του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πήρε την Ελλάδα από τη Μελούνα και την οδήγησε στα σημερινά της σύνορα, έστω, στο τέλος,  ως επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας στη Λωζάννη. Η μόνη περιοχή που προστέθηκε στον ελληνικό κορμό μετά το θάνατό του ήταν τα Δωδεκάνησα.

Οι σημερινοί Έλληνες μπορεί να θέσουν τις προϋποθέσεις για επιστροφή στη Μελούνα. Το πολιτικό δέμας των ανθρώπων που την κυβερνούν φθάνει δεν φθάνει ως εκεί. Το ίδιο και της ακαδημαϊκής διανόησής της και της άρχουσας τάξης της.

Δεν είναι σχήματα λόγου αυτά. Η συμφωνία στην οποία κατέληξε ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς περιέχει τα σπέρματα μιας τέτοιας συρρίκνωσης. Για να αποφευχθεί, η Ελλάδα, ίσως, χρειαστεί να ξαναδώσει τους αγώνες που έδωσε και κέρδισε στο πεδίο της μάχης . Ό,τι κέρδισε στη μάχη το παραδίδει στο πεδίο της διπλωματίας.

Κέρδισε δύσκολα, παραδίδει εύκολα. Σαν τα πλουσιόπαιδα που τα βρήκαν έτοιμα και διαλύουν ό,τι απέκτησαν ως κληρονομιά.

Πριν ασχοληθούμε με το γιατί και πως ίσως θα πρέπει να θέσουμε το ερώτημα: αξίζει τον κόπο με όλους τους χαρακτηρισμούς περί εθνικισμού, αναχρονισμού και άλλων παρόμοιων η ενασχόληση με τη συνέχεια του εθνικού κράτους; Ή, αφού η ελληνική νομενκλατούρα, πολιτική, ακαδημαϊκή, οικονομική δείχνει να θέλει να παραδώσει, αξίζει να της αντισταθούμε;

Η απάντηση είναι σαφής: αξίζει τον κόπο. Διότι οι κρατικές υποστάσεις στην εποχή που ζούμε προστατεύουν τους αδύναμους. Προστατεύουν το λαό. Για τα συμφέροντα του οποίου, υποτίθεται, αγωνίζεται η αριστερά. Το μεγαλύτερο ψέμα στην ιστορία.  Οπουδήποτε επικράτησε η αριστερά υποστήριξε τα συμφέροντα της νομενκλατούρας που διαμόρφωσε. Το ίδιο και οι άλλοι πολιτικοί φορείς αλλά, η αριστερά, υποτίθεται πως γι αυτό συγκροτείται. Για να υποστηρίζει το λαό.

Εν ολίγοις, τα εθνικά κράτη ακόμη υπάρχουν. Μακάρι να τελεσφορήσουν προσπάθειες όπως της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να αποτελέσουν οι εθνότητες δημοκρατίες μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Αλλά, μέχρι τότε θα πρέπει να διαφυλάξουμε αυτό που έχουμε.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει πως πέτυχε μια καλή συμφωνία. Και ορισμένοι αγιογράφοι της  για διάφορους λόγους συνηγορούν.  Η συμφωνία είναι κάκιστη. Οποιοσδήποτε υπουργός εξωτερικών που διαπραγματεύτηκε με τα Σκόπια θα μπορούσε να την πετύχει. Αν αποδεχόταν μακεδονική εθνότητα και μακεδονική γλώσσα. Το όνομα ήταν το ελάχιστο. Το όνομα θα είχε σημασία αν από την ονομασία του γειτονικού κράτους παρήγοντο η εθνότητα, η ιθαγένεια, η ταυτότητα και η γλώσσα. Αυτά, όμως, τα Σκόπια δεν τα συζητούσαν. Συζητούσαν μόνο το όνομα και διαπραγματεύονταν το εύρος χρήσης του. Και πέτυχαν όλα όσα ήθελαν. Δεν δίνουν τίποτε, τα παίρνουν όλα. Τα περί αποδοχής ότι η γλώσσα τους ανήκει στην οικογένεια των νοτιοσλαβικών γλωσσών ή ότι δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό είναι λεπτομέρειες άνευ ουσίας που σε μια δύσκολη περίοδο μπορούν να αναθεωρηθούν αναλόγως με τις επιδιώξεις.

Γνωρίζετε το μύθο για τη σλαβική καταγωγή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ανάγεται  στον ποιητή της Ραγούζας  Ιβάν Γκουντούλιτς-Ivan Gudulić- (1598-1683). Τον χρειάστηκαν, τότε, οι σέρβοι και τον διαμόρφωσαν. Λίγο αργότερα, ο Μέγας Αλέξανδρος έγινε Ιλλυριός. Το επέβαλε η τότε εποχή. Αν η γειτονική χώρα θελήσει κάποια στιγμή να διαμορφώσει έναν νέο μύθο θα σκεφτεί ότι κάποτε στους Ψαράδες ο Ζάεφ και ο Τσίπρας υπέγραψαν μια συμφωνία;

Εκείνο που είναι τραγικό να υπογράψει ελληνική κυβέρνηση είναι να αποδεχθεί ταυτότητα μακεδόνων για τον λαό της γειτονικής χώρας. Είναι η γένεση ενός νέου βαλκανικού προβλήματος. Όλα στα Βαλκάνια ξεκινούν από την αρχή. Οι δύο Έλληνες πολιτικοί που έθεσαν ή θα θέσουν την υπογραφή τους σε μια τέτοια συμφωνία, Τσίπρας και Κοτζιάς, γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν. Υπήρξαν και οι δύο διακεκριμένα στελέχη του ΚΚΕ του οποίου η σχέση και η ιστορία σχετικά με αυτήν την υπόθεση είναι ευρέως γνωστή. Προς τιμήν του, το σημερινό ΚΚΕ γνωρίζοντας τις επιπτώσεις που θα είχε η υλοποίηση των παλαιότερων θέσεών του, έχει ήδη αλλάξει από τη δεκαετία του 60. Ο σημερινός γραμματέας του εστίασε την κριτική του στο ότι η συμφωνία αναπαράγει τον σκοπιανό αλυτρωτισμό. Και αυτός υπάρχει. Ότι και να μας πούν οι αγιογράφοι και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης.

Αλυτρωτισμός υπάρχει και η Ελλάδα θα τον βρει μπροστά της.

Ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοί του, αλλά και οι άλλοι πολιτικοί, δεν θα ακούσουν ποτέ το παράπονο των κατοίκων της Μελίτης για όσα βιώνουν στην περιοχή. Πριν μερικά χρόνια κατά τα γνωστά επεισόδια , οι κάτοικοι έβγαιναν στα μπαλκόνια και φώναζαν στους δημοσιογράφους: αργά ήρθατε. Αν πήγαμε αργά, τότε, φαντάζεστε πόσο αργά θα είναι σήμερα, ή στο άμεσο μέλλον όταν το ελληνικό κράτος αναγνωρίσει μακεδονική εθνότητα και γλώσσα και, γιατί όχι, και μακεδονική μειονότητα; Τι θα το αποτρέψει από κάτι τέτοιο;

Κάτι ανάλογο και ποιο προχωρημένο συμβαίνει και στη Θράκη. Και άνθρωποι των δύο περιοχών καλλιεργούν εδώ και χρόνια σχέσεις μεταξύ τους αλλά και με τα κέντρα εθνικής τους αναφοράς.

Η περίπτωση του βουλευτή Φλώρινας του Συριζα που είπε διάφορα στην μακεδονική , χωρίς εισαγωγικά αφού την αναγνωρίζει ως τέτοια το ελληνικό κράτος, εκπομπή της Ντόϊτσε Βέλλε είναι, απλώς, το μικρό πρόγευμα του τι θα ακολουθήσει. Στην κάμερα ήταν προσεκτικός. Η ουσία βρίσκεται στην σκιαγράφηση του πορτρέτου του στην ιστοσελίδα του Γερμανικού σταθμού.

Ο κ. Ντιμιτρόφ, θεώρησε ιστορική την ημέρα της μονογραφής της συμφωνίας στις Πρέσπες. Είναι, πράγματι, ιστορική. Διότι από το 1870, από τότε που ιδρύθηκε η Βουλγαρική Εξαρχία, γίνεται στη Μακεδονία ένας αγώνας επιβίωσης μεταξύ Βουλγάρων, Σέρβων και Ελλήνων.

Η μακεδονική ανάδυση ήταν το αποτέλεσμα των αντιθέσεων και αντιπαραθέσεων αυτής της διαμάχης. Μια ομάδα που αναζήτησε τη διαφοροποίησή της για να καταστεί συνεκτική έπρεπε να αποκτήσει μια ιστορία και μια ταυτότητα. Η απόκτηση αυτή έγινε με πολύ αίμα. Τι θα πει ο κ. Τσίπρας στους απογόνους εκείνων των ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την ελληνική επικράτηση και σήμερα τους παραδίδει βορά στην ιστορική μήνι της γειτονικής χώρας;

Ας δούμε, όμως, και το μέλλον. Είναι ζήτημα χρόνου η συγκροτημένη και οργανωμένη ανάδυση μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα.  Προσπάθειες έγιναν και στο παρελθόν αλλά για διάφορους λόγους δεν τελεσφόρησαν. Καταλυτικός, όμως, λόγος ήταν ότι η Ελλάδα δεν αναγνώριζε μακεδονική εθνότητα, όπως κάνουν τώρα οι κκ Τσίπρας και Κοτζιάς.

Όταν στη Φλώρινα δημιουργήθηκε η Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού τα ελληνικά δικαστήρια απαγόρευσαν τη λειτουργία της, επικαλούμενα πως δεν υπάρχει μακεδονική μειονότητα. Οι Μακεδόνες, χωρίς εισαγωγικά, αφού έτσι θέλει ο κ. Τσίπρας και ο κ. Κοτζιάς, προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δικαιώθηκαν.  Οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων που αισθάνεται εθνικά διαφορετική έχει δικαίωμα να εκφράζει τις εθνοτικές της απόψεις, είπε το δικαστήριο. Φυσικά, αν παρανομεί επεμβαίνει η δικαιοσύνη. Τώρα, με την αναγνώριση Μακεδονικής εθνότητας ποια παρανομία θα υπάρχει;

Η αγάπη των κκ Τσίπρα και Κοτζιά για την εξουσία είναι τόσο μεγάλη που μπροστά στην υποστήριξη του διεθνούς παράγοντα να την ξανακερδίσουν αδιαφορούν για τα μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας. Οι διεθνείς  δυνάμεις πάντοτε επεδίωκαν κατακερματισμένες οντότητες με μεγάλες εθνοτικές διαφορές για να επιβάλλουν την κυριαρχία τους.

Ο κ. Τσίπρας και ο κ. Κοτζιάς προτιμούν ένα χάιδεμα στην πλάτη από τον αμερικανό αντιπρόεδρο που μπορεί να παραβρεθεί στα εγκαίνια της ΔΕΘ, από το να υποστηρίξουν τα μακροχρόνια συμφέροντα της χώρας. Ο σπόρος για μια, ακόμη, αντιπαράθεση στην περιοχή έχει μπει με την υπογραφή της συμφωνίας την Κυριακή.

Τέλος σε όσους ευελπιστούν στην ακύρωση της συμφωνίας λόγω των δυσκολιών του κ. Ζάεφ στη χώρα του, ας εγκαταλείψουν αυτές τις ελπίδες. Οι φάκελοι τους διεθνούς παράγοντα από τα πεπραγμένα στελεχών της προηγούμενης κυβέρνησης, και του προέδρου Ιβανώφ συμπεριλαμβανομένου, είναι μεγάλοι.  Μέχρι και σε διεθνές δικαστήριο θα μπορούσαν να τους προσαγάγουν. Να επισημάνω, μόνο πως το βράδυ του μίνι πραξικοπήματος στη χώρα, όταν διαδηλωτές μπήκαν στο κοινοβούλιο, ο διεθνής παράγων εντόπισε τον Γκρούεφσκι στο αεροδρόμιο της Βιέννης, αν δεν κάνω λάθος, όπου ταξίδευε για χώρα που θα του παρείχε άλλοθι, και τον έστειλε στα Σκόπια να μαζέψει τους οπαδούς του.

Με τα Σκόπια η Ελλάδα πρέπει να διατηρήσει καλές σχέσεις.  Αλλά, με όρους αξιοπρεπείς και για τους δύο.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας είπε πως αν επιμέναμε σε κάποιες παραχωρήσεις σχετικά με την ταυτότητα και τη γλώσσα η συμφωνία δεν θα υπεγράφετο. Ε, και; Εμείς ήμασταν οι επισπεύδοντες; Και δεν γνωρίζει ο κ. Τζανακόπουλος ότι υπάρχουν πολλές άλυτες  διεθνείς διαφορές  που τα κράτη που τις έχουν διατηρούν καλές σχέσεις;

Αν η πορεία που προδιαγράφηκε την Κυριακή συνεχιστεί, οδηγούμαστε στην Ελλάδα της Μελούνας. Δυστυχώς, μέχρι εκεί φτάνει το πολιτικό δέμας των σημερινών ταγών. Πρέπει να ανατραπούν τα σχέδιά τους.  Χύθηκε πολύ αίμα για να αφεθεί στις σκοπιμότητες των τσίπρα- Κοτζιά.

του Αλέξανδρου Τσερκέζη, Διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Φραγκφούρτης

Στη συνάντηση του EUROGROUP, στις 21/06/2018, αναμένεται να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις για την Ελλάδα. Συγκεκριμένα:

1. Να κλείσει η τέταρτη αξιολόγηση
2. Να ληφθεί απόφαση για την τελευταία δόση ύψους 10-12 δις ευρώ ως «μαξιλάρι ασφαλείας» για την μετά μνημόνιο εποχή
3. Να επαναπροσδιορισθεί ο στόχος των πλεονασμάτων για την περίοδο μετά το έτος 2022
4. Να αξιοποιηθούν τα αδιάθετα κεφάλαια του τρίτου προγράμματος (27 δις ευρώ) για την πρόωρη αποπληρωμή παλαιοτέρων δανείων ή για την ενίσχυση του «μαξιλαριού ασφαλείας»
5. Να καθορισθεί το πλαίσιο μεταμνημονιακής εποπτείας
6. Να ληφθούν μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους.

Τα αποτελέσματα της διαχρονικής προσπάθειας της χώρας να απεγκλωβιστεί από την μέγγενη του χρέους θα μπορούσαν να φέρουν τον τίτλο «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω», όπως το ομότιτλο βιβλίο του Λένιν. Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης ο γνωστός ηγέτης της Ρωσικής Επανάστασης στο συγκεκριμένο βιβλίο περιέγραψε την εσωκομματική πάλη των μπολσεβίκων με τους μενσεβίκους. Η Ελλάδα διανύει πλέον το όγδοο έτος της κρίσης και παρά την εφαρμογή τριών σκληρών μνημονίων, το δημόσιο χρέος ανήρχετο, την 31 Δεκεμβρίου 2017, στα 328,8 δις ευρώ, ή κοντά στο 180 % του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε Έλληνας χρωστούσε περί τις 30.000 ευρώ. Στην αρχή της κρίσης, τον Δεκέμβριο του 2009, το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 300 δισ. ευρώ, ήτοι 127% του ΑΕΠ.

Ενόσω  ό λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ είναι μεγάλος, τίθεται εύλογα το ερώτημα βιωσιμότητας του χρέους, εάν δηλ. η χώρα μας έχει τη δυνατότητα να καταβάλλει τα οφειλόμενα. Άλλοι παράμετροι που επηρεάζουν τη βιωσιμότητας του χρέους είναι το επιτόκιο, ο ρυθμός ανάπτυξης του ΑΕΠ και το δημόσιο πρωτογενές ισοζύγιο.

Από το καλοκαίρι του 2015, οπότε η ελληνική κρίση είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της, το πρόβλημα βιωσιμότητας του χρέους ήταν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ, όπως προκύπτει από τις σχετικές Εκθέσεις (debt sustainability analysis, DSA). Το τρίτο στη σειρά μνημόνιο, συνοδεύτηκε, μάλιστα, από την υπόσχεση περαιτέρω ελάφρυνσής του χρέους, αναγνωρίζοντας έτσι το πρόβλημα φερεγγυότητας που αντιμετώπιζε η Ελλάδα.

Το EUROGROUP, όμως, ενδίδοντας στις γερμανικές πιέσεις, ήταν της άποψης ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο και ως εκ τούτου δεν απαιτούνται ουσιαστικά μέτρα ελάφρυνσής του. Άλλωστε, αν εξαιρέσουμε τα δάνεια του ΔΝΤ, η αποπληρωμή των οποίων ξεκίνησε το 2013, των υπολοίπων, δηλ. προς το ESM, τον προκάτοχό του, το EFSF, την ΕΚΤ και τα διμερή προς τα υπόλοιπα Κ-Μ της ευρωζώνης, αρχίζει να τρέχει από το έτος 2023. Με έναν μέσο όρο ανάπτυξης του ΑΕΠ της τάξεως 1,3 % και πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως 3,5 % του ΑΕΠ μέχρι το έτος 2025, τα οποία θα βαίνουν μειούμενα έως το έτος 2040, οπότε θα σταθεροποιηθούν στο 1,5 %, σύμφωνα με το χειρότερο σενάριο του EUROGROUP, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, το έτος 2060, θα ανέρχεται στο 258,3 % του ΑΕΠ, ενώ σύμφωνα με το ευνοϊκό σενάριο στο ίδιο διάστημα θα μειωθεί στο 104,9 %. Δεν αποτελεί, βεβαίως,  έκπληξη το γεγονός ότι η γερμανική Κεντρική Τράπεζα (Deutsche Bundesbank)  στο μηνιαίο δελτίο του Μαΐου 2018 θεωρεί τα πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5 % του ΑΕΠ για μεγάλο χρονικό διάστημα, ως απολύτως “λογικά”.

Το ΔΝΤ διαφωνεί με τα παραπάνω, καθώς η απαίτηση πρωτογενών πλεονασμάτων αυτής της τάξεως και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αποτελεί μια καινοτομία στη σύγχρονη οικονομική ιστορία και ως εκ τούτου είναι ανέφικτα. Εάν παραμείνουν τα δεδομένα ως έχουν, το ελληνικό χρέος, το έτος 2060, θα εξακολουθεί να βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο και συγκεκριμένα στο 293,8% του ΑΕΠ. Με την προϋπόθεση, όμως, ελάφρυνσής του, στο ίδιο χρονικό διάστημα, θα μειωθεί το δημόσιο χρέους στο 106,1 % του ΑΕΠ. Είναι αναγκαία η άμεση (upfront) διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, προκειμένου αυτό να καταστεί βιώσιμο, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε σχετική έκθεση του ΔΝΤ και ως εκ τούτου διαφωνεί επί αυτού με το EUROGROUP.

Επίσης, πρόσφατες μελέτες, όπως αυτή των Barry Eichengreen, Beatrice Weder di Mauro, Charles Wyplosz, Emilios Avgouleas, διαφωνούν με την προσέγγιση του EUROGROUP να καταστήσει βιώσιμο το ελληνικό χρέος μέσω της επίτευξης διαχρονικών πρωτογενών πλεονασμάτων. Κάτι τέτοιο, σημειώνουν, δεν μπόρεσαν, κατά το παρελθόν, να πετύχουν χώρες με ισχυρότερες οικονομίες, οι οποίες διέθεταν δικό τους εθνικό νόμισμα και ως εκ τούτου είχαν τη δυνατότητα να προβούν σε αναγκαία υποτίμηση προκειμένου να τονώσουν την οικονομία τους. Προκειμένου η Ελλάδα να διαθέτει ένα κίνητρο άσκησης μιας χρηστής δημοσιονομικής πολιτικής, προτείνουν η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων να συνοδεύεται με ανάλογη απομείωση του χρέους.

Η απαίτηση της χώρας μας για τη λύση του προβλήματος του χρέους βρίσκεται σε πλήρη συνάφεια με τους κανόνες και τις απαιτήσεις της διεθνούς κοινότητας, όπως το ψήφισμα του ΟΗΕ από το έτος 2014 για τους βασικούς κανόνες της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους: «Ένα ανεξάρτητο κράτος έχει το δικαίωμα να χαράσσει τη μακροοικονομική του πολιτική, συμπεριλαμβανομένης και της αναδιάρθρωσης του χρέους της». Για την ιστορία η Ελλάδα ήταν από τις 41 χώρες που απείχαν της ψηφοφορίας, ενώ ακόμη 6 ήταν αρνητικές.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι εμπειρικές αναφορές μας βοηθούν στην εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων, όπως για παράδειγμα σχετική έρευνα που αφορά σε 45 μεγάλες περιπτώσεις διαγραφής  του χρέους από το 1920, το ΑΕΠ των χωρών αυτών αυξήθηκε στα επόμενα χρόνια κατά μέσο όρο περίπου 20 %. Μία τέτοια χώρα είναι η Γερμανία, της οποίας τα χρέη, με τη σύμβαση του Λονδίνου, το έτος 1953, μειώθηκαν στο 50 % και έτσι μπόρεσε να πετύχει το γνωστό οικονομικό θαύμα. Η Ελλάδα ήταν μία από τις χώρες που συνυπέγραψε την εν λόγω σύμβαση. Η Γερμανία, εγκλωβισμένη στη ρητορική του Wolfgang Schäuble, αντιτίθεται στην όποια διαγραφή του ελληνικού χρέους με το επιχείρημα ότι δεν εμπιστεύονται τους Έλληνες να διαχειρισθούν σωστά τα δημόσια οικονομικά τους. Ειρωνεία της τύχης, οι επικριτές της σύμβασης του Λονδίνου είχαν εκφράσει τις ίδιες αμφιβολίες για την Γερμανία. Το ζητούμενο δεν είναι, αν η Ελλάδα αξίζει, όπως τότε η Γερμανία, αλλά αν χρειάζεται μία γενναία διαγραφή του χρέους. Αυτό θα ενισχύσει την πιστοληπτική της ικανότητα και θα της επιτρέψει να καλύψει τις κεφαλαιουχικές της ανάγκες με χαμηλότερα επιτόκια.

Στο  EUROGROUP της ερχόμενης Πέμπτης δεν τίθεται θέμα διαγραφής του χρέους αλλά μέτρα ελάφρυνσης του. Ειδικότερα, προβλέπεται η επιμήκυνση διάρκειας, τουλάχιστον κατά τρία έτη, αποπληρωμής παλαιών δανείων από το δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης (EFSM), η οποία θα συνδυασθεί με μείωση των επιτοκίων. Επιπλέον, η χώρα μας θα λάβει πέντε δις ευρώ από τα κέρδη της ΕΚΤ, που θα προκύψουν από τη διαχείριση των ελληνικών ομολόγων. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, υπάρχουν σκέψεις να αξιοποιηθούν τα αδιάθετα κεφάλαια του τρίτου προγράμματος (27 δις ευρώ) για την πρόωρη αποπληρωμή παλαιοτέρων δανείων ή για την ενίσχυση του «μαξιλαριού ασφαλείας» για την μετά μνημόνιο εποχή.

Είναι προφανές ότι όλα αυτά τα μέτρα απέχουν από την ουσιαστική επίλυση του προβλήματος του ελληνικού χρέους. Απλώς παρέχουν στην Ελλάδα ένα «μαξιλάρι ασφαλείας» για το πρώτο διάστημα της μεταμνημονιακής εποχής, ιδιαίτερα το έτος 2019, οπότε οι ετήσιες αποπληρωμές χρέους θα είναι ιδιαίτερα υψηλές. Πρέπει να αποδεχθούμε ότι, δεν μπορεί να προκριθεί, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, μια αποκλειστική λύση για τη χώρα μας, τύπου διαγραφής του χρέους, καθώς, αφενός μεν θα εξέθετε την ευρωζώνη απέναντι σε ένα μεγαλύτερο πρόβλημα, ονόματι Ιταλία και αφετέρου η Ευρώπη δε διαθέτει το αναγκαίο θεσμικό οπλοστάσιο να αντιμετωπίσει και να επιλύσει προβλήματα αυτού του μεγέθους. Απαιτείται περαιτέρω εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης για τη δημιουργία μιας Δημοσιονομικής Ένωσης, η οποία θα προλαμβάνει και θα απορροφά τους κλυδωνισμούς, που τυχόν ανακύψουν στις διεθνείς χρηματαγορές, εξαιτίας των προβλημάτων χρέους των κρατών μελών. Έως τότε, όμως, υπομονή…..

του Ανδρέα Ζαχαριάδη

Ο Τσίπρας θα υπογράψει τη συμφωνία με τα Σκόπια περί την Μεγάλη Πρέσπα, με διάχυτο το φόβο των λαϊκών αντιδράσεων. Γιατί φαίνεται ότι υπάρχει μια γενική κατακραυγή που ξεκινά από την παλιά αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ (που τώρα βρίσκεται εκτός του κόμματος) και το ΚΚΕ, έως τους σοσιαλιστές, τους κεντροδεξιούς, τους δεξιούς και τους εθνολαϊκιστές. Και όλα αυτά τα προκάλεσε μια πρόχειρη και ετεροβαρής τάχα επίλυση (υπό την απόλυτη κηδεμονία και πίεση των αμερικανονατοϊκών «φίλων») ως κατάληξη της 27χρονης  αντιδικίας των Ελλήνων με τους Σλαβομακεδόνες των Σκοπίων.

Γιατί δυστυχώς τα προβλήματα που θα προκύψουν από μια τέτοια λύση δεν θα ξεπεραστούν τόσο εύκολα στο εσωτερικό της Ελλάδας,  ανεξάρτητα του πόσο θα σεβαστούν οι Σλαβομακεδόνες τις «δυσμενείς» για αυτούς προβλέψεις .

Κατ’ αρχάς η Ελλάδα αποδέχτηκε πλέον οριστικά ότι ο όρος «Μακεδόνας» ως παράγωγο της «Μακεδονίας», δεν είναι γεωγραφικός όρος αλλά είναι εθνικός. Και ότι ως τέτοιος αφορά αποκλειστικά στους Σλαβομακεδόνες (των Σκοπίων και όχι μόνο!)

Κατά δεύτερον: οι Νοτιο-ελλαδίτες και οι ελίτ τους, ιστορικά υποτιμούν τον Βορρά και αυτό υπάρχει όπως φαίνεται ακόμα στο ιδεο-ψυχολογικό DNA τους. Πιθανόν γιατί κάποτε τον είδαν ως στοιχείο επέκτασης εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και όταν ενσωματώθηκε στην Ελλάδα τον αντιμετώπισαν μάλλον ως κατακτημένο χώρο με μια αποικιοκρατική αντίληψη.

Η ιστορία βέβαια στάθηκε αμείλικτη απέναντι στους μη Έλληνες των Νέων Χωρών, όπως και στους Έλληνες της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να εγκατασταθούν στη (Νότια κατά Κοτζιά) Μακεδονία. Και μετά από 100 χρόνια τα δισέγγονά τους να αποκτήσουν μια αναμφισβήτητη μακεδονική εθνικοτοπική ταυτότητα. Μιας και αυτή είναι η οριστική, δια παντός, πατρίδα τους…. Μαζί με τους ντόπιους ελληνοορθόδοξους (ελληνόφωνους, τ.βλαχόφωνους, τ.σλαβόφωνους, τ. αλβανόφωνους) συγκρότησαν την ελληνική εθνότητα που κατοικούσε στη Μακεδονία και ακολούθησε καθ’ όλο τον 20ο αιώνα το συνολικό ελληνισμό στις πολεμικές και πολιτικές του διαδρομές.

Το θέμα είναι ότι από το 1922 οι εθνικά Έλληνες έγιναν η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού.

Τα τελευταία 25 χρόνια και λόγω του Σλαβομακεδονικού Ζητήματος η μακεδονική ταυτότητα αναβαθμίστηκε και έγινε κυρίαρχη σε 2 εκατ. Νεοέλληνες του Βορρά. Βοήθησε σ’ αυτό και το γεγονός ότι οι πρώτες εθνικιστικές εκφράσεις της γιουγκοσλαβικής κατάρρευσης περιλάμβαναν ονειρώξεις για τη Μεγάλη Σλαβομακεδονική Μακεδονία που θα περιλάμβανε από Όλυμπο έως και Θάσο. Έτσι δικαιολογούνται τα μαζικά συλλαλητήρια του ’92, που ελάχιστα κατάλαβε τη σημασία τους ο Νοτιο-ελλαδίτης. Και ειδικότερα ο Αριστερός Νοτιοελλαδίτης, που νοιώθοντας ότι αποτελεί το κέντρο του κόσμου και φύλακας της επαναστατικής σοφίας και καθαρότητας, δεν είχε κανένα πρόβλημα να κατηγορήσει ως εθνικιστές τους εκατοντάδες χιλιάδες που διαμαρτυρήθηκαν φωνάζοντας το λανθασμένο αντιιμπεριαλιστικό «Η Μακεδονία είναι ελληνική», εννοώντας βεβαίως ότι η ελληνική Μακεδονία είναι ελληνική, δηλαδή ενάντια στη διάθεση σλαβομακεδονικού επεκτατισμού, όπως εκδηλώθηκε από το Σύνταγμα, τις δηλώσεις πολλών υπευθύνων, την ακραία εθνικιστική υστερία και τις ονειρώξεις των θρασύτατων ελλαδιτων Σλαβομακεδόνων

Το ότι υπάρχει ήδη σήμερα μακεδονική ταυτότητα στους Έλληνες της (ελλ.) Μακεδονίας, μάλλον ελάχιστα έλαβαν υπόψη τους οι Νοτιο-βαλκάνιοι Έλληνες χειριστές του ζητήματος, των οποίων όπως φαίνεται οι μόνοι τους συνομιλητές στον Βορρά υπήρξαν ο Μπουτάρης και ο Τρεμόπουλος….. Και έτσι με μεγάλη ευκολία αποδέχτηκαν να μετατραπεί ο όρος «Μακεδόνας» σε εθνικό και να αποκοπούν από αυτόν οριστικά οι Έλληνες της (ελλ.) Μακεδονίας….

Και έτσι, για πρώτη φορά, η σε μεγάλο βαθμό υποτιμητική αντίληψη των Νότιων -που αποφάσισαν να εξυπηρετήσουν τους Σλαβομακεδόνες αποδίδοντάς τους εξ ολοκλήρου το όνομα «Μακεδόνας» αγνοώντας τους Βόρειους- έβαλε τις βάσεις ώστε η υποβόσκουσα απέχθεια προς τους Νότιους που είναι γενικευμένη στο Βορρά, να πάρει κινηματικά χαρακτηριστικά.

Μακάρι αυτό να μην το δούμε…. και να αποδειχτούν υπερβολικοί οι φόβοι ότι ο Κοτζιάς επιλύοντας με τον τρόπο του την ελληνο-σλαβομακεδονικη αντίθεση, κατάφερε να βάλει τις βάσεις για την εμφάνιση μιας νέας ενδο-ελληνικής αντιπαράθεσης, πολύ πιο επικίνδυνης.

https://pontosandaristera.wordpress.com/2018/06/16/kotzias-2/

του Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου* slpress,gr

Από τα θεμελιώδη στοιχεία της Συμφωνίας Ελλάδος – Σκοπίων, που δημοσιοποίησαν οι κ. Τσίπρας και Κοτζιάς, προκύπτει εμφανώς το μέγεθος του ολισθήματος και η εξ αυτού εθνική ζημία. Παρά τις μαζικές λαϊκές αντιδράσεις, παρά τις καταλυτικές δημοσκοπήσεις, η Ελληνική Κυβέρνηση προχώρησε στη ρήξη με το εθνικώς αποδεκτό και συμφέρον. Εκχώρησε τη Μακεδονία, με το σύνθετο όνομα των Σκοπίων ως «Βόρειας Μακεδονίας», αλλά και με τα υπόλοιπα στοιχεία του πακέτου της Συμφωνίας.

Έτσι, με την συγκατάθεση των «εκπροσώπων» του αληθινού ιδιοκτήτη, δηλαδή του σημερινού Ελληνικού Λαού, ως κληρονόμου του Γένους των Ελλήνων, άρα και των Μακεδόνων, συμφωνήθηκε ως μία παρά φύσιν «βάπτιση», η απόδοση του Μακεδονικού ονόματος, που είναι εξόχως ιστορικό και πολιτιστικό κεκτημένο και πνευματική ιδιοκτησία, δηλαδή Brand Name, σε ένα ετερόκλητο σύνολο 2.000.000 Σλάβων, Αλβανών, Βουλγάρων, Τούρκων, Σέρβων, Ρομά, Βλάχων και Ελλήνων, που απαρτίζουν ένα νεότευκτο Κράτος που ως φιλόδοξος μπαλαντέρ και με έναν θρασύ μικρομεγαλισμό προσπαθεί να ιδιοποιηθεί, να υποκλέψει μέσω χρησικτησίας, μέσω δήθεν τετελεσμένων (κάπως δηλαδή σαν την Τουρκία στην Κύπρο), το όνομα, την ψυχή και τη παγκόσμια δόξα κάποιου άλλου που το πέρασμά του «έγινε σφράγισμα στην Οικουμένη»!

Έτσι λοιπόν, αν τους αφήσουμε, οι κ. Τσίπρας και Κοτζιάς θα ζήσουν στις ακριτικές Πρέσπες το όνειρο και τον μύθο τους για την «Διεθνιστική Αλληλεγγύη των Λαών», όπως διδάχθηκαν στα κομματικά έδρανα των Κομμουνιστικών καταβολών τους…

Και μολονότι τότε που συνέβησαν τα δύσκολα και καθοριστικά γεγονότα, δηλαδή στη δεκαετία του 1940 (εγχείρημα Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας), το ΚΚΕ τελικά μεταστράφηκε και με πατριωτική ανάνηψη δεν επέτρεψε την επιχειρηθείσα Σλαβοποίηση μέρους της Μακεδονίας μας (δηλαδή κυρίαρχου Ελληνικού εδάφους, που για την απελευθέρωση και διατήρηση της ελευθερίας του, έπεσαν χιλιάδες κορμιά και χύθηκε ελληνικό αίμα ηρώων), αυτοί οι «ριζοσπάστες αριστεροί» στον 21^ο αιώνα ανοίγουν άκριτα και ηθελημένα την «κερκόπορτα» για τον αφελληνισμό του βαρύτιμου Μακεδονικού κληροδοτήματός μας.

Και βέβαια δίνοντας πλέον το έρεισμα για την ψευδοαλυτρωτική διεκδίκηση του ελληνικού Μακεδονικού εδάφους στο μέλλον, μέσω του ακαταμάχητου όπλου του ονόματος (της Μακεδονίας) που όποιος το παραχωρεί, στην ουσία παραχωρεί έδαφος…!

Γιατί πίσω από την εκχώρηση του ονόματος υπάρχει ένα βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν ξένης επιβουλής κατά της Μακεδονίας μας:

• Το 1878 με τη Μεγάλη Βουλγαρία της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου.
• Τα πανσλαβιστικά σχέδια της Ρωσίας.
• Την εξέγερση του Ίλιντεν του 1903.
• Το σωτήριο και ηρωικό έπος του Μακεδονικού αγώνα 1904-1908 απέναντι στους Βούλγαρους Κομιτατζήδες, με τους ηρωικούς Μακεδονομάχους (Ελληνόφωνους, Σλαβόφωνους, Βλαχόφωνους, πάντως όλους Ελληνόψυχους!).
• Οι δύο Βαλκανικοί και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος.
• Η τραγική όσο και ζωοποιός έλευση και εγκατάσταση των Μικρασιατών και Θρακιωτών προσφύγων στη Μακεδονία.
• Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η τριπλή κατοχή.
• Και ο Ελληνικός Εμφύλιος…!

Δεν είναι δηλαδή «άδειο πουκάμισο», το σημερινό Μακεδονικό-Σκοπιανό ζήτημα! Έχει βάθος, παρασκήνιο, καταχθόνια σχέδια και μεθοδεύσεις. Και πολύ πολύτιμο ελληνικό αίμα, ανθρώπινο πόνο και τραγικότητα…

Κύριε Τσίπρα και κύριε Κοτζιά, η εξωτερική πολιτική δεν είναι ευσεβείς πόθοι, άθροισμα καλών προθέσεων ή έκθεση ιδεών! Είναι μία διαδικασία σκληρή, επίπονη με νομικές διασφαλίσεις και  πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές διαστάσεις που πατάει σε ρίζες ιστορικές και έχει προβολή στο μέλλον. Μία αντιπαράθεση εθνικού δυναμικού, εθνικής ισχύος και ακτινοβολίας και βέβαια διεθνών συσχετισμών και συμμαχιών, που παράγει το τελικό αποτέλεσμα της προώθησης του εθνικού συμφέροντος μέσα σε ένα δύσκολο, σκληρό και άκρως ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον. Αντ’ αυτών εσείς βασιστήκατε μόνο στην γνωστή αλαζονεία της αριστεράς!

Σε αυτό το περιβάλλον η ιδεοληπτική Κυβέρνησή σας άφησε ανοχύρωτη την Ελλάδα και την Μακεδονία. Σαν να μην υπήρχε όλο αυτό το βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν που αναφέραμε… Με μία Συμφωνία που οδηγεί την «λύση» του προβλήματος σε «σαλαμοποίηση», που θα κρατήσει τουλάχιστον 6 μήνες και σε ορισμένες πτυχές της 5 ή και περισσότερα χρόνια. Που θα εξαρτηθεί από αμφίβολης έκβασης Δημοψήφισμα στα Σκόπια, όταν στον Ελληνικό λαό που εκφράστηκε πολλαπλώς και μαζικά στα Συλλαλητήρια και τις Δημοσκοπήσεις δεν θα δοθεί από την Κυβέρνησή του το δικαίωμα να δηλώσει κι αυτός την βούλησή του με την αμεσότητα και το βάρος ενός Δημοψηφίσματος! Όταν ο ένας Κυβερνητικός εταίρος (ΑΝΕΛ) αντιτίθεται σφόδρα στη Συμφωνία και δηλώνει ότι θα την καταψηφίσει, αλλά με ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα συνεχίσει να παραμένει στην Κυβέρνηση, αυτογελοιοποιούμενος με την προσκόλλησή του στην «καρέκλα»!

Και όταν βέβαια η διεθνούς χαρακτήρα πολιτικές δεσμεύσεις και διαδικασίες που θα δρομολογηθούν ήδη από την υπογραφή της Συμφωνίας, δεν θα είναι διόλου εύκολο πολιτικά να ανασταλούν, αν δεν τηρηθούν ή αν παραβιαστούν κάποιες από τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνουν τα Σκόπια, που υπό την διεθνή πίεση θα έχει δρομολογηθεί η Νατοϊκή και η Ευρωπαϊκή ένταξή τους.

Και το κυριότερο, όταν πλέον θα έχει κατοχυρωθεί υπέρ των Σκοπίων η διεθνής χρήση του ονόματος Μακεδονία, που έστω ως Βόρεια Μακεδονία θα αποτελεί το μοναδικό Κράτος από τα 193 του ΟΗΕ και της Διεθνούς Κοινότητας που θα έχει στον τίτλο του το ένδοξο ελληνικό όνομα της Μακεδονίας (γιατί βεβαίως η Ελλάδα δεν θα λέγεται Νότια ή σκέτη Μακεδονία!) και, το κυριότερο, που ο λαός της θα λέγεται «Μακεδόνες» (ιθαγένεια, ταυτότητα) η δε γλώσσα της «Μακεδονική», αν και είναι απόλυτα Σλαβική, πράγμα που προσπερνάται, όπως και το ότι η Μακεδονική ταυτίζεται απόλυτα ιστορικά και διαχρονικά με την Ελληνική γλώσσα.

Υπάρχει μήπως αμφιβολία για το αν οι Σκοπιανοί, οι οποίοι καταχράστηκαν και παραβίασαν πολλαπλά την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 επί 22 χρόνια, και έτσι κατέστησαν αφερέγγυοι και αναξιόπιστοι, θα συνεχίσουν την παράνομη πρακτική τους της μονοπώλησης του ονόματος και του περιεχομένου του όρου Μακεδονία-Μακεδόνες, τώρα πλέον που θα έχουν το Βόρεια Μακεδονία ως οριστικό Συνταγματικό και διεθνές όνομά τους και μάλιστα με την υπογραφή του δικαιούχου, δηλαδή της Ελλάδος; Όπως, ως προσωρινή FYROM εφέροντο διεθνώς και στο εσωτερικό τους ως οι μοναδικοί και πλήρεις Μακεδόνες-Μακεδονία, τώρα με βεβαιότητα μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα συνεχίσουν τον Μακεδονισμό τους ενισχυμένοι και εις το διηνεκές!

Άλλωστε είναι γνωστό πόσες καταστάσεις υπάρχουν, λειτουργούν και παραμένουν διεθνώς, σε πλήρη αντίθεση με Αποφάσεις, Συμφωνίες και δεσμεύσεις Κρατών ή της Διεθνούς Κοινότητας και Διατάξεων ή του Διεθνούς Δικαίου! Δυστυχώς, η διεθνής κοινωνία και οργάνωση παραμένει ατελής και ανολοκλήρωτη… Και αυτός που κατέχει το όνομα, τον τίτλο ή το έδαφος, έστω και παράνομα (βλέπε Βόρεια Κύπρος), έχει μακροπρόθεσμα το τεκμήριο της ιδιοκτησίας διά χρησικτησίας που θα «καταπιεί» ίσως και την ιστορία και θα εξαλείψει πρακτικά το «Βόρεια» ή το « Σεβέρνα».

Ένα κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, που πριν να έρθει στην Κυβέρνηση πολλά από τα στελέχη του (σήμερα Υπουργοί), αλλά και η κομματική γραμμή του ήταν να οριστικοποιηθεί η ονομασία «Μακεδονία» ως Κρατικό όνομα των Σκοπίων (!), έρχεται σήμερα ως Κυβέρνηση να υπογράψει μία Συμφωνία που εκπληρώνει με «φύλλο συκής» (Βόρεια) εκείνες τις παλιές θέσεις του και να ονομάσει τα Σκόπια ουσιαστικά Μακεδονία, παραχωρώντας επίσης το όνομα του λαού και της εθνικής ταυτότητας και γλώσσας (Μακεδόνας-Μακεδονική) στους Σλάβους, Αλβανούς και άλλους των Σκοπίων.

Προφανώς βέβαια είναι ευπρόσδεκτη η δωρεάν προσφορά αυτή από τους Σκοπιανούς που κερδίζουν έτσι την ένταξή τους στους κυριότερους Διεθνείς Οργανισμούς του Δυτικού Κόσμου (ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση), που διασφαλίζουν την πλαστή ταυτότητα των «Μακεδόνων», της «Μακεδονικής» γλώσσας και ουσιαστικά (για όποιον ξέρει και καταλαβαίνει) την οριστική μονοπώληση του Μακεδονισμού διεθνώς στην πορεία του χρόνου! Μαζί βέβαια με την αμυντική ασπίδα του ΝΑΤΟ και τα πολλά δις Ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης…!

Η λάθος Κυβέρνηση, την πιο κρίσιμη στιγμή, με γνώμονα το εικαζόμενο κομματικό της συμφέρον (που βέβαια θα γίνει μπούμεραγκ), επέλεξε να  οδηγήσει σε αυτοχειριασμό τη χώρα, για να εξυπηρετήσει άκριτες και απλουστευτικές αντιλήψεις αλλά και στρατηγικά συμφέροντα ισχυρών ξένων και για να ενισχύσει το προφίλ της και τις (ανύπαρκτες βέβαια) πιθανότητές της να παραμείνει στην εξουσία μετά το 2019, αφού βέβαια έχει ήδη επιβαρύνει δραματικά το δανειακό άχθος της χώρας μας κατά 100 δις Ευρώ (δήλωση  Κλάους  Ρέγκλινγκ) έως 200 δις Ευρώ ( δήλωση Τόμας Βίζερ)!

Ας γνωρίζουν όμως ότι οι επόμενες βουλευτικές εκλογές, που δεν θα αργήσουν,  θα είναι το συντριπτικό σε βάρος τους Δημοψήφισμα, που αρνούνται σήμερα στον Ελληνικό λαό για το εθνικό ζήτημα της Μακεδονίας μας.

(*)   Διεθνολόγος, Λέκτορας Τομέα Διεθνών Σπουδών Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.

Πρ. Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης και Πρ. Διπλωμάτης Διεθνών Οργανισμών στα Βαλκάνια.

Μέλος Δ.Σ. της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

slpress.gr