Αρχική Blog Σελίδα 2815

«Ο ιστορικός συμβιβασμός του ΣΥΡΙΖΑ»

0

«Εδώ και καιρό ισχυρίζομαι πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εισέλθει σε φάση μετασχηματισμού. Από ριζοσπαστικό κόμμα μετατρέπεται σε σοσιαλδημοκρατικό. Δηλαδή μετασχηματίζεται σε φιλοευρωπαϊκό κόμμα που ιδεολογικά και πολιτικά αποδέχεται (προς στιγμήν ανόρεχτα» τους κανόνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της μεικτής οικονομίας».

Αυτή είναι η αρχή άρθρου με τίτλο «Ο ιστορικός συμβιβασμός του ΣΥΡΙΖΑ και τα ατελέσφορα μέτωπα» που δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με την υπογραφή του καθηγητή κ. Νίκου Μαραντζίδη. Θυμίζω ότι είχε παραστεί στη σύναξη του κ. Ραγκούση…

«Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015-συνεχίζει-να συνθηκολογήσει δεν ήταν απλώς μια στιγμιαία κίνηση τακτικής χωρίς συνέπεια στη φυσιογνωμία του. Η επιλογή της ηγεσία του να μη διακινδυνεύσει την παραμονή στην εξουσία υποχρέωσε το κόμμα να ακολουθήσει τον δρόμο του ρεαλισμού μέσα στην αγκαλιά των ευρωπαϊκών θεσμών…

»Η εξέλιξη αυτή-συνεχίζει- μου γεννά ηθική ικανοποίηση και πολιτική αισιοδοξία. Κάθε φορά που ένα ριζοσπαστικό, αντισυστημικό κόμμα αφομοιώνεται από τους θεσμούς της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, συνιστά νίκη της ίδιας της Δημοκρατίας».
Αυτή, όμως, η «αφομοίωση»- γνωστή ως «κολοτούμπα»- έχει κοστίσει όχι λίγα δις ευρώ. Γι’ αυτό είναι, τουλάχιστον, ακατανόητη η άποψη του κ. Καθηγητή ότι «η λογική του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου είναι ατελέσφορη πολιτικά και άγονη ιδεολογικά»…

Θυμίζω αυτή τη «λογική» ακολούθησε ο κ.Τσίπρας, σε σύμπραξη με τη Νέα Δημοκρατία (επιλέγοντας για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον κ. Παυλόπουλο και τον κ. Παπαγγελόπουλο για την διείσδυση στη Δικαιοσύνη) με βασικό στόχο τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ και την «κληρονομιά» των ψηφοφόρων.

Για τους καθηγητές που μετέχουν στο «κίνημα» πίεσης προς το Κίνημα Αλλαγής να δηλώσει ότι θα αντικαταστήσει τον Πάνο Καμμένο, μετά τις εκλογές, στο σχηματισμό κυβέρνησης του κ. Τσίπρα, θα θυμίσω τη δήλωση του Θανάση Καρτερού, εκπροσώπου Τύπου του κ. Τσίπρα, για τους κατηγορούμενους για την υπόθεση Novartis δύο πρώην Πρωθυπουργούς και οκτώ πρώην υπουργούς ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας:

«Γύρισαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι. Οι λαθρεπιβάτες της εξουσίας, προανακρίνουν-τρομερό!-τους ιδιοκτήτες της. Τα άγρια διώκουν τα ήμερα. Οι συμμορίτες έχουν γραμμένο-σε δικαστικά κιτάπια-τον Σαμαρά. Οι κατσαπλιάδες λοιδορούν τον Αδωνι. Και οι κόκκινοι χαμογελούν στα κυβερνητικά έδρανα, την ώρα που η αφρόκρεμα του καθεστώτος βουρλίζεται σε απολογίες…

»Δικαιούνται να μην είναι αξιοπρεπείς, γιατί έχουν μάθει στην αξιοπρέπεια του κριτή, που ουδείς τολμούσε να κρίνει. Όταν οι αριστεροί κέρδιζαν την αξιοπρέπεια του κυνηγημένου, αυτοί απολάμβαναν την αξιοπρέπεια του κυνηγού.

Και τώρα τους κυνηγούν! Δικαιούνται, συνεπώς, τη συμπόνια μας. Απόλυτη, και χωρίς αστερίσκους. Με τόση Νοβάρτις, τόσους τσόγλανους, και τόσα παλούκια που τους έτυχαν, Κύριε, άφες αυτοίς. Ου γαρ οίδασι τι πηδούσι»! Κατά τον κ. Μαραντζίδη η δημιουργία «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου θα αναπαράγει ένα είδος ακήρυκτου εμφυλίου και συντελεί στην άγονη πόλωση…

Ο εμφύλιος, όμως, έχει κηρυχθεί απόν κ. Τσίπρα και το επιβεβαιώνει γλαφυρά ο επί του Τύπου εκπρόσωπος του.

Mass Murder In Gaza

0
 REUTERS/Ibraheem Abu Mustafa

The two events—occurring on the 70th anniversary of Israel’s declaration of independence—were juxtaposed by the media, broadcast simultaneously on split screens by television networks. What could not be concealed was the fact that the opening of the American embassy was entirely in line with and, indeed, a statement of political support for the massacre taking place at the security fence separating the impoverished occupied territory from Israel.

The number of unarmed Palestinian protesters shot dead by Israel Defense Forces (IDF) snipers on the eastern border of Gaza rose to at least 58 Monday, with over 2,700 others wounded, many suffering grievous injuries from live ammunition that will almost certainly drive up the death toll. Many of the injured who survive will lose one or more limbs as a result of Israeli sniper fire. Palestinian ambulance teams were reportedly unable to collect some of the bodies of protesters who were cut down as they reached the heavily fortified fence.

Among the dead were at least eight children under the age of 16, including a 12-year-old and one young girl. The wounded included 78 women and 203 children, the Palestinian Ministry of Health in Gaza reported.

This deliberate mass killing of refugees demanding the right to return to the homes and villages from which their families were violently expelled 70 years ago with the founding of the state of Israel is a monstrous criminal act.

The lethal violence unleashed by the Israeli military included air strikes, tank shelling and the dropping of flammable material on tent encampments where Palestinian families had gathered.

This unbridled state violence is motivated not by any lethal threat from the tens of thousands of unarmed demonstrators. The IDF, while killing well over 100 Palestinians, has suffered not a single casualty since the “Great March of Return” protests began in Gaza on March 30.

Rather, the elementary right demanded by the youth marching into gunfire poses an existential threat to the entire Zionist project of carving out a Jewish state based upon racial and religious exclusivity through the dispossession of the Palestinian people.

All those involved in this mass killing, from Prime Minister Benjamin Netanyahu and his cabinet, their enablers in Washington, down to the snipers firing the bullets, are collectively and personally responsible for war crimes. As the Nuremberg trials of the Nazi war criminals established, soldiers are able and obliged to refuse an illegal order to wantonly kill civilians. Only an army saturated with racist and fascistic ideology can be counted on to commit such crimes.

The carnage on the Gaza border was matched by the atmosphere of criminality and reaction at the US embassy ceremony, which was staged before an audience of right-wing Israeli and American politicians, army commanders and leading rabbis.

Present for the occasion was Sheldon Adelson, the Las Vegas casino mogul whose millions have gone to fund Zionist settlements in the occupied West Bank as well as Donald Trump’s presidential campaign. Also present was Joseph Lieberman, the former Democratic senator and vice-presidential candidate, who drafted the 1995 US legislation—supported overwhelmingly by both parties—that called for transferring the US embassy from Tel Aviv to Jerusalem.

Further underscoring the bipartisan support for Israel’s criminal policy, Senate Minority Leader Chuck Schumer of New York hailed the opening of the Jerusalem embassy as “long overdue,” adding, “I applaud President Trump for doing it.”

Providing an opening invocation was Robert Jeffress, the right-wing Dallas Baptist preacher who has declared that “all Jews will go to hell” and that Islam is “a heresy from the pit of hell.” He spoke alongside an Israeli rabbi who has described blacks as “monkeys.” Also present was another prominent “Christian Zionist,” John Hagee, who has declared that Hitler was “a hunter” sent by God to fulfill biblical prophesy by chasing the Jews into Israel. Such are the friends of the Israeli state.

While Trump appeared via video, the main speech was given by his son-in-law Jared Kushner, who told the audience, “We stand with Israel because we both believe in human rights, democracy worth defending, and believe that we know that it is the right thing to do.” Nothing could provide a more graphic exposure of the “human rights” and “democracy” promoted by Washington than US support for the mass killing of civilian protesters by the Israeli military.

Kushner went on to blame the Palestinians for their own deaths, declaring to applause that “those provoking violence are part of the problem and not part of the solution.” This position was concretized Monday afternoon by a White House spokesman who rebuffed repeated questions about whether Washington was calling on Israel to exercise restraint. He insisted that the “cynical actions” of Hamas, the bourgeois Islamist party that administers the territory, were entirely to blame for the massacre.

The corporate media has done its best to conceal the scale of the crime being carried out in Gaza. Television networks in the US gave the bloodbath short shrift, while making no criticism of Israel’s savage repression. One can easily imagine the reaction had such killings been carried out by the government in Russia, Iran, Venezuela or any other country targeted by the hypocritical “human rights” imperialists.

The European powers issued hand-wringing statements on the Gaza bloodbath that only point to their own complicity. The European Union’s foreign policy chief Federica Mogherini called for Israel to respect the “principle of proportionality in the use of force’”—something that it clearly will not do—while demanding that Hamas insure that the protests “remain strictly nonviolent.”

For their part, the Arab bourgeois regimes that once falsely postured as defenders of the Palestinian people have turned their backs on the carnage in Gaza. The Saudi monarchy, which has aligned itself firmly with the US and Israel in preparations for a region-wide war with Iran, welcomes the repression.

The Egyptian regime of Gen. Abdel-Fateh al-Sisi issued a hypocritical statement declaring that it “rejects the use of force against peaceful marches demanding legitimate and just rights.” This came from a government that consolidated its power by massacring 1,600 followers of the elected president backed by the Muslim Brotherhood, Mohamed Mursi, toppled in a 2013 coup. The Egyptian regime has demanded that the Gaza protests stop, fearing that the contagion of mass resistance could spill across its own border.

In exchange for suppressing the demonstrators, Cairo has offered to open up the country’s border crossing to Gaza to allow in food, fuel, medicine and other vital supplies that have been stopped by Israel. Tel Aviv has closed down its one open border crossing in retaliation for the protests, threatening to throw the territory’s fragile infrastructure into a state of complete collapse.

There is no fundamental difference between what the Israeli government has done in Gaza and the actions carried out by the most reactionary regimes in history, from British colonialism’s mass killing of Indians in Amritsar in 1919, to the South African apartheid regime’s massacre at Sharpeville in 1960 to the crimes of the Nazi regime itself.

Attempts by Israel to justify its slaughter of Palestinians with references to the Holocaust are morally obscene, as are the efforts to intimidate those who denounce these crimes by labeling them as anti-Semites. This was grotesquely illustrated by Israeli Security Minister Gilad Erdan, who said on Monday that the scale of the death toll on the Gaza border “doesn’t indicate anything—just as the number of Nazis who died in the world war doesn’t make Nazism something you can explain or understand.”

Only a deeply diseased and demoralized society could produce such a comparison between the desperate youth of Gaza, imprisoned by the Israeli military in a territory where they confront 60 percent unemployment, mass poverty and deprivation, with Nazis. The reality is that the Israeli occupation and repression have produced conditions that resemble nothing so much as the Warsaw Ghetto, replete with snipers ready to kill anyone attempting to get out.

Israel as a society and a country is heading toward the abyss. Regardless of the support it enjoys from Washington and other imperialist powers, in the eyes of millions around the world it is viewed as a criminal state, having lost all moral and political legitimacy. No government claiming to be democratic has ever committed such atrocities. The crimes in Gaza are the end product of the methods through which the state was founded 70 years ago and all of the consequences since.

Behind the Zionist myths of Israel representing a “safe haven” for the Jewish people, the onslaught against Gaza and the drive by Tel Aviv toward a wider war in the Middle East are in large measure driven by the desperation of the country’s capitalist ruling class to divert social and class tensions outward by promoting fear, anti-Arab chauvinism and militarism. Israel is second only to the US as the most socially unequal of the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD) countries, with a 22 percent poverty rate and one of the world’s highest per capita concentrations of billionaires.

The bloody events in Gaza pose with utmost urgency the necessity of uniting the working class, Arab and Jewish alike, across national, religious and sectarian divides in a common struggle against imperialism, Zionism and the Arab bourgeoisie on the basis of a socialist and internationalist program.

There is no national road out of the present bloody impasse, either in the continuation of the crisis-ridden Zionist project or in the chimera of a “two-state solution” based on the creation of a Bantustan-style Palestinian state under the rule of a corrupt native bourgeoisie.

At the same time, the massacre in Gaza constitutes an urgent warning to workers everywhere. The Israeli state’s turn to savage repression is part of a shift to the right by capitalist governments all over the world. The indifference of the media and bourgeois governments to the mowing down of unarmed Palestinian demonstrators is an indication of their readiness to carry out and justify even greater crimes in any country where they face mass resistance.

Originally published in WSWS.org

https://countercurrents.org/2018/05/15/mass-murder-in-gaza/

Trump, Netanyahu, and a Day of Dangerous Fictions at the New U.S. Embassy in Jerusalem

0

By May 14, 2018 The New Yorker

On Sunday, the national-security adviser, John Bolton, told ABC’s “This Week” that the U.S. move of its Embassy to Jerusalem, the following day, was merely “a recognition of reality,” but it was actually a suspension of disbelief. Participants at the ceremonial opening, led by a delighted Benjamin Netanyahu and most of official Israel, advanced the fiction that Jerusalem, the “heart of the Jewish people for three thousand years,” has been an undivided, peaceful home to the great monotheistic religions for fifty years, since the city was unified under Israeli control; the fiction that Israel’s military steadfastness and sacrifice were implicitly being rewarded by the world’s superpower and Israel’s ally, the U.S.; and the fiction that Donald Trump’s transfer of the Embassy is as historically consequential as Harry Truman’s recognition of Israel at its founding. American participants in Monday’s festivities—Trump’s family and friends, many in official capacities; Republican legislators such as Lindsey Graham who pride themselves on being “pro-Israel”; assorted evangelicals; and select American Jews—came with a fiction of their own: namely, that the move “advances peace.” As the U.S. Ambassador to Israel, David Friedman, put it in a State Department briefing, the move forces “people” (by which he seemed to mean Palestinian leaders) to acknowledge that “circumstances are changing” and that they’d have to “get on board before events overtake them.”

Overtaking the ceremony, however, was a mounting toll of dead and injured on the border with Gaza. (As I write, hours after the ceremony, fifty-five Palestinians are reportedly dead and more than seventeen hundred are reportedly injured.) Despite the violence, the Embassy festivities continued, with red-white-and-blue laser shows on the walls of Jerusalem’s Old City, and signs proclaiming Trump a true friend of Israel. Netta Barzilai, who won the Eurovision Song Contest for Israel, on Saturday, was scheduled to perform a concert in Tel Aviv’s Rabin Square later on. By the end of the day, however, the joy seemed forced. What was supposed to be a symbolic celebration of Israel’s might producing a right—to have its disputed capital recognized by the U.S., to sustain the status quo in spite of Palestinian protest—was eclipsed by a far more appalling symbol of how unsustainable the status quo is. Carmela Menashe, a veteran security correspondent for Israel’s Reshet Bet radio station, foreshadowed the bloodshed when she explained the morning before the Embassy ceremony that the Army’s mission on the Gaza border would be to prevent Palestinians from taking pictures of themselves crossing into Israel—pictures that might be used as inspirational propaganda later on. Now Israel would have to contend with a different kind of imagery.

Hamas leaders, to be sure, are suspending disbelief in their own way, with fatal consequences for many of the organization’s young followers. I have written here about the extraordinary distress that Gazans are suffering. But it seems implausible and immoral, under the shadow of today’s deaths, for Hamas’s leaders to continue to promote a Palestinian “return” to Israel and to refuse to accept conditions that would allow for reconciliation with the Palestinian Authority, in the West Bank, and Gaza’s rehabilitation. These include the acceptance of prior diplomatic and security agreements, the recognition of Israel, and the renunciation of terror. Gaza, after all, is just sixty miles south of Tel Aviv, a vibrant, cybernetic city producing the intellectual capital that Gazans, and indeed all Palestinians, will need to create a viable economy. For Hamas’s leaders to look at Tel Aviv and see only the loss of Jaffa is as self-deluding as Israelis at the ceremony looking at the walls of Suleiman the Magnificent, surrounding the Old City, and seeing only the yearned-for abstraction of Jewish prayers.

Israel’s Interior Security Minister, Gilad Erdan, and the country’s opposition leader, Avi Gabbay, both insisted to television interviewers that the Army was doing what it needed to guard the border; that the penetration of the Gaza fence by hundreds of Palestinian demonstrators might endanger residents of nearby Israeli towns; that the I.D.F. had to be vigilant against the possibility of soldiers being kidnapped. None of this alleviated the sinking feeling that young Gazans had gained the world’s attention, and sympathy, through their deaths. Turkey recalled its Ambassadors to Israel and the United States. South Africa recalled its Ambassador to Israel. Egypt condemned Israel’s use of deadly force. The European Union called for Israeli “restraint.” The U.S. vetoed a U.N. Security Council call for an emergency session. Israelis had been told to party; they went to bed checking headlines.

Nothing as dramatic as the Gaza bloodshed was necessary to expose the limits of Netanyahu’s, and Friedman’s, fictions. The placement of the new Embassy was enough. The grounds of the American consulate, upon which the Embassy will be built, are eighteen acres of what was once a no-man’s-land between West Jerusalem and Jordan, which occupied East Jerusalem from 1948 to 1967. At the Embassy ceremony, Netanyahu reminisced about how, when he was a boy, he was warned not to walk there because of the danger of snipers. “That was then. This is now, today,” he said. “Today, the Embassy of the most powerful nation on Earth, our greatest ally, the United States of America, today its Embassy opened here.” What Netanyahu failed to note was that Ambassador Friedman, who had looked at the Mediterranean through his office window from the former Embassy, in Tel Aviv, would now look out on tens of thousandsof Palestinians in the Jerusalem neighborhoods of Sur Baher, Jabel Mukkaber, and Silwan. The city’s Arab residents would not need to start an insurgency to contradict Friedman’s fiction of Jerusalem as a city of Jews. As Sami Abu-Dayyeh, the Palestinian C.E.O. of Netours and the owner of the Ambassador Hotel, told me, “All we have to do is stay.”

Friedman has been a major contributor to the sprawling Orthodox Jewish Beit El settlement; when one drives to that part of the West Bank, the heart of the Palestinian economy, one can only imagine the mental switch that Friedman has to perform to see Beit El as an anchor for a future Israeli population and, ultimately, annexation. That improbable leap of the imagination is even less plausible in Jerusalem, where three hundred thousand Palestinians reside, integrated into the city’s economic life and increasingly politically active. The head of the municipal council in the Sur Baher neighborhood, Ramadam Dabash, told me that he is now mobilizing supporters to run for the city council. (Jerusalem’s Arabs have had the right to vote in municipal elections since 1967, but none have mounted serious campaigns before, largely because of opposition from Palestinian leaders in the West Bank.)

Friedman, Jared Kushner, and Trump insist that the Embassy’s move does not mean an end to the peace process. Their vaunted, still secret plan has yet to be released. One would like to believe that proximity to Jerusalem’s Arab residents may force Friedman to face realities that can no more be conjured away than Monday’s deaths in Gaza. Friedman says that all the Embassy move has done is deny Palestinians “a veto over the recognition of Jerusalem as the capital of Israel.” It remains to be seen whether the Trump Administration has any intention of challenging Israel’s veto over whether Palestine is even to be. Today, at least, Netanyahu, Kushner, and Trump, enveloped in fiction, did not seem particularly troubled by the prospect.

  • Bernard Avishai teaches political economy at Dartmouth and is the author of “The Tragedy of Zionism,” “The Hebrew Republic,” and “Promiscuous,” among other books. He was selected as a Guggenheim fellow in 1987.

    Read more »

  • https://www.newyorker.com/news/daily-comment/trump-netanyahu-and-a-day-of-dangerous-fictions-at-the-new-us-embassy-in-jerusalem?mbid=nl_Daily%20051518&CNDID=51540738&spMailingID=13513471&spUserID=MjYyMTE3MTkxMzQzS0&spJobID=1401356284&spReportId=MTQwMTM1NjI4NAS2

Οι εκλογές της 24ης Ιουνίου 2018: Η υγεία του και η οικονομία θα μπορούσαν να ρίξουν τον Ερντογάν

0

Γράφει ο Μάριος Ευρυβιάδης

File Photo: Supporters of Muharrem Ince, Presidential candidate of Turkey’s main opposition Republican Peoples Party (CHP) wave Turkish flags an election campaign rally in Edirne, Turkey, 09 May 2018. EPA, ERDEM SAHIN

MAY 14, 2018

Αν ο Ταγίπ Ερντογάν κερδίσει τις εκλογές της 24ης Ιουνίου, τότε βάση των νέων δεδομένων που θα διαμορφωθούν θα μπορεί να παραμείνει, θεωρητικά, στην εξουσία για μια ακόμη δεκαετία μέχρι το 2028 και ίσως και περισσότερο.

O Τούρκος ηγέτης ήταν στην εξουσία από το 2003 μέχρι το 2014 ως Πρωθυπουργός και από το 2014 μέχρι σήμερα ως Πρόεδρος. Με τις αλλαγές που επέφερε με τις -στα μέτρα του- τροποποιήσεις του (χουντικού) Συντάγματος του 1982 με το Δημοψήφισμα του 2017, δικαιούται δυο πενταετείς προεδρικές θητείες, αλλά και τρίτη αν στη διάρκειά της το Κοινοβούλιο προκηρύξει εκλογές.  Στην πολιτική όμως τίποτα δεν μπορεί να είναι σίγουρο διότι υπάρχουν τα αναπάντεχα,  τα απρόσμενα αλλά και τα αυθαίρετα γεγονότα.

Τα απρόσμενα και τα αναπάντεχα μπορούν να συμβούν σε οποιανδήποτε κυβέρνηση, δημοκρατική ή μή. Ο ηγέτης μπορεί να αποχωρήσει λόγω υγείας, θανάτου, πολιτικο-οικονομικής ή άλλης κρίσης (π.χ. φυσικού/πυρηνικού ατυχήματος όπως  στη Ιαπωνία το 2005), ή ακόμη και πολέμου. Σε μή δημοκρατικά και αυταρχικά καθεστώτα ισχύουν επιπλέον και τα αυθαίρετα γεγονότα π.χ. όπως είναι τα πραξικοπήματα.  Στην περίπτωση της Τουρκίας του Ερντογάν, μέχρι το 2028 μπορούν να συμβούν όλα τα παραπάνω. Προσωπικά αμφιβάλλω πως ο Ερντογάν θα ηγεμονεύει μέχρι τότε.

Δεν νομίζω πως θα προλάβει καν το 2023 για να γιορτάσει τα 100χρονα του κατ’ άλλα μισητού του κεμαλικού κράτους.  Υπάρχει το ζήτημα της υγείας του Μεγάλου (Μπουγιούκ) Ηγέτη, το οποίο δεν το γνωρίζουμε επακριβώς αλλά που είναι κάποια μορφή καρκίνου που μέχρι τώρα τυγχάνει διαχείρισης. Υπάρχει το μείζον ζήτημα της οικονομίας που πιθανότατα θα λειτουργήσει καταλυτικά στο ζήτημα εξουσίας στην Τουρκία και το οποίο, εκτιμώ, ήταν και ο κύριος λόγος που ο Ερντογάν προκήρυξε, για πρώτη φορά, πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο, ενάμισυ σχεδόν χρόνο πριν τις προγραμματιζόμενες για το Νοέμβριο του 2019.  Υπάρχει η υφιστάμενη πολεμική εμπλοκή της Τουρκίας σε Συρία και Ιράκ, κυρίως η πρώτη, και η οποία μεσοπρόθεσμα φέρνει εκλογικά ωφέλη στο καθεστώς Ερντογάν.

Όμως δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο όπου κάποιο κράτος βγήκε μακροχρόνια κερδισμένο από τέτοιων μορφών επιδρομικών περιπετειών- “imperialist  adventurism”, όπως ορθά έλεγαν παλιά οι κομμουνιστές. Αν ο Ερντογάν και το συνάφι του πιστεύουν πως μέσω επιδρομικού πολέμου  θα δημιουργήσουν τα “σύνορα της καρδιάς” στη Συρία, ξεχνούν το παραλήλημα που ξέσπασε από τους κατοίκους της Δαμασκού την 1η Οκτωβρίου 1918, όταν αραβικά στρατεύματα μαζί με τους δυτικούς τους συμμάχους μπήκαν  στην ιστορική πόλη ως απελευθερωτές, με τον Λώρενς της Αραβίας επικεφαλής.

Η απελευθέρωση της Δαμασκού σήμανε και την τελική ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – του Οσμανλικού Χαλιφάτου για να ακριβολογώ- στη Μέση Ανατολή, ένα γέγονος που οι Τούρκοι θεωρούν μέχρι σήμερα ως μια “πισώπλατη μαχαίρια” των Αράβων έναντι τους και της “ευμενούς” τους ηγεμονίας.  Υπάρχει επίσης και το  “πολιτικό καρκίνωμα” των Κούρδων πολιτών της Τουρκίας που δεν μπορεί να επιλυθεί κάτω από την ομπρέλα της (σουνιτικής) ισλαμοτουρκικής ιδεολογίας που πρεσβεύει ο Ερντογάν. Ένα μόνο στατιστικό στοιχείο θα παραθέσω: το 2040 θα υπάρχουν περισσότεροι κουρδικής καταγωγής κληρωτοί στον τουρκικό στρατό,  παρά τουρκικής καταγωγής. ( Και αφήνω έξω τους Αλεβίτες).

Εδώ οι Τούρκοι ζούν με την ίδια πλάνη των Εβραίων του Ισραήλ. Πιστεύουν και αυτοί πως θα μπορούν να “διαχειρίζονται” εσαεί εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς να τους αναγνωρίζουν πολιτικά δικαιώματα. (Η πρωθυπουργός του Ισραήλ Γκόλντα Μάιερ πάντα  έλεγε πως δεν φοβάται τις αραβικές στρατιές αλλά τις παλαιστίνιες μανάδες).  Τέλος υπάρχει και η πιθανότητα ενός πολέμου με την Ελλάδα. Όπως και στο παρελθόν έχω  τονίσει, η Τουρκία δεν επιδιώκει μια πολεμική σύγκρουση με την Ελλάδα διότι γνωρίζει, πέραν των άλλων,  πως η Ελλάδα διαθέτει αποτρεπτική ισχύ διαφορετικής ποιοτικής εμβέλειας από ό,τι π.χ. η Συρία και το Ιράκ.

Όμως ελλοχεύει ο κίνδυνος η προκλητική συμπεριφορά της Άγκυρας να ξεφύγει από τον ορθολογισμό που ενυπάρχει στη συμπεριφορά κρατών, κυρίως όταν διακυβεύεται η ειρήνη.  Οι εκλογές του Ιουνίου, που θα είναι ταυτόχρονα Προεδρικές και Βουλευτικές,  θα είναι διαφορετικές από όλες όσες προηγήθηκαν από το 1946, όταν το μονοκομματικό κεμαλικό καθεστώς επέτρεψε τη διεξαγωγή εκλογών στη χώρα. Με τις εκλογές του Ιουνίου η Τουρκία θα παύσει να έχει κοινοβουλευτικό πολίτευμα.

Το πολίτευμα, βάση των αποτελεμάτων του Δημοψηφίσματος του 2017, θα λειτουργεί ως προεδρικό. Η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση θα παραμείνει μόνο στο όνομα “Μεγάλη” (“Buyuk”) αφού δεν θα μπορεί πλέον να εκλέγει Πρωθυπουργό που με τη σειρά του θα επιλέγει τους υπουργούς του. Αυτά θα τα κάνει ο Πρόεδρος, δηλ. ο Ερντογάν. Το Κοινοβούλιο θα διατηρεί βέβαια εξουσίες για την ψήφιση νομοσχεδίων, προυπολογισμού και των λοιπόν συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που θα προωθεί η Προεδρία, αλλά θα είναι σκιά του παλιού εαυτού του.

Ο Πρόεδρος θα νομιμοποηθεί ως εκλεγμένος δικτάτορας. Θα εκδίδει εκτελεστικά διατάγματα, θα διορίζει αξιωματούχους του κράτους- υπουργούς, γραφειοκράτες, δικαστές- θα εφαρμόζει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, θα καταθέτει τον προϋπολογισμό και θα διαλύει το Κοινοβούλιο. Στη τελευταία περίπτωση θα πρέπει να προκηρύττει, ταυτόχρονα, προεδρικές και βουλευτικές εκλογές.  Στην αντίληψη του Ερντογάν το καθεστώς αυτό θα είναι “δημοκρατικό”, όπως “δημοκρατικά” υπήρξαν  και πολλά καθεστώτα του μεσοπολέμου, εκ των οποίων ο  Ερντογάν  δήλωσε δημόσια ως θαυμαστής του χιτλερικού μοντέλου.  Στις εκλογές συμμετέχουν έντεκα συνολικά κόμματα από τα οποία τα επτά σε  δυο μεγάλες συμμαχίες.

Υπό την ηγεσία του Ερντογάν- τη  Συμμαχία  του Λαού- συμμετέχουν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, το κόμμα των Γρίζων Λύκων και το Μεγάλο Ενωτικό Κόμμα. Υπό την ηγεσία του Μουχαρέμ Ιντζέ – τη Συμμαχία του Έθνους- το Ρεμπουπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, το Καλό Κόμμα, το Δημοκρατικό Κόμμα και το  Κόμμα της Ευδαιμονίας.  Το κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού κατεβαίνει μόνο του στις εκλογές  με υποψήφιο τον φυλακισμένο ως “τρομοκράτη”  και τέως ηγέτη του, τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Στις εκλογές  του 2015 ο Ντεμιρτάς είχε σπείρει τον πανικό στους ισλαμιστές και εθνικιστές ξεπερνώντας το πλαφόν του 10% της εθνικής ψήφου για είσοδο στην Εθνοσυνέλευση.

Το γεγονός αυτό στέρησε στον Ερντογάν την πλειοψηφία αναγκάζοντάς τον να προκήρυξει  νέες εκλογές, κερδίζοντας την πλειοψηφία με βία και νοθεία. Θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και σημαδιακό των εξελίξεων το ποσοστό του κουρδικού κόμματος στις επικείμενες εκλογές. Επί πλέον η ισλαμοεθνικιστική συμμαχία Ερντογάν θα πρέπει να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία αλλιώς θα ύπαρξει δεύτερος γύρος στις 8 Ιουλίου. (Τα υπόλοιπα τρία κόμματα είναι μικρά για να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο).

Ο Ερντογάν προκήρυξε πρόωρες εκλογές για να εκμεταλλευτεί το εθνικιστικό-ισλαμιστικό παραλήλημα από τις στρατιωτικές επιτυχίες  κατά των  “τρομοκρατών”, δηλ. των Κούρδων, σε Συρία και Ιράκ. Από εκεί θα έχει σίγουρα εκλογικά ωφέλη. Όμως το βασικό κίνητρο της απόφασης του ήταν προληπτικό. Κινήθηκε για να προκαταλάβει τη χειροτέρευση της οικονομίας.

Δεν είναι μόνο διότι η Τουρκική λίρα παραπαίει έναντι του δολαρίου- έχει τη χειρότερη συμπεριφορά από όλα τα νομίσματα των αναδυόμενων οικονομιών- και σπρώχνει σε πτώχευση σημαντικές τουρκικές επιχειρήσεις που δανείζονται σε δολάρια. Δεν είναι μόνο  διότι ο πληθωρισμός και η ανεργία κινούνται σε διψήφιους αριθμούς και το εξωτερικό χρέος διογκώνεται επικίνδυνα. Είναι διότι η αμετροεπής συμπεριφορά του και οι κορανικές του πεποιθήσεις  για τη οικονομία έχουν σπρώξει τη Τουρκία σε διεθνή χρηματοπιστωτική ανυποληψία, καθιστώντας το οικονομικό της μέλλον δισοίωνο.  Ο Ερντογάν πιστεύει πως τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα- καθοδηγούμενα από συγκεκριμενα δυτικά κέντρα- του έχουν κηρύξει πόλεμο για να τον ανατρέψουν.

Αν πραγματικά ίσχυε κάτι τέτοιο θα είχε προ πολλού ανατραπεί ή θα βρίσκονταν σε πολύ χειρότερη οικονομική κατάσταση η χώρα του. Αδυνατεί να αντιληφθεί ή και να παραδεχτεί πως είναι λόγω ακριβώς της θεσμικής σχέσης της χώρας του με τους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς που η οικονομία της Τουρκίας δεν “ουρλιάζει”, όπως αυτή του Ιράν, για παράδειγμα. Το τελευταίο επιβιώνει λόγω του ενεργειακού του πλούτου, κάτι που η Τουρκία δεν έχει και που επιχειρεί να αποκτήσει με πειρατικές μεθοδεύσεις και εκβιασμούς, κυρίως έναντι της Κύπρου.

Τρέχει λοιπόν να προλάβει τα χειρότερα ο Ταγίπ, να “δέσει τον γάιδαρό του” προτού η οικονομία που τον έφερε στη εξουσία, και μαζί τις σαλαφιστικές του αντιλήψεις και συμπεριφορές, τον εκπαραθυρώσει.  Θα κερδίσει τις εκλογές ο Ερντογάν; Πιθανότατα ναι. Θα πάρει και την πλειοψηφία; Δεν στοιχηματίζω,  παρά το γεγονός ότι μονοπωλεί ετσιθελικά και με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης τα ΜΜΕ. Αν δεν πάρει τη πλειοψηφία θα υπάρξει δεύτερος γύρος τον Ιούλιο και μαζί νέα δεδομένα. Πάντως και παρά το γεγονός πως το Κοινοβούλιο θα υποβιβαστεί πολιτικά μετά τις εκλογές, αν οι Κούρδοι ξαναπεράσουν το πλαφόν του 10%- κάτι όχι εύκολο με τον πολυμέτωπο πόλεμο που τους γίνεται- πολλά  από τα μεγαλόσχημα πολιτικά, στρατιωτικά και ισλαμιστικά σχέδια του Ερντογάν θα αναθεωρηθούν εκ των πραγμάτων.

Πηγή: Οι εκλογές της 24ης Ιουνίου 2018: Η υγεία του και η οικονομία θα μπορούσαν να ρίξουν τον Ερντογάν https://hellasjournal.com/2018/05/i-ekloges-tis-24is-iouniou-2018-i-ygia-tou-ke-i-ikonomia-tha-borousan-na-rixoun-ton-erntogan/

Η ώρα της μεγάλης ρήξης: Ο Ερντογάν τα παίζει «όλα για όλα» εναντίον του Τραμπ και του Ισραήλ

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ  MAY 15, 2018

Protesters hold Palestinian and Turkish flags and shout slogans against Israel during a demonstration in Istanbul, Turkey, 14 May 2018. According to media reports, at least 51 Palestinians protesters were killed and more than 2000 others were injured during clashes in Gaza-Israeli border during clashes against the US embassy move to Jerusalem as well as marking Nakba Day. EPA, ERDEM SAHIN

Ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν και Μπιναλί Γιλντιρίμ, έκαναν χθες μία στοχευμένη επίθεση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Πρόκειται για δύο χώρες, που οι μουσουλμάνοι, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, μισούν θανάσιμα. Με χαρά και αγαλλίαση θα έβλεπαν την καταστροφή του Ισραήλ. Οπότε, όσοι επιτίθενται στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ και στον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κερδίζουν αίγλη ανάμεσα στους μουσουλμάνους, και αποδοχή.

Αυτό επιδιώκει εδώ και χρόνια ο Ταγίπ Ερντογάν. Να αναδειχθεί σε ηγέτη των όπου γης μουσουλμάνων. Μόνο που αυτοί που τον θαυμάζουν είναι οι φανατικοί ισλαμιστές, οι οποίοι ταυτόχρονα είναι οπαδοί των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους και της αλ Κάιντα. Να τους χαίρεται ο πρόεδρος της Τουρκίας και να τον χαίρονται!

Η χθεσινή αντιαμερικανική και αντισημιτική κίνηση του κ. Ερντογάν και του πολιτικού του «δούλου» Μπιναλί Γιλντιρίμ αποτελεί ταυτόχρονα και ένα μεγάλο ρίσκο. Στο τέλος και εφόσον τραβήξουν και άλλο το σχοινί, θα αποφασίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, ότι η Τουρκία είναι δεδηλωμένος εχθρός τους, που σημαίνει ότι οι συνέπειες θα είναι μεγάλες και οι εξελίξεις καταιγιστικές.

Έχουν πλέον άλλη επιλογή στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ; Βεβαίως όχι και ειδικά ο κ. Τραμπ είναι υποχρεωμένος να αναλάβει τις ευθύνες του. Εδώ και καιρό, σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους δημοσιογράφους, που τιμούμε τις αναλύσεις και τις απόψεις τους, εξηγήσαμε ότι η Αμερική έχει ένα απρόβλεπτο πρόεδρο, ο οποίος τα έχει βάλει με τους πάντες.

Ο κ. Ερντογάν αποτέλεσε εξαίρεση -μέχρι τώρα- για λόγους που είναι μεν αδιανόητοι, αλλά τους κατανοώ: Έλπιζαν οι Αμερικανοί γραφειοκράτες ότι το αντάρτικο του προέδρου της Τουρκίας ήταν ένα φαινόμενο παροδικό και ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στο μαντρί. Αφέλεια; Βλακεία; Ένα μείγμα των δύο σίγουρα…

Αυτό δεν συνέβη μέχρι τώρα. Ο Ερντογάν δεν επέστρεψε στο μαντρί. Έτσι από τον Απρίλιο -ειδικά μετά την επιστροφή του υφυπουργού Γουές Μίτσελ από την περιοδεία του- άρχισαν να εκπονούνται εναλλακτικά σχέδια. Ήταν καιρός. Θα έλεγα ότι άργησαν πολύ οι Αμερικανοί… Ήταν αδιανόητη, για πολλούς, η στάση των ΗΠΑ απέναντι στον Ερντογάν. Είχαν μάλιστα φτάσει σε ένα σημείο οι Αμερικανοί γραφειοκράτες, που δικαιολογούσαν τις …αδικαιολόγητες εκρήξεις του, στις οποίες κυριαρχούσε το μίσος για την Αμερική και το Ισραήλ.

Και πάντα η μόνιμη δικαιολογία αφορούσε την πίστη τους ότι θα καταλάβει τα λάθη του και θα γίνει ξανά «πιστός» σύμμαχος της Δύσης. Πόσο λάθος έκαναν… Και πόση ζημιά υπέστη η υπερδύναμη…

Στο μεταξύ ο Ερντογάν είχε …φύγει. Προχώρησε σε στρατηγικές και στρατιωτικές συμφωνίες με τη Ρωσία και το Ιράν, αγόρασε στρατιωτικό υλικό από τη Μόσχα, έσπασε το εμπάργκο εναντίον του Ιράν, έκλεισε την πρόσβαση για τους Αμερικανούς και τους Νατοϊκούς μέσω της Τουρκίας, υποστηρίζει ότι επιθυμούν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η Τεχεράνη, έχει προσβάλει κατ’ επανάληψη τον πρόεδρο Τραμπ και τον πρωθυπουργό του Ισραήλ…

Και τι δεν έχει κάνει εναντίον της Αμερικής και του Εβραϊκού Κράτους.

Με λίγα λόγια ο Ερντογάν τους φτύνει και οι Αμερικανοί νομίζουν ότι βρέχει… Οι χθεσινές του δηλώσεις αν και δεν ήταν οι χειρότερες περιέχουν στοιχεία εμπρηστικά, Μίλησε για «γενοκτονία» εκ μέρους του Ισραήλ και ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει επικεφαλής της εκστρατείας για την καταδίκη του Εβραϊκού Κράτους και της Αμερικής από τη Διεθνή Κοινότητα.

Λογαριάζει βέβαια χωρίς τον ξενοδόχο, που είναι ο Πρόεδρος Τραμπ και ο οποίος είναι αποφασισμένος να προστατεύσει το Ισραήλ. Ήδη η Αμερική το έκανε γνωστό στα υπόλοιπα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ην. Εθνών. Έστειλε στα Ιεροσόλυμα, για να εγκαινιάσει τη νέα αμερικανική πρεσβεία το πιο αγαπημένο του πρόσωπο, την κόρη του Ιβάνκα.

Ήταν μία ιδιαίτερα καλοζυγισμένη απόφαση γεμάτη μηνύματα. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει πάρει θέση αναφανδόν υπέρ του Ισραήλ. Άρα -κατά τη γνώμη μου- και εναντίον της Τουρκίας. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, Μπάρακ Ομπάμα, που όταν βρέθηκε στην ίδια θέση, τάχθηκε με το μέρος της Τουρκίας και του Ερντογάν, και εναντίον του Ισραήλ, που ήταν πάντα πιστός σύμμαχος της Ουάσιγκτον. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του Ομπάμα…

Οι επόμενες μέρες μπορεί να κρύβουν εκπλήξεις για την Τουρκία και τον απολυταρχικό πρόεδρό της. Επέλεξε να συμμαχήσει με όλους τους εχθρούς της Αμερικής και αυτή η απόφασή του, δεν μπορεί, παρά να έχει μεγάλο κόστος… Τα ψέματα τελείωσαν για τον κ. Ερντογάν, αλλά κυρίως για τον κ. Τραμπ…

Πηγή: Η ώρα της μεγάλης ρήξης: Ο Ερντογάν τα παίζει «όλα για όλα» εναντίον του Τραμπ και του Ισραήλ https://hellasjournal.com/2018/05/i-ora-tis-megalis-rixis-o-erntogan-ta-pezi-ola-gia-ola-enantion-tou-trab-ke-tou-israil/

Ιστορική αντίκρουση των σκοπιανών επιχειρημάτων όπως διατυπώθηκαν απο τον Τοντόρ Σιμόφσκι.

5

Χθές παρουσιάσαμε στη στήλη αυτή ολόκληρη τη συνέντευξη του Ιστορικού Τοντόρ Σιμόφσκι (Σκόπια) , Θεόδωρος Σίμος, στα ελληνικά, στους Παντελή Σαββιδη, Γιάννη Γουσίδη και Μπάμπη Μπίκα τον Απρίλιο του 1997.

Σήμερα, στο βίντεο που ακολουθεί, παρουσιάζουμε μια εκπομπή των “Ανιχνεύσεων¨το 2005 στην οποία μπορείτε να δείτε στιγμιότυπα απο την συνέντευξη του Τοντόρ Σιμόφσκι σχολιασμένα απο τους καθηγητές Πανεπιστημίου Σπύρο Σφέτα και Ιωάννη Ξυδόπουλο και τον εμπειρογνώμονα του ΥΠΕΞ Βαγγέλη Κωφό.

Όπως γράψαμε και χθές, ο Τοντόρ Σιμόφσκι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πηγή Αξιούπολης Κιλκίς στις 14 Φεβρουαρίου 1924 και πέθανε στα Σκόπια στις 4 Ιανουαρίου 1998. Στην συνέντευξη καταγράφεται η άποψή του για την ιστορία των Σκοπίων. Προς το τέλος υπάρχουν πλάνα απο τη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στα Σκόπια (12 Απριλίου 1997) και απο το Ηρώο του χωριού Νότια.

Το δείπνο που παρατέθηκε την Κυριακή προς τιμήν του Προέδρου της Δημοκρατίας με αφορμή τα 100 χρόνια απο τη Μάχη του Σκρά δόθηκε σε χώρο πολύ κοντά στον γενέθλιο τόπο του Θεόδωρου Σίμου.

Τα πλάνα απο τη Νότια ζήτησε ο ίδιος ο Σιμόφσκι απο τον Παντελή Σαββίδη για να τα συμπεριλάβει σε βιβλίο που εξέδωσε λίγο πριν το θάνατό του. Κατά πάσα πιθανότητα η συνέντευξη καταγράφηκε την ημέρα της συναυλίας που έδωσε ο Θεοδωράκης στα Σκόπια.

Ο Σιμόφσκι ήταν απο τους βασικούς διαμορφωτές του “μακεδονικού” ιδεολογήματος των Σκοπίων. Τον επισκεπτόμουν συχνά όποτε πήγαινα στα Σκόπια. Ήταν μέλος της παλιάς νομενκλατούρας περί τον Γκλιγκόρωφ και εργαζόταν στο Ινστιτούτο Εθνικής Ιστορίας, το σκοπιανό Ινστιτούτο που διαμόρφωσε το ψευδές ιδεολόγημα. Γαμπρός του ήταν ο Νίκολα Ποπόφσκι που επι Γκλιγκόρωφ και αργότερα επι σοσιαλδημοκρατών, διετέλεσε υπουργός δικαιοσύνης, υπουργός άμυνας και αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών.

Ο Σιμόφσκι λίγο πριν πεθάνει μας κάλεσε στο σπίτι του και μας παρέθεσε ένα γεύμα. Η καταγραφή της συνέντευξης έγινε με μια κάμερα Hi 8.

Τυπικά δεν ήθελε να καταγράψουμε τη συνομιλία αλλά όταν άφησα την κάμερα σε ένα τραπέζι ανοικτή, την είδε και δεν αντέδρασε. Η κάμερα ήταν ακίνητη γι αυτό και μερικές φορές ο Σιμόφσκι βγαίνει εκτός πλάνου. Σκοπος μας ήταν να καταγράψουμε χωρίς παρεμβολές τι λένε για την ιστορία τους οι άνθρωποι που τη διαμόρφωσαν.

Ο Σιμόφσκι ήταν ένας απο αυτούς. Νωρίτερα, μου είχε δώσει τους περίφημους χάρτες όπου όλες τις περιοχές των συνοριακών νομών της Βορείου Ελλάδος τις παρουσιάζει με τα σλαβικά τους ονόματα και με μικρά γράμματα, σε παρένθεση, τα ελληνικά.

Ο Τοντόρ Σιμόφσκι πέθανε απο καρκίνο στον εγκέφαλο. Ήταν απο τους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Μερικούς μήνες πριν το θάνατό του παρακάλεσα ανώτατο κυβερνητικό αξιωματούχο να του επιτραπεί, για ανθρωπιστικούς λόγους, να επισκεφτεί τον τόπο του για τελευταία φορά. Μου είπε πως θα έκανε το παν για να βρεί μια λύση. Το μετέφερα στον Σιμόφσκι και παρόλο που ήθελε πάρα πολύ να επισκεφτεί την Πηγή Αξιούπολης μου απάντησε πως δεν μπορεί να το κάνει αν δεν υπάρξει κυβερνητικό μέτρο που θα επιτρέπει σε όλους τέτοιου είδους επισκέψεις.

Κατά τις πολλές επισκέψεις που έκανα στο σπίτι του μου είπε μια φορά το εξής: Όταν κηρύχθηκε επιστράτευση στον Β! ΠΠ πήγε και ο ίδιος, 16χρονος, τότε, να καταταγεί. Ο αστυνομικός μόλις τον είδε τον ρώτησε: Εσύ τι θέλεις εδώ Θεοδωράκη; Ο Θοδωράκης του απάντησε πως πήγε να καταταγεί, ως εθελοντής, λόγω της επιστράτευσης. Όπως λέει ο ίδιος, πάντα, ο αστυνομικός του είπε: δεν είναι για σένα Θοδωράκη. Απο τότε ο Θόδωρος Σίμος, κατά τη μαρτυρία του, άρχισε να σκέφτεται πως είναι κάτι διαφορετικό.

Αυτά για την ιστορία.

Δείτε εδώ όλόκληρη τη συνέντευξη του Τοντόρ Σιμόφσκι.

Όλη η εικόνα για τα ενεργειακά στην Ανατολική Μεσόγειο

0

Κώστας Βενιζέλος

Τρεις, τουλάχιστον, κινήσεις αναμένονται εντός του 2018 στο ενεργειακό πεδίο, που ενδεχομένως να αλλάξουν και τα δεδομένα. Αν και οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή έχουν δημιουργήσει μαύρα σύννεφα πάνω και από την Ανατολική Μεσόγειο, στο ενεργειακό πεδίο οι σχεδιασμοί, που αφορούν και την Κυπριακή Δημοκρατία, θα προχωρήσουν. Το σκηνικό που διαμορφώνεται σαφώς και προωθεί τη δημιουργία δεδομένων που θα επηρεάσουν την περιοχή, ενώ η εμπλοκή μεγάλων παικτών μπορεί να θεωρηθεί στοιχείο που σε κάποιο βαθμό διασφαλίζει την υλοποίηση των σχεδιασμών.

Είναι σαφές πως ο παράγοντας Τουρκία επηρεάζει τις εξελίξεις και δεν μπορεί παρά να ληφθεί υπόψη η αντίδρασή της. Όχι ως προς την υλοποίηση των σχεδιασμών –που δεν είναι μόνο της Κυπριακής Δημοκρατίας– αλλά σε σχέση με την αντιμετώπιση της αντίδρασής της. Πώς, όμως, κωδικοποιούνται οι επόμενες κινήσεις στο ενεργειακό;

Πρώτον, είναι η συμφωνία της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Αίγυπτο για πώληση φυσικού αερίου. Σε τεχνοκρατικό επίπεδο η συμφωνία έχει ολοκληρωθεί και αναμένεται πως θα τύχει τελευταίων παρατηρήσεων πριν τεθεί ενώπιον των κυβερνήσεων για να υπογραφεί. Με βάση τα σημερινά δεδομένα η υπογραφή της συμφωνίας τοποθετείται χρονικά στο τέλος Ιουνίου. Σημειώνεται πως την περασμένη εβδομάδα ήταν στο Κάιρο για τον σκοπό αυτό ο υπουργός Ενέργειας Γιώργος Λακκοτρύπης.

Η πώληση φυσικού αερίου από την Κύπρο στην Αίγυπτο δημιουργεί νέα δεδομένα ως προς τους ευρύτερους ενεργειακούς σχεδιασμούς. Η μεταφορά θα γίνεται με αγωγό, ενώ θα μπορεί να εμπλακεί και το Ισραήλ, αν και εφόσον το θέλει. Θα μπορεί μέσω του αγωγού αυτού να πωλεί και το Ισραήλ στην Αίγυπτο, χωρίς τις εκατέρωθεν ενδεχομένως αναστολές που μπορεί να υπάρχουν. Αυτό, επί της ουσίας, θα εξυπηρετεί όλους, εάν και εφόσον δεν υπάρχουν άλλες σκοπιμότητες. Η Κύπρος θα ευνοηθεί γιατί θα αποτελέσει πλέον κόμβο. Όλα αυτά, βέβαια, μέχρι να υπάρχει διαθέσιμο αέριο προς αξιοποίηση.

Προοπτική ο EastMed

Δεύτερον, σε ό,τι αφορά την κατασκευή του αγωγού EastMed το θέμα συντηρείται στο προσκήνιο. Πρόκειται για ένα δύσκολο και περίπλοκο έργο, το οποίο εκτός των άλλων θα έχει ψηλό κόστος. Με την τριμερή Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη στη Λευκωσία, ξεκαθάρισαν προθέσεις: Οι εμπλεκόμενοι διατηρούν την προοπτική αυτή στην ατζέντα. Ο δρόμος προς την κατασκευή παραμένει μακρύς και σε κάποιο βαθμό αμφίβολος.

Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου, κατά τις συζητήσεις που είχαν διεξαχθεί στη διάρκεια της τριμερούς, ήταν έντονος και επίμονος για την επιλογή του EastMed. Ήθελε να προχωρήσει, αναδεικνύοντας την όδευση αυτή λίγο-πολύ ως μονόδρομο. Έχει ανατεθεί στους γενικούς διευθυντές των αρμόδιων υπουργείων να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο, που θα αφορά περισσότερο τη νομική διάσταση και όχι την κατασκευή. Θα έχει και χαρακτήρα διακηρυκτικό. Η επιλογή αυτή αντιμετωπίζει προβλήματα, τα οποία δεν μπορούν να αγνοηθούν. Το πρώτο είναι η απόσταση.

Η συνολική απόσταση σε ευθεία μεταξύ Ισραήλ – Κύπρου – Κρήτης – Ιταλίας είναι πάνω από 1.520 χιλιόμετρα, αλλά αυτή η απόσταση θα είναι πολύ μεγαλύτερη σε περίπτωση κατασκευής του αγωγού λόγω του ανάγλυφου του βυθού. Είναι σαφές πως ούτε το μήκος του αγωγού και, ως εκ τούτου, ούτε το κόστος μπορεί να υπολογιστεί σήμερα, αλλά σίγουρα θα είναι ψηλό. Περαιτέρω, πρόβλημα θεωρείται και το γεγονός ότι υπάρχουν αλλαγές βάθους στον θαλάσσιο βυθό. Πέραν από όλα αυτά, είναι και το θέμα της ασφάλειας του αγωγού και, λόγω του μεγάλου μήκους, το κόστος και γι’ αυτό το ζήτημα θα είναι ψηλό (στοιχεία από άρθρο Ιωάννη Αναστασάκη, 10 Μάϊου 2018, slpress.gr).

Τον αγωγό αυτό τον θέλει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί να ειπωθεί αυτό και για άλλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ αλλά και η Ρωσία. Για να είναι βιώσιμος ο αγωγός, θα πρέπει τα αποθέματα που θα βρεθούν να είναι πολλά και να καλύπτουν το κόστος. Το θέμα, βέβαια, είναι και πολιτικό και, ως εκ τούτου, η επιλογή του EastMed μπορεί να γίνει στη βάση αυτή.

Η λύση της υγροποίησης

Τρίτον, στο τέλος Σεπτεμβρίου, αρχές Οκτωβρίου αναμένεται πως η ExxonMobil θα «τρυπήσει» στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ. Οι Αμερικανοί υπολογίζουν πως υπάρχουν μεγάλες ποσότητες αερίου στον βυθό της κυπριακής θάλασσας και συγκεκριμένα στο τεμάχιο που δραστηριοποιούνται. Πληροφορίες αναφέρουν πως η εταιρεία ευνοεί τη βιομηχανία υγροποίησης φυσικού αερίου (LNG), με την κατασκευή εργοστασίου στην Κύπρο. Οι Αμερικανοί με τους Καταριανούς θέλουν να συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Η επιλογή αυτή ευνοεί την Κυπριακή Δημοκρατία, που έχει ενώπιον της περισσότερα σενάρια αξιοποίησης του αερίου. Ειδικοί θεωρούν πως εάν γίνει τούτο θα εξυπηρετήσει περισσότερο την Κύπρο, καθώς και τις άλλες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην ΑΟΖ μας. Από τις συζητήσεις που έγιναν στη διάρκεια της τριμερούς συνόδου Ελλάδος, Κύπρου και Ισραήλ, της περασμένης Τρίτης στη Λευκωσία, προκύπτει πως ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου ήταν ξεκάθαρος ως προς την επιλογή της μεταφοράς αερίου με αγωγού μέσω Τουρκίας.

Σε καμία περίπτωση δεν συζητά αυτή την επιλογή λόγω κυρίως της συμπεριφοράς του Ερντογάν έναντι της χώρας του, αλλά και γενικότερα. Κι αυτό παρόλο που πριν μερικά χρόνια το Ισραήλ φλέρταρε με αυτή την επιλογή, ακόμη κι εάν αυτό χρειαζόταν να γίνει παρακάμπτοντας τη Λευκωσία. Σήμερα αυτή η επιλογή δεν «παίζει». Ούτε για το Ισραήλ, ούτε για άλλους βασικούς παίκτες.

Ο τουρκικός «πονοκέφαλος»

Στην Άγκυρα αντιλαμβάνονται πως εάν οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην Ανατολική Μεσόγειο συνεχιστούν και υλοποιηθούν θα χάσει στρατηγικά πλεονεκτήματα. Θα ανατραπούν επιδιώξεις και θα επηρεασθούν οι ισορροπίες στην περιοχή. Για το καθεστώς Ερντογάν το θέμα αυτό θεωρείται κρίσιμης σημασίας, γι’ αυτό και παρουσιάζεται αποφασισμένο να μην επιτρέψει αξιοποίηση του φυσικού αερίου που βρίσκεται στην κυπριακή ΑΟΖ.

Εκτός κι εάν στην πορεία υπάρξει τουρκική εμπλοκή είτε απευθείας είτε δια των Τουρκοκυπρίων. Για τους τρίτους που εμπλέκονται στα ενεργειακά της περιοχής, το καλύτερο σενάριο είναι να μην έχουν την Τουρκία απέναντί τους (ούτε βέβαια και συνέταιρό τους). Γι’ αυτό και είναι σαφές πως κάποιοι εξ αυτών θα προσπαθήσουν να ενθαρρύνουν τις πλευρές για να τα «βρουν» στο Κυπριακό. Θεωρούν πως με αυτό τον τρόπο θα απαλλαγούν από τον πονοκέφαλο της Τουρκίας. Αυτό, βέβαια, δεν θα ισχύσει, καθώς οι Τούρκοι θέλουν πάντα περισσότερα και σίγουρα μερίδιο ή και έλεγχο.

Συνέχεια στο slpress.gr

Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο Νετανιάχου; Ο East Med και τα οφέλη για την Ελλάδα και την Κύπρο.

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης (Δ), ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου (Α) και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Κ), στην τριμερή συνάντηση Ελλάδας- Κύπρου- Ισραήλ, στη Λευκωσία, Τρίτη 8 Μαΐου 2018. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea Bonetti

MAY 13, 2018

Έδωσε τα ρέστα του ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου στη Λευκωσία, κατά την τριμερή συνάντηση με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη και τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρας.

Ήταν «στα πάνω του» ο άνθρωπος, χωρίς αμφιβολία, διότι πρέπει να γνώριζε την απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για το Ιράν. Μία απόφαση που τον καλύπτει απόλυτα, καθώς τα ισραηλινά σχέδια για κτύπημα στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις είναι πολύ πιο «ζωντανά» απ’ ότι φαντάζεται ο καθένας.

Έχει γραφτεί επανειλημμένα ότι οι πιλότοι που θα αναλάβουν την αποστολή εκπαιδεύονται καθημερινά μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή. Από το Τελ Αβίβ φτάνουν στα Χανιά και πίσω…

Ο κ. Νετανιάχου είναι χαρούμενος και για ένα άλλο λόγο: Στο τρένο του αντι-ιρανικού μετώπου έχουν ανέβει η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και άλλες χώρες, που δεν αγαπούν ιδιαίτερα το Εβραϊκό Κράτος. Χώρες με τις οποίες το Ισραήλ δεν διατηρεί καν διπλωματικές σχέσεις.

Ο κ. Νετανιάχου, λοιπόν, ήταν πολύ ευδιάθετος στη Λευκωσία και μπορούν να το πιστοποιήσουν ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Τσίπρας. Άκουσαν κάποια πράγματα από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, που τους άρεσαν πάρα πολύ, καθώς για πρώτη φορά έχουν ξεκαθαρίσει και οι θέσεις του έναντι της κατοχικής δύναμης Τουρκίας.

Άκουσαν και κάποιες άλλες απόψεις, που αφορούν την ευρύτερη περιοχή, με τις οποίες σίγουρα δεν συμφωνούν. Είναι θέσεις «πολεμοχαρείς» που αφορούν και κάποιους παραδοσιακούς συμμάχους της Αθήνας και της Λευκωσίας. Όλοι γνωρίζουμε… Όλοι καταλαβαίνουμε.

Όταν συζητά κανείς για πολέμους, πρέπει να είναι πρώτα ειλικρινής με τον εαυτό του. Ο κ. Νετανιάχου «μπορεί και τα κάνει». Έχει και τις πλάτες της πολεμικής μηχανής των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Ισραήλ δεν βρέθηκε ποτέ μόνο του. Με τη βοήθεια της Αμερικής έχει αναδειχθεί σε μικρή υπερδύναμη στην περιοχή. Μετά την οικονομική κρίση, η Ελλάδα και η Κύπρος, ούτε να αμυνθούν καλά-καλά μπορούν. Οι σύμμαχοι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι «κότες» και στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης φέρθηκαν σαν εχθροί. Τέλος πάντως δεν ήταν εταίροι και σύμμαχοι.

Όσον αφορά το ΝΑΤΟ και την Ελλάδα -διότι η Κύπρος δεν είναι μέλος- πότε η Δυτική Συμμαχία βρέθηκε δίπλα της. Ποτέ. Ακόμα και σήμερα που έχουν χωρίσει οι κακοί από τους καλούς, το ΝΑΤΟ υποστηρίζει την Τουρκία, η οποία απειλεί και εκβιάζει ασύστολα.

Άρα η Αθήνα και η Λευκωσία πρέπει να βρουν συμμάχους στην περιοχή της Μεσογείου. Δεν θα πούμε εμείς στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στον πρωθυπουργό Τσίπρα πως θα κάνουν τη δουλειά τους, για την οποία τους εξέλεξε δύο φορές ο λαός. Γνωρίζουν με ποιους έχουν τα ίδια χνώτα, ξέρουν τους πιθανούς συμμάχους, και αυτούς που θα μπορούσαν με άνεση να λύσουν τα προβλήματα στην άμυνα και την ασφάλεια.

Ο κ. Νετανιάχου, λοιπόν, που ακούει τις λέξεις «Ερντογάν» και «Τουρκία» και γίνεται εκτός εαυτού, αφού «ερωτοτρόπησε», είναι η αλήθεια, για λίγο με την ισλαμική και αντισημιτική Τουρκία, αποφάσισε ότι και να καταρρεύσει ο Ερντογάν στις εκλογές, η χώρα δεν θα αλλάξει.

Η αλήθεια είναι ότι ο σημερινός πρόεδρος της Τουρκίας έχει μολύνει την τουρκική κοινωνία και την έχει ποτίσει με μίσος για το Ισραήλ και γενικά τους μη μουσουλμάνους.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα αποφάσισε να προχωρήσει σε νέες συμμαχίες, ώστε να γίνει απαραίτητος και στην Ευρώπη.

Η πρόταση για την κατασκευή του αγωγού East Med, που είχε αρχικά παρουσιάσει ο Έλληνας πρώην υπουργός Γιάννης Μανιάτης, δεν είναι ένα αστείο. Για να υλοποιηθεί χρειάζονται χρήματα, που αντιλαμβάνομαι ότι το Ισραήλ τα έχει εξασφαλίσει. Χρειάζεται και ασφάλεια, λόγω της αντίδρασης της Τουρκίας. Θα αναλάβει αυτό το πολύ δύσκολο «κομμάτι» ο κ. Νετανιάχου; Υποθέτω ναι…

Εάν η Ελλάδα και η Κύπρος «εισέλθουν» με κάποιον τρόπο στο ενεργειακό αυτό παιγνίδι, που έχει την ευλογία της Αμερικής, δεν θα έχουν μόνο κέρδη, αλλά και κόστος. Διότι ναι μεν το Ισραήλ (και οι ΗΠΑ) επιθυμούν την κατασκευή του East Med, αλλά θα μπορούσε να υποθέσει ο καθείς ότι οι Ρώσοι δεν είναι χαρούμενοι.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας πρέπει να κάνουν τα κουμάντα τους. Και να πείσουν την Ευρώπη, ως ηγέτες δύο χωρών-μελών, να υποστηρίξει το έργο αυτό. Με τον τρόπο αυτό στηρίζει και τον εαυτό της.

Η ανάμειξη της Ε.Ε. «καθαρίζει» και τα όποια εμπόδια τίθενται λόγω των παραδοσιακών σχέσεων της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ιράν και μερικές άλλες φιλικές χώρες.

Από τις σχέσεις αυτές δεν αποκόμισαν τίποτα, μόνο προβλήματα, αλλά την ίδια στιγμή καμία χώρα δεν τις θέλει απέναντί της.

Οπότε χρειάζεται προσοχή, προγραμματισμός και όραμα… Καλά και ωραία όλα αυτά θα πείτε… Αλλά πως θα βοηθήσουν τη λύση του Κυπριακού, και την επανένωση της Κύπρου.

Το ενεργειακό παιγνίδι δεν πρέπει να σταματήσει ακόμα και αν η λύση είναι άπιαστο όνειρο αυτή τη στιγμή.

Δεύτερον, το βασικό εμπόδιο για τη λύση είναι η Τουρκία, όχι η Κυπριακή Δημοκρατία και οι Ελληνοκύπριοι. Εκτός εάν αποφασίσουμε να αυτοκτονήσουμε ομαδικά και να καλέσουμε τον κ. Ερντογάν να του δώσουμε και τη ψυχή μας. Δεν το νομίζω. Μέχρι να αποφασίσει η Τουρκία να συνομιλήσει σοβαρά για μία καθαρή λύση, η Κύπρος δεν πρέπει να κάθεται και να περιμένει. Πρέπει να λειτουργεί το κράτος, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, επειδή η ζωή δεν παραμένει ποτέ στάσιμη με την ελπίδα πως η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι, που τα θέλουν όλα δικά τους, συνετιστούν…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ειλικρινά ερωτώ τον Μητροπολίτη Κύκκου, τον οποίο γνωρίζω καλά και ξέρω τα αισθήματά του για την Ελλάδα; Τι κατάλαβε που έσυρε τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Νίκο Κοτζιά στα κυπριακά δικαστήρια;

Εντάξει, δέχομαι ότι αυτό έγινε μετά την επιμονή του δικηγόρου του. Αλλά ποιος αποφασίζει; Ο ίδιος, που είναι το αφεντικό ή ένας δικηγόρος; Διότι στο τέλος-τέλος όλοι τον κ. Νικηφόρο κατηγορούν. Και είμαι βέβαιος πως γνωρίζει τι του σέρνουν. Είμαι διπλά βέβαιος ότι δεν αξίζει όλους αυτούς τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Αλλά, πρέπει να αναλάβει τον ηγετικό του ρόλο και να δώσει ένας τέλος σε αυτή την ιστορία.

Με λίγα λόγια την Ελλάδα δεν τη σέρνεις στα δικαστήρια για ένα οικόπεδο, ακόμα και αν σου δώσουν όλα τα εκατομμύρια του κόσμου. Η Μονή Κύκκου διαθέτει μεγάλη περιουσία και δεν θα την «πονέσει» εάν δεν πουλήσει το συγκεκριμένο οικόπεδο. Μήπως να θυμίσω τι έλεγε ο μακαρίτης ο υπουργός Εργασίας Γιαννόπουλος στον Ανδρέα Παπανδρέου, ομιλώντας για μία έπαυλη που ήθελε να κτίσει η Δήμητρα Λιάνη; Την ίδια λέξη θυμάμαι όταν μιλούμε γι’ αυτό το οικόπεδο που χάρισε η Μονή Κύκκου στην Ελλάδα.

Πηγή: Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο Νετανιάχου; Ο East Med και τα οφέλη για την Ελλάδα και την Κύπρο https://hellasjournal.com/2018/05/giati-cherete-ke-chamogela-o-netaniachou/

Σε ακτίνα συμφωνίας Αθήνα-Σκόπια – Η μπάλα σε Τσίπρα και Ζάεφ

0

Φως στην άκρη του τούνελ διαφαίνεται στις διαπραγματεύσεις Αθήνας-Σκοπίων, αν και προς το παρόν τίποτα ακόμα δεν έχει οριστικοποιηθεί. Σύμφωνα με πληροφορίες, διαπιστώνοντας ότι η Δύση δεν ασκεί εκβιαστικές πιέσεις στην Αθήνα, η κυβέρνηση Ζάεφ έκανε ένα βήμα πίσω, ανοίγοντας τον δρόμο για να έλθουν οι δύο πλευρές σε ακτίνα συμφωνίας και κατ’ επέκτασιν να πραγματοποιηθεί η συνάντηση των δύο πρωθυπουργών στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της ΕΕ με τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων στη Σόφια.

Όπως είναι γνωστό, οι δύο πλευρές έχουν κατ’ αρχήν συμφωνήσει στο όνομα Άνω Μακεδονία (GornaMakedonija), χωρίς να έχει φύγει από το τραπέζι το Νέα Μακεδονία (NovaMakedonija). Υπήρξε, όμως, διαφωνία για την εκφορά του. Η Αθήνα ζητούσε το όνομα να είναι μόνο στα σλαβικά, ενιαίο και αμετάφραστο (Γκορναμακεντόνιγια), ενώ τα Σκόπια αποδέχονταν να είναι δύο λέξεις και να μεταφράζεται.

Η δεύτερη και σημαντικότερη διαφωνία αφορά στο εύρος χρήσης του ονόματος. Η ελληνική πλευρά θέτει ως όρο το νέο όνομα να είναι το επίσημο όνομα του γειτονικού κράτους για όλες τις χρήσεις (και για το εξωτερικό και για το εσωτερικό). Οι Σλαβομακεδόνες αποδέχονταν αυτό το όνομα μόνο για διεθνή χρήση. Επέμεναν στο εσωτερικό να χρησιμοποιούν το σημερινό συνταγματικό όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας”.

Ο Κοτζιάς επιχείρησε στις διαπραγματεύσεις να εξασφαλίσει το “για όλες τις χρήσεις”, προσφέροντας ως αντάλλαγμα το όνομα του κράτους να είναι δύο λέξεις και να μεταφράζεται, όπως απαιτούσαν τα Σκόπια. Ο Ντιμιτρόφ, όμως, απέρριψε την πρόταση, αναγορεύοντας τη διατήρηση της συνταγματικής ονομασίας (“Δημοκρατία της Μακεδονίας”) σε κόκκινη γραμμή. Επιχειρηματολογώντας, μάλιστα, επικαλέσθηκε και το γεγονός ότι η κυβέρνηση Ζάεφ δεν διαθέτει την αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να αλλάξει το Σύνταγμα.

Σε βάθος δύο χρόνων

Όταν, όμως, διαψεύσθηκαν οι ελπίδες των Σκοπίων για άσκηση εκβιαστικών πιέσεων στην Αθήνα από τη Δύση και διαπίστωσαν πως η κυβέρνηση Τσίπρα δεν πρόκειται να κάνει βήμα πίσω, αποδέχθηκαν το «για όλες τις χρήσεις», αλλά θέτοντας ως όρο η αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας να πραγματοποιηθεί όχι άμεσα, αλλά σε βάθος δύο χρόνων και στη βάση ενός συμφωνημένου οδικού χάρτη. Ως αντάλλαγμα ζητούν να προχωρήσει η διαδικασία άμεσης ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, καθώς και να δρομολογηθεί η ένταξή της στην ΕΕ.

Η ελληνική πλευρά δεν απορρίπτει αυτή την πρόταση, αλλά είναι σημαντικό να διασφαλισθεί ότι τα Σκόπια θα δεσμευθούν πραγματικά και κατά τρόπο αμετάκλητο ότι θα αλλάξουν και τη συνταγματική ονομασία του κράτους. Ο τρόπος που συζητείται είναι η σύναψη ενός Διεθνούς Συμφώνου (με κύρωση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ), το οποίο να προβλέπει σαφώς ότι το όνομα Άνω Μακεδονία (εάν τελικώς επιλεγεί αυτό) θα γίνει το νέο συνταγματικό όνομα και μάλιστα κατά τρόπο που η αλλαγή αυτή να μην εξαρτάται από το συσχετισμό δυνάμεων στο εσωτερικό της ΠΓΔΜ.

Ο Ζάεφ, όμως, έχει δεσμευθεί πολιτικά πως η όποια συμφωνία με την Αθήνα θα τεθεί προς έγκριση σε δημοψήφισμα. Όσοι γνωρίζουν το κλίμα που επικρατεί στη γειτονική χώρα εκτιμούν πως, λόγω του χρόνιου εθνικιστικού πυρετού, είναι πολύ δύσκολο η σλαβομακεδονική πλειονότητα να αποδεχθεί την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως εάν ο Σλαβομακεδόνας πρωθυπουργός εμμείνει στη δέσμευσή του, πιθανότατα θα προκύψει ανυπέρβλητο ναυάγιο.

Τα Σκόπια θα ήθελαν το δημοψήφισμα να πραγματοποιηθεί όταν θα έλθει η ώρα να αλλάξει η συνταγματική ονομασία. Με άλλα λόγια, θέλουν να πάρουν τοις μετρητοίς και να δώσουν μία υπόσχεση, η υλοποίηση της οποίας πιθανότατα θα ακυρωθεί μέσω του δημοψηφίσματος. Η Αθήνα, βεβαίως, έχει απορρίψει κάθε τέτοια ιδέα, γεγονός που εξωθεί τον Ζάεφ να εγκαταλείψει τη δέσμευσή του για δημοψήφισμα, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την ένταξη της χώρας του στις ευρωατλαντικές δομές. Το βήμα αυτό, ωστόσο, δεν έχει γίνει ακόμα.

Ιθαγένεια και ταυτότητα

Ένα δεύτερο ζήτημα είναι το όνομα της ιθαγένειας. Τα Σκόπια θέλουν η ιθαγένεια να παραμείνει «μακεδονική», όπως είναι σήμερα. Παντού και πάντα, όμως, το όνομα της ιθαγένειας είναι παράγωγο της κρατικής ονομασίας. Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες της Άνω Μακεδονίας, ανεξαρτήτως εάν ανήκουν στη σλαβομακεδονική ή στην αλβανική εθνότητα, θα είναι Ανωμακεδόνες όσον αφορά την ιθαγένεια. Ένα παράδειγμα: το Βέλγιο είναι εταιρικό κράτος δύο εθνοτήτων, των Βαλόνων και των Φλαμανδών. Και οι δύο, όμως, είναι Βέλγοι όσον αφορά την ιθαγένεια, τη νομική σχέση τους με το κράτος, του οποίου είναι πολίτες.

Τέλος, όσον αφορά το όνομα της εθνότητας και της γλώσσας, σύμφωνα με τις υφιστάμενες πληροφορίες, έχει τεθεί από την ελληνική πλευρά, αλλά όχι κατά τρόπο που να συνιστά κόκκινη γραμμή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στο επίπεδο αυτό δεν θα έχουμε αλλαγές. Αυτό που θεωρείται πιθανόν είναι η γλώσσα να αναφέρεται επισήμως ως «μακεντόνσκι», αλλά αμετάφραστα στη σλαβική εκδοχή του «μακεδονική».

Τα Σκόπια αναγκάζονται να κάνουν βήμα πίσω, απειδή αυτά έχουν το πρόβλημα κι όχι η Αθήνα. Αρχικά, η ελληνική κυβέρνηση πήγε στις διαπραγματεύσεις με πολύ λιγότερες απαιτήσεις. Ο Τσίπρας, όμως, έχει πάρει το μήνυμα από τα συλλαλητήρια και δεν διακινδυνεύει να έλθει σε μετωπική σύγκρουση με τη μεγάλη πλειονότητα του εκλογικού σώματος.

Ειδικά όταν έχει ανοικτό και δύσκολο μέτωπο με την Τουρκία και βεβαίως την απροθυμία των δανειστών να υποστηρίξουν με πράξεις το αφήγημα της καθαρής εξόδου από το Μνημόνιο.

για την συνέχεια https://slpress.gr/ethnika/se-aktina-symfonias-athina-skopia-i-mpalla-se-tsipra-zaef/

Trump-Russia investigationThe key questions answered

0

Everything you need to know about the inquiry into Russian hacking, alleged collusion and Donald Trump, plus the latest news

By Tom McCarthy and Sam MorrisLast Updated 20 April 2018 The Guardian

Bigger than Watergate? Or a transparent sham? Whatever else it may be, the story of Donald Trump and Russia comes down to this: a sitting president or his campaign is suspected of having coordinated with a foreign country behind the scenes of the election that put him in office.

Trump strongly denies all wrongdoing and calls the inquiry a “witch-hunt”. But prosecutors see red flags everywhere.

The affair has the potential to eject Trump from the White House. But with the president protected by Republicans in Congress and impeachment a longshot historically, Trump’s fate probably lies in the ballot box.

How to use this guide: Select a question to start exploring our extensive guide. You will be offered related questions as you go.

The key questions

  • What are the most serious allegations?

  • Who’s running the investigations?

  • Timeline: what are the key events?

  • Who are the key people?

The analysis

  • What are the dangers for Trump?

  • Is this a ‘witch-hunt’ as Trump claims?

The latest developments

  • Whom has Mueller charged?

  • Who is Stormy Daniels?

The rest of the questions

Full background

  • What is Trump’s history with Russia?

  • Remember the Trump campaign?

  • How did Russia ‘hack’ the election?

  • What is in Mueller’s indictment of Russians?

  • What is the Nunes memo?

  • What did the Russians want from Trump?

  • How many Trump-Russia contacts were there?

  • What happened at Miss Universe 2013?

  • What is the Steele dossier?

  • Why was James Comey fired?

  • What was the Trump tower meeting?

  • What is WikiLeaks’ role?

The allegations in depth

  • What is collusion?

  • What is obstruction of justice?

  • What is abuse of power?

  • What are Trump aides accused of?

  • What is Manafort charged with?

  • Is collusion illegal?

  • What’s in the Michael Flynn plea deal?

Trump’s response

  • What does Trump say about the allegations?

  • Why are Trump’s attacks on the investigation significant?

  • Who are Trump’s lawyers?

Trump’s associates

  • Who is Mike Pence?

  • Who is Richard Gates III?

  • Who is Jared Kushner?

  • Who is Donald Trump Jr?

  • Who is Michael Flynn?

  • Who is Steve Bannon?

  • Who is Brad Parscale?

  • Who is Carter Page?

  • Who is Jeff Sessions?

  • Who is George Papadopoulos?

  • Who is Paul Manafort?

  • Who is Corey Lewandowski?

  • Who is Hope Hicks?

  • Who is Michael Cohen?

  • Who is Sam Clovis?

  • Who is Felix Sater?

  • Who is JD Gordon?

  • Who is Stephen Miller?

  • Who is Michael Flynn Jr?

  • Who is Roger Stone?

  • Who is Walid Phares?

  • Who is Donald McGahn?

  • Who is Reince Priebus?

  • Who is Kellyanne Conway?

  • Who is KT McFarland?

The Russians

  • Who is Sergey Kislyak?

  • Who is Aras Agalarov?

  • Who is Emin Agalarov?

  • Who is Alexander Torshin?

  • Who is Natalia Veselnitskaya?

  • Who is Rinat Akhmetshin?

  • Who is Irakly Kaveladze?

  • Who is Ivan Timofeev?

  • Who is Olga Polonskaya?

The politics of the investigations

  • Is Trump preparing to fire Mueller?

The politics of the investigations

  • How deep is the partisan split over this?

  • Why are Trump’s tax returns important?

  • Who is Robert Mueller?

  • Who’s on Mueller’s team?

  • What are the congressional inquiries?

  • What is the latest special counsel activity?

  • Who is Rod Rosenstein?

Other people

  • Who is Joseph Mifsud?

  • Who is Reality Winner?

  • Who is Dana Rohrabacher?

  • Who is Fethullah Gülen?

  • Who is Rob Goldstone?

Image sources: Getty/AP/Reuters/CQ Roll Call Inc. Additional images courtesy of Simon & Schuster Canada and Politico. Design and development by Sam Morris
https://www.theguardian.com/us-news/ng-interactive/2017/dec/08/donald-trump-russia-investigation-key-questions-latest-news-collusion-timeline

The Battle Inside the Trump Administration Over T.P.S.

0

Photograph by Orlando Sierra / AFP / Getty

Last November, the acting director of the Department of Homeland Security, a career civil servant named Elaine Duke, received a phone call from John Kelly, the White House chief of staff. He was “irritated,” a White House official said at the time. Duke had just decided to extend the deadline for a special designation, known as Temporary Protected Status, or T.P.S., that allowed some sixty thousand Hondurans who had been living legally in the United States for nearly two decades to continue renewing their papers. Duke’s decision not to cancel their status, Kelly told her, “prevents our wider strategic goal” on immigration. The White House was looking for ways to reduce legal immigration and to deport anyone without legal status.

Duke retired from D.H.S. earlier this year, and last week the new Secretary, Kirstjen Nielsen, a protégée of Kelly’s, cancelled T.P.S. for the Hondurans. On Tuesday, the Washington Post reported that the Trump Administration had made the T.P.S. cancellation over the sustained and forceful objections of career diplomats at the State Department. Last year, according to the Post, officials from U.S. embassies as well as regional experts sent cables to Washington outlining reasons to extend T.P.S. not just for Hondurans but for other groups, including Salvadorans and Haitians. Rex Tillerson, who was then the Secretary of State, disregarded the advice, and Stephen Miller, a senior adviser to the President, pressured D.H.S. officials to cancel the program. Tillerson spoke with Duke by phone last fall, and told her that ending T.P.S. “was just something she had to do.” She wasn’t persuaded, and she pushed off the decision for six months, by which time Nielsen was in charge of the department.

The Hondurans are not the only group to lose the protection. Last fall, the Administration ended T.P.S. for forty-six thousand Haitians and for twenty-five hundred Nicaraguans; in January, it cancelled the status of two hundred thousand Salvadorans. Part of a 1990 immigration law, T.P.S. was created to temporarily allow refugees fleeing natural disasters and social unrest to live and work legally in the U.S. The law never specified, however, how long the protections were supposed to last. The government granted T.P.S. to Hondurans after Hurricane Mitch devastated the nation, in 1998, but, in the years that followed, poverty, government corruption, and gang activity turned the country into one of the most dangerous in the world. Sending tens of thousands of people back to the nation now would only add to the instability, and cause more Hondurans to head north in search of safety and work. To avoid a humanitarian crisis, Republican and Democratic Administrations granted extensions to T.P.S. year after year, though, in so doing, they introduced another significant complication: the immigrants established deep roots in this country. They joined the workforce, bought homes, paid taxes, and started families. There are now two hundred and seventy thousand U.S. citizens with Haitian, Salvadoran, or Honduran parents who are losing their T.P.S.

Last week, D.H.S. justified the cancellation on the narrowest possible grounds. “The disruption of living conditions in Honduras from Hurricane Mitch,” the official statement read, “has decreased to a degree that it should no longer be regarded as substantial.” Technically, this was accurate, but it was also deceiving. Diplomats, foreign-policy experts, former ambassadors, and government officials had all warned the department that cancelling T.P.S. for the Hondurans would undercut U.S. interests in the region, and that such a move would amount to ignoring the international factors that shape immigration patterns. One former D.H.S. official called the position “stupid and mean-spirited”; another told me that it was “pointless.” Everyone agrees that T.P.S. is a flawed policy, but the cancellation struck the officials I spoke with as typical of the Trump agenda: it made the White House look tough, and it satisfied anti-immigrant hard-liners, but it was shortsighted and counterproductive. “The decision on T.P.S. confirms that, when it comes to migrants, the White House is driven by domestic politics,” Senator Patrick Leahy, of Vermont, told me.

In 2015, in the midst of a humanitarian crisis in which tens of thousands of unaccompanied minors from Central America showed up at the American border, seeking asylum, the Obama Administration included Honduras in an initiative called the Alliance for Prosperity. The initiative was a seven-hundred-and-fifty-million-dollar aid package to the governments of Guatemala, El Salvador, and Honduras, designed to address the corruption and the crime that are viewed as the root causes of migration. Leahy, who championed the initiative, told me that D.H.S.’s decision on T.P.S. directly contradicted years of U.S. thinking about the complex dynamic of governance, crime, and migration in Central America. He said, “The whole premise has been that our engagement with these countries, our support for the Alliance for Prosperity, our significant investment are about promoting stability and security and economic opportunities, in the belief that, over time, it will reduce the incentives for people to leave.” James Nealon, the Ambassador to Honduras under President Obama and, until he retired recently, a D.H.S. official under President Trump, told me, “We finally had a bipartisan consensus in Congress that we needed to invest in Central America and to get at the push factors, the root causes, of immigration. We’re going to set back our efforts.” Many of the Hondurans won’t have places to live when they return, Leahy told me, and there is virtually no chance that they’ll find gainful employment. Sending them back will also hurt Honduras’s already struggling economy; twenty per cent of the G.D.P. there comes from remittances sent by immigrants working in this country.

On Wednesday, I spoke with a former Trump Administration official who was involved in the decision-making on T.P.S. last fall. The official told me, “You had career people arguing in favor of extending T.P.S. When they sent along their recommendations, their memos would stop dead in their tracks or get rewritten.” The official blamed one particular office at the State Department—the policy-planning shop—which Tillerson had revamped as part of an initiative to streamline the bureaucracy. In the past, the office functioned as an in-house think tank, offering policy advice to the Secretary; under Tillerson, it became a centralized decision-making body that further concentrated influence at the top of the department hierarchy. Though the idea was to make the State Department more agile, the effect was often the opposite. “It’s the place where memos go to languish until they’re O.B.E.—overtaken by events,” a former State Department official told me. According to a former D.H.S. official, “The gridlock was a real problem for us when it came to T.P.S. Sometimes we would get reports from State on country conditions after the Secretary had made her decision.”

Several bureaus at the State Department made recommendations on the T.P.S. issue. One—called Population, Refugees, and Migration (P.R.M.)—recommended extending T.P.S.; another—Western Hemisphere Affairs (W.H.A.)—advised against it. (W.H.A.’s position was a surprise to many, given its support for extending T.P.S. in previous years.) There were also questions about how many months it should take to wind down T.P.S. The policy-planning office sided with Western Hemisphere Affairs, and offered additional context to Tillerson on why it made sense to end the status. One document that circulated among the various parties made reference to the 2018 midterm elections in the U.S., suggesting that there was a political benefit to cancelling T.P.S., according to an official who read it. “This was highly irregular, and it was inappropriate for us to put in a paper,” the official told me. (The State Department denies that there was any discussion of the 2018 midterms in relation to T.P.S.)

The final decision on T.P.S. ultimately falls to the Secretary of Homeland Security. Given Nielsen’s closeness to Kelly, there was little surprise when she decided to end the protections. Under the Trump Administration, D.H.S.—which has a sprawling portfolio that includes the Coast Guard, fema, and a cybersecurity division—has mostly made news for its positions on immigration. In the weeks before Nielsen cancelled T.P.S. for Hondurans, she had spoken out about a “crisis” at the border, involving a caravan of fifteen hundred Central American migrants travelling north, through Mexico, to seek asylum in the U.S. A Fox News broadcast brought the migrants—almost all of whom were Honduran—to the attention of the President, who immediately began fulminating against U.S. immigration laws. (They were “pathetic” and riddled with “loopholes,” he said.) Within days, he called for more National Guard troops to be stationed at the border, and within weeks D.H.S. and the Justice Department announced a new “zero-tolerance policy” that would criminalize border crossers and separate families.

https://www.newyorker.com/news/daily-comment/the-battle-inside-the-trump-administration-over-tps?mbid=nl_Daily%20051218&CNDID=51540738&spMailingID=13494743&spUserID=MjYyMTE3MTkxMzQzS0&spJobID=1401059678&spReportId=MTQwMTA1OTY3OAS2

Ακραία καιρικά φαινόμενα: μια προειδοποίηση γι αυτό που πρόκειται να συμβεί.

4

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Τα επιστημονικά στοιχεία είναι συντριπτικά και κάθε μέρα που περνάει γίνονται περισσότερα.

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που σημειώνονται στις πέντε ηπείρους δεν είναι τυχαία. Αντανακλούν την υπερθέρμανση του πλανήτη λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας. Είναι φοβερές θεομηνίες, για όσους τις αντιμετωπίζουν, τίποτα σπουδαίο όμως σε σύγκριση με αυτό που πιθανώς έρχεται, αν δεν ληφθούν εγκαίρως μέτρα αντιμετώπισης και αναστροφής.

Δυστυχώς, ισχυρότατα οικονομικά συμφέροντα και πολιτικοί που συνδέονται με αυτά κάνουν ότι μπορούν για να εμποδίσουν τη λήψη τέτοιων μέτρων. Διασπείρουν μάλιστα μια καθαρά αντιεπιστημονική προπαγάνδα που, σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή, με τους ανθρώπους να χάνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, στην Επιστήμη και στη Λογική και να στρέφονται στη μεταφυσική πίστη, αποκτούν μεγάλο έδαφος να αναπτυχθούν.

Ωστόσο, και η Λογική και η Επιστήμη είναι αμείλικτες. Η Αμερικανική Μετεωρολογική Εταιρεία έχει δημοσιεύσει μέχρι τώρα έξη ετήσιες εκθέσεις που εξετάζουν τα ακραία καιρικά φαινόμενα σε συσχετισμό με την κλιματική αλλαγή. Η τελευταία έκθεσή της περιλαμβάνει τη μελέτη των καιρικών φαινομένων του 2016 και είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα του 2016 θα ήταν αδύνατο να συμβούν στην προβιομηχανική εποχή.

Μεταξύ των γεγονότων που δεν θα μπορούσαν να συμβούν χωρίς να… βάλουμε το χεράκι μας, είναι το παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ θερμοκρασίας του πλανήτη, που σημειώθηκε ακριβώς το 2016, το κύμα θερμότητας που έπληξε την Ασία, όπως και το κύμα θερμών θαλάσσιων μαζών που κατευθύνθηκε στην Αλάσκα.

Τα φαινόμενα αυτά δεν είχαν ξανασυμβεί, είχαν όμως προβλεφθεί από την θεωρία της κλιματικής αλλαγής, καθώς αναπτύσσονταν εξαιτίας της ανθρωπογενούς δραστηριότητα ισχυρές τάσεις που ξέφευγαν που έσπρωχναν τον καιρό έξω από τα φυσικά όρια των μεταβολών του. Η θεωρία είχε επίσης προβλέψει ότι τα πρώτα φαινόμενα που θα παρατηρηθούν είναι φαινόμενα ακραίου καύσωνα, όπως και συνέβη.

Στην έκθεσή της, η Αμερικανική Μετεωρολογική Εταιρεία επισκόπησε 27 εργασίες που εξέτασαν συγκεκριμένα καιρικά φαινόμενα. 21 από αυτές εντόπισαν την κλιματική αλλαγή ως καταλύτη ενός καιρικού φαινομένου, ενώ έξη όχι. Τα τελευταία έξη χρόνια έχουν εξετασθεί 131 μελέτες, τα δύο τρίτα των οποίων εντοπίζουν συσχέτιση με την κλιματική αλλαγή, ενώ το ένα τρίτο όχι. Η μεθοδολογία των ερευνητών είναι να ασχολούνται με ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο, χωρίς να γνωρίζουν εκ των προτέρων αν συσχετίζεται με την κλιματική αλλαγή.

Τα πιο εντυπωσιακά ακραία καιρικά φαινόμενα το 2016 ήταν:

  • Το απόλυτο ρεκόρ θερμοκρασίας της Γης, και ιδίως της Ασίας και της Αφρικής. Τρεις μελέτες κατέληξαν με ασυνήθιστα, για αυτό το είδος μελετών, κατηγορηματικό τρόπο, στο συμπέρασμα ότι τέτοιες μεταβολές είναι αδύνατο να εξηγηθούν χωρίς τον παράγοντα της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής
  • H λεύκανση των κοραλλιών στον μεγάλο κοραλλιογενή ύφαλο (Great Barrier Reef). H λεύκανση προκαλείται από αύξηση της θερμοκρασίας των νερών, που οδηγεί σε αποβολή φυκιών από την επιφάνεια των κοραλλιών και αν παραταθεί οδηγεί σε θάνατο των κοραλλιών με πολύ σοβαρές επιπτώσεις στα θαλάσσια οικοσυστήματα. Στην περίπτωση αυτή οι ερευνητές ήταν πιο επιφυλακτικοί για το αν έπρεπε να αποδοθεί το σύνολο της παρατηρηθείσης λεύκανσης στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, όπως όμως επεσήμανε μια μελέτη του National University της Αυστραλίας, οι εκπομπές αερίων θερμοκηπίου αυξάνουν τη θερμική ένταση του ωκεανού και τον κίνδυνο ενός ακραίου γεγονότος στον Ύφαλο.
  • Έντονες ξηρασίες και κύματα ζέστης έπληξαν το 2016 μεγάλο μέρος του νότου της αφρικανικής ηπείρου, προκαλώντας τοπικά ελλείψεις τροφής και νερού που επηρέασαν εκατομμύρια ανθρώπους. Μια μελέτη του Xing Yuan, της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών κατέληξε ότι οι απότομες ξηρασίες έχουν τριπλασιασθεί στην περιοχή τα τελευταία 60 χρόνια, με την υπερθέρμανση του πλανήτη κυρίως υπεύθυνη.
  • Καταστρεπτικές πυρκαγιές έπληξαν τη Βόρειο Αμερική το 2016. Οι επιστήμονες κατέληξαν ότι η κλιματική αλλαγή έπαιξε έναν επιβαρυντικό ρόλο.
  • Τα τελευταία χρόνια, ένα μεγάλο κομμάτι από ασυνήθιστα ζεστό νερό εμφανίστηκε στα ανοικτά των ακτών της Αλάσκας. Αυτά τα ζεστά νερά επέτρεψαν να αναπτυχθούν τοξικά φύκια που διασκορπίστηκαν στην περιοχή, σκοτώνοντας θαλάσσια πτηνά από τις χιλιάδες και καταστρέφοντας την τοπική αλιεία. Μια μελέτη του Πανεπιστημίου της Αλάσκας χαρακτήρισε το φαινόμενο άνευ προηγουμένου και υπογράμμισε ότι δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς ανθρωπογενή μεταβολή του κλίματος, έστω και αν συνετέλεσαν και άλλοι παράγοντες. Στην ίδια μελέτη υπογραμμίζεται ότι περαιτέρω θέρμανση θα οδηγήσει σε βαθιά αλλαγή για τους ανθρώπους, τα συστήματα και τα είδη.

Με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένεται η επιστημονική ανάλυση των ακραίων καιρικών φαινομένων του 2017, όπου εκφράζονται ήδη υποψίες, δεν υπάρχουν όμως ακόμα αποδείξεις, ότι οι σημειωθείσες υψηλές θερμοκρασίες, οι έντονες βροχοπτώσεις, οι ξηρασίες και ισχυροί τυφώνες σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή.

Οι συσχετίσεις αυτές δεν είναι εύκολες, γιατί τα ακραία φαινόμενα μπορούν να είναι μια στατιστική διακύμανση και δεν είναι πάντα εύκολο να συσχετισθούν με μακροχρόνιες τάσεις του κλίματος. Σε αντίθεση με τις ξηρασίες της Αφρικής, η μελέτη της ξηρασίας της βορειανατολικής Βραζιλίας δεν απέδειξε κάποια συσχέτιση με την κλιματική αλλαγή. Αντιθέτως, άλλα φαινόμενα, δεν μπορούν να εξηγηθούν χωρίς την κλιματική αλλαγή.

Οι επιστήμονες εκφράζουν αισιοδοξία ότι κάθε χρόνο οι μέθοδοι θα βελτιώνονται και θα γίνει ίσως στο τέλος δυνατή η απόδοση κάθε ακραίου καιρικού φαινομένου στην κλιματική αλλαγή ή σε άλλους παράγοντες, ώστε να μπορούν και οι πληττόμενες κοινότητες να κάνουν τον αντίστοιχο σχεδιασμό προστασίας τους.

Εκεί βέβαια που είναι δύσκολο να είναι κανένας αισιόδοξος είναι στο κατά πόσον οι κοινωνίες, τα κράτη και οι υπερεθνικοί θεσμοί θα κάνουν τίποτα για να σταματήσουν, εκτός από το να τη μελετάνε, την πορεία του ανθρώπου προς την καταστροφή.

27 Φεβρουαρίου 2018

http://www.konstantakopoulos.gr/2018/05/11/%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%BF/