imperil the agreement.

Found in:TURKEY EU BID, EXTRADITION, TURKISH-GREEK RELATIONS, GREECE, AEGEAN SEA

Amberin Zaman is a columnist for Al-Monitor’s Turkey Pulse who has covered Turkey, the Kurds and Armenia for The Washington Post, The Daily Telegraph, The Los Angeles Times and the Voice of America. She served as The Economist’s Turkey correspondent between 1999 and 2016. She was a columnist for the liberal daily Taraf and the mainstream daily Haberturk before switching to the independent Turkish online news portal Diken in 2015. On Twitter: @amberinzaman

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2018/02/turkey-greece-tensions-collision-aegean.html#ixzz5C3ZrMEEa

Η Τουρκία αντιμέτωπη με την υπογεννητικότητα – Θα τους “φάνε” οι Κούρδοι

0

Μητροπούλου Ειρήνη 7/4/18

Παρά τα όνειρα του Ερντογάν για «μεγαλύτερο πληθυσμό για να γίνει πιο ισχυρό το έθνος», τα στατιστικά στοιχεία τον διαψεύδουν δείχνοντας μείωση του ποσοστού γεννήσεων

Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι η πληθυσμιακή ανάπτυξη στις αγροτικές περιοχές (κυρίως όπου κατοικούν Κούρδοι) ξεπερνά κατά πολύ τα ποσοστά γεννήσεων στις πόλεις
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει καλέσει επανειλημμένα τις γυναίκες της Τουρκίας να κάνουν από τρία παιδιά η καθεμία (πιο πρόσφατα μετά τη γέννηση του έκτου εγγονιού του), λέγοντας ότι η χώρα χρειάζεται «μεγαλύτερο πληθυσμό για να γίνει πιο ισχυρό έθνος». Αλλά αυτές οι μάλλον παρωχημένες, πατριαρχικές δηλώσεις κρύβουν μια άβολη αλήθεια: η ανάπτυξη του πληθυσμού της Τουρκίας έχει σταματήσει και το ποσοστό γεννήσεων έχει μειωθεί στο χαμηλότερο επίπεδο από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρότι η Τουρκία παραμένει η δεύτερη πολυπληθέστερη χώρα στην Ευρώπη μετά τη Γερμανία, με πληθυσμό 79,5 εκατομμυρίων, και έχει μία από τις χαμηλότερες μέσες ηλικίες πληθυσμού στην Ευρώπη στα 31,5 χρόνια (αλλά από 28,8 το 2009), τα στοιχεία από την κρατική στατιστική υπηρεσία έδειξαν ότι τα ποσοστά γεννήσεων μειώθηκαν για πρώτη φορά στο ποσοστό αντικατάστασης 2,1.
Αυτή η μείωση, που είναι μεγαλύτερη στις πόλεις, συνδυάζεται με ένα επιταχυνόμενο ποσοστό γεννήσεων στους πρόσφυγες και στις αγροτικές κοινότητες, γεγονός που θα προκαλέσει σημαντικές αλλαγές στη δημογραφία της Τουρκίας την επόμενη δεκαετία.
«Οι άνθρωποι στις ανώτερες κοινωνικές ομάδες στην Τουρκία έχουν ένα ή δύο παιδιά, δεν έχουν τρία ή τέσσερα» δήλωσε ένας γιατρός που ζήτησε ανωνυμία. «Τα άτομα με μεγαλύτερες οικογένειες βρίσκονται σε χαμηλότερες κοινωνικοοικονομικές ομάδες».

Χάρτης με τους δείκτες γεννητικότητας της Τουρκίας – Οι Κούρδοι αυξάνονται με τριπλάσιους και τετραπλάσιους ρυθμούς…

Το δίλημμα της Αγκυρας
Η Τουρκία αντιμετωπίζει ένα δίλημμα που είναι γνωστό τόσο στους άραβες όσο και στους ευρωπαίους γείτονές της. Αφενός μια δημογραφική άνθηση χωρίς μια αναπτυσσόμενη οικονομία ικανή να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους νέους μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές, με αύξηση της ανεργίας και της περιθωριοποίησης – ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλές κοινωνίες της Μέσης Ανατολής. Αλλά μια μη ελεγχόμενη μείωση του ποσοστού των γεννήσεων θα οδηγούσε γρήγορα στη γήρανση του πληθυσμού – ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλές χώρες της Ευρώπης.
Ειδικοί εκτιμούν ότι η Τουρκία δεν πρόκειται ποτέ να έχει πληθυσμό 100 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως ονειρεύεται ο Ερντογάν. Ούτως ή άλλως, η ιδέα ότι ο μεγαλύτερος πληθυσμός σημαίνει μια πιο ισχυρή χώρα ανήκει στον 20ό αιώνα – το πιο πιθανό είναι πως η Τουρκία θα αντιμετωπίσει σε 50 χρόνια τα ίδια προβλήματα με την υπογεννητικότητα που έχουν οι δυτικές χώρες σήμερα.

Επιπλέον, εάν οι νέοι δεν αποκτήσουν την κατάλληλη εκπαίδευση και το οικονομικό σύστημα δεν τους απορροφήσει, η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη με προβλήματα ενσωμάτωσης, ανεργία και άλλες, κοινωνικές και πολιτικές επιπλοκές.
Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι η πληθυσμιακή ανάπτυξη στις αγροτικές περιοχές ξεπερνά κατά πολύ τα ποσοστά γεννήσεων στις πόλεις. Ενώ οι δυτικές επαρχίες έχουν ποσοστά γεννήσεων μόλις 1,5, οι νοτιοανατολικές επαρχίες με τον μεγάλο κουρδικό πληθυσμό και τους πολλούς πρόσφυγες από τη Συρία έχουν ποσοστό σχεδόν τριπλάσιο, στο 4,33.
Προβλήματα στειρότητας
Ο δρ Αλί Ενβέρ Κουρτ, γυναικολόγος και εμπειρογνώμονας στη γονιμότητα, εκτιμά ότι περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως η ρύπανση, το υψηλό ποσοστό καπνίσματος, οι σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες και οι καθημερινοί παράγοντες άγχους στις μεγάλες πόλεις είναι οι κύριοι λόγοι για τα προβλήματα στειρότητας.
Υπολογίζει ότι το 15%-20% του τουρκικού πληθυσμού υποφέρει από δυσκολίες σύλληψης, ένα ποσοστό που είναι σχετικά φυσιολογικό στις ανεπτυγμένες κοινωνίες.
Η μείωση των γεννήσεων είναι επίσης ένα σύμπτωμα του εκσυγχρονισμού της Τουρκίας, της αύξησης των επιπέδων εκπαίδευσης και της βελτίωσης των ευκαιριών σταδιοδρομίας για τις γυναίκες. Πολλοί από όσους καθυστερούν να κάνουν παιδιά ή δεν κάνουν καθόλου, αναφέρουν διάφορους λόγους, όπως το κόστος, την προτεραιότητα στη σταδιοδρομία έναντι της οικογένειας κ.λπ. Κάποιοι λένε ότι δεν θέλουν να αναθρέψουν παιδιά σε μια χώρα με τόσο πολλές κοινωνικές συγκρούσεις.
Πολλοί από τους παράγοντες που περιορίζουν την πληθυσμιακή ανάπτυξη της Τουρκίας είναι κοινοί στις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου, αλλά η Τουρκία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση λόγω του μεγάλου πληθυσμού προσφύγων. Ηδη φιλοξενεί τρία εκατομμύρια ανθρώπους από τη γειτονική εμπόλεμη Συρία, πολλοί από τους οποίους θα είναι επιλέξιμοι για ιθαγένεια. Περίπου 177.000 μωρά γεννήθηκαν σε συριακές οικογένειες στην Τουρκία μεταξύ 2011 και 2016, ενώ οι ερευνητές εκτιμούν ότι 80.000 γεννήθηκαν το 2016 με 90.000 προβαλλόμενους τοκετούς για το 2017. Αυτό σημαίνει ότι από τώρα και στο εξής θα γεννιούνται 100.000 μωρά και αυτό θα δημιουργήσει ένα εκατομμύριο περισσότερους πρόσφυγες σε 10 χρόνια. Εάν αυτές οι συριακές οικογένειες εγκατασταθούν μόνιμα στην Τουρκία, θα μπορούσαν να ενισχύσουν το εργατικό δυναμικό της χώρας, αλλά και την επιρροή του Ισλάμ.
ΒΗΜΑ

Τα αδιέξοδα και οι επιλογές στη σχέση Τουρκίας-ΕΕ

0

Οι πιθανότητες ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ είναι σήμερα χαμηλότερες από ποτέ, όμως το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και για τις δυο πλευρές για να εγκαταλειφθεί τελείως η ενταξιακή διαδικασία. Ποιες είναι οι εναλλακτικές.

  • του Sinan Ciddi stratfor/euro2day.
Η Τουρκία δεν θα ενταχθεί σύντομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν και βρίσκεται σε διαδικασία ένταξης από το 2005, ωστόσο οι πιθανότητες ένταξής της είναι σήμερα χαμηλότερες από ποτέ. Καμία πλευρά, όμως, δεν είναι πρόθυμη να «τραβήξει την πρίζα» από το εγχείρημα.

Αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σταματήσει τη διαδικασία, τότε ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα την χαρακτηρίσει ένα χριστιανικό κλαμπ ρατσιστών που ποτέ δεν είχε πρόθεση να εντάξει μια Μουσουλμανική χώρα στο ευρωπαϊκό μπλοκ. Εν τω μεταξύ, ο ίδιος ο Ερντογάν, είναι απρόθυμος να υποβάλει την Τουρκία στις σοβαρές οικονομικές συνέπειες που θα προκαλούσε ο, με συνοπτικές διαδικασίες, τερματισμός της ενταξιακής της προσπάθειας. Και επειδή Τουρκία και Ευρωπαϊκή Ένωση εξαρτώνται από την σχέση τους, θα πρέπει να επικρατήσουν πιο ψύχραιμες φωνές για να διατηρηθεί η συνεργασία των δυο πλευρών.

Ωστόσο, την ίδια ώρα, καμία πλευρά δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την προοπτική της τουρκικής ένταξης. Ακόμα και στην αρχή της διαδικασίας, ο ενθουσιασμός των Βρυξελλών για την συμμετοχή της Τουρκίας ήταν στην καλύτερη περίπτωση ανειλικρινής. Οι πρωτοφανείς προσπάθειες του Ερντογάν να υλοποιήσει τις απαιτήσεις για την ένταξη στην ΕΕ –περιλαμβανομένης της προσπάθειας για ανατροπή της ευρύτερα καταδικαστέας πολιτικής προς την Κύπρο, και των μεταρρυθμίσεων προκειμένου η νομική και διοικητική δομή της Τουρκίας να συνάδουν με τα ευρωπαϊκά πρότυπα- ήταν μάταιες. Ήταν αρκετές για να επιτρέψουν στην Τουρκία να αρχίσει τις επίσημες διαδικασίες για ένταξη στην ΕΕ, όμως δεν σταμάτησαν τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας από το να μπλοκάρουν τον δρόμο της προς την ένταξη.

Οι Βρυξέλλες σχεδόν αμέσως εγκατέλειψαν το όποιο πλεονέκτημα είχαν επί της συνεχιζόμενης πορείας της Τουρκίας προς τη δημοκρατία και τον εξευρωπαϊσμό και έστρεψαν τον Ερντογάν και τους υποστηρικτές του εναντίον της ΕΕ. Μάλιστα, μεταφέροντας συνεχώς το «τέρμα» για την ένταξη της Τουρκίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενθάρρυνε την υποχώρηση της δημοκρατίας και την υποβάθμιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, τα οποία συχνά επικρίνει.

Eγκατάλειψη και καταστολή

Η αποτυχία του μπλοκ να παράσχει μια τελική ημερομηνία ένταξης έδειξε στον Ερντογάν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ενδιαφέρεται να εντάξει στους κόλπους της την Τουρκία. Ως απάντηση, η Άγκυρα εγκατέλειψε την προσπάθεια να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ένταξης. Αντί να κυνηγά το άπιαστο όνειρο της ένταξης, ο Ερντογάν είδε πως πολιτικά είναι πιο επικερδές να στοιχηματίσει κατά του μπλοκ και να το δυσφημίσει.

Η Αραβική Άνοιξη του 2011 και οι διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί το 2013 έθεσαν περαιτέρω σε κίνδυνο την ένταξη της Τουρκίας. Καθώς το κυβερνών κόμμα AKP προχώρησε σε επιχειρήσεις καταστολής των αντιφρονούντων μετά το πρώτο κύμα των μαζικών διαδηλώσεων κατά του στιλ διακυβέρνησης και των πολιτικών του Ερντογάν, ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Δύση ότι ενορχήστρωσαν αυτό που αποκάλεσε «ψεύτικες» διαδηλώσεις. Στράφηκε στον ίδιο αποδιοπομπαίο τράγο μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016, την οποία οι περισσότερες κυβερνήσεις της ΕΕ άργησαν να καταδικάσουν. (Μάλιστα μέχρι σήμερα ο Ερντογάν υποστηρίζει πως η ανατροπή του θα ικανοποιούσε την Ευρωπαϊκή Ένωση).

Ωστόσο, αντιθέτως, η απόπειρα πραξικοπήματος έδωσε στον Ερντογάν μια σπάνια πολιτική ευκαιρία. Του επέτρεψε, για παράδειγμα, να επιβάλει κατάσταση έκτακτης ανάγκης υπό το Τουρκικό Σύνταγμα, αρχικά με τον προσχηματικό στόχο της αποτροπής περαιτέρω αποπειρών πραξικοπήματος και του εντοπισμού των συνωμοτών. Πολύ σύντομα, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης μετατράπηκε σε κυνήγι μαγισσών για την εκκαθάριση του δημόσιου τομέα και του στρατού, καθώς και την φυλάκιση εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών.

Η απόπειρα πραξικοπήματος, την οποία ο Ερντογάν χαρακτήρισε «δώρο Θεού», του έδωσε το τέλειο πρόσχημα για να κυνηγήσει τους πολιτικούς αντιπάλους του, καταδικάζοντας ταυτόχρονα όλους εκείνους που στέκονταν εμπόδιο στον δρόμο του. Όσο πιο πολύ επέκρινε η ΕΕ την αντίδραση του AKP, περιλαμβανομένης της φυλάκισης δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών, τόσο πιο σφοδρά κατηγορούσε ο Τούρκος πρόεδρος την Ευρώπη ότι στηρίζει τον σκοπό των τρομοκρατών και της τρομοκρατίας.

Ανταλλάγματα

Ωστόσο, και οι δυο πλευρές εμμένουν στην ένταξη. Καθώς οι μετανάστες από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική πλημμύρισαν τις ακτές της στον απόηχο της Αραβικής Άνοιξης, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατάλαβε γρήγορα πως με το σωστό τίμημα, η Τουρκία θα μπορούσε να εμποδίσει το κύμα. Οι Βρυξέλλες υπέγραψαν συμφωνία με την Άγκυρα στα τέλη του 2016, προσφέροντας μετρητά, χαλάρωση των περιορισμών στη μετακίνηση των Τούρκων πολιτών και την πιθανότητα επέκτασης της τελωνειακής ένωσης με αντάλλαγμα τη βοήθεια της Τουρκίας ώστε να μην φτάσουν στην Ευρώπη οι μετανάστες. Η Άγκυρα έχει τηρήσει τη δική της πλευρά της συμφωνίας, όμως λόγω των ισχυρών αντιρρήσεων από τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Τουρκία δεν έχει λάβει τίποτα άλλο ως αντάλλαγμα πέραν των χρημάτων.

Αυτή η συναλλακτική προσέγγιση στις διμερείς σχέσεις –από την οποία απουσιάζουν οι αξίες και η οποία εξαρτάται αποκλειστικά από τις αμοιβαίες απαιτήσεις- έχει γίνει το «νέο κανονικό» για την Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για να προχωρήσουν παρακάτω, η Άγκυρα και οι Βρυξέλλες θα πρέπει να κάνουν κάποιες δύσκολες επιλογές. Δεδομένης της απομάκρυνσης της Άγκυρας από τη δημοκρατική διακυβέρνηση, δεν θα μπορέσει ρεαλιστικά να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ένταξης. Η κοινή γνώμη στην Τουρκία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επιπλέον, απορρίπτει τον στόχο. (Λιγότερο από το 20% των Τούρκων στηρίζουν την ενταξιακή προσπάθεια).

Εν τούτοις, ο Ερντογάν και η ΕΕ αντιλαμβάνονται πως η διατήρηση της συνεργασίας τους θα είναι ζωτικής σημασίας σε διάφορους τομείς. Η συνεχιζόμενη βοήθεια της Τουρκίας σε πρωτοβουλίες περιφερειακής ασφάλειας, για παράδειγμα, θα γίνει πιο σχετική καθώς η Ρωσία και το Ιράν εργάζονται για να επεκτείνουν τις σφαίρες στρατηγικής επιρροής τους, που συγκρούονται με τους στόχους της Ευρώπης. Επιπλέον, η Τουρκία θα παίξει κεντρικό ρόλο στις προσπάθειες της ΕΕ να αναπτύξει ενεργειακούς δρόμους προς την Ευρώπη που παρακάμπτουν τη Ρωσία. Η Άγκυρα, με τη σειρά της, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τα ζητήματα αυτά για να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της τελωνειακής της ένωσης με την ΕΕ, που αυτή τη στιγμή εξαιρεί τις Τουρκικές αγροτικές εξαγωγές, καθώς και την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων.

Στα θέματα αυτά, η Τουρκία και η Ευρώπη μπορούν να βρουν δίκαιες και βολικές λύσεις. Όμως η επιτυχία τους εξαρτάται από το αν η κυβέρνηση του Ερντογάν θα είναι πρόθυμη να σταματήσει να δυσφημεί το μπλοκ και τα μέλη του. Όσο ο πρόεδρος της χώρας συνεχίζει να αποκαλεί τους ηγέτες της ΕΕ Ναζί και «υποστηρικτές της τρομοκρατίας», οι φίλοι της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι λίγοι.

Το φταίξιμο, όμως, δεν είναι μόνο της Άγκυρας. Όσο δύσκολο και αν είναι, η ηγεσία της ΕΕ πρέπει να καταλήξει σε μια γενική συναίνεση για την σχέση της Τουρκίας με το μπλοκ, έχοντας υπ’ όψιν τα συμφέροντα της χώρας. Οι δυο πλευρές, άλλωστε, εξακολουθούν να έχουν πιθανότητα να αναθερμάνουν τη διμερή σχέση τους, προς αμοιβαίο όφελος.

*** Η άποψη αυτή του κ. Ciddi δημοσιεύεται στην στήλη του Stratfor με τις απόψεις συνεργατών. Ο κ. Ciddi, γεννήθηκε στην Τουρκία και σπούδασε στο Ηνωμένο Βασίλειο.  Είναι ειδήμων σε θέματα εγχώριας και εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας. Είναι κάτοχος διδακτορικού από τη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου στον τομέα των πολιτικών επιστημών, ενώ είναι εκτελεστικός διευθυντής του Ινστιτούτου Τουρκικών Σπουδών, ενώ εδραίωσε το πρόγραμμα Τουρκικών Σπουδών στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Φλόριντα. 

euro2day.gr

«Το σόου Ερντογάν, Πούτιν και Ροχανί στην Αγκυρα»

0

 

Πίσω από την επίδειξη αλληλεγγύης χθες στην Αγκυρα κρύβονται πιέσεις των τριών προέδρων αλλά και τα διαφορετικά τους συμφέροντα στη Συρία, υποστηρίζει ο Ούντο Στάινμπαχ, ειδικός σε θέματα Ισλάμ.

Ολο και πιο πολύπλοκα εξελίσσεται η κατάσταση στη Συρία. Η Δύση φαίνεται να έχει εγκαταλείψει τις προσπάθειες ειρήνευσης, ο Αμερικανός πρόεδρος παρακολουθεί τη δική του ατζέντα, το ΝΑΤΟ απουσιάζει, ο ΟΗΕ δεν παίζει πια πρωτεύοντα ρόλο και έχουν απομείνει τρεις παίκτες: η Τουρκία, η Ρωσία και το Ιράν που «λύνουν και δένουν» παρά το γεγονός ότι έχουν εντελώς διαφορετικά συμφέροντα στην περιοχή. Ωστόσο εκείνο που τους συνδέει είναι η ελπίδα να έχουν λόγο και ρόλο στην μεταπολεμική Συρία και όχι μόνο.

«Και οι 3 βρίσκονται υπό πίεση»

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει ο Ούντο Στάινμπαχ, γνωστός για τη βαθιά του γνώση σε θέματα Ισλάμ, μιλώντας στο Γερμανικό Ραδιόφωνο DLF για τη συνάντηση των 3 προέδρων χθες στην Άγκυρα. «Και οι 3 βρίσκονται υπό πίεση και έχουν διαφορετικά συμφέροντα. Βρίσκονται υπό πίεση κυρίως από την πλευρά της Δύσης κι αυτό είναι καταρχήν που τους φέρνει κοντά και εκδηλώνουν αλληλεγγύη. Αλλά η ειρήνη στη Συρία είναι πολύ μακριά, οι επιμέρους θέσεις είναι αντικρουόμενες. Ακόμη και η ανακωχή δεν γίνεται σεβαστή, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πρόεδρος Ερντογάν εξήγγειλε ήδη ότι θα συνεχίσει τις επιχειρήσεις του εναντίον των Κούρδων. Άρα, όλο αυτό που συμβαίνει στην Άγκυρα είναι ένα σόου που δεν φέρνει την ειρήνη πιο κοντά στη Συρία».

Αλλά ποια είναι αυτά τα συμφέροντα; Στόχος του Πούτιν δεν είναι η Δαμασκός, αλλά η βόρεια Συρία, όπου το ΝΑΤΟ προκαλεί την Τουρκία και κατά μία έννοια και τον ίδιο, αναφέρει ο Στάινμπαχ. Οι Ιρανοί δεν ενδιαφέρονται τόσο για την ειρήνη, αλλά αντιδρούν στις πιέσεις των Αμερικανών και κανείς δεν ξέρει το μέλλον της πυρηνικής συμφωνίας. Όσο για τον Ερντογάν, το κύριο συμφέρον του είναι να νικήσει τους Κούρδους.

«Εκτός παιχνιδιού ο Πούτιν»

Με λίγα λόγια τους τρεις ευκαιριακούς εταίρους συνδέουν παιχνίδια εξουσίας, αλλά σε καμιά περίπτωση η ειρήνευση της Συρίας και το μέλλον της χώρας. Και οι τρεις έχουν να αντιμετωπίσουν πολιτικά προβλήματα στο εσωτερικό των δικών τους χωρών. Σε μια πιο σταθερή θέση βρίσκεται ο Ρώσος πρόεδρος, επισημαίνει ο γερμανός εμπειρογνώμονας. Ο Ροχανί είχε προβλήματα, που εκδηλώθηκαν με τις μαζικές διαδηλώσεις και ο Ερντογάν βρίσκεται ενώπιον εκλογών το φθινόπωρο του 2019, τις οποίες και θέλει να κερδίσει. Και οι ΗΠΑ;

«Είναι ήδη εκτός, ο κύριος Τραμπ θέλει να βγει από το παιχνίδι. Έχει διαφορετική ατζέντα. Η ατζέντα του δεν λέγεται Μπασάρ αλ Ασάντ, δεν λέγεται σταθερότητα στη Συρία, αλλά λέγεται Ιράν. Και επειδή έτσι είναι, οι Ιρανοί δείχνουν όλο και περισσότερο αποφασισμένοι να μην φύγουν από τη Συρία, ιδιαίτερα σε περίπτωση που η Τεχεράνη δεχόταν επίθεση και καταργούνταν η πυρηνική συμφωνία. Ο Τραμπ είναι ένας παίκτης που έχει το Ιράν πολύ ψηλά στην ατζέντα του. Επίσης το συνδέει με το μέλλον του Ισραήλ σε συνδυασμό με την προσέγγιση αυτής της χώρας με τη Σαουδική Αραβία, η οποία φαίνεται να επιτυγχάνει».

Πηγή: Deutsche Welle/”Καθημερινή”

Μακάρι η Τουρκία να «πάει» με τη Ρωσία.

9

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Τα γεγονότα που συντελούνται είναι καταλυτικής σημασίας για την ευρύτερη περιοχή από τη Μέση Ανατολή, ως  τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ασία.

Βρίσκονται σε εξέλιξη γεωπολιτικές ανακατατάξεις που ο χαρακτήρας τους μπορεί να είναι μόνιμος και όχι συγκυριακός. Μπορεί, δηλαδή, να υπερβαίνουν το βιολογικό τέλος του Ταγίπ Ερντογάν. Και εδώ, ίσως, κάνουν λάθος οι αμερικανοί που αναμένουν επιστροφή της Τουρκίας στη Δύση μετά την πολιτική εξάλειψη του τούρκου προέδρου.

Στο τέλος αυτών των εξελίξεων μπορεί να επέλθει μια νέα αναδιανομή περιοχών, αυτήν τη φορά, και όχι κρατών. Και αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Όπως σε κάθε τέτοιου είδους ανακατατάξεις, ο κόσμος βρίσκεται σε μια ρευστότητα. Ιδιαίτερα, εμείς, στην Ελλάδα, τη ρευστότητα αυτή τη βιώνουμε έντονα. Σε ό,τι μας αφορά, δεν έχει χαρακτηριστικά κλασικού πολέμου αλλά μιας, νέου είδους, αναμέτρησης που καλείται υβριδικός πόλεμος. Αυτόν τον πόλεμο τον ζούμε. Τα θερμά επεισόδια με την Τουρκία  έχουν αυτόν τον χαρακτήρα. Και το πρόβλημα της χώρας είναι πως θα απαντήσει σε ενδεχόμενη κλιμάκωση αυτών των επεισοδίων.

Η μόνη περίπτωση η Ελλάδα να βγει κερδισμένη από μια στρατιωτική αναμέτρηση με την Τουρκία είναι η ισχυροποίηση των Ενόπλων Δυνάμεών της στην κατεύθυνση της αποτροπής. Αλλά τι σημαίνει αποτροπή; Αρκούν οι δηλώσεις του υπουργού Άμυνας;

Όχι, φυσικά. Ποια θα μπορούσε να είναι η συνταγή:

-Άριστη εκπαίδευση των ενόπλων δυνάμεων.

-Ενότητα στο εσωτερικό.

-Προηγμένης τεχνολογίας έξυπνα όπλα.

-Καλός σχεδιασμός.

-Αποφασιστικότητα της πολιτικής ηγεσίας.

Μέχρι τώρα στα θερμά επεισόδια δεν τα πήγαμε καλά. Στο επόμενο, που δεν θα αργήσει να συμβεί, πρέπει να βγούμε κερδισμένοι. Για πολλούς λόγους.

Οι εξελίξεις αυτές έχουν σαν αποτέλεσμα την κατάρριψη της πρώτης ψευδαίσθησής μας. Ότι ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος δεν μπορεί να συμβεί. Ένας τέτοιος πόλεμος είναι στη σφαίρα του πιθανού. Δεν υπάρχει καμιά πολυτέλεια να ολιγωρούμε.

Η δεύτερη ψευδαίσθηση που αρχίζει να καταρρέει, αν και έχει αρκετούς υποστηρικτές με το αζημίωτο στην Ελλάδα, είναι η σωτηρία από το «ξανθό γένος».  Η μόνη σημαντική βοήθεια που προσφέρθηκε από τη Ρωσία στην Ελλάδα ήταν με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, όταν  επιτράπηκε σε Έλληνες πλοιοκτήτες να μεταφέρουν εμπορεύματα με τα πλοία τους αφού ύψωναν τη ρωσική σημαία. Πολλή σημαντική ενέργεια. Αποτέλεσε το πρόπλασμα για τη διαμόρφωση μιας οικονομικής τάξης που θα βοηθούσε την Επανάσταση.

Οι απογοητεύσεις, όμως, των Ελλήνων από τη ρωσική πολιτική ήταν περισσότερες. Ακόμη και στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν ήταν μόνο ύπουλος, και ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα, ο ρόλος των ΗΠΑ στο κυπριακό το 1974 αλλά και της Ρωσίας. Η Μόσχα άφησε να εξελιχθεί η επιχείρηση κατάληψης της νήσου από την Τουρκία ευελπιστώντας σε κρίση στους κόλπους του ΝΑΤΟ. Αλλά και στο Αιγαίο, οι ρωσικές θέσεις συγκλίνουν με τις αμερικανικές- και τις τουρκικές- σε ό,τι αφορά το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια.

Το εντυπωσιακό είναι ότι άνθρωποι που έχουν δημόσιο λόγο στην Ελλάδα προσπαθούν να ερμηνεύσουν τη ρωσική συμμαχία με τον Ερντογάν στη βάση του ρωσικού συμφέροντος.  Όλες οι προσεγγίσεις στη βάση κάποιου συμφέροντος γίνονται. Το θέμα είναι αν η ρωσοτουρκική προσέγγιση παράγει αποτελέσματα αρνητικά για τον ελληνισμό. Και η απάντηση είναι και ναι, και όχι.

-Στα αρνητικά είναι ότι σπάει η περίφημη Rimland. Η Τουρκία ήταν βασική δύναμη, τουλάχιστον θεωρητικά, στην περικύκλωση της Ρωσίας. Το σπάσιμο αυτό στα ελληνοτουρκικά σύνορα μπορεί να έχει μόνιμες δυναμικές αντιπαραθέσεις.

-Στα θετικά συγκαταλέγεται ότι η Ελλάδα καθίσταται πρώτη γραμμή άμυνας της Δύσης απέναντι στην Τουρκία. Θα αλλάξει αυτό την αμερικανική στάση στο θέμα της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης; Θα αλλάξει την αμερικανική στάση στο θέμα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια; Τι υποστήριξη είναι διατεθειμένη να παράσχει η Ουάσιγκτον στην Αθήνα;  Τι θα γίνει με τις ζώνες ευθύνες του ΝΑΤΟ στον αιγαιακό χώρο σε περίπτωση αποχώρησης της Τουρκίας;

Αναμφισβήτητα, η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας θα αυξηθεί. Αλλά αυτό θα φέρνει, συνεχώς, τη χώρα, μπροστά στην αντιμετώπιση προκλήσεων.

Μια Τουρκία εκτός ΝΑΤΟ, που αυτό θα συμβεί αν τραβήξει σε χρόνο  η ρωσοτουρκική προσέγγιση, θα καταστήσει δυσκολότερη μια τουρκική επίθεση κατά της Ελλάδας. Η επίκληση του άρθρου 5 της Συμμαχίας, σύμφωνα με το οποίο αν μια χώρα του ΝΑΤΟ δεχθεί επίθεση οι υπόλοιπες θα τη συνδράμουν, γίνεται ευκολότερη. Το άρθρο αυτό δεν ισχύει σε περίπτωση που δύο ΝΑΤΟϊκές χώρες βρεθούν στα πρόθυρα σύγκρουσης και οι συμμαχικές προσπάθειες εξαντλούνται στο να αναζητηθεί μια ειρηνική λύση. Η ερμηνεία  αυτή έβλαψε τα ελληνικά συμφέροντα.

Είναι ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς μέχρι που μπορεί να φτάσει η προσέγγιση της Άγκυρας με τη Μόσχα δεδομένου ότι η τουρκική διπλωματία γνωρίζει καλά πως οι σχέσεις των δύο χωρών, ιστορικά, ήταν συγκρουσιακές, διότι τα συμφέροντά τους ήταν αντιτιθέμενα.

Αυτή η αντίθεση συμφερόντων ισχύει και σήμερα. Μια ρωσοτουρκική ρήξη έχει ορατό ορίζοντα.

Ακόμη, η Τουρκία, όπως αναλύθηκε παραπάνω, έχει αρκετά να χάσει από μια εγκατάλειψη της ΝΑΤΟϊκής Συμμαχίας. Η Άγκυρα δεν μπορεί και να παραμένει στο ΝΑΤΟ και να συμμετέχει στις ρωσικές προσπάθειες για τη δημιουργία δικού της συνασπισμού.

Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι πως θα πρέπει να αναμένουμε αλλαγές στον ευρύτερο γεωπολιτικό μας χώρο τις οποίες θα πρέπει να αναλύσουμε και να είμαστε σε ετοιμότητα να παρακολουθήσουμε. Και να παρέμβουμε όπου, και αν, χρειαστεί. Η παρέμβαση θα γίνει σε διπλωματικό επίπεδο αλλά για να είναι αποτελεσματική, προϋποθέτει την ύπαρξη ισχυρών ενόπλων δυνάμεων με ικανή δύναμη αποτροπής.

Θα πρέπει, επίσης, να σταθμίσουμε κατά πόσο οι ΗΠΑ, των οποίων ηγετικά στελέχη πληρώνονται από την Τουρκία για να διαμορφώσουν την πολιτική της υπερδύναμης, είναι διατεθειμένες να πιέσουν σε υποχωρήσεις την Ελλάδα για να κρατήσουν την Τουρκία στη Δυτική σφαίρα επιρροής. Θα είναι αδιανόητη μια τέτοια υποχώρηση. Όλα δείχνουν πως  οι εξελίξεις τείνουν στην αντίθετη κατεύθυνση. Ότι η Ουάσιγκτον υπολογίζει, πλέον, στην Ελλάδα. Μένει να επιβεβαιωθεί και να έχει απτά αποτελέσματα.

Ο τρόπος που πολιτεύεται ο Ερντογάν του έχει δημιουργήσει αντιπάθειες και σε μεσανατολικές και σε βαλκανικές χώρες. Είναι ένα στοιχείο που, με διπλωματία, η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει. Οι συμμαχίες είναι, πολλαπλώς, χρήσιμες.

Η χώρα μας έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε σχέση με την Τουρκία. Και στην ήπια και στην έξυπνη και στη σκληρή ισχύ.

Η Ελλάδα, είναι μια συνεργάσιμη με τις βαλκανικές χώρες δύναμη, χωρίς ηγεμονικές βλέψεις. Και πολύτιμη σύμμαχος για μεσανατολικές δυνάμεις στις οποίες μπορεί να παράσχει γεωπολιτική υποστήριξη.

Όλα αυτά, βεβαίως, θα έχουν και τα αντίστοιχα οφέλη.

Μακάρι η Τουρκία να αποχαιρετίσει τη Δύση. Και μακάρι, να εγκαταλείψουμε τις ψευδαισθήσεις που μας κατατρύχουν ως λαό.

Ας γίνουμε ρεαλιστές και ας συνειδητοποιήσουμε πως η ανεξαρτησία και η ελευθερία δεν χαρίζονται. Κατακτώνται και διατηρούνται με θυσίες.

 

 

 

Ένταση στο Αιγαίο «σχεδιάζει» όλο το 2018 η Άγκυρα

0

Του Νίκου Μελέτη Σάββατο 07 Απριλίου 2018     liberal.gr

Αποφασισμένη να κρατήσει ψηλά την ένταση στα νερά του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου εμφανίζεται η Άγκυρα καθώς δημοσιοποίησε το ετήσιο πρόγραμμα δραστηριοτήτων. Σε αυτό προαναγγέλλει τη δέσμευση μεγάλων περιοχών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, ως πεδίων βολής για την πραγματοποίηση ασκήσεων.

Οι δεσμεύσεις αυτές αποτελούν την κύρια πηγή εντάσεων στο Αιγαίο, καθώς αφορούν περιοχές στις οποίες η αρμοδιότητα έκδοσης «Αναγγελιών» ανήκει στην Ελλάδα και πολύ συχνά επικαλύπτουν περιοχές που έχει δεσμεύσει για ασκήσεις η ελληνική πλευρά στα διεθνή ύδατα και διεθνή εναέριο χώρο του Αιγαίου.

Η Διεύθυνση Ναυτιλίας, Υδρογραφίας και Ωκεανογραφίας του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στην έκδοσή της για το 2018 οριοθετεί και παρουσιάζει χάρτες με τις περιοχές που μονομερώς και αυθαίρετα δεσμεύει και μάλιστα για μεγάλο διάστημα σε διεθνή ύδατα του Αιγαίου και της Μεσογείου, με τρόπο τέτοιο, όμως, ώστε να παραπέμπει σε αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στις συγκεκριμένες περιοχές.

Η Τουρκία δεσμεύει και πάλι (χάρτης Α) τέσσερα πεδία βολής στο κέντρο του Αιγαίου από την Θάσο μέχρι και την Αμοργό, σε μια προσπάθεια να αποκόψει στα δύο το Αιγαίο στη βάση των γνωστών διεκδικήσεων της για επιχειρησιακή διχοτόμηση του αρχιπελάγους στον 25ο μεσημβρινό.

Χάρτης Α

Η δέσμευση των συγκεκριμένων περιοχών και μάλιστα για μεγάλο διάστημα αντίκειται στην διεθνή πρακτική για αποφυγή δέσμευσης μεγάλων περιοχών και για μεγάλο διάστημα ενώ δημιουργεί και σοβαρό πρόβλημα στις θαλάσσιες και αεροπορικές συγκοινωνίες σε μια ιδιαίτερα τουριστική περιοχή, όπως είναι το Αιγαίο

Η Τουρκία επίσης δεσμεύει για ασκήσεις περιοχές οι οποίες αποκόπτουν, όπως φαίνεται (στον χάρτη Β), την Λέσβο και από Βορρά και από Νότο, ενώ επίσης αποκλείεται και η Χίος μέσω των τουρκικών σχεδιασμών.

Στην Ανατολική Μεσόγειο (χάρτης C) είναι επίσης αποκαλυπτικός των προθέσεων της Τουρκίας ο τρόπος με τον οποίο προαναγγέλλεται η δέσμευση επίσης εκτεταμένων περιοχών οι οποίες λειτουργούν ως «πένσα» γύρω από το Καστελόριζο. Αυτές διακόπτουν τη συνέχεια της περιοχής από την Ρόδο μέχρι το Καστελόριζο ενώ με συγκεκριμένο πεδίο βολής  επιχειρείται να σταλεί μήνυμα, μια και δεσμεύεται περιοχή στο αρχικό ακόμη τμήμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Μεσόγειο, Ανατολικά της Καρπάθου, περιοχή όπου η Τουρκία αμφισβητεί τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξη ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

liberal.gr

Making Sense of the Balkans

0

Apr 6, 2018 Geopolitical Future
What might qualify in Germany or the United States as “political instability” would be seen as business as usual in the Balkans, where insecurity and political violence are all too common. Consider the following two examples. In Montenegro, NATO’s newest member, two car bombs exploded in the past seven days and a major protest against violence is being planned by a Western-funded nongovernmental organization for the weekend. In Kosovo, just days after Kosovar forces arrested and deported a Serbian government official, the prime minister fired his interior minister and his intelligence chief for deporting six Turks accused of being involved in the Gulenist movement, which Turkey blames for the 2016 attempted coup, without his approval. (The Kosovar president has refused to accept the dismissal of the intelligence chief, and he remains in his post.) In other parts of the world, events like these might attract attention. But in the Balkans, they barely raise eyebrows.

The region’s historical obstacles might have been overcome if the West were still the primary outside power calling the shots. But the leverage the West has in the Balkans is not what it once was. Instead, a three-way competition between the West, Turkey and Russia is emerging.

The West realizes this and has tried to respond. NATO has admitted Montenegro as a member and wants to do the same with Macedonia as soon as possible. As part of a Western effort to isolate Russia after the alleged spy poisoning in the U.K., a number of Balkan states chose to expel Russian diplomats. But efforts such as these might well be too little, too late. The EU cannot promise the same kind of prosperity it was offering in the early 2000s, and Russia has already shown what a U.S. security guarantee is worth.

Turkey is also a key NATO country, but it has a different agenda in the region, rooted both in its imperatives and its history as a great power in southern Europe. It is not powerful enough yet to assert itself in the Balkans and has bigger problems right now in Syria. Still, Turkey is slowly building political and economic influence in the region. Turkish President Recep Tayyip Erdogan felt sufficiently comfortable with Turkey’s position to condemn Kosovo’s prime minister for firing his interior minister.

Russia’s position in the region is stronger. It maintains a close working relationship with Serbia and with Republika Srpska, a predominantly Serbian enclave in Bosnia that is increasingly acting like an independent entity. Serbia has flirted with the West but cannot tolerate Kosovo’s independence, and Russia’s need to maintain Serbia as an ally has become even more serious as the Intermarium countries become more united against Moscow.

The Balkans isn’t on the verge of chaos. But developments in this part of the world have to be understood differently now in the context of a discredited EU, a weak and desperate Russia, and an ambitious but uncertain Turkey. Political violence in Montenegro, the lack of progress in Serbia-Kosovo relations, Serbian riots in Kosovo, name changes and other intrigue in Macedonia, the deterioration of Bosnia’s tenuous political structure and biker gangs running amok are all par for the course in the Balkans. But what is par for the course in the Balkans can have ramifications for the world simply by virtue of the Balkans’ geography and history. World War I started in the Balkans. That is not to say World War III will start there – it is merely to say that every action has an equal and opposite reaction, and as the strategic context around the Balkans changes, so too will the Balkans.

The post Making Sense of the Balkans appeared first on Geopolitical Futures.

Ελληνική Πολεμική Αεροπορία εναντίον τουρκικού drone!

1

Το να μην καταρρίπτεται επανδρωμένο τουρκικό αεροπλάνο που παραβιάζει τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, άντε να το καταλάβουμε. Κινδυνεύουν ζωές. Το να μην καταρρίπτεται, όμως, drone που πετά πάνω απο τη Ρόδο τι νόημα έχει; Τι μήνυμα στέλνει. Και εδώ ψυχραιμία;
Μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η ψυχραιμία; Μέχρι πάνω απο την Αθήνα; Και μετά;
Κούφια λόγια κ. Καμμένο. Αν δεν μπορείτε να τα υλοποιήσετε μην τα λέτε. Κρατείστε κάτι απο την αξιοπιστία που πρέπει να έχει ένας υπουργός άμυνας.

Στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο καθηγητής Κυριάκος Υάκινθος με τους συνεργάτες του κατασκεύασαν ένα drone το οποίο παρουσίασαν και στη προπερσυνή ΔΕΘ. Αν το ελληνικό κράτος επιδείκνυε ενδιαφέρον, το drone αυτό θα μπορούσε να εξελιχθεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις των υπηρεσιών και να αποτελέσει μια ελληνική παραγωγή στον τομέα της Άμυνας. Drone εναντίον drone, κάτι λέει. Αλλά όχι και η Πολεμική Αεροπορία εναντίον ενός τουρκικού drone!

Επιπλέον, αν η προσπάθεια βελτίωσης ενός ελληνικού drone προχωρούσε, θα κρατούσε αρκετούς νέους επιστήμονες στην Ελλάδα. Οι επίσημοι πέρασαν, το είδαν και απήλθαν. Κανένα νέο μετά την αναχώρησή τους. Σήμερα, διαβάζω πως η ελληνική πολιτεία ψάχνει τρόπους να ανακόψει τη φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό. Πως; Με το χαρτσιλίκι που θα τους δίνει; Τα νέα παιδιά δεν θέλουν ελεημοσύνη. Ευκαιρίες να δείξουν τις ικανότητές τους χρειάζονται. Δυστυχώς, τέτοια διάθεση δεν επιδεικνύει η πολιτεία.

Και, τώρα, έρχεται στη δύσκολη θέση να μην γνωρίζει τι να κάνει με τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου απο τουρκικό drone.

Πόση, ακόμη, απαξίωση αντέχουμε;

Kosovo And Erdogan’s Dangerous Islamic Agenda

0

Alon Ben-Meir  Apr 6, 2018


Artwork by Gent Selani

This article is co-written by Alon Ben-Meir and Arbana Xharra. Arbana Xharra authored a series of investigative reports on religious extremists and Turkey’s Islamic agenda operating in the Balkans. She has won numerous awards for her reporting, and was a 2015 recipient of the International Women of Courage Award from the US State Department.

To listen to an audio version of this article, click here.

Whenever Kosovo is mentioned we are reminded of the 90s, when Europe and the US provided shelter for hundreds of thousands of Albanians who resisted the tyrannical Milosevic regime. A few years later in 1999, the US, jointly with EU countries, launched NATO air strikes against the Serbs’ artillery position to end their atrocities. With the support of Western countries, Kosovo became the newest state in Europe, and this year it celebrates its 10th anniversary as an independent country.

Kosovo is known as one of the most pro-American countries, where boulevards are named after President Clinton, with his 11-foot-tall statue at the entrance of the capital city Pristina. Streets are named after George W. Bush and Beau Biden (the late son of Joe Biden); girls are named after Madeline Albright, and boys after other notable American figures. In 1999, the US built its largest military base in the Balkans, Camp Bondsteel, in the eastern part of Kosovo. Kosovo is defined by its constitution as a secular state; Islamic headscarves and religious instructions are banned in primary and secondary schools.

Now Kosovo is being targeted by Turkey’s President Erdogan, who is bent on spreading his Islamic agenda throughout the Balkans. He views Kosovo as easy prey and a means by which to promote his wicked plans, and uses its submissive President Hashim Thaci to do his bidding. Millions of euros are flowing from Turkey to Kosovo through illegal routes, bypassing banks and other legitimate financial institutions. In 2015, Pristina-based Albanian language daily Zeri revealed that Erdogan is increasing his influence through the building of religious institutions, including dozens of new mosques, and the restoration of existing ones built during the Ottoman Empire.

These new and old religious structures are financed through one large donor, the Turkish Cooperation and Coordination Agency (TIKA), which is directly managed by the Turkish embassy in Pristina. Even more troublesome is that Kosovo’s main assets—the airport and electricity grids—were sold to companies controlled by Erdogan’s son-in-law, when Kosovo’s current president was the Prime Minister.

On March 29, Kosovo deported six teachers from Gülen schools to Turkey, becoming the third country after Iraq and Sudan to hand Gülenists over to Erdogan’s brutal treatment. Erdogan regularly pressures the EU and US to deport “his enemies” to Turkey, but fortunately none of the Western countries are willing to cave in to Erdogan’s anti-Western Islamic agenda.

After the widespread media coverage and civil outcry over these brazen deportations, none of Kosovo’s leaders assumed responsibility, albeit Prime Minister Ramush Haradinaj dismissed his Interior Minister and intelligence chief over these deportations, stating that this was done without his permission.

No one can trust President Thaci’s statement denying any knowledge of the operation, as he is known to be a close ally of Erdogan. In conversation with us, Berat Buzhala, Editor-in-Chief of the largest online media platform in Kosovo, Gazeta Express, said that “The kidnaping of the Gülenists in Kosovo was organized by both presidents, Erdogan and Hashim Thaci.”

Buzhala is convinced that Thaci is lying to the public. “Everything that happened was coordinated between them. How else would the Turkish secret service succeed in kidnaping six Gülenists from Kosovo with a private jet from Pristina Airport, in cooperation with Kosovo Police and the Intelligence Agency, and the President is not aware?!” asks Buzhala.

Erdogan has slammed Kosovo’s prime minister, Ramush Haradinaj, saying on March 31 that he was “saddened” and that Prime Minister Haradinaj would “pay” after he dismissed both his interior minister and his intelligence chief for deporting the six from Kosovo without his permission, states the Associated Press.

Kosovo civil society and the majority of the media reacted against the abduction of the six Gülenists. Lulzim Peci, former Ambassador of Kosovo to Sweden and Executive Director of the Kosovo Institute for Policy Research and Development (KIPRED), said to us that the scandal of the arrest of six Turkish citizens, and their subsequent handover to Turkey’s National Intelligence Organization (MIT) by Kosovo Police, presents one of the most repugnant acts of human rights violations of foreign residents in Kosovo.

“The affected Turkish citizens had not undergone any of the legal proceedings required by the national law, and above all, the Human Rights Convention of the Council of Europe has been gravely violated, taking into consideration that deported citizens are awaiting unjust judicial proceedings in Turkey”, said Peci.

In a conversation with Ilir Deda, a member of Kosovo’s Parliament representing Alternativa, he too blamed Kosovo’s president for this shameful act that has undermined the foundation of the youngest democracy in Europe. “President Thaci went rouge and gave the order to illegally arrest and deport these citizens… fearing for his personal fate, [he] is creating continuous crisis in order to politically survive. This latest crisis has directly created an internal backlash”, says Deda.

Sociologist Sibel Halimi criticized the politics for fostering a perfect environment for Turkey to spread its influence. She explained to us that “The determination of Turkey to invest in mosques is expanding Erdogan’s influence into other spheres as well. Here I am referring to the priority given to Kosovo’s political class and the readiness of Turkey to buy Kosovo’s state assets such as KEK [Kosovo Energy Corporation] [and] airport…”

Unfortunately, the European Union’s reaction was measured, when in fact it should have been resoundingly critical because it threatens Kosovo’s very sovereignty. “The arrest and subsequent deportation of six Turkish nationals legally residing in Kosovo” said Maja Kocijancic, spokesperson for the European Commission on her public statement, “raises questions about the respect of the due process of law.”

Kosovo’s parliament unanimously voted to establish an investigative committee to examine the institutional collapse, and the violation of the Constitution and respective laws with the arrest of the Gülenists. The independent ombudsperson has also begun an investigation into this extradition.

The influence of Erdogan’s Islamist agenda in Kosovo and other Balkan countries, however, needs more scrutiny from Western countries. Erdogan has already invested millions in mosques, and thousands on other projects. Kosovo remains the only country in the Balkans deprived of visa liberalization, which isolates the country and increases the risk of creating a perfect atmosphere for Erdogan’s Islamic exploits.

The US and the EU must come to their senses and warn Erdogan that his insidious ambition to dominate Kosovo by whatever means at his disposal will not be tolerated, because it is nothing but a recipe for destabilization and violent conflict that transcends the Balkans.

https://mailchi.mp/alonben-meir/owc7p917yr?e=64160f4630