Αρχική Blog Σελίδα 2807

Ο στρουθοκαμηλισμός της ιταλικής Αριστεράς

Από
anixneuseis
-
0

Portos

Δημήτρης Δεληολάνης
Δημήτρης Δεληολάνης slpress/gr

Στις 28 Μαΐου, την ημέρα που ο υποψήφιος πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε παρέδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και πριν προκύψουν οι μεταγενέστερες εξελίξεις, το αριστερό κόμμα «Ελεύθεροι και Ίσιοι» εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία διατυπώνει την υποστήριξη του προς τον πρόεδρο Σέρτζο Ματαρέλα: «Το Σύνταγμα αποτελεί κοινό αγαθό όλων των πολιτών: Η Λέγκα και το Κίνημα 5 Αστέρων το υπερασπίζονται όταν τους συμφέρει, όχι εμείς. Εμείς το υπερασπιστήκαμε στο συνταγματικό δημοψήφισμα της 4ης Δεκεμβρίου 2017, όπως το υπερασπιζόμαστε και σήμερα».

Στη συνέχεια το κείμενο μιλά για «άθλιες επιθέσεις» και για «απειλές» της «Λέγκας» και του Κινήματος 5 Αστέρων εναντίον του Ματαρέλα, προς τον οποίο οι Iταλοί αριστεροί εκφράζουν την «αλληλεγγύη» τους! Το κόμμα «Ελεύθεροι και Ίσοι» είναι ό,τι έχει απομείνει από την ιταλική Αριστερά. Συγκροτήθηκε τον Δεκέμβριο του 2017, όταν τα στελέχη που αποσχίστηκαν από το «Δημοκρατικό Κόμμα» του Ρέντσι συγχωνεύτηκαν με το κόμμα «Ιταλική Αριστερά» του Νικόλα Φραντογιάννι.

Στις εκλογές της 4ης Μαρτίου 2018 επικεφαλής του ψηφοδελτίου τοποθετήθηκε ο Πιέτρο Γκράσο, απερχόμενος πρόεδρος της Γερουσίας και πρώην επικεφαλής της ειδικής εισαγγελίας καταπολέμησης της Μαφίας. Στις εκλογές το κόμμα δεν πήγε καλά: μόλις που κατάφερε να εξασφαλίσει το 3,3% ώστε να μπει στο Κοινοβούλιο με 14 βουλευτές και 4 γερουσιαστές.

Η υποστήριξη της κοινοβουλευτικής Αριστεράς στις παρεμβατικές (ίσως και αντισυνταγματικές) ενέργειες του Ιταλού προέδρου δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Το ίδιο το αναιμικό του εκλογικό αποτέλεσμα δίνει μια πρώτη εξήγηση. Πολλοί αριστεροί ψηφοφόροι αρνήθηκαν να ψηφίσουν ένα κόμμα που περιλάμβανε πρώην στελέχη του «Δημοκρατικού Κόμματος», όπως τον πρώην γραμματέα Πιερλουίτζι Μπερσάνι και τον πρώην πρωθυπουργό Μάσιμο Ντ΄Αλέμα. Όλα αυτά τα στελέχη είχαν υπερψηφίσει τους νόμους λιτότητας της κυβέρνησης Ρέντσι.

Η κατηγορία που εκτόξευσαν οι ψηφοφόροι εναντίον του κόμματος ήταν πως ο στόχος του δεν ήταν η επεξεργασία μιας εναλλακτικής πολιτικής σε σχέση με το «Δημοκρατικό Κόμμα», αλλά η άσκηση πίεσης στο κόμμα του Ρέντσι, προκειμένου να αλλάξει ηγεσία και να μετακινηθεί σε πιο αριστερές θέσεις. Το «Ελεύθεροι και Ίσοι» φρόντισε να επιβεβαιώσει την προοπτική αυτή ήδη την επομένη των εκλογών, προτείνοντας κυβερνητική συνεργασία του «Δημοκρατικού Κόμματος» με το «Κίνημα 5 Αστέρων». Το ίδιο το «Ελεύθεροι και Ίσοι» ήταν έτοιμο να στηρίξει το κυβερνητικό αυτό σχήμα στο Κοινοβούλιο.

Repubblica: ο συλλογικός διανοούμενος

Η λογική που οδηγεί σε αυτές τις επιλογές έχει γίνει αντικείμενο βαθιάς επεξεργασίας στην εφημερίδα La Repubblica, η οποία μετεκλογικά αναδείχτηκε ως καθοριστικής σημασίας «συλλογικός διανοούμενος» του αριστερού και κεντροαριστερού χώρου. Κατά την εφημερίδα, η ανάδειξη της ακροδεξιάς «Λέγκας» εμπεριέχει κινδύνους για το δημοκρατικό καθεστώς. Καθήκον των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται σιωπηλά και ο Μπερλουσκόνι) είναι «να ενωθούν» και «να καταπολεμήσουν τον υφέρποντα φασισμό», την «ξενοφοβία» και τον «λαϊκίστικο φασισμό».

Το γεγονός πως η «Λέγκα», όπως και το «Κίνημα 5 Αστέρων», θέτουν σοβαρά και υπαρκτά θέματα αναφορικά με τη λειτουργία της Ευρωζώνης, αγνοείται κι επισκιάζεται από τη ρητορική της σωτηρίας των δημοκρατικών θεσμών. Σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύεται τόσο από τη Repubblica όσο και από την κοινοβουλευτική Αριστερά που την ακολουθεί και η άρνηση του Ματαρέλα να αποδεχθεί τον οικονομολόγο Πάολο Σαβόνα ως υπουργό Οικονομικών.

Η αφήγηση αυτή φαίνεται πως δεν επηρέασε μόνον την κοινοβουλευτική Αριστερά. Είχε αντίκτυπο και στην εξωκοινοβουλευτική. Στις 30 Μαΐου πραγματοποιήθηκε στο κατειλημμένο στέκι Je so’ Pazzo της Νάπολης η γενική συνέλευση του «Εξουσία στο Λαό», του ψηφοδελτίου που προώθησε το ίδιο το στέκι εν όψει των εκλογών του περασμένου Μαρτίου. Στο ψηφοδέλτιο περιέλαβε και την «Κομμουνιστική Επανίδρυση» και πολλά μικρότερα σχήματα της κινηματικής αριστεράς, εξασφαλίζοντας το 1%.

Στη διήμερη συζήτηση που διεξήχθη σε αυτό το χώρο, καθώς και στο χαιρετισμό του δημοφιλέστατου δημάρχου της πόλης Λουίτζι Ντε Ματζίστρις, κυριάρχησε η αντιπαράθεση με την ακροδεξιά «Λέγκα» και η καταγγελία της υποτέλειας του «Κινήματος 5 Αστέρων» στον Σαλβίνι. Ούτε λέξη για την πρόθεση της «αντισυστημικής» συμμαχίας των δυο αυτών κομμάτων να αλλάξουν τους κανόνες της Ευρωζώνης.

Η παρέμβαση Παντόλφι

Κι όμως, μόλις δόθηκε στη δημοσιότητα το κυβερνητικό πρόγραμμα της «Λέγκας» και του «Κινήματος 5 Αστέρων», ο αριστερός οικονομολόγος Λουίτζι Παντόλφι δημοσίευσε στην αριστερή εφημερίδα Il Manifesto ένα οργισμένο άρθρο με τίτλο «Δεν πρέπει να αφήσουμε στη Λέγκα τον αγώνα εναντίον της λιτότητας στην ΕΕ».

Στο άρθρο του, ο Παντόλφι σχολίασε λεπτομερώς το πρόγραμμα και έφτασε στο συμπέρασμα ότι η «δεξιά λαϊκίστικη συμμαχία» ήταν, επακριβώς, δεξιά, καθώς η μισθωτή εργασία ήταν «παντελώς απούσα» από το κείμενο και τα προτεινόμενα μέτρα εμφανώς ευνοούσαν τα υψηλότερα εισοδήματα και τους εργοδότες. Πρόσθεσε όμως πως η συμφωνία περιελάμβανε και μέτρα «που θα έπρεπε να είχε προτείνει η Αριστερά».

Πιο συγκεκριμένα, ο Παντόλφι ανέφερε θέματα όμως την «ριζική αναθεώρηση των συνθηκών της Eυρωζώνης», το αίτημα «να ακυρωθούν οι ισχύοντες περιοριστικοί κανόνες», να τεθεί σε «πανευρωπαϊκό επίπεδο το θέμα της διαγραφής μέρους του χρέους». Τώρα, που η Δεξιά θέτει τα θέματα αυτά, η Αριστερά πρέπει να την υποστηρίξει σε αυτό το συγκεκριμένο μέτωπο, ήταν η κατάληξη του άρθρου του.

Οι υποδείξεις του Παντόλφι είχαν περιορισμένο αντίκτυπο. Τις επόμενες ημέρες δημοσιεύτηκαν στην ίδια εφημερίδα λιγοστά άρθρα που υποστήριξαν τις απόψεις του. Αλλά δεν άλλαξαν την κυρίαρχη αντίληψη στους κόλπους της ιταλικής Αριστεράς. Στις 30 Μαΐου, την επομένη της παραίτησης του Κάρλο Κοτάρέλι, του πρώην αξιωματούχου του ΔΝΤ, στον οποίο ο Ιταλός πρόεδρος έδωσε εντολή να σχηματίσει «τεχνοκρατική» κυβέρνηση, η διευθύντρια της Il Manifesto Νόρμα Ραντζέρι δημοσίευσε πρωτοσέλιδα εκτενές κύριο άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Αδιέξοδο».

Η Ιταλίδα δημοσιογράφος περιέγραψε αποστασιοποιημένα την περίπλοκη κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα «χάρη στις κινήσεις του προέδρου», χωρίς όμως να τις αμφισβητεί. Η μόνη κριτική στον Ματαρέλα είναι η εξής: «Ο πρόεδρος έκανε στον ηγέτη της Λέγκας Σαλβίνι ένα μεγάλο δώρο: τον απάλλαξε από την δοκιμασία να αναλάβει να κυβερνήσει, του απένειμε την περγαμηνή του μεγάλου πολέμιου της γερμανικής λιτότητας και τον τοποθέτησε ακόμη περισσότερο στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, να υποδύεται το ρόλο του θύματος ισχυρών κέντρων εξουσίας». Κι αυτό ήταν όλο.

Ο στρουθοκαμηλισμός της ιταλικής Αριστεράς

Σκοπιανό: Η εμμονή σε έναν σκοπό αποτελεί αφροσύνη

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Τσαϊλά*Παρασκευή 01 Ιουνίου 2018

Όποτε ακούω για το “Σκοπιανό πρόβλημα”, αυτόματα μου έρχονται στο μυαλό οι άκρως επίκαιρες αναφορές του Μπίσμαρκ που πιστεύω ότι προσπαθούν να αφυπνίσουν τις εθνικές μας συνειδήσεις πριν αντιμετωπίσουμε εθνικές περιπέτειες. «Ζούμε σε μία εποχή, όπου ο δυνατός είναι αδύνατος λόγω των ηθικών του αναστολών και ο αδύνατος γίνεται δυνατός λόγω του θράσους του. Η ευγνωμοσύνη και η εμπιστοσύνη δε θα φέρει ούτε έναν στο πλευρό μας. Μόνο ο φόβος θα το κάνει αυτό, εάν τον επιβάλλουμε με δεξιοτεχνία και σύνεση».

Υπάρχει εμμονή στο Σκοπό;

Γνωρίζουμε ότι σε οποιαδήποτε διαμάχη, περισσότερο από κάθε άλλη κατάσταση, είναι πολύ πιθανό τα πράγματα να εξελίσσονται αντίθετα προς τις αρχικές μας προβλέψεις. Έτσι οι ηγέτες βρίσκονται σε μια συνεχή περιδίνηση μεταξύ ανακριβειών και αναληθών πληροφοριών. Σφαλμάτων λόγω πολιτικού κόστους, αμέλειας ή υπερβολικής βιασύνης.

Αντιδράσεων προερχομένων από εσφαλμένες αντιλήψεις, καλώς ή κακώς νοούμενης συναισθήσεως ευθυνών, οκνηρίας ή κοπώσεως. Και τέλος ακόμη και από συμπτώσεις που δεν ήταν δυνατόν να προβλεφθούν. Ένας πραγματικός ηγέτης έχει την ευχέρεια να αξιολογεί όλες τις παραπάνω αναφερόμενες αντιξοότητες, με εμμονή στον τελικό σκοπό. Όλοι οι ενδιάμεσοι σκοποί, τακτικής που καθορίζονται, πρέπει να οδηγούν και να συμβάλλουν άμεσα ή έμμεσα στην επίτευξη του τελικού σκοπού στο συντομότερο δυνατό χρόνο. Η εμμονή στο σκοπό μας υλοποιείται με την καθοδήγηση κάθε σκέψης και ενέργειας προς την επίτευξή του. Η αξία της εμμονής έγκειται στην πίστη ότι μπορούμε να επιβάλουμε την δική μας άποψη στον αντίπαλο. Οπωσδήποτε αυτή δεν έχει νόημα αν από την εξέλιξη των καταστάσεων καταστεί προφανές ότι δεν υπάρχει δυνατότητα και προοπτική επιβολής. Εμμονή στον σκοπό σε μία τέτοια περίπτωση αποτελεί αφροσύνη κάτι που έχει καταδειχθεί πλήρως στο παρελθόν.

Οι πολιτικοί μας ηγέτες αντιμετώπισαν το Σκοπιανό με υπέρμετρο καιροσκοπισμό και χωρίς ίχνος εμμονής στον σκοπό. Αντί να επικεντρώσουν την προσοχή τους στη γεωπολιτική διάσταση του πράγματος αναλώθηκαν στο πώς να είναι αρεστοί στην ελληνική κοινή γνώμη, αλλάζοντας θέσεις συνεχώς. Στην πραγματικότητα, η ανεξαρτοποίηση της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας των Σκοπίων μας προσέφερε μια ευκαιρία για να επηρεάσουμε καθοριστικά, από θέση γεωπολιτικής ισχύος, τη διαμόρφωση των εξωτερικών προσανατολισμών της. Ως η μόνη όμορή της χώρα που δεν υποβλέπει την ανεξαρτησία και ακεραιότητά της. Και επίσης ως η μόνη που ανήκει στους βασικούς ευρωατλαντικούς θεσμούς, ΝΑΤΟ και ΕΕ, στους οποίους από την πρώτη στιγμή οι σκοπιανοί προσέτρεξαν για βοήθεια.

Με ποια λοιπόν ακολουθούμενη στρατηγική προσπαθούμε να διαπραγματευθούμε;

Οι Σύμμαχοι είναι βέβαιο ότι ασκούν πιέσεις στην αντιπροσωπεία μας, να αποδεχθεί μια συμβιβαστική λύση, εφόσον δηλώνουν ότι η οποιαδήποτε καθυστέρηση στη διεύρυνση θα μπορούσε να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην περιφερειακή σταθερότητα και θα εγείρουν ανησυχητικά ερωτήματα σχετικά με τη θεσμική υγεία της Συμμαχίας. Κατά τους συμμάχους, αρνούμενοι την ένταξη της ΠΓΔΜ δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο για άλλες περιφερειακές αντιπαλότητες, ότι δηλαδή μία χώρα μπορεί να κωλυσιεργεί επ’ αόριστον την είσοδο μιας άλλης. Από την άλλη πλευρά το ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι ένας συνασπισμός για τη σύσφιξη των σχέσεων των ευρωπαϊκών κρατών ολοένα και περισσότερο μέσω των αμοιβαίων υποχωρήσεων και των αμοιβαίων συμφερόντων με σεβασμό στις ιστορικές αλήθειες, που να ανατρέπει τις δηλητηριώδεις εθνοτικές διαφορές.

Η Ελληνική Κυβέρνηση εμφανίζεται επικεντρωμένη στην έναρξη ολοκληρωμένων τελικών διαπραγματεύσεων, που φαίνεται να οδηγούνται περισσότερο από πολιτική βάσει στρατηγικού ενδιαφέροντος παρά από τις επιταγές αξίας που βασίζονται στο θυμικό του λαού. Το χρονοδιάγραμμα για την «απόλυτη συμφωνία» είναι ευέλικτο και πιστεύουμε θα καθυστερήσει λόγω κυρίως των λαϊκών αντιδράσεων.Αυτό το αναφέρω καθώς τις αλλαγές για τις αλυτρωτικές αναφορές στο Σύνταγμα της FYROM και το erga omnes που ζήτησε η αξιωματική αντιπολίτευση μετ’ επιτάσεως στη διαπραγμάτευση ανάγκασε, εκών άκων να ακολουθήσει ο κύριος Πρωθυπουργός. Με αυτό τον τρόπο “τον έδεσαν” και δεν μπορεί χωρίς αυτά να δεχθεί το όνομα που θα περιέχει επιθετικό προσδιορισμό «Μακεδονία», όπως φαίνεται ότι ήταν πρόθυμος να το κάνει και όπως το είχε υποσχεθεί στους έξω. Αυτός εκτιμάται ότι είναι ο κύριος λόγος που ο Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι πλέον η λύση για το όνομα βρίσκεται στα χέρια του Πρωθυπουργού.

Συμπεράσματα

Με βάση τη γεωπολιτική λογική, η Ελλάδα έπρεπε να μεριμνήσει για τη διαμόρφωση αρνητικού κλίματος για τις σκοπιανές αλυτρωτικές φαντασιώσεις και δραστηριότητες. Μετά δε και την υιοθέτηση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ της θέσης για την εύρεση λύσης του ονόματος ως κριτηρίου για την πιθανή εισδοχή του νέου κράτους, η χώρα μας πλέον μπορεί να προωθήσει από θέση διπλωματικής και γεωπολιτικής ισχύος μια διαπραγμάτευση σοβαρή και τεκμηριωμένη που να καλύπτει τα ουσιώδη συμφέροντά μας.

Η ελληνική αντιπροσωπεία δεν πρέπει να δεχθεί ονόματα όπως Βόρεια Δημοκρατία της Μακεδονίας ή άνω Δημοκρατία της Μακεδονίας ή οποιοδήποτε παρόμοιο παράγωγο διότι είναι το ίδιο με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ως εκ τούτου, ταυτίζεται με τη Μακεδονία. Αν αναλογιστούμε ότι η Ιορδανία ονομάζεται επίσημα Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας και η Αυστραλία ονομάζεται επίσημα Κοινοπολιτεία της Αυστραλίας. Στην καθομιλουμένη οι χώρες αυτές είναι γνωστές ως Ιορδανία και Αυστραλία αντίστοιχα. Η Ελλάδα απέρριψε όλα αυτά στο παρελθόν και πρέπει να συνεχίσει να το κάνει, όσο οι σκοπιανοί εμμένουν στο εθνοτικό μεγαλείο του μακεδονισμού.

Έχουμε γράψει και στο παρελθόν ότι η de facto αναγνώριση της ονομασίας ακόμη και από 190 κράτη της διεθνούς κοινότητας, δεν πρέπει να μας ανησυχεί. Αυτό που πρέπει να ψάξουμε είναι το γιατί τα Σκόπια εμφανίστηκαν πιο διαλλακτικά και γιατί σύρθηκαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Μια αρχή των διαπραγματεύσεων είναι πως πρέπει να λύνουμε ζητήματα των οποίων η σημερινή λύση, αποκλείεται να είναι χειρότερη από μια μελλοντική (στο προσεχές μέλλον). Η κρατική υπόσταση των Σκοπίων, είναι πιο επισφαλής από ποτέ. Άλλωστε τα ζητήματα αυτού του τύπου, δεν έχουν απαραίτητα γραμμική εξέλιξη.

Τέλος ο γεωγραφικός προσδιορισμός, χωρίς μάλιστα την απόρριψη της Μακεδονικής ταυτότητας, θα αποτελέσει την επισφράγιση και το νομικό εφαλτήριο για ένα domino αλυτρωτισμού. Με έναν γεωγραφικό προσδιορισμό, η κάθε αντιπολίτευση των Σκοπίων, για προεκλογικούς λόγους και για λόγους συσπείρωσης του εκλογικού σώματος στο οποίο επιθυμεί να απευθυνθεί, δε θα έχει συμφέρον να προβεί σε αλλαγές εντός του Σκοπιανού Συντάγματος, αλλαγές που αφορούν το πώς θα ονομάζονται οι πολίτες ή το πώς θα διδάσκεται στα σχολεία η Ιστορία και η Γεωγραφία.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαιλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ.

Φωτογραφία: Intimenews.
https://www.liberal.gr/arthro/206592/apopsi/arthra/chaideuontas-ton-skopiano-tha-ginei-perissotero-faulos.html

Η Θεσσαλονίκη της οικογένειας Ντασό

Από
anixneuseis
-
0

Χριστίνα ΤαχιάουΧριστίνα Ταχιάου31 ΜΑΪΟΥ 2018, Protagon.gr

Ο τέταρτος πιο πλούσιος Γάλλος, ο Σερζ Ντασό, πέθανε την περασμένη Δευτέρα σε ηλικία 93 ετών. Ο μεγιστάνας της αεροπορικής βιομηχανίας και του Τύπου (ιδιοκτήτης της Figaro, μεταξύ άλλων), πολιτικός και μεγαλοπαράγοντας, είχε ρίζες στη Θεσσαλονίκη. Ηταν απόγονος της οικογένειας Αλλατίνη. «Ντασό» ήταν το επώνυμο που η οικογένεια υιοθέτησε το 1946. Το κανονικό ήταν Μπλοχ και η αρχική επωνυμία του κολοσσού που ίδρυσε ο πατέρας του Σερζ Ντασό ήταν «Μαρσέλ Μπλοχ».

Οι πιο παρατηρητικοί θα έχουν προσέξει ότι η αίθουσα εκδηλώσεων του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης ονομάζεται «Αλλατίνη – Ντασό». Την αίθουσα είχε αρχικά εγκαινιάσει ο στρατηγός και πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Σαρλ Ντε Γκολ, το 1963.

Τον Ιούνιο του 2012 η πανίσχυρη οικογένεια Ντασό επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να εγκαινιάσει την ανακαινισμένη με δική τους χορηγία αίθουσα, καθώς και να ξαναβρούν τις ρίζες τους στην πόλη. Συγκεκριμένα, είχαν έρθει η σύζυγος του εκλιπόντος, Νικόλ, με τα τρία παιδιά τους: τη Μαρί-Ελέν, τον Λοράν και τον Τιερί Ντασό. Ο Σερζ δεν είχε καταφέρει να έρθει σε εκείνη την επίσκεψη.

Ο πατέρας του Σερζ, Μαρσέλ, ήταν ο ιδρυτής της αυτοκρατορίας των Ντασό. «Η επιτυχία του Μαρσέλ Ντασό στη Γαλλία, στην αεροναυπηγική, έχει τις ρίζες της στην οικογένεια Αλλατίνη, με τους αλευρόμυλους και τα κεραμοποιεία» είπε ο Λοράν Ντασό σε συνέντευξή του κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στη Θεσσαλονίκη.

Ï ËïñÝí Íôáóþ ìéëÜåé óôç óõíÜíôçóÞ ôïõ ìå ôïí ÁíôéðåñéöåñåéÜñ÷ç Èåóóáëïíßêçò Áðüóôïëï Ôæéôæéêþóôá. Ç ïéêïãÝíåéá Íôáóþ Ý÷åé êáôáãùãÞ áðü ôç Èåóóáëïíßêç êáé êáôÜ ôçí åðßóêåøÞ ôïõò ðñáãìáôïðïéÞèçêå îåíÜãçóç óôï êôßñéï êáé ôïõò ÷þñïõò ôçò ÐåñéöÝñåéáò ÊåíôñéêÞò Ìáêåäïíßáò (êôßñéï ðñþçí Íïìáñ÷ßáò Èåóóáëïíßêçò), óôï ïðïßï åß÷å æÞóåé ç ðñüãïíïò ôçò ïéêïãÝíåéáò, ÍïÝìé Áëëáôßíç. Èåóóáëïíßêç, ÄåõôÝñá 11 Éïõíßïõ 2012 ÁÐÅ ÌÐÅ/PIXEL/ÌÐÁÑÌÐÁÑÏÕÓÇÓ ÓÙÔÇÑÇÓ
O Λοράν Ντασό, γιος του Σερζ, εγγονός του Μαρσέλ και δισέγγονος της Ναόμι Αλλατίνη, κατά την επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη
Réception par le Maire de Thessalonique, M. Ioannis Boutaris.
Ο Λοράν Ντασό και η Νικόλ Ντασό, σύζυγος του Σερζ, γίνονται δεκτοί από τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη

Μεταφέροντας τις αφηγήσεις του παππού του, στάθηκε ιδιαιτέρως στη Θεσσαλονικιά Ναόμι Αλλατίνη, μητέρα του Μαρσέλ. «Δεν μας μιλούσε πολύ για τον πατέρα του, που ήταν γιατρός. Μας μιλούσε για τη μητέρα του, που θαύμαζε πολύ, επειδή τον πήγαινε σε συλλέκτες στο Παρίσι, σε ενδιαφέροντα μέρη που δεν γνώριζε. Τις συνήθειες από τη μητέρα του αντέγραψε στην υπόλοιπη ζωή του, στα σπίτια του».

Η Ναόμι Αλλατίνη ήταν γόνος της τρίτης πιο πλούσιας οικογένειας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Αλλατίνη, εβραϊκής καταγωγής, είχαν έρθει στη Θεσσαλονίκη από το Λιβόρνο. Ο Ντάριο Αλλατίνη, πατέρας της Ναόμι, είχε παντρευτεί με την Ανίτα Φερνάντεζ, κόρη μιας από τις πιο πλούσιες οικογένειες της Θεσσαλονίκης, επίσης εβραϊκής καταγωγής.

Τη Βίλα Αλλατίνη είχε σχεδιάσει ο ιταλός αρχιτέκτονας-σταρ της εποχής, Βιταλιάνο Ποζέλι, για εξοχική κατοικία της οικογένειας. Ο Ποζέλι είχε σχεδιάσει και τους Μύλους Αλλατίνη, όπως και πολύ σημαντικά κτίρια της Θεσσαλονίκης, στην οποία έχει αφήσει το στίγμα του.

Βίλα Αλλατίνη Απρίλιος 1909 όταν φυλακίστηκε ο σουλτανος Αμπντούλ Χαμίτ γνωστός με το προσωνύμιο «Κόκκινος σουλτάνος», υπεύθυνος για τη μεγάλη σφαγή των Αρμενίων το 1896

Η Βίλα Αλλατίνη κτίστηκε το 1898, αλλά από το 1909 έως το 1911 χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β’, ο οποίος είχε εκθρονιστεί από τους Νεότουρκους. Το 1926 στέγασε τη Φιλοσοφική Σχολή, αργότερα λειτούργησε ως νοσοκομείο, από το 1979 αποτέλεσε έδρα της Νομαρχίας και έως πριν από λίγους μήνες ήταν η έδρα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.

Αυτό το ιστορικό κτίριο, στο οποίο διαδραματίστηκαν γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του τόπου, επισκέφτηκαν η σύζυγος του εκλιπόντος Σερζ Ντασό και τα τρία παιδιά του. Τους ξενάγησε ο Περιφερειάρχης, Απόστολος Τζιτζικώστας. «Δεν είχα την τύχη να γνωρίσω τη γιαγιά του συζύγου μου που έζησε εδώ, αλλά γνωρίζω την ιστορία του θαυμάσιου αυτού σπιτιού» είχε δηλώσει η Νικόλ Ντασό. «Η επιτυχία του Μαρσέλ Ντασό δεν είναι παρά η συνέχεια των προγόνων του» είχε πει ο Λοράν Ντασό, συγκινημένος.

Η οικογένεια Αλλατίνη εκτοπίστηκε από τη Θεσσαλονίκη το 1911, λόγω της ιταλικής της καταγωγής. Η Ναόμι είχε ήδη παντρευτεί τον Αδόλφο Μπλοχ, γιατρό, εβραίο αλσατικής καταγωγής, και ζούσαν στο Παρίσι. Ο γιος τους Μαρσέλ, και πατέρας του εκλιπόντος Σερζ, ίδρυσε το 1928 την αεροπορική βιομηχανία Μαρσέλ Μπλοχ. Τον Αύγουστο του 1944 εκτοπίστηκε στο Μπούχενβαλντ, καθώς αρνήθηκε να αποκαλύψει στους Ναζί την αεροναυπηγική τεχνολογία του. Ανέκαμψε χάρη στη βοήθεια ενός συγκρατουμένου του, του Μαρσέλ Πολ, μέλους του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

French President Valery Giscard d'Estaing (centre left) talking to entrepreneur Serge Dassault (centre right) at the opening of the International Exhibition of Aeronautics and Space, circa 1978. (Photo by Keystone/Hulton Archive/Getty Images)
Ο Σερζ Ντασό συζητάει με τον τότε γάλλο πρόεδρο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, στα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης Αεροναυπηγικής και Διαστήματος του 1978. (Keystone/Hulton Archive/Getty Images)

Το 1946 η οικογένεια Μπλοχ πήρε το όνομα Ντασό, ενώ το 1950 ασπάστηκε τον καθολικισμό. «Ο παππούς μου» -λέει ο Λοράν Ντασό- «ήταν πολύ δεμένος με τις ρίζες του. Με αυτήν την κουλτούρα, τόσο ελληνική όσο και εβραϊκή, που μας κληροδότησε σε κάποιον βαθμό».

Το 1925 είχε γεννηθεί ο γιος του Μαρσέλ, Σερζ. Το 1946, ως Ντασό πλέον, πέρασε στην Πολυτεχνική Σχολή και αργότερα έκανε και εξειδικευμένες σπουδές αεροναυπηγικής και διαστήματος. Πήρε το δίπλωμά του το 1951, ενώ τελείωσε και την Ανωτάτη Εμπορική Σχολή. Το 1950 παντρεύτηκε τη Νικόλ Ραφέλ, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Το 1986, με τον θάνατο του πατέρα του, Μαρσέλ, ο Σερζ Ντασό απέκτησε τα ηνία της αυτοκρατορίας. Σήμερα και τα τέσσερα παιδιά του εργάζονται εκεί.

2018-05-28T152359Z_1119741038_RC1AF7F63430_RTRMADP_3_FRANCE-DASSAULT
Ο Σερζ Ντασό ποζάρει μπροστά από ένα κατασκευασμένο στη Γαλλία Rafale, το 1999 (REUTERS/Charles Platiau)

Η ζωή των Ντασό δεν υπήρξε ποτέ ανέφελη. Το 1964, η σύζυγος του Μαρσέλ είχε απαχθεί και απελευθερώθηκε κατόπιν καταβολής λύτρων, ενώ την ίδια χρονιά είχαν βάλει βόμβα και ανατίναξαν κάποια από τις μονάδες του. Πανίσχυρη οικογένεια, ήθελε πάντοτε να έχει πολιτική επιρροή. Ο Σερζ ήταν στη Γερουσία από το 2004 και εγκατέλειψε την έδρα το 2017. Είχε διατελέσει περιφερειακός σύμβουλος στο Ιλ ντε Φρανς (είναι η περιφέρεια του Παρισιού) από το 1986 έως το 1995 και δήμαρχος της Κορμπέιγ-Εσόν, στα προάστια του Παρισιού, από το 1995 έως το 2009, οπότε και η εκλογή του ακυρώθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Το όνομα του εκλιπόντος συνδέθηκε με σκάνδαλα εξαγοράς ψήφων, ξεπλύματος χρήματος και κρυφών λογαριασμών. Επρόκειτο να δικαστεί την ερχόμενη εβδομάδα στο Εφετείο για φορολογική απάτη. Πρωτοβάθμια είχε καταδικαστεί σε πενταετή στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων και πρόστιμο ύψους 2 εκατ. ευρώ. Ψίχουλα μπροστά στα 26 δισ. δολάρια που υπολογίζεται η περιουσία των Ντασό. Ο γιος του, Ολιβιέ, είναι βουλευτής του κόμματος Les Republicains.

Dassault_Marcelserge
Ο πατέρας του Σερζ και ιδρυτής της αυτοκρατορίας των Ντασό, Μαρσέλ Μπλοχ και δεξιά ο Σερζ Ντασό διαβάζοντας την εφημερίδα Le Figaro, της οποίας ήταν ιδιοκτήτης

«Με την απώλεια του Σερζ Ντασό, η Γαλλία χάνει έναν πολύ μεγάλο βιομήχανο. Ο κόσμος της αεροπλοΐας έναν πιονέρο, η κοινή γνώμη έναν σπουδαίο ηγέτη του Τύπου, και εγώ, πολύ απλά, έναν φίλο» έγραψε ο Νικολά Σαρκοζί στο twitter. Εκτός των άλλων, οι Ντασό και ο Σαρκοζί έχουν κοινή καταγωγή: από τη Θεσσαλονίκη. «Εγινα πρόεδρος της Γαλλίας εγώ, ο γιος ενός ούγγρου μετανάστη και εγγονός ενός Εβραίου από τη Θεσσαλονίκη» είχε πει ο κ. Σαρκοζί όταν εξελέγη.

Από τη Θεσσαλονίκη, με το μαγευτικό παρελθόν. Την πόλη για την οποία οι Εβραίοι έλεγαν «κανείς δεν μένει χωρίς πατρίδα όσο υπάρχει η Θεσσαλονίκη». Θεσσαλονίκη, μια πατρίδα για όλους.

Η Θεσσαλονίκη της οικογένειας Ντασό

Τι θα επιλέξει ο Τραμπ για τον προβληματικό Ταγίπ: Την απόλυτη ρήξη ή την επαναπροσέγγιση

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ JUNE 1, 2018

President Donald Trump waves as he boards Air Force Once as he departs for a day trip to Texas, at Joint Base Andrews, Maryland, USA, 31 May 2018. EPA, KEVIN DIETSCH / POOL

Είναι άγριο το διπλωματικό παιγνίδι που παίζεται τον τελευταίο μήνα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών του Ντόναλντ Τραμπ και της Τουρκίας του ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν. Τόσο άγριο, που εάν οι σχέσεις δεν βελτιωθούν σύντομα, θα μετατραπεί σε άσχημο και, θα έλεγα, και βρώμικο.

Προκάλεσε μεγάλη εντύπωση το εξής γεγονός: Ότι οι Τούρκοι, διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ανακοίνωσαν συμφωνία για την πόλη Manbij της Συρίας όπου κυριαρχούν οι σύμμαχοι των Αμερικανών, οι Κούρδοι του YPG, οι οποίοι προστατεύονται από αμερικανική δύναμη πεζοναυτών, και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έσπευσε με ασυνήθιστη ταχύτητα να τον διαψεύσει.

Ήταν πρωτόγνωρη η αντίδραση των Αμερικανών. Ήταν ένα ισχυρό «όχι ακόμα», που φανέρωνε ότι η Τουρκία πρέπει να πράξει πολλά πριν αρχίσει να έχει απαιτήσεις.

Πολλοί αναρωτήθηκαν τι συμβαίνει, αλλά λίγοι γνωρίζουν την απάντηση. Σε αυτές τις απρόβλεπτες εποχές που ζούμε, δεν είναι εύκολο για κανένα να υπολογίσει έστω τι «τρέχει» μεταξύ των Αμερικανών και των Τούρκων. Είναι θέμα που το γνωρίζουν ελάχιστοι και σίγουρα όχι εμείς οι δημοσιογράφοι. Το βέβαιο είναι ότι οι σχέσεις βρίσκονται στο ναδίρ. Στον πάτο, θα έλεγα, διότι η πραγματική κατάσταση είναι αυτή. Πρόκειται για δύο σύμμαχες χώρες, μέλη του ΝΑΤΟ, που βρίσκονται σε πορεία καθημερινής σύγκρουσης.

Η αλήθεια είναι, για να είμαστε δίκαιοι, ότι τα προβλήματα τα δημιουργεί μόνο η Τουρκία. Η Αμερική δείχνει μία απίστευτη υπομονή και δεν προκαλεί. Προσπαθεί με ήρεμο τρόπο να λύσει τα ανοικτά θέματα, και εκεί που νομίζει κανείς ότι οι δύο χώρες βρίσκονται κοντά για να διευθετήσουν τις διαφορές τους, όλο και αυξάνονται αυτές, όλο και γίνονται πιο δύσκολες.

Μία δήλωση του Ταγίπ Ερντογάν αρκεί για να πάρουν φωτιά τα «σύρματα» μεταξύ της Άγκυρας και της Ουάσιγκτον. Τα παραδείγματα είναι πολλά και τα έχουμε παραθέσει πολλές φορές. Κατά τη γνώμη μου, χωρίς να σημαίνει ότι έχω και 100% δίκιο, δύο πράγματα θα συμβούν: Ή ο πρόεδρος της Τουρκίας θα συρθεί στα πόδια των Αμερικανών και θα ζητήσει ταπεινά συνεργασία. Ή η Τουρκία θα χαρακτηριστεί εξτρεμιστική Ισλαμική Δημοκρατία, όπως την αποκάλεσε τη νύχτα του πραξικοπήματος ο σημερινός υπουργός των Εξωτερικών της Αμερικής, Μάικ Πομπέο.

Αν και έσβησε εκείνο το tweet, η πραγματικότητα είναι ότι έτσι ακριβώς σκέφτεται. Και δεν είναι ο μόνος στην κυβέρνηση της Αμερικής. Ακόμα και οι γραφειοκράτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που παραδοσιακά δικαιολογούν όλες τις τουρκικές απρέπειες, συντάσσονται με τους τεχνοκράτες και τα λεγόμενα «γεράκια» που βρίθουν στα επιτελεία του Ντόναλντ Τραμπ.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, η μόνη οδός για τον Ερντογάν είναι η επιστροφή στο δυτικό «μαντρί». Το νέο επιτελείο του Αμερικανού προέδρου αποτελείται από «σκληρά παιδιά», που πιστεύουν στην ισχύ της Αμερικής και δεν δέχονται καμία αμφισβήτηση, για το ποιος είναι ο αρχηγός και ποιοι είναι οι «σκύλοι». Απορώ: Δεν βλέπει ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας τι συμβαίνει στις χώρες και στους ηγέτες που σηκώνουν ανάστημα στην Αμερική;

Τα παραδείγματα της Κίνας, της Βορείου Κορέας, του Ιράν και τόσων άλλων χωρών δεν τον προβληματίζουν; Δεν τον ανησυχούν; Οι κυρώσεις στα ευρωπαϊκά κράτη και τον Καναδά -όλες χώρες εταίροι των ΗΠΑ- δεν τον φοβίζουν; Γιατί τούτος ο πρόεδρος της Αμερικής, που δεν υποχωρεί ποτέ, θα συνεχίσει να τον ανέχεται;

Όλα τα παραπάνω είναι «νόμιμα» ερωτήματα και πολύ λογικά. Και αφορούν και την Αμερική, από την ανάποδη βεβαίως: Γιατί η υπερδύναμη ανέχεται μέχρι σήμερα τα τερτίπια του Ταγίπ Ερντογάν; Τι είναι αυτό που την σταματά και γιατί ενώ η Τουρκία συμμάχησε με τους θανάσιμους εχθρούς της Αμερικής, τη Ρωσία και το Ιράν, συνεχίζει και την χαϊδεύει. Διότι βασικά αυτό συμβαίνει.

Ο κ. Πομπέο κάλεσε στην Ουάσιγκτον τον κ. Τσαβούσογλου «επειδή οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους». Στις 4 Ιουνίου, λοιπόν, ο Τούρκος υπουργός θα ακούσει τα «θέλω» του Αμερικανού ομολόγου του. Οι απαιτήσεις της Αμερικής είναι μεγάλες και δύσκολες. Ξεκινούν από τους ρωσικούς S-400 και φτάνουν μέχρι τη βάση του Ιντσιρλίκ και τους φυλακισμένους Αμερικανούς υπηκόους. Είναι η ώρα της αλήθειας και για την Αμερική και για την Τουρκία.

Εάν ο κ. Τσαβούσογλου φύγει χαμογελαστός από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τότε θα μετέφερε την επιθυμία του κ. Ερντογάν να ξεκινήσει η ομαλοποίηση των σχέσεων μετά τις εκλογές της 24ης Ιουνίου και εφόσον ο Τούρκος πρόεδρος είναι ο καθαρός νικητής. Διότι εάν επιχειρηθεί νοθεία, η Αμερική δεν θα του δώσει κάλυψη. Αυτό είναι σίγουρο.

Εάν «δεν τα βρουν», όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, τότε τα μαντάτα θα είναι άσχημα και για τις γειτονικές χώρες. Το χειρότερο που θα συμβεί είναι ότι η Αμερική δεν θα έχει την ισχύ (leverage) να επιβάλλεται στην Τουρκία. Που σημαίνει ότι εάν επιτεθεί σε μία γειτονική χώρα, δεν θα μπορούν να παρέμβουν οι Αμερικανοί για να την σταματήσουν.

Επειδή ο Ερντογάν αποτελεί σχιζοφρενική περίπτωση, εικάζω ότι θα χρησιμοποιήσει τον ίδιο τρόπο προσέγγισης της Αμερικής, όπως έπραξε με τη Ρωσία μετά την πτώση του ρωσικού αεροπλάνου και τις ανταλλαγές πεζοδρομιακών ύβρεων. Πήγε και προσκύνησε τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Και έχει μετατραπεί σε «καμαριέρα» του σε ότι αφορά τη Συρία και το Ιράν. Γιατί να μην φερθεί με τον ίδιο τρόπο και στους Αμερικανούς; Η 4η Ιουνίου είναι κοντά και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Και η επαναπροσέγγιση, αλλά και η απόλυτη ρήξη…

Πηγή: Τι θα επιλέξει ο Τραμπ για τον προβληματικό Ταγίπ: Την απόλυτη ρήξη ή την επαναπροσέγγιση https://hellasjournal.com/2018/06/ti-tha-epilexi-o-trab-gia-ton-provlimatiko-tagip-tin-apolyti-rixi-i-tin-epanaprosengisi/

Είναι όντως δυνατή μια συμφωνία με την Βόρεια Κορέα;

Από
anixneuseis
-
0

Το χάσμα μεταξύ προσδοκιών και πραγματικότητας

Joseph Yun  31/05/2018 foreignaffairs.gr
Περίληψη:

Ακόμη και ο Trump αναγνώρισε ότι μια άμεση πλήρης, επαληθεύσιμη και μη αναστρέψιμη αποπυρηνικοποίηση ήταν ένα εξωπραγματικό αίτημα, ανοίγοντας την πόρτα για την σταδιακή αποπυρηνικοποίηση.

Ο JOSEPH YUN υπηρέτησε ως Ειδικός Αντιπρόσωπος του ΟΗΕ για την Πολιτική της Βόρειας Κορέας από τον Οκτώβριο του 2016 μέχρι τον Μάρτιο του 2018.

Τις τελευταίες εβδομάδες, η περιβόητη σύνοδος κορυφής μεταξύ ΗΠΑ και Βόρειας Κορέας προσέλκυσε μεγάλη προσοχή στο ερώτημα εάν όντως θα πραγματοποιηθεί συνάντηση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump και του ηγέτη της Βόρειας Κορέας Kim Jong Un. Αλλά ο κίνδυνος της εστίασης στο παιχνίδι «ζεστό-κρύο» του Τραμπ και του Κιμ είναι ότι αποτρέπει την εστίαση από το πιο θεμελιώδες ζήτημα: Με τι πρέπει να μοιάζει με μια ελάχιστα επιτυχημένη συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Πιονγκγιάνγκ.

Η επίτευξη ουσιαστικής και αμοιβαία ικανοποιητικής συμφωνίας είναι μια ιδιαίτερα περίπλοκη πρόκληση, καθώς οι δύο πλευρές ξεκινούν από ευρέως διαφορετικές θέσεις, οι οποίες στο πλέον εμφανές επίπεδο επιδιώκουν εντόνως διαφορετικά αποτελέσματα. Όπως έχει καταστήσει σαφές ο Trump, η επιτυχία ορίζεται ως άμεση CVID (complete, verifiable, and irreversible denuclearization, δηλαδή πλήρης, επαληθεύσιμη και μη αναστρέψιμη αποπυρηνικοποίηση) [1], μια φράση δύσκολη στην κατανόηση που προκαλούσε ρίγη στους ομολόγους μου από την Βόρειο Κορέα όποτε αναφερόταν κατά τις συναντήσεις μας. Όσο για τον Κιμ, επικεντρώνεται στην επιβίωση του καθεστώτος του, ξεκινώντας από την αναγνώριση της χώρας του ως νόμιμου κράτους, ακολουθούμενη από μια χαλάρωση των οικονομικών κυρώσεων. Αυτή η αναντιστοιχία μεταξύ των στόχων των ΗΠΑ και εκείνων της Βόρειας Κορέας παρέμεινε κατά το μάλλον ή ήττον συνεχής κατά την διάρκεια των δεκαετιών και έχει μέχρι στιγμής εμποδίσει όλες τις συμφωνίες που έχουν προκύψει μεταξύ των δύο πλευρών από τον πρώτο γύρο των διμερών διαπραγματεύσεων για αποπυρηνικοποίηση στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

31052018-1.jpg

Ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας, Kim Jong Un, επιθεωρεί την κατασκευή της «Τουριστικής Ζώνης Ακτή Wonsan-Kalma» σε αυτή την αχρονολόγητη φωτογραφία της Κορεατικής Κεντρικής Υπηρεσίας Τύπους της Βόρειας Κορέας (KCNA), στην Πιονγκγιάνγκ, στις 25 Μαΐου 2018. KCNA VIA REUTERS
————————————————————————-

Όμως, τα στοιχήματα έγιναν πολύ μεγαλύτερα από τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν οι Βορειοκορεάτες δοκίμασαν με επιτυχία μια θερμοπυρηνική συσκευή που έδωσε έκρηξη περίπου 15 φορές ισχυρότερη από την βόμβα που έπληξε την Χιροσίμα το 1945. Δύο μήνες αργότερα, η Πιονγκγιάνγκ εκτόξευσε τον Hwasong-15 ICBM [δι-ηπειρωτικό βαλλιστικό] πύραυλό της [ 2], ο οποίος είναι ικανός να φτάσει σχεδόν σε οποιαδήποτε πολιτεία των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, η εκστρατεία «μέγιστης πίεσης» του Trump έχει αρχίσει να πιέζει την οικονομία της Βόρειας Κορέας πιο αποτελεσματικά από τις προηγούμενες κυρώσεις και οι προειδοποιήσεις του ότι μια στρατιωτική αντίδραση των ΗΠΑ «όπως ο κόσμος ποτέ δεν έχει ξαναδεί» έχουν κινητοποιήσει τόσο την Κίνα όσο και τη Νότια Κορέα ώστε να παροτρύνουν τον Κιμ να αποκλιμακώσει.

Ως αποτέλεσμα, οι αποκλίνουσες επιδιώξεις των μερών αντισταθμίζονται πλέον από εξίσου διαφορετικές αντιλήψεις για την σχετική διαπραγματευτική ισχύ τους. Ο Trump αισθάνεται ότι είναι αυτός που κρατά τα χαρτιά -ότι ο Κιμ έχει τόσο πολύ τιμωρηθεί από τις επιπτώσεις της μέγιστης πίεσης, που είναι έτοιμος να διαπραγματευτεί τα πυρηνικά του όπλα. Παρόλο που ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Moon Jae-in, είναι βέβαιος για το ότι ο Kim είναι σοβαρός σχετικά με την αποπυρηνικοποίηση, είναι σαφές ότι, ως ο αρχηγός ενός κράτος που κατέδειξε [ότι διαθέτει] πυρηνικά όπλα, ο Kim πιστεύει επίσης ότι θα μπει στις συνομιλίες από μια θέση ισχύος. Σύμφωνα με το μυαλό του Kim, γιατί άλλο ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα συμφωνούσε να τον συναντήσει κατά πρόσωπο, ένας στόχος που ο πατέρας και ο παππούς του Kim δεν ήταν ποτέ σε θέση να επιτύχουν;

Με δεδομένο αυτό το χάσμα, τι μπορεί να αναμένεται ρεαλιστικά από την σύνοδο κορυφής;

Οτιδήποτε κι αν υποσχεθεί ο Trump, η Βόρεια Κορέα δεν θα συμφωνήσει με αυτό που έχει στο μυαλό του ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, John Bolton: Μια άμεση παράδοση όλου του πυρηνικού οπλοστασίου και εξοπλισμού, τα οποία θα τα συσκευάσει απλά και θα τα μεταφέρει στο [εθνικό εργαστήριο των ΗΠΑ] Oak Ridge. Ακόμη και ο Trump αναγνώρισε ότι αυτό ήταν ένα εξωπραγματικό αίτημα, ανοίγοντας την πόρτα για την σταδιακή αποπυρηνικοποίηση [3], όταν είπε στον Τύπο στην συνάντησή του με τον Moon στις 22 Μαΐου ότι παρόλο που θα προτιμούσε μια συμφωνία «όλα σε ένα», αναγνώριζε ότι η Βόρεια Κορέα «μπορεί να μην είναι σε θέση να κάνει ακριβώς αυτό». Ταυτόχρονα, ο Kim γνωρίζει ότι πρέπει να δώσει κάτι για να πάρει την οικονομική ανακούφιση που ξεκάθαρα επιθυμεί.

Από την πλευρά της αποπυρηνικοποίησης, υπάρχουν εύκολα και άμεσα αποτελέσματα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται τα σημερινά αυτο-επιβληθέντα μορατόριουμ της Βόρειας Κορέας για τις δοκιμές των πυρηνικών και των βαλλιστικών πυραύλων και το άνοιγμα των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Yongbyon για επιθεώρηση και παρακολούθηση από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας. Ένα πολύ πιο δύσκολο αλλά ταυτόχρονα ζωτικής σημασίας αρχικό βήμα είναι να προσφέρει μια «ειλικρινή» δήλωση και καταγραφή όλων των πυρηνικών εγκαταστάσεων της Βόρειας Κορέας και του σχάσιμου υλικού της. Η Πιονγκγιάνγκ αντιστάθηκε κατηγορηματικά σε έναν τέτοιο υπολογισμό στο παρελθόν, [κάτι που ήταν] ένας βασικός λόγος για την κατάρρευση του Συμφωνημένου Πλαισίου του 1994 και των εξαμερών συνομιλιών [4]. Αλλά μια τέτοια δήλωση, συνοδευόμενη από μια συμφωνία για πλήρη επαλήθευση, θα δοκιμάσει την σοβαρότητα τόσο του ισχυρισμού του Κιμ ότι επιδιώκει έναν διαφορετικό τύπο σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και την αξίωση του Moon ότι η Ουάσινγκτον πρέπει να πιστέψει την Πιονγκγιάνγκ αυτή την φορά.

Πέρα από τα άμεσα βήματα, οι διαπραγματεύσεις πρέπει να παραγάγουν ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για τον τελικό στόχο: Την εξουδετέρωση και την διάλυση όλων των πυρηνικών εγκαταστάσεων, υλικών και συσκευών και των ICBM της Βόρειας Κορέας. Αν ο Kim συμφωνήσει σε ένα γρήγορο χρονοδιάγραμμα –ας πούμε μέχρι το 2020- οι ομάδες των σκεπτικιστών στην Ουάσινγκτον, την Σεούλ και το Τόκιο θα σιγήσουν. (Αν και θα συνεχίσουν να ισχυρίζονται, ορθώς, ότι η εφαρμογή είναι τα πάντα). Πιο ρεαλιστικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει τουλάχιστον να ξεκινήσουν μια σοβαρή διαδικασία για να φθάσουν εκεί.

Από την άλλη πλευρά είναι αυτά που παίρνει ο Kim σε αντάλλαγμα. Η πιο προφανής και άμεση νίκη είναι η συνάντησή του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ένα σημάδι αναγνώρισης που οι Βορειοκορεάτες έχουν επιδιώξει επί δεκαετίες. Στις συναντήσεις μου με το Υπουργείο Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας, οι αξιωματούχοι του έχουν επανειλημμένα τονίσει ότι μόνο ένας διάλογος ηγέτη προς ηγέτη θα μπορούσε να σπάσει το πυρηνικό αδιέξοδο. Στην ρίζα αυτής της επιθυμίας βρίσκεται το κεντρικό τους μέλημα: Η επιβίωση του καθεστώτος [5]. Για να επιτευχθεί ένα σαφές αποτέλεσμα όσον αφορά την αποπυρηνικοποίηση, πρέπει να υπάρχει μια αντίστοιχη σαφήνεια όσον αφορά τις εγγυήσεις ασφαλείας. Διπλωματικά, τόσο η Βόρεια Κορέα όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να επιδείξουν την σοβαρή δέσμευσή τους για ομαλοποίηση των σχέσεων με το να συμφωνήσουν σε μια δήλωση άρσης του εμπολέμου και στο άνοιγμα γραφείων διασύνδεσης στην Ουάσινγκτον και την Πιονγκγιάνγκ. Μια δήλωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι δεν έχουν «εχθρική πρόθεση» και ότι θα ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις εξομάλυνσης και ειρηνευτικής συνθήκης είναι εξίσου απαραίτητη ως εγγύηση ασφάλειας.

Από οικονομικής απόψεως, ένα άμεσο αποτέλεσμα θα ήταν η ανθρωπιστική βοήθεια, αν όχι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τότε μέσω της Νότιας Κορέας και της διεθνούς κοινότητας. Η ευρύτερη συμφωνία για την επιβολή κυρώσεων πρέπει να αντιστοιχεί στην επαληθευμένη πρόοδο της αποπυρηνικοποίησης. Από στρατιωτική άποψη, το Πεντάγωνο θα πρέπει να συμφωνήσει να επανεξετάσει και, ανάλογα με την περίπτωση, να προσαρμόσει τα μελλοντικά σχέδια για τις επερχόμενες κοινές ασκήσεις ΗΠΑ-Νότιας Κορέας τον Αύγουστο [6] και, ειδικότερα, κάθε άσκηση που περιλαμβάνει στρατηγικά στοιχεία (εκείνα που μπορούν να παραδώσουν πυρηνικές συσκευές). Πάνω απ’ όλα, η σύνοδος κορυφής πρέπει να καθιερώσει μια διπλωματική διαδικασία για την διαπραγμάτευση μιας ειρηνευτικής συνθήκης που να τερματίζει επισήμως τον Πόλεμο της Κορέας.

Αυτό, βέβαια, είναι μια υψηλή επιδίωξη που πιθανόν να διαρκέσει χρόνια για να ολοκληρωθεί. Ως εκ τούτου, στο σύντομο διάστημα που απομένει πριν από την σύνοδο, οι διπλωμάτες των ΗΠΑ, υπό την ηγεσία του υπουργού Εξωτερικών Mike Pompeo, θα πρέπει να επικεντρωθούν τόσο σε ένα ευρύ όραμα για το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας όσο και στα άμεσα μέτρα που απαιτούνται για την επίτευξη μια τελικής συμφωνίας η οποία θα φέρει στην Ουάσινγκτον την αποπυρηνικοποίηση που θέλει και την Πιονγκγιάνγκ τις εγγυήσεις ασφαλείας που επιδιώκει. Μόνο τότε οι δύο πλευρές θα γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που ελπίζουν να επιτύχουν και σε ό, τι είναι ρεαλιστικά δυνατό.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2018-05-30/deal-nort…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2018-05-16/decipheri…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2017-06-09/kim-jong-…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2018-04-30/real-path…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2017-08-28/north-kor…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2018-01-09/myth-limi…
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2017-09-10/korean-mi…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ταραχή στο Μαξίμου και πρωτοφανές «άδειασμα» στον Νίκο Κοτζιά

Από
anixneuseis
-
0
Του Γιάννη Σιδέρη  Τρίτη 29 Μαΐου 2018

Κάποτε θα γινόταν και αυτό! Οι φωνές σχεδόν ακούστηκαν έξω από το Μαξίμου, όταν οι υψηλοί ένοικοί του έγιναν κοινωνοί της δήλωσης του Νίκου Κοτζιά, σύμφωνα με την οποία οι δύο υπουργοί Εξωτερικών (ο ίδιος και ο Ντιμιτρόφ), ολοκλήρωσαν ό,τι είχαν αναλάβει, ώστε και μετά από τις συναντήσεις των τεχνικών κλιμακίων, η συμφωνία επαφίεται πλέον στους δύο πρωθυπουργούς.

Το επιτελείο του πρωθυπουργού, ουσιαστικά ο ίδιος, ευρέθη προ απροόπτου, έχοντας υπερκεραστεί από τον υπουργό Εξωτερικών, καθώς αυτός προέβη σε δηλώσεις που εκτείνονται πέραν των καθορισμένων ορίων, αρμοδιοτήτων και ευθυνών του.

Αμέσως το Μαξίμου προέβη στο πρωτοφανές. Εξέδωσε non paper «αδειάζοντας» τον υπουργό ενώ εκείνος βρισκόταν ακόμη στο εξωτερικό στο πλαίσιο της «εθνικής αποστολής», και μάλιστα με αντισυμβατικό και ασυνήθη ειρωνικό τρόπο: «Ορισμένοι βιάζονται να πούνε χοπ, πριν ακόμη τα Σκόπια πηδήξουν το χαντάκι», ανέφερε, και συνιστούσε «υπομονή και ψυχραιμία μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου»! Αναγνώρισε πάντως ότι «οι δυο υπουργοί Εξωτερικών έκαναν σημαντική πρόοδο, ωστόσο οι διαπραγματεύσεις δεν τελείωσαν, αντιθέτως βρίσκονται στην πιο κρίσιμη φάση»!

Ναι, κάποτε θα γινόταν και αυτό! Ένας πρωθυπουργός με ελλιπή γνώση των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής, αφού σε γνώση τους δεν τον προδιέθετε η κοσμοθεωρία του (η ευαισθησία για τα εθνικά θέματα ήταν μόνο για τα ακροδεξιά εθνίκια), με εκ των προτέρων ούλτρα δοτική στάση έναντι των Σκοπίων (αρχηγός της νεολαίας που περήφανα ονομάτιζε τα Σκόπια ως Μακεδονία), χωρίς επαρκή στελέχωση του επιτελείου του με ειδικούς επί των εξωτερικών, παρέδωσε εν λευκώ την διαχείριση των εθνικών θεμάτων σε έναν πληθωρικό υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος νιώθοντας υπέρ αυτάρκης, τα μετέτρεψε σε προσωπικό θέμα ενασχόλησης και ίσως στοίχημα προσωπικής καριέρας.

Δεν είναι πρώτη φορά που Μαξίμου και ΥΠΕΞ λειτουργούν ως κακόηχη, ασυντόνιστη ορχήστρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη συνάντηση που είχαν Κοτζιάς – Ντιμιτρόφ στο Σούνιο, στο περιθώριο της 2ης Συνάντησης των Υπουργών Εξωτερικών της ομάδας Visegrad και των Βαλκανικών Κ-Μ ΕΕ (Balkan-4), ο σκοπιανός ΥΠΕΞ ανέφερε στον Έλληνα ομόλογό του την ονομασία Ίλιντεν. Ο κ. Κοτζιάς δεν το μετέφερε στον πρωθυπουργό –ίσως δεν το αξιολόγησε.

Έτσι ο κ. Τσίπρας στη Σόφια βρέθηκε απαράσκευος ενώπιον του Ζάεφ και της πρότασής του. Είτε γιατί δεν γνώριζε τι συμβολίζει το Ίλιντεν (το πιο πιθανό), είτε γιατί είχε μια θαμπή εικόνα με θετική φόρτιση, καθώς στην κομματική ιστορία του ΚΚΕ κάποτε η λέξη ακούστηκε με θετικό τρόπο, στάθηκε προσηνής. Ώσπου είδε έκπληκτος τις αντιδράσεις στο εσωτερικό και ανέκρουσε πρύμναν.

Τρίτο επεισόδιο: Πρόσφατα ο ΥΠΕΞ έγινε το αλεξικέραυνο διαμαρτυριών από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για την άχρωμη και άοσμη ανακοίνωση σχετικά με τις δολοφονίες των Παλαιστινίων, κατά τις αντιδράσεις που ακολούθησαν την μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ.

Ζήτησε συγκεκριμένα από τους Παλαιστίνιους διαδηλωτές να διασφαλίσουν τον ειρηνικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων, και από το Ισραήλ να αποφύγει τη χρήση δυσανάλογης βίας (όταν ακόμη και ο Πάπας είχε εκφραστεί με οργή!). Για την ίδια υπόθεση το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, έγραφε με μεγάλη απόκλιση από το ΥΠΕΞ «Η διεθνής κοινότητα οφείλει να καταδικάσει απερίφραστα τις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού, που έχουν ως αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες».

Να υπενθυμίσουμε επίσης το παρασκηνιακής υφής: Ο κ. Τσίπρας πρόλαβε τον Τραμπ στην… ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας. Κατά τη συνάντησή του στο προεδρικό μέγαρο με τον ισραηλινό Πρόεδρο, Ρέουβεν Ρίβλιν, έγραψε – προφανώς από άγνοια – «Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι στην ιστορική σας πρωτεύουσα και να συναντώ τις εξοχότητές σας»!

Η άγνοια συγχωρείται – ας πούμε. Η μη προετοιμασία όχι. Σε τέτοιες συναντήσεις το τι θα γράψουν και τι θα δηλώσουν οι επίσημοι, είναι προγραμματισμένα μέχρι κεραίας, σε συνεργασία με τη διπλωματική υπηρεσία. Την εποχή ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θεωρείται ως γραφειοκρατική διπλωματική δυσκαμψία. Κυριαρχεί αλλαγμένο το παλιό σύνθημα… η φαντασία στη διπλωματία. Τα αποτελέσματα ευκρινή.

https://www.liberal.gr/arthro/206146/politiki/2018/tarachi-sto-maximou-kai-protofanes-isonadeiasmasin-ston-kotzia-.html

Στερούν, κι άλλο απο θεσμούς τη Θεσσαλονίκη.

Από
anixneuseis
-
1
Ένας απο τους ελάχιστους θεσμούς που απέμειναν στη Θεσσαλονίκη, και αυτός κουτσουρεμένος, είναι το ΙΤΣΑΚ (Ινστιτούτο Τεχνικών Κατασκευών).
Είναι ένα ερευνητικό κέντρο που δημιουργήθηκε μετά του σεισμούς της Θεσσαλονίκης.
Θέλουν να το πάρουν και να το μεταφέρουν αλλού.
Συγκεκριμένα, θέλει να το μεταφερει ο υπουργός Σπίρτζης.
Tο ΙΤΣΑΚ ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1983. Ως αποστολή έχει την εφαρμοσμένη έρευνα στους τομείς Τεχνικής Σεισμολογίας, Εδαφοδυναμικής και Αντισεισμικών Κατασκευών.
Το 2011 καταργήθηκε ως αυτοτελές Ν.Π.Δ.Δ. και συγχωνεύτηκε με τον Οργανισμό Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας (ΟΑΣΠ).
Μετά τη συγχώνευσή, το ΙΤΣΑΚ εξακολουθεί να λειτουργεί με έδρα τη Θεσσαλονίκη ως ερευνητικό και τεχνολογικό κέντρο, όχι με αυτοτελή νομική προσωπικότητα, αλλά στο πλαίσιο πλέον του ΟΑΣΠ.
Τώρα, θέλουν να μεταφέρουν αλλού, ό,τι απέμεινε.
Περιμένουμε να δούμε αν αντιδράσει κάποιος. Ακόμη και ο τοπικός Συριζα.

Ο Γιάννης Μπουτάρης χρειάζεται την εικόνα μίας σκοτεινής και διαιρεμένης πόλης για να υπάρχει ο ίδιος.

Από
anixneuseis
-
0

Άρθρο του Νίκου Ταχιάου στη Voria.gr

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέκλεισε κατηγορηματικά κάθε ενδεχόμενο υποστήριξης του Γιάννη Μπουτάρη από τη Νέα Δημοκρατία, αναφερόμενος στο θεμελιώδες κριτήριο που αφορά το δίλημμα των ψηφοφόρων μπροστά στην κάλπη. Η εικόνα της πόλης δείχνει ότι δεν έχει επιτύχει ως δήμαρχος, είπε, αναγνωρίζοντας όμως ότι βοήθησε τη Θεσσαλονίκη να αποκτήσει μια εξωστρέφεια. Με την παρέμβασή του αυτήν ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ξεκαθάρισε ταυτόχρονα και το στρατηγικό στίγμα του για τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, που είναι η εστίαση στην αποτελεσματικότητα των προσώπων στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας και καθόλου το ιδεολογικό στίγμα τους.

Αρκεί όμως για την απόρριψή του μόνο αυτή η πλευρά της δημαρχίας του, που μαρτυρείται βεβαίως από την ορατή στον δημόσιο χώρο αδυναμία του να βελτιώσει την καθημερινή σχέση των πολιτών με τις λειτουργίες της πόλης και ασφαλώς επιβαρύνεται από το γεγονός ότι στην ανάδειξή του είχε συμβάλει το παρελθόν του ως ακτιβιστή για τα αυτονόητα ή μήπως συντρέχουν και κάποια ελαφρυντικά; Ένας έντιμος κριτής δεν μπορεί να αγνοήσει ότι τα οικονομικά της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι στα χειρότερά τους. Θα μπορούσε πραγματικά, αυτή να αποτελεί μία αποδεκτή δικαιολογία αν δεν συνυπήρχαν και η διαγεγνωσμένη αδυναμία του να εγείρει στο διοικητικό σχήμα του το ενδιαφέρον για τα βασικά της καθημερινότητας και να επιδείξει ικανότητες στο μάνατζμεντ της δημοτικής μηχανής, που επιβεβαιώνουν την προσωπική αποτυχία του.

Μήπως όμως, στο τελικό ζύγι της δημαρχιακής θητείας του, θα μπορούσε να ισοσταθμίσει όλα αυτά τα ελλείμματα ό,τι ο Μητσοτάκης του αναγνώρισε ως συμβολή στην εξωστρέφεια; Ακούγεται συχνά αυτό το επιχείρημα. Πιστεύω ότι ένας τέτοιος συλλογισμός θα είχε αξία αν στο επίκεντρο της κινητικότητάς του βρισκόταν πραγματικά η πόλη και όχι ένα ιδιόρρυθμο, ολίγον πολιτικό, ολίγον δημοτικό και πολύ προσωποκεντρικό προϊόν με το brand name «Γιάννης Μπουτάρης».  Η μεγαλύτερη ομολογία αυτής της στοχευμένης στρατηγικής του ήρθε όταν πολύ πρόσφατα, στο δημοτικό συμβούλιο, απευθυνόμενος προς τον  Καλαφάτη του είπε «…Σταρ ήμουν, δεν έγινα τώρα… ζηλεύεις που με γράφουν οι New York Times και εσένα  δεν σε γράφει ούτε η «Φωνή του Λαγκαδά»…».

Δεν είναι εξ ορισμού κακό ένας σταρ ή κάποιο πρόσωπο με τέτοια ιδιοσυγκρασία να επιλέγεται για να προσθέσει την υπεραξία της αναγνωρισιμότητάς του ή και της αναγνώρισής του στην πόλη. Ας σκεφθούμε όμως ότι στην πραγματικότητα, ο Μπουτάρης έκτισε το εκτός Θεσσαλονίκης προφίλ του στο στόρυ ενός προσωπικού διαγκωνισμού του με την εικόνα μίας μαύρης και άραχνης πόλης, όπου κατοικούν κυρίως άνθρωποι τους οποίους συχνά – πυκνά απαξιώνει με ταπεινά κοσμητικά επίθετα και στην οποία, ο ίδιος ξεχωρίζει ως η λαμπρή εξαίρεση και ως ο αρχηγός μίας φυλής φωτισμένων συμπολιτών του. Ότι εξελέγη από μία πλειοψηφία για την συγκρότηση της οποίας αυτοί οι τελευταίοι δεν επαρκούν, δεν μοιάζει να απασχολεί την σκέψη του, αφού δεν εξυπηρετεί την αφήγησή του.

Πριν από λίγες ημέρες, με την ενθάρρυνση του Αλέξη Τσίπρα, ενός ανθρώπου που νομιμοποίησε και συνεχίζει να αποδέχεται τη βία στο πεδίο της πολιτικής, αλλά και νωρίτερα με την ομιλία του στο δημοτικό συμβούλιο, ο ίδιος ο Μπουτάρης, επικαλούμενος την εποχή του Γκοτζαμάνη και άλλων «λουλουδιών», την οποία ταύτισε με την ιστορία της πόλης, προσέδωσε στην θέση του σε αυτό το μανιχαϊστικό σχήμα που περιέγραψα προηγουμένως, ένα αμιγώς πολιτικό περιεχόμενο. Πριν καν υποδεχθεί τον νέο σύμμαχό του υπερέβη οριστικά τον Ρουβίκωνα.

Δεν είναι λοιπόν οι κατά καιρούς θέσεις του ο άλλος λόγος για την απόρριψή του, όχι μόνο επειδή το θάρρος της γνώμης δεν ενοχοποιείται, αλλά και επειδή δεν θα μπορούσαν να είναι, αφού όλα αυτά τα χρόνια η μεγάλη εικόνα για τον λόγο του είναι one size fits all, μπορεί καθένας να βρει σημεία λογικής και συμφωνίας. Αυτό που εξαφανίζει το συνολικό αποτέλεσμα της όποιας εξωστρεφούς παρουσίας του είναι ότι τελικά αυτή αποκτά περιεχόμενο αποκλειστικά μέσα σε ένα συγκρουσιακό, πολωτικό και διχαστικό περιβάλλον στην ίδια την πόλη, αυτό που φροντίζει να τρέφει συστηματικά. Δεν συνιστά η πολιτεία του μέθοδο ηγεσίας που εμπνέει, καθοδηγεί και διδάσκει, αλλά συνταγή ανάδειξης ενός σταρ με τα χαρακτηριστικά ενός αναιδούς τρολ, ομόλογου των δικτυακών που χωρίζουν τον κόσμο σε «γίδια» και «προδότες».

Είναι λοιπόν η χαρακτηροδομή του και αυτή η στρατηγική του που τον οδηγούν να ευθυγραμμιστεί ανεπιστρεπτί με τον τυχοδιωκτισμό του Αλέξη Τσίπρα, αποκαλύπτοντας και σε πολλούς καλόπιστους Θεσσαλονικείς τις προτεραιότητές του και την συνειδητή άρνησή του να ενώσει την πόλη.

Η ανατροφοδοτούμενη εικόνα μιας σκοτεινής και διαιρεμένης πόλης, που του χρειάζεται για να υπάρχει ο ίδιος, είναι η δεύτερη –και η μεγαλύτερη- αποτυχία του Γιάννη Μπουτάρη.

*Αναπληρωτής Γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας της Νέας Δημοκρατία, π. Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης

Πηγή: http://voria.gr/article/nikos-tachiaos-i-defteri-apotichia-tou-gianni-mpoutari

“Αν δεν ήταν ο Κεμάλ θα με έλεγαν Δημήτρη”: Το προφίλ του Μουχαρέμ Ιντζέ που μιλά στη Θράκη

Από
anixneuseis
-
0

Του Γιώργου Σκαφίδα

O υποψήφιος του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) για την προεδρία, ο 54χρονος Μουχαρέμ Ιντζέ. EPA, ERDEM SAHIN

MAY 29, 2018

Κεμαλιστής αλλά και μουσουλμάνος, με ρίζες στη Θεσσαλονίκη (όπως ο Κεμάλ) αλλά και στη Ριζούντα του Πόντου (όπως ο Ερντογάν), «φίλος» όλων των Τούρκων αλλά και «ορκισμένος εχθρός» της ηγεσίας του ισλαμοσυντηρητικού AKP, ο Μουχαρέμ Ιντζέ εμφανίζεται να συγκεντρώνει πολλά βέλη στην ίδια προεκλογική φαρέτρα, βέλη ικανά να του εξασφαλίσουν πρόσβαση σε ποικίλες δεξαμενές ψηφοφόρων στο δρόμο προς τις προεδρικές εκλογές της 24ης Ιουνίου.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στον προεδρικό υποψήφιο του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) από 20% έως και 25% στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, και σχεδόν 50% σε έναν ενδεχόμενο δεύτερο γύρο ενάντια στον Ερντογάν, με το προβάδισμα μάλιστα του πρωτοπόρου Ερντογάν να περιορίζεται αρκετά κάτω από τα όρια του στατιστικού λάθους.

Η εναλλακτική επιλογή της προερχόμενης από τους εθνικιστικές 61χρονης Μεράλ Ακσενέρ ως προεδρικής αντιπάλου του Ερντογάν σε ένα δεύτερο γύρο, φαντάζει επίσης ελκυστική στα μάτια πολλών αλλά κυρίως εκτός Τουρκίας.

Εντός των τουρκικών συνόρων, και παρά το «προηγούμενο» της Τανσού Τσιλέρ στην πρωθυπουργία, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων εξακολουθεί να βλέπει με δυσπιστία την παρουσία γυναικών στην πολιτική. Υπό αυτήν την έννοια, και μόνο το γεγονός ότι ο Ιντζέ τυγχάνει άντρας σε μια χώρα όπως είναι η Τουρκία, τον καθιστά φαβορί για τη θέση του κοινού προεδρικού υποψηφίου της αντιπολίτευσης ενάντια στον Ερντογάν σε έναν ενδεχόμενο (και μάλλον πιθανό) δεύτερο γύρο προεδρικών εκλογών.

Ως υποψήφιος του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) για την προεδρία, ο 54χρονος Μουχαρέμ Ιντζέ αναμένεται να πραγματοποιήσει αύριο προεκλογική επίσκεψη στην Κομοτηνή, προτού εν συνεχεία μεταβεί στη Βουλγαρία. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι η καλούμενη «Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής» όπου αναμένεται να απευθύνει ομιλία είναι σωματείο μη-αναγνωρισμένο από το ελληνικό κράτος όπως σημειώνει στον γράφοντα ο καθηγητής του Παντείου Άγγελος Συρίγος, όπερ σημαίνει ότι η κίνηση του 54χρονου Τούρκου πολιτικού θα μπορούσε να ερμηνευτεί ακόμη και ως παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας.

Το “προφίλ” του Μουχαρέμ Ιντζε

Δεν θα είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που εκείνος προκαλεί. «Εάν δεν ήταν ο Κεμάλ, εμένα δεν θα με λέγανε Μουχαρέμ αλλά Γιώργο ή Δημήτρη», είχε δηλώσει παλαιότερα (το έτος 2012 ή 2013) ο Ιντζέ, ως επικεφαλής τότε της κοινοβουλευτικής ομάδας του CHP, προκαλώντας αντιδράσεις μεταξύ των Ελλήνων της Κων/πολης αλλά και μεταξύ των Τούρκων.

Ο 54χρονος τυχαίνει να κατάγεται από τη Γιάλοβα της Βορειοδυτικής Τουρκίας. Ο ίδιος προέρχεται μεν από οικογένεια κεμαλιστών, αλλά τυγχάνει παράλληλα και πιστός σουνίτης μουσουλμάνος (σε αντίθεση με τον νυν ηγέτη του CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου που τυγχάνει αλεβίτης).

Οι Τούρκοι υποστηρίζουν ότι ελληνικά στρατεύματα πραγματοποίησαν σφαγές κατά μουσουλμάνων στη Γιάλοβα την περίοδο 1920-1921. Τούρκοι πολιτικοί, όπως ο Ιντζέ, επιλέγουν ανά διαστήματα, ανάλογα με την περίσταση, να ανατρέχουν σε εκείνη την περίοδο. Όσο για το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), εκείνο κατηγορεί σύσσωμο εδώ και χρόνια τον Ερντογάν ότι έχει «παραχωρήσει» δεκάδες νησιά στην Ελλάδα από το 2004 και μετά, χαρακτηρίζει «τουρκική» τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, και ακολουθεί σκληρή γραμμή και στο Κυπριακό (υπέρ της παραμονής των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και της διατήρησης των επεμβατικών δικαιωμάτων της Άγκυρας).

Ο γιος του φορτηγατζή

Αρθρογράφος της εφημερίδας Milliyet σημειώνει χαρακτηριστικά ότι σε παλαιότερες εκλογικές αναμετρήσεις οι μεγάλες πολιτικές δυνάμεις της γείτονος δεν έδιναν ιδιαίτερη έμφαση σε θέματα εξωτερικής πολιτικής… απλώς επειδή δεν είχαν ουσιαστικά διαφορετικές απόψεις ως προς τα συγκεκριμένα θέματα. Πίσω στο παρόν, το CHP παρουσιάζεται να παίρνει θέση υπέρ της «ειρήνης με τους γείτονες» ενάντια στις «τυχοδιωκτικές» πολιτικές του Ερντογάν.

Ο Μουχαρέμ Ιντζέ έχει μάλιστα εκδηλώσει την πρόθεση, εάν κερδίσει τις τουρκικές εκλογές, να συναντηθεί ακόμη και με τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ. Κατά τα λοιπά, ο Ιντζέ εμφανίζεται πλέον να διαφημίζει την «φτωχική» του καταγωγή ως αντίθετη στα πλούτη του «διεφθαρμένου» Ερντογάν. «Ως ο γιος ενός φτωχού φορτηγατζή, σας υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να γίνω πλούσιος προτού εσείς γίνετε πλούσιοι», δήλωσε εκείνος πρόσφατα απευθυνόμενος σε πλήθος ψηφοφόρων, όπως σημειώνει σε άρθρο που έγραψε για αυτόν ο Μουράτ Γετκίν στην Hurriyet.

Πηγή: “Αν δεν ήταν ο Κεμάλ θα με έλεγαν Δημήτρη”: Το προφίλ του Μουχαρέμ Ιντζέ που μιλά στη Θράκη https://hellasjournal.com/2018/05/an-den-itan-o-kemal-tha-me-elegan-dimitri-to-profil-tou-moucharem-intze-pou-mila-sti-thraki/

Get serious

Από
anixneuseis
-
0
 May 28, 2018
Pantelis Ikonomou, a former IAEA inspector and nuclear security consultant, writes: 

President Trump’s sudden decision, two months ago, to meet the DPRK’s Kim Jong-un was enigmatic in its cause and ambiguous to its goal.  Some observers regarded it as opportunity while others as trap. Then through a polite letter to his counterpart few days ago, the President announced his decision to cancel their summit. Yet, preparations are still currently in process.

Would the swinging between ‘’summit,’’ “no summit,’’ and again “summit” result in new disappointments or in relief? As long as question-marks are hanging over the summit, uncertainty grows, as does danger.

What is the summit’s attainable goal? Do both sides have the same understanding of “denuclearization”? What is the “no summit” follow-up plan? What is this pendulum’s driving force? Is there inability to comprehend the complex nature of a nuclear crisis? It is worth recalling Obama’s confession to Bob Woodward on his thoughts during a sensitive nuclear briefing he was given at a secure facility in Chicago: “It’s good that there are bars on the windows here because if there weren’t, I might be jumping out.”

Summit or no summit, proper consideration of some key facts is paramount for the peaceful solution of DPRK’s nuclear crisis:

  1. Pursuing denuclearization by force is impossible. A nuclear holocaust would be the result.
  2. The DPRK giving up its nukes completely and effectively, within a reasonable time and in an agreed, verifiable and irreversible manner, would be an improbable expectation. As the most recent Worldwide Threat Assessment says:“ Pyongyang’s commitment to possessing nuclear weapons …. while repeatedly stating that nuclear weapons are the basis for its survival, suggests that the regime does not intend to negotiate them away.”
  3. States who acquired nuclear weapons outside the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT), like India, Pakistan and allegedly Israel, never abandoned them. They were and remain their strongest deterrence. The exception of South Africa in 1991 was forced by the end of apartheid.
  4. Nuclear weapons outside the international legal frame constitute a well-defined global threat. The global nuclear security architecture would be severely undermined by accepting new nuclear weapons owners.
  5. Mitigation of risks related to nuclear threat is a top priority task, according to IAEA’s nuclear security guidelines and to any serious national security response plan.

Political determination is the precondition for a successful agreement. Erratic decisions detached from comprehensive planning and expert advice would not engage the DPRK nuclear crisis at the level of its complexity and with the importance it deserves.

Η Κωνσταντινούπολη, η Ελλάδα, η Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
3

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Συμέλα Παντζαρτζή)

Σαν χθές το 1453 έπεσε η Κωνσταντινούπολη. Μια νέα δύναμη εγκαταστάθηκε στην περιοχή, έφτασε μέχρι τα πρόθυρα της Βιέννης, δημιούργησε έναν πολιτισμό (τον δικό της πολιτισμό), άρχισε να υποχωρεί τον 19ο αιώνα αρχής γενομένης από την Ελληνική Επανάσταση, έφτασε στα όρια της πλήρους αποδόμησής της και δημιούργησε ένα νέο εθνικό κράτος σφάζοντας λαούς και επιβάλλοντας με τη βία μια νέα κεμαλοϊσλαμική ιδεολογία με χαρακτηριστικά  σε ορισμένες περιπτώσεις φασιστικά. Ο Κεμάλ ενέπνευσε τον Χίτλερ.

Στα 400 χρόνια του οθωμανικού ζυγού ο υπόδουλος ελληνισμός αναζήτησε και βρήκε τρόπους επιβίωσης. Ανέπτυξε θεσμούς μέσα στο πλαίσιο της Αυτοκρατορίας, και αξιομνημόνευτο πολιτισμό.

Λίγο πριν από την Επανάστασή του 1821 συγκρούστηκαν δύο ισχυρές απόψεις στο εσωτερικό του: επανάσταση ή έλεγχος της Αυτοκρατορίας εκ των έσω. Στην πρώτη ανήκαν όσοι επαναστάτησαν. Στη δεύτερη οι Φαναριώτες αλλά και το Πατριαρχείο. Επικράτησε η πρώτη άποψη.

Η Επανάσταση εκδηλώθηκε στο πλέον καθυστερημένο τμήμα της Αυτοκρατορίας στο οποίο ζούσαν Έλληνες. Η πορεία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους από το 1833 ως σήμερα δεν είναι άμοιρη αυτού του γεγονότος. Ένα κράτος συγκεντρωτικό, πελατειακό, με κυρίαρχο ακόμα το ρόλο των κοτζαμπάσηδων οι οποίοι δολοφόνησαν και τον πρώτο κυβερνήτη.  Ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του για να τον αποδεχθούν.

Μέσα από τις ιστορικές μυλόπετρες το κράτος αυτό οδηγήθηκε λίγο πριν από την ολοκλήρωση του ονείρου του, το 1922. Πολλοί θεωρούν πως χρειαζόταν λίγη τύχη για να φτάσει στο σκοπό του, ή στην ενότητα την τελευταία στιγμή. Μάλλον οι δυνάμεις της εποχής δεν θα επέτρεπαν σε κανένα κράτος να ελέγχει και τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Απαγορεύεται γεωπολιτικά για τις δυνάμεις κάθε εποχής.

Με δυσκολίες, αίμα και θυσίες το ελληνικό κράτος κατόρθωσε να βρίσκεται στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οποία πολλοί διανοούμενοι αλλά και πολιτικοί ηγέτες έχουν πει πως δεν γίνεται χωρίς την Ελλάδα. Η Ευρώπη ήταν μια εξέλιξη οντοτήτων που βασίστηκε στον ελληνικό πολιτισμό της αρχαιότητας. Και αυτή η σχέση δεν μπορεί να λησμονηθεί. Ή, καλύτερα, δεν μπορεί να μην βρίσκεται στον πυρήνα της νοηματοδότησης της θνητότητας του Ευρωπαίου πολίτη.

Υπάρχουν, όμως, και άλλες δυνάμεις που θεωρούν πως η Ευρώπη γεννήθηκε τον Μεσαίωνα. Πως η Ευρώπη αρχίζει από την εποχή του Καρλομάγνου. Αυτές οι αντιλήψεις βρίσκονται σε αντιπαράθεση.

Η Ευρώπη δεν είναι ενιαία. Τα συμφέροντα των εθνικών κρατών της γίνεται προσπάθεια να συγκλίνουν. Δεν μπορούν, όμως, να ταυτιστούν. Εκεί που εστιάζεται το ενδιαφέρον είναι στην αναζήτηση μιας κοινής πολιτιστικής ταυτότητας. Αυτό ως ένα βαθμό μπορεί να επιτευχθεί. Ως ένα βαθμό, όμως, γιατί αρκετοί στην Ευρώπη δεν θέλουν να περιλάβουν στην πορεία της το Βυζάντιο. Το θεωρούν ως μια αναφορά ευρωπαϊκού ετεροπροσδιορισμού. Το πολέμησαν, το κατέλαβαν, δεν το βοήθησαν όταν χρειάστηκε. Αντιπαρατέθηκαν με την Εκκλησία του και συνεχίζουν να αντιπαρατίθενται.

Η ευρωπαϊκή προσπάθεια ενοποίησης πέρασε από πολλά κύματα.  Συνεχίζεται και σήμερα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό στην οικονομία. Αναζητείται στον πολιτισμό. Είναι δύσκολη στον πολιτικό και στρατιωτικό τομέα.

Η οικονομική κρίση έθεσε και πάλι την Ευρώπη μπροστά στα μεγάλα διλήμματά της. Στην αρχή η ελληνική περίπτωση και τώρα η ιταλική ταρακουνούν τα θεμέλιά της. Το ανησυχητικό είναι ότι δεν υπάρχουν οι ηγετικές δυνάμεις του παρελθόντος που υπερέβαιναν τα προβλήματα με αμοιβαίες υποχωρήσεις και με μια στρατηγική ενοποίησης.

Σήμερα κυριαρχεί η γερμανική αντίληψη. Είναι η ισχυρότερη οικονομική δύναμη και ο δυνατός έχει πάντα τον τελευταίο λόγο. Στο κομβικό σημείο που βρίσκεται η Ευρώπη θα πρέπει να λάβει σημαντικές αποφάσεις. Αν παραμείνει όπως σήμερα το ευρωπαϊκό σύστημα θα γεννά συνεχείς κρίσεις. Αν αποφασίσει να προχωρήσει δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κοινή αντίληψη για το που θα πρέπει να πάει. Και το κρίσιμο ζήτημα είναι πως δεν φαίνεται να μπορεί να διαμορφωθεί κοινή θέση.

Σε τέτοιες περιπτώσεις οι κρίσεις είναι δημιουργικές. Θα έχουν θύματα αλλά χωρίς θύματα δεν κερδίζονται μάχες.

Στην οικονομία η Γερμανία και οι γερμανόφωνες χώρες αναπαράγουν την αντίληψη των μεγάλων πλεονασμάτων και της εσωτερικής αποταμίευσης. Με την αντίληψη αυτή ποιος θα επενδύσει στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αν οι χώρες που εμφανίζουν πλεονάσματα δεν επενδύουν στις χώρες με ελλείμματα πώς θα μειωθεί η ανεργία στις τελευταίες και πώς θα ξεφύγουν από τις πολιτικές της λιτότητας; Πέρα από το γεγονός ότι η Γερμανία πρέπει να μειώσει το πλεόνασμά της γιατί το απαιτούν οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι χώρες-μέλη είναι υποχρεωμένες να προβαίνουν σε διορθώσεις όταν το πλεόνασμα στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών τους υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ.

Αλλά δεν είναι μόνο η οικονομία το πρόβλημα στην Ευρώπη. Υπάρχει και ζήτημα δημοκρατίας και δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η Ευρώπη για να είναι ελκυστική πρέπει να διατηρήσει τις δημοκρατικές παραδόσεις της. Αυτή τη στιγμή τόσο το παράδειγμα της Ελλάδας και η πολιτική διαχείριση της κρίσης όσο και της Ιταλίας δημιουργούν ερωτηματικά κατά πόσο λειτουργεί η δημοκρατία στην Ευρώπη. Και εδώ δεν λαμβάνεται υπόψη το έλλειμμα δημοκρατίας στον τρόπο που λειτουργούν οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η περίπτωση του Ιταλού προέδρου να μην δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στα δύο κόμματα που πλειοψήφησαν στις εκλογές είναι χαρακτηριστική για τα δημοκρατικά διλήμματα που τίθενται στη σημερινή Ευρώπη. Ο Σέρτζιο Ματαρέλα δήλωσε πως δεν έλαβε την απόφαση ελαφρά τη καρδία. Σκέφτηκε τους Ιταλούς και την Ιταλία. Ακόμη κι αν είχε αυτό το δικαίωμα από το Σύνταγμα το ερώτημα είναι αν μπορεί να παραβιάζεται η λαϊκή βούληση τέτοιες στιγμές. Αν ναι, δεν υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας; Ποιος είναι εκείνος πλην του λαού που θα αποφασίσει για το δικό του και το εθνικό συμφέρον; Υπάρχει κάποια ομάδα ανθρώπων που γνωρίζει το συμφέρον του λαού καλύτερα από τον ίδιο το λαό;

Αν επικρατήσει ένα ολιγαρχικό πολίτευμα στο οποίο μια ομάδα ανθρώπων, ενδεχομένως ευφυών κατά τ’ άλλα, λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις, μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία;  Ή μήπως θέλουν να μας πουν πως το δημοκρατικό πολίτευμα είναι ξεπερασμένο στις ημέρες μας; Αν αυτό θέλουν να μας πουν, μπορούμε να αποδεχτούμε μια τέτοια αντίληψη; Φυσικά όχι. Εδώ αρχίζει όχι πλέον η κρίση αλλά η αντίθεση με τους θεσμούς. Οι οποίοι μοιάζουν ξεπερασμένοι.

Και κάτι τελευταίο. Αν ένας λαός συνηθίσει στον ευνουχισμό του από τις ηγετικές ομάδες του μήπως τότε δεν είναι διατεθειμένος να δείξει ενδιαφέρον και για τα προβλήματα της κρατικής οντότητας που ζει; Μήπως όταν λαμβάνονται υπόψη οι αντιδράσεις του αρχίσει να σκέπτεται πιο σοβαρά όταν προσέρχεται στις κάλπες διότι θα θεωρεί δεδομένο ότι αυτός θα αποφασίσει αν θα υποστεί τις συνέπειες;

Η Ελλάδα πέρασε τον σκληρό πυρήνα μιας πολύ σοβαρής κρίσης και κινείται στο φάσμα αυτών των προβληματισμών.

Πεντακόσια εξήντα πέντε χρόνια από την αποφράδα ημέρα προσπαθούμε να επιβιώσουμε σε έναν κόσμο πιο σύνθετο και με συμμάχους δυνάμεις που τότε αρνήθηκαν την υποστήριξη. Η απειλή, όμως, της άλλης πλευράς παραμένει ορατή με ένα νεοοθωμανικό όραμα που φαίνεται δύσκολο να καταφέρει να επικρατήσει.

Είναι, όμως, ακόμη υπαρκτό. Η ιστορία έδειξε πως θέλει ενότητα και ρηξικέλευθες προτάσεις για την επιβίωσή μας. Στις κρίσιμες στιγμές τα καταφέρναμε. Μια κρίσιμη στιγμή είναι και η σημερινή.

Παντελής Σαββίδης/pontos-news.gr

Η φυλακή των ευρωπαϊκών λαών

Από
anixneuseis
-
0

του Κώστα Λαπαβίτσα.  Tuesday, 29 May 2018

Το πραξικόπημα

Η άρνηση του Ιταλού Προέδρου Σέρτζιο  Ματαρέλα να δεχθεί το κυβερνητικό σχήμα που πρότειναν το Κίνημα Πέντε Αστέρων και η Λέγκα του Βορρά είναι ένα ξεκάθαρο πολιτειακό πραξικόπημα. Τέτοια απροσχημάτιστη παράκαμψη της λαϊκής βούλησης και της δημοκρατίας δεν έχει ξαναγίνει στην Ιταλία από την πτώση του Μουσολίνι το 1943.

Εξίσου εντυπωσιακό είναι το σκεπτικό του Ματαρέλα. Ο ρόλος μου, είπε, είναι να προστατεύσω τα συμφέροντα της χώρας και αυτό σημαίνει να μη θέσω σε οποιοδήποτε κίνδυνο τη συμμετοχή της στο ευρώ. Οι Ιταλοί μπορούν να έχουν όποια κυβέρνηση θέλουν, αρκεί αυτή να αποδέχεται την ΟΝΕ.

Κυνικότερη παραδοχή από επίσημα χείλη ότι το ευρώ είναι μια φυλακή για τους ευρωπαϊκούς λαούς δεν έχει υπάρξει. Ο κ. Ματαρέλα βρήκε αμέριστη στήριξη από το ιταλικό κατεστημένο, αλλά και τις ισχυρές δυνάμεις της ΕΕ. Ήδη ο Πρόεδρος Μακρόν, αυτός που θα έφερνε τη μεγάλη δημοκρατική αλλαγή στην Ευρώπη, τον επαίνεσε δημόσια για την «υπευθυνότητά» του.

Η ιταλική αποτυχία στην ΟΝΕ

Δεν υπάρχει φυσικά αμφιβολία ότι η συμμετοχή της Ιταλίας στην ΟΝΕ αποδείχθηκε καταστροφική για την οικονομία της. Η χώρα δεν έχει ανακτήσει καν το επίπεδο του ΑΕΠ του 2007, όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση, και οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι τελείως αναιμικοί.

Ο κύριος λόγος είναι η συνεχής λιτότητα που απαιτεί η ΟΝΕ, με περικοπές δημοσίων δαπανών και φορολογία που χτυπάνε σκληρά την εγχώρια ζήτηση και δραστηριότητα. Πρόκειται για καταστροφική κατάσταση για ένα μεγάλο στρώμα μικρομεσαίων που κινούνται στην εγχώρια αγορά. Είναι επίσης καταστροφή για τους μισθωτούς γιατί οι μισθοί πιέζονται συνεχώς προς τα κάτω αλλά η ανεργία παραμένει υψηλή, αναγκάζοντας έτσι την ιταλική νεολαία να μεταναστεύει. Πρόκειται, τέλος, για καταστροφική κατάσταση για το Δημόσιο γιατί, εκτός του ότι οι δημόσιες παροχές περιορίζονται ακατάπαυστα και οι υποδομές έχουν φθαρεί χωρίς προηγούμενο, το δημόσιο χρέος ξεπέρασε το 130% του ΑΕΠ, πράγμα φυσιολογικό όταν δεν υπάρχει ανάπτυξη.

Δεν είναι όμως όλα αρνητικά για όλους. Η περιστολή της εγχώριας ζήτησης περιορίζει τις εισαγωγές, ενώ παράλληλα η μισθολογική πίεση προς τα κάτω έχει ωφελήσει την ιταλική εξαγωγική βιομηχανία. Η Ιταλία είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης με μεγάλο βιομηχανικό πλέγμα που μπορεί να ανταγωνιστεί τη Γερμανία. Η πολιτική που της έχει επιβάλλει η ΕΕ κατάφερε να δημιουργήσει μικρά πλεονάσματα στις εξωτερικές συναλλαγές τα τελευταία χρόνια. Αλλά δεν υπάρχει καμία πιθανότητα η αύξηση των εξαγωγών να οδηγήσει σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη, δεδομένου ότι η εγχώρια οικονομία είναι συνεχώς σε καταστολή.

Τα παράλογα οικονομικά και τα σημάδια της ρήξης

Κάθε καλόπιστος οικονομολόγος θα συμφωνούσε ότι η Ιταλία χρειάζεται άμεση τόνωση της εγχώριας ζήτησης, με άρση της λιτότητας και μείωση της φορολογίας, ώστε να πάρει ανάσα η οικονομία της. Αυτό ακριβώς πρότεινε το οικονομικό πρόγραμμα της κυβέρνησης Πέντε Αστέρων – Λέγκας. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η θεσμική σκλήρυνση της λιτότητας στην ΕΕ τα τελευταία χρόνια επιτάσσει ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, μια χώρα όπως η Ιταλία με δημόσιο χρέος πάνω από 130%, θα πρέπει να δημιουργήσει πλεονάσματα ύψους 1,5% του ΑΕΠ, άρα να αυξήσει τη λιτότητα.

Πρόκειται για οικονομικά του χορού της φωτιάς, ή όπως αλλιώς θέλετε να τα πείτε. Και αυτά ακριβώς τα παράλογα οικονομικά που κυριαρχούν στην ΕΕ και στην ΟΝΕ παρουσιάζονται στα διεθνή ΜΜΕ ως «σοβαρή» και «υπεύθυνη» οικονομική πολιτική σε αντίθεση με τις «παλαβωμάρες» των «λαϊκιστών». Αυτά τα οικονομικά προσφέρθηκε να υλοποιήσει ο κ. Κάρλο Κοταρέλι, ο εκλεκτός του Ματαρέλα μετά το πραξικόπημα και νέος υπηρεσιακός πρωθυπουργός με εκτενή προϋπηρεσία – που αλλού; – στο ΔΝΤ.

Δεν πρόκειται φυσικά να περάσει χωρίς αντίδραση η επιλογή του Ματαρέλα και θα ακολουθήσει έντονη πολιτική αναταραχή το επόμενο διάστημα, πιθανότατα με εκλογές. Πράγμα που αντιλαμβάνονται οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές κι έτσι το σπρεντ των δεκαετών ιταλικών ομολόγων εκτινάχθηκε αμέσως στο 1,83%. Τα σημάδια της κρίσης άρχισαν να γίνονται εμφανή, ιδίως αν συνυπολογιστεί η πολύ δύσκολη κατάσταση των ιταλικών τραπεζών που κατέχουν μεγάλους όγκους προβληματικών δανείων, καθώς η χώρα βρίσκεται σε πλήρη στασιμότητα εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Για την Ευρωζώνη ο κίνδυνος είναι βέβαια τεράστιος. Στην ουσία τίποτε δομικό δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο τα τελευταία χρόνια. Η κατάσταση σταθεροποιήθηκε μετά την επιβολή της σκληρής λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων και της απορρύθμισης των αγορών, αλλά κυρίως μέσω της δημιουργίας φθηνού χρήματος από την ΕΚΤ του κ. Ντράγκι. Οι βασικές αντινομίες της νομισματικής ένωσης, που πηγάζουν από την κυριαρχία του γερμανικού κεφαλαίου, παραμένουν όμως ανέγγιχτες. Δύσκολα θα μπορέσει η ΟΝΕ να επιβιώσει μετά από μια γενικευμένη ιταλική κρίση.

Η ρήξη

Για τους ευρωπαϊκούς λαούς τα πράγματα στη φυλακή του ευρώ έχουν αρχίσει πλέον να παίρνουν χαρακτήρα επιβίωσης. Είναι φανερό ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία μεταρρύθμιση προς το καλύτερο για τα λαϊκά συμφέροντα. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική που ανοίγεται είναι αυτή της ρήξης.

Η ρήξη όμως δεν είναι καθόλου απλή ακόμη και στην Ιταλία. Όπως ήδη ανέφερα, το μεγάλο ιταλικό βιομηχανικό εξαγωγικό κεφάλαιο, που είναι συγκεντρωμένο στο Βορρά, είναι κερδοφόρο και έχει προσαρμοστεί στην ΟΝΕ. Δεν θέλει τον πολιτικό και κοινωνικό κίνδυνο της ρήξης. Η θάλασσα των μικρομεσαίων, από την άλλη, έχει χτυπηθεί αλύπητα και αντιδρά. Η μισθωτή εργασία και τα φτωχά πληβειακά στρώματα, τέλος, αντιμετωπίζουν συνεχή πίεση, αλλά δεν αντιδρούν συντονισμένα. Η χώρα συνολικά ασφυκτιά, χωρίς να εμφανίζονται καθαρά οι ταξικές δυνάμεις που μπορούν να δώσουν λύση.

Η ταξική αδυναμία αντανακλάται στο πολιτικό χάος. Η Λέγκα του Βορρά είναι ένα ακροδεξιό μόρφωμα με φασιστικά χαρακτηριστικά στο οποίο δε μπορεί κανείς να έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη. Το Κίνημα των Πέντε Αστέρων είναι ένα συνονθύλευμα διαμαρτυρίας χωρίς αρχές και χωρίς δομή. Το δεξιό κόμμα του Μπερλουσκόνι είναι ο ορισμός της αναξιοπιστίας και της αφερεγγυότητας. Η τραγωδία όμως είναι το Δημοκρατικό Κόμμα, ο κύριος κληρονόμος της μεγάλης ιταλικής Αριστεράς, το οποίο ο ανεκδιήγητος Ματέο Ρέντσι έχει μετατρέψει σε ψοφοδεή ευρωπαϊστική απόληξη του ιταλικού κατεστημένου. Δεν διαφαίνεται για την ώρα η πολιτική ηγεσία που θα κάνει τη ρήξη πραγματικότητα υπέρ των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.

Και στη χώρα μας;

Όσον αφορά τέλος την Ελλάδα, λαός της πάντα έδινε περιθώριο για ρήξη, όπως έδειξε περίτρανα το καλοκαίρι του 2015. Ο κύριος αντίπαλός του δεν ήταν ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ήταν το ελληνικό κατεστημένο, που συμμάχησε με τους δανειστές και κίνησε θεούς και δαίμονες για να μείνει η χώρα στο ευρώ με οποιοδήποτε κόστος. Ο λόγος ήταν ξεκάθαρος. Η ρήξη θα ήταν ό,τι πιο επικίνδυνο γινόταν για τους ταξικούς μηχανισμούς που κυριαρχούν στα ελληνικά πράγματα.

Τα εργατικά και λαϊκά στρώματα δεν είχαν τη δύναμη να οργανωθούν αυτόνομα για να επιβάλλουν τα δικά τους συμφέροντα. Αναζήτησαν αποκούμπι στο πολιτικό σύστημα, έψαξαν για ηγεσία που θα μπορούσε να διαχειριστεί τη ρήξη. Η τεράστια ζημία που έκανε και συνεχίζει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι έκλεισε το μάτι στη ρήξη, αλλά συμβιβάστηκε πλήρως με το εγχώριο κατεστημένο και εξευτέλισε τη λαϊκή βούληση.

Στην πνιγηρή κατάσταση που σήμερα αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι καλό να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχουν συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας και ούτε πρόκειται να υπάρξουν μέσα στη φυλακή του ευρώ. Ό,τι και αν φαντάζονται οι έχοντες και κατέχοντες, η προοπτική της ρήξης είναι και θα είναι παρούσα γιατί φέρει την υπόσχεση της οικονομικής ανάπτυξης, της κοινωνικής ανανέωσης, της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας. Η Ιταλία θα μας δείξει πολλά για το δρόμο που θα πάρει και η χώρα μας.

1...2,8062,8072,808...3,032Σελίδα 2,807 από 3,032