How the Enlightenment Ends

Από

June 4, 2018

HENRY A. KISSINGER JUNE 2018 ISSUE THE ATLANTIC

Philosophically, intellectually—in every way—human society is unprepared for the rise of artificial intelligence.

Three years ago, at a conference on transatlantic issues, the subject of artificial intelligence appeared on the agenda. I was on the verge of skipping that session—it lay outside my usual concerns—but the beginning of the presentation held me in my seat.

The speaker described the workings of a computer program that would soon challenge international champions in the game Go. I was amazed that a computer could master Go, which is more complex than chess. In it, each player deploys 180 or 181 pieces (depending on which color he or she chooses), placed alternately on an initially empty board; victory goes to the side that, by making better strategic decisions, immobilizes his or her opponent by more effectively controlling territory.

The speaker insisted that this ability could not be preprogrammed. His machine, he said, learned to master Go by training itself through practice. Given Go’s basic rules, the computer played innumerable games against itself, learning from its mistakes and refining its algorithms accordingly. In the process, it exceeded the skills of its human mentors. And indeed, in the months following the speech, an AI program named AlphaGo would decisively defeatthe world’s greatest Go players.

As I listened to the speaker celebrate this technical progress, my experience as a historian and occasional practicing statesman gave me pause. What would be the impact on history of self-learning machines—machines that acquired knowledge by processes particular to themselves, and applied that knowledge to ends for which there may be no category of human understanding? Would these machines learn to communicate with one another? How would choices be made among emerging options? Was it possible that human history might go the way of the Incas, faced with a Spanish culture incomprehensible and even awe-inspiring to them? Were we at the edge of a new phase of human history?

Aware of my lack of technical competence in this field, I organized a number of informal dialogues on the subject, with the advice and cooperation of acquaintances in technology and the humanities. These discussions have caused my concerns to grow.

Heretofore, the technological advance that most altered the course of modern history was the invention of the printing press in the 15th century, which allowed the search for empirical knowledge to supplant liturgical doctrine, and the Age of Reason to gradually supersede the Age of Religion. Individual insight and scientific knowledge replaced faith as the principal criterion of human consciousness. Information was stored and systematized in expanding libraries. The Age of Reason originated the thoughts and actions that shaped the contemporary world order.

But that order is now in upheaval amid a new, even more sweeping technological revolution whose consequences we have failed to fully reckon with, and whose culmination may be a world relying on machines powered by data and algorithms and ungoverned by ethical or philosophical norms.

The internet age in which we already live prefigures some of the questions and issues that AI will only make more acute. The Enlightenment sought to submit traditional verities to a liberated, analytic human reason. The internet’s purpose is to ratify knowledge through the accumulation and manipulation of ever expanding data. Human cognition loses its personal character. Individuals turn into data, and data become regnant.

Users of the internet emphasize retrieving and manipulating information over contextualizing or conceptualizing its meaning. They rarely interrogate history or philosophy; as a rule, they demand information relevant to their immediate practical needs. In the process, search-engine algorithms acquire the capacity to predict the preferences of individual clients, enabling the algorithms to personalize results and make them available to other parties for political or commercial purposes. Truth becomes relative. Information threatens to overwhelm wisdom.

Inundated via social media with the opinions of multitudes, users are diverted from introspection; in truth many technophiles use the internet to avoid the solitude they dread. All of these pressures weaken the fortitude required to develop and sustain convictions that can be implemented only by traveling a lonely road, which is the essence of creativity.

The impact of internet technology on politics is particularly pronounced. The ability to target micro-groups has broken up the previous consensus on priorities by permitting a focus on specialized purposes or grievances. Political leaders, overwhelmed by niche pressures, are deprived of time to think or reflect on context, contracting the space available for them to develop vision.

The digital world’s emphasis on speed inhibits reflection; its incentive empowers the radical over the thoughtful; its values are shaped by subgroup consensus, not by introspection. For all its achievements, it runs the risk of turning on itself as its impositions overwhelm its conveniences.

As the internet and increased computing power have facilitated the accumulation and analysis of vast data, unprecedented vistas for human understanding have emerged. Perhaps most significant is the project of producing artificial intelligence—a technology capable of inventing and solving complex, seemingly abstract problems by processes that seem to replicate those of the human mind.

This goes far beyond automation as we have known it. Automation deals with means; it achieves prescribed objectives by rationalizing or mechanizing instruments for reaching them. AI, by contrast, deals with ends; it establishes its own objectives. To the extent that its achievements are in part shaped by itself, AI is inherently unstable. AI systems, through their very operations, are in constant flux as they acquire and instantly analyze new data, then seek to improve themselves on the basis of that analysis. Through this process, artificial intelligence develops an ability previously thought to be reserved for human beings. It makes strategic judgments about the future, some based on data received as code (for example, the rules of a game), and some based on data it gathers itself (for example, by playing 1 million iterations of a game).

The driverless car illustrates the difference between the actions of traditional human-controlled, software-powered computers and the universe AI seeks to navigate. Driving a car requires judgments in multiple situations impossible to anticipate and hence to program in advance. What would happen, to use a well-known hypothetical example, if such a car were obliged by circumstance to choose between killing a grandparent and killing a child? Whom would it choose? Why? Which factors among its options would it attempt to optimize? And could it explain its rationale? Challenged, its truthful answer would likely be, were it able to communicate: “I don’t know (because I am following mathematical, not human, principles),” or “You would not understand (because I have been trained to act in a certain way but not to explain it).” Yet driverless cars are likely to be prevalent on roads within a decade.

Heretofore confined to specific fields of activity, AI research now seeks to bring about a “generally intelligent” AI capable of executing tasks in multiple fields. A growing percentage of human activity will, within a measurable time period, be driven by AI algorithms. But these algorithms, being mathematical interpretations of observed data, do not explain the underlying reality that produces them. Paradoxically, as the world becomes more transparent, it will also become increasingly mysterious. What will distinguish that new world from the one we have known? How will we live in it? How will we manage AI, improve it, or at the very least prevent it from doing harm, culminating in the most ominous concern: that AI, by mastering certain competencies more rapidly and definitively than humans, could over time diminish human competence and the human condition itself as it turns it into data.

Artificial intelligence will in time bring extraordinary benefits to medical science, clean-energy provision, environmental issues, and many other areas. But precisely because AI makes judgments regarding an evolving, as-yet-undetermined future, uncertainty and ambiguity are inherent in its results. There are three areas of special concern:

First, that AI may achieve unintended results. Science fiction has imagined scenarios of AI turning on its creators. More likely is the danger that AI will misinterpret human instructions due to its inherent lack of context. A famous recent example was the AI chatbot called Tay, designed to generate friendly conversation in the language patterns of a 19-year-old girl. But the machine proved unable to define the imperatives of “friendly” and “reasonable” language installed by its instructors and instead became racist, sexist, and otherwise inflammatory in its responses. Some in the technology world claim that the experiment was ill-conceived and poorly executed, but it illustrates an underlying ambiguity: To what extent is it possible to enable AI to comprehend the context that informs its instructions? What medium could have helped Tay define for itself offensive, a word upon whose meaning humans do not universally agree? Can we, at an early stage, detect and correct an AI program that is acting outside our framework of expectation? Or will AI, left to its own devices, inevitably develop slight deviations that could, over time, cascade into catastrophic departures?

Second, that in achieving intended goals, AI may change human thought processes and human values. AlphaGo defeated the world Go champions by making strategically unprecedented moves—moves that humans had not conceived and have not yet successfully learned to overcome. Are these moves beyond the capacity of the human brain? Or could humans learn them now that they have been demonstrated by a new master?

Before AI began to play Go, the game had varied, layered purposes: A player sought not only to win, but also to learn new strategies potentially applicable to other of life’s dimensions. For its part, by contrast, AI knows only one purpose: to win. It “learns” not conceptually but mathematically, by marginal adjustments to its algorithms. So in learning to win Go by playing it differently than humans do, AI has changed both the game’s nature and its impact. Does this single-minded insistence on prevailing characterize all AI?

Other AI projects work on modifying human thought by developing devices capable of generating a range of answers to human queries. Beyond factual questions (“What is the temperature outside?”), questions about the nature of reality or the meaning of life raise deeper issues. Do we want children to learn values through discourse with untethered algorithms? Should we protect privacy by restricting AI’s learning about its questioners? If so, how do we accomplish these goals?

If AI learns exponentially faster than humans, we must expect it to accelerate, also exponentially, the trial-and-error process by which human decisions are generally made: to make mistakes faster and of greater magnitude than humans do. It may be impossible to temper those mistakes, as researchers in AI often suggest, by including in a program caveats requiring “ethical” or “reasonable” outcomes. Entire academic disciplines have arisen out of humanity’s inability to agree upon how to define these terms. Should AI therefore become their arbiter?

Third, that AI may reach intended goals, but be unable to explain the rationale for its conclusions. In certain fields—pattern recognition, big-data analysis, gaming—AI’s capacities already may exceed those of humans. If its computational power continues to compound rapidly, AI may soon be able to optimize situations in ways that are at least marginally different, and probably significantly different, from how humans would optimize them. But at that point, will AI be able to explain, in a way that humans can understand, why its actions are optimal? Or will AI’s decision making surpass the explanatory powers of human language and reason? Through all human history, civilizations have created ways to explain the world around them—in the Middle Ages, religion; in the Enlightenment, reason; in the 19th century, history; in the 20th century, ideology. The most difficult yet important question about the world into which we are headed is this: What will become of human consciousness if its own explanatory power is surpassed by AI, and societies are no longer able to interpret the world they inhabit in terms that are meaningful to them?

How is consciousness to be defined in a world of machines that reduce human experience to mathematical data, interpreted by their own memories? Who is responsible for the actions of AI? How should liability be determined for their mistakes? Can a legal system designed by humans keep pace with activities produced by an AI capable of outthinking and potentially outmaneuvering them?

Ultimately, the term artificial intelligence may be a misnomer. To be sure, these machines can solve complex, seemingly abstract problems that had previously yielded only to human cognition. But what they do uniquely is not thinking as heretofore conceived and experienced. Rather, it is unprecedented memorization and computation. Because of its inherent superiority in these fields, AI is likely to win any game assigned to it. But for our purposes as humans, the games are not only about winning; they are about thinking. By treating a mathematical process as if it were a thought process, and either trying to mimic that process ourselves or merely accepting the results, we are in danger of losing the capacity that has been the essence of human cognition.

The implications of this evolution are shown by a recently designed program, AlphaZero, which plays chess at a level superior to chess masters and in a style not previously seen in chess history. On its own, in just a few hours of self-play, it achieved a level of skill that took human beings 1,500 years to attain. Only the basic rules of the game were provided to AlphaZero. Neither human beings nor human-generated data were part of its process of self-learning. If AlphaZero was able to achieve this mastery so rapidly, where will AI be in five years? What will be the impact on human cognition generally? What is the role of ethics in this process, which consists in essence of the acceleration of choices?

Typically, these questions are left to technologists and to the intelligentsia of related scientific fields. Philosophers and others in the field of the humanities who helped shape previous concepts of world order tend to be disadvantaged, lacking knowledge of AI’s mechanisms or being overawed by its capacities. In contrast, the scientific world is impelled to explore the technical possibilities of its achievements, and the technological world is preoccupied with commercial vistas of fabulous scale. The incentive of both these worlds is to push the limits of discoveries rather than to comprehend them. And governance, insofar as it deals with the subject, is more likely to investigate AI’s applications for security and intelligence than to explore the transformation of the human condition that it has begun to produce.

The Enlightenment started with essentially philosophical insights spread by a new technology. Our period is moving in the opposite direction. It has generated a potentially dominating technology in search of a guiding philosophy. Other countries have made AI a major national project. The United States has not yet, as a nation, systematically explored its full scope, studied its implications, or begun the process of ultimate learning. This should be given a high national priority, above all, from the point of view of relating AI to humanistic traditions.

AI developers, as inexperienced in politics and philosophy as I am in technology, should ask themselves some of the questions I have raised here in order to build answers into their engineering efforts. The U.S. government should consider a presidential commission of eminent thinkers to help develop a national vision. This much is certain: If we do not start this effort soon, before long we shall discover that we started too late.

HENRY A. KISSINGER served as national-security adviser and secretary of state to Presidents Richard Nixon and Gerald Ford.

https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2018/06/henry-kissinger-ai-could-mean-the-end-of-human-history/559124/

Aποκαλυπτικό: Όλο το παρασκήνιο του Κραν Μοντάνα

Από

anixneuseis

June 4, 2018

Η πρόσφατη απαίτηση του Μουσταφά Ακιντζί με την οποία ζητούσε από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να δεχθεί το πλαίσιο Γκουτέρες ως στρατηγική συμφωνία δεν είναι κάτι καινούργιο. Πάει πίσω έντεκα μήνες και τις συνομιλίες στο Κραν Μοντάνα όπου και πάλι ο στόχος ήταν να καταλήξουν σε μια στρατηγική συμφωνία. Όπως αποκαλύπτεται μέσα από τις συζητήσεις που είχαν γίνει τότε, αλλά και μετά τις συνομιλίες, ο βασικός στόχος της τουρκικής πλευράς ήταν να προχωρήσουν σε μια στρατηγική συμφωνία η οποία ωστόσο να ήταν μόνο για τις εσωτερικές πτυχές. Προσέγγιση η οποία έφερε την αντίθεση της ελληνοκυπριακής πλευράς. Προσπάθεια της Τουρκίας κατά τη διάρκεια εκείνων των συνομιλιών ήταν να υπάρξει μίας μορφής στρατηγική συμφωνία μόνο για τις εσωτερικές πτυχές.

Παράλληλα, όπως αποκαλύψαμε και την περασμένη Πέμπτη, υπήρχε μια διάσταση απόψεων όχι μόνο μεταξύ των δύο πλευρών (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) σ’ ό,τι αφορά το λεκτικό του πλαισίου Γκουτέρες αλλά και μεταξύ των ηγετών και του Έσπεν Μπαρθ Άιντε. Οι τότε συζητήσεις στο Εθνικό Συμβούλιο, που συνεδρίαζε στο Κραν Μοντάνα, καταγράφουν από τη μια τη διάσταση απόψεων μεταξύ ελληνοκυπριακής πλευράς και Άιντε και από την άλλη τις διαφωνίες εντός της πολιτικής ηγεσίας, με τους Νίκο Αναστασιάδη και Άντρο Κυπριανού να βρίσκονται σε αντιπαράθεση.
Σύμφωνα με τις σημειώσεις μας, στις 3 Ιουλίου, ημέρα Δευτέρα, κατά τη σύσκεψη της πολιτικής ηγεσίας, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε αναφέρει ότι το προηγούμενο Σάββατο, 1η Ιουλίου 2017, ετοιμάστηκε ένα προσχέδιο με τις θέσεις του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Ωστόσο η ελληνοκυπριακή πλευρά διαφώνησε με το προσχέδιο που παρουσίασε ο Έσπεν Μπαρθ Άιντε, όπως φάνηκε και από το έγγραφο που αποκαλύψαμε την περασμένη Παρασκευή. Διαφωνίες υπήρξαν κι από πλευράς Τουρκοκυπρίων.
Η θέση που διατύπωσε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης σ’ εκείνη τη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου ήταν πως δεν υφίσταται έγγραφο Γκουτέρες.
Βεβαίως έγγραφο δεν υπήρχε και ούτε κατατέθηκε επισήμως από τον Αντόνιο Γκουτέρες. Γιατί ως γνωστό οι συνομιλίες ήταν «κυπριακής ιδιοκτησίας» και επισήμως τα Ηνωμένα Έθνη δεν κατέθεταν έγγραφα αφού θα κατηγορούνταν για επιδιαιτητικό ρόλο. Στη συνέχεια, οι θέσεις Γκουτέρες, που βαφτίστηκαν ως πλαίσιο του Γενικού Γραμματέα, καταγράφησαν από τις δύο πλευρές μετά την προφορική ανάγνωση που έγινε από μέρους του Άιντε.
Στην εν λόγω συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου υπήρξε και τότε αντιπαράθεση ανάμεσα στον γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Άντρος Κυπριανού κατηγόρησε τον Νίκο Αναστασιάδη ότι κοροϊδεύει την πολιτική ηγεσία υποστηρίζοντας πως την προηγούμενη μέρα ο ίδιος ο ΠτΔ είχε χαρακτηρίσει ως «εξαιρετικό έγγραφο» τις θέσεις του ΓΓ του ΟΗΕ. Εξέφρασε δε την απορία κατά πόσο ήξερε τι έλεγε στα μέρη ο ΓΓ του ΟΗΕ, εκφράζοντας παράλληλα την απορία προς τον ΠτΔ γιατί δεν ρωτήθηκε ο ΓΓ του ΟΗΕ.
Κατά την ίδια συνεδρία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατηγόρησε σε διάφορες περιπτώσεις τον Έσπεν Μπαρθ Άιντε για τον ρόλο του στις συνομιλίες, αλλά και την όλη στάση της τουρκικής πλευράς. Διατυπώνοντας από τις 3 Ιουλίου και στη βάση των εγγράφων που είχαν καταθέσει (Τσαβούσογλου – Ακιντζί) πως δεν υπήρχε προοπτική για επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό. Σε κάποιο σημείο της αντιπαράθεσης μεταξύ Αναστασιάδη – Κυπριανού, ο γ.γ. του ΑΚΕΛ υπέδειξε στον Πρόεδρο ότι θα πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη ευελιξία από την ελληνοκυπριακή πλευρά, προκειμένου να εκτεθεί η Τουρκία, και του επεσήμανε ακόμα πως με την όλη του συμπεριφορά δίνει την εντύπωση ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το παιγνίδι επίρριψης ευθυνών (blame game).
Κατ’ επανάληψη ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε μιλήσει για «τραγωδία» και ότι δεν υπάρχει προοπτική επίτευξης συμφωνίας λόγω της τουρκικής στάσης. Παρεμβαίνοντας ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος ζήτησε να ενημερωθεί η πολιτική ηγεσία για το πρακτικό που παρουσίασε ο Άιντε και επί του οποίου προέκυψε αντιπαράθεση.
Αυτό που ζητούσε ο κ. Παπαδόπουλος ήταν να δει η πολιτική ηγεσία τόσο τι λέει ο Ειδικός Σύμβουλος όσο και το ποιες είναι οι παρατηρήσεις της κάθε πλευράς. Παρενέβη ο Ανδρέας Μαυρογιάννης για να διαβάσει το μήνυμα που είχε σταλεί προς τον Έσπεν Μπαρθ Άιντε με τις διαφωνίες της ελληνοκυπριακής πλευράς (είναι το έγγραφο που αποκαλύφθηκε την Παρασκευή). Στην ίδια συνεδρία υπήρξαν και αναφορές για αποστολή επιστολής προς τον ΓΓ του ΟΗΕ και πρόσκληση να επιστρέψει στο Κραν Μοντάνα για να σώσει τις συνομιλίες. Ο Νίκος Αναστασιάδης επέμενε πως οι συνομιλίες οδηγούνταν προς αδιέξοδο.
Την Τετάρτη 5 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε έκτακτη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου όπου γίνεται μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση επί των προτάσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς. Ως γνωστό εντός της ίδιας ημέρας ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε καταθέσει μακροσκελές έγγραφο με τις θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς επί όλων των κεφαλαίων που ήταν στο τραπέζι των συνομιλιών και για τα οποία είχε γίνει αναφορά και από τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προχώρησε στη συνέχεια και κατέθεσε δύο έγγραφα με τις θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς. Στις 5 Ιουλίου 2017 κατέθεσε το έγγραφο με τις τελικές προτάσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς για τις εσωτερικές πτυχές και την επόμενη, 6 Ιουλίου, τις τελικές προτάσεις για τα θέματα ασφάλειας, εγγυήσεων και στρατευμάτων.
Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η τουρκική πλευρά (Ακιντζί και Τσαβούσογλου) είχαν παρουσιάσει τις θέσεις τους πριν από την ελληνοκυπριακή πλευρά και πριν ακόμα υπάρξει η καταγραφή του πλαισίου Γκουτέρες. Τόσο o Μουσταφά Ακιντζί όσο και ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου παρουσίασαν τις θέσεις τους στις 3 Ιουλίου 2017. Το πλαίσιο Γκουτέρες λέχθηκε προφορικά για να καταγραφεί από τις δύο πλευρές στις 4 Ιουλίου. Οι προτάσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς ακολούθησαν της συνάντησης του Προέδρου Αναστασιάδη με τον Έσπεν Μπαρθ Άιντε.
Το περιεχόμενο του πλαισίου Γκουτέρες, όπως διαφάνηκε στη συνέχεια, δεν έτυχε της ίδιας ερμηνείας από τους εμπλεκομένους ακόμα και μετά την σαφή καταγραφή των θέσεων του Γενικού Γραμματέα. Ακόμα και μετά τη συζήτηση της 6ης-7ης Ιουλίου 2017, όταν έκλεισαν χωρίς συμφωνία οι συνομιλίες, υπήρξαν διαφωνίες επί των όσων υποστήριζε η κάθε πλευρά. Κάτι που παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Ειδικός Σύμβουλος στην «επεισοδιακή» συνάντηση που είχε με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις 24 Ιουλίου 2017. Εκείνη τη Δευτέρα ο ΠτΔ ήταν έντονος και επιθετικός προς τον Ειδικό Σύμβουλο, καθώς είχαν προηγηθεί τοποθετήσεις του Άιντε μέσα από τις οποίες επιχειρούσε είτε να μοιράσει ισόποσα ευθύνες στις δύο πλευρές είτε αναφερόταν σε εποικοδομητική στάση από πλευράς Τουρκίας.
H παραδοχή του Αιντε
Επίμαχο σημείο παρέμενε το κατά πόσο μιλούσε ή όχι ο ΓΓ του ΟΗΕ για τερματισμό των εγγυήσεων/επεμβατικών δικαιωμάτων. Σ’ εκείνη τη συνάντηση ο Άιντε παραδέχθηκε πως η θέση του ΓΓ του ΟΗΕ ήταν πολύ ξεκάθαρη: «Τέλος στη συνθήκη εγγυήσεων. Τέλος στο δικαίωμα παρέμβασης καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Να μην αντικατασταθεί από κάποια άλλη μορφή συμφωνίας.
Σύμφωνα με τα όσα είπε ο Άιντε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου δεν ήθελε να καταθέσει πρόταση με την οποία να τερματίζονταν τα επεμβατικά δικαιώματα και ήθελε τον ΓΓ του ΟΗΕ να το κάνει. Ήθελε να βγαίνει η αναφορά από το στόμα του ΓΓ, όχι από το δικό του. Επίσης παραδέχθηκε ότι ο στόχος της τουρκικής πλευράς ήταν να διατηρήσει ένα στρατιωτικό τμήμα εντός της περιοχής που είναι υπό τη διοίκηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Ούτως ή άλλως από τις προτάσεις της 3ης Ιουλίου η τουρκική πλευρά έδειξε να κινείται εκτός του πλαισίου Γκουτέρες. Βασική της επιδίωξη ήταν να κλειδώσει συμφωνία επί των εσωτερικών πτυχών και οι εξωτερικές πτυχές να συνεχίσουν να αιωρούνται.
Το πλαίσιο Γκουτέρες
Αυτό που σήμερα ονομάζεται πλαίσιο Γκουτέρες πρόκειται για αναφορές που είχαν γίνει από τον ΓΓ του ΟΗΕ, μέσω του Έσπεν Μπαρθ Άιντε, και οι οποίες μεταφέρθηκαν στα μέρη από τον τότε Ειδικό Σύμβουλο σε συνάντηση που είχε μαζί τους στις 4.7.2017. Τα έξι κεφάλαια επί των οποίων τοποθετήθηκε ο ΓΓ του ΟΗΕ, ζητώντας από τις πλευρές να τοποθετηθούν, είναι τα εξής: Ασφάλεια και εγγυήσεις: Πιστεύω ότι θα πρέπει να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε ότι χρειαζόμαστε ένα νέο σύστημα ασφάλειας, όχι συνέχιση υφιστάμενου.
Πιστεύω ότι χρειάζεται να τερματιστεί το μονομερές δικαίωμα της παρέμβασης και να τερματιστεί η Συνθήκη Εγγυήσεων. Η παρούσα κατάσταση θα αντικατασταθεί από ένα στέρεο σύστημα εξασφαλίσεων όπου ολόκληρη η Κύπρος και όλοι οι Κύπριοι και των δύο κοινοτήτων θα αισθάνονται ασφάλεια, και από έναν εύρωστο μηχανισμό εφαρμογής και παρακολούθησης που θα περιλαμβάνει εξωτερικά στοιχεία (διεθνής διάσταση: ΗΕ, πολυεθνική/ διεθνής δύναμη και φιλικές χώρες).
Οι υφιστάμενες εγγυήτριες δεν μπορούν να εφαρμόζουν και να ελέγχουν τον εαυτό τους. Στρατεύματα: Θα υπάρξει ραγδαία μείωση από την πρώτη μέρα σε ένα χαμηλό επίπεδο και μετά μείωση σε αριθμούς ισότιμους με την παλαιά Συνθήκη Συμμαχίας (το χρονοδιάγραμμα και ο μηχανισμός για παρακολούθηση χρειάζεται να συμφωνηθούν). Σε σχέση με το θέμα της ρήτρας αναθεώρησης ή καταληκτικής ρήτρας, αυτό θα πρέπει να συζητηθεί σε ανώτατο επίπεδο. Πρέπει να συζητηθούν επίσης οι όροι εντολής, οι στόχοι, οι υποχρεώσεις κ.λπ.
Εδαφικό: Η τ/κ πλευρά χρειάζεται να προσαρμόσει τον χάρτη που κατέθεσε, ώστε να αντιμετωπίσει κάποιες ανησυχίες που εκφράστηκαν από την ε/κ κοινότητα για κάποιες περιοχές. Θα πρέπει να αναφέρεται στη Μόρφου. Περιουσιακό: Υπάρχουν δύο αρχές. Για τις περιοχές υπό εδαφική αναπροσαρμογή, πρέπει να οικοδομηθεί ένα καθεστώς που θα δίνει προτεραιότητα στον ιδιοκτήτη, όχι όμως 100%. Για τις περιοχές που δεν θα τύχουν αναπροσαρμογής, πρέπει να οικοδομηθεί καθεστώς που θα δίνει προτεραιότητα στον χρήστη, όχι όμως 100%. Συγκεκριμένα εργαλεία πρέπει να τύχουν περαιτέρω επεξεργασίας.
Ισότιμη μεταχείριση: Σε ό,τι αφορά τη μόνιμη διαμονή Τούρκων υπηκόων, θα πρέπει να υπάρχει ποσοστό και αυτό πρέπει να είναι ισότιμο (equitable) με τους υπηκόους της Ελλάδας που θα αποκτούν μόνιμη διαμονή. Από την ποσόστωση εξαιρούνται οι φοιτητές, οι τουρίστες και οι εποχικοί εργάτες. Απαιτείται περαιτέρω συζήτηση για το τι εστί ισότιμο ποσοστό. Αποτελεσματική συμμετοχή: Πρέπει να συζητηθεί περαιτέρω σε σχέση με το ζήτημα της ευνοϊκής ψήφου – εννοεί τη μία θετική ψήφο (πότε και κάτω υπό ποιες προϋποθέσεις, σε ποια σώματα και ποιοι οι σχετικοί μηχανισμοί άρσης αδιεξόδου), ενώ οποιαδήποτε άλλα εκκρεμούντα ζητήματα στον διαμοιρασμό εξουσιών, όπως η απαίτηση της τ/κ πλευράς για εκ περιτροπής Προεδρία, πρέπει επίσης να συζητηθούν.

Ανδρέας Πιμπίσιης

Φιλελεύθερος

Το βαθύ ρήγμα Βορρά – Νότου αναστατώνει την Ευρωζώνη

Από

anixneuseis

June 4, 2018

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Οσοι προσδοκούν «οφέλη» για την Ελλάδα μάλλον θα διαψευσθούν. Η ιταλική κρίση ενισχύει την καχυποψία του Βερολίνου απέναντι στον «σπάταλο» Νότο, απομακρύνοντας την Αγκελα Μέρκελ από τις θέσεις του Εμανουέλ Μακρόν.

Στην εποχή των ακραίων πολιτικών φαινομένων που διανύουμε, η Ευρώπη δεν μπορεί να υπολογίζει σε ανέμελα καλοκαίρια. Το 2015 ήταν το ελληνικό ψυχόδραμα, που κορυφώθηκε τη νύχτα της 12ης προς 13η Ιουλίου, οπότε ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στις Βρυξέλλες με το «Οχι» του δημοψηφίσματος και έφυγε με το «Ναι» στο τρίτο μνημόνιο. Τον Ιούνιο του 2016 ήρθε το μέγα σοκ του Brexit ύστερα από ένα άλλο δημοψήφισμα σε μια άλλη, πολύ ισχυρότερη χώρα. Μεσολάβησε το περυσινό, σύντομο καλοκαίρι της αισιοδοξίας, ύστερα από τη νίκη του ευρωπαϊστή Εμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία, για να έρθουμε στη φετινή αναγγελία θυέλλης από την Ιταλία, που επανέφερε στο προσκήνιο τα υπαρξιακά άγχη για το μέλλον της Ενωσης. Οπως έγραψαν, παραφράζοντας τον Οσκαρ Ουάιλντ, οι Financial Times: Tο να χάσει η Ε.Ε. ένα σημαντικό μέλος μπορεί να αποδοθεί σε κακή τύχη, το να χάσει και δεύτερο απανωτά προδίδει απερισκεψία.

Οι προκλήσεις

Ο μήνας που διανύουμε μπορεί να αποδειχθεί ο πιο κρίσιμος για την τύχη του ευρωπαϊκού εγχειρήματος μετά την καθιέρωση του κοινού νομίσματος. Εκτός από την Ιταλία, σε αχαρτογράφητα νερά βρίσκεται και η Ισπανία ύστερα από την πτώση της κυβέρνησης Ραχόι με καταλύτη την καταδίκη 29 στελεχών του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος σε 351, αθροιστικά, χρόνια φυλάκισης για οικονομικά σκάνδαλα. Αν συνυπολογιστεί η ελληνική εκκρεμότητα, που πρέπει να επιλυθεί στη Σύνοδο Κορυφής στις 28-29 Ιουνίου, το μεγάλο σεισμογενές ρήγμα του ευρωπαϊκού Νότου εμφανίζεται και πάλι απειλητικό. Προσθέστε σε όλα αυτά την απειλή ανοιχτού εμπορικού πολέμου με τις ΗΠΑ ύστερα από την απόφαση Τραμπ για δασμούς στο αλουμίνιο και στον χάλυβα, και έχετε την εικόνα της τέλειας καταιγίδας.

Βραχυπρόθεσμα, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ε.Ε. φαίνονται διαχειρίσιμες. Η σύγκρουση με τις ΗΠΑ είναι επί του παρόντος περιορισμένη, καθώς ο Τραμπ δεν έθιξε στρατηγικής σημασίας ευρωπαϊκές εξαγωγές, όπως στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, κάτι που θα ανάγκαζε τις Βρυξέλλες να ανταποδώσουν τα ίσα με σκληρά μέτρα κατά των αμερικανικών πολυεθνικών στο πεδίο της ψηφιακής οικονομίας. Στην Ισπανία, ο σοσιαλιστής Πέδρο Σάντσεθ, που αναλαμβάνει την πρωθυπουργία, είναι πεισμένος ευρωπαϊστής, όπως είναι και οι Ciudadanos, το νέο κόμμα που φιλοδοξεί να υπερσκελίσει το Ρ.Ρ. στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Οσο για το μεγαλύτερο των προβλημάτων, την Ιταλία, ο σχηματισμός κυβέρνησης υπό τον καθηγητή Τζουζέπε Κόντε καθησύχασε τις αγορές. Λέγκα και 5 Αστέρια αναγκάστηκαν να θυσιάσουν τον Πάολο Σαβόνα, που ήταν κόκκινο πανί για τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο λόγω της αντίθεσής του στο ευρώ, αναθέτοντας το υπουργείο Οικονομικών στον πιο αποδεκτό Τζοβάνι Τρία.

Μεσοπρόθεσμα, όμως, η εικόνα διαγράφεται περισσότερο προβληματική. Στην Ισπανία, ο Σάντσεθ θα ηγηθεί κυβέρνησης ασθενέστατης μειοψηφίας, καθώς οι Σοσιαλιστές έχουν μόνο 84 βουλευτές, ενώ χρειάζονται τουλάχιστον 176 για να κυβερνήσουν. Για όσο διάστημα παραμείνουν στην εξουσία, θα υποχρεούνται να στηρίζονται στην ανοχή όχι μόνο των Podemos και της Αριστεράς, αλλά και των εθνικιστικών κομμάτων των Καταλανών και των Βάσκων, τη στιγμή μάλιστα που η μεγάλη πληγή της Καταλωνίας παραμένει ανοιχτή. Με αυτά τα δεδομένα, οι πρόωρες εκλογές βρίσκονται ήδη στην ημερήσια διάταξη και η προοπτική παρατεταμένης κυβερνητικής αστάθειας διαγράφεται στον ορίζοντα.
Εξίσου ασταθής εμφανίζεται η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας. Η ξενοφοβική Λέγκα, με τον κοινωνικό της πυρήνα στη μικρή και μεσαία αστική τάξη του πλούσιου Βορρά και τα 5 Αστέρια, που στηρίζονται κυρίως στα λαϊκά στρώματα του φτωχότερου Νότου, είχαν κάκιστες σχέσεις μέχρι τις εκλογές του Μαρτίου και η ευκαιριακή τους σύμπραξη θεωρείται εύθραυστη.

Κίνδυνος ντόμινο

Το κυριότερο, η νέα κυβέρνηση θα είναι πολύ περισσότερο διεκδικητική έναντι των Βρυξελλών και του Βερολίνου – άλλωστε ο Σαβόνα μπορεί να μην έγινε υπουργός Οικονομικών, αλλά θα αναλάβει το υπουργείο Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.

Οι ιθύνοντες της Ε.Ε. γνωρίζουν καλά ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα. Η τρίτη οικονομία της Ευρωζώνης και όγδοη του κόσμου έχει δεκαπλάσιο ΑΕΠ του ελληνικού, μεγαλύτερο και από εκείνο της Ρωσίας. Το αστρονομικό χρέος της, γύρω στα 2,3 τρισ. ευρώ, την καθιστά πολύ μεγάλη για να διασωθεί, αλλά και πολύ μεγάλη για να χρεοκοπήσει χωρίς να παρασύρει τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες, τελικά το ίδιο το ευρώ. Ολα αυτά της δίνουν πολλά διαπραγματευτικά όπλα. Ακόμη περισσότερο που διαθέτει τα τρίτα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού στον κόσμο, εμπορικό πλεόνασμα και ισχυρή, παρά τα πλήγματα που έχει υποστεί, εξαγωγική βιομηχανία.

Σε κάθε περίπτωση, η ιταλική κρίση έφερε και πάλι στο προσκήνιο το τεκτονικό ρήγμα Βορρά-Νότου που απειλεί να διαρρήξει την Ευρωζώνη. Οι χειρισμοί του προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλα μεταφράστηκαν από πολλούς Ιταλούς ως συνταγματικό πραξικόπημα καθ’ υπόδειξη του Βερολίνου. Την εντύπωση αυτή ενίσχυσε η εξοργιστική παρέμβαση του Γερμανού επιτρόπου Γκίντερ Ετινγκερ, ο οποίος ευχήθηκε δημοσίως να τιμωρήσουν αγρίως οι αγορές τους Ιταλούς, ώστε να μάθουν να μην ψηφίζουν «λαϊκιστές» της Δεξιάς ή της Αριστεράς. Λίγες ώρες μετά την υπέρβαση του κυβερνητικού αδιεξόδου στη Ρώμη, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ εξόργισε τους Ιταλούς όταν τους κάλεσε να δουλεύουν περισσότερο και να είναι λιγότερο διεφθαρμένοι, αναβιώνοντας ρατσιστικά στερεότυπα που μέχρι πρότινος είχαν ξεχαστεί ακόμη και από τις ναυαρχίδες του λαϊκιστικού, γερμανικού Τύπου, όπως η Bild.

Γερμανικό δίλημμα

Θα μπορούσαν άραγε οι εξελίξεις αυτές να σηματοδοτήσουν μια ευνοϊκή, για την Ελλάδα, θερινή συναστρία; Αυτό φαίνεται να σκέφτονται ορισμένοι στην Αθήνα, υποστηρίζοντας ότι η Γερμανία βρίσκεται υπό διπλή πίεση – από τον Τραμπ για να μειώσει το θηριώδες πλεόνασμά της και από τις εξελίξεις στον Νότο, ιδίως την Ιταλία, για κάποια χαλάρωση στο χρέος και τη δημοσιονομική πειθαρχία. Επί του παρόντος, τίποτα δεν δικαιώνει αυτές τις προσδοκίες. Αντίθετα, η ιταλική κρίση μάλλον ενισχύει την καχυποψία του Βερολίνου απέναντι στον «σπάταλο» Νότο, ενώ η πίεση της ακροδεξιάς AfD δεν ενθαρρύνει καθόλου τη Μέρκελ να αποδεχθεί τις προτάσεις Μακρόν.

Η Ευρώπη είχε μια χρυσή ευκαιρία να διορθώσει τα εγγενή προβλήματα της ΟΝΕ και να προχωρήσει στην πολιτική ενοποίηση γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η ζωηρή οικονομική ανάπτυξη της περιόδου εκείνης, όπως και η σχετική ισορροπία μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας καθιστούσαν βιώσιμο ένα παρόμοιο εγχείρημα. Η επιλογή της διεύρυνσης, όμως, έπνιξε αυτές τις ελπίδες εν τη γενέσει τους. Στο σημερινό περιβάλλον της οικονομικής δυσπραγίας, των μεταναστευτικών κυμάτων και των εθνικισμών, παρόμοιες προσπάθειες δεν έχουν καμία τύχη.

kathimerini.gr

Μεγαλώνει το ρήγμα Βορρά και Νότου

Από

anixneuseis

June 4, 2018

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΟΦΩΛΟΣ

Το πρόβλημα που προκλήθηκε στην Ιταλία είναι η προέκταση ενός βαθύτερου προβλήματος που αντιμετωπίζει σήμερα η ίδια η Ευρώπη, επειδή παραμένει ημιτελής και ανολοκλήρωτη ως οικονομική και κυρίως ως πολιτική ένωση. Το ζήτημα στην ουσία είναι ότι οι μηχανές της ενοποίησης φαίνεται σαν να έχουν σβήσει και να βρίσκεται η Ευρώπη, μεσοπέλαγα, στο έλεος ενός γεωπολιτικού τυφώνα, που ξυπνάει κάθε φορά και μία καταιγίδα αμφισβήτησης σε εθνικό επίπεδο.

Αλλοτε με αφορμή τις οικονομικές αδυναμίες ενός κράτους και άλλοτε εξαιτίας των μεταναστευτικών ρευμάτων.

Αυτό όμως γίνεται φανερό ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί για μακρύ ακόμη χρονικό διάστημα. Ο κίνδυνος της αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος οξύνεται, η δύναμη των λαϊκιστικών κινημάτων διευρύνεται, τα υπαρξιακά διλήμματα επανέρχονται δριμύτερα. Ισως η Ευρώπη έφθασε με τη σημερινή της μορφή στο όριο. Θα πρέπει να προχωρήσει στην πολιτική της ένωση, καθώς προς το παρόν δεν φαίνεται να μπορεί να σκεφτεί κανείς ένα άλλο σενάριο διεξόδου.

Η υπόθεση της Ιταλίας (και όχι μόνο αυτή) αποδεικνύει ότι είναι αδύνατον πλέον να διατηρείς μια ισχυρή νομισματική ένωση, χωρίς κοινό δημοσιονομικό υπόβαθρο και κυρίως χωρίς ενιαία πολιτική εξουσία. Χωρίς δηλαδή να υπάρχουν τα υπερεθνικά εκλεγμένα όργανα, που θα κυβερνούν την Ευρώπη με βάση τα συλλογικά ευρωπαϊκά συμφέροντα και όχι τις εθνικές προτεραιότητες και τα εθνικά ακροατήρια των ψηφοφόρων. Χωρίς ενιαία πολιτική για την οικονομία, τη γεωπολιτική σου θέση και επιρροή, σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, που γίνεται ακόμη πιο άγρια ανταγωνιστικός και απαιτεί μία στρατηγική επιβίωσης για το μέλλον. Το μείζον στην περίπτωση δεν είναι η Ιταλία, είναι μάλλον η Ευρώπη που δεν βλέπει πέρα από τη μύτη της.

Οι ηγεσίες της, που δεν φαίνεται να διαθέτουν το πολιτικό σθένος να σπάσουν το στενό εθνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται.

Η Ιταλία από μόνη της ασφαλώς και δεν είναι το καλύτερο παράδειγμα οικονομίας ή η καλύτερη περίπτωση συνετής και καθαρής πολιτικής διακυβέρνησης. Τα ίδια, εξάλλου, μπορεί να υποστηρίξει κανείς και για την Ελλάδα. Αλλά, η Ιταλία ανήκει στην ευρωπαϊκή οικογένεια, ούτε λειτουργούσε στο παρελθόν ούτε μπορεί να αναπτυχθεί στο μέλλον έξω από αυτή τη βάση (κυρίως με ένα χρέος πάνω από 2 τρισ. ευρώ).

Οσο καυτά λοιπόν είναι εν προκειμένω τα ελλείμματα της Ιταλίας, άλλο τόσο καυτά είναι από την άλλη και τα πλεονάσματα της Γερμανίας. Οσο μεγάλη ευθύνη βαρύνει το ιταλικό πολιτικό σύστημα για τις συνεχείς δημοσιονομικές του εξαιρέσεις και την κακοδιαχείριση, άλλο τόσο συνυπεύθυνο μπορεί να θεωρηθεί το σύστημα των Βρυξελλών ή το Βερολίνο, που εν πολλοίς εποπτεύουν και διαμορφώνουν τις εξελίξεις και αναμφίβολα φέρουν το βάρος για τη συνέχεια. Το μείζον θέμα δεν είναι πάντως τι έγινε στο παρελθόν, αλλά τι πρέπει να δρομολογηθεί και να συμβεί στο μέλλον…

Η Ευρώπη θα πρέπει να χτίσει τις πολιτικές και τους μηχανισμούς για τη συσπείρωση και την ενίσχυση της Ευρωζώνης, τη συνοχή και την αντίδραση οικονομικής ανάπτυξης. Τις πολιτικές και τους μηχανισμούς που θα αμβλύνουν πρωτίστως τις εσωτερικές αντιθέσεις των κρατών-μελών και θα επιφέρουν ισορροπίες νέες, αποδεκτές από τις ίδιες τις κοινωνίες και τους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου.

Τούτη την ώρα, είναι σαφές ότι η ιταλική κρίση, για να το πούμε πολύ χαρακτηριστικά, αναζωπυρώνει το σεισμικό ρήγμα μεταξύ Βορρά και Νότου, δεν διευκολύνει τη συνεννόηση ούτε τη συνεργασία, ή ακόμη περισσότερο την αλληλεγγύη μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Αυτό λοιπόν είναι από μόνο του ένα τεράστιο λάθος για το μέλλον της Ευρώπης, ένα κολοσσιαίο πρόβλημα.

Και, δυστυχώς, δεν διαφαίνεται προς το παρόν καμία αξιόπιστη και ουσιαστική λύση σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα επιβίωσης. Τούτο είναι το σημαντικότερο που κατέδειξε έως τώρα η πολυσυζητημένη ιταλική (ευρωπαϊκή) κρίση.

kathimerini.gr

Οι ΗΠΑ κηρύττουν πόλεμο στους συμμάχους τους

Από

anixneuseis

June 4, 2018

THE NEW YORK TIMES

Η κυβέρνηση Τραμπ λέει ότι είναι αναγκασμένη να πλήξει την Ε.Ε., τον Καναδά και το Μεξικό με δασμούς στον χάλυβα και στο αλουμίνιο, προκειμένου να εμποδίσει τα κινεζικά εργοστάσια να πλημμυρίσουν τις αγορές με αυτά τα μέταλλα και να προστατεύσει τους Αμερικανούς εργάτες. Πρόκειται για φαντασιοπληξία. Τα κινεζικά χαλυβουργεία και εργοστάσια παραγωγής αλουμινίου θα εξακολουθήσουν να παράγουν τα προϊόντα τους και το πιθανότερο είναι ότι το κόστος των δασμών θα πληρώσουν οι Αμερικανοί αγρότες και προϊόντα όπως το μπέρμπον του Κεντάκι και οι μοτοσικλέτες Harley-Davidson, καθώς η επιβολή δασμών οδηγεί σε εμπορικό πόλεμο.

Αρχικά, ο πρόεδρος Τραμπ είχε εξαιρέσει αυτούς τους συμμάχους από τους δασμούς 25% σε προϊόντα χάλυβα και 10% σε προϊόντα αλουμινίου που είχε ανακοινώσει τον περασμένο Μάρτιο. Την Πέμπτη, ο Αμερικανός υπουργός Εμπορίου Γουίλμπουρ Ρος δήλωσε ότι η Ουάσιγκτον αποφάσισε να προχωρήσει στην επιβολή δασμών, που ισχύουν από χθες, διότι οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, δύσκολα μπορεί να δεχθεί κανείς πως αιτία ήταν η ανυπομονησία. Πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση Τραμπ προσπαθεί να καλλιεργήσει την εικόνα σκληρού διαπραγματευτή σε θέματα εμπορίου, διότι το προηγούμενο διάστημα έχει κατηγορηθεί πως προέβη σε πολλές παραχωρήσεις απέναντι στην Κίνα. Οι νέοι δασμοί δεν έχουν άμεσο στόχο το Πεκίνο, αλλά υποτίθεται πως θα περιορίσουν τον ανταγωνισμό. Η κυβέρνηση Τραμπ υποστηρίζει πως οι νέοι δασμοί θα εμποδίσουν την Κίνα να παρακάμπτει τους υπάρχοντες δασμούς, μέσω της εξαγωγής προϊόντων από άλλες χώρες. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον δεν έχει παρουσιάσει πολλά στοιχεία που να δείχνουν ότι η Κίνα κάνει κάτι τέτοιο.

Η επιβολή των δασμών όχι μόνο δεν θα περιορίσει την παραγωγή χάλυβα και αλουμινίου στην Κίνα, αλλά το πιθανότερο είναι πως θα αναγκάσει την Ε.Ε., τον Καναδά και το Μεξικό να επιβάλουν νέους δασμούς σε αμερικανικά προϊόντα ως αντίποινα, πλήττοντας αμερικανικές επιχειρήσεις και εργαζομένους. Επίσης, ο πρόεδρος ουσιαστικά απομονώνει τις ΗΠΑ από τους κοντινότερους συμμάχους τους, ακριβώς αυτές τις χώρες τις οποίες είναι αναγκασμένος να συνεργαστεί για να πιέσει την Κίνα να αλλάξει την οικονομική της πολιτική. Ακόμη και η Συνομοσπονδία Αλουμινίου των ΗΠΑ ανακοίνωσε πως είναι «απογοητευμένη» από την απόφαση Τραμπ. Πράγματι, τι κίνητρο έχουν Ευρώπη, Καναδάς και Μεξικό, χώρες που και οι ίδιες πλήττονται από την πλεονάζουσα κινεζική παραγωγή χάλυβα και αλουμινίου, να συνεργαστούν με μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται ελάχιστα για τις συνέπειες που έχουν οι ενέργειές της στην οικονομία και στους εργαζομένους τους; Οι δασμοί ενδέχεται να είναι ο τρόπος που έχει επιλέξει ο Τραμπ ώστε να δείξει πώς θα τιμωρήσει τις χώρες που εξαπατούν τις ΗΠΑ.

Οι νέοι δασμοί επιβάλλονται λίγες ημέρες αφότου Αμερικανοί βουλευτές είχαν επικρίνει τον πρόεδρο ότι τήρησε ήπια στάση απέναντι στην κινεζική εταιρεία τηλεπικοινωνιών ZTE. Παρόλο που η εταιρεία παραβίασε απροκάλυπτα τις αμερικανικές κυρώσεις κατά της εξαγωγής προηγμένης τεχνολογίας στο Ιράν και στη Βόρεια Κορέα και παρόλο που οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες θεωρούν ότι αποτελεί απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ, την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση Τραμπ αποφάσισε να επιτρέψει στη ZTE να συνεχίσει να αγοράζει αμερικανικά προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η συμφωνία αυτή, στόχος της οποίας είναι, κατά τον πρόεδρο, η προστασία κινεζικών θέσεων εργασίας, φαντάζει ακόμα πιο ύποπτη, δεδομένου πως ολοκληρώθηκε λίγες ημέρες αφότου η Κίνα είχε παραχωρήσει εμπορικά σήματα στην Ιβάνκα, κόρη του Τραμπ. Αν είναι πρόθεση του προέδρου των ΗΠΑ να αποκτήσει τη φήμη προστάτη της βιομηχανίας και των εργατών, τότε το κάνει με πολύ κακό τρόπο. Η απόφαση να επιβάλει δασμούς στους συμμάχους θα αποδυναμώσει τον ηγετικό ρόλο των ΗΠΑ και δεν θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα που υπάρχουν στις βιομηχανίες χάλυβα και αλουμινίου.

kathimerini.gr

New Turkey: Neo-nationalist or the reincarnation of the “Old”?

Από

anixneuseis

June 4, 2018

By Cengiz Candar December 20, 2017

The roots of President Recep Tayyip Erdoğan’s “New Turkey” can be found in the decades that preceded the foundation of the Turkish republic. The ultranationalist Young Turks who ruled the Ottoman Empire during its final years – with catastrophic consequences – have extended their tentacles into the present. To preserve his power, Erdoğan has made a Faustian deal with their incarnations.

BACKGROUND: Since the botched military coup of July 15, 2016, President Recep Tayyip Erdoğan has emerged as the uncontested strongman of his country and the drift into an increasingly autocratic regime continues unabated. However, identifying the ideological contours of this authoritarianism is a challenge for political analysts and observers who attempt to make sense of the Turkish regime. There is no consensus among scholars and intellectuals, and the characterizations of the “New Turkey” of Erdoğan vary widely. Turkish intellectuals with leftist and quasi-Marxist tendencies do not hesitate to label the regime “fascist.” They claim that the Turkish regime manifests many similarities with that of Nazi period of Germany of the 1930s. Others argue that the Turkish regime is mainly autocratic, on the fringe of totalitarianism.

Ryan Gingeras, an acclaimed American historian, asks “Is Turkey turning into a Mafia state” in a recent Foreign Affairsarticle. Nilüfer Göle, a renowned Turkish expert on Islamic movements, writing in the Huffington Post, argues that Turkey is undergoing a radical shift from pluralism to Islamic populism: “Illiberal values and populist movements are gaining ground not only among emerging countries and in authoritarian regimes but also among Western democracies. Turkey, an interface country between Islam and the West, finds itself at the epicenter of this transmutation. Over the last three decades, a country of promise, an emerging star in the Middle East, a model Muslim country that combined religion and secularism, economic development, political pluralism and open society, now faces a total collapse of democratic institutions and individual freedoms… Turkish society is going through radical change, turning from an open society into one governed by Islamic populism.”

If one would seek a radically differing view from that of Göle on defining what President Erdoğan’s “New Turkey” is all about, this publication’s editor Halil Karaveli provides it. For Karaveli, Turkey’s political regime has overall been characterized by one form or another of authoritarianism. In his important essay “Turkey’s Authoritarian Legacy” in the Cairo Review of Global Affairs, he argues that it is right-wing continuity from Atatürk to Erdoğan that accounts for the hold of authoritarianism. He contends that “a closer look reveals that secularists and Islamists are in fact two sides of the right.”

In fact, the roots of Erdoğan’s “New Turkey” go further back: they can be found in the decades that preceded the foundation of the Turkish republic. The ultranationalist Young Turks – the Committee of Union and Progress (CUP) – that ruled the Ottoman Empire during its final years with catastrophic consequences, have extended their tentacles into the “New Turkey.” It is with their latter-day incarnations – the neo-nationalists – that President Erdoğan has teamed up in recent years.

IMPLICATIONS: Turkey’s new power configuration began to take shape during the power struggle that tore apart the alliance of Erdoğan and the followers of Fethullah Gülen. The “civil war” between the two versions of Turkish Islamism dealt a death-blow to political Islam in Turkey in terms of the foundational ideology for the “New Turkey.” The self-destruction of political Islam in Turkey has brought to the fore the regenerated and replenished old state establishment of Turkey, the offspring of the Young Turk school of politics of the late Ottoman Empire.

The new power structure of Turkey in the aftermath of the Islamists’ civil war (See December 18, 2013 Turkey Analyst) is furnished by the elements of the Turkish deep state; this is the consequence of the Faustian deal that Erdoğan reached with these elements against his erstwhile allies, the Gülenists. All imprisoned military officers and their civilian cohorts embroiled in the infamous Ergenekon and Sledgehammer cases were released in 2014 as Erdoğan needed their support and expertise in his war with the Gülen movement.

The “deep state”, originally, is a very Turkish phenomenon. Historian Ryan Gingeras notes that the concept of a state within the state, in fact originated in Turkey, during the final days of the Ottoman Empire, when the Young Turks took over the state through their Committee of Union and Progress and its notorious special unit, the Teşkilat-ı Mahsusa(which literally means special organization). The “Special Organization” was a clandestine force within the state that was entrusted with carrying out the extermination of the Ottoman Armenians during the First World War.

In 2005, their political offspring founded the Talât Paşa Komitesi (The Committee of Talât Pasha.) The committee was – not innocently – named after the unionist interior minister and later Grand Vizier during the First World War who was the main culprit of the Armenian genocide. Talât Pasha, who is revered by the neo-nationalists, was guilty of crimes against humanity, as the leading organizer of the extermination of the Ottoman Armenians. The founding of the Committee of Talât Pasha was an act of defiance on the part of the neo-nationalist elements within the Turkish deep state that resented the liberal reforms that the Justice and Development Party (AKP) had embarked on during its early years in government. Its members included Rauf Denktaş, the staunchly nationalist founding president of the Turkish Republic of Northern Cyprus; Doğu Perinçek, the leader of the extreme nationalist “Workers’ Party, ” which has since been renamed The “Homeland Party” (Vatan Partisi, VP); and a number of high-ranking officers, among whom the head of the military intelligence. Perinçek is today an ally of President Erdoğan, and the former head of the military intelligence is the vice chairman of Perinçek’s party. The Committee of Talât Pasha represented the public face of Turkey’s “deep state” in the first decade of the 2000s. Its members vigorously opposed Turkey’s bid for membership in the European Union, any sort of compromise to solve the Cyprus problem; they had an unflinchingly anti-Kurdish discourse and they vehemently rejected reconciliation with Armenia.

These neo-unionists are part of the wider, secularist-nationalist formation, the so called ulusalcılar. The word literally means nationalists and can thus be understood as synonymous with milliyetçiler, the traditional Turkish word for nationalists, but the words nonetheless refer to two distinct, nationalist constituencies. The latter are traditional right-wing nationalists, while the former are secularists who claim to be “progressives” and of the “left.” The Nationalist Action Party (MHP), led by Devlet Bahçeli, represents the traditional right-wing nationalism which caters in equal measure to Turkish ethnic nationalism and to Sunni conservatism. The political representative of the extreme secularist-nationalism is the “Homeland Party.” On the face of it, the party is insignificant. The VP has no electoral record to speak of: as a rule, the party scores less than 1 percent in elections, yet that is no measure of its influence. The VP is a sort of hub of deep state elements; what distinguishes several of its representatives is the fact that they have occupied key positions in the military’s top echelons, primarily in the military intelligence and in the state security apparatus in general. Most of them were purged and jailed during the Ergenekon and Sledgehammer trials between 2007 and 2014.

After Erdoğan’s volte face in 2014, the deep state nationalists have made a come-back in grand style. They were not only released from prison, but were in many cases returned to their key positions in the security establishment. They have been instrumental in masterminding the rapprochement between Turkey and Russia that had begun on the eve of the 2016 coup attempt and which has been pursued in its aftermath. These nationalists within the Turkish state establishment are also referred to as Eurasianists, and they are strongly present within the military. They espouse anti-American and anti-NATO views, and advocate an eastward strategic realignment that would make Turkey the partner of Russia, Iran and China.

In 2015, the coalition that had been formed in 2014 between Erdoğan and the neo-unionists was broadened with the participation of the right-wing nationalist MHP. MHP leader Devlet Bahçeli had previously opposed the introduction of an executive presidency; he now became a vocal advocate of such a constitutional amendment. This was prompted by the historical showing of the pro-Kurdish Peoples’ Democratic Party (HDP) in the general election in June 2015. For the first time, a pro-Kurdish party crossed the 10-percent threshold that had been designed to keep pro-Kurdish parties out of parliament. The HDP entered the parliament with a formidable 80-member bloc. In this situation, the interests of Erdoğan and the “deeper” interests of the state converged: the parliament, in which there would be a significant Kurdish representation, had to be rendered irrelevant with the introduction of an executive presidency.

CONCLUSIONS: Since 2015, Turkey is governed by a nationalist coalition that is an amalgam of neo-unionists, traditional ethnic Turkish right-wing nationalists and Islamist nationalists. It has been further cemented after the 2016 coup attempt. It is, in a sense, a continuation of the “Old Turkey,” rooted in the last days of the Ottoman Empire. This is a coalition that revives and joins together two distinct – and what was at the time opposing — traditions: the secular nationalism of the Young Turks, the unionists, and the Islamism of the Sultan Abdülhamid II that the Young Turks deposed in 1909. Abdülhamid was a despot who sought to maintain the unity of the Ottoman Empire by emphasizing an Islamic identity, at the expense of the Christian subjects. The Young Turks were secular nationalists, but in fact they finished what Abdülhamid had begun when they annihilated the Ottoman Armenians. President Erdoğan is seen as the reincarnation of Abdülhamid by his Islamist supporters, the sultan who is despised for his Islamism by the secularist nationalists in the unionist and Kemalist tradition. Yet in an ironic twist, Erdoğan recently – and for the first time – embraced the secularist founding father of Turkey, Kemal Atatürk, to the consternation and astonishment of some in his own constituency. But this was not a coincidence.

When it comes to upholding state authoritarianism, the frontiers between the secular state elite and the Islamists were never insurmountable. It was the military regime in the 1980s that developed a “Turkish-Islamic synthesis.” Erdoğan’s regime represents both a continuation and a break with the old Turkey. It is a different incarnation of the old, with the omnipresence of the “deep state” in the background. Erdoğan is an asset for the “deep state:” he provides it with an electoral following that the “deep state” has never before enjoyed. In return, he is allowed to pursue an Islamist agenda, to the extent that the nationalist-centralist-authoritarian underpinnings and pillars of Turkish state are not endangered.

Such a political marriage, symbolized by the alliance between the devotees of Abdülhamid II and the modern day disciples of those, the ultranationalist unionists, who removed the sultan from power, is new and unprecedented. That, absolutely, is the “New Turkey” of President Recep Tayyip Erdoğan.

AUTHOR’S BIO:

Cengiz Çandar is Distinguished Visiting Scholar at the Institute for Turkish Studies, University of Stockholm

Picture credit: By en.kremlin.ru accessed on December 20, 2017

https://www.turkeyanalyst.org/publications/turkey-analyst-articles/item/592-new-turkey-neo-nationalist-or-the-reincarnation-of-the-old?.html

Turkey’s Kurds at the Crossroads: To the Political Graveyard of Turkey or To Be the Gravediggers of Turkish autocracy?

Από

anixneuseis

June 4, 2018

By Cengiz Çandar May 22, 2018

The outcome of Turkey’s upcoming election will be determined by the Kurdish voters. This is ironic since the presidential system that the election will enshrine is designed to exclude the Kurds from the political system of Turkey. The sequence of fatal mistakes that have been committed since 2015 show that the Turkish state is determined to deprive the Kurds from having a political say, whatever the cost. The Kurds will either liquidate Turkish autocracy or be amputated from the Turkish body politic.

BACKGROUND: There is a quasi-consensus among observers that Recep Tayyip Erdoğan, president and leader of the ruling Justice and Development Party (AKP), and his partner Devlet Bahçeli, the leader of the far right Nationalist Action Party (MHP), decided to call the snap election to secure their power and renew the legitimacy of the ruling right-wing nationalist alliance of AKP and MHP ahead of what is expected to be a devastating economic crisis.

Yet there is another and in fact overriding explanation for the hurry to hold the election, and that is to seal the exclusion of the Kurds from Turkey’s body politic. In the presidential system, the Kurdish political movement will not carry the same weight as it has demonstrated that it can do in the parliamentary system since 2015. The driving force behind this project is MHP leader Bahçeli, for whom it was urgent to enshrine the presidential system before deteriorating electoral prospects for Erdoğan jeopardized its realization. Not coincidentally, it was Bahçeli who called for the snap election.

The far right MHP has historically played a sinister role. In the 1970s, the party was behind much of the political violence that paved the way for the right-wing military coup in 1980. Devlet Bahçeli assumed the party leadership in 1997 upon the death of the MHP’s founding leader, Alparslan Türkeş.

Bahçeli was the principal opponent of the peace process – or the “solution process” as it was officially named – with the Kurdish political movement, which the AKP government pursued between 2013 and 2015. Bahçeli condemned the talks between the government and the elected representatives of the Kurdish political movement, and the inclusion of imprisoned PKK leader Abdullah Öcalan in the “solution process.” The MHP leader charged that these talks would bring the destruction of Turkey; he thus named it the “destruction process”. He went as far as calling Erdoğan, who is now his partner, a “traitor.”

The general election in June 2015 was a watershed event. The pro-Kurdish and leftist Peoples’ Democratic Party (HDP) received 6 million votes. With 13.1 percent of the nationwide vote, it cleared the 10 percent threshold to parliament – which was supposed to ensure that no Kurdish party could enter and form a group in the parliament. Indeed, the HDP became the third largest party group in the Turkish Grand National Assembly with its 80 deputies, eclipsing Bahçeli’s nationalists in the legislative body.

This horrified Bahçeli, and presumably also those within the Turkish state establishment who are similarly prone to fear the Kurdish challenge to the Turkish nation-state project. The AKP had lost its majority in parliament, but Bahçeli moved quickly to lay the foundation for an alliance between the MHP and AKP. This alliance would subsequently save the AKP’s power, while securing the MHP’s ideological supremacy. On the eve of the election, Bahçeli declared that the MHP would not support any attempts by the opposition parties to wrest power from the AKP. Bahçeli effectively let Erdoğan understand that he could count on the support of the MHP to maintain power. All he needed to do was to raise the nationalist banner and unequivocally manifest an anti-Kurdish stand. Erdoğan obliged: he ended the peace process and resumed the war against the PKK. Nationalism and militarism paid off: the AKP won back its majority in a snap general election in November 2015.

The HDP backed from 13.1 in June 2015 to 10.76 percent in November that year, losing nearly one million votes. But it had faced the most adverse conditions, with an ongoing war in the Kurdish region. Yet it nonetheless succeeded in once again crossing the threshold to parliament. The leadership of the Kurdish political movement was subsequently decapitated. Selahattin Demirtaş, the co-leader of the HDP, was imprisoned in November 2016 on frivolous charges, with prosecutors demanding a 142-year jail sentence. A vast number of other influential HDP parliamentarians are either imprisoned, or have been dismissed from parliament on flimsy charges. Nearly 100 elected Kurdish mayors are behind bars as well, their seats occupied by trustees appointed from Ankara who are busy eradicating all manifestations of the Kurdish identity. A third of the total HDP membership, more than 10,000 party workers, are jailed or detained.

IMPLICATIONS: The track records of Erdoğan and Bahçeli indicate that the Kurdish factor has been decisive in determining the timing and the objectives of snap elections since 2015, when the Turkish state moved to once and for all crush the Kurdish political movement. However, unlike November 2015, the Kurdish factor may this time very well cost the ruling nationalist alliance its position of power. A replay of June 2015, when the AKP lost its majority, is no more a remote possibility, even though HDP is crippled and its presidential candidate, Selahattin Demirtaş, will be contesting the presidency from prison. Demirtaş’s obvious disadvantage in running for the presidency from a prison cell has made him look like an indomitable personality, commanding respect and sympathy. His situation is emblematic, a symbol of the injustice of the Turkish political system and the unfairness of the presidential race. The Kurds, despite all obstacles they face, may still turn the tables on those who want to write them off.

Kurds comprise 18 to 20 per cent of Turkey’s population, and they will effectively decide if the AKP and MHP – which are united in an election alliance, the Cumhur ittifakı or “People alliance” – will retain their majority in parliament. The “People alliance” is challenged by the rival Millet ittifaki or “Nation alliance” that groups the centrist Republican People’s Party (CHP), the Islamist Felicity Party, the right-wing Good Party – which is formed by former MHP members who rebelled against Bahçeli – and the politically insignificant Democrat Party. The HDP had wanted to join the alliance, but its participation was opposed by the Good Party. If the HDP fails to cross the 10 percent threshold, the “People alliance” is sure to win, since around 70 seats that the HDP would be slated to secure will then be allocated to the AKP, which is the second strongest party in Turkey’s Kurdish-dominated provinces. If the HDP clears the threshold, as it did in the two earlier elections, the AKP will lose its parliamentary majority.

In addition to the two major alliances, there is a third alliance of a group of Kurdish parties. The Kurdistan Election Alliance, supporting the HDP, includes the Kurdistan Socialist Party (PSK), Kurdistan Democratic Party (KDP) of Turkey, Kurdistan Freedom Party and the Azadi Movement. Although they do not have a strong electoral base, the image of a unified Kurdish political stand and the synergy it could generate could nonetheless contribute to further undermining Erdoğan’s and the AKP’s position among the Kurdish electorate.

Erdoğan won the presidential election 2014 in the first round, but he is less likely to do so this time. The winner needs to get fifty percent plus one of the votes in order to be elected in the first round, and that is a more challenging goal this year. The surveys suggest that Selahattin Demirtaş may do even better than he did four years ago, when he got nearly 10 percent. The CHP’s firebrand candidate, Muharrem İnce, and the Good Party’s Meral Akşener seem set to receive around 20 percent each. Temel Karamollaoğlu, the leader and candidate of the Felicity Party, has much less support, but importantly he cuts into Erdoğan’s base.

The Kurdish vote and the endorsement of the HDP are going to be decisive in a second round. In a message from prison, Demirtaş said, “Beyond any doubt, the HDP will be the key. [In the second round] it is almost 100 percent assured that the winner will be the candidate who will be supported by the HDP. Everybody should calculate accordingly.” CHP’s presidential candidate Muharrem İnce has done just that: İnce started his campaign in Edirne, by visiting Demirtaş in Edirne prison; he then travelled to the opposite, eastern end of Turkey, to Hakkari. Hakkari, which borders on Iraqi and Iranian Kurdistan, has symbolic importance as a Kurdish nationalist stronghold. It is also the province from where Demirtaş was elected to parliament in 2015.

Muharrem İnce is well aware of the key role that the Kurds are going to have in a possible second round of the presidential election and has, vowed to select a Kurd as one of his deputies if he is elected president. İnce in fact has a pro-Kurdish record: in 2016, he broke ranks with his party and opposed the lifting of the parliamentary immunity that paved the way for the subsequent imprisonment of HDP parliamentarians, including Demirtaş.

Yet the Kurdish vote may also be manipulated, as the 2017 constitutional referendum showed. Erdoğan won the referendum only with a small margin, and there is strong evidence that extensive fraud was committed in the Kurdish-dominated southeastern provinces. (See June 1, 2017, Turkey Analyst) The observers of the Council of Europe and of the Organization on Security and Cooperation in Europe (OSCE) reported that the results were rigged. In Diyarbakır, the HDP received 79.1 percent of the vote in the June 2015 election, and 72.8 percent in November that year. Yet the “no” votes in the 2017 referendum – that is, the anti-Erdoğan vote – was significantly lower, at 68 percent. The pattern was the same in the other Kurdish provinces: HDP won Hakkari with 86.40 and 83.71 percent; Şırnak with 85.4 and 85.5; Mardin with 73.25 and 68.38 and Van with 74.8 and 65.5 percent. But in 2017, these Kurdish provinces suspiciously went against Erdoğan with much lower percentages: Hakkari with just 68 percent, Şırnak with 73 percent, and Mardin and Van with only 59 and 57 percent respectively.

Clearly, the intention is to rig the upcoming election as well. The use of unstamped ballot papers will be allowed after a recent change of the electoral law, while local and provincial authorities have been authorized to remove the ballot boxes and proceed to the counting of the votes at different locations if “security reasons” call for it. These changes appear intended to provide legal cover for stealing the Kurdish vote; indeed, it is likely that only electoral fraud could prevent the HDP from entering parliament and denying the AKP-MHP alliance its majority.

CONCLUSIONS: The Turkish state faces a dilemma: a strong Kurdish mobilization in the upcoming presidential and parliamentary election would signal a continued adherence to the Turkish body politic; it would perhaps represent the last chance to ensure that the Kurds’ emotional drift from Turkey is halted. But from the perspective of the state, that would come at the cost of the defeat of the incumbent who has come to represent the autocratic, aggressively nationalistic state project. Selahattin Demirtaş warns that the key role that the Kurdish voters are set to play could provoke “extraordinary things” while Muharrem İnce speculated that “bombs may go off.”

Turkey’s security and stability would be endangered, but the sequence of fatal mistakes that have been committed since 2015 show that the Turkish state is determined to deprive the Kurds from having a political say.

AUTHOR’S BIO:

Cengiz Çandar is Distinguished Visiting Scholar at the Institute for Turkish Studies, University of Stockholm

Picture credit: By Yıldız Yazıcıoğlu [Public domain], via Wikimedia Commons accessed on May 22, 2018

https://www.turkeyanalyst.org/publications/turkey-analyst-articles/item/600-turkeys-kurds-at-the-crossroads-to-the-political-graveyard-of-turkey-or-to-be-the-gravediggers-of-turkish-autocracy?.html

Άγκυρα και Ουάσιγκτον: Τα κάτοπτρα της υποκρισίας ωραιοποιούν μια παραμορφωτική σχέση

Από

anixneuseis

June 3, 2018

Του Μάριου Ευρυβιάδη Hellas Journal

Eπειδή οι διακρατικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από σκοπιμότητες και περισσή υποκρισία, πιθανόν να προκύψει ένας συμβιβασμός, με τις ΗΠΑ, όχι όμως πριν τις τουρκικές εκλογές της 24ης Ιουνίου. EPA, PRESIDENTIAL PRESS OFFICE

JUNE 3, 2018

Τον Φεβρουάριο του 2001 ο μακαρίτης δημοσιογράφος Μεχμέτ Αλί Μπιράντ (πέθανε το 2013 αλλά αν ζούσε σήμερα θα ήταν και αυτός στις φυλακές του Ερντογάν, όπως τον είχε βάλει και η χούντα του Εβρέν), έγραφε: “Όταν κοιτάζουμε την εικόνα με τους γείτονές μας μια ερώτηση προκύπτει εκ των πραγμάτων στο μυαλό του καθενός μας: Τα κράτη πιθανό να έχουν προβλήματα με τους μακρινούς και κοντινούς γείτονές τους, ακόμη και με τους συμμάχους τους. Όμως κανένα κράτος δεν έχει τόσες διαμάχες με άλλα κράτη όσο εμείς. Είτε όλα τα κράτη αισθάνονται εχθρότητα έναντι μας(!) ή εμείς κάνουμε κάτι λανθασμένα. Τι πιστεύετε να συμβαίνει, ποιος λειτουργεί σωστά;” (“Does everyone have enmity toward us?”, Turkish Daily News, 8 February, 2001).

Το 2001 με το μόνο γείτονα που η Τουρκία διατηρούσε εξαιρετικές διακρατικές σχέσεις ήταν το Ισραήλ -κράτος μη αραβικό, μη μουσουλμανικό- ενώ από το μακρινούς γείτονες ξεχώριζε η πραγματικά προνομιακή σχέση της με την Ουάσιγκτον.

Με το Ισραήλ, και με δικαιολογία το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τις διαδικασίες ειρήνευσης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων, η Τουρκία επέτρεψε να βγει στην επιφάνεια ο Τουρκο-Ισραηλινός άξονας που λειτουργούσε υπογείως μεταξύ των δυο κρατών από το 1948.

Έτσι τη δεκαετία του 1990 υπέγραψε σειρά στρατιωτικών και εμπορικών συναλλαγών με το εβραϊκό κράτος και με τις πλάτες του Ισραήλ απειλούσε με πόλεμο τη Συρία για το θέμα των Κούρδων (1998) ενώ και, πάλι με τη συνεργασία του Ισραήλ, απειλούσε να βομβαρδίσει την Κύπρο για το ζήτημα των πυραύλων S-300. Στη περίπτωση των ΗΠΑ υπενθυμίζω την πανηγυρική πενθήμερη επίσκεψη του Προέδρου Κλίντον στην Τουρκία το 1999. Εκεί μίλησε στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση όπου το ακροατήριο κυριολεκτικά παραληρούσε διακόπτοντας τον 11 φορές (!) με τελικό χειροκρότημα επί ποδός! Και γιατί όχι.

“Το παρελθόν της Τουρκίας”, τους είπε μεταξύ άλλων, ” αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση του 20ου αιώνα. Αλλά πιο σημαντικό πιστεύω πως το μέλλον της Τουρκίας θα είναι κρίσιμο για τη διαμόρφωση του 21ου αιώνα”. Και συνέχισε λέγοντας πως “στη μεταψυχροπολεμική εποχή η συνεργασία μας έχει γίνει ακόμη πιο σημαντική”! (Όσοι αναρωτιούνται από που πήραν τα μυαλά του διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου αέρα, θα πρέπει να μελετήσουν επισταμένα το χρονικό των Αμερικανοτουρκικών σχέσεων και τους Αμερικανούς διαμορφωτές των από το 1944, τουλάχιστον).

Η κυβέρνηση Κλίντον συναγωνίζονταν αυτή των Ρέηγκαν-Μπούς σε φιλοτουρκισμό (και αυτές, όλες τις προηγούμενες) ενώ με την καθοριστική πίεση της κυβέρνησης Κλίντον ολοκληρώθηκε ο αγωγός πετρελαίου Μπακού-Τσεϊχάν τη δεκαετία του 1990 με σκεπτικό την πολιτικο-στρατιωτική του σημασία και όχι την οικονομική του βιωσιμότητα.

Σήμερα και με εξαίρεση τη Ρωσία -με την οποία όμως δεν συνορεύει όπως με τη Σοβιετική Ένωση- η Τουρκία βρίσκεται σε συγκρουσιακή σχέση με όλους τους γείτονές της αλλά και με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Μπορεί αυτή η κατάσταση να συνεχιστεί, ειδικά ως προς τις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις;

Πακτωλός δολαρίων

Αν το παρελθόν είναι οδηγός η απάντηση είναι πως θα έχουμε εκτόνωση των σχέσεων, είτε εκλεγεί ο Ερντογάν είτε όχι. Θυμίζω την περίπτωση του πολέμου κατά του Ιράκ το 2003. Από το 1978 (Δόγμα Κάρτερ, 1980) αλλά κυρίως επί οκταετίας Ρέηγκαν, η Ουάσιγκτον εκπόνησε πολεμικά σχέδια για πιθανούς πολέμους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και επένδυσε δισεκατομμύρια δολάρια για το σκοπό αυτό.

Οργάνωσε τη Δύναμη Ταχείας Επέμβασης (Rapid Deployment Force) και το συναφές αρχηγείο (US Central Command). Πιο σημαντικό για τους σκοπούς μας, με μια σειρά από απόρρητες συμφωνίες και μυστικές κατανοήσεις, η Αμερική, με τη συνεργασία και αρωγή των ατλαντικων της συμμάχων, ξόδεψε δισεκατομμύρια δολάρια χτίζοντας βάσεις και υποδομές μετατρέποντας την Ανατολική Τουρκία (Κουρδιστάν) σε βάση για την εξόρμηση της RDF σε πολεμικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Επιπρόσθετα έδωσε σε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια δεκάδες δις στη Τουρκία για την υλοποίηση των σχεδίων της ενώ (μαζί με το Ισραήλ) άρχισε να βοηθά στην ανάπτυξη της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας.

Η Τουρκία, της όχι τυχαίας χούντας του Εβρέν, αναδείχθηκε ο χωροφύλακας των ΗΠΑ στην περιοχή αντικαταστώντας το Ιράν του Σάχη της Περσίας που ήταν πλέον εχθρικό.

Για όσους γνωρίζουν, η Αμερική υλοποίησε στην Τουρκία το μεγαλεπήβολο στρατηγικό σχέδιο, το Δόγμα Wholstetter για την Τουρκία, που πρώτος απεκάλυψε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου στην ομογενειακή εφημερίδα Πρωινή, στις αρχές του 1983. Τότε, το 1979, όταν άρχιζαν να υλοποιούνται τα σχέδια αυτά και η Τουρκία βρίσκονταν σε μια από τις συχνές οικονομικές της κρίσεις (και την έσωσαν οι δυτικοί με δανεικά και αγύριστα), επισκέφθηκε την Άγκυρα υψηλόβαθμος πρώην Αμερικανός αξιωματούχος για να αξιολογήσει την κατάσταση.

Στο πλαίσιο της επίσκεψης ένας πρώην Τούρκος πρωθυπουργός, πιθανότατα ο Σουλειμάν Ντεμιρέλ, του είπε ευθέως: “Πρέπει να πληρώνετε τους λογαριασμούς μας γιατί μας έχετε ανάγκη”! (“You must pay our bills because you need us”).

Μετά από όλα αυτά τα δις, όταν το 2003 χρειάστηκαν οι βάσεις στο τουρκικό Κουρδιστάν για την αμερικανική επίθεση κατά του Ιράκ του Σαντάμ, οι αμερικάνοι εισέπραξαν την εμφατική άρνηση των Τούρκων για την χρησιμοποίησή τους. Τότε δημιουργήθηκε μια πρωτοφανής για τα πράγματα κρίση στις σχέσεις των δυο κρατών και καθολική υπήρξε η πεποίθηση πως τα πράγματα δεν μπορούσαν να επανέλθουν στους παλιούς καλούς καιρούς.

Εν τούτοις με την Προεδρία Ομπάμα όλα αποδόθηκαν σε “μια παρεξήγηση” και “αδυναμία” κατανόησης των Τούρκων από την κυβέρνηση Μπούς του νεώτερου. Και οι σχέσεις επανήλθαν στα παλιά, με τον Ομπάμα να κάνει τη πρώτη του ευρωπαϊκή επίσκεψη στην Τουρκία, να εγκωμιάζει την Άγκυρα ως “μοντέλο” κάθε καιρού, και να αποκαλεί τον Ερντογάν τον “καλύτερο” ξένο ηγέτη φίλο του.

Αργοπορημένα ο Ομπάμα ανακάλυψε και αυτός τη διπλοπροσωπία των Τούρκων και ειδικά του Ερντογάν αναφορικά με τον τεκμηριωμένο πλέον ρόλο της Τουρκίας ως αρωγού των τρομοκρατών και του Ισλαμικού Κράτους των αποκεφαλιστών.

Όμως τόσο στην περίπτωση Ομπάμα όσο και σε αυτή του Τράμπ – που και γι’αυτόν ο Ερντογάν ανήκει στους “καλύτερους” του φίλους- επικρατεί η αντίληψη πως η παρούσα κακή φάση περιστρέφεται γύρω από την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Ερντογάν και μόνο, και πως αυτή δεν χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των Τούρκων και πως με την “πάροδο” του ισλαμιστή ηγέτη, θα πράγματα θα εισέλθουν σε πιο φυσιολογική και διαχειρίσιμη κατάσταση.

Υπάρχουν πολλά ζητήματα που μπορούν το καθένα από μόνο του να δυναμιτίσουν τις σχέσεις Άγκυρας και Ουάσιγκτον. Τα πιο γνωστά είναι τα συναφή ζητήματα των Ρωσικών S-400 και των αμερικανικών F-35 που επιδιώκει να προμηθευτεί η Τουρκία. Εδώ κάποιος πρέπει να ενδώσει διότι δεν μπορούν και τα δυο συστήματα να λειτουργούν ταυτόχρονα στην Τουρκία, χωρίς να διακινδυνεύουν υψηλού επιπέδου τεχνολογικά μυστικά. Αλλά επειδή οι διακρατικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από σκοπιμότητες και περισσή υποκρισία, πιθανόν να προκύψει ένας συμβιβασμός , όχι όμως πριν τις τουρκικές εκλογές της 24ης Ιουνίου.

Ερμαφρόδιτη λύση

Έτσι και αλλιώς η παράδοση των S- 400 δεν θα αρχίσει πρίν το 2019. Τα πρώτα (δυο) F-35 θα μπορούν να παραδοθούν “τυπικά” στη Τουρκία μέσα στον Ιούνιο, όπως προγραμματίζεται, αλλά με παραμονή τους στις ΗΠΑ για “τεχνικούς” και άλλους λόγους. Και μάλλον αυτή η επιλογή θα ακολουθηθεί. Θα μπορούσε επίσης να υπάρξει και μια ερμαφρόδιτη λύση, είτε με τους S-400 στην Τουρκία, αλλά λειτουργικά ανενεργούς (όπως πρακτικά συμβαίνει με τους κυπριακούς S-300 στην Ελλάδα), ή με τα F-35 στην Τουρκία αλλά χωρίς εκείνα τα τεχνολογικά τους χαρακτηριστικά που τα καθιστούν “μοναδικά”.

Την λύση αυτή, παρεμπιπτόντως, επιδιώκει το Ισραήλ που δεν θέλει να κατέχει η “εχθρική” Τουρκία τέτοια αναπτυγμένη εκδοχή του F-35. Και για την ιστορία αναφέρω πως επί Ανδρέα Παπανδρέου το αμερικανικό Πεντάγωνο αρνιόταν να παραχωρήσει άδεια εξαγωγής των F-16 που η Ελλάδα είχε αγοράσει από την εταιρεία που τα παρήγαγε, λόγω της αντιαμερικανικής πολιτικής/ρητορείας του Έλληνα πρωθυπουργού. Και για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα από την παραλαβή τους, τα ελληνικά F-16 είχαν σημαντικές τεχνολογικές ελλείψεις.

Κοντολογίς διάρρηξη στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις δεν θα υπάρξει. Και τα κάτοπτρα της υποκρισίας που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις των δυο κρατών θα παράσχουν και στα δυο κράτη τις αναγκαίες εκλογικεύσεις για να συνεχίζουν τις στρατηγικές τους συνευρέσεις.

Πηγή: Άγκυρα και Ουάσιγκτον: Τα κάτοπτρα της υποκρισίας ωραιοποιούν μια παραμορφωτική σχέση https://hellasjournal.com/2018/06/agkyra-ke-ouasigkton-ta-katoptra-tis-ypokrisias-oreopioun-mia-paramorfotiki-schesi/

Οι μυστικές υπηρεσίες του Πούτιν. Πώς το Κρεμλίνο μάντρωσε την FSB

Από

anixneuseis

June 2, 2018

Ο Vladimir Putin ενώ εργάζεται στο Κρεμλίνο, τον Μάιο του 2018. REUTERS

Andrei Soldatov 01/06/2018 foreignaffairs.gr

Περίληψη:

Ο ANDREI SOLDATOV είναι ερευνητικός δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο The Red Web: The Kremlin’s Wars on the Internet[1].

Τον Απρίλιο, μια σειρά διαδηλώσεων έπληξε την περιοχή της Μόσχας. Δεν ήταν ούτε ανοιχτά πολιτικές [2] -οι πολίτες διαμαρτύρονταν για τοξικές χωματερές στις γειτονιές τους- ούτε πολύ μεγάλες, καθώς αποτελούνταν από μερικές χιλιάδες ανθρώπους σε μια περιοχή άνω των επτά εκατομμυρίων. Στην κορύφωση των διαδηλώσεων, οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε εννέα κωμοπόλεις που περιβάλλουν την πρωτεύουσα.

Ωστόσο, οι διαδηλώσεις φαίνονταν καλά συντονισμένες και σε ορισμένες κωμοπόλεις οι δημοτικές Αρχές υποστήριξαν τους ανθρώπους και τους χορήγησαν άδεια για να διαμαρτυρηθούν. Ακόμη και για τους αξιωματούχους, ήταν δύσκολο να αγνοήσουν τις φοβερές μυρωδιές που προέρχονται από τις χωματερές ή τις εξαγριωμένες μητέρες και τους πατέρες δηλητηριασμένων παιδιών. Μια από αυτές τις πόλεις ήταν η Serpukhov, περίπου 60 μίλια νότια της Μόσχας.

Ο Vladimir Putin ενώ εργάζεται στο Κρεμλίνο, τον Μάιο του 2018. REUTERS
——————————————————————-

Μια εβδομάδα μετά την έναρξη των διαμαρτυριών, ένας αξιωματούχος από την περιφέρεια της Serpukhov, ο Alexander Shestun, προσκλήθηκε στο Κρεμλίνο. Εκεί συναντήθηκε με τον Ivan Tkachev, έναν στρατηγό της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB), της ισχυρής υπηρεσίας πληροφοριών της Ρωσίας και διαδόχου της μυστικής αστυνομίας της σοβιετικής εποχής, της KGB. Επιφυλακτικός για την συνάντηση, ο Shestun αποφάσισε να καταγράψει κρυφά την συζήτηση, την οποία ανάρτησε αργότερα στο YouTube [3].

Στην ηχογράφηση, ο Tkachev απειλεί τον Shestun. «Θα ισοπεδωθείς αν δεν παραιτηθείς», λέει. «Θα μπεις στην φυλακή. Όπως πολλοί πριν από εσένα, δεν καταλαβαίνεις, είναι μια μεγάλη εκκαθάριση». Αφήνοντας να εννοηθεί οτι λάμβανε εντολές από το Κρεμλίνο, ο Tkachev απαριθμεί στην συνέχεια αρκετούς αξιωματούχους ανώτερου επιπέδου που είχαν ήδη φυλακιστεί, συμπεριλαμβανομένων ενός στρατηγού από το Υπουργείο Εσωτερικών και δύο κυβερνητών. Ο Τκάτσεφ μάλιστα μέχρι που υπονοεί ότι ο επόμενος στόχος θα μπορούσε να είναι ο Andrey Vorobyov, κυβερνήτης της περιοχής της Μόσχας και πρώην πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος Ενωμένη Ρωσία.

Η αδέξια προσπάθεια της FSB να φιμώσει τον Shestun δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αντίθετα, με τον εκφοβισμό και την επιλεκτική καταστολή του – που διευθύνεται από το Κρεμλίνο και πραγματοποιείται από την FSB- το επεισόδιο ήταν ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα του νέου μοντέλου διακυβέρνησης [4] που ανέπτυξε ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν τα τελευταία τρία χρόνια, και ο ρόλος των υπηρεσιών πληροφοριών μέσα σε αυτό.

Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ

Από την άνοδο του Πούτιν στην εξουσία το 2000 μέχρι πρόσφατα, η FSB απολάμβανε το καθεστώς μιας «νέας αριστοκρατίας», σύμφωνα με τα λόγια του πρώην διευθυντή της, Nikolai Patrushev. Η υπηρεσία χρηματοδοτήθηκε γενναιόδωρα, ήταν απρόσβλητη από εποπτεία, και ελεύθερη να ενεργεί ενάντια στους πραγματικούς και αντιληπτούς εχθρούς του Κρεμλίνου. Παρείχε επίσης ανθρώπινους πόρους –στρατηγούς και συνταγματάρχες- για την πλήρωση σημαντικών θέσεων εντός του κράτους και των κρατικών επιχειρήσεων. Για μια χρονική περίοδο, η FSB έγινε, όπως το περιγράψαμε η Irina Borogan κι εγώ το 2010 [5], η πραγματική ελίτ της χώρας.

Κατά την διάρκεια των πρώτων χρόνων του στην εξουσία, ο Πούτιν, πρώην αξιωματούχος της KGB, είχε εργαστεί για να αναστρέψει την αποκέντρωση των υπηρεσιών πληροφοριών της Ρωσίας που είχαν συμβεί στην δεκαετία του 1990 -ένα καθήκον που σε μεγάλο βαθμό περιλάμβανε την επικέντρωση της εξουσίας μέσα στην FSB και το να επιτρέπεται στο προσωπικό της να συγκεντρώνει πλούτο και πολιτική επιρροή. Αυτό, όπως ήλπιζε ο Πούτιν, θα έκανε τις υπηρεσίες πληροφοριών να μοιάζουν σαν μια νέα τάξη -η οποία είναι πιστή στο Κρεμλίνο, με μερίδιο στην σταθερότητα του καθεστώτος και ικανή να λειτουργεί σαν ένας έλεγχος στις φιλοδοξίες των ισχυρών ολιγαρχών της Ρωσίας.

Ωστόσο, για πολλούς από αυτούς τους πρόσφατα εξουσιοδοτημένους αριστοκράτες, οι πειρασμοί της εξουσίας και η έλλειψη εποπτείας ήταν πολύ ισχυροί [παράγοντες] για να τους αντισταθούν. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, οι μυστικές υπηρεσίες του Πούτιν -συμπεριλαμβανομένης της FSB, της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ελέγχου Ναρκωτικών (FSKN) και της Υπηρεσίας Προεδρικής Ασφάλειας- καυγάδιζαν, πολεμούσαν, αλληλοκατασκοπεύονταν και φυλάκιζαν οι με τους δε σε έναν ανταγωνισμό για τα λάφυρα. Πολλοί, στην πραγματικότητα, είχαν μετατραπεί σε μισθοφόρους των ολιγαρχών που έπρεπε να επιβλέπουν. Το 2007 ο Viktor Cherkesov, ο επικεφαλής της FSKN και στενός φίλος του Πούτιν, διαμαρτυρήθηκε ότι «οι πολεμιστές» των υπηρεσιών πληροφοριών «μετατράπηκαν σε εμπόρους» αφότου ο αναπληρωτής του, στρατηγός Alexander Bulbov, φυλακίστηκε από την FSB για παράνομη υποκλοπή. Επειδή ο Cherkesov είχε διαμαρτυρηθεί δημόσια, έχασε την δουλειά του.

Εξάλλου, η εμπιστοσύνη του Πούτιν στην FSB αποδείχθηκε λανθασμένη. Η υπηρεσία δεν κατάφερε να προβλέψει τις μαζικές διαδηλώσεις [6] που έπληξαν τη Μόσχα το 2011 και όταν ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες, ήταν ανίσχυρη να ανταποκριθεί στην χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τους διαδηλωτές για να κινητοποιηθούν και να οργανωθούν. Όταν η FSB έστειλε αίτημα στο πιο δημοφιλές κοινωνικό δίκτυο της Ρωσίας, το Vkontakte, για να κατεβάσει τις σελίδες που χρησιμοποιούσαν οι διαδηλωτές, το έκανε με φαξ. Κατά την διάρκεια των αρχικών σταδίων της κρίσης του 2013-2014 στην Ουκρανία [7], η Μόσχα έστειλε μια ομάδα της FSB για να βοηθήσει τον σύμμαχό της, τον πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Για το Κρεμλίνο, η Ουκρανία είναι η σημαντικότερη χώρα μεταξύ των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών και η διατήρησή της στο εσωτερικό της σφαίρας επιρροής της Ρωσίας είναι πρωταρχικής σημασίας. Αλλά όχι μόνο οι αξιωματικοί του FSB απέτυχαν να βοηθήσουν τον Γιανουκόβιτς να παραμείνει στην εξουσία, δεν κατάφεραν ούτε καν να τον δουν να χάνει το κουράγιο του, και κατελήφθησαν εξαπίνης όταν έφυγε από την [ουκρανική] πρωτεύουσα τον Φεβρουάριο του 2014.

ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ

Μετά από αυτές τις αποτυχίες, ο Πούτιν άρχισε, γύρω στο 2015, να αλλάζει το σχέδιο. Απαλλάχθηκε από τους παλιούς φίλους που ήταν υπέρμαχοι και ωφελημένοι από τον διευρυμένο ρόλο των μυστικών υπηρεσιών. Τον Αύγουστο του 2015, ο Πούτιν απομάκρυνε τον πρώην σύμμαχό του Vladimir Yakunin, πρώην αξιωματούχο της KGB, από την θέση του ως επικεφαλής του κρατικού μονοπωλίου σιδηροδρόμων της Ρωσίας. Στην συνέχεια, το 2016, ασχολήθηκε με τους δύο Ιβάνοφ, απολύοντας τον Βίκτορ και διαλύοντας την υπηρεσία του, την FSKN, τον Μάιο, και υποβαθμίζοντας τον Σεργκέι, τον αρχηγό του προσωπικού του, τον Αύγουστο. Γύρω από αυτό το διάστημα, ο Πούτιν έπαψε επίσης να χρησιμοποιεί την FSB ως βάση στελέχωσης για σημαντικές θέσεις στην κυβέρνηση και την οικονομία.

Ο στόχος αυτών των αλλαγών δεν ήταν να καταστήσει τις υπηρεσίες πληροφοριών λιγότερο σημαντικές˙ ήταν να μειωθεί η αυτονομία τους. Ο Πούτιν εγκατέλειψε την αναζήτηση ενός σταθερού μετασοβιετικού συστήματος διακυβέρνησης [8], στο οποίο η νέα αριστοκρατία έπρεπε να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο. Αντ’ αυτού, καθιστούσε σαφές ότι αυτό που χρειαζόταν ήταν ένα εργαλείο, καθαρό και απλό, για να προστατεύει το καθεστώτος του.

Το νέο μοντέλο είναι γνωστό από τα τέλη της Σοβιετικής Ένωσης, όταν το Πολιτικό Γραφείο (Politburo) πρόσταζε και κρατούσε τις υπηρεσίες πληροφοριών με σφιχτά λουριά, με ελάχιστο περιθώριο για ανεξάρτητη δράση. Η KGB, με την σειρά της, κράτησε τις ελίτ εκτός ισορροπίας (και εκφόβιζε τον πληθυσμό) μέσω επιλεκτικής καταστολής -μια στρατηγική που ο πιο αγαπητός στον Πούτιν σοβιετικός ηγέτης, ο Γιούρι Αντρόποφ, ονόμασε «βελτίωση της εργασιακής πειθαρχίας». Και η βελτίωση της πειθαρχίας είναι ακριβώς αυτό που έκανε ο Πούτιν. Κυβερνήτες και αξιωματούχοι βρέθηκαν στην φυλακή για διαφθορά˙ σκηνοθέτες, επιστήμονες και απλοί άνθρωποι ρίχτηκαν στην φυλακή, κατηγορούμενοι για βοήθεια στην Ουκρανία. Η FSB διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο σε αυτές τις καταστολές, αλλά ποτέ με δική της πρωτοβουλία. Τώρα ο Πούτιν, κυβερνώντας μέσω της Προεδρικής Διοίκησης, διατάζει, φορώντας τον μανδύα του Politburo.

Ένα σημαντικό μέρος αυτού του νέου μοντέλου είναι να κρατά τους πάντες εκτός ισορροπίας, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών επιβολής του νόμου και των μυστικών υπηρεσιών. Πέρυσι, η FSB χτυπήθηκε από εκκαθαρίσεις στην διεύθυνση της Μόσχας και την κυβερνο-μονάδα της, το Κέντρο Ασφάλειας Πληροφοριών, του οποίου ο επικεφαλής, Andrei Gerasimov, αναγκάστηκε να συνταξιοδοτηθεί. Δύο αναπληρωτές επικεφαλής διώχθηκαν ποινικά -ο Sergei Mikhailov κατέληξε στην φυλακή, ενώ ο Dmitry Pravikov πήρε μια ανασταλτική ποινή. Η FSB επίσης ντροπιάστηκε πολύ από μια ευρέως δημοσιοποιημένη υπόθεση πέρυσι εναντίον του αρχιστράτηγου Vladimir Podolsky, ενός πρώην διοικητή της θρυλικής μονάδας ειδικών δυνάμεων της FSB, Vympel, ο οποίος κατηγορήθηκε για απάτη και καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης.

Ο Vladimir Putin στο Κρεμλίνο, τον Απρίλιο του 2018.
——————————————————————-

Κάποιοι κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι η χώρα επέστρεφε σε ένα σοβιετικό μοντέλο. Σε μια συνέντευξη του Δεκεμβρίου του 2017 για την 100η επέτειο από την ίδρυση της Cheka, της διαβόητης προκατόχου της KGB, ο διευθυντής του FSB, Alexander Bortnikov, βρήκε μερικά ζεστά λόγια για τον Λαβρέντι Μπέρια, τον επικεφαλής δήμιο του Στάλιν, και επαίνεσε πτυχές των μεγάλων εκκαθαρίσεων του Στάλιν. Άλλοι διατήρησαν ένα χαμηλό προφίλ. Η στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών της Ρωσίας, η GRU, μειώνει την δημόσια παρουσία της, και η πρόσφατα σχηματισμένη Εθνική Φρουρά έχει εγκαταλείψει την φιλοδοξία της να αποκτήσει εξουσίες επιτήρησης.

ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ

Το νέο μοντέλο του Πούτιν υποδηλώνει ελάχιστα περιθώρια για διαμάχες και φέουδα μεταξύ των υπηρεσιών. Όλοι οι γραφειοκράτες της Ρωσίας, από τους υπουργούς μέχρι τους στρατηγούς της FSB και μέχρι τους περιφερειακούς αξιωματούχους, αντιμετωπίζουν τώρα το ίδιο αβέβαιο μέλλον. Αυτό θα πρέπει να κρατήσει τις ελίτ της χώρας καλά υπό έλεγχο, καθώς όλοι φοβούνται να κάνουν μια μη εγκεκριμένη κίνηση. Για να επιτύχει αυτή την ασφάλεια, ο Πούτιν μέχρι που είναι έτοιμος να θυσιάσει την ικανότητα για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό -κανείς δεν περιμένει από φοβισμένους γραφειοκράτες, ή ακόμα και από κατασκόπους, να σχεδιάσουν το μέλλον.

Ωστόσο, αυτό το νέο μοντέλο έχει ένα άλλο θανατηφόρο ελάττωμα. Ο Πούτιν είδε το τελικό σοβιετικό μοντέλο από την θέση του ως κατώτερου αξιωματικού της KGB σε περιφερειακό τμήμα στο Λένινγκραντ και, αργότερα, στην Ανατολική Γερμανία. Ήταν πολύ μακριά από το κέντρο της εξουσίας στη Μόσχα για να δει από μόνος του τις αποτυχίες αυτού του συστήματος, το οποίο δεν ήταν σε θέση ούτε να προβλέψει ούτε να εμποδίσει την σοβιετική κατάρρευση.

Το βασικό πρόβλημα για το τελικό σοβιετικό μοντέλο ήταν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένης της KGB, έπαψαν τελικά να παρέχουν κρίσιμες πληροφορίες στην κορυφή, υπό τον φόβο να πουν στους προϊσταμένους τους αυτά που δεν ήθελαν να ακούσουν. Είναι, ειρωνικά, ένα πρόβλημα που ο Πούτιν ποτέ δεν καταλαβαίνει. Έχει ήδη δει τις μυστικές του υπηρεσίες να αποτυγχάνουν σε στιγμές κρίσης, όπως κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων της Μόσχας. Αλλά με την μέθοδό του για να τις διορθώσει, ο Πούτιν ανοίγει τον εαυτό του σε ακόμη πιο καταστροφικές επιπτώσεις.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2018-05-31/putins-sec…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/Red-Web-Kremlins-Wars-Internet/dp/1610399579/ref=…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2017-04-19/wh…
[3] https://www.youtube.com/watch?v=whPAGmeE6O4
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2016-04-18/russian-po…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2010-09-01/russias-ne…
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2012-02-09/wh…
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/ukraine/2017-06-29/ukraine-s-sta…
[8] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2018-03-21/pu…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η διπλωματία των ομήρων: Αμερικανικό think tank αποκαλύπτει την πολιτική του Ερντογάν

Από

anixneuseis

June 2, 2018

File Photo: Τούρκοι στρατιώτες οδηγούς στις φυλακές κατηγορούμενος για το πραξικόπημα – EPA, TUMAY BERKIN

JUNE 2, 2018

Μια ανίερη τακτική ώστε να πιέζει τους ξένους ηγέτες και τις κυβερνήσεις τους και να αποκομίζει οφέλη για την Τουρκία έχει θέσει τα τελευταία χρόνια σε εφαρμογή ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σύμφωνα με το αμερικανικό Think Tank, Foundation for Defense of Democracies (FDD).

Σύμφωνα με έκθεση του ιδρύματος το καθεστώς Ερντογάν, λίγο πριν αλλά κατά κύριο λόγο μετά την εκδήλωση της απόπειρας πραξικοπήματος τον Ιούλιο του 2016, ξεκίνησε μια σειρά από συλλήψεις Αμερικανών και Ευρωπαίων πολιτών με σκοπό να εκβιάσει ή ακόμα και εκδικηθεί τις κυβερνήσεις τους.

Όμηροι για λίγα μέτρα στο τουρκικό έδαφος

Μεταξύ των ομήρων του Ερντογάν συγκαταλέγονται σύμφωνα με το FDD και οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί, Άγγελος Μητρετώδης και Δημήτρης Κούκλατζης, που συνελήφθησαν στις 2 Μαρτίου στις Καστανιές του Έβρου επειδή πέρασαν για λίγα μέτρα στο τουρκικό έδαφος.

Η έκθεση αναφέρει πως από την δεύτερη κιόλας μέρα υπήρχε έντονη φημολογία πως ο Ερντογάν θα ζητήσει την ανταλλαγή τους με τους οκτώ Τούρκους, που είχαν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα.

Προσφορά δύο προς ένα: Μπράνσον και Γκολγκέ έναντι Γκιουλέν

An armed Turkish soldier guards in front of the courthouse during the trial of jailed US pastor Andrew Brunson, at Aliaga Prison in Izmir, Turkey, 07 May 2018.EPA, TOLGA BOZOGLU

Οι συντάκτες του κειμένου δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στη σύλληψη και κράτηση δύο Αμερικανών πολιτών, για τους οποίος εκφράζουν τη βεβαιότητα πως κρατούνται επειδή ο Τούρκος Πρόεδρος θέλει διακαώς την έκδοση του Γκιουλέν.

Πρόκειται για τον πασίγνωστο πλέον πάστορα Μπράνσον, αλλά και τον Τουρκο-Αμερικανό, Σερκάν Γκολγκέ, ο οποίος είχε εργαστεί ακόμα και στη NASA και καταδικάστηκε σε 7,5 χρόνια φυλάκιση για σχέσεις με την οργάνωση του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος έχουν συλληφθεί και φυλακιστεί 30 Δυτικοί και τουλάχιστον 9 εξ αυτών παραμένουν στις τουρκικές φυλακές. Όπως σημειώνεται στην έκθεση οι άνθρωποι αυτοί γνώρισαν και γνωρίζουν ένα από τα χειρότερα πρόσωπα της Τουρκίας καθώς ενδέχεται να μείνουν προφυλακισμένοι έως και επτά χρόνια – λόγω της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης –, ενώ έχουν περιορισμένη πρόσβαση στους δικηγόρους τους.

Ξέσπασμα στους Ολλανδούς για ένα “όχι” του Ρούτε

A vehicle of the Turkish Gendarmerie General Command enters the premises of the Aliaga Prison in Izmir, Turkey, 07 May 2018. EPA, TOLGA BOZOGLU

Όπως φαίνεται από την έκθεση του FDD οποιαδήποτε κυβέρνηση κάνει το λάθος να εναντιωθεί στις γενικότερες πρακτικές της Τουρκίας, το «πληρώνει» με κάθε είδους πιέσεις προς τους υπηκόους της που ζουν και εργάζονται στη γείτονα.

Είναι τρανό παράδειγμα η περίπτωση της Ολλανδίας, που απαγόρευσε στον Μεβλούτ Τσαβούσογλου να επισκεφθεί τη χώρα προκειμένου να μιλήσει με Τούρκους μετανάστες. Οι σχέσεις των δύο κρατών έφτασαν στο ναδίρ και φυσικά την «πλήρωσαν» οι Ολλανδοί της Τουρκίας.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ολλανδικού ΥΠΕΞ τουλάχιστον 100 πολίτες της χώρας δεν είχαν τη δυνατότητα να φύγουν από την Τουρκία και ζητούσαν βοήθεια από το προξενείο τους.

Τανκς αντί ομήρων

Η άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων που έχει επιβάλλει το Βερολίνο στην Τουρκία ήταν ο στόχος της σύλληψης Γερμανών πολιτών από τις τουρκικές Αρχές. Πρώτος ήταν ο Ντενίζ Γιουτζέλ, ανταποκριτής της γερμανικής Die Welt, που συνελήφθη για διασπορά προπαγάνδας υπέρ της τρομοκρατίας με μόνο αποδεικτικό στοιχείο ορισμένα άρθρά του. Στην ουσία είχε αποκαλύψει ενοχοποιητικά emails του Τούρκου υπουργού Ενέργειας Αλ Μπαϊράκ, ο οποίος είναι και γαμπρός του Ερντογάν. Μπήκε στην απομόνωση και αποφυλακίστηκε έναν χρόνο αργότερα.

File Photo: A protestors holds a sign reading ‘Free Deniz’ during a protest on the occasion of the solidarity for the German-Turkish journalist Deniz Yucel, at yard of Zwinger palace in Dresden, Germany EPA, FILIP SINGER

Δύο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 2017 κι αφού η γερμανική κυβέρνηση δεν έδειχνε να «συγκινείται» η τουρκική αστυνομία συνέλαβε και την Μεσαλέ Τολού, επίσης Γερμανίδα δημοσιογράφο, που κατηγορήθηκε για σχέσεις με το Μαρξιστικό – Λενινιστικό κόμμα επειδή πήγε σε κηδείες μελών του κόμματος και αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις.

Έξι μήνες μετά οδηγήθηκε σε δικαστήριο, ενώ λίγες ημέρες αργότερα συνελήφθησαν και οι δύο δικηγόροι της, οι οποίες οδηγήθηκαν και εκείνες στην ίδια φυλακή με την πελάτισσά τους. Τον Δεκέμβριο η Τολού αποφυλακίστηκε όμως είχε… «πάρει τη θέση της» ο επίσης δημοσιογράφος σύζυγός της, Σουάτ Τσορλού.

Ο τρίτος Γερμανός πολίτης που συνελήφθη ήταν ο προσκυνητής Ντέιβιντ Μπρίτς, ο οποίος πήγαινε στην Ιερουσαλήμ, μέσω Συρίας. Παρά το γεγονός ότι αποφασίστηκε η απέλασή του οι Τούρκοι τον κράτησαν αναίτια για εννέα μήνες στο Κέντρο Απέλασης.

Η Γαλλία ήταν η πρώτη χώρα που γνώρισε τη νέα «τακτική» της Τουρκίας. Ο δημοσιογράφος Ολίβιε Μπερτράντ συνελήφθη γιατί εργαζόταν χωρίς άδεια και επειδή σύμφωνα με τις Αρχές έγραφε άρθρα υπέρ του πραξικοπήματος.

Ο κατάλογος μεγαλώνει ακόμα περισσότερο με τις συλλήψεις ακτιβιστών από τη Σουηδία, του Τουρκο-φινλανδού δημοσιογράφου της Wall Street Journal και άλλως πολλών.

Τα αποτελέσματα της τακτικής

File Photo: Turkish President Recep Tayyip Erdogan poses with other participants for a family photo session at the extraordinary summit of the Organisation of Islamic Cooperation (OIC) in Istanbul, Turkey, 18 May 2018. EPA, ERDEM SAHIN

Τον Αύγουστο του 2017 ο Ερντογάν έβαλε σε εφαρμογή το δεύτερο κομμάτι του σχεδίου του, εξέδωσε ένα επείγον διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο έχει το δικαίωμα να ανταλλάσσει ο ίδιος ξένους υπηκόους με Τούρκους που κρατούνται στο εξωτερικό. Την έκδοση του διατάγματος ακολούθησε ένα νέο κατηγορητήριο για τον Μπράνσον και η δήλωση του Τούρκου Προέδρου στις 28 Σεπτεμβρίου 2017 στην οποία ανέφερε: «Δώστε μας πίσω τον πάστορα, λένε. Έχετε και εσείς έναν πάστορα (σσ τον ιμάμη Γκιουλέν). Δώστε τον σε εμάς και εμείς θα προσπαθήσουμε να σας τον δώσουμε (τον Μπράνσον)».

Ωστόσο το State Department απέρριψε κατηγορηματικά την αισχρή ανταλλαγή που ζήτησε ο Τούρκος Πρόεδρος. Η πολιτική του Ερντογάν όμως λίγο έλειψε να αποφέρει καρπούς με τη Γερμανία. Τον Ιανουάριο η γερμανική εφημερίδα Tagesschau έκανε λόγο για «βρώμικο deal» μεταξύ Γκάμπριελ και Τσαβούσογλου που προέβλεπε απελευθέρωση του Γιουτζέλ με αντάλλαγμα την άρση του εμπάργκο στα γερμανικά όπλα.

Αν και ο τότε Γερμανός ΥΠΕΞ αρνήθηκε κάτι τέτοιο ο ίδιος ο Γιουτζέλ αρνήθηκε να γίνει οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία για λογαριασμό του.

Πως θα ηττηθεί η πρακτική Ερντογάν

Το Foundation for Defense of Democracies, διαπιστώνει πως η παθητική στάση των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων έναντι του Ερντογάν, αλλά και οι μυστικές διαβουλεύσεις ώστε ο καθένας να απελευθερώσει τους δικούς του κρατούμενους το μόνο που κατάφερε ήταν η ενίσχυση του Τούρκου Προέδρου. «Οι ΗΠΑ και τα κράτη μέλη της ΕΕ πρέπει να προχωρήσουν σε ένα ξεκάθαρο μήνυμα και μια κοινή απάντηση στην διπλωματία των ομήρων του Ερντογάν», αναφέρει το FDD και προσθέτει: «Όλες οι διμερείς και πολυμερείς συζητήσεις με την Τουρκία πρέπει να ξεκινούν πάντοτε με το θέμα των ομήρων». Επίσης προτείνεται η επιβολή περαιτέρω κυρώσεων κατά Τούρκων αξιωματούχων με περιορισμό της βίζας.

Πηγή: Foundation for Defense of Democracies

Πηγή: Η διπλωματία των ομήρων: Αμερικανικό think tank αποκαλύπτει την πολιτική του Ερντογάν https://hellasjournal.com/2018/06/i-diplomatia-ton-omiron-amerikaniko-think-tank-apokalypti-tin-politiki-tou-erntogan/

Το «άδειασμα» Κοτζιά και το νέο, βυζαντινό παιχνίδι στα Βαλκάνια

Από

anixneuseis

June 2, 2018

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Συμβαίνει κάτι στο παρασκήνιο της κυβέρνησης που δεν είναι, ακόμη, γνωστό στις πραγματικές του διαστάσεις. Όμως απειλεί τη φαινομενική συνοχή της. Διότι το «άδειασμα» που υπέστη ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και ηχηρό ήταν και, από χαρακτήρα, δεν θα το αφήσει αναπάντητο. Και η δική του δήλωση όμως, «εμείς (οι ΥΠΕΞ), ό,τι ήταν να κάνουμε το κάναμε, τώρα το θέμα είναι στα χέρια των πρωθυπουργών» ήταν ανεξήγητη για έναν υπουργό με την πείρα και την ικανότητα του Κοτζιά. Δεν έγινε τυχαία. Κάπου απέβλεπε ο υπουργός Εξωτερικών. Όπως και η αντίδραση των πρωθυπουργικών κύκλων, με τη μορφή non paper, ήταν σαφής αιχμή κατά του υπουργού και, μάλιστα, ειρωνική.

Και οι δύο πλευρές ήξεραν τι ήθελαν και τι έλεγαν και το θέμα είναι γιατί το έκαναν δημόσια;

Καταρχάς, το πρώτο ζήτημα είναι ποιος θα χρεωθεί τη «λύση». Μια «λύση» που ο κ. Τσίπρας μπορεί να κάνει πως δεν καταλαβαίνει αλλά θα έχει βαριές συνέπειες και στην Ελλάδα και στην πολιτική του καριέρα. Προφανώς και θα σκεφτόταν να την χρεώσει στον υπουργό του εάν αυτό ήταν κάποια στιγμή αναγκαίο. Ο δε υπουργός, φοβούμενος και αυτός πως θα χρεωθεί τη συνολική απαξίωση, πέταξε το μπαλάκι στο Μαξίμου. Λίγο πολύ μας λέει δεν κάνω μόνος ό,τι κάνω, έχω οδηγίες και την τελική ευθύνη την έχει άλλος. Αυτήν την τελική ευθύνη προσπαθούν να αποσείσουν Κοτζιάς και Τσίπρας. Μην έχετε καμιά αμφιβολία πως στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να σωθούν, κάποια στιγμή, θα εφεύρουν διάφορες διαβολικές δυνάμεις που υπονομεύουν την ουτοπία της Αριστεράς…

Ακόμη και αν οι εκλογές γίνουν στο τέλος της τετραετίας, κάτι δύσκολο αλλά όχι απίθανο, ουσιαστικά έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. Από δω και πέρα ό,τι γίνεται, γίνεται με τη σκέψη στην εκλογική αναμέτρηση. Το ποιος και πώς θα σωθεί κάποιος πολιτικός, και μάλιστα κυβερνητικός, είναι το πρώτιστο ζητούμενο. Αυτή είναι η φύση του πολιτικού. Προέχει, ακόμη και του εθνικού συμφέροντος, η πολιτική του σωτηρία.

Το Σκοπιανό δεν είναι από τα ζητήματα με τα οποία κερδίζονται εκλογές. Αντιθέτως, είναι από εκείνα που χάνονται εκλογές.

Μια λύση σαν και αυτή που διαφαίνεται, μπορεί για τον κ. Τσίπρα και τους οπαδούς του να αποτελεί νίκη (σημ.: «μια λέξη πριν το Μακεδονία θα αποτελεί νίκη», ήταν η δήλωσή του μετά τη συνάντησή του με τον Μπουτάρη), για την πλειοψηφία των Ελλήνων, όμως, θα είναι μια ντροπιαστική ήττα.

Μια τέτοια εξέλιξη όχι μόνο θα οδηγήσει σε εκλογική ήττα τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά θα απαξιώσει και τον ίδιο τον κ. Τσίπρα. Δεν είναι καθόλου σίγουρο πως στο μετεκλογικό τοπίο, εάν χρειαστούν συνεργασίες, τα άλλα κόμματα θα δεχθούν να τις κάνουν με τον Τσίπρα παρόντα. Τίποτα δεν αποκλείει πως θα ζητήσουν την εξαίρεσή του. Ενδεχομένως να δεχθούν να μιλήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ εάν συγκεντρώσει ποσοστό που θα του επιτρέπει να έχει λόγο στο μετεκλογικό τοπίο αλλά, ήδη από τώρα, ακούγεται πως το πρόβλημα θα εστιαστεί στον ίδιο τον κ. Τσίπρα και στον ακραίο αμοραλισμό με τον οποίο πολιτεύεται. Κάτι γνωρίζει από αυτά ο κ. Κοτζιάς, και επειδή γνωρίζει, είναι αδύνατον να μην βλέπει το μετεκλογικό τοπίο και το ρόλο του ίδιου σ’ αυτό.

Ως προς την ουσία, τώρα, του ζητήματος, εκείνο στο οποίο φαίνεται να κατέληξαν οι δύο υπουργοί Εξωτερικών ήταν μια ονομασία «Άνω ή Βόρεια Μακεδονία», με εκκρεμές το θέμα του εύρους χρήσης της (erga omnes, όπως λένε οι ανά τους ελληνικούς καφενέδες λατινομαθείς). Ωστόσο το θέμα αυτό, μάλλον, το παρέπεμψαν στους δύο πρωθυπουργούς. Η καυτή πατάτα, δηλαδή, βρίσκεται στα χέρια του Τσίπρα. Για αυτό και η άμεση, ειρωνική και απροκάλυπτα επιθετική δήλωση, μέσω non paper, του Μαξίμου στις δηλώσεις Κοτζιά. Βεβαίως, τα άλλα επίμαχα ζητήματα, όπως ταυτότητα και γλώσσα, δεν συζητείται ότι θα έχουν τον επιθετικό προσδιορισμό «μακεδονική».

Το μείζον για την κυβέρνηση ήταν και είναι πώς θα διαχειριστεί επικοινωνιακά μια σύνθετη ονομασία. Και μόνο.

Ενδιαφέρον, όμως, έχει να δούμε και την άλλη πλευρά. Είναι γνωστό πως οι σχέσεις του Σκοπιανού προέδρου Ιβανόφ με τον πρωθυπουργό Ζάεφ δεν είναι καθόλου καλές. Στην ουσία ο Ιβανόφ αναγκάστηκε να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ζάεφ.

Σήμερα, με τις δηλώσεις που έκανε («η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ είναι προσωπική συμφωνία», είπε), παίρνει τη ρεβάνς. Ακύρωσε μια προσπάθεια του πρωθυπουργού της χώρας του να οδηγήσει σε μια λύση με την Ελλάδα που θα του άνοιγε το δρόμο για τις ευρωατλαντικές δομές. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για την πΓΔΜ και τον πολιτικό που θα το πετύχει. Είναι το μεγάλο όραμα της χώρας. Ο Ιβανόφ, μπήκε εμπόδιο στον Ζάεφ στην προσπάθεια αυτή. Ο Ιβανόφ, όμως, έχει βαρύ και άσχημο παρελθόν ως προέδρου. Μην εκπλαγείτε αν δείτε ορισμένα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα στα Σκόπια για το ρόλο του προέδρου τους στο παρελθόν. Ούτε και συστάσεις προς τον ίδιο για το τι θα αντιμετωπίσει όταν σε λίγους μήνες παραδώσει την προεδρία της χώρας.

Ένα, ακόμη, ζήτημα που ανακύπτει είναι ποια θα είναι η εξέλιξη της υπόθεσης της σκοπιανής Εκκλησίας που ζήτησε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να γίνει η μητέρα Εκκλησία της. Κάτι που το Φανάρι φαίνεται να δέχθηκε με ικανοποίηση. Θα συνεχισθεί η προσπάθεια ή, αν δεν δοθεί άμεσα λύση στο θέμα της ονομασίας, το αίτημα θα ακυρωθεί;

Το πιθανότερο που διακρίνεται πίσω από το αίτημα της σκοπιανής Εκκλησίας είναι να υποβλήθηκε με την παρότρυνση του διεθνούς παράγοντα.

Πριν μερικούς μήνες ανάλογο αίτημα υπέβαλε η σκοπιανή Εκκλησία προς το Πατριαρχείο Βουλγαρίας. Το αίτημα είχε γίνει αποδεκτό. Αλλά, το Πατριαρχείο Βουλγαρίας επηρεάζεται σημαντικά από το Πατριαρχείο Μόσχας. Και μια τέτοια εξέλιξη δεν θα μπορούσε να δεχθεί, όχι μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά ούτε και ο γνωστός διεθνής παράγων. Βέβαια, το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα έχει να αντιμετωπίσει άλλα προβλήματα, όπως, τη σχέση του με το Πατριαρχείο Σερβίας, από το οποίο αποσχίστηκε η σκοπιανή Εκκλησία αλλά και τη λύση που το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο έδωσε στα Σκόπια με την τοποθέτηση του Ιωάννη ως Αρχιεπισκόπου Αχριδών.

Όλα αυτά είναι ζητήματα τα οποία είναι γνώριμα στα Βαλκάνια και παραπέμπουν στο Βυζαντινό παρελθόν. Όποιος έχει την ικανότητα να ελιχθεί σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ίσως, βγει κερδισμένος.

pontos-news.gr

US disregards Beijing’s nonsense, says it can take down South China Sea islands

Από

anixneuseis

June 2, 2018

Alex Lockie

US Navy uss lassen — USS Lassen patrols the eastern Pacific Ocean.

The US warned Beijing on Thursday that it could take out its islands in the South China Sea as military tensions in the important waterway heat up.
China has flatly denied any militarization of its artificial South China Sea islands, even as it deploys missiles and lands nuclear-capable bombers there.
Increasingly, China is bullying its neighbors and taking small acts of military force against US allies.
The US has already said it won’t stand for the Chinese Communist Party’s doublespeak and has a legal case for using military force to protect freedom of navigation in the South China Sea.

The US issued a stark warning to Beijing on Thursday, as Chinese militarization of the South China Sea creates a potential flashpoint in a longstanding battle for control of the Pacific.

For years, Beijing has dredged the South China Sea to build artificial islands in waters it claims as its territory.

Six of China’s neighbors also lay claim to conflicting patches of the South China Sea. The body of water is home to natural resources, and trillions of dollars’ worth of trade passes through every year.

In 2016, an international court ruled that China’s claims to the precious waterway were illegal, but Beijing made a show of ignoring that ruling.

It upped the ante this year by breaking a promise not to militarize the islands with missile deployments and with landing nuclear-capable bombers on the islands.

On Thursday, the US reminded China of a “historical fact.” Lt. Gen. Kenneth McKenzie, the director of the Joint Staff, said “the United States military has had a lot of experience in the Western Pacific, taking down small islands.”

“We have a lot of experience, in the Second World War, taking down small islands that are isolated,” McKenzie said. “So that’s a — that’s a core competency of the US military that we’ve done before. You shouldn’t read anything more into that than a simple statement of historical fact.”

‘Orwellian nonsense’

The US has been the main challenger to China’s maritime claims and in doing so has provoked the bulk of Beijing’s rage, which is often expressed in a kind of doublespeak common for the Chinese Communist Party.

On Thursday, China’s foreign ministry called US claims that Beijing was militarizing the islands “ridiculous” and compared them to “a case of a thief crying ‘stop thief’ to cover their misdeeds.”

But on the same day, the Chinese state media detailed plans to prepare a military response to US interference.

The Global Times, a newspaper controlled by the Communist Party, wrote: “Aside from deploying defensive weapons on the Spratly Islands, China should build a powerful deterrence system, including an aerial base and a roving naval force and base.”

“How can anyone argue with a straight face?” Bonnie Glaser, the director of the China Power Project at the Center for Strategic and International Studies, told Business Insider. “How can anyone say this is not militarization? It’s a patent lie.” She said the ranges and functions of missiles China placed on the islands pointed to a clear military utility.

The White House has addressed this kind of speak from China’s Communist party before, calling it “Orwellian nonsense.”

War is here, if you want it

China navy drill — China’s sole operational aircraft carrier, the Liaoning, with other ships during a drill in April.

Beijing’s militarization of the South China Sea isn’t just a potential threat to the region. Beijing is already using hard power to force out other countries and assert its dominance.

Most recently, on May 11 a Philippine navy ship was harassed by two Chinese vessels while trying to resupply Filipino marines in the disputed waters. A helicopter reportedly got dangerously close to the small, rubber Filipino ship and chased it off.

“If the Chinese start blocking supply operations,” the Filipino marines “could starve,” Glaser said.

The Philippines are a longtime US ally. The US has massive military bases there and a duty to protect it.

Glaser said this was the first time the actual Chinese navy had announced involving itself in a patrol of the waters, marking an escalation of conflicts.

“The other night, the president said if his troops are harmed, that could be his red line,” President Rodrigo Duterte’s national security adviser said of the South China Sea.

It’s unclear whether Duterte would enforce that red line, but the legal case and practical need for military conflict in the South China Sea are there.

The US reminding China that it can destroy its islands there could be a sign of things to come as the Chinese Communist Party increasingly tries to flex its muscles against freedom of navigation.

http://www.businessinsider.com/us-disregards-beijing-nonsense-says-it-can-destroy-south-china-sea-2018-6

1...2,8052,8062,807...3,032 Σελίδα 2,806 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

How the Enlightenment Ends

HENRY A. KISSINGER JUNE 2018 ISSUE THE ATLANTIC

Philosophically, intellectually—in every way—human society is unprepared for the rise of artificial intelligence.

Aποκαλυπτικό: Όλο το παρασκήνιο του Κραν Μοντάνα

Το βαθύ ρήγμα Βορρά – Νότου αναστατώνει την Ευρωζώνη

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Μεγαλώνει το ρήγμα Βορρά και Νότου

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΟΦΩΛΟΣ

Οι ΗΠΑ κηρύττουν πόλεμο στους συμμάχους τους

THE NEW YORK TIMES

New Turkey: Neo-nationalist or the reincarnation of the “Old”?

By Cengiz Candar December 20, 2017

Turkey’s Kurds at the Crossroads: To the Political Graveyard of Turkey or To Be the Gravediggers of Turkish autocracy?

Άγκυρα και Ουάσιγκτον: Τα κάτοπτρα της υποκρισίας ωραιοποιούν μια παραμορφωτική σχέση

Οι μυστικές υπηρεσίες του Πούτιν. Πώς το Κρεμλίνο μάντρωσε την FSB

Andrei Soldatov 01/06/2018 foreignaffairs.gr

Η διπλωματία των ομήρων: Αμερικανικό think tank αποκαλύπτει την πολιτική του Ερντογάν

Το «άδειασμα» Κοτζιά και το νέο, βυζαντινό παιχνίδι στα Βαλκάνια

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

US disregards Beijing’s nonsense, says it can take down South China Sea islands

‘Orwellian nonsense’

War is here, if you want it