Αρχική Blog Σελίδα 2829

Οι ΗΠΑ και ο κόσμος εισήλθαν στην “εποχή” του Μπόλτον: Έρχεται σκληρή απάντηση στον Άσαντ.

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Γ. Απόκη* Hellas Journal

APRIL 11, 2018

Δευτέρα ήταν η πρώτη ημέρα επίσημης ανάληψης των καθηκόντων του Τζόν Μπόλτον, ως Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τράμπ. Δεν θα μπορούσε να είναι μια πιο καυτή ημέρα αφού με το καλημέρα ο κ. Μπόλτον, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την κρίση με την επίθεση χημικών όπλων στη Συρία, και την επίθεση-απάντηση εναντίον της αεροπορικής βάσης του καθεστώτος Άσαντ, που η Ρωσία και η Συρία την αποδίδουν στο Ισραήλ.

Με βάση τις σκληρές θέσεις του νέου Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, η κρίση αυτή και η αντίδραση του Αμερικανού Προέδρου, θα αποτελέσει ένα σαφές μήνυμα για τι θα πρέπει να περιμένει κανείς από το νέο σχήμα εθνικής ασφάλειας στο Λευκό Οίκο, υπό την καθοδήγηση του κ. Μπόλτον.

Μια από τις πρώτες δράσεις του κ. Μπόλτον, στη νέα του θέση ήταν η έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, για να εξεταστούν οι κρίσιμες εξελίξεις στη Συρία.

Τον περασμένο Φεβρουάριο ο κ. Μπόλτον με δηλώσεις του είχε ταχθεί υπέρ των αεροπορικών επιδρομών του Ισραήλ, στο εσωτερικό της Συρίας, μετά το περιστατικό της εισόδου και κατάρριψης του drone, του Ιράν, στον εναέριο χώρο του Ισραήλ, σημειώνοντας μάλιστα, ότι “η κυβέρνηση Τράμπ, έχει πολύ απόσταση να καλύψει”, για να επανακαθορίσει την επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή.

Ο νέος Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, συμπλήρωνε ότι κατά τη διάρκεια της Προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα, οι ΗΠΑ στην ουσία αποχώρησαν, ως μέρος της συμφωνίας με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Υπήρξε επίσης, σφοδρός επικριτής του κ. Ομπάμα, για την αποτυχία του να τηρήσει την απειλή του για την “κόκκινη γραμμή”, όσο αφορά την χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς του Άσαντ. Τα όπλα μαζικής καταστροφής αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες ανησυχίες του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας.

Ως Υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπούς, ήταν από τους ηγέτες της δημιουργίας της “Proliferation Security Initiative”, κλασσικό παράδειγμα του “Συνασπισμού των Προθύμων”, ένα πλαίσιο κάτω από το οποίο επιλεγμένα Ευρωπαϊκά κράτη συνεργάστηκαν με τις ΗΠΑ, για να μπλοκάρουν την κυκλοφορία υλικών όπλων μαζικής καταστροφής.

Η πρωτοβουλία αυτή κρίθηκε επιτυχής με αποτέλεσμα να συνεχιστεί και από την κυβέρνηση του κ. Ομπάμα.

Η παρούσα κρίση με την επίθεση χημικών όπλων στη Συρία, αναμένεται να αυξήσει περισσότερο, την ήδη αυξημένη ένταση με τη Ρωσία, και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος Τράμπ επέρριψε την ευθύνη στον Πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, στα μηνύματά του στο Twitter, μετά την επίθεση.

Την ίδια στιγμή το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, προειδοποίησε ότι μια στρατιωτική δράση των ΗΠΑ στη Συρία, ως απάντηση στην επίθεση με χημικά, θα είναι “απαράδεκτη” και θα έχει “πολύ σοβαρές συνέπειες.”

Συνέχεια στο Hellas Journal

Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.
Πηγή: Οι ΗΠΑ και ο κόσμος εισήλθαν στην “εποχή” του Μπόλτον: Έρχεται σκληρή απάντηση στον Άσαντ

http://hellasjournal.com/2018/04/i-ipa-ke-o-kosmos-isilthan-stin-epochi-tou-bolton-erchete-skliri-apantisi-ston-asant/

Αμεση ανάλυση: Γιατί η Τουρκία επιμένει να προκαλεί

Από
anixneuseis
-
0

ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ

Υπάρχει μια λεπτομέρεια αναφορικά με το νησιωτικό σύμπλεγμα Μεγίστης (δηλαδή του Καστελόριζου), στο οποίο ανήκει και η Ρω, την οποία οι περισσότεροι αγνοούν, αλλά έχει κρίσιμη σημασία για την ερμηνεία όσων συνέβησαν αργά χθες το βράδυ εκεί. Πρόκειται για μια από τις δύο περιοχές ανάμεσα στην Τουρκία και τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, όπου η Άγκυρα αναγνωρίζει την ύπαρξη θαλασσίων συνόρων. Ως εκ τούτου, η προσπάθεια παραβίασης του Εθνικού Εναερίου Χώρου στη περιοχή της Ρω από ελικόπτερο της Τουρκικής Ακτοφυλακής, αποτελεί μια συνειδητή πράξη αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας ακόμη και με τον μονομερή τρόπο με τον οποίο το αντιλαμβάνεται η Άγκυρα. Οι τροχιοδεικτικές βολές που έριξαν στον αέρα οι άνδρες της στρατιωτικής φρουράς της Ρω, προκειμένου οι τούρκοι χειριστές να υποχωρήσουν από το σημείο, αποτελεί μια απολύτως ασυνήθιστη τακτική, παρότι για να ληφθεί η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, ενημερώθηκε το σύνολο της ιεραρχίας.

Το περιστατικό της Ρω είναι ακόμη ένα ανησυχητικό λιθαράκι στην κλιμακούμενη ένταση που δομείται τους τελευταίους μήνες σε όλο το μήκος της μεθορίου Ελλάδας και Τουρκίας. Από τον Έβρο και τη σύλληψη των δύο στρατιωτικών, τις υπερπτήσεις πάνω από την Παναγιά των Οινουσσών και το Φαρμακονήσι ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, έως το περιστατικό στο σύμπλεγμα της Μεγίστης, γίνεται πλέον σαφές ότι η τουρκική προκλητικότητα δεν είναι ούτε μεμονωμένη, ούτε, βεβαίως, και τυχαία. Η Άγκυρα επιθυμεί να διατηρήσει ανοιχτά όλα τα μέτωπα με την Ελλάδα για λόγους οι οποίοι αφορούν τις στρατηγικές επιδιώξεις της, δηλαδή την κυριαρχία σε ένα τμήμα του Αιγαίου αλλά και την αδιαμφισβήτητη ηγεμονική παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα στο χώρο από τα νότια της Ρόδου έως τα ανοιχτά της Κύπρου. Ως προς τις τακτικές που χρησιμοποιεί η Άγκυρα, όπως περιέγραψε και η «Κ» στην κυριακάτικη έκδοσή της, στοχεύουν στο να «τεστάρουν» τα ελληνικά αντανακλαστικά σε μια ποικιλία περιστατικών στη θάλασσα (εμβολισμός «Γαύδος», επακουμβήσεις με πολεμικά), τον αέρα (εμπλοκές μαχητικών, χρήση νέων μέσων όπως τα UAV) και την ξηρά (σύλληψη δύο στρατιωτικών).

Μια άλλη διάσταση της εντατικής τουρκικής κινητικότητας είναι αυτή που συνδέεται με τα συμφέροντά της στη Συρία. Ασκώντας πίεση στην Ελλάδα, η Τουρκία υπενθυμίζει στη Δύση (και την Ε.Ε.) την ύπαρξή της. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι μετά την επίθεση με χημικά από το καθεστώς Άσαντ και τη συμπόρευση ΗΠΑ και Γαλλίας κατά της Μόσχας στην περιοχή, πρακτικά η Άγκυρα πιέζεται να διαλέξει πλευρά. Το αποκορύφωμα της τουρκικής προκλητικότητας δεν έχει ακόμη επέλθει και σίγουρα αυτό θα συνδέεται με την Κυπριακή ΑΟΖ. Δεδομένου, μάλιστα, ότι το «ισχυρό όπλο» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκική οικονομία, παρουσιάζει σημάδια «κόπωσης», παρά την μακρόχρονη ανάπτυξη, αυξάνει τις πιθανότητες περαιτέρω κλιμάκωσης.

Για την Ελλάδα η γεωγραφία έχει, εν προκειμένω, ήδη κάνει ορισμένες επιλογές. Ωστόσο, πέρα από αυτή τη δεδομένη συνθήκη, η υφιστάμενη δυνατότητα χειρισμών και το εύρος επιλογών που υπάρχουν είναι πολύ περισσότερες από αυτές που επικοινωνιακά εμφανίζονται ότι τελικά γίνονται. Στο υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο είναι ο θεσμικός βραχίονας άσκησης εξωτερικής πολιτικής και στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, που διαθέτει την πρακτική γνώση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας, υπάρχουν, ευτυχώς, ακόμα πολύ σοβαροί και ικανοί άνθρωποι. Θα πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι, ώστε να κάνουν τη δουλειά που γνωρίζουν, δίχως να εμπλέκονται σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες, ένθεν και ένθεν. Είναι απολύτως σαφές ότι η απειλή ασφαλείας που σαφέστατα αντιμετωπίζει η Ελλάδα, ευρισκόμενη σε μια περίοδο αβέβαιης οικονομικής ανάκαμψης, δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή ως πεδίο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης. Οι εθνικιστικές κορώνες και η αδυναμία συνεννόησης δεν ωφέλησαν αυτή τη χώρα σε καμία καμπή της σύγχρονης ιστορίας της.

¨Καθημερινή”

The US and Turkey could go to war

Από
anixneuseis
-
0

by Michael Rubin

A U.S. soldier sits in an armored vehicle on a road leading to the tense front line with Turkish-backed fighters, in Manbij, north Syria, Wednesday, April 4, 2018.

(AP Photo/Hussein Malla)
It was the stuff of nationalist drivel and mad conspiracy, but in Turkey it was an instant best-seller. Almost 15 years ago, Turkish novelists Orkun Ucar and Burak Turna penned a thriller titled Metal Storm, which describes a U.S.-Turkey war in which the United States occupies Istanbul, a Turkish agent detonates a stolen nuclear warhead in Washington, and Russia and China ultimately come to Turkey’s rescue. While the premise was far-fetched, many Turkish commentators at the time suggested a U.S.-Turkey conflict could become reality. It is time to recognize that they were right.
No, the United States is neither going to launch a surprise attack on Turkey nor engage its putative NATO ally in the next several years, but the trajectory that President Recep Tayyip Erdogan has taken Turkey suggests that enmity and conflict, rather than partnership and cooperation, are inevitable. While unlikely, it is no longer inconceivable that Turkey and the United States would one day be shooting at each other.
Consider the path down which Erdogan has taken Turkey:
  • Erdogan is now friendlier toward Russia and Iran than the United States. There’s a tendency in Washington to self-flagellate and assume deterioration in relations is our fault, but it’s not. Erdogan’s shift toward Russia had nothing to do with U.S. support for the Kurds. After all, Moscow has welcomed Syrian Kurdish political leaders while Washington has acceded to Ankara’s request to keep them isolated. And when Syrian Kurds have killed invading Turkish troops, they have done so with Kalashnikovs and RPGs, weaponry they had received from Russia or its clients, not the United States. Rather, Turkey’s turn toward Russia is driven by deep-seeded and ideological anti-American animus among Turkey’s top leaders. Anti-American, anti-Western, and anti-NATO incitement are daily themes of Erdogan’s speeches.
  • The Turkish military is now an engine for Islamism rather than a bastion of secularism. Every officer up to lieutenant colonel has now arisen in the Erdogan era and, because of Erdogan’s manipulation of promotions, pretty much every flag officer with two, three, or four stars is now Erdogan’s man as well. Hulusi Akar, the Turkish General Staff’s commander, betrayed both colleagues and oaths for the sake of personal ambition. In recent weeks, Fetih TV showed pictures of hardline Islamist mullahs visiting Turkish military units. Dogu Perincek, the Turkish military’s philosophical guide, is a former Maoist who is fiercely anti-NATO and pro-Russian. Adnan Tanriverdi, Erdogan’s military counselor, is an Islamist who founded SADAT, which now forms the core of Erdogan’s personal militia, the Turkish equivalent of Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps.
  • There is very little discipline left in the Turkish military. Erdogan has purged most of the professional officers. Those left behind are now making videos honoring convicted mafia leaders like Sedat Peker or gang leaders like Burak Doner. While the United States may not want a shooting war with Turkey, it is conceivable that a radical Islamist within the military’s midst will undertake an action that will solicit a response.
  • Turkey has become a terror sponsor. Erdogan embraces Hamas’ most militant leaders and arms them. There would have been no Islamic State in Iraq and Syria had it not been for Turkey’s open door to tens of thousands of foreign fighters. Erdogan’s own son-in-law’s emails show he profited off the Islamic State while thousands perished at their hands. When Turkish journalists provided photographic proof that Erdogan was arming an al Qaeda affiliate in Syria, he had the journalists jailed. The West may cheer Saudi Crown Prince Mohammad Bin Salman for cracking down on extremism after decades of its Saudi sponsorship, but Turkey is picking up the slack in Asia, Africa, and Europe. Turkey’s financing of radical mosques now means that it is indoctrinating, funding, and training the next generation of extremists.
  • Turkish threats against the United States and its allies are becoming commonplace. After Houston-based Noble Energy began drilling in Cypriot waters in September 2011, Turkish Minister Egemen Bagis warned U.S. personnel not to enter the region, and said, “This is what we have the navy for. We have trained our marines for this; we have equipped the navy for this. All options are on the table; anything can be done.” Erdogan’s recent suggestions to create “an army of Islam” are, in Erdogan’s mind, not simple rhetoric.
  • Turkey has always been revanchist, but as Turkey’s economy falters (Turkey’s currency has lost more than half its value under Erdogan’s leadership) Erdogan has upped his claims to neighboring territory. Consider the following: Turkey occupies one-third of Cyprus, and occupies territory in both Iraq and Syria against the wishes of both those governments. In recent months, Erdogan has also laid claims to parts of Greece and Bulgaria. Again, this is not mere rhetoric: Incidents between Greece and Turkey have skyrocketed.
The West has a Turkey problem, and it is silly to pretend otherwise. Yes, Turkey is strategic, but it is lost. It has flipped into Russia’s camp, just as Egypt and Libya did during the Cold War. The difference then was that the West recognized the setback and moved to contain it; they did not pretend the alliance persisted and allow enemies open access to defense secrets nor share intelligence or latest-generation aircraft with an enemy.
While it is fashionable among diplomats and some analysts to argue that the transactional nature of Erdogan’s Turkey requires more and targeted engagement rather than coercion, such efforts have a very poor track record. Indeed, for much of the past 15 years, Turkish enmity has grown against the backdrop of NATO denial and Bush and Obama-era denial, coddling, and engagement. Rather than smart diplomacy, efforts to engage Erdogan now uncomfortably appear like efforts to coddle Saddam Hussein into moderation three decades ago. On June 15, 1990, the late Sen. Arlen Specter explained his opposition to military sanctions on Iraq. “There is an opportunity, or may be an opportunity, to pursue discussions with Iraq,” he said, “And I think that it is not the right time to impose sanctions.” When Specter took to the floor of the Senate, the notion of war with Iraq was considered crazy. But less than two months later, Saddam’s actions put the United States on war footing. What once was unimaginable became a possibility.
As Erdogan chooses his path, it behooves the United States and Europe to recognize that what once was outside the realm of possibility is now possible. And while all efforts should be taken to prevent such a scenario, at a minimum it is time to isolate rather than partner with Erdogan. It is time to remove all American personnel (and any remaining nuclear warheads) from the Incirlik Airbase and find another home, before repelling nationalist mobs at Incirlik itself becomes a flashpoint for conflict. It is essential for U.S. national security to cut Turkey off from intelligence sharing and military technology, including the F-35 Joint Strike Fighter, and recognize that prevention of conflict mandates better preparing regional states like Greece, Cyprus, Israel, Romania, Kosovo, Bulgaria, Iraq, as well as Syrian and Iraqi Kurds, to also counter the Turkish challenge. Historians can debate who lost Turkey, but what is obvious is that Turkey is not simply no longer a friend and ally, but rather it has become an adversary and potential belligerent.
Michael Rubin (@Mrubin1971) is a contributor to the Washington Examiner’s Beltway Confidential blog. He is a resident scholar at the American Enterprise Institute and a former Pentagon official.

https://www.washingtonexaminer.com/opinion/the-us-and-turkey-could-go-to-war

Το μήνυμα που “παρέδωσαν” τα F-15I στη συριακή βάση ερχόταν από πολύ μακριά…

Από
anixneuseis
-
0
 defence-point.gr

Λύθηκε λοιπόν το μυστήριο. Την επίθεση στη συριακή αεροπορική βάση T-4, στην πόλη Χομς, την εξαπέλυσαν ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη F-15I, σύμφωνα με την παραδοχή της ρωσικής πλευράς η οποία είναι άμεσα εμπλεκόμενη εξαιτίας του ότι σταθμεύουν στη βάση Ρώσοι στρατιωτικοί.

Γράφει ο ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Όσον αφορά τη ρωσική ανακοίνωση, είναι εξαιρετικά πιθανό να λέει τη μισή αλήθεια, από πολλές απόψεις. Η πρώτη προβληματική αναφορά είναι οι οχτώ πύραυλοι που εξαπολύθηκαν από τα ισραηλινά αεροσκάφη, εκ των οποίων μάλιστα μόλις τρεις βρήκαν τον στόχο τους, καθώς οι υπόλοιποι αναχαιτίστηκαν από τη συριακή αεράμυνα.

Σε αμιγώς επιχειρησιακό επίπεδο, μοιάζει ίσως λίγο δύσκολο την επίθεση να εξαπέλυσαν μόνο δύο αεροσκάφη, άρα και η αναφορά για οχτώ πυραύλους να είναι «συμβολική», όπως θα ήταν και αυτή καθαυτή η επίθεση, εάν είχε εμπλέξει όντως μόλις δύο μαχητικά αεροσκάφη. Ας το δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά.

Υπενθυμίζεται, αρχικώς, ότι Ρωσία και Ισραήλ έχουν αμοιβαία δέσμευση έγκαιρης προειδοποίησης ενεργειών με σκοπό να αποφευχθούν θύματα από τις δυο πλευρές και εμπλακούν οι δυο πλευρές μεταξύ τους, κάτι που αμοιβαίως έχουν πλειάδα λόγων να απεύχονται.

Για τον λόγο αυτό έχει επιτευχθεί ένα μίνιμουμ συνεννόησης, ενώ οι Ρώσοι διατηρούν εξαιρετικές σχέσεις και μιλούν στη γλώσσα τους με τον υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ, Άβιγκντορ Λίμπερμαν, ο οποίος είναι μετανάστης από την πρώην Σοβιετική Ένωση.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ ΡΩΣΩΝ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ

Οι δυο χώρες, Ρωσία και Ισραήλ βρίσκονται βέβαια σε δύσκολη θέση και αναγνωρίζουν ότι αυτή η αμοιβαία συνεννόηση έχει προβλήματα, καθότι εμπλέκει τον σκληρό πυρήνα της στρατηγικής τους στη Συρία και τον εν εξελίξει εμφύλιο.

Οι Ισραηλινοί είναι «καλυμμένοι» υπό την έννοια ότι έχουν ξεκαθαρίσει προς κάθε κατεύθυνση ότι η παρουσία των Ιρανών και της Χεζμπολάχ κοντά στα σύνορά τους δεν θα γίνει ανεκτή. Εξάλλου αυτή ήταν η αιτία που εξαπολύθηκε η πρώτη επίθεση στις 18 Ιανουαρίου.

Ποιο είναι όμως το πρόβλημα; Μα το ότι εφόσον είναι γνωστό ότι η μια πλευρά προειδοποιεί την άλλη για αποφυγή φίλιων απωλειών, Σύροι και Ιρανοί έχουν κάθε λόγο να γίνονται καχύποπτοι απέναντι στη Μόσχα και να διαμαρτύρονται για τη μη ενημέρωσή τους.

Πιο αναλυτικά, ο σύμμαχος ενώ γνωρίζει δεν προειδοποιεί, με αποτέλεσμα να σημειώνονται φίλιες απώλειες και να καταστρέφονται πολύτιμα μέσα και υποδομές. Δεν ακούγεται και πολύ… φιλικό. Υπάρχει όμως και ο αντίλογος.

Ακόμα και αν υπάρχει κάποιος τρόπος έμμεσης προειδοποίησης Σύρων και Ιρανών μετά την ενημέρωση από τους Ισραηλινούς, όλοι καταλαβαίνουν ότι εάν η πλευρά που ενημερώνει αντιληφθεί τη διαρροή, τότε διακινδυνεύεται το να «σιγήσει» αυτό το χρήσιμο κανάλι.

Άρα υπάρχει συμφέρον να μη ληφθούν εμφανή μέτρα προστασίας. Διότι πέραν των φίλιων απωλειών σε μέσα και προσωπικό η απώλεια κάθε επικοινωνίας με την άλλη πλευρά τους εκθέτει σε κίνδυνο πολλαπλάσιων καταστροφών.

Η υπόθεση θυμίζει τη συζήτηση μεταξύ Ιστορικών για το αν ο Τσόρτσιλ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν αντέδρασε και επέτρεψε την καταστροφή βρετανικών πόλεων από γερμανικούς βομβαρδισμούς για να μην αντιληφθεί ο Χίτλερ την ύπαρξη πρακτόρων δίπλα του, καθώς θα μπορούσαν στη συνέχεια να αποδειχθούν καθοριστικοί για την εξέλιξη του πολέμου…

Οι Ισραηλινοί έχουν αποδεδειγμένα τη δυνατότητα να διεισδύουν στον συριακό εναέριο χώρο χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από τη συριακή αεράμυνα, ενώ τα μέσα ηλεκτρονικού πολέμου που διαθέτουν τους επιτρέπουν να αποφεύγουν και τα αντιαεροπορικά βλήματα των Σύρων.

Με την εφαρμογή της αντίστροφης λογικής όμως, μιλώντας στους Ρώσους, οι Ισραηλινοί διακινδυνεύουν απώλεια του πλεονεκτήματος του αιφνιδιασμού και σε ένα ακραίο σενάριο να έχει προετοιμαστεί «υποδοχή». Είναι ακραίο, καθώς τα προηγμένα τεχνικά μέσα συλλογής πληροφοριών και η εστίαση της προσοχής της στρατιωτικής κατασκοπείας στη Συρία, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια τέτοιου αιφνιδιασμού.

Εξαίρεση ήταν η περίπτωση απώλειας του F-16I, με το πόρισμα να καταλογίζει σφάλμα στο πλήρωμα που απορροφήθηκε με την αποστολή εξουδετέρωσης στόχου, παραλείποντας να ενεργοποιήσει το σύστημα αυτοπροστασίας και τα διαθέσιμα ηλεκτρονικά και άλλα αντίμετρα.

Ως αποτέλεσμα το μαχητικό αεροσκάφος καταρρίφθηκε από ένα απαρχαιωμένο σύστημα (σ.σ. S-200) σοβιετικής προέλευσης, η αντιμετώπιση του οποίου θεωρείται εύκολη από τα προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου όταν τα διαθέτουν τα σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη.

Κατά συνέπεια, είναι εύσχημο το να εικάσει κανείς ότι οι Ισραηλινοί για μια ακόμη φορά είχαν ειδοποιήσει τους Ρώσους. Στοιχεία για το πώς χειρίστηκαν την υπόθεση δεν είναι γνωστά. Το αποτέλεσμα όμως θα καταγραφεί και πιθανότατα δεν θα έχει καμία σχέση με τις ρωσικές διακηρύξεις περί οχτώ πυραύλων εκ των οποίων οι πέντε αναχαιτίστηκαν.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ ΕΜΠΛΕΚΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ

Αυτό είναι όμως ήσσονος σημασίας και όσο να φαίνεται περίεργο συνιστά την «τακτική» εικόνα, καθώς η «μεγάλη», η εικόνα της στρατηγικής περιφερειακής κατάστασης και η ερμηνεία που προσφέρει, είναι πολύ διαφορετική, εμπλέκοντας ευθέως τις Ηνωμένες Πολιτείες…

Η στρατηγική εικόνα λοιπόν αφορά τις ενέργειες των Αμερικανών στην περιοχή. Τα λόγια του Ντόναλντ Τραμπ περί πρόθεσης αποχώρησης από τη Συρία, απεκάλυπταν τη μισή αλήθεια. Κι αυτό αφενός διότι αυτές οι αποφάσεις στις ΗΠΑ δεν είναι αποτέλεσμα των προσωπικών προτιμήσεων του εκάστοτε προέδρου, αλλά προϊόν προσεκτικής ανάλυσης όλων των διαστάσεων του αμερικανικού συμφέροντος με επίκεντρο κυρίως το Πεντάγωνο και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας.

Ο εκάστοτε πρόεδρος είναι ένας από τους παράγοντες του κατεστημένου διαμόρφωσης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής των ΗΠΑ που ασφαλώς έχει λόγο στη διαμόρφωση αυτής της πολιτικής, δεν αποφασίζει όμως αυτόνομα.

Είναι νωπά ακόμη τα δημοσιεύματα που ήθελαν τον νέο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας και πρώην διευθυντή της CIA, Μάικ Πομπέο, στενό συνεργάτη του Τραμπ, να προσπαθεί μαζί με το Πεντάγωνο να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο ότι οι αναφορές περί αποχώρησης από τη Συρία δεν εξυπηρετούν τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα.

Και «ω του θαύματος», ο πρόεδρος ανέκρουσε πρύμναν. «Παραμένουμε προς το παρόν» ανακοίνωσε… έχοντας αντιληφθεί απόλυτα τις επιπτώσεις που θα είχε ενδεχόμενη αποχώρηση σε μια υπό ανάδυση «νέα πραγματικότητα» στη Συρία, η οποία μένει να αποδειχθεί εάν θα αφορά ένα ενιαίο κράτος ή ενδεχομένως ένα τριχοτομημένο.

Με βάση λοιπόν αυτή τη «μεγάλη εικόνα» της περιοχής, μπορεί το πλήγμα να το εκτέλεσαν οι ισραηλινές αεροπορικές δυνάμεις, πιθανότατα με πολλά περισσότερα αεροσκάφη και αποτελεσματικότητα, καθώς ήδη τα στοιχεία για τις καταστροφές και τον αριθμό των απωλειών δύσκολα ταιριάζουν με τα αποτελέσματα τριών πυραύλων, όμως η πρωτοβουλία και η απόφαση μοιάζει να έχει ληφθεί αλλού.

Οι Ισραηλινοί δείχνουν να έχουν λειτουργήσει σε απόλυτη συνεννόηση με τους Αμερικανούς, οι οποίοι διά του παραδοσιακού «εκτελεστικού τους βραχίονα» στη Μέση Ανατολή, αποφάσισαν να στείλουν ένα μήνυμα ανάγκης επίδειξης «αυτοσυγκράτησης» στο αντίπαλο «μπλοκ», το συριακό καθεστώς, τους Ιρανούς και τη Χεζμπολάχ, φυσικά υπό τη σκέπη της Μόσχας.

Το πλήγμα εμφανίστηκε εμμέσως ως η απάντηση στις νέες κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν κατά του καθεστώτος Άσαντ για χρήση χημικών όπλων στην πόλη Ντούμα στην ανατολική Γκούτα, κοντά στην πρωτεύουσα Δαμασκό. Η υπόθεση αυτή είναι όμως ιδιαίτερα περιπεπλεγμένη…

Ας δούμε τα στοιχεία. Η ισλαμιστική ομάδα μαχητών που ήλεγχε την περιοχή αρνήθηκε να αποχωρήσει και οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι θα κινηθούν εναντίον της, όπως και το έπραξαν. Οι Ρώσοι παρενέβησαν αμέσως μετά τις πρώτες καταγγελίες για χημικά διαβλέποντας ενδεχομένως που οδηγείται η κατάσταση και λίγο αργότερα ανακοινωνόταν ότι επετεύχθη συμφωνία αποχώρησης.

Καταρχήν, η ρωσική παρέμβαση μπορεί να έπαιξε το παιχνίδι του καθεστώτος «καθαρίζοντας την παρτίδα», έστειλε όμως το στερεοτυπικό μήνυμα των τελευταίων μηνών στην Ουάσιγκτον: «Είμαστε αποτελεσματικοί. Δεν θα μπορέσετε να πετύχετε βιώσιμη διευθέτηση στη Συρία χωρίς τη βοήθειά μας».

Το μήνυμα αυτό δεν άρεσε και πολύ ούτε στη Συρία ούτε στο Ιράν, ούτε στην Τουρκία, καθώς και οι τρεις γνωρίζουν πως εάν υπάρξει συντονισμός Ουάσιγκτον και Μόσχας, θα συρρικνωθούν τα περιθώρια κινήσεων όλων των υπολοίπων, άρα και τα περιθώρια επίτευξης των αντικειμενικών σκοπών ενός εκάστου.

Ο ΑΣΑΝΤ ΜΑΛΛΟΝ ΜΟΙΑΖΕΙ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΧΗΜΙΚΩΝ

Τα χημικά στην περιοχή έπεσαν, το ζήτημα είναι όμως από ποιον… Καλά ενημερωμένες πηγές ανέφεραν ότι η συγκεκριμένη ισλαμιστική οργάνωση που ήλεγχε την Ντούμα, είχε δημιουργήσει δικά της εργαστήρια παραγωγής χημικών όπλων, έστω «πρωτόγονων». Οπότε, η πιθανότητα να τα έριξε αυτή εν όψει της αποχώρησής της από την περιοχή είναι πολύ υψηλή.

Βέβαια, ας μη βιαστούμε να αναγνώσουμε δυτική «συνωμοσία» με σκοπό την ενοχοποίηση του Άσαντ, το οποίο θα χρησιμοποιούνταν ως πρόσχημα για να εξαπολυθούν στρατιωτικά πλήγματα, χωρίς βέβαια να αποκλείεται εντελώς αυτό το ενδεχόμενο.

Η συγκεκριμένη οργάνωση θα μπορούσε να έχει κάνει η ίδια ακριβώς αυτή τη σκέψη και εκτιμώντας ότι οι ΗΠΑ αναζητούν πρόσχημα να πλήξουν το καθεστώς Άσαντ, να φρόντισαν να το δημιουργήσουν.

Βέβαια, ας μην ξεχνούμε και τον ρόλο των Γάλλων το τελευταίο διάστημα. Αφενός βρέθηκαν δίπλα στους Αμερικανούς προκαλώντας την οργή των Τούρκων και του Ερντογάν και αφετέρου είχαν προ πολλού κάνει λόγο για στρατιωτική απάντηση σε περίπτωση που χρησιμοποιηθούν ξανά χημικά όπλα. Εν ολίγοις, στόχος θα μπορούσε να είναι το να δοθεί το πρόσχημα και στους Γάλλους.

Ωστόσο, όλα δείχνουν ότι το μήνυμα έρχεται πρωτίστως από την Ουάσιγκτον. Εν όψει δε της δραστηριοποίησης του νέου Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, Τζον Μπόλτον, γνωστών αντιλήψεων γενικότερα για τις διεθνείς σχέσεις και ειδικότερα για την περιοχή, η υπόθεση λαμβάνει άλλη διάσταση.

Οι εμπλεκόμενοι γνωρίζουν ότι στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου μπορούν να βρεθούν σε χρόνο ρεκόρ δύο αμερικανικές ομάδες μάχης αεροπλανοφόρων με την ισχύ πυρός και τις επιχειρησιακές δυνατότητες να είναι απλά μη αντιμετωπίσιμα.

Αυτό θα εξισορροπούνταν μόνο με γεωγραφική επέκταση του μετώπου σε σημεία που η γεωγραφική απόσταση θα ευνοούσε τη Μόσχα, με προφανέστερο ενδεχόμενο την Ουκρανία… αυτό όμως θα συνιστούσε κάθετη κλιμάκωση μη περιορισμένη γεωγραφικά. Προς το παρόν η κατάσταση βρίσκεται υπό έλεγχο παρότι η ατμόσφαιρα «μυρίζει μπαρούτι» και μια «σπίθα» θα μπορούσε να φέρει την καταστροφή.

http://www.defence-point.gr/news/to-minyma-pou-paredosan-ta-f-15i-sti-syriaki-vasi-erchotan-apo-poly-makria

Τραμπ εναντίον Πούτιν: Είναι από τις φορές που κοιτάμε ψηλά και λέμε ο Θεός να βάλει το χέρι του…

Από
anixneuseis
-
0

Οι αντιπρόσωποι της Ρωσίας (αριστερά) και της Αμερικής (δεύτερη από δεξιά) σε θέσεις …μάχης, χθες στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Φωτογραφία. EPA, JUSTIN LANE

APRIL 10, 2018 Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω χθες, από τα δημοσιογραφικά θεωρεία -άρα μία ανάσα απόσταση από τους πρωταγωνιστές- τη συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για τη φερόμενη επίθεση με χημικά όπλα στην πόλη Ντούμα της Συρίας.

Για όσους έχουμε παρακολουθήσει παρόμοιες συζητήσεις για άλλα θέματα πριν από το 1990, οι χθεσινές ομιλίες ήταν μία επιστροφή σε ένα αποκρουστικό παρελθόν, όταν οι δύο υπερδυνάμεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η τότε Σοβιετική Ένωση διασταύρωναν τα ξίφη τους και οι απειλές για πυρηνικό πόλεμο έπεφταν όπως το χαλάζι.

Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού και μέχρι την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, είχαμε συνηθίσει στην ομαλότητα. Παρά τις διαφωνίες τους, δεν νοιώθαμε ποτέ ότι οι ηγέτες της Αμερικής και της Ρωσίας είχαν το δάκτυλο στην σκανδάλη. Και προβλήματα να είχαν τα έλυναν με ένα τηλεφώνημα.

Η Συρία δυστυχώς δίχασε τους ισχυρούς της Γης, και η Δύση συσπειρώνεται γύρω από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με τον οποίο οι περισσότεροι Δυτικοί διαφωνούν. Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της Αμερικής, συνεχίζεται η έρευνα εναντίον του Αμερικανού πλανητάρχη και ενδέχεται να βρεθεί στο εδώλιο, την ίδια στιγμή που η χώρα του βρίσκεται σε ευθεία στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία. Άρα είναι και ένας πρόεδρος υπό ομηρία από το δικαστικό σύστημα της χώρας που κυβερνά.

Αυτά, τελικά, μόνο στην Αμερική συμβαίνουν… Η ομηρία του αυτή, τον θυμώνει και πολλές φορές τον εξαγριώνει. Όπως χθες, μετά την έφοδο του FBI στα γραφεία του δικηγόρου του στη Νέα Υόρκη. Ποιος είδε τον …Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Φώναξε. Έδειξε το θυμό του. Και στη συνέχεια κάλεσε την στρατιωτική ηγεσία στο γραφείο του για να του καταθέσουν τις επιλογές του στην περίπτωση που αποφασίσει να κτυπήσει τη Συρία, για να τιμωρήσει τον ηγέτη της για την επίθεση με χημικά. Και ουδείς ερευνά ποια είναι η αλήθεια και ποιο είναι το ψέμα.

Ομιλώντας γενικά, και όχι ειδικά, όταν ένας πρόεδρος βρίσκεται υπό ομηρία -όπως συνέβη παλαιότερα με τα σεξουαλικά καμώματα του Μπιλ Κλίντον- μπορεί να καταστεί επικίνδυνος. Και να προκαλέσει ακόμα και πολεμική σύγκρουση για να ξεχαστούν τα προβλήματα του στο εσωτερικό.

Δεν το έπραξε μερικές φορές ο Ταγίπ Ερντογάν; Βεβαίως. Δεν βομβάρδισε ο Κλίντον το …Σουδάν υπό το βάρος της κατάθεσης της Μόνικα Λεβίνσκι;

Ο κ. Τραμπ είπε ότι θα μπορούσε να ληφθεί μια απόφαση το βράδυ της Δευτέρας (Σ.Σ.: χθες το βράδυ) ή πολύ σύντομα για την αντίδραση των ΗΠΑ στην επίθεση με χημικά όπλα που φέρεται να διαπράχθηκε το Σάββατο στη Ντούμα της Συρίας. Και το δήλωσε υπό την πίεση της έρευνας στο γραφείο του δικηγόρου του.

Διότι γνωρίζει πως αν «πέσει» αυτός, μετά ο ίδιος ο Τραμπ θα είναι πιο εύκολος αντίπαλος για τον ειδικό ανακριτή. Τον περιγράφουν ως ένα έξαλλο άνθρωπο και η αλήθεια είναι ότι αυτή η ιστορία με τη Ρωσία και τις αμερικανικές εκλογές έχει παρατραβήξει. Ή εντοπίστηκε σχέση της εκστρατείας Τραμπ με τη Μόσχα, ή όχι. Δεν υπάρχει μέση …λύση. Διότι μερικοί αισθάνονται πως μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα της εξαγοράς από τον Ταγίπ Ερντογάν του Μάικλ Φλιν, συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Λευκού Οίκου, παρά η «ρωσική παρέμβαση», την οποία ακούμε αλλά δεν την …βλέπουμε.

Και γράφω τα παραπάνω γνωρίζοντας οι αναγνώστες μου ότι δεν είμαι και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του σημερινού προέδρου της Αμερικής. Αντίθετα…

Αλλά, βρισκόμαστε στο παρά πέντε ενός παγκόσμιου(;) πολέμου για τη Συρία, στον οποίο θα μπορούσαν άνετα να αναμειχθούν οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας, αλλά και άλλων δυτικών χωρών, και ο ειδικός ανακριτής παίζει με τις χάντρες και μαδά τη μαργαρίτα για τον αν θα καλέσει τον κ. Τραμπ να καταθέσει ή όχι.

Χθες, στο Συμβούλιο Ασφαλείας η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη. Γενικά δεν ήταν καθόλου καλή, και προκάλεσε θλίψη το γεγονός ότι οι δύο υπερδυνάμεις έχουν μία τεράστια απόσταση μεταξύ τους, ενώ φαίνεται να μην υπάρχει και ένας σοβαρός δίαυλος επικοινωνίας, στην περίπτωση που χρειαστεί να συνεννοηθούν ο πρόεδρος Τραμπ και ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Είμαστε ενώπιον μίας δυσάρεστης και ανεξέλεγκτης κατάστασης, όπου οι δύο χώρες ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Παρατηρούσα τους μονίμους αντιπροσώπους των δύο χωρών, που θα χρειαστεί να συζητήσουν πρώτοι εάν συμβεί αυτό που απευχόμαστε, και βρίσκονταν μακριά ο ένας από την άλλη, σε απόσταση …απειλής!

Οι εντολές, προφανώς, που είχαν από την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα, δημιούργησαν το πολεμικό κλίμα. Στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών η ανησυχία είναι έκδηλη, όπως και η αγωνία στην περίπτωση που κτυπήσουν τη Συρία οι Αμερικανοί.

Το ερώτημα που απασχολεί περισσότερο είναι αν θα απαντήσει ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Αυτό μόνο ο ίδιος το γνωρίζει. Και όπως απέδειξε είναι ένας σκληρός και ψυχρός παίκτης που δεν νοιάζεται καθόλου, μα καθόλου, για τις συνέπειες.

Είναι πραγματικά από τις φορές που οι άνθρωποι κοιτάμε ψηλά και λέμε ο Θεός να βάλει το χέρι του…

Πηγή: Τραμπ εναντίον Πούτιν: Είναι από τις φορές που κοιτάμε ψηλά και λέμε ο Θεός να βάλει το χέρι του… http://hellasjournal.com/2018/04/trab-enantion-poutin-ine-apo-tis-fores-pou-kitame-psila-ke-leme-o-theos-na-vali-to-cheri-tou/

Η Τουρκία ανήκει πλέον αλλού: Αμερικανοί και Ευρωπαίοι οφείλουν να επανατοποθετηθούν!

Από
anixneuseis
-
0

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

APRIL 10, 2018 Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Ας επεξεργαστούμε το παρόν κείμενο, στο πλαίσιο του συγκεκριμένου χώρου, ως εξής: Στις 30 Δεκεμβρίου 1922 σχηματίστηκε η Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ).  Η διαδικασία αυτή συνεπαγόταν ριζική ιδεολογικοπολιτική ανατροπή όχι μόνο στον ευρωπαϊκό αλλά και στον παγκόσμιο χώρο. Παραλλήλως τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας από το 1721 υπό την ηγεσία του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας, εξακολουθούσαν να παραμένουν ενεργά και σταθερά με βάση τις Ακτές της Βαλτικής (εξ ου λόγου και η νέα Πρωτεύουσα του Κράτους η Αγία Πετρούπολη), εκτεινόμενα και πέραν του ευρωπαϊκού χώρου!.. Ειδικότερα από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης (1762-1796), η Ρωσία βρέθηκε στο απόγειο της δύναμής της, ενώ η εποχή αυτή έμεινε στην ιστορία ως η εποχή του «Ρωσικού Διαφωτισμού».

Όταν δε ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Α’ (1801-1825) απέσπασε τη Φινλανδία από το Βασίλειο της Σουηδίας το 1809 και την Βερσσαραβία από τους Τούρκους το 1812, οι Ρώσοι αποίκισαν την Αλάσκα στη Βόρεια Αμερική και δημιούργησαν εγκαταστάσεις έως και την Καλιφόρνια!

Ιδού γιατί στο Συνέδριο της Βιέννης, η Ρωσία εκπροσωπούμενη από τον Τσάρο Αλέξανδρο τον Α’, καθόρισε το «Χάρτη της Ευρώπης» για τα επόμενα χρόνια.

Για να ορθοτομούμε το λόγο της αλήθειας, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1945) η τότε Σοβιετική Ένωση προσέφερε στο βωμό της νίκης του πολέμου το 1/3 του συνόλου των θυμάτων, με περίπου 16 εκατομμύρια νεκρούς.

Ιστορικό δεδομένο είναι δε ότι η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έφερε το λεγόμενο «Κόκκινο Στρατό» στο «Κέντρο της Ευρώπης», διαμοιράζοντας την Ηπειρωτική Ευρώπη σε Ανατολική και Δυτική –αν και το μοίρασμα αυτό ήταν συμπεφωνημένο.

Ωστόσο, τίποτα δεν εμπόδισε, τους συμμάχους να αναπτύξουν μεταξύ τους σοβαρή αντιπαλότητα, διαμορφώνοντας την περίοδο του λεγόμενου «Ψυχρού Πολέμου».

Η περίοδος του «Ψυχρού Πολέμου», υποχρέωσε δύο γείτονες χώρες, την Ελλάδα και την Τουρκία, να ενταχθούν ταυτοχρόνως (1952) στο «ψυχροπολεμικό κλίμα» στο πλαίσιο της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ, προσδεδεμένες κυρίως στο άρμα των ΗΠΑ.

Η ταυτόχρονη ένταξη Ελλάδας-Τουρκίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία αναγνώριζε εξ αντικειμένου τα γεωπολιτικά δεδομένα εκάστης χώρας, οπότε η κάθε μια απ’ αυτές τις γείτονες χώρες συνεπαγόταν και διαφορετικούς ρόλους.

Οι πρόνοιες της Ατλαντικής Συμμαχίας έναντι του «αντι-ΝΑΤΟ» ή άλλως του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», οφείλονταν όχι μόνο στην ιδεολογικοπολιτική αντιπαλότητα ανάμεσα στους δύο αντιμαχόμενους κόσμους, αλλά και στην διαδικασία περιορισμού της επιρροής της (τότε) ΕΣΣΔ που (θα) εκτεινόταν σε παγκόσμια κλίμακα. (Παρενθετικώς: Υπ όψιν ότι η «σύμμαχος Τουρκία» ουδεμία εμπλοκή είχε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απλώς απέστειλε στις μεταπολεμικές επιχειρήσεις στην Κορέα «άκαπνους» στρατιωτικούς…) τα νέα δεδομένα

Οι μετέπειτα εξελίξεις στο χώρο της τέως ΕΣΣΔ δημιούργησαν «νέες καταστάσεις». Η παραίτηση του Προέδρου Γιέλτσιν στις 31 Δεκεμβρίου 1999, ανέδειξε ένα σημαντικότατο πολιτικό, τον Βλαντιμίρ Πούτιν ο οποίος αφού επέφερε πλήγμα στους Τσετσένους αυτονομιστές, συνέβαλε αποφασιστικώς στο να επανέλθει στο προσκήνιο η Ρωσία, ως μια εκ των δύο βασικών Υπερδυνάμεων.

Έτσι, η Ρωσία κατέστη ο ένας εκ των δύο «κύριων πόλων» της λεγόμενης «Νεοψυχροπολεμικής εποχής», που ωστόσο έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα που αφορούσαν τη λήξη του Β’  Παγκοσμίου Πολέμου.

Όταν ο ιστορικός κύκλος της Οκτωβριανής Επανάστασης έκλεισε με την υποστολή της «Κόκκινης Σημαίας» στις 15 Δεκεμβρίου 1991, και όρος «Αγαπητοί Σύντροφοι» αντικαταστάθηκε με τον όρο «Αγαπητοί Συμπολίτες και Συμπατριώτες», οι ιδεολογικοπολιτικές αντιθέσεις τέθηκαν στο περιθώριο, ή άλλως στην επεξεργασία της επιστήμης της Ιστορίας, και αναδείχθηκαν νέα δεδομένα, αμιγώς στο γεωπολιτικό πεδίο και ειδικότερα στο γεωπολιτικό πεδίο της ενέργειας, δηλαδή της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων.

Δεν είναι δε τυχαίο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση στις 10 Δεκεμβρίου 1998 ενσωμάτωσε στο Κοινοτικό-Ενωσιακό κεκτημένο το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS-United Nations Convention of Law of the Sea).

Έτσι, από το ιδεολογικοπολικό πεδίο τα πράγματα μετατέθηκαν. Οι ιδεολογικοπολιτικές αντιθέσεις που στη «ψυχροπολεμική περίοδο»,  εύρισκαν υλική αντανάκλαση στη διανομή των αγορών σε επίπεδο παραγωγικών σχέσεων και παραγωγικών δυνάμεων, στις παρούσες συνθήκες απέκτησαν νέα ποιότητα.

Αναδείχθηκε πλέον ως πεδίο νέων αντιθέσεων η αξιοποίηση του φυσικού πλούτου (σε νέα «οικόπεδα» εκμετάλλευσης) με κυρίως αναφορά στις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες.

Ταυτοχρόνως, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, που προέρχεται από το Ισλάμ (και τις εσωτερικές αντιθέσεις του Ισλάμ), έφερε και τη λεγόμενη «σύγκρουση πολιτισμών», περιπλέκοντας ευρύτερα πολιτιστικά και ιστορικά στοιχεία σε μια «ιδιόμορφη διένεξη», ενός πράγματι παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος, όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στον πολιτισμό. τα επιμέρους «σημεία».

Το πρώτο ζήτημα που εγείρεται, παρά το γεγονός ότι η σημερινή Ρωσία είναι πράγματι μια Υπερδύναμη, είναι εάν και κατά πόσον ως Υπερδύναμη έχει υπό τις σημερινές συνθήκες, τα γεωπολιτικά δεδομένα της τότε Σοβιετικής Ένωσης, έτσι ώστε η Τουρκία να θεωρείται ο απαραίτητος χώρος γεωπολιτικής αξιοποίησης και εκμετάλλευσης από τους λεγόμενους «δυτικούς συμμάχους» και κυρίως από τις ΗΠΑ.

Η ορθή τοποθέτηση την οποία οφείλουν να κάνουν οι Αμερικανοί Σύμμαχοι του Πενταγώνου, του Λευκού Οίκου και του State Department, αλλά και οι εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι: να αντιστοιχήσουν την τότε ΕΣΣΔ με τη  σημερινή Ρωσία ως προς τις επιρροές της με τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.

ΣΥΝΕΠΩΣ: υπό το πρίσμα αυτό, της αντιστοίχησης δηλαδή της τότε ΕΣΣΔ με τη σημερινή Ρωσία, θα πρέπει να αξιολογηθεί ο σημερινός γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας, στο κατά πόσον είναι ο αντίστοιχος και αναγκαίος της «ψυχροπολεμικής περιόδου» σε «αντιπαράθεση» με: 1) την Αρμενία, 2) το Αζερμπαϊτζάν, 3) τη Λευκορωσία, 4) την Εσθονία, 5) τη Γεωργία, 6) το Καζακστάν, 7) το Κιργιστάν, 8) τη Λετονία, 9) τη Λιθουανία, 10) τη Μολδαβία, 11) το Τατζικιστάν, 12) το Τουρκμενιστάν, 13) το Ουζμπεκιστάν και 14) την Ουκρανία  που αφορούσαν στην τότε ΕΣΣΔ. ειδικότερα ως προς τη Ρωσία.

Εξυπακούεται ότι ο γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας δεν ήταν και δεν είναι άλλος (από τη δεκαετία του ’50 έως και σήμερα), από το να υπερασπίζεται ως κοινά συμφέροντα της, και τα συμφέροντα Ευρωπαίων και Αμερικανών. Αυτή ήταν  η «έννοια συμμετοχής» της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και της συμμαχίας της με τις ΗΠΑ και το δυτικό κόσμο και τις κατ’ αρχάς και κατ’ αρχήν τάσεις της να καταστεί εταίρος της Ευρωπαϊκής Συμπολιτείας.

Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις, μάλλον πρέπει να απογοητεύουν τους συμμάχους Ευρωπαίους και Αμερικανούς. Και τούτο γιατί η Τουρκία «ανήκει πλέον αλλού».

Τούτο επιβεβαιώθηκε και με την πρόσφατη κοινή συνάντηση  του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, του Ιρανού ηγέτη Χασάν Ροχανί και του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Άλλωστε, στην Τουρκία διαμορφώνεται θρησκευτικό φονταμενταλιστικό κράτος και η κοινή γνώμη «παιδεύεται» να αποστρέφεται τα πρότυπα και τις αξίες του δυτικού πολιτισμού!…

* Ο  Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC- EU). ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Πηγή: Η Τουρκία ανήκει πλέον αλλού: Αμερικανοί και Ευρωπαίοι οφείλουν να επανατοποθετηθούν! http://hellasjournal.com/2018/04/i-tourkia-aniki-pleon-allou-amerikani-ke-evropei-ofiloun-na-epanatopothetithoun/

Το παζλ των ελληνοαλβανικών διαπραγματεύσεων

Από
anixneuseis
-
0

Νεφέλη Λυγερού  Γράφει η Νεφέλη Λυγερού  – slpress.gr

Εν μέσω του πυρετού των διαπραγματεύσεων για το Μακεδονικό, έχουν περάσει στα ψιλά οι εξελίξεις σε ένα άλλο καίριο και παράλληλο μέτωπο. Τρίτη του Πάσχα (10 Απριλίου), ο Νίκος Κοτζιάς αρχίζει την περιοδεία του στα δυτικά Βαλκάνια με επίσκεψη στα Τίρανα. Πάει με σκοπό να δώσει ώθηση στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις για μία συμφωνία-πακέτο σ’ όλο το εύρος των διμερών ζητημάτων προχωρούν. Από τις φουρτούνες του Μακεδονικού, λοιπόν, στα θολά νερά των ελληνοαλβανικών.

Η ελληνική πλευρά, άλλωστε, φαίνεται να βιάζεται και σ’ αυτό το μέτωπο. Τον Μάιο στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στην Σόφια η Αθήνα θα κληθεί να δώσει το πράσινο φως για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Αλβανίας. Εξ ου και η διαπραγμάτευση συνεχίζεται με σκοπό να προκύψουν συμφωνίες επί των ζητημάτων.

Το δόγμα του Νίκου Κοτζιά είναι η ενεργητική εξωτερική πολιτική. Ο ίδιος, μάλιστα, έχει δηλώσει ότι «είμαστε περιζήτητοι» σε όλον τον κόσμο και ότι η σημερινή κυβέρνηση απορρίπτει «την αδράνεια και τον νεοαπομονωτισμό». Η ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική δεν είναι, βεβαίως, λάθος. Από διαπραγματευτικής απόψεως, όμως, είναι λάθος η Ελλάδα να εμφανίζεται σαν επισπεύδουσα πλευρά. Γι’ αυτό χρειάζεται μέτρο.

Όπως και να έχει, ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα και ο Έλληνας ομόλογός του έχουν δηλώσει ότι η Αλβανία και η Ελλάδα προτίθενται να υπογράψουν σύμφωνο στρατηγικής συνεργασίας. Ο Αλέξης Τσίπρας επισήμανε, μάλιστα, ότι η διαδικασία διαλόγου μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών εισήλθε σε μία σημαντική φάση για την επίλυση των χρόνιων εκκρεμοτήτων.

Τέτοιες εκκρεμότητες είναι ο και με απόφαση της Βουλής τερματισμός της επί της ουσίας καταργημένης εμπόλεμης κατάστασης, η συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες που έχει μπλοκάρει το αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, ο καθαρισμός των συνοριακών πυραμίδων και τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία.

Κινήσεις καλής θελήσης

Τα Τίρανα ενέκριναν τη δημιουργία νεκροταφείων για τους σχεδόν 8.000 πεσόντες Έλληνες στρατιώτες στον πόλεμο του 1940. Επίσης, έδωσαν αλβανική ιθαγένεια στον Αρχιεπίσκοπο της Αλβανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας Αναστάσιο. Υποτίθεται ότι πρόκειται για κινήσεις καλής θέλησης της κυβέρνησης Ράμα. Σε μία πολιτισμένη χώρα και τα δύο αυτά ζητήματα θα έπρεπε να είχαν αυτονόητα επιλυθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και μόνο ότι οι νεκροί και η ιθαγένεια του Αρχιεπισκόπου μπήκαν από τους Αλβανούς στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων λέει πολλά.

Ο Αλβανός πρωθυπουργός, άλλωστε, αποκαλύπτει ότι συζητά θέματα, για τα οποία η Ελλάδα επί δεκαετίες υποστηρίζει σθεναρώς ότι δεν υπάρχουν. «Είμαστε ένα βήμα μπροστά με τον διάλογο με την Ελλάδα […] με θέματα που έχουν ιδιαίτερη σημασία για εμάς, όπως η συμφωνία της οριοθέτησης της θάλασσας ή η εγγύηση των δικαιωμάτων όλων των Αλβανών πολιτών και ιδιαίτερα εκείνων που ανήκουν στην κοινότητα των τσάμηδων, να έχουν ελεύθερη ανεμπόδιστη κυκλοφορία και να έχουν πλήρη νομική πρόσβαση σε κάθε αξίωση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας».

Στις 19-21 Ιανουαρίου, ο Νίκος Κοτζιάς συναντήθηκε με τον Αλβανό ομόλογό του Ντιμίτρι Μπουσάτι στο ξενοδοχείο Line Galery της Κορυτσάς. Οι δυο υπουργοί Εξωτερικών προχώρησαν τις διαπραγματεύσεις από εκεί που τις είχαν αφήσει στην προτελευταία συνάντησή τους. Η Αθήνα ελπίζει ότι η υπογεγραμμένη συμφωνία για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μπορεί να κυρωθεί και να τεθεί σε εφαρμογή, έστω και με οριακές αλλαγές για να τηρηθούν τα προσχήματα.

Οι Αλβανοτσάμηδες στο τραπέζι

Υπενθυμίζουμε ότι ο Έντι Ράμα, με την παρότρυνση της Άγκυρας, είχε πρωτοστατήσει στο να ακυρωθεί η συμφωνία που από αλβανικής πλευράς είχε υπογράψει η κυβέρνηση Μπερίσα. Μία συμφωνία επί αυτού του θέματος θα δικαιολογήσει την επίσκεψη Τσίπρα στα Τίρανα. Διαφορετικά, μπορεί να δούμε σκηνές με συγκεντρώσεις Αλβανοτσάμηδων, τις οποίες έχει ζήσει και ο ίδιος ο Νίκος Κοτζιάς, αλλά και Έλληνες αξιωματούχοι στο παρελθόν.

Η διμερής διαπραγμάτευση είχε ανοίξει το Νοέμβριο του 2017 στη συνάντηση των δύο υπουργών Εξωτερικών στην Κρήτη. «Θέλουμε και η Αλβανία να γίνει κράτος-μέλος της ΕΕ», είχε δηλώσει τότε ο Νίκος Κοτζιάς, δίνοντας ξεκάθαρο στίγμα. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης συνάντησής τους, όμως, Αλβανοτσάμηδες διαδήλωσαν σε διάφορες πόλεις της γείτονας χώρας, διεκδικώντας αναγνώριση της «γενοκτονίας» και επιστροφή των περιουσιών τους!

Διαδήλωση, μάλιστα, πραγματοποιήθηκε και έξω από το ξενοδοχείο όπου βρίσκονταν οι δύο υπουργοί με αίτημα τη βελτίωση των συνθηκών για τους Αλβανούς κρατούμενους στις ελληνικές φυλακές. Ομάδα ατόμων φώναζαν συνθήματα, κρατώντας πανό που έγραφαν «δεν υπάρχει Αλβανία χωρίς Κοσσυφοπέδιο και χωρίς Τσαμουριά».

Οι δηλώσεις Μπουσάτι

Παρά τις διαβεβαιώσεις της ελληνικής πλευράς ότι από τότε μέχρι σήμερα «δεν υφίσταται Τσάμικο ζήτημα και ασφαλώς δεν αποτελεί αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των δύο πλευρών», ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών Ντιτμίρ Μπουσάτι τον έχει διαψεύσει. Σύμφωνα τουλάχιστον με τα όσα υποστήριξε σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Ora News, στο πακέτο περιλαμβάνεται η άρση του εμπολέμου και το “τσαμικό ζήτημα”, το ζήτημα του νεκροταφείου ή του προσκυνήματος των πεσόντων Ελλήνων στρατιωτών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ενδιαφέρον, μάλιστα, παρουσιάζει και το γεγονός ότι ακόμα και μετά από τη δήλωση Κοτζιά, με την οποία για μία ακόμα φορά απέκλεισε την αναγνώριση από την Ελλάδα Τσάμικου, ο Αλβανός ομόλογός του έσπευσε να προκαλέσει. Σε τηλεοπτική του συνέντευξη, επισήμανε ότι πρόκειται για ζήτημα που βρίσκεται στο τραπέζι των συνομιλιών και θα παραμείνει εκεί.

«Αποδέχεται η Ελλάδα, έστω και ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αυτό που συνέβη με τους Τσάμηδες; Άρα, θεωρείτε τη συλλογική τιμωρία ως ωμή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;» ήταν το ερώτημα που τέθηκε στον Αλβανό υπουργό. Κι αυτός απάντησε ως εξής: «Πρόκειται για μια διαδικασία. Αυτή τη στιγμή δεν σας έχω μια απάντηση, διότι δεν υπάρχει ακόμη μια αναγνώριση παραδοχής από την ελληνική πλευρά, αλλά μπορεί να σας πω ότι βρίσκεται στο τραπέζι μας… Θα αποτελεί ένα θέμα που θα παραμείνει στο τραπέζι, δεν κλείνει την άνοιξη».

Μετά από αυτές τις δηλώσεις, το υπουργείο Εξωτερικών απάντησε με ανακοίνωσή του, η οποία διαψεύδει κατηγορηματικά δηλώσεις και ισχυρισμούς Αλβανών αξιωματούχων ότι η Αθήνα συζητά με τα Τίρανα Τσάμικο ζήτημα. Για την Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοιο θέμα.

Τα τρία πακέτα διαπραγματεύσεων

Τα ζητήματα που βρίσκονται στο τραπέζι των διμερών διαπραγματεύσεων είναι τα εξής, σύμφωνα με διαρροές από την αλβανική πλευρά, παρά τη δέσμευση των εμπλεκόμενων για εμπιστευτικότητα:

«Πρώτο πακέτο είναι η επίλυση της εμπόλεμης κατάστασης που συνδυάζεται με το θέμα των Τσάμηδων. Στο πακέτο αυτό υπάρχουν τα ακίνητα των Τσάμηδων, το ζήτημα του νεκροταφείου ή του προσκυνήματος των πεσόντων Ελλήνων στρατιωτών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου στην Αλβανία κ.λπ.».

«Δεύτερο πακέτο είναι τα τρέχοντα ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματα της εθνικής ελληνικής μειονότητας και συνδυάζεται με τα δικαιώματα των Αλβανών που ζουν στην Ελλάδα. Επίσης, όπως έχει υποστηρίξει η αλβανική πλευρά, υπάρχουν προξενικά θέματα που πρέπει να επιλυθούν, προκειμένου να διευκολυνθούν οι συμπατριώτες μας που ζουν στην Ελλάδα τόσο για τις άδειες οδήγησης όσο και για την προστασία και προώθηση των δικαιωμάτων τους».

Το τρίτο πακέτο είναι κατά τον Αλβανό υπουργό Εξωτερικών το «πακέτο του μέλλοντος», που αφορά θέματα σχετικά με την τελική διευθέτηση του συνοριακού καθεστώτος και η συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες.

Όπως προαναφέραμε με απόφαση του 2009 το αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε την συμφωνία. Ο Αλβανός υπουργός τόνισε ακόμη ότι υπάρχει και θέμα χερσαίων συνόρων, κυρίως για τη συντήρηση και τον καλύτερο καθορισμό των συνοριακών πυραμίδων. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι πριν δύο χρόνια τα Τίρανα είχαν κάνει διάβημα στην Ελλάδα, απαιτώντας να τους γνωστοποιηθούν στοιχεία της δημοπράτησης θαλασσίων οικοπέδων για έρευνες με σκοπό να εντοπιστούν κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο. Επίσης είχαν ζητήσει στοιχεία και για έρευνες σε χερσαία περιοχή της Ηπείρου!

Η αισιοδοξία της κυβέρνησης Τσίπρα

Η μεθοδολογία των πακέτων που ακολουθείται είναι ότι όταν η μια πλευρά θελήσει να βάλει ένα θέμα στο πακέτο, το οποίο η άλλη πλευρά δεν το αναγνωρίζει, αποσύρεται και ένα θέμα που ενδιαφέρει την πλευρά που απέρριψε. Ο Νίκος Κοτζιάς δήλωσε ότι, μεταξύ άλλων, η Αλβανία θα διορθώσει από την επόμενη σχολική χρονιά τα εγχειρίδια που περιέχουν εκφάνσεις αλυτρωτισμού. Προσέθεσε, μάλιστα, πως υπάρχει πρόταση από τον Αλβανό πρωθυπουργό Έντι Ράμα για απευθείας τροφοδότηση της γηγενούς ελληνικής μειονότητας με σχολικά βιβλία από την Αθήνα. Ο υπουργός Εξωτερικών δεν διευκρίνισε εάν τα εν λόγω βιβλία θα είναι γραμμένα στα ελληνικά ή στα αλβανικά.

Από την άλλη, δεν έχουν σταματήσει οι προκλήσεις στη Χειμάρρα. Aλβανικές αρχές, με αφορμή την ανάπλαση της πόλης, προχωρούν σε κατεδαφίσεις σπιτιών ομογενών. Πολλές οικογένειες Βορειοηπειρωτών στοχοποιούνται διαρκώς στην Αυλώνα και όχι μόνο, με στόχο την απαλλοτρίωση της περιουσίας τους. Εντωμεταξύ, το πολιτικό κλίμα στην Αλβανία εμφανίζει σημάδια όξυνσης. Ενδεικτικό είναι ότι στις αρχές του 2018 περίπου 300.000 υποστηρικτές της αντιπολίτευσης βγήκαν πριν λίγες ημέρες στους δρόμους των Τιράνων, διαδηλώνοντας κατά της κυβέρνησης και απαιτώντας την παραίτηση του Έντι Ράμα.

Ο Νίκος Κοτζιάς, πάντως, δεν μοιάζει να πτοείται. Σύμφωνα με το δόγμα του και τον γεωπολιτικό ρόλο που η χώρα μας επιθυμεί και μπορεί να διαδραματίσει, η Αλβανία οφείλει να στραφεί προς την Ελλάδα και η Ελλάδα να σταθεί δίπλα της. Είχε δηλώσει, μάλιστα, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στην Οξφόρδη ότι «η Ελλάδα είναι η χώρα που φιλοξενεί τους περισσότερους Αλβανούς στον κόσμο. Μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ της χώρας προέρχεται από αυτούς. Είμαστε τυχεροί που τους έχουμε στην κοινωνία μας. Στα ΑΕΙ μας, στους καλύτερους φοιτητές μας κατατάσσονται κάθε χρόνο παιδιά Αλβανών μεταναστών. Πρόσφατα προωθήσαμε νέο νόμο που τους αποδίδει ιθαγένεια. Η χώρα μας, η κυβέρνησή μας είναι από τις πιο φιλικές και δίκαιες στον κόσμο ως προς τους μετανάστες. Με την Αλβανία μας συνδέουν ένα πλούσιο κοινό παρελθόν, κοινά όνειρα και προοπτικές».

Το παζλ των ελληνοαλβανικών διαπραγματεύσεων

Η ονομασία στον ΟΗΕ

Από
anixneuseis
-
0

Σχόλιο του καθηγητή Θόδωρου Καρυώτη

Η Ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζει το όνομα «Gorma Macedonija» για την FYROM για όλες της χρήσης και χωρίς οποιαδήποτε μετάφραση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας μεσάνυχτα από το Διεθνές Δίκαιο και τους κανόνες του ΟΗΕ, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι το όνομα κάθε κράτους του ΟΗΕ μεταφράζεται στις έξι επίσημες γλώσσες του ΟΗΕ. Αυτές είναι η Αγγλική, η Γαλλική, η Ισπανική, η Ρωσική, η Κινεζική και η Αραβική.

Ο παρακάτω πίνακας του ΟΗΕ δείχνει την επίσημη μετάφραση της FYROM σε αυτές τις έξι γλώσσες:


Επομένως, αυτό θα συμβεί και στην περίπτωση του «Gorma Macedonija». Θα μεταφραστεί στις έξι αυτές γλώσσες και ούτε η Ελλάδα και ούτε η FYROM θα μπορούν να απαιτήσουν από τον ΟΗΕ να μη μεταφραστεί αυτό το όνομα, μια και αυτή η μετάφραση ισχύει για όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ.

Επιπλέον, θα είναι χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι ο ΟΗΕ δεν διαθέτει κανένα μηχανισμό για την αλλαγή του ονόματος ενός κράτους που επιθυμεί να αλλάξει το όνομά του. Ένα κράτος στέλνει ένα έγγραφο στον ΟΗΕ και αναφέρει ότι άλλαξε το όνομά του. Η Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ κάνει αυτόματα την αλλαγή. Η αλλαγή του ονόματος δεν περνά από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και ούτε από την  Γενική Συνέλευση. Έτσι σε μια νύχτα η ΠΕΡΣΙΑ έγινε ΙΡΑΝ!

Θοδ. Καρ.

Ο Ερντογάν, ο Πούτιν και οι «έξυπνοι» Ελληνες…

Από
anixneuseis
-
1

Γιώργος Καρελιάε. protagon.gr

Οι περισσότεροι Ελληνες πιστεύουν ότι οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, που μας έδωσαν δισεκατομμύρια ευρώ για να μην χρεοκοπήσουμε, είναι εχθροί μας. Ενώ οι Ρώσοι, που δεν έδωσαν ρούβλι τσακιστό, είναι φίλοι μας

Γιώργος ΚαρελιάςΓιώργος Καρελιάς5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2018, 07:48  

Οι Ελληνες είναι, ανάλογα με την εποχή, προοδευτικοί ή συντηρητικοί, φιλοευρωπαίοι (όταν τρέχουν αβέρτα τα ευρώ) ή αντιευρωπαίοι (όταν έρχονται Μνημόνια), αντιαμερικανοί (γενικώς) ή φιλοαμερικανοί (για να βγάζουν το άχτι τους με τους Ευρωπαίους, που τους «βασανίζουν»).

Αυτά, λοιπόν, αλλάζουν κατά καιρούς. Το μόνο που παραμένει σταθερό είναι ο φιλορωσισμός των Ελλήνων.

1522842783522blob

Ο Πούτιν θεωρείται ο …ιδανικός ηγέτης εδώ και πολλά χρόνια.

1522842895583blob

Περισσότερα εδώ.

Στην πραγματικότητα οι Ελληνες είναι οι από τους πιο ανενημέρωτους λαούς του προηγμένου κόσμου, στον οποίο ανήκουν. Ή ενημερώνονται από «πηγές» τέτοιες που τους οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μας ψεκάζουν. Κάπως έτσι διαμορφώνονται και συμπεράσματα του τύπου ότι οι Γερμανοί και οι Γάλλοι (που μας έδωσαν τα περισσότερα δανεικά για να μην χρεοκοπήσουμε) είναι εχθροί μας, ενώ οι ορθόδοξοι αδελφοί Ρώσοι (που δεν έδωσαν ρούβλι τσακιστό – όχι ότι είχαν υποχρέωση να δώσουν) είναι φίλοι μας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Αμερικανούς, οι οποίοι σε όλη την περίοδο της κρίσης έλεγαν ωραία λόγια, αλλά δεν έβαζαν το χέρι στην τσέπη (εδώ).

Φυσικά, η διαμόρφωση αυτής της πεποίθησης οφείλεται στην εσκεμμένη παραπληροφόρηση, η οποία προσέλαβε θηριώδεις διαστάσεις από το 2009 και μετά. Από την εποχή της κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου ακόμα η μυθολογία, ψεκασμένων ή μη, ήθελε την Ρωσία πρόθυμη να μας στείλει πολλά δισεκατομμύρια, ώστε να γλιτώσουμε από τα νύχια των δυτικών «τοκογλύφων». Μόνο που η πραγματικότητα που βρήκε ο τότε πρωθυπουργός στη Μόσχα ήταν οδυνηρά διαφορετική: τον παρέπεμψαν στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα (εδώ).

Αλλά οι ψεκασμένοι και οι μπουρδολόγοι επανήλθαν δριμύτεροι μερικά χρόνια αργότερα, τάζοντας ξανά πακτωλό ρωσικής βοήθειας. Τότε που κάποιοι τραβολογούσαν τον Αλέξη Τσίπρα στην Μόσχα, όπου πήρε την οριστική κρυάδα και ούτε ρούβλι τσακιστό (εδώ).

Παρόλα αυτά ο μύθος του Πούτιν δεν υποχώρησε, όπως δείχνουν οι περισσότερες έρευνες από τότε. Βεβαίως, τώρα αρχίζουν κάπως να αλλάζουν τα δεδομένα, αφού έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις το «τακίμιασμα» του συντρόφου Βλαντίμιρ με τον καρντάση Ταγίπ. Κάτι που καθιστά απολύτως σαφές ότι τα συμφέροντα είναι πάνω από θρησκείες, όπως δεν πιστεύουν (ακόμα;) οι πολυπληθείς (και αφελείς) εγχώριοι θαυμαστές του Βλαδίμηρου. Και κάτι που ίσως θα φέρει δραματικές ανατροπές στις μέχρι σήμερα συμμαχίες και ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή, αν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θεωρήσουν την Τουρκία του Ερντογάν «χαμένη υπόθεση».

Μέχρι να γίνει αυτό, αν γίνει, οι «έξυπνοι» Ελληνες θα βρίζουν την Μέρκελ, θα θυμώνουν με τον Ερντογάν, αλλά στους δημοσκόπους θα λένε πόσο θαυμάζουν τον Πούτιν. Ο οποίος- για να μην υπάρχει παρεξήγηση- ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της χώρας του και δεν έχει καμιά ευθύνη για την αφέλεια και ευήθεια των εγχωρίων θαυμαστών του.

Ο Ερντογάν, ο Πούτιν και οι «έξυπνοι» Ελληνες…

Europe’s Civilizational Exhaustion

Από
anixneuseis
-
0

by Giulio Meotti  

  • Islam is filling the cultural vacuum of a society with no children and which believes — wrongly — it has no enemies.
  • In Sweden, by 2050, almost one in three people will be Muslim.
  • The European mainstream mindset now seems to believe that “evil” comes only from our own sins: racism, sexism, elitism, xenophobia, homophobia, the guilt of the heterosexual white Western male — and never from non-European cultures. Europe now postulates an infinite idealization of the “other”, above all the migrant.
  • A tiredness seems to be why these countries do not take meaningful measures to defeat jihadism, such as closing Salafist mosques or expelling radical imams.
  • Muslim extremists understand this advantage: so long as they avoid another enormous massacre like 9/11, they will be able to continue taking away human lives and undermining the West without awakening it from its inertia.

In a prophetic conference held in Vienna on May 7, 1935, the philosopher Edmund Husserl said, “The greatest danger to Europe is tiredness”. Eighty years later, the same fatigue and passivity still dominate Western European societies.

It is the sort of exhaustion that we see in Europeans’ falling birth rates, the mushrooming public debt, chaos in the streets, and Europe’s refusal to invest resources in its security and military might. Last month, in a Paris suburb, the Basilica of Saint Denis, where France’s Christian kings are buried, was occupied by 80 migrants and pro-illegal-immigration activists. The police had to intervene to free the site.

Pictured: French police eject some of the 80 migrants and pro-illegal-immigration activists who occupied the Basilica of Saint Denis, on March 18, 2018. (Image source: Video screenshot, YouTube/Kenyan News & Politics)

Stephen Bullivant, a professor of theology and the sociology of religion at St Mary’s University in London, recently published a report, “Europe’s Young Adults and Religion”:

“Christianity as a default, as a norm, is gone, and probably gone for good – or at least for the next 100 years,” Bullivant said.

According to Bullivant, many young Europeans “will have been baptised and then never darken the door of a church again. Cultural religious identities just aren’t being passed on from parents to children. It just washes straight off them… “And we know the Muslim birthrate is higher than the general population, and they have much higher [religious] retention rates.”

Richard Dawkins, an atheist and the author of The God Delusion, responded to the study’s release by tweeting to his millions of Twitter followers:

Before we rejoice at the death throes of the relatively benign Christian religion, let’s not forget Hilaire Belloc’s menacing rhyme:
“Always keep a-hold of nurse
For fear of finding something worse.”

Dawkins is apparently concerned that that after the demise of Christianity in Europe, there will not be an atheistic utopia, but a rising Islam.

That is the major point of what Philippe Bénéton in his book The Moral Disorder of the West (“Le dérèglement moral de l’Occident“): Islam is filling the cultural vacuum of a society with no children and which believes — wrongly — it has no enemies.

According to Radio Sweden, fewer newborns in that country are being baptized due to the demographic shift. By 2050, almost one in three people in Sweden will be Muslim, according to a recent Pew report

The European mainstream mindset now seems to believe that “evil” comes only from our own sins: racism, sexism, elitism, xenophobia, homophobia, the guilt of the heterosexual white Western male –and never from non-European cultures. So Europe now postulates an infinite idealization of the “other”, above all the migrant. The heritage and legacy of Western civilization gets sectioned off piece by piece so that nothing remains; our values are mocked and our survival instinct is inhibited. It is a process of decomposition that Europe’s political authorities seem to have decided to mediate, as if it were inevitable. Now, the European Union waits to receive the next surge of migrants, from Africa.

In German Chancellor Angela Merkel’s major speech in the Bundestag after the unprecedentedly long and difficult process of forming a new government, she struck a conciliatory tone on immigration while offering an inclusive message on Islam. “With 4.5 million Muslims living with us, their religion, Islam, has also become a part of Germany”, she said.

The most powerful politician in Europe capitulated: she evidently forgot (again) the difference between the civil rights of individuals, which Muslim citizens enjoy in Germany, and the sources of a national identity, on which Europe is based: humanistic, Judeo-Christian values. This realization may why a week earlier the new German Interior minister, Horst Seehofer, said that “Germany has been shaped by Christianity” and not by Islam.

Europe’s tiredness can also be seen in a generational conflict embodied in the alarming rise of public debt. In Italy, the political establishment was recently shaken up by the election of two major populist parties. It is a country with a public debt of 40,000 euros per capita, and a tax burden equal to 43.3% of GDP. The average age of the population is the third oldest in the world, together with one of the lowest birthrates on the planet, one of the lowest retirement ages in Europe and the highest social security spending-to-GDP ratio in the Western world. It is also a country where pensions account for one-third of all public spending and where the percentage of pensioners in proportion to workers will rise from 37% today to 65% in 2040 (from three workers who support one pensioner to three workers who support two pensioners).

An Islamist challenge to this tired and decaying society could be a decisive one. Only Europe’s Christian population is barren and aging. The Muslim population is fertile and young. “In most European countries—including England, Germany, Italy and Russia, Christian deaths outnumbered Christian births from 2010 to 2015,” writes the Wall Street Journal.

Terrorist attacks will continue in Europe. Recently, in Trèbes, southern France, a jihadist took hostages in a supermarket and claimed allegiance to ISIS. It seems that Europe’s societies consider themselves so strong and their ability to absorb mass immigration so extensive, that nothing will prevent them from believing they can assimilate and manage terrorist acts as they have automobile fatalities or natural disasters. A tiredness also seems to be why these countries do not take meaningful measures to defeat jihadism, such as closing Salafist mosques or expelling radical imams.

Muslim extremists understand this advantage: so long as they avoid another enormous massacre like 9/11, they will be able to continue murdering people and undermining the West without awakening it from its inertia. The most likely scenario is that everything will continue: the internal fracture of Europe, two parallel societies and the debasement of Western culture. Piece by piece, European society seems to be coming irreparably apart.

Giulio Meotti, Cultural Editor for Il Foglio, is an Italian journalist and author.

Είναι τελικά οι Τούρκοι… Τούρκοι;

Από
anixneuseis
-
3

 Του Θοδωρή Γιάνναρου capital.gr

Το αφήγημα του τουρκικού καθεστώτος για τον 21ο αιώνα συνίσταται στην τουρκική υπεροχή, στον οθωμανικό επαναπροσδιορισμό και στην υπεράσπιση του σουνιτικού ισλάμ σε μια ενιαία ιερή υπόθεση υπό την ηγεσία του Ερντογάν. Τα τελευταία χρόνια, το καθεστώς εξισλαμίζει τις έως τώρα κοσμικές ένοπλες δυνάμεις εισάγοντας νέους όρκους πίστης χτισμένους με θρησκευτικές εντολές μέσα από τα βάθη του Κορανίου. Μάλιστα, μεσούσης της επικράτησης στο Αφρίν, η προπαγάνδα του θλιβερού καθεστώτος εμφανίζει τον τουρκικό στρατό να μάχεται όχι για τη χώρα του αλλά για το ισλάμ. Ενώ όλα τα προηγούμενα πολιτικά και στρατιωτικά καθεστώτα της Τουρκίας παρουσίαζαν τον στρατό ως μια συνέχεια που εκτεινόταν από την εποχή του Κεμάλ μέχρι των ημερών μας, τώρα η συνέχεια αυτή παρουσιάζεται ότι έχει τις ρίζες της στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μια αυτοκρατορία η οποία θα ήθελαν ν’ αναγεννηθεί με την πυγμή του σουλτάνου Ερντογάν.

Όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Και μάλλον είναι κτίσματα πάνω σε άμμο και μάλιστα κινούμενη… Η ιστορία του εξισλαμισμού δεν είναι κάτι το καινούργιο, σε αυτή την “ψεύτικη χώρα, που οι κάτοικοί της την εποίκισαν προερχόμενοι από τα βάθη της Ασίας”…

Ας δούμε λοιπόν πώς έχουν τα πράγματα στο “πεντακάθαρο” εθνοτικά κράτος, όπως ο Ερντογάν θέλει να πιστεύει, έχοντας υποβάλει εαυτόν σε ισλαμική λοβοτομή, που του τσιμένταρε τον νου!

Σε κατάσταση πανικού βρίσκονται εκατομμύρια Τούρκοι που μέσω ηλεκτρονικής εφαρμογής στο “εθνικό μητρώο” της χώρας  θέλησαν ν’ αναζητήσουν τις ρίζες τους, αλλά με τρόμο  ανακάλυψαν ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό εξ αυτών κατάγεται από Έλληνες, Αρμένιους, Εβραίους, κ.ά.

Το συγκεκριμένο τουρκικό μητρώο, που αφορά… σε σκουρόχρωμους… “Άριους”, δημοσιοποιήθηκε για την εδραίωση και πιστοποίηση της μουσουλμανικής “Άριας” ταυτότητας, που τόσο ενδιαφέρει τον σουλτάνο Ερντογάν και που αποσκοπεί στην προώθηση του μουσουλμανικού εθνικισμού  και του αλυτρωτισμού ως κομβικής σημασίας για την τουρκική… “Άρια” ταυτότητα. Μόνο που πολλά εκατομμύρια Τούρκοι ανακάλυψαν…  πως δεν είναι Τούρκοι, ούτε ποτέ ήταν…αλλά εξισλαμισμένοι Έλληνες, Αρμένιοι, Εβραίοι, κ.λπ., με αποτέλεσμα ο ιστότοπος που συνέδεε τον χρήστη με τη βάση δεδομένων να “πέσει” λίγο αργότερα, καθώς δεκάδες εκατομμύρια Τούρκοι έσπευσαν να ανακαλύψουν την καταγωγή τους, και οι οποίοι έτρεχαν και δεν έφθαναν!

Μια έκθεση του 2012 στο επιστημονικό έντυπο Annals of Human Genetics έδειχνε ότι η προέλευση των κατοίκων στην Τουρκία ήταν 38% ευρωπαϊκή, 35% από Μέση Ανατολή, 18% Νότια Ασία και 9% Κεντρική Ασία, και σίγουρα δεν ταιριάζει απόλυτα όμως με τις εθνικιστικές κορόνες-μπαρούφες του Ερντογάν, που υμνούσαν την… τουρκική καταγωγή των πολιτών.

Τι θα συμβεί λοιπόν τώρα, μετά από το “άνοιγμα” του μητρώου του τουρκικού πληθυσμού που κρατούνταν ως επτασφράγιστο μυστικό τόσες δεκαετίες;

Άγνοια ή ηλιθιότητα του Ερντογάν;

Ποιοι είναι ποιοι λοιπόν στην Τουρκία; Στην οποία η “συγκολλητική ουσία” που θα συνδέσει πλέον τα πάντα θα είναι το ισλάμ; Πόσα ψέματα, υπερβολές και φυλετικές αλχημείες, θα σκαρφιστούν οι ισλαμιστές για να ξεπεράσουν τον σκόπελο; Σύμμαχός τους βεβαίως το Κοράνι, που συνήθως διδάσκει το ψεύδος και την ουτοπία!

Όμως, μιας και αρχίσαμε, ας προχωρήσουμε και λίγο παραπέρα… στην Κύπρο και μάλιστα στην κατεχόμενη, όπου ζουν οι… “Τουρκοκύπριοι”, που έχουν αναγκαστεί να ζουν παρέα με τους εισαχθέντες, από τα βάθη της Ανατολίας, Μογγόλους νεοσυμπατριώτες τους.

Τι είναι άραγε οι Τουρκοκύπριοι; Είναι μήπως Τούρκοι ή κάτι άλλο;

Αυτό που γνωρίζαμε από την ιστορία και από επιστήμονες απ’ όλο τον κόσμο, που πραγματικά ασχολήθηκαν με αυτήν, είναι πως οι Τουρκοκύπριοι είναι Έλληνες εξισλαμισμένοι, και το απέδειξε και η μοριακή βιολογία, από την οποία ούτε ο Ερντογάν δεν μπόρεσε να κρύψει τις βλακώδεις φανφάρες του, περί της… “Άριας” (έστω και λίγο πιο σκούρας) καθαρότητας του τουρκικού έθνους… Ε όσο οι Τσεγέν, οι Απάτσι της Αμερικής και οι Εσκιμώοι της Γριλανδίας είναι Τούρκοι, άλλο τόσο Τούρκοι είναι και οι Τουρκοκύπριοι…

Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι προέρχονται από την ίδια γενετική δεξαμενή, η οποία άρχισε να διαφοροποιείται μόνο τους τελευταίους αιώνες, δηλαδή από την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου και μετά.

Από τις γενετικές μελέτες προκύπτει, λοιπόν, ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται και μια πολύ στενή γενετική συγγένεια με τους κατοίκους του Λιβάνου αλλά και της Καλαβρίας στην Ιταλία. Ενδιαφέρον είναι ότι τόσο Ελληνοκύπριοι όσο και Τουρκοκύπριοι φανερώνουν στενές γενετικές καταβολές και με τον ελληνικό πληθυσμό.

Ας δούμε, λοιπόν, πώς συμπεριφέρονται στο πέρασμα των αιώνων οι “αδελφοί μουσουλμάνοι”, όπως τους βάφτισε ο αδελφικά μουσουλμάνος-Ερντογάν… Οι μουσουλμάνοι της Κύπρου συμμετείχαν ή και πρωτοστάτησαν σε πολλές εξεγέρσεις κατά της οθωμανικής διοικητικής ασυδοσίας.

Βλέπουμε λοιπόν ότι σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Ελλάδας, οι Κύπριοι μουσουλμάνοι συχνά συντάχθηκαν ενεργά με τους χριστιανούς συμπατριώτες τους σε κοινούς απελευθερωτικούς ή κοινωνικούς αγώνες. Οι λεγόμενοι “Τουρκοκύπριοι” παρέμειναν αποκλειστικά ελληνόφωνοι καθ’ όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής, ενώ τα ελληνικά συνεχίζουν να είναι ακόμα και σήμερα η μητρική τους γλώσσα.

Μάλιστα, οι Κύπριοι μουσουλμάνοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν αισθάνονταν να διαφέρουν σε τίποτα από τους ομόγλωσσους χριστιανούς συμπατριώτες τους, εκτός φυσικά από τη θρησκεία.

Ο Αχμέτ Έρντενκιζ, πρώην “πρόξενος”του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους στην Ουάσινγκτον, δημοσίευσε μια ανατρεπτική έρευνά του γύρω από την καταγωγή των Κύπριων μουσουλμάνων, στο συλλογικό βιβλίο ένδεκα συνολικά “Τουρκοκυπρίων” ερευνητών και συγγραφέων με τίτλο “Λαογραφία III”, το οποίο τυπώθηκε και τέθηκε σε κυκλοφορία με έξοδα του τουρκοκυπριακού “υπουργείου παιδείας”.

Ο Έρντενκιζ στην έρευνά του υποστήριξε με παρρησία και επικαλούμενος ιστορικά στοιχεία και πηγές ότι οι “Τουρκοκύπριοι” δεν είναι τουρκικής καταγωγής, αλλά…  εξισλαμισμένοι χριστιανοί.

Οι μουσουλμάνοι της Κύπρου, άπαντες ελληνόφωνοι, αισθάνονται αιχμάλωτοι στην ίδια την πατρίδα τους από τον πολυάριθμο κατοχικό τουρκικό στρατό που τους “απελευθέρωσε” και τους “προστατεύει”, έχουν αρχίσει πλέον και φωνάζουν, έστω δειλά, την ελληνική τους καταγωγή, ελπίζοντας πως η μητέρα Ελλάδα, της οποίας γνήσια τέκνα είναι και αυτοί, θα παύσει επιτέλους να θεωρεί ως “γνήσιους” Έλληνες μόνο τους ορθοδόξους χριστιανούς και θα αναγνωρίσει επιτέλους ως αληθινούς Έλληνες και τα εκατομμύρια ελληνόφωνους μουσουλμάνους όχι μόνο της Κύπρου, αλλά και του Πόντου, και της Μικράς Ασίας.

Για να δούμε, όμως, τι θα κάνει η Μητέρα Ελλάδα…

http://www.capital.gr/arthra/3284595/einai-telika-oi-tourkoi-tourkoi

Η βρώμικη απειλή του σύγχρονου πειρατή Ερντογάν στον Κοσοβάρο: “Θα το πληρώσεις”…

Από
anixneuseis
-
0

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΦΙΔΑ

File Photo: Mehmet Akif College students, holding banners and pictures of their teachers, protest the arrest and detention of Turkish citizens by Kosovo authorities, Pristina, Kosovo, 29 March 2018. EPA, PETRIT PRENAJ

APRIL 9, 2018

Έξι άνδρες, ανυποψίαστοι όλοι τους, συλλαµβάνονται ενώ πηγαίνουν στη δουλειά ένα πρωινό Πέµπτης από πάνοπλους µυστικούς πράκτορες. ∆εν οδηγούνται σε κάποιο αστυνοµικό τµήµα, αλλά… στο αεροδρόµιο, για να τους παραλάβει σιδηροδέσµιους ιδιωτικό αεροσκάφος.

Μέσα σε λίγες ώρες βρίσκονται στην Τουρκία, όπου κατηγορούνται σαν τροµοκράτες. Χωρίς δίκη.

Οσα περιγράφονται συνέβησαν προ ηµερών στην Πρίστινα, την πρωτεύουσα του Κοσόβου. Εχουν ξανασυµβεί, ωστόσο, και στη Βουλγαρία (κράτος-µέλος της ΕΕ), αλλά και σε χώρες της Ασίας (Μαλαισία, Αφγανιστάν, Αζερµπαϊτζάν, Πακιστάν), όπως και της Αφρικής (Σουδάν, Σαουδική Αραβία, Μιανµάρ).

Θυµίζουν την υπόθεση Οτσαλάν. Ρίχνουν, όµως, σκιές πάνω και από τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς που έσπευσαν να αναζητήσουν καταφύγιο στην Ελλάδα µετά το πραξικόπηµα.

Ο ίδιος ο Τούρκος αντιπρόεδρος Μπεκίρ Μποζντάγ δήλωσε προ ηµερών στο τηλεοπτικό κανάλι Habertürk ότι οι τουρκικές µυστικές υπηρεσίες (MİT) έχουν µεταφέρει στην Τουρκία συνολικά 80 «γκιουλενιστές» από 18 διαφορετικές χώρες, χωρίς ωστόσο να µπει σε λεπτοµέρειες.

∆ιεθνές δίκαιο, κυριαρχικά δικαιώµατα, εθνική ανεξαρτησία, σύνορα, συνθήκες, δικαστικές Αρχές είναι «ψιλά γράµµατα» για τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, ο οποίος πλέον θεωρεί ότι µπορεί να στέλνει τους µυστικούς πράκτορές του ανά την υφήλιο σε ξένα εδάφη, µε την αποστολή να προχωρούν σε απαγωγές και να στέλνουν «πακέτο» στην Τουρκία όποιον εκείνος θεωρεί εχθρό.

Ο Ερντογάν δεν κρύβει τις διαθέσεις του. Αντιθέτως, µάλιστα, τις διατυµπανίζει, σε µια λογική σύγχρονου πειρατή που θεωρεί ότι έχει κάθε δικαίωµα να καταπατάει τους νόµους ξένων χωρών, όποτε εκείνος κρίνει σκόπιµο.

«Αυτό είναι ακριβώς που πρέπει να κάνει το τουρκικό κράτος. Υπάρχουν τόσο πολλοί προδότες στις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές χώρες» δήλωσε από την πλευρά του και ο ηγέτης του εθνικιστικού MHP, Ντεβλέτ Μπαχτσελί (που πλέον «ψηφίζει» Ερντογάν στις εκλογές), χαιρετίζοντας ανοιχτά ακόµη και µια ενδεχόµενη απόπειρα απαγωγής του ίδιου του Γκιουλέν από τις ΗΠΑ.

«Σήµερα η Τουρκία εντοπίζει τροµοκράτες έξω από τα σύνορά της και µπαίνει στις κρυψώνες τους. Αυτοί προσπαθούν να διαφύγουν, αλλά εµείς τους κυνηγάµε. ∆εν πρόκειται να περιµένουµε καµία έγκριση από κανέναν για τέτοιου είδους κινήσεις» διακήρυξε ο Ερντογάν προ ηµερών από την Κωνσταντινούπολη, στον απόηχο του σκανδάλου που είχε ξεσπάσει λίγα 24ωρα νωρίτερα µε τις απαγωγές έξι Τούρκων στο Κόσοβο.

Ηταν 29 Μαρτίου, µόλις πριν δυο εβδοµάδες, όταν έξι Τούρκοι, πέντε εκπαιδευτικοί και ένας γιατρός, µόνιµοι κάτοικοι Κοσόβου, βρέθηκαν να οδηγούνται από άνδρες της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών µε αεροσκάφος στην Τουρκία.

Κατηγορούνται ότι υποστηρίζουν τον ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, στον οποίο η Αγκυρα χρεώνει την αποτυχηµένη απόπειρα πραξικοπήµατος του 2016.

Η απέλασή τους πραγµατοποιήθηκε στα κρυφά, υπό µορφή πειρατείας, χωρίς να έχει προηγηθεί καµία δίκη ή άλλη νόµιµη διαδικασία. Ακόµη και η ίδια η πολιτική ηγεσία το Κοσόβου πληροφορήθηκε για την επιχείρηση εκ των υστέρων, όταν οι συγγενείς των απαχθέντων άρχισαν να αναζητούν τους ανθρώπους τους, οι οποίοι, ωστόσο, είχαν ήδη σταλεί «νύχτα» στα µπουντρούµια των τουρκικών φυλακών.

Ακόµη και σε µια περιοχή όπως το Κόσοβο, που µαζί µε τη Βοσνία αποτελεί ίσως το πιο «τουρκόφιλο προπύργιο» των Βαλκανίων, οι αντιδράσεις ήταν εντονότατες.

Ο Κοσοβάρος πρωθυπουργός Ραµούς Χαραντινάι έσπευσε να αποπέµψει τόσο τον υπουργό Εσωτερικών όσο και τον επικεφαλής των µυστικών υπηρεσιών.

Ο Ερντογάν, ωστόσο, επρόκειτο να «ξαναχτυπήσει», διαµηνύοντας προς πάσα κατεύθυνση ότι θεωρεί το Κόσοβο προτεκτοράτο του. «Πρωθυπουργέ του Κοσόβου, από πότε προστατεύεις εκείνους που προσπάθησαν να κάνουν πραξικόπηµα στην Τουρκία; ∆εν ξέρεις ότι αναγνωρίσαµε την ανεξαρτησία σας αµέσως µετά την Αµερική; Πώς µπορείς να υπερασπίζεσαι τους πραξικοπηµατίες ενώ η Τουρκία σε έχει αγκαλιάσει ως αδελφό; Θα το πληρώσεις. Η καριέρα σου τελείωσε».

Τάδε έφη ο Τούρκος πρόεδρος, σαν να απευθύνεται σε κάποιον τον οποίο, προφανώς, θεωρεί «υποτακτικό» του.

Αλγεινή εντύπωση προκαλούν, ωστόσο, και όσα είχαν εκτυλιχτεί στη γειτονική µας (και ευρωπαϊκή) Βουλγαρία τον Αύγουστο του 2016, µε πρωταγωνιστή έναν τότε 43χρονο Τούρκο υπήκοο, ονόµατι Αµπντουλάχ Μπουγιούκ, τον οποίο το καθεστώς Ερντογάν κατηγορούσε ως «γκιουλενιστή», αν και ο ίδιος είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Βουλγαρία ήδη από το 2015, κοινώς πολύ πριν από την απόπειρα πραξικοπήµατος.

Η βουλγαρική ∆ικαιοσύνη είχε µπλοκάρει, και µάλιστα δύο φορές, την έκδοση του Μπουγιούκ, αµφισβητώντας το αν εκείνος µπορεί να έχει δίκαιη δίκη στην πατρίδα του.

Το υπουργείο Εσωτερικών, όµως, «ξαφνικά» τον παρέδωσε, µε τον ίδιο τον πρωθυπουργό Μπόικο Μπορίσοφ να παραδέχεται ότι ήταν µια κίνηση «στο όριο του νόµου» για να µπορέσει η Σόφια να συνεχίσει να έχει καλές σχέσεις µε την Τουρκία.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Πηγή: Η βρώμικη απειλή του σύγχρονου πειρατή Ερντογάν στον Κοσοβάρο: “Θα το πληρώσεις”… http://hellasjournal.com/2018/04/i-vromiki-apili-tou-sygchronou-pirati-erntogan-ston-kosovaro-tha-to-plirosis/

1...2,8282,8292,830...3,032Σελίδα 2,829 από 3,032