Μέσα από την κουρδική ψήφο περνά η νίκη του Ερντογάν

Από

June 21, 2018

της Laura Pitel (Dadas Agili) Financial Times/euro2day.gr

Η αναγκαστική μετακίνηση ψηφοφόρων και η πίεση στο κουρδικό κόμμα με στόχο να μην περάσει το κρίσιμο όριο του 10%. Η προσπάθεια του HDP να αντλήσει δύναμη από τη συμμαχία του με την αντιπολίτευση και πώς θα επιστρέψει τη… χάρη.

Δημοσιεύθηκε: 20 Ιουνίου 2018 – 07:46

Η κάλπη στο Dadas Agili, ένα χωριό στην κουρδική περιοχή της Τουρκίας, τοποθετείται παραδοσιακά στο παλιό πέτρινο σχολείο. Αλλά αυτό το Σαββατοκύριακο, οι ντόπιοι θα είναι μεταξύ των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σε 19 περιοχές, που θα αναγκαστούν να ταξιδέψουν πέρα από τα χωριά τους για να ψηφίσουν.

Η κυβέρνηση λέει ότι οδηγήθηκε στην απόφαση για λόγους ασφαλείας, σε μία περιοχή που έχει χτυπηθεί από διαμάχες δεκαετιών. Η κουρδική αντιπολίτευση λέει ότι είναι μία προσπάθεια να αποκόψει την υποστήριξη προς την ίδια.

«Γίνεται επειδή υποστηρίζουμε το κουρδικό κόμμα», λέει μία νοικοκυρά, η οποία, μαζί με άλλους από το χωριό, ζήτησε να μην κατονομαστεί. «Ελπίζουν ότι οι ηλικιωμένοι και οι άρρωστοι δεν θα μπορέσουν να πάνε».

Όπως αρκετές περιοχές της ανατολικής Τουρκίας, το Dadas Agili, στην περιοχή Diyarbakir, κυριαρχείται από υποστηρικτές του Δημοκρατικού Κόμματος του Λαού (HDP), ένα μαχόμενο κόμμα υπέρ των Κούρδων, του οποίου η επίδοση θα είναι κρίσιμης σημασίας στις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές της Κυριακής.

Η επιτυχία τους θα μπορούσε να στερήσει από τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο -και να ματαιώσει τη φιλοδοξία του να είναι στο τιμόνι ενός δυνατού, νέου προεδρικού συστήματος που θα επιβληθεί, αν κερδίσει.

Σύμφωνα με το τουρκικό εκλογικό σύστημα, τα κόμματα πρέπει να πάρουν τουλάχιστον 10% των ψήφων για να μπουν στο κοινοβούλιο. Αν το HDP καταφέρει να περάσει αυτή τη γραμμή, το κυβερνών Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του κ. Ερντογάν θα μπορούσε να υποφέρει. Ο πρόεδρος, σε βίντεο της περασμένης εβδομάδας, τόνιζε τη σημασία των ψηφοφόρων του HDP. «Αν είναι χαμηλότερα από το όριο, αυτό σημαίνει ότι θα είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση», είπε στους προέδρους του κόμματος ΑΚΡ, στην Κωνσταντινούπολη.

Οι αξιωματούχοι του HDP πιστεύουν ότι έχουν την υποστήριξη για να περάσουν πάνω από το όριο του 10%. Αλλά φοβούνται ότι η κυβέρνηση θα αναπτύξει δόλιες τακτικές για να μειώσει τις ψήφους τους. «Νιώθουμε ότι για να πάρουμε το 10% των καταγεγραμμένων ψήφων, στην πραγματικότητα χρειάζεται να πάρουμε 15%», είπε ο Mehmet Serif Camci, συμπρόεδρος του HDP, στο Diyarbakir.

Την ημέρα των εκλογών, ο 265 ψηφοφόροι του Dadas Agili θα πρέπει να οδηγήσουν 20 λεπτά και να περάσουν σημεία στρατιωτικού ελέγχου, για να συμμετέχουν στις εκλογές, σε ένα χωριό που ελέγχεται από πολίτες οι οποίοι πληρώνονται από το κράτος για να προστατεύουν την περιοχή από την κουρδική πολιτοφυλακή.

Κατά τη διάρκεια των πιο αιματηρών ημερών της κουρδικής διαμάχης τη δεκαετία του 1990, αυτοί «οι φύλακες του χωριού» θα απειλούσαν ή ακόμη και θα απήγαγαν κόσμο στο Dadas Agili, λένε οι ντόπιοι. Σήμερα, τα προβλήματα είναι πολύ λιγότερα, αλλά το άρρωστο κλίμα παραμένει. «Αυτά τα καθάρματα», είπε μία νοικοκυρά. «Τους μισούμε γι’ αυτά που μας έκαναν στο παρελθόν».

Ο κ. Ερντογάν θεωρείτο κάποτε μεταρρυθμιστής, όσον αφορά τα δικαιώματα της κουρδικής μειονότητας, αλλά οι επικριτές λένε ότι έχει εγκαταλείψει αυτή την ατζέντα για να συγκρουστεί με το HDP και να φλερτάρει με τους Τούρκους εθνικιστές.

Η κουρδική πολιτική κίνηση έχει έρθει αντιμέτωπη με εξουθενωτική καταστολή μετά την κατάρρευση, το 2015, της ανακωχής με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν(ΡΚΚ), μία ένοπλη ομάδα που αγωνίζεται επί τρεις δεκαετίες.

Εκατοντάδες κουρδικά μέσα ενημέρωσης και ομάδες της κοινωνίας των πολιτών έχουν κλείσει. Χιλιάδες αξιωματούχοι του HDP και ακτιβιστές έχουν συλληφθεί, συμπεριλαμβανομένου του Selahattin Demirtas, του υποψηφίου του κόμματος για την Προεδρία, που κάνει προεκλογικό αγώνα μέσα από το κελί της φυλακής. «Είναι δύσκολο να ακολουθήσεις τον γρήγορο ρυθμό της ζωής και της πολιτικής ατζέντας έξω», είπε ο κ. Demirtas, μέσω των δικηγόρων του.

Η κυβέρνηση λέει ότι αυτός και το κόμμα του υποστηρίζουν το ΡΚΚ, το οποίο έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική ομάδα από την Τουρκία, τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Ο κ. Demirtas αρνείται αυτή την κατηγορία.

Ακόμη και πριν από τις εκλογές, οι αξιωματούχοι του HDP παραπονούνταν για τον αποκλεισμό από τα μέσα ενημέρωσης, περιορισμούς στις δημόσιες εκδηλώσεις και ενοχλήσεις από την αστυνομία. Μετά ήρθε και η απόφαση του Ανώτατου Εκλογικού Συμβουλίου για τη μετακίνηση εκατοντάδων εκλογικών τμημάτων, κυρίως κουρδικών περιοχών.

Ο Mehdi Eker, αναπληρωτής πρόεδρος του ΑΚΡ και βουλευτής στο Diyarbakir, απορρίπτει την ιδέα ότι οι αλλαγές θα μπορούσαν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα. Λέει ότι με μόλις 144.000 ψηφοφόρους να επηρεάζονται σε ένα εκλογικό σώμα 59 εκατομμυρίων, οι αριθμοί είναι πολύ μικροί. Το HDP ανταπαντά ότι οποιαδήποτε ψήφος μπορεί να κάνει τη διαφορά σε μία οριακή ψηφοφορία.

Ο κ. Eker λέει ότι οι κάλπες πρέπει να μετακινηθούν για να προστατευθεί η ακεραιότητα των εκλογών. «Το ΡΚΚ και οι υποστηρικτές του, το HDP, ασκούν πίεση στον κόσμο», είπε. «Αυτή τη φορά ο κόσμος θα είναι πολύ πιο ελεύθερος». Στο Dadas Agili, οι ντόπιο απορρίπτουν το επιχείρημα ότι είχαν προηγουμένως αντιμετωπίσει εκφοβισμούς. Είναι αποφασισμένοι να ψηφίσουν, λένε, αλλά ανησυχούν για το πώς θα φτάσουν στο εκλογικό τμήμα. Πολλοί δεν έχουν αυτοκίνητο.

Το HDP αντλεί κάποιες ελπίδες και από τη συνεργασία μεταξύ κομμάτων. Οι ομάδες της αντιπολίτευσης δουλεύουν μαζί, όσον αφορά την παρακολούθηση της διαδικασίας των εκλογών. Και κάποιοι ψηφοφόροι σχεδιάζουν να ωφεληθούν από το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, θα γίνουν την ίδια μέρα οι προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές.

Κάποιοι υποστηρικτές του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), της βασικής αντιπολίτευσης, σκοπεύουν να ψηφίσουν τον Μουχαρέμ Ιντσέ, τον προεδρικό υποψήφιο αυτού του κόμματος, «δωρίζοντας» την κοινοβουλευτική τους ψήφο στο HDP.

To HDP πιθανόν θα επιστρέψει τη χάρη αν, όπως υποδηλώνουν κάποιες δημοσκοπήσεις, ο κ. Ερντογάν αναγκαστεί να πάει σε δεύτερο γύρο κατά του κ. Ιντσέ. Ενώ οι περισσότεροι Κούρδοι έχουν παραδοσιακά δει εχθρικά το CHP, ο κ. Ιντσέ, ένας πρώην δάσκαλος, έχει σπάσει τα ταμπού υποσχόμενος εκπαίδευση στην κουρδική γλώσσα και επισκεπτόμενος τον κ. Demirtas στη φυλακή. Την περασμένη εβδομάδα, χιλιάδες εμφανίστηκαν για να τον ακούσουν να μιλάει σε προεκλογική συγκέντρωση στο Diyarbakir, μία πόλη όπου το CHP κέρδισε λιγότερο από 2% των ψήφων το 2015.

Ένα πλήθος, που σχεδόν αποτελείτο από υποστηρικτές του HDP, πανηγύριζε κάθε φορά που ο κ. Ιντσέ ανέφερε το όνομα του ηγέτη του HDP. Κάποιοι είπαν ότι είδαν τον υποψήφιο του CHP σαν μια ακτίνα ελπίδας. Άλλοι ξεχείλιζαν από θυμό για τον κ. Ερντογάν.

«Δεν εμπιστεύομαι τον Μουχαρέμ Ιντσέ», είπε ο Faruk Yilmaz, αγρότης. «Αλλά ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Maritime Agreement Between Albania And Greece Finalized

Από

anixneuseis

June 20, 2018

by Kozeta Çika

June 15, 2018

It seems Greece is progressing successfully towards concluding a long-term dispute with its neighbour. After the finalization of the name issue with Macedonia earlier this week, another essential issue is finally being closed – the maritime agreement with Albania.

Albanian online media report that the agreement between parties is reached, with only two delegate meetings, the last held in May in Greece. Yet, there are no public declarations made by Albanian Prime Minister Rama or Foreign Minister, Bushati, as always happen in Albania with important issues. So, it is not yet known if Albania has gained from the agreement or lost again, like in the first maritime agreement of 2009.

In the meantime, the Greek Minister of Defence, Kamenos, has announced in the parliament that his country will extend the territorial sea area, in the framework of acknowledging exclusive economic areas.

The new maritime agreement between Albania and Greece foresees the division of the sea, following the principle of the middle line. In the 18-mile strait, 0.6 miles belong to Greece, 0.6 miles to Albania and 0.6 miles are international waters. What is important with the new agreement, is the establishment of an exclusive economic zone, in which Albania will profit with an extension towards the Western part of the Ionian Sea, an area which was illegally granted to Greece by the former Albanian government in 2009. It is believed that this area is rich in oil and gas reserves. But until now, it is not clear if Albania or Greece will gain control.

In fact, Greece has been interested to solve maritime disputes with Albania as soon as possible, as it will use the same application to finalize maritime negotiations for defining exclusive economic areas with other countries as well, like Israel, Cyprus, Libya and Egypt. Such a procedure could also be used in a possible negotiation with Turkey, to establish Greek sovereignty in the Aegean Sea. Greece has the control of most islands in the Aegean, based on the Lausanne Treaty, which recently has been contested by Turkish President Erdogan.

According to Albanian media, the day before, Prime Minister Rama held a meeting with the President of the Republic, Meta, requiring from him to sign the agreement, as it is the task of the President to give authorization for opening negotiations and signing the draft afterwards. Usually, the Albanian President delays signatures, asking for more details, at least this is his latest behaviour on important national issues that depend on his approval.

On the other hand, the Albanian opposition has called the maritime agreement with Greece a national betrayal, forgetting the illegal negotiations of 2009 when they were in power, leaving a whole sea territory to Greece, the same Albania is trying to acquire now.

The maritime agreement will be finalized in July and will be signed in Athens. Hopefully, Albania has a fair sea division this time.

Kozeta Çika

KOZETA (ÇUADARI) ÇIKA KOZETA ÇIKA is an English teacher and translator from Tirana, Albania. She has graduated English Language and Literature at the Faculty of History and Philology, Tirana University. She has been a professional English teacher at the Foreign Languages School and Tirana University for many years, as well as teaching private courses in her own Teaching&Translating office since 1998. Currently, she runs her private Info&Consulting Office, in the field of news and educational issues. She has also worked for various translation projects with ACER (Albanian Centre for Economic Research), since 1998. Since 2001 she has been Albanian Rep for Liberty International. She has reported for various online newsletters and has translated and published libertarian and artistic literature into Albanian (20 books). She is the organizer of WalkForCapitalism (2001) and LI World Conference (2014) in Tirana. She was honoured with the Liberty Award at the Libertarian International World Conference in Lausanne, Switzerland 2013, for her work in favour of freedom in the Western Balkans.

https://tsarizm.com/news/2018/06/15/maritime-agreement-between-albania-and-greece-finalized/

Η ντροπή γιορτάστηκε με «βαλκανικό μοιρολόι»

Από

anixneuseis

June 20, 2018

20/06/2018

Αλέξανδρος Θ. ΔρίβαςΔιεθνολόγος -Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Νοτιοανατολικής Ευρώπης – Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων Huffington Post

FLORINA, GREECE – JUNE 17: Greek Prime Minister Alexis Tsipras (R) and Macedonian

Οι μέρες που ζούμε είναι ασφαλώς κάτι περισσότερο από δυσάρεστες. Η εθνική κατάθλιψη που περνάμε, υποχρεώνει τον γράφοντα να πει εξ’αρχής πως στο παρόν κείμενο δεν εκπροσωπεί κανέναν οργανισμό στον οποίον συμμετέχει. Πολλά πράγματα στο βίο μας δεν μπορούν να μπουν σε καρτεσιανά μεθοδολογίας ούτε βέβαια κάποιας θεωρίας. Ο άνθρωπος σαν τρισυπόστατο ον έχει να καλύψει και άλλες ανάγκες, πέραν από την τακτοποίηση της αλήθειας μέσω της επιστήμης. Η αλήθεια έλκεται και από άλλες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Οι «ψύχραιμοι» και «λογικοί» είναι πάμπολλοι και ο γράφων τους έχει εμπιστοσύνη και δε θα θελε να υπάρξει συνωστισμός «ψυχραιμίας». Παραμένουμε «ψύχραιμοι» 44 έτη τώρα σαν χώρα.

Το Σκοπιανό ως Ζήτημα είναι πέρα για πέρα παράλογο και επομένως, δεν προσφέρεται για κάποια επιστημονική ανάλυση. Το να επιθυμείς να προβείς σε εθνογένεση σκαρφαλώνοντας στην πλάτη άλλου έθνους, βαπτίζεται από αρκετούς «πολιτισμένους», «φιλελεύθερους» και «ανθρωπιστές» ως αυτοδιάθεση και δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό. Ανάγοντας αυτήν την τρικυμία εν κρανίω στο Ιδιωτικό Δίκαιο, η περιουσία όλων σας, μπορεί να μου ανήκει άπαξ και έτσι θέλω να ορίσω. Είναι θέμα ιδιοκτησίας αυτό. Τα έθνη και και τα κράτη άραγε, δεν έχουν ιδιοκτησία;

Ωδή στη χαρά από άπονους.

Ως γνωστόν η μονταζιέρα λειτουργεί εδώ και πολλούς μήνες αδιάλειπτα. Ο γράφων όπως και το 80%+ του ελληνικού λαού, θεωρείται «ευαίσθητος» ή «εθνικιστής» από τον πρωθυπουργό. Ο «αυτοπροσδιορισμός» και ο «ετεροπροσδιορισμός» αποτελούν μονοπώλια των «ελεύθερων» ανθρώπων, των «προοδευτικών» που για να αποδείξουν το πόσο «ανθρωπιστές» είναι, δημιούργησαν τετελεσμένο όχι μόνο για τη Μακεδονία, αλλά και για τη Θράκη και για την Ήπειρο. Εμείς από την πλευρά μας, ως «ευαίσθητοι» θα μπορούσαμε να τους πούμε εθνομηδενιστές, φίλους των παμπάλαιων βουλγαρικών και σοβιετικών σχεδίων, αρνητές Γενοκτονίας, θαυμαστές του σφαγέα Κεμάλ, ανέστιους, άοικους κτλ. Όμως δεν θα τους αποκαλέσουμε έτσι. Εμάς δε μας επιτρέπεται να γινόμαστε μέρος μιας διαπραγμάτευσης. Θα πρέπει λοιπόν τις μέρες που άπονοι άνθρωποι χαμογελούν και κάνουν μόστρα και γενέθλιο πάρτυ στον Κύριο Νίμιτς, την ώρα που όλοι οι «ευαίσθητοι» μοιρολογούν στα ελληνικά και κάποιοι άλλοι τρώνε χημικά –συν γυναιξί και τέκνοις» στις Πρέσπες. Επομένως θα τους χαρακτηρίσουμε ως άπονους…

Το ποιός δημιούργησε το «Μακεδονικό Ζήτημα» το γνωρίζουμε ιστορικά.Όπως γνωρίζουμε και τους γεωστρατηγικούς λόγους που υπαγόρευσαν τη δημιουργία του. Επίσης γνωρίζουμε ότι σε αυτό συμμετείχαν και ελληνόφωνοι. Ξέρετε, στην «Συμφωνία» κατά την οποία ο πρωθυπουργός μαζί με τον ομοϊδεάτη – Σκοπιανό ομόλογό του, η γλώσσα και η ταυτότητα είναι διαφορετικά από το όνομα που συμφωνήθηκε. Εμείς οι «ευαίσθητοι», εκείνοι που λειτουργούν με το θυμικό, εκείνοι που ανήκουμε στον όχλο (αυτά είναι τα λόγια της κυβέρνησης για τους πολίτες της) κοιτούμε την ιστορία. Όταν μελετάμε την ιστορία, είμαστε «προγονόπληκτοι». Όταν εκείνοι μιλούν για Καισαριανές, για Κιλελέρ, για Βάρκιζες κτλ από τη δική τους οπτική, τότε δεν είναι προγονόπληκτοι.

Δε θέλει ο πρωθυπουργός να κρυφτεί γιατί η …χαρά δεν τον αφήνει!

«Δεν υπάρχει πατριδόμετρο, όλοι αγαπάμε την πατρίδα μας». Αυτός είναι ένας βασικός πυλώνας της προπαγάνδας που διαδίδεται εδώ και δεκαετίες. Με αυτόν τον τρόπο και έχοντας σύμμαχο την «ιστορικότητα», δημιουργήσαμε στην Ελλάδα βιβλία με «συνωστισμούς», ακούσαμε λαμπρούς ανθρώπους επιτροπών «σοφών» να λένε ότι δεν είχαμε και κάποια εθνική συνείδηση του 1821 κτλ. Κάθε ψέμα στην πολιτική, διψά για νομιμοποίηση.

Ο πρωθυπουργός έχει πάρει φόρα και έχει περάσει ομολογουμένως δύσκολα μέτρα στο δημοσιονομικό πρόγραμμα που υπέγραψε 3 έτη πριν. Επομένως θέλει να αποδείξει στη Γερμανία και στην Ευρώπη, που πλέον τον θεωρούν έναν ηγέτη με πραγματιστικό σκεπτικό, ότι πουθενά δε θα βρουν έναν άνθρωπο που είναι ικανός να αποξηράνει τις Πρέσπες και να της δώσει ως έδαφος αν χρειαστεί, για να «ολοκληρώσει το έργο του». Επιπρόσθετα, ξέρει πολύ καλά ότι η συμφωνία αυτή, δεν είναι ανάγκη να περάσει από το Ελληνικό Κοινοβούλιο ακόμη και αν περάσει από τα Σκόπια. Έτσι δημιουργεί ένα τετελεσμένο πίεσης από την Ε.Ε προς την όποια νέα ελληνική κυβέρνηση προκύψει. Αυτό όπως γνωρίζετε, δεν μπαίνει στο «πατριδόμετρο» είναι μια πατριωτική σκέψη καθώς σύμφωνα με το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, μπορεί και ένα κόμμα ή μια πολιτική επιβίωση κάποιου να θεωρείται «πατριωτισμός». Όλα σχετικά είναι! Μπορείς να είσαι το ίδιο πατριώτης με κάποιον που 353.000 Πόντιους που εξοντώθηκαν τους πλαισιώνει με τον όρο «Γενοκτονία» με έναν που το θεωρεί «ψέμα» ή με κάποιον που δε δίνει δεκάρα για την εξόντωση Ελλήνων από τον Κεμάλ Ατατούρκ;

Πολλοί πολίτες αποκαλούν τον πρωθυπουργό «προδότη». Εμείς οι ευαίσθητοι δε θα τον αποκαλέσουμε έτσι. Το μόνο σίγουρο είναι πως τζογάρει πάνω σε οποιοδήποτε ζήτημα καλείται να επιλύσει προκειμένου να πάρει το χρέος και να διαφυλάξει επόμενη μέρα στην ελληνική πολιτική ζωή. Με βάση τα παραπάνω, ο πρωθυπουργός έχει πολλούς λόγους να χαίρεται και να το δείχνει στις Πρέσπες, άλλωστε δάκρυα δε γινόταν να έχει, τα χημικά ερρίφθησαν μακριά από το σημείο που γινόταν το πάρτυ. Το να μην καταλαβαίνει ο «όχλος» (μέσα και ο γράφων) την αξία και τη σημασία της συμφωνίας αυτής, το πώς αυτή συνδέεται με το σιδηροδρομικό δίκτυο το διαβαλκανικό και πώς ένα όνομα θα δώσει ώθηση στο να γίνει η περιοχή LasVegas, δεν γίνεται να τον απασχολεί. Μπόρεσε επομένως να μιλήσει για το «δελτίο καιρού» 26 ετών και για το κρύο που έλαβε τέλος καθώς η Ιστορία είχε την πρόνοια να φέρει «ελέω Θεού» εκείνον και τον «διαλλακτικό» ομοϊδεάτη και φίλο του, «Ζόραν» να φέρουν καλοκαίρι.

Πέραν λοιπόν από τις μουσικές προτιμήσεις του πρωθυπουργού, τις οποίες αναφέρει πάντα όταν ασχολείται με κάποια γραβάτα, όπως τότε με τον Κύριο Ρέντσι που του προσέφερε μελωδίες της MagnaGrecia και τις χωρίς αμφιβολία, στιχουργικές του ικανότητες, (έχει δημιουργήσει τη συλλογή «Κάτσε καλά Γεράσιμε») με ποιο ουσιώδες ζήτημα οφείλουμε να ασχολούμαστε; Με ένα ερώτημα. Αξίζει η Ελλάδα να χρεωθεί αδιαλλαξία για τη Μακεδονία αν το φέρει έτσι η διαδικασία επίλυσης; Αυτό το ερώτημα είναι το αποτέλεσμα του τζόγου που έλαβε χώρα εδώ και μήνες. Βεβαίως αξίζει και επιβάλλεται. Τα εδάφη στις διεθνείς σχέσεις, όπως και τα σύνορα, είναι πραγματικά και όχι αφηγήματα που «μοδάτες» θεωρίες επιθυμούν. Γιατί είναι πραγματικά; Γιατί προέκυψαν από πολέμους και από πραγματικά γεγονότα. Τα διαμόρφωσαν υλικές βάσεις ισχύος και διαπραγματεύσεις. Η συμφωνία που προέκυψε είναι κακοφτιαγμένη, αυτοαναιρούμενη, προσβολή στη Λογική και έχει τη μορφή του κατεπείγοντος. Υπάρχουν και ελαφρυντικά για αυτό το 20σέλιδο καθώς ο ίδιος ο πρωθυπουργός έμμεσα δικαιολόγησε τον Κύριο Κοτζιά, λέγοντας πως αντιμετώπιζε και ένα σημαντικό οικογενειακό πρόβλημα.

Η Διπλωματική Ιστορία, είναι η βιογραφία των εθνών. Κάποτε ο Σωκράτης είπε πως αν ο άνθρωπος δεν εξετάζει και δεν αξιολογεί τον βίο του, δεν μπορεί να ζήσει. Το ότι κάποιοι δεν έχουν βίο να εξετάσουν και να αποτιμήσουν, δεν καθιστά εμάς «ευαίσθητους» ή «εθνικιστές». Η γεωστρατηγική αξία της Βόρειας Ελλάδας και η σύνδεση Ιονίου-Αιγαίου, είναι εκείνη που κράτησε τον Ελληνισμό σε περίοπτη θέση. Δεν είναι λοιπόν θέμα ευαισθησίας. Όπως δεν είναι «αλυτρωτισμός» το «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική». Είναι μια ταυτολογία. Μια διαπίστωση είναι και τίποτε παραπάνω.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-ntrope-yiortasteke-me-valkaniko-moiroloi_gr_5b2a2b1ce4b05d6c16c9380d?pq

Τα δίνουν όλα για να παραμείνουν στην εξουσία

Από

anixneuseis

June 20, 2018

Το αν η κυβέρνηση συνέδεσε τις επικίνδυνες παραχωρήσεις προς τα Σκόπια με τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους, θα το μάθουμε κάποια στιγμή και πολύ σύντομα.

Σήμερα η έγκυρη ιστοσελίδα euro2day έχει ένα δικό της ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο η Μέρκελ επιχειρεί να συνδέσει το προσφυγικό με το χρέος.

Πάρτε μερικές χιλιάδες μετανάστες απο τη Γερμανία και κρατείστε όσους έρχονται στη χώρα σας και θα υπάρξει κάποια ευνοϊκή ρύθμιση στο χρέος, είναι η θέση της Γερμανίδας καγκελαρίου σύμφωνα με την ιστοσελίδα.

Μήπως θέλουν να διώξουν εμάς απο τον τόπο μας και να φέρουν άλλους; Μήπως μας βρήκαν πολύ βολικούς και τα κάνουν; Μήπως οι πληβείοι πρέπει να ξεσηκωθούν;

Προσέξτε: οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Ή θα αντιμετωπίσουμε το μέλλον μας ή το τι θα μας συμβεί δεν περιγράφεται.

Η Ιταλία δεν είναι σίγουρο ότι θα πάει στη συνάντηση που θα καλέσει η Μέρκελ. Ο δικός μας αποδέχθηκε ασμένως την πρόσκληση χωρίς να γνωρίζει την ατζέντα.

Αποθήκη ψυχών δεν θα γίνουμε, επειδή το θέλουν οι ιδεοληπτικοί του Συριζα. Και στον τόπο μας θα παραμείνουμε. Είτε το θέλει ο Τσίπρα, ο Κοτζιάς και η παρέα τους είτε όχι.

Νίκος Κοτζιάς: Η αμείλικτη πορεία προς την εξουσία

Από

anixneuseis

June 20, 2018

Νεφέλη Λυγερού slpress.gr

20 Ιουνίου 2018

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας, το 2014, ρώτησε έναν στενό συνεργάτη του πώς θα του φαινόταν ο Νίκος Κοτζιάς για το χαρτοφυλάκιο των Εξωτερικών, εκείνος δεν βιάστηκε να απαντήσει. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα περισυλλογής είπε: «δεν με προβληματίζει ότι αλλάζει γνώμες και απόψεις σαν τα πουκάμισα. Περισσότερο ανησυχώ που δεν αλλάζει χαρακτήρα»! Ο μετέπειτα πρωθυπουργός γέλασε και η κουβέντα έμεινε εκεί.

Μερικούς μήνες αργότερα, θα ήταν αυτός που θα προκαλούσε γέλια στους συνεργάτες του. Λίγα λεπτά πριν από ένα προγραμματισμένο ραντεβού του με τον υπουργό του επί των Εξωτερικών πλέον, σχολίασε πως «θα προτιμούσε να βρίσκεται στην καρέκλα του οδοντιάτρου, παρά εκεί». Ο κατά πολλούς πληθωρικός χαρακτήρας του Νίκου Κοτζιά και οι πυρηνικού τύπου εκρήξεις οργής του αποτελούν κοινό μυστικό.

Έχει βγάλει από τα ρούχα του μέχρι και τον Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας δεν είχε ανταποκριθεί θετικά στο μάθημα που επιχείρησε να του δώσει ο Έλληνας ομόλογός του για το τί σημαίνει να είναι κάποιος «καλός Γερμανός»! Από την άλλη, ο Νίκος Κοτζιάς, με έναν εκπληκτικό τρόπο επανακάμπτει από την πολιτική άβυσσο. Εξάλλου, ελάχιστοι αμφισβητούν την ευφυΐα του και το ταλέντο του στην πολιτική ίντριγκα. «Πιο δύσκολο από το να επιλέγει κανείς φίλους είναι να επιλέγει εχθρούς. Διότι ο εχθρός είναι σημαντικό, σπουδαίο πράγμα», είχε πει ο Νίκος Κοτζιάς κατά τη διάρκεια μίας πολιτικής αψιμαχίας. Σε όλη την πορεία του, ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών έχει αποδείξει ότι διαθέτει και ένα άλλο μοναδικό ταλέντο, το να αποξενώνει φίλους και να δημιουργεί ορκισμένους.

Αν και κανείς δεν έχει ποτέ αμφισβητήσει ούτε την ευφυΐα του, ούτε τις γνώσεις του, ο αυταρχικός χαρακτήρας του δεν τον βοήθησε να θωρακίσει τις διαπροσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις του. Σαν ταύρος εν υαλοπωλείω ορμούσε στους σταθμούς της ζωής και της καριέρας του, αφήνοντας ανεξίτηλα ίχνη των ιδεολογικών του μεταμορφώσεων. Από την Κηφισιά και την προνομιούχα παιδική ηλικία στη σχολή Μωραΐτη, στην ιδεολογική επιτροπή του ΚΚΕ, από σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου και πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Τσίπρα.

Η εγκατάστασή του στην ηγεσία της ελληνικής διπλωματίας ήταν ένα όνειρο ζωής, αν και βαθιά μέσα του πιστεύει πως έπρεπε να βρίσκεται στο Μαξίμου. Έστω και έτσι, όμως, δεν θα μπορούσε παρά να ξεδιπλώσει τον χαρακτήρα του. Λειτουργεί σαν αυτοκράτορας. Διοικεί το υπουργείο με κακώς εννοούμενη σιδερένια πυγμή, σπέρνοντας τον τρόμο στους υπηρεσιακούς παράγοντες. Όποιος διπλωμάτης τολμήσει να εκφράσει διαφορετική άποψη έχει μπει στην μπλακ λίστ. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα μέλη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου. Οφείλουν να συμπεριφέρονται ως υπάλληλοί του. Ο Νίκος Ξυδάκης το έζησε από πρώτο χέρι. Αν και αναπληρωτής υπουργός, ο Νίκος Κοτζιάς δεν του είχε αφήσει χώρο να κινηθεί. Φρόντισε, μάλιστα, ο διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του να μετατεθεί στη Λατινική Αμερική!

Κατ’ αυτόν, η αναρρίχησή του στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών καθυστέρησε έξι ολόκληρα χρόνια! Το 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε θριαμβευτικά τις εκλογές και ο Γιώργος Παπανδρέου σχημάτισε κυβέρνηση, αντί του ιδίου είχε επιλέξει τον Δημήτρη Δρούτσα. Μάταια περίμενε το πολυπόθητο τηλεφώνημα από τον πρωθυπουργό. Το τηλέφωνο είχε χτυπήσει εκείνο το απόγευμα, αλλά ήταν ο Χάρης Παμπούκης, νέος υπουργός Επικρατείας, ο οποίος του μίλησε για το ενδεχόμενο να του προσφερθεί μία θέση υφυπουργού, ξεκαθαρίζοντάς του ότι εάν του προσφερόταν θα είχε όποιες αρμοδιότητες θα του έδινε ο Δημήτρης Δρούτσας.

Kαλός σύμβουλος, προβληματικός υπουργός

Αυτό πήγαινε πολύ για το Νίκο Κοτζιά. Ήταν σκέτο βασανιστήριο. Δεν το άντεχε. «Μα αυτόν που κάθεται στην εσοχή της σκάλας;» έλεγε και ξανάλεγε υποτιμητικά, αναφερόμενος στο γεγονός ότι ο Δημήτρης Δρούτσας, ως ειδικός σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών, είχε εγκατασταθεί σ’ έναν χώρο κάτω από μία σκάλα. Απέρριψε, λοιπόν, την βολιδοσκόπηση, η οποία στην πραγματικότητα ήταν ένας τρόπος να τον ξεφορτωθούν.

Ήταν, άλλωστε, κοινό μυστικό ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είχε εξομολογηθεί σε στενό κύκλο ότι ο Κοτζιάς είναι καλός για σύμβουλος, αλλά προβληματικός για υπουργός. Γι’ αυτό και δεν εκπληρώθηκε ούτε μερικούς μήνες αργότερα η επιθυμία του να μπει στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, «έτσι ώστε να μιλάει απευθείας με τον πρωθυπουργό». Ο Νίκος Κοτζιάς κατάγεται από μία εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του Άγγελος υπήρξε αντιπρόσωπος της LM ERICSSON από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970, εισάγοντας τηλεπικοινωνιακά είδη στην Ελλάδα. Πέρασε την παιδική του ηλικία στα βόρεια προάστια και συγκεκριμένα την Κηφισιά. Φοίτησε στην σχολή Μωραΐτη, το ιδιωτικό σχολείο προνομιούχων οικογενειών.

Ο ίδιος συνηθίζει να λέει στους φίλους του ότι δεν επωφελήθηκε ποτέ από την οικογενειακή περιουσία, καθώς την αποποιήθηκε για ιδεολογικούς λόγους. Αλήθεια; Ψέματα; Εμείς δεν μπορέσαμε να το επιβεβαιώσουμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μέχρι τότε είχε ήδη μυηθεί στην κομμουνιστική ιδεολογία. Μετά τις σπουδές του στην Αθήνα σπούδασε Πολιτική Φιλοσοφία στο Γκίσεν της Γερμανίας, βόρεια της Φρανκφούρτης.
Στη Γερμανία γνώρισε και τη σύζυγό του Ελισάβετ, την οποία οι φίλοι της αποκαλούν χαϊδευτικά Λίλο. Εκείνη είχε γεννηθεί στην πόλη Τριρ, στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο και είχε επιδείξει την ίδια τάση στις ακαδημαϊκές σπουδές με αυτή του συζύγου της. Αν και τυπική Γερμανίδα, αγάπησε την Ελλάδα και βρήκε κοινούς κώδικες με τον από τότε εριστικό Έλληνα φοιτητή.

Κατά καιρούς έχουν ακουστεί φήμες πως πήρε «ειδική εκπαίδευση» στην Ανατολική Γερμανία και στη Μόσχα. Αυτό είναι ανακριβές, παρότι κέρδισε το προσωνύμιο «ο Σουσλώφ του ΚΚΕ», καθότι έπαιζε τον ρόλο του θεωρητικού. Αντιθέτως, αυτό που ισχύει είναι ότι ανέπτυξε εξαιρετικά δύσκολες σχέσεις εντός του ΚΚΕ και λόγω αυτού και του χαρακτήρα του κέρδισε πολλές αντιπάθειες.

Διατέλεσε επικεφαλής της Ιδεολογικής Επιτροπής, με έναν πρώην σύντροφό του να τον περιγράφει ως «άλλου είδους ιεροεξεταστή, καθώς κατέγραφε και περνούσε από ιδεολογικό έλεγχο τους συντρόφους του». Κάποιοι, ακόμα μνημονεύουν μία πύρινη ομιλία του στη Νομική, ενθυμούμενοι τον σκληροπυρηνικό λόγο του, ο οποίος κατακεραύνωνε τους παριστάμενους ως προς το ποια πολιτική σκέψη είναι αποδεκτή και ποια όχι.

Το βρώμικο 1989

Δεν ξεχνιέται και η απόφασή του να διαγράψει το 1975, ως παντοδύναμο στέλεχος, τη μισή οργάνωση, της οποίας ήταν γραμματέας, επικαλούμενος λόγους ιδεολογικής καθαρότητας! Οι αντίπαλοί του, του προσάπτουν ότι στο πλαίσιο της συμμόρφωσης στη «σκληρή γραμμή» δεν δίστασε να υπερασπιστεί ακόμη και τον στρατιωτικό νόμο του στρατηγού Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία το 1981, στο βιβλίο του με τίτλο “Η Πολωνία και εμείς: Διαπιστώσεις και προοπτικές”.

Σ’ αυτό το βιβλίο αναλύει «με στοιχεία τις ωμές παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστών σ’ αυτήν τη χώρα, τον ρόλο των αντισοσιαλιστικών ομάδων στο εσωτερικό της και αποδείχνει τον αντικομουνιστικό και αποπροσανατολιστικό ρόλο του αστικού Τύπου». Ποιος θα το φανταζόταν τότε ότι ο ίδιος άνθρωπος, κάποιες δεκαετίες αργότερα, θα ήταν πρωταγωνιστής στη σύναξη των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ, τραγουδώντας τους στίχους δημοφιλούς άσματος. «Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά / Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα».

Οι ιδεολογικές μετατοπίσεις, όμως, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της προσωπικότητας του Νίκου Κοτζιά. Εγκαταλείπει το ΚΚΕ το “βρώμικο 1989” μαζί με άλλα στελέχη. Είναι ο μόνος, όμως, που δημοσιεύει προσωπική επιστολή διαμαρτυρίας, με αποτέλεσμα πρώην σύντροφοί του που κατά τα άλλα μπορεί να διαφωνούν ή να συμφωνούν μαζί του, να σχολιάσουν περιπαικτικά ότι «το εγώ του ο Νίκος δεν φαίνεται να το ξέχασε στον Περισσό. Φρόντισε να το πάρει μαζί του».

Πολύ αργότερα, θα ομολογήσει ότι πολλά από εκείνα που κήρυττε ως άλλος ιεροκήρυκας την περίοδο που ανήκε στο ΚΚΕ δεν τα πίστευε και ότι αγωνιζόταν από μέσα για να αλλάξει το κόμμα! Μετά από την οβιδιακή αλλαγή του, φεύγει για το πανεπιστήμιο στο Αμβούργο. Εκεί εργάζεται. Κάποια στιγμή μαθαίνει πως έχουν προκηρυχθεί από το υπουργείο Εξωτερικών θέσεις εμπειρογνωμόνων και κάνει αίτηση.

Αν και περνάει τη διαδικασία δεν προσλαμβάνεται. Τελικά κερδίζει την πρόσληψή του με ένδικα μέσα. Έχει ανοίξει ο δρόμος για το νέο κεφάλαιο που ακούει στο όνομα Γιώργος Παπανδρέου. Οι κακές γλώσσες διακινούν ένα άλλο σενάριο, σύμφωνα με το οποίο διορίζεται εμπειρογνώμονας στο υπουργείο Εξωτερικών με την βοήθεια του Γιώργου Παπανδρέου, μόνο με μία απλή συνέντευξη ενώπιον μίας επιτροπής επιλεγμένης από τον υπουργό. Η εκδοχή αυτή δεν φαίνεται να ευσταθεί.

Οι μέρες δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου

Όπως και να έχει, από το 1996 ο Νίκος Κοτζιάς μοιάζει να έχει εδραιώσει τη θέση του στο πλευρό του Γιώργου Παπανδρέου ως ένας από τους βασικούς συμβούλους του. Οι παροικούντες το υπουργείο Εξωτερικών εκείνα τα χρόνια, μάλιστα, λένε πως ο τότε υπουργός Θόδωρος Πάγκαλος αντιπαθούσε σφόδρα τον σύμβουλο του αναπληρωτή του. Είχαν, άλλωστε, αρκετά κοινά που τροφοδοτούσαν την αμοιβαία αντιπάθεια. Όταν το 1999 με την υπόθεση Οτσαλάν ο Θόδωρος Πάγκαλος απομακρύνεται από την κυβέρνηση, τη θέση του παίρνει ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο Νίκος Κοτζιάς υπερηφανευόταν πως ήταν αυτός που έσπρωξε τον Γιώργο Παπανδρέου να προβεί στη δήλωση, η οποία θεωρήθηκε ότι έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο να γίνει η αλλαγή φρουράς στο υπουργείο Εξωτερικών.

Είναι δεδομένο, πάντως, πως ο Νίκος Κοτζιάς έχει ουσιαστικά αναδειχθεί σε επικεφαλής των συμβούλων του υπουργού. Κεντρικό ρόλο παίζει και μετά το 2004, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου αναλαμβάνει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Εκείνη την περίοδο, με τη αποφασιστική βοήθεια του προϊσταμένου του, ο άλλοτε θεωρητικός του ΚΚΕ περνάει ένα χρόνο στο Antony’s College της Οξφόρδης, ως συνιδρυτής του Προγράμματος Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών. Άτομα ενθυμούνται και το σπιτάκι που του είχε παραχωρήσει το πανεπιστήμιο. Λίγο αργότερα βρέθηκε ως ερευνητής και στο Χάρβαρντ, πάλι με τη βοήθεια του Γιώργου Παπανδρέου.

Η σχέση του με τον μετέπειτα πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ήταν περίπλοκη, όπως και όλες εκείνες που κατά καιρούς καλλιέργησε με την εξουσία. Από τη μία πλευρά σε κλειστές συσκέψεις παρασυρόταν από τον αυταρχισμό και τη μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του και συμπεριφερόταν πατερναλιστικά προς τον αρχηγό του, προσπαθώντας να τον πατρονάρει. Αυτός ήταν ο λόγος που η Άντα, τότε σύζυγος του Γιώργου Παπανδρέου, τον αντιπαθούσε.

Από την άλλη, σε δημόσιες εκδηλώσεις ο Νίκος Κοτζιάς δεν δίσταζε να τον “γλείφει” σε βαθμό που προκαλούσε αμηχανία στους παριστάμενους. Έχει μείνει ιστορική η ομιλία του Νίκου Κοτζιά σε επετειακή εκδήλωση για τον Μάη του 1968. Ως πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ προλόγισε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ με τέτοιες κραυγαλέες κολακείες που ακόμα και ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου ένοιωσε άσχημα και το σχολίασε αργότερα.

Πηγαινοερχόμενος στο εξωτερικό

Δεν είναι περίεργο. Ο Νίκος Κοτζιάς δεν είχε ποτέ καλή σχέση με το μέτρο, γεγονός που παρήγαγε συνεχώς αντιφάσεις, τριβές και αντιπάθειες. Τα χρόνια της συνεργασίας τους, πάντως, χαρακτηρίζονται από μία μόνιμη απογοήτευση που βιώνει ο Νίκος Κοτζιάς πηγαινοερχόμενος στο εξωτερικό. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών, ο σύμβουλός του έκανε τα πάντα για να αναλάβει επικεφαλής του Κέντρου Ανάλυσης Σχεδιασμού (ΚΑΣ) του υπουργείου. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν εμπιστευόταν τον χαρακτήρα του και δεν του έδωσε τη θέση, επειδή φοβόταν ότι θα συγκρουόταν με τους πρέσβεις που συμμετείχαν εκεί.

Αργότερα τον διόρισε πρόεδρο του ΙΣΤΑΜΕ. Εκείνη την εποχή εξελέγη καθηγητής στο πανεπιστήμιο Πειραιώς. Δεν θα είχε εκλεγεί ποτέ εάν την τελευταία στιγμή δεν άλλαζε γνώμη και δεν τον ψήφιζε ο Παναγιώτης Ήφαιστος. Ακόμα και οι συνάδελφοί του στο πανεπιστήμιο, που τον αντιπαθούσαν, παραδέχονταν πως ο Νίκος Κοτζιάς ήταν σοβαρός επιστήμονας και καλός δάσκαλος που ασχολιόταν πολύ με τους φοιτητές του. Η κρίση στις σχέσεις Παπανδρέου-Κοτζιά επήλθε όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές το 2009. Όπως έχουμε πει παραπάνω, ο Νίκος Κοτζιάς επιθυμούσε διακαώς να πάρει το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά βρέθηκε στην απέξω. Η ρήξη με τον πρωθυπουργό ήταν αναπόφευκτη και τον απομονώνει από το άλλοτε περιβάλλον του.

Η αντίδρασή του ήταν αναμενόμενη. Ασκεί έντονη κριτική, αρθρογραφώντας σε εβδομαδιαία βάση εναντίον του άλλοτε αρχηγού του και των συνεργατών του. Κάνει λόγο για «ένα συνονθύλευμα άβουλων πολιτικών μια παρέα ανθρώπων που για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι για τις καρέκλες τους». Είναι η εποχή που βλέπει με ενδιαφέρον την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, αν και δημόσια τουλάχιστον στέκεται κριτικά απέναντί του. Παρασκηνιακά, όμως, γυρεύει εναγωνίως μία γέφυρα επικοινωνίας με το νεαρό πρόεδρο του κόμματος Αλέξη Τσίπρα.

Όσο στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο Αλέκος Αλαβάνος, δεν υπήρχε θέση για το Νίκο Κοτζιά, καθώς οι δύο άνδρες διατηρούσαν κακές σχέσεις. Άτομα που ήταν κοντά του την περίοδο εκείνη, κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο που είχε κυριευθεί από μία αγωνία για το μέλλον του. «Ο Νίκος έβλεπε παντού πρώην φίλους και πρώην συντρόφους να πετυχαίνουν και ένιωθε μεγάλο άγχος, ακόμα και αίσθημα διάψευσης».

Η γέφυρα προς τον ΣΥΡΙΖΑ

Για να στήσει γέφυρα, ο Νίκος Κοτζιάς, σαν παλιά καραβάνα, ιδρύει την Κίνηση “Πράττω” με σκοπό να διαπραγματευθεί με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όχι ως άτομο, αλλά ως κίνηση στελεχών. Για να στήσει το δίκτυό του, ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα και ενεργοποιεί παλιές σχέσεις άλλοτε με παλιά στελέχη του ΚΚΕ που είχαν αποστασιοποιηθεί είτε με στελέχη του ΠΑΣΟΚ που λόγω μνημονίου είχαν στρέψει τα μάτια τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόσωπο κλειδί στο πολιτικό προξενιό με τον Αλέξη Τσίπρα ήταν ο σύζυγος της Νάντιας Βαλαβάνη και πρώην σύντροφός του στο ΚΚΕ Δήμος Τσακνιάς. Δυστυχώς έφυγε από τη ζωή λίγο αργότερα. Προλαβαίνει, όμως, να τον εισάγει στο περιβάλλον του μελλοντικού πρωθυπουργού. Αρχικά, αντιμετωπίζεται από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με μεγάλη επιφύλαξη.

Γύρω στο 2012, σε μία χαλαρή συζήτηση μεταξύ ατόμων του στενού περιβάλλοντος Τσίπρα, κάποιος προτείνει τη μελλοντική αξιοποίηση του Κοτζιά. Αμέσως, σημερινός συνεργάτης του Τσίπρα υποτιμά την επιρροή του Κοτζιά, επικαλούμενος ως καλύτερη επιλογή από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ τον Αλέξη Μητρόπουλο. Μάλιστα, αναφέρεται σε μία συγκέντρωση που ανέλαβε να οργανώσει ο Μητρόπουλος, συγκεντρώνοντας 3.000 άτομα. «Ο Κοτζιάς πόσους θα κατάφερνε να μαζέψει;». Το 2014 ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε σε δυσμένεια το Νίκο Κοτζιά, σε σημείο να κόψουν την καλημέρα. Αυτή τη φορά δεν είναι ο Τσακνιάς εν ζωή, αλλά η Νάντια Βαλαβάνη αναλαμβάνει τον ρόλο του ειρηνοποιού, παρεμβαίνοντας δυναμικά υπέρ του Νίκου Κοτζιά και τα πράγματα επανέρχονται στο κανονικό.

Όσοι γνώριζαν τον ρόλο της στην επαναπροσέγγιση των δύο ανδρών ισχυρίστηκαν ότι ο Νίκος Κοτζιάς εργάστηκε για να πάρει αυτός τη θέση του υπουργού, για την οποία αρχικά προοριζόταν η ίδια η Νάντια Βαλαμβάνη. Ισχυρίζονται ότι η γενικότερη συμπεριφορά του απέναντί της ήταν μάλλον σκληρή, παρότι οι δυο τους ήταν φίλοι επί δεκαετίες. Η Νάντια είχε, μάλιστα, παρουσιάσει και την ποιητική του συλλογή, καθώς ως γνωστόν ο Κοτζιάς σκαρώνει ποιηματάκια. Τα στέλνει διαδικτυακά πλέον σε έναν μεγάλο αριθμό φίλων και συνεργατών κάθε πρώτη του μήνα. Υπάρχει, μάλιστα, ένα κοινό αστείο, μεταξύ αυτών. Όταν παρεξηγείται ή θυμώνει με κάποιον από τους αποδέκτες -πράγμα όχι σπάνιο- τους διαγράφει από τη λίστα των παραληπτών.

Στο υπουργείο Εξωτερικών, η εγκατάσταση του Νίκου Κοτζιά συνοδεύτηκε από μαζικές μεταθέσεις διπλωματών. Ο νέος υπουργός δεν ασχολείται μόνο με τα μεγάλα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Είναι παροιμιώδης η ροπή του προς το μικρο-μάνατζμεντ, η ροπή του να χρησιμοποιεί την εξουσία του για να οικοδομήσει ένα προσωποπαγές καθεστώς στο υπουργείο.

Μαζικές μεταθέσεις διπλωματών

Διπλωμάτες ισχυρίζονται ότι την ώρα που έκανε διαπραγμάτευση για το όνομα των Σκοπίων, ασχολιόταν με το που θα τοποθετηθεί ο τελευταίος διπλωμάτης. Τον έχουν κατηγορήσει ότι υπαγόρευε στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο τα εισαγωγικά σημειώματα για όσους ήταν να προαχθούν. Άλλοι τον υπερασπίζονται, ισχυριζόμενοι ότι καθάρισε το υπουργείο.

Μία φορά έδιωξε σύσσωμο το Υπηρεσιακό Συμβούλιο επειδή έριξε στα χαμηλά τον πρόξενο στη Μαριούπολη της Ουκρανίας. Εγκατέλειψε το προξενείο, χωρίς πρώτα να ενημερώσει, όταν άρχισαν να πέφτουν σφαίρες, επικαλούμενος την ασφάλειά του. Αντίπαλοί του, πάντως, ισχυρίζονται ότι περιβάλλεται από μία αφοσιωμένη ομάδα ατόμων, ενώ κρατάει γερά τα γκέμια όσον αφορά τους υφιστάμενούς του.

Ήδη αναφερθήκαμε στην τεταμένη σχέση του με το Νίκο Ξυδάκη και τον Γιώργο Τσίπρα. Και οι δύο απομακρύνθηκαν από το υπουργείο. Το γεγονός, όμως, ότι είναι διαβασμένος, αλλά και παίρνει πρωτοβουλίες με ρυθμό που δεν δύναται να παρακολουθήσει ούτε το Μέγαρο Μαξίμου, καθιστά δύσκολη την απομάκρυνσή του. Εκτός αυτού, όταν οι σχέσεις του με τον πρωθυπουργό δυσκολεύουν, αφήνει να εννοηθεί ότι δύο-τρεις βουλευτές είναι στελέχη του Πράττω και φίλοι του. Με άλλα λόγια, λειτουργεί, χωρίς ποτέ να το λέει, σαν μικρός κυβερνητικός εταίρος.

Αν μη τί άλλο, φίλοι και αντίπαλοι, θα συμφωνήσουν ότι η πρότερη αδράνεια, σύνεση και η επιφύλαξη που λειτουργούσαν ως άλλοθι για να μην λαμβάνονται αποφάσεις έχει απολεσθεί επί των ημερών του Κοτζιά. Παρ’ ότι κάποιοι τον κατηγορούν ως άφιλο, μετρώντας τους κοντινούς ανθρώπους που έχει αποξενώσει ανά τα χρόνια, η αλήθεια είναι ότι διατηρεί στενούς φίλους από τα χρόνια του ΚΚΕ. Η σχέση που διατηρεί μαζί τους, μάλιστα, παραπέμπει σε μία κατάσταση “μασονίας”, με εντυπωσιακούς κωδικούς επικοινωνίας.

Νίκος Κοτζιάς: Η αμείλικτη πορεία προς την εξουσία

Η λάθος συμφωνία

Από

anixneuseis

June 19, 2018

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙΡΙΔΗΣ*

Η συμφωνία Ελλάδας – ΠΓΔΜ έχει πολλά και κρίσιμα προβληματικά σημεία. Δυστυχώς η διαδικασία που ο πρωθυπουργός επέλεξε, να τη δημοσιοποιήσει την Τετάρτη το βράδυ και να την υπογράψει τρεις μέρες μετά, χωρίς να ενημερώσει ούτε καν το υπουργικό του συμβούλιο, αποτελεί την αποθέωση της μυστικής προσωπικής διπλωματίας. Η χώρα δεσμεύεται για ένα μείζονος σημασίας εθνικό θέμα που έχει ταλαιπωρήσει τη διπλωματία της επί 27 χρόνια και στο οποίο ξόδεψε τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο, με διαδικασίες fast-track, «αποφασίζομεν και διατάσομεν» και πλήρη περιφρόνηση της δημοκρατικής αρχής. Οπως και με το δημοψήφισμα του 2015, ο Αλέξης Τσίπρας θέτει ασφυχτικό χρονικό πλαίσιο και ποντάρει στον εθνικό διχασμό για να ανακατέψει την πολιτική τράπουλα. Αυτά ξέρει να κάνει, αυτά κάνει.

Η συμφωνία δεν εξασφαλίζει το erga omnes στη χρήση του ονόματος. Αυτή αφορά τη χρήση:
1. Στους πολυμερείς οργανισμούς.
2. Στις διμερείς σχέσεις.
3. Την εσωτερική χρήση.

Το 1 το έδινε χωρίς πρόβλημα και ο Νίκολα Γκρούεφσκι. Το 2 το εξασφάλιζαν οι Αμερικανοί με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το κρίσιμο ήταν πάντα το 3. Η συμφωνία συνδέει το 3 με την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ομως η Ελλάδα δεν είναι αυτή που αποφασίζει γι’ αυτή την πορεία. Αποφασίζουν και οι υπόλοιπες 27 χώρες της Ε.Ε. Ηδη η Γαλλία αρνείται τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Επιπλέον, η Ελλάδα δεσμεύεται να μην προβάλει καμία αντίρρηση στις ενταξιακές αυτές διαπραγματεύσεις. Ομως υπάρχουν μία σειρά από διμερή προβλήματα, όπως η μόλυνση του ποταμού Αξιού που επιβαρύνει τον Θερμαϊκό Κόλπο, τα οποία περιμένουν να λυθούν μέσω αυτής της ενταξιακής διαπραγμάτευσης. Η Ελλάδα εκ των προτέρων τα παραδίδει και δεσμεύεται να πει «ναι» σε όλα, ό,τι κι αν κάνει η ΠΓΔΜ στα ζητήματα αυτά.

Η γλώσσα είναι το συστατικό στοιχείο κάθε έθνους. Η αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας από την Ελλάδα οδηγεί και στην αναγνώριση μακεδονικού έθνους. Η Ελλάδα έχει ήδη πρόβλημα με το «Σπίτι Μακεδονικού Πολιτισμού» στη Φλώρινα. Η συμφωνία αφήνει διάπλατα ανοικτή την πόρτα στην ίδρυση πολλών «κέντρων μακεδονικής γλώσσας» στη Βόρεια Ελλάδα. Η ιθαγένεια είναι ιδιότητα που απονέμει το κράτος. Η «Βόρεια Μακεδονία» θα έπρεπε ως λογικό επακόλουθο να απονέμει «βορειομακεδονική» ιθαγένεια.

Η ενδιάμεση συμφωνία του 1995 προέβλεπε ρήτρες εναντίον του αλυτρωτισμού μόνο της ΠΓΔΜ. Η σημερινή τελική συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα αμοιβαιοποιεί τις ρήτρες αυτές και εξισώνει το πρόβλημα του αλυτρωτισμού και στις δύο πλευρές. Ετσι, όμως, στο μέλλον, μια κακόπιστη κυβέρνηση στα Σκόπια, ενός νέου Γκρούεφσκι, θα έχει τη δυνατότητα να εγκαλεί την Ελλάδα, σύμφωνα με τις προβλέψεις της συμφωνίας, για αναφορές στα σχολικά της εγχειρίδια, ονομασίες δημόσιων χώρων και ό,τι άλλο, κατά τη γνώμη των «Μακεδόνων», υποκρύπτει ελληνικό αλυτρωτισμό εις βάρος τους. Κινδυνεύουμε έτσι να βρεθούμε να συζητάμε με τους «Μακεδόνες» για τον Παύλο Μελά και πώς θα πρέπει να τον διδάσκονται τα ελληνόπουλα. Με άλλα λόγια, εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι.

Οι Σλαβομακεδόνες ουδέποτε αμφισβήτησαν την αρχαία ελληνική κληρονομιά. Ο Γκρούεφσκι δεν διεκδίκησε ποτέ τον Πλάτωνα, την αρχαία Σπάρτη ή τον Παρθενώνα. Αυτό που έλεγε είναι ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν αρχαίοι Ελληνες. Αυτό μπορούν να συνεχίσουν να το λένε και μετά τη συμφωνία. Αλλά, βέβαια, το σημαντικότερο είναι ο άλλος, ο παραδοσιακός σλαβομακεδονικός αλυτρωτισμός του Ιλιντεν «η Μακεδονία στους Μακεδόνες», τον οποίο η Ελλάδα με τη συμφωνία φαίνεται να επικυρώνει. Δεν είναι τυχαίο ότι η Βουλγαρία έχει ήδη εκφράσει την ανησυχία της για τη συμφωνία. Εκείνη, αν και ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ΠΓΔΜ με τη συνταγματική της ονομασία το 1992, ουδέποτε αναγνώρισε μακεδονικό έθνος, γλώσσα και ταυτότητα.

Οι διατάξεις για την εμπορική χρήση των όρων είναι απόλυτα προβληματικές. Με βεβαιότητα μπορεί να προβλέψει κανείς το αδιέξοδο της διεθνούς επιτροπής να λύσει το πρόβλημα εντός τριετίας, ανοίγοντας κύκλο έντασης και διεκδικήσεων για τον «μακεδονικό χαλβά» και ό,τι άλλο φέρει στην ονομασία παράγωγα του όρου «Μακεδονία».

Επίσης, ο χρονισμός που η συμφωνία προβλέπει οδηγεί το ελληνικό Κοινοβούλιο σε εγκλωβισμό. Αν τα Σκόπια ακολουθήσουν τη συμφωνία, η ένταξή τους στο ΝΑΤΟ προχωρεί χωρίς άλλη αντίρρηση, το ενταξιακό πρωτόκολλο κυρώνεται από όλες τις άλλες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ και μόνο εκ των υστέρων έρχεται στην ελληνική Βουλή προς ψήφιση μαζί με τη συμφωνία. Και τότε τι; Οι Ελληνες βουλευτές θα κληθούν ή να ψηφίσουν μια κακή συμφωνία που ενδεχομένως δεν πιστεύουν ή να βάλουν την Ελλάδα απέναντι στα υπόλοιπα 28 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και στους βασικότερους συμμάχους της.

Επειτα από τόσους αγώνες και τόσες θυσίες, η Ελλάδα αναγνωρίζει τον «μακεδονισμό». Η παρούσα συμφωνία είναι τόσο κακή που θα ήταν καλύτερα να μέναμε στις υπάρχουσες ονομασίες αμετάφραστες στα σλαβικά Republika Makedonija και Makedonksi αντί να αναλισκόμαστε για μια τρύπα στο νερό. Η υποχώρηση από το Βουκουρέστι, τόσο στο erga omnes όσο και στο συνοδευτικό πακέτο, σήμερα που δεν μας πιέζει κανείς για λύση, που η Ελλάδα, μετά την περίοδο Γκρούεφσκι, έχει πείσει ότι υπάρχει πρόβλημα «μακεδονικού» αλυτρωτισμού και που οι επισπεύδοντες ήταν η κυβέρνηση των Σκοπίων και ο Ζόραν Ζάεφ, αποτελεί διπλωματική ήττα.

* Ο κ. Δημήτρης Καιρίδης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

kathimerini.gr

Η ανάδυση των «εθνοπληβείων»;

Από

anixneuseis

June 19, 2018

κείμενο: Γιώργος Ρακκάς – φωτογραφίες: Δημήτρης Μπούσμπουρας

«Τα γεγονότα δεν έχουνε διαστάσεις την ώρα που τελούνται/

τις αποχτούνε με τον χρόνο/

κι όλα είναι γύρω σου σαν να μην είναι»

Κλείτος Κύρου

Στην ακριτική Φλώρινα, δυο παράλληλοι κόσμοι παρουσιάστηκαν την Κυριακή 17 Ιουνίου 2018, ημέρα κύρωσης της ντροπιαστικής για την Ελλάδα συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ.

Απομονωμένη στην άκρη της χώρας, επιλέγοντας τους Ψαράδες, το χωριό όπου το 1949 πραγματοποιήθηκε το 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (της αλυτρωτικής συνιστώσας των Σλάβων της Μακεδονίας με την οποία επέλεξε να συμμαχήσει η ηγεσία του Δημοκρατικού Στρατού αδειάζοντας όλους τους Έλληνες μαχητές του), η πολιτική ηγεσία της χώρας επικύρωνε την συμφωνία. Σ’ ένα ευρύχωρο αντίσκηνο, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών συναίνεσαν σε αυτό που απορρίπτει οργισμένη η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τους, τραγουδώντας «χρόνια πολλά» στον διαπραγματευτή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, και ακούγοντας με μια προσποιητή ψυχραιμία λίγα λεπτά αργότερα τον ομόλογό τους Ζόραν Ζάεφ να μιλάει περήφανος για τους «Μακεδόνες» και την χώρα τους.

Την ίδια στιγμή στο Πισοδέρι οι πραιτωριανοί της κυβέρνησης, τα ΜΑΤ της «πρώτης φορά αριστερά» επιτίθονταν στους διαδηλωτές εκσφενδονίζοντας επί ώρες δακρυγόνα, πέτρες και χειρονομούσαν σ’ ένα πλήθος που στο μεγάλο του μέρος δεν είχε ξαναβρεθεί σε τέτοιες καταστάσεις. Μερικά χιλιόμετρα πιο πάνω, στο χιονοδρομικό της Βίγλας Πισοδερίου ανάμενε ο κύριος όγκος της συγκέντρωσης, τους οποίους επίτηδες διοργανωτές, δήμαρχοι και ποικιλώνυμοι παράγοντες του δεξιού συστημικού πόλου κρατούσαν μακριά από το μπλόκο της αστυνομίας, καθώς τους ήθελαν για κομπάρσους στην δική τους φιέστα, αναλισκόμενοι σε δεκάρικους της συμφοράς. Επειδή όμως η αντιπολίτευση που αντιπροσώπευαν ήταν κραυγαλέα «λίγη» απέναντι στον πρωτοφανή πραξικοπηματισμό των Τσίπρα-Κοτζιά-Καμμένου ολοένα και περισσότεροι τους εγκατέλειπαν για να μεταβούν στο μπλόκο του Πισοδερίου, και εκεί να συγκρουστούν οργισμένοι με τους ένστολους κρανοφόρους, οι οποίοι επέμεναν να μπλοκάρουν έναν δρόμο 30 χλμ μακριά απ’ τους Ψαράδες, ακόμα κι όταν η φιέστα που οργάνωσε εκεί η κυβέρνηση είχε τελειώσει προ πολλού.

«Έχουμε άνωθεν εντολή να συνεχίσουμε στην απώθηση του πλήθους». Απάντησε ο επικεφαλής των ΜΑΤ, σε δημοσιογράφο γνωστής ειδησεογραφικής ιστοσελίδας της Θεσσαλονίκης όταν ο τελευταίος του διαμαρτυρήθηκε για τον υπέρμετρο ζήλο που επιδείκνυε η αστυνομία ακόμα κι όταν 30 χλμ. μακριά η παράσταση είχε τελειώσει.

Το Συριζαϊκό κράτος είναι ιδιαιτέρως σκληρό και ρεβανσιστικό απέναντι σε εκείνους που δεν μπορεί να ελέγξει ή να χρησιμοποιήσει: Απέναντι στις αντιεξουσιαστικές ομάδες δείχνει μεγάλη ανοχή, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι οι τελευταίες είναι περισσότερο εθνομηδενιστικές και αντιδεξιές παρά πραγματικά αντιεξουσιαστικές, κι άρα η δράση τους μπορεί να αποβεί χρήσιμη για ένα καθεστώς προοδευτικών Κουΐσλινγκ όπως των δικών τους. Η δε δίκη της Χρυσής Αυγής κρατάει επίτηδες σε μάκρος αδικαιολόγητο (η δίκη της 17Ν είχε ολοκληρωθεί μέσα σε 12 μήνες, κι είχε ογκωδέστερη δικογραφία) ακριβώς επειδή η δράση των ταγμάτων εφόδου χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη στην κυβερνητική προπαγάνδα — όπως έκανε ο Βούτσης τις δυο τελευταίες μέρες. Για απλούς πολίτες, και δη «αδέσποτους», όμως, η συριζαϊκή καταστολή δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της.

«Πόσοι διαδήλωσαν στη Βίγλα», ρώτησε ανήσυχος ο Κοτζιάς τον Καρυπίδη, Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας: «Περίπου πέντε χιλιάδες» είπε αυτός για να εισπράξει την ανακούφιση του υπουργού: «Από το 1.000.000 που ήταν πριν μερικούς μήνες, έπεσαν στις μερικές χιλιάδες».

Τόσο ο ίδιος, όσο και ο πρωθυπουργός πανηγύριζαν χθες για την λύση ενός ζητήματος δεκαετιών. Φυσικά, οι διαπιστώσεις τους δεν έχουν τίποτε το ρεαλιστικό, μόνο την ανάγκη να αφήσουν γρήγορα πίσω τους την επαίσχυντη επιλογή που μόλις έκαναν: Ο Ζάεφ ήδη τους το υπενθύμισε με το «Έλληνες και Μακεδόνες». Η συνέχεια, όμως, του ζητήματος δεν έχει να κάνει μόνο με την καπατσοσύνη των γειτόνων μας, που ως κλασικό «κράτος-μπίζνα» βλέπουν την ελληνική υποχώρηση ως το πρώτο βήμα μιας περαιτέρω προώθησης των αξιώσεών τους.

Στην Βίγλα και στο Πισοδέρι ο κόσμος ήταν έξαλλος. Εκεί μπορούσες να συλλάβεις πολύ καλύτερα το κλίμα ολάκερης της ελληνικής κοινωνίας απ’ ό,τι στους απομονωμένους Ψαράδες των Πρεσπών. Το σοκ από την τόσο απροκάλυπτη αγνόηση του ελληνικού λαού από την ίδια του την κυβέρνηση ήταν μεγάλο. Λειτούργησε όμως και θετικά: Ο λόγος των περισσότερων ανθρώπων υπήρξε πολύ πιο ώριμος απ’ ό,τι ήταν στα συλλαλητήρια, που δεν απέφυγαν τις φολκλορικές κορώνες – δείγμα της μεγάλης πολιτικής ανεπάρκειας όσων κλήθηκαν να εκφράσουν την αντίθεση των Ελλήνων απέναντι σε αυτό που εξελίσσεται σε απαρχή γεωπολιτικής έκλειψης της χώρας· αυτή τη φορά οι πανηγυρικοί έλειψαν, και η δυσαρέσκεια του κόσμου προς τους δεκάρικους της εξέδρας ήταν εμφανής: «Που πήγε η δημοκρατία; Η ισχύς του Συντάγματος;», «πως γίνεται να μην έχουμε κανένα λόγο σε αυτήν την χώρα;», «θα μπορούσα να του συγχωρέσω τις κωλοτούμπες στα οικονομικά, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, όλοι τα ίδια έκαναν· αυτήν την προδοσία, όμως, ποτέ».

Η διακυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου έχει εξελιχθεί σε απροκάλυπτη τυραννίδα, ο κόσμος το καταλαβαίνει και αντιδρά. Σε σχέση με πριν έξι ή εφτά χρόνια όμως οι αντιδράσεις είναι προς το παρόν υπόγειες, πλάγιες: Με την σύναψη της συμφωνίας ΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ καταρρέουν δημοσκοπικά στην Βόρειο Ελλάδα· ο Καμμένος αναμένεται να κινηθεί γύρω στην μονάδα, ενταφιάζοντας κάθε ελπίδα αυτόνομης επιβίωσής του. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στα γνώριμα μεγέθη του, μονοψήφιος.

Είναι προφανές: Η ανακούφιση Τσίπρα και Κοτζιά είναι προϊόν της βολικής αυταπάτης που επωάζεται μέσα στην γυάλα της εξουσίας. Έξω από αυτήν, συμβαίνει κάτι που λειτουργεί σε πολύ μεγάλο βάθος μέσα στην κοινωνία. Γιατί τα γεγονότα των τελευταίων έξι μηνών, ιδίως εκείνα που σχετίζονται με το Σκοπιανό και τα ελληνοτουρκικά, φώτισαν την ύπαρξη μιας νέας διαίρεσης στο εσωτερικό της. Την πυροδοτεί η εξαίρεση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας απ’ την πολιτική διαδικασία: Ό,τι και να πιστεύει ένα 60%-65% για την ΠΓΔΜ, τον Μητρετώδη και τον Κουκλατζή, τον νεο-οθωμανιστή Ερντογάν και την Κύπρο, είναι αδιάφορο πλέον για το πολιτικό σύστημα, τον πρωθυπουργό ή δήμαρχους σαν τους Γιάννη Μπουτάρη και Γιάννη Καμίνη. Η ατζέντα της εξουσίας είναι συγκεκριμένη, διαμορφώνεται απ’ τις «πρεσβείες», τα γιούρογκρουπ και τις «αγορές», και στο μεγαλύτερό της μέρος είναι εναντίον της Ελλάδας και των Ελλήνων με ιδιαίτερη σκληρότητα. Τα δε νεοκατοχικά ήθη θέλουν επιπροσθέτως την ίδια μάζα της κοινωνικής πλειοψηφίας να γίνεται αντικείμενο χλεύης, απαξίωσης και συκοφαντιών: Κατηγορούνται από τα μεγάλα μηντιακά συγκροτήματα του εξωτερικού και του εσωτερικού, Υπουργεία, και ΜΚΟ ως «φασίστες» μόλο που εκείνοι που απευθύνουν την κατηγορία δεν μοιάζουν, ούτε έχουν ρόλο παρόμοιο με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, αλλά περισσότερο με τους διώκτες τους, δωσίλογους και στρατοδίκες. Η διαφορά είναι ότι οι μηχανισμοί τους πλέον δεν περιορίζονται στους τέσσερις τοίχους των δικαστηρίων, αλλά έχουν διαχυθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις τηλεοπτικές εκπομπές.

Η μετάλλαξη αυτήν, στην οποία έχει υποβληθεί το καθεστώς στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία, και με μεγαλύτερη σφοδρότητα τα τελευταία τρία, έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε να εμφανιστεί κι ένας νέος τύπος αποκλεισμένου, απόβλητου από εκείνο που ο πρωθυπουργός τιμάει ως «δημοκρατία», και που στην πραγματικότητα είναι μια ξενοκρατική τυραννίδα. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτόν τον τύπο ανθρώπου ως Εθνοπληβείο γιατί είναι ταυτόχρονα κοινωνικά φτωχοποιημένος αλλά και πολιτικά περιθωριοποιημένος καθώς επιμένει στον πατριωτισμό, τη λαϊκή κυριαρχία, στη μέριμνα για τον τόπο και τις τύχες του.

Ο Εθνοπληβείος είναι μια μαζική φιγούρα στην ελληνική κοινωνία, σίγουρα η μαζικότερη. Μολονότι, όμως, η μαζική ύπαρξή του ανατρέπει το αδιέξοδο των κοινωνικών συμμαχιών που χαρακτήριζε την προηγούμενη μνημονιακή περίοδο, γιατί αναδεικνύει τον πατριωτισμό ως την μόνη ιδέα που μπορεί να παρακινήσει την κοινωνική πλειοψηφία προς την κατεύθυνση μιας ριζικής αλλαγής για την χώρα, το πολιτικό σύστημα αρνείται να τον αναγνωρίσει και να τον εντάξει στους κόλπους του.

Σύσσωμη η αριστερά, κυβερνώσα, παρακυβερνώσα και αντικυβερνητική, τον εχθρεύεται φανατικά θεωρώντας ότι αντιπροσωπεύει γι’ αυτήν μια «υπαρξιακή απειλή». Αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος για τον οποίον ταυτίζεται τόσο απροκάλυπτα με το κατεστημένο, εγχώριο και διεθνές, καθώς και τους παγκόσμιους πόλους ισχύος. Αφού το μαζικότερο κοινωνικό υποκείμενο της Ελλάδας είναι «ο εχθρός», άρα καλύτερα με τις εξουσίες που τον αντιστρατεύονται παρά, με την ίδια την κοινωνία: Γι’ αυτό και οι εθνομηδενιστικές συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού χώρου όταν φωνάζουν ή γράφουν «να πεθάνει η Ελλάδα» δεν εννοούν την «ιδέα» και το «ιδανικό» της αλλά την ίδια την Ελληνική κοινωνία, αυτήν την «μίζερη», «ανίσχυρη» και παραπαίουσα κοινωνία!

Η δε συστημική δεξιά είναι υπέρ του δέοντος κομφορμιστική, διεκπεραιωτική και κυριλέ για να συγκινήσει τους «εθνοπληβείους». Δεν διακατέχεται από κανένα όραμα για την χώρα, ούτε από διάθεση ριζικής αλλαγής της. Επί της ουσίας, πάσχει από κρίση ταυτότητας και προσανατολισμών, γιατί είχε συνηθίσει να πολιτεύεται ως «το κόμμα του κατεστημένου» και τώρα βλέπει την αριστερά να της παίρνει από τα χέρια αυτόν τον ρόλο. Γι’ αυτό και η κριτική της είναι ότι «δεν το κάνει καλά», και μόνο κατ’ εξαίρεση, όπως στη συμφωνία με την ΠΓΔΜ κατάφερε να συγκρουστεί μετωπικότερα. Δίχως και πάλι να πείθει κανέναν για τα κίνητρα και την αποτελεσματικότητά της.

Δύο, επομένως, προοπτικές έχουν απομείνει για την πολιτική έκφραση αυτού του «εθνοπληβείου»: Η μια είναι να καταφέρει να τον κερδίσει η άκρα δεξιά, στηριζόμενη ακριβώς στον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραματίζει σήμερα η αριστερά στο καθεστώς εθνικής και κοινωνικής αποδόμησης της Ελλάδας, αλλά και στον συστημικό εκφυλισμό της συστημικής δεξιάς. Ούτως ή άλλως την ευνοεί σε αυτήν την κούρσα και η πανευρωπαϊκή ατμόσφαιρα καθώς μια νέα σκληρή και αυταρχική δεξιά ισχυροποιείται σε όλη την Γηραιά Ήπειρο.

Ανασταλτικός παράγων για την επανάληψη του φαινομένου στην Ελλάδα, είναι η αντιστασιακή εθνικοαπελευθερωτική της παράδοση που δύσκολα μπορεί να επιτρέψει την μαζικοποίηση αντιδραστικών ιδεολογιών. Αντίθετα, η ίδια παράδοση έχει κληροδοτήσει σε αυτήν την κοινωνία μια δυνατότητα, ώστε να υπάρξει θετική εθνικοαπελευθερωτική έκφραση που αρδεύεται απ’ την μακραίωνη εγχώρια κληρονομιά κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας και ελευθερίας, μια κληρονομιά με οικουμενική απήχηση.

Έχουμε μπροστά μας, λοιπόν, ένα στοίχημα, έναν αγώνα δρόμου. Ποιος θα εκφράσει τους εθνοπληβείους που διώκονται και βάλλονται από την ξενοκρατική τυραννίδα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα κρίνει τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην χώρα μας.

Ένα είναι σίγουρο· τίποτε δεν τέλειωσε χθες την Κυριακή, κι ας πανηγύριζε απομονωμένο το εγχώριο και διεθνές κατεστημένο στους Ψαράδες των Πρεσπών. Γιατί η επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψαν οι Τσίπρας και Κοτζιάς, υπό την στήριξη του Καμμένου, σηματοδοτεί την απαρχή ενός νέου κύκλου αντιθέσεων στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας.

Το δίλημμα έχει τεθεί.

Η «Βόρεια Μακεδονία» θα εξάγει αστάθεια: Μια αποτίμηση από την Ελληνική σκοπιά

Από

anixneuseis

June 19, 2018

Κώστας Α Λάβδας Καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Huffington Post

Η επίλυση της εκκρεμότητας με την ΠΓΔΜ και η ένταξη της στο ΝΑΤΟ και πιθανόν, πολύ αργότερα, στην ΕΕ είναι προφανώς προς το συμφέρον της ίδιας και υπό προϋποθέσεις προς το συμφέρον της Ελλάδας. Οι σκέψεις μου εδώ εστιάζονται σχεδόν αποκλειστικά στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Θα χρειαστεί μια συμπληρωματική διερεύνηση της ενδεχόμενης ευρωπαϊκής διάστασης της μελλοντικής πορείας της ΠΓΔΜ ως Βόρειας Μακεδονίας, εφόσον η «Τελική Συμφωνία για την Επίλυση των Διαφορών…» κυρωθεί και τεθεί σε ισχύ.

Το ερώτημα για τη συμφωνία, που – ας μην γελιόμαστε – θα μας απασχολήσει για πολλά χρόνια, ίσως δεκαετίες, είναι διττό. Είναι προς όφελος των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας; Και – εάν υποτεθεί ότι είναι – θα αποδεχθεί βιώσιμη στην παρούσα («τελική») μορφή της;

Ως προς την πρώτη διάσταση, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι οι επαναλαμβανόμενες κοινοτοπίες περί περιορισμού της «σπατάλης διπλωματικού κεφαλαίου» θα είχαν κάποιο (σχετικό) νόημα εφόσον είχαν προηγουμένως καθοριστεί οι στόχοι. Ας μιλήσουμε λίγο για στόχους. Στην περιοχή μας, ποιες απειλές πρωτίστως οφείλει να εξισορροπήσει η Ελλάδα; Και ποιες δυνατότητες αντικειμενικά έχει σήμερα η χώρα;

Στο πρώτο και κρίσιμο ερώτημα, η απάντηση είναι σαφής: την Τουρκία και την Αλβανία,με αυτή τη σειρά προτεραιότητας και σημασίας. Η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε αρκετά ισχυρή και απρόβλεπτη δύναμη στην περιοχή, ενώ η σχετική απομάκρυνση από την ΕΕ μειώνει περαιτέρω την προβλεψιμότητα και αυξάνει τα στοιχεία αναθεωρητισμού στην εξωτερική πολιτική της. Παράλληλα, η κυβέρνηση Ράμα στην Αλβανία είναι παραπλανητικά εκσυγχρονιστική και διαβρωτικά καθησυχαστική ενώ το εθνικιστικό ρεύμα εξακολουθεί να υφέρπει και παραμένει ισχυρό. Το όραμα της Μεγάλης Αλβανίας αποτελεί πεδίο δυνητικής σύγκλισης της υπαρκτής Τουρκικής απειλής και του αμφιταλαντευόμενου Αλβανικού αναθεωρητισμού.

Στα Σκόπια μέσω Άγκυρας;

Ποιά θα πρέπει να είναι η θέση της ΠΓΔΜ στο σχεδιασμό μας; Θεωρητικά, με δεδομένο το γεγονός ότι η Ελλάδα οφείλει πρωτίστως να εξισορροπήσει την τουρκική απειλή, ο συμβιβασμός με τα Σκόπια φαίνεται αναγκαίος προκειμένου ο μικρός, ανίσχυρος βόρειος γείτονας μας να μην εισέλθει σε τροχιά Τουρκικής επιρροής. Το πρόβλημα με αυτή την καταρχήν ορθή συλλογιστική είναι ότι ο τρόπος και οι λεπτομέρειες του συμβιβασμού ενδέχεται να επηρεάσουν περισσότερο τις μελλοντικές σχέσεις στην περιοχή από την ίδια την ύπαρξη ή την αναβολή του. Ενώ τα κύρια όπλα της Ελλάδας – η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ – θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν με περίσκεψη.

Δυστυχώς, παρότι περιέχει πολλά καλοδουλεμένα και θετικά στοιχεία, ούτε η συμφωνία στο σύνολο της ούτε οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν για να διαμορφωθεί το τελικό κείμενο δικαιολογούν αισιοδοξία. Οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν διάβρωσαν κι άλλο, αντί να ενισχύσουν, την εθνική συνεννόηση και, κατά συνέπεια, δυσκολεύουν περαιτέρω την εφαρμογή. Αναφορικά με την ίδια τη συμφωνία, η αναγνώριση για πρώτη φορά «μακεδονικής» ταυτότητας μετακυλίει ουσιαστικά στο τεραίν της εσωτερικής πολιτικής του βόρειου γείτονα το μελλοντικό σημείο ισορροπίας. Εάν η εσωτερική πολιτική εκεί είναι ομαλή, μια «βορειομακεδονική» συνισταμένη της εθνοτικά διαιρεμένης και πολυπολιτισμικής κοινωνίας θα παγιωθεί σταδιακά. Εάν όχι, η αναγνωρισμένη επίσημη «μακεδονική» ταυτότητα θα γίνει πεδίο αμφισβήτησης, όχημα περιπετειών και αστάθειας. Η εσωτερική πολιτική της ΠΓΔΜ είναι επιρρεπής και σε Τουρκικές και Αλβανικές επιρροές, κάτι που ορισμένοι αφελώς πιστεύουν ότι θα πάψει να ισχύει ως δια μαγείας με την έναρξη συνομιλιών ένταξης σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Το κρίσιμο κεκτημένο του Βουκουρεστίου (πρώτα λύση, μετά ένταξη) εγκαταλείπεται δέκα χρόνια μετά, χωρίς να έχουμε αποφύγει αυτό που μας προβλημάτιζε από δεκαετίες.

Διαπιστώνονται, παράλληλα, σημαντικά γκρίζα σημεία στη συμφωνία. Όπως η σύσταση επιτροπής που θα εξετάσει την ύπαρξη τυχόν αλυτρωτικών βλέψεων στα βιβλία ιστορίας των δύο χωρών, άρα θα ελεγχθούν και τα βιβλία της ιστορίας μας. Όπως το μέλλον των εμπορικών ονομασιών και των εμπορικών σημάτων. Θα εξεταστούν από κοινή επιτροπή εμπειρογνωμώνων που θα συσταθεί μέσα στο 2019 με προοπτική να καταλήξει σε αποδεκτή λύση εντός τριών ετών από τότε. Σημαντική γκρίζα ζώνη είναι και η τύχη των αγαλμάτων και άλλων μνημείων από την αρχαιοελληνική και βυζαντινή περίοδο που άφησε το τραγελαφικό πέρασμα Γκρούεφσκι και των οποίων το «καθεστώς» θα πρέπει να «επανεξετάσει» (όπως ορίζει η συμφωνία στο άρθρο 8 παρ. 2) η εκεί κυβέρνηση. Σημειωτέον ότι τα πιο ακραία παραδείγματα της αρχαιοκαπηλείας Γκρούεφσκι αποσύρθηκαν ως δείγμα «υποχώρησης» πριν τη συμφωνία, εγχειριδιακό παράδειγμα ανέξοδης υποχώρησης ενόψει μιας καταφανώς ανίσχυρης και αστήρικτης αρχικής υπέρβασης. Με αυτή την έννοια, το ακραίο VMRO συνέβαλε καθοριστικά στη σημερινή συμφωνία.

Η μεγάλη εικόνα

Το λάθος πολλών καλοπροαίρετων σχολιαστών είναι ότι αντιλαμβάνονται την εποχή μας ως κατώφλι πραγμάτωσης της Καντιανής «αιώνιας ειρήνης» και – κατά συνέπεια – αποτιμούν κάθε σχετικά λελογισμένη εθνική υποχώρηση ως συμβολή στην ολοκλήρωση της. Ο κομψός αυτός όσο και διάτρητος μανδύας επιτρέπει παράλληλα και σε πολλούς πονηρούς καριερίστες να καμώνονται πως συμβάλλουν στην «ευρωπαϊκή ιδέα» (την οποία στο παρελθόν πολέμησαν λυσσαλέα) ενώ απλώς επεκτείνουν τις βιογραφικές τους διαδρομές μέσα σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον γενικευμένης σύγχυσης.

Αλλά η μακεδονική πτυχή είναι συγκροτησιακή της ελληνικής ταυτότητας. Το σημερινό μούδιασμα οδηγεί σε μια παροδικά επιτρεπτική συγκυρία που – σχεδόν αναπόφευκτα – θα αποσυμπιεστεί με τρόπο επώδυνο στο προσεχές μέλλον. Η διάσταση Βορρά – Νότου στο εσωτερικό της χώρας θα ενταθεί ενώ τόσο η «επίλυση» που επελέγη όσο και η διαδικασία που ακολουθήθηκε θα αποτελέσουν σημεία αναφοράς νέων διαιρετικών τομών.

Στην πραγματικότητα, ο επιχειρούμενος μονομερής ιδεολογικός αφοπλισμός της Ελλάδας και της ελληνικής κοινής γνώμης σε συνδυασμό με μια εξαιρετικά διχαστική και αυτοαναφορική πολιτική σκηνή, έχουν διαβρώσει την εθνική ενότητα σε βαθμό επικίνδυνο για τη βιωσιμότητα του Ελληνικού κράτους, εάν κάτι πάει διαβολικά άσχημα στις διαδικασίες ευρωπαϊκής αλληλεξάρτησης και αυξανόμενης ενοποίησης. Χωρίς εθνική ενότητα – όχι βερμπαλισμούς και εθνικιστικές δημαγωγίες αλλά σχεδιασμό και στρατηγική με αδιαφορία για το πολιτικό όφελος και κόστος – δύσκολα θα υπάρξει μέλλον με ειρήνη και ευημερία. Η έλλειψη εθνικής συνεννόησης, κορυφαία στιγμή της οποίας υπήρξε και η 17η Ιουνίου 2018, αποτελεί έκφραση μιας εσωτερικής υπερπολιτικοποίησης που, σωρευτικά, οδήγησε σε εκκρεμές εξωτερικής πολιτικής: από τις εθνικιστικές εξάρσεις στις παθητικές πολιτικές παραχωρήσεων, όπως αυτή της 17ης Ιουνίου. Ένα εκκρεμές που καθιστά αδύνατη τη διαμόρφωση συνολικής εθνικής στρατηγικής σε μια περιοχή του πλανήτη εξαιρετικά επικίνδυνη και ασταθή.

Μια συμφωνία που μπορεί να θεωρηθεί αποδεκτή σε ένα γεωγραφικό και περιφερειακό περιβάλλον ενδέχεται να είναι απαράδεκτη και προβληματική σε άλλο. Στο συγκεκριμένο περιβάλλον των σχέσεων Ελλάδας – ΠΓΔΜ, μόνο μια συμφωνία που ξεκαθάριζε ότι υφίσταται «νεομακεδονική» ή, έστω, «βορειομακεδονική» ιθαγένεια – και, εμμέσως, εθνότητα – θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή εάν όλα τα υπόλοιπα σημεία ήταν ευθυγραμμισμένα με τις θέσεις της αποφυγής αλυτρωτισμού και παγίωσης σχέσεων καλής συνεργασίας σε μια ευρωατλαντική προοπτική. Εξαρχής, το όνομα, τα παράγωγα, η ταυτότητα και η γλώσσα θεωρήθηκαν κρίσιμα. Το κρίσιμο κεκτημένο του Βουκουρεστίου(πρώτα λύση, μετά ένταξη) εγκαταλείπεται δέκα χρόνια μετά, χωρίς να έχουμε αποφύγει αυτό που μας προβλημάτιζε από δεκαετίες.

Στο συγκεκριμένο περιβάλλον των σχέσεων Ελλάδας – ΠΓΔΜ, μόνο μια συμφωνία που ξεκαθάριζε ότι υφίσταται «νεομακεδονική» ή, έστω, «βορειομακεδονική» ιθαγένεια – και, εμμέσως, εθνότητα – θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή…

Από την απόφαση της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών το 1992 υπό τον πρόεδρο Κωνσταντίνο Καραμανλή για αποδοχή ονομασίας που δεν θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της και την απόρριψη της ενδιαφέρουσας πρότασης Πινέϊρο για «Νεομακεδονία» (Novamakedonija) λίγο αργότερα το ίδιο έτος, φτάσαμε – μετά τόσα χρόνια – στην αποδοχή «μακεδονικής» ιθαγένειας. Και είμαστε ικανοποιημένοι, εφόσον (όπως είπε στη Βουλή μιλώντας στις 16/6/2018 βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός) «χάρη στη συμφωνία αναγνωρίζεται ότι η Πέλλα ανήκει στον ελληνικό πολιτισμό» (!) (αναφερόμενος προφανώς στο άρθρο 7 της συμφωνίας).

Με δεδομένα

(α) τον ελλειπή δυναμισμό της Ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας υπό τις παρούσες συνθήκες,

(β) την καχεξία της οργανωμένης Ελληνικής οικονομκής και πολιτιστικής διπλωματίας και

(γ) την αντι-επιχειρηματική κουλτούρα της σημερινής κυβέρνησης, πιο πιθανό είναι η ΠΓΔΜ να ωφεληθεί οικονομικά από τη συμφωνία, όταν και εάν τεθεί σε ισχύ, παρά η Ελλάδα. Ακριβώς αυτή η αδυναμία επιρροής στην ΠΓΔΜ παρά τη σημαντική ελληνική επιχειρηματική παρουσία εκεί (αδυναμία που επιβεβαιώθηκε άλλωστε στο πρόσφατο παρελθόν) καθιστά επικίνδυνη κάθε προβληματική συμφωνία με τη γείτονα. Η σημερινή κυβέρνηση στην Αθήνα προσαρμόζεται με λογική χαμαιλέοντα χωρίς να αλλάζει τις λανθάνουσες προϊδεάσεις της. Έτσι όλα θα εξαρτηθούν από τις εσωτερικές εξελίξεις στα Σκόπια και από το εάν θα παραμείνει αναθεωρητική χώρα η ΠΓΔΜ στην εξωτερική πολιτική της.

Στο δια ταύτα

Η συμφωνία έχει πολλά θετικά και καλοδουλεμένα επιμέρους σημεία, αλλά αποτυγχάνει στα ουσιώδη: στο ζήτημα της γλώσσας και – κυρίως – στο ευθέως συνδεόμενο ζήτημα του έθνους που εκχωρείται εμμέσως αλλά σαφώς μέσω της ιθαγένειας. Είναι ανόητο να μετράμε ποσοστά «επιτυχίας» και «αποτυχίας» αναφορικά με τις ελληνικές θέσεις, όταν το θέμα δεν είναι ποσοτικό (πόσα άρθρα της συμφωνίας μας ικανοποιούν; ρωτούν κάποιοι) αλλά αφορά τον πυρήνα του ζητήματος: το άρθρο 1 παρ. 3 (σε συνδυασμό μάλιστα με γκρίζα σημεία όπως αυτά που αναφέραμε πιο πάνω) καθιστά τη συμφωνία προβληματική για την Ελλάδα. Οι κάτοικοι στο μέλλον θα αποκαλούνται «Μακεδόνες» με την αναγνώριση πια και της Ελλάδας και της ΕΕ και του ΟΗΕ και οι κάτοικοι αυτοί θα μιλούν γλώσσα «μακεδονική»: ένα πολιτικό έθνος γεννήθηκε.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Δεν είναι πρωτοφανές να πιέζεσαι από συμμάχους, οι οποίοι έχουν ενδεχομένως διαφορετική οπτική σε επιμέρους ζητήματα. Πολλά συμβαίνουν στο εσωτερικό και των πιο σταθερών και πολύτιμων συμμαχιών.Πρωτοφανές είναι να μη διαθέτεις την πεποίθηση και τα επιχειρήματα να συζητήσεις και να συνδιαμορφώσεις άποψη, να πειστείς αλλά και να πείσεις, να αναζητήσεις μια πράγματι κοινή και πράγματι βιώσιμη συνισταμένη. Ως Βόρεια Μακεδονία, η ΠΓΔΜ πιθανότατα θα καταστεί ακόμη περισσότερο ταμπλώ αποτύπωσης και επεξεργασίας περιφερειακών συσχετισμών και συγκρούσεων. Παρότι περιέχει αρκετά θετικά στοιχεία, η συμφωνία με την ΠΓΔΜ στην παρούσα μορφή της αποτελεί για την Ελλάδα έναν μέτριο και δυνητικά επιζήμιο συμβιβασμό.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-voreia-makedonia-tha-exayei-astatheia-mia-apotimese-apo-ten-ellenike-skopia_gr_5b2761c0e4b056b2263b7bcb?utm_hp_ref=gr-homepage

Η έπαρση είναι εμπόδιο της προκοπής

Από

anixneuseis

June 19, 2018

Ιάκωβος-Αντώνιος Αρμάος

Πολιτικός Επιστήμονας – Επικοινωνιολόγος, Υπ. Διδάκτορας Φιλοσοφίας, Ιδρυτής κι Επικεφαλής της Εταιρείας efrata Huffingtonpost

Στις παρυφές των Αθηνών οι συζητήσεις περί λύσης του σκοπιανού ήταν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο από το 2016. Όταν το 2017 φάνηκε καθαρά ότι οι σύμμαχοι μας σε κάθε περίπτωση θα προτάξουν την πολιτική από την οικονομία και θα προστατεύσουν την Ελλάδα (όπως εκείνοι ορίζουν τη λέξη «προστασία») ήταν οφθαλμοφανές ότι θα πηγαίναμε στο 2018 με δύο βασικές εξελίξεις: την – με όποιο τρόπο – ολοκλήρωση των προγραμμάτων των μνημονίων και την -όποια- λύση του σκοπιανού.

Σήμερα έχουμε τη γνωστή σε όλους συμφωνία για το σκοπιανό ζήτημα. Πανεπιστημιακός, εξειδικευμένος σε σλαβικά θέματα, τη χαρακτήρισε επωφελή. Είπε ότι καταφέρνει να πραγματώσει απαιτήσεις της ελληνικής πλευράς από τη δεκαετία του 1990, απαιτήσεις που είχαμε ξεχάσει. Μίλησε για εξασφάλιση σε όλα τα επίπεδα. Μόνο εάν συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις θα μπορούσα να δικαιολογήσω την άποψή του. Αλλιώς δεν μπορώ να κατανοήσω που βρήκε τον θρίαμβο. Αλήθεια, τι καλό πράγμα οι γνώσεις των βιβλίων, τι αρνητικό η άγνοια της πολιτικής.

Στην πολιτική ή σίγουρα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα η τραυματική εμπειρία του 2015 ήταν καταλυτική για όλους. Και πολλά άλλαξαν, σε πείσμα πολλών που αρνούνται να το κατανοήσουν, εκτός από ένα: η πίστη στην λογική της αποδεκτής παραδοξότητας. Εν ολίγοις: ακόμα και σήμερα στην ελληνική πολιτική όλα δικαιολογούνται!

Έτσι σε κανέναν δεν έκανε εντύπωση η στάση του κ. Πάνου Καμμένου να παραμείνει Υπουργός Άμυνας, να στηρίξει την Κυβέρνηση και την ίδια ώρα να αναφέρει ότι δεν θα δεχθεί το όνομα Βόρεια Μακεδονία. Ωστόσο η λογική του κ. Καμμένου είναι ότι χυδαιότερο και αποκρουστικότερο μπορεί να συναντήσει κανείς στη νεότερη πολιτική ιστορία και δίνει το χειρότερο δυνατό παράδειγμα στην ελληνική κοινωνία.

Η συμφωνία, όμως, που υπογράφει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι μια συμφωνία ανάλογη της κατάστασης στην ελληνική οικονομία. Στη θεωρία των Κυβερνώντων θρίαμβος, στην πραγματική ζωή πηγή προβλημάτων κι αδιεξόδων.

Κι όπως στα οικονομικά οι προθέσεις της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ξεκίνησαν αλλιώς και κατέληξαν αλλιώς, έτσι και σε αυτό το σκοπιανό ζήτημα η αρχή ήταν διαφορετική με αυτή της κατάληξης. Έγκριτος κι έμπειρος συνομιλητής μου, με πρόσβαση σε φιλοκυβερνητικές πηγές, μου είχε αναφέρει αρχές του 2017: «ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο θα μας βγάλει από τα μνημόνια αλλά θα λύσει και το σκοπιανό με όνομα που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί». Στην ερώτηση μου ποιο ήταν αυτό μου είχε αναφέρει:«Δημοκρατία των Κεντρικών Βαλκανίων. Στα πρότυπα της Δημοκρατίας της Κεντρικής Αφρικής. Υπάρχει προηγούμενο τέτοιας ονομασίας κι αυτό έχει εξασφαλίσει ο Αλέξης».

Είχα σκεφτεί τότε ότι μια τέτοια λύση θα ήταν όντως θρίαμβος για τον σημερινό Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Και πιθανότατα θα ξεπερνούσε την τωρινή έκρηξη που γίνεται με αφορμή τη σημερινή συμφωνία για τη γλώσσα και την ταυτότητα. Στην κυριολεξία, όμως, θα άλλαζε το πολιτικό σκηνικό υπέρ του Αλέξη Τσίπρα. Διότι απλούστατα θα έδειχνε μια δύναμη. Μια πραγματική δύναμη. Ένα δυνατό κράτος που φθάνει σε μια λύση με βάση την ισχύ του και τους συμμάχους του. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν κρύβω ότι θεώρησα αδύνατο να πετύχει τέτοιο θρίαμβο η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Όταν μέχρι σήμερα όποιος προγραμματισμός γίνεται χαρακτηρίζεται από αφόρητο ερασιτεχνισμό δεν μπορούσα (και δεν μπορώ) να φανταστώ γιατί να εξαιρούταν η ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών.

Η λύση του σκοπιανού είναι μια λύση – απόρροια πίεσης ξένων δυνάμεων.Δεν το λέω με καμία υπόνοια συνωμοσιολογίας. Η Ιστορία έχει χιλιάδες περιπτώσεις αποφάσεων αδύναμων κρατών έναντι πιέσεων από ισχυρά κράτη. Η επιθυμία των ξένων ήταν κι είναι το σκοπιανό πρόβλημα να λυθεί. Και το πρόβλημα λύνεται. Η λύση – όπως κάθε λύση σε προβλήματα ζωής – έχει υποστηρικτές και μη υποστηρικτές. Οι έπαινοι των ξένων δεν έχουν να κάνουν με το γεγονός των άρθρων που την περιγράφουν. Έχουν να κάνουν αποκλειστικά με το γεγονός ότι επήλθε συμφωνία.

Η συμφωνία, επίσης, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι ο κ. Τσίπρας, υλοποιεί αποφάσεις που στην παρούσα φάση βολεύουν πρωτίστως όλους όσους συμμετέχουν στα ευρωπαϊκά και διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων.Αποφάσεις που του επιβάλλονται. Τι κερδίζει ο ίδιος; Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο ίδιος έχει απόλυτη συναίσθηση. Βλέποντας την τελευταία συνέντευξη του στην κρατική τηλεόραση, πέρα από το γεγονός ότι κατά τη γνώμη μου ήταν συνέντευξη – αποκάλυψη της ψυχοσύνθεσης του, μου ήρθε αγόγγυστα η σκέψη ότι κάπως έτσι θα αισθανόταν ο Δίας στο θρόνο του στον Όλυμπο. Ο Πρωθυπουργός αισθάνεται ότι έχει απίστευτη δύναμη. Θεωρεί ότι αφού ακολουθεί τις επιταγές των συμμάχων μας, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Κι έχει συναίσθηση της αναντιστοιχίας των λόγων και των πράξεων του, αναντιστοιχία που θεωρεί ότι δεν τιμωρείται. Κατανοώ, επίσης, πως είναι δυνατόν να χαθεί η αίσθηση του μέτρου. Αυτή η απώλεια, όμως, του κ. Τσίπρα είναι καταδικαστική. Διότι καταδικάζει μέχρι σήμερα την Ελλάδα στο Σύνδρομο του Σαλιγκαριού κοινωνικοοικονομικά και στην αντίληψη αδύναμης χώρας εθνικά.

Τι μένει πλέον; Μόνο μια ρεαλιστική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει κάνει άλματα προόδου από τη δεκαετία του 1960 κι έμελλε να αντιμετωπίσει μια διεθνή κρίση απροετοίμαστη και με λάθος τρόπο με αποτέλεσμα να έχει περάσει μια οκταετία τεράστιας εσωτερικής κρίσης. Μπορεί, όμως, να τα καταφέρει. Μπορεί να γυρίσει σελίδα και να γράψει ένα νέο κεφάλαιο στην μακρά ιστορία της. Μεσοπρόθεσμα, ωστόσο, στην πράξη το έργο της επόμενης Κυβέρνησης θα είναι εξαιρετικά δύσκολο.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-eparse-einai-empodio-tes-prokopes_gr_5b266a56e4b08e7f7dea01cb?utm_hp_ref=gr-homepage&ncid=fcbklnkgrhpmg00000001

«Υπόσχεση εκτέλεσης του Κούρδου συνυποψήφιού του έδωσε ο Ερντογάν σε ψηφοφόρους του στις 10 Ιουνίου !»

Από

anixneuseis

June 19, 2018

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Αυτό καταγγέλλει στις 12 Ιουνίου, μεταξύ πολλών άλλων, σε ανοιχτή επιστολή που έστειλε στη γαλλική εφημερίδα «Monde» ο Κούρδος Selahattin Demirtas, ηγέτης του «Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών» (HDP), έγκλειστος χωρίς δίκη από τις 4 Νοεμβρίου 2016 στο Στρατιωτικό Κέντρο Υψίστης Ασφαλείας

της Αδριανούπολης, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα και την σχετική φωτογραφία του ηλεκτρονικού LE MONDE στις 16.06.2018. Σε αναμονή μιας δίκης, ο Selahattin Demirtas αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης 142 ετών, σύμφωνα με τον τουρκικό ποινικό κώδικα !!!

Ο γράφων δεν εκπλήσσεται φυσικά από αυτήν την αποκρουστική είδηση, προερχόμενη από την διαχρονικά ανελεύθερη χώρα της Τουρκίας στην οποία θα μπορούσε να επιστρέψει η θανατική ποινή, αν οι Τούρκοι ψηφοφόροι το ζητούσαν από τον Ερντογάν, όπως διάβασα κατά το παρελθόν.

Ας διαβάσουμε την επιστολή του Selahattin Demirtas ο οποίος όμως απτόητος γράφει : «Θα συνεχίσω να αντιστέκομαι χωρίς να κάνω ένα βήμα πίσω, ανεξάρτητα από το τίμημα που θα πληρώσω».

Γράφω αυτά τα λόγια από το Κέντρο Υψίστης Ασφαλείας της Αδριανουπόλεως, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Η φυλακή βρίσκεται σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από το κέντρο της Αδριανούπολης, σε μια περιοχή παρθένο από οποιοδήποτε σπίτι, στη μέση χωραφιών με ηλιόσπορους. Κάθε χρόνο, τον Αύγουστο, ο περίγυρος της φυλακής είναι διακοσμημένος με πράσινο και κίτρινο, πνίγοντας σε ένα τεράστιο όργιο χρωμάτων τους γκρίζους και μονότονους τοίχους της. Όλοι γνωρίζουμε τα ηλιόσπορα. Αναπτύσσονται μέσα σε λίγους μόνο μήνες, και στη συνέχεια η ανώτερη πλευρά τους, αρχικά κεκλιμένη, ανεβαίνει για να κοιτάξει τον ήλιο. Από τα νιάτα μου, και ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που κοιτάζω ένα χωράφι ηλιόσπορων σε άνθιση, έχω την εντύπωση ότι βλέπω ένα πλήθος νέων στριμωγμένων δίπλα δίπλα στην πομπή μιας διαδήλωσης. Ο ποταμός Toundja, που προέρχεται από τα βάθη της Βουλγαρίας, δεν ρέει πολύ μακριά από τη φυλακή. Μετά τη διάσχισή της για χιλιόμετρα, αυτή η μακρά πράσινη γραμμή συναντά τα νερά ενός άλλου ποταμού του Maritsa, κοντά στο κέντρο της Αδριανούπολης. Η προσέγγιση αυτών των δύο ποταμών μου θυμίζει τη συγκρατημένη και ευτυχισμένη συνάντηση δύο φίλων που δεν έχουν δει ο ένας τον άλλον για πολλά χρόνια. Αλλά για τους τελευταίους 20 μήνες που είμαι εδώ, δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να δω ούτε τον έναν ούτε τον άλλο. Αυτό είναι, το να είσαι στη φυλακή στην Τουρκία (κ. Κουφοντίνα ακούτε;). Για να καταλάβω τη γεωγραφία του τόπου όπου βρίσκομαι, πρέπει να κάνω μια φαντασιακή προσπάθεια. Η αλήθεια είναι ότι είμαι κλειδωμένος σε ένα κελί εντελώς γκρίζου χρώματος από το δάπεδο μέχρι την οροφή και ότι γράφω αυτές τις γραμμές καθήμενος σε μια κάπως άβολη πλαστική καρέκλα. Νοσταλγώ τους περιπάτους στα χωράφια ηλιόσπορων.

Πριν από ένα χρόνο και οκτώ μήνες μεταφέρθηκα εδώ, αφού συνελήφθηκα στο Ντιγιαρμπακίρ, πρωτεύουσα της κουρδικής περιοχής της Τουρκίας, όπου ζει η οικογένειά μου. Μια απόσταση περίπου 1.700 χιλιομέτρων τώρα με χωρίζει από την ίδια και τους φίλους μου. Ως δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ σχεδόν όλες τις φυλακές στην κουρδική περιοχή, προκειμένου να εντοπίσω και να καταγγείλω τις παραβιάσεις του νόμου που διαπράχθηκαν εκεί. Αλλά δεν ήμουν ποτέ αναγκασμένος να μείνω σε φυλακή για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, η μοίρα μου δεν μου φαίνεται να διαφέρει σημαντικά από αυτή των άλλων κρατουμένων, εκτός από το ότι είμαι γνωστός πολιτικός κρατούμενος. Σήμερα υπάρχουν στις τουρκικές φυλακές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που φυλακίστηκαν ως «τρομοκράτες» απλώς επειδή χρησιμοποίησαν το δικαίωμά τους να εκφραστούν και να οργανωθούν ελεύθερα.

Ανοιχτή φυλακή

Σε αυτές τις συνθήκες, αν και δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω με σιγουριά, μου φαίνεται ότι η κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι αντίπαλοι του Ερντογάν που δεν βρίσκονται στη φυλακή, αν από ορισμένες πλευρές είναι καλύτερη από τη δική μου, είναι πολύ χειρότερη από άλλες πτυχές. Εκεί όπου είναι καλύτερη είναι ότι μπορούν να κινούνται ελεύθερα σε ολόκληρη τη χώρα, να μην βρίσκονται χωριστά από τους αγαπημένους τους και να μπορούν να περπατούν όσο θέλουν στους αγρούς ηλιόσπορων. Εκεί όπου η θέση τους είναι χειρότερη από τη δική μου είναι ότι δεν είναι τόσο ελεύθεροι όσο είμαι εγώ πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Αρκεί ένα σχόλιό τους στα κοινωνικά δίκτυα, λίγες φράσεις τους στην δουλειά ή στο δρόμο ενάντια στην κυβέρνηση του Ερντογάν και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, που βρίσκεται στην εξουσία από το 2002, μιας κριτικής ενάντια στην πολιτική του κράτους για το κουρδικό ζήτημα ή τη διοργάνωση μιας ενημερωτικής συνάντησης για το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή ακόμα και όταν δεν έχουν κάνει τίποτε αλλά αποτελούν θύματα μιας ανώνυμης δυσφήμησης, για να βρεθούν στη φυλακή. Διότι, όπως μπορείτε να δείτε σε αυτό το κείμενο που σας στέλνω από τη φυλακή, απολαμβάνω μεγαλύτερη ηρεμία και βρίσκω περισσότερη ελευθερία. Εδώ δεν φοβόμαστε την κυβέρνηση. Εκείνοι που είναι έξω ζουν σε ανοιχτή φυλακή.

Είμαι ένας από τους έξι υποψηφίους των προεδρικών εκλογών που θα διεξαχθούν στις 24 Ιουνίου στην Τουρκία. Ωστόσο, δεν υπήρξε ποτέ η φιλοδοξία μου να συμμετέχω στην ιστορία δίπλα σε λίγους πολιτικούς ηγέτες που «διεκδικούν την προεδρία από τη φυλακή τους». Ο Ερντογάν το θέλησε έτσι, όχι εγώ. Μετά από τη φυλάκισή μου, παρέμεινα εκεί ένα χρόνο χωρίς να εμφανιστώ ενώπιον δικαστή. Στη συνέχεια, αυτό συνέβη μόνο δύο φορές. Δεν βλέπω τίποτα που να με οδηγεί να πιστεύω ότι η δίκη μου θα είναι δίκαιη. Εάν η δικαιοσύνη είχε ασκηθεί εντός του προβλεπόμενου από το νόμο πλαισίου, θα έπρεπε να είχα ήδη βγει από τη φυλακή. Από δω και πέρα, οι δικαστές μπορούν να καθυστερήσουν τη δίκη μου για όσο διάστημα θέλουν ή να με καταδικάσουν σε φυλάκιση για περισσότερο από έναν αιώνα, προς μεγάλη ευχαρίστηση της κυβέρνησης.

Δεν περιμένω τίποτα, καμία δικαιοσύνη, από δικαστές και εισαγγελείς που τρέμουν ενώπιον του Ερντογάν. Όσο αδύναμη κι αν είναι η εμπιστοσύνη μου στους δικαστικούς θεσμούς, η πίστη μου εδράζεται στην ικανότητα του τουρκικού λαού να απελευθερωθεί μόνος του και να δώσει την ανεξαρτησία της στη δικαιοσύνη. Οι άλλοι 4 υποψήφιοι δήλωσαν ανοιχτά ότι πρέπει να αποφυλακιστώ. Για τους συμπολίτες μας, αυτή η κατάσταση είναι ανησυχητική. Γιατί, αν είμαι ένοχος, όπως ο Ερντογάν το επαναλαμβάνει καθημερινά στις συγκεντρώσεις του, αναρωτιούνται πώς είναι ακόμα δυνατόν να είμαι υποψήφιος για την προεδρία; Και αν δεν είμαι ένοχος, γιατί δεν έχω αποφυλακιστεί ακόμα; Η απάντηση στα ερωτήματά τους είναι ξεκάθαρη: με εμένα ελεύθερο, όπως συνέβη στις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2015, η εξουσία ξέρει ότι θα υπάρξει κάποιος που θα γίνει ο εφιάλτης στα αυταρχικά όνειρα του Ερντογάν, παρόλες τις πιέσεις για να με παρεμποδίσουν, παρά την αδικία της δικαστικής μου μεταχείρισης.

Δικτατορία ή δημοκρατία

Μολονότι τα διαθέσιμα μέσα μου είναι περιορισμένα, εξακολουθώ να παρακολουθώ από κοντά την ευρωπαϊκή πολιτική. Δυστυχώς, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν κάνει πολλά για να στηρίξει τους πολίτες της Τουρκίας στον αγώνα τους για ελευθερία στην ανοιχτή φυλακή τους. Αυτές οι εκλογές που θα διεξαχθούν σύντομα στην Τουρκία θα εκφράσουν πάνω από όλα μια επιλογή μεταξύ δικτατορίας και δημοκρατίας. Ωστόσο, ακόμη και αν εγκαταλείψουμε εντελώς τη διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το μέλλον της Τουρκίας, ιδιαίτερα από την οικονομική της πλευρά, για να μην αναφέρουμε το θέμα των προσφύγων, όλα αυτά αφορούν άμεσα την Ευρώπη .

Φυσικά, μπορώ να αντιληφθώ ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν, πάνω απ ‘όλα, μια σταθερή Τουρκία πολιτικά και οικονομικά. Είναι όμως αδιανόητο για μένα να μην διαπιστώνουν ότι το αυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν, μακριά από την προώθηση της οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας, είναι το ίδιο η πηγή της πλήρους αστάθειας. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορούν να βρουν στην πολιτική τους βραχυπρόθεσμες απαντήσεις σε ορισμένες από τις ανάγκες τους, όσον αφορά την οικονομία ή τη μεταναστευτική πολιτική, ακόμα κι αν σημαίνει ότι θα αγνοήσουν τις αντιδημοκρατικές καταχρήσεις του Ερντογάν, αλλά αυτό δεν οδηγεί πουθενά. Μια βαθιά οικονομική κρίση έχει πλέον προστεθεί στις πολιτικές κρίσεις που η αυταρχική, ισλαμική και εθνικιστική κυριαρχία του Ερντογάν έχει επιβάλει στην κοινωνία με τη συστηματική πόλωσή της. Ακόμα και αν, το βράδυ της 24ης Ιουνίου, ο Ερντογάν διακηρύξει ότι κέρδισε τις εκλογές, οι πολλαπλές κρίσεις που έπληξαν την Τουρκία θα επιδεινωθούν.

Εκείνοι που αναρωτιούνται πώς ο Ερντογάν, ο άνθρωπος που αξιοποίησε όλους τους πόρους του κράτους για τη δική του εκστρατεία, που κατέχει το 90% των μέσων ενημέρωσης της Τουρκίας υπό τον έλεγχό του, που δεν ορρωδεί προ ουδενός για να παραμείνει στην εξουσία, ας παρακολουθήσουν από κοντά την πολεμική που έχει εξαπολύσει εναντίον μου. Στη συγκέντρωσή του στις 10 Ιουνίου, υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του ότι θα με εκτελέσει. Ιδού το ερώτημα που θα πρέπει να τεθεί στους ευρωπαίους ηγέτες που ανησυχούν για την τύχη της Τουρκίας: με το πρόσχημα ότι δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω, έχουν τόσο εγκαταλείψει τις ευρωπαϊκές αξίες και τολμούν να κάθονται στο ίδιο τραπέζι με έναν άνθρωπο που υπόσχεται στους ψηφοφόρους να πάρει το κεφάλι ενός συνυποψήφιου που ανταγωνίζεται μαζί του για την προεδρία της Δημοκρατίας;

Από την πλευρά μου, μπορώ να πω, εξ ονόματός μου και εξ ονόματος των δικαιωμάτων του λαού, ότι θα συνεχίσω να αντιτίθεμαι, χωρίς να κάνω ένα βήμα πίσω, ανεξάρτητα από το τίμημα που θα πληρώσω. Διότι γνωρίζω ότι υπάρχουν στην Τουρκία δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων που, όπως και εγώ, αγωνίζονται για την ειρήνη και τη δημοκρατία, που δεν θα συμβιβαστούν με αυτό το αυταρχικό καθεστώς. Συνεπώς, θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας για ισότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών.

*Την ώρα που μετέφραζα αυτές τις γραμμές, παρακολούθησα στο μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ τον Selahattin Demirtas να απευθύνεται μέσα από τη φυλακή του στον τουρκικό λαό με διάγγελμα, δηλαδή 6 μέρες πριν από τις τουρκικές εκλογές. Ωραία «δημοκρατία» έχει ο Ερντογάν. Μου θύμισε την «δημοκρατία» του Πούτιν ο οποίος αποφυλάκισε τον Alexeï Navalny (σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 31-1-2018 http://www.anixneuseis.gr/?p=183702), κύριο αντίπαλό του, την ημέρα έναρξης στη Ρωσία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου για να αποφύγει τις ενοχλητικές ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Τι διαβολικές συμπτώσεις στην Τουρκία και τη Ρωσία ; Να πώς εξηγείται ότι τα βρίσκουν τόσο ωραία δυο ετερόδοξοι. Ο ισλαμιστής Ερντογάν με τον ορθόδοξο Πούτιν. Η ομοδοξία τους εδράζεται στη δημοκρατία γιαλαντζί που επιβάλουν στις χώρες τους.

Το «Δόγμα Τραμπ» για την Μέση Ανατολή

Από

anixneuseis

June 18, 2018

Μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου: The “Trump Doctrine” for the Middle East el.gatestoneinstitute.org

Ο Τραμπ έδειξε την ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών και αποκατέστησε την αξιοπιστία τους σε μια περιοχή όπου η ισχύς και η δύναμη καθορίζουν την αξιοπιστία.
Ο Τραμπ γενικώτερα έθεσε την βάση για μια νέα συμμαχία των Ηνωμένων Πολιτειών με τον σουνιτικό αραβικό κόσμο, τηρουμένων δύο όρων: την αναστολή της όποιας σουνιτικής αραβικής υποστήριξης στην ισλαμική τρομοκρατία και μια δεκτικότητα στην προοπτική ειρήνευσης στην περιοχή που θα συμπεριελάμβανε το Ισραήλ.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Πομπέο μίλησε για «Παλαιστίνιους», και όχι για «Παλαιστινιακή Αρχή», όπως στο Ιράν, πιθανώς για να δώσει έμφαση στην διαφοροποίηση μεταξύ λαού και ηγεσίας, και ότι η ηγεσία και στις δύο περιπτώσεις, ίσως να μην αποτελεί πλέον μέρος της λύσης. Η Χαμάς, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, προφανώς δεν αποτελεί μέρος της οποιασδήποτε λύσης.
Ο Νετανιάχου ορθώς είπε ότι οι Παλαιστίνιοι ηγέτες, όποιοι κι αν είναι αυτοί, δεν θέλουν ειρήνη με το Ισραήλ, αλλά «ειρήνη χωρίς το Ισραήλ». Αυτό που θα μπορούσε εντούτοις να γίνει θα ήταν ειρήνη δίχως τους Παλαιστίνιους ηγέτες. Αυτό που επίσης θα μπορούσε να συμβεί θα ήταν ειρήνη χωρίς τους μουλάδες του Ιράν.

Μετά από τρεις Αμερικανούς Προέδρους που διαδοχικά με δηλώσεις αναβολήςεξαμηνιαίας ισχύος μετέθεταν στο μέλλον την μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ για περισσότερο από δύο δεκαετίες, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τζ. Τραμπ αποφάσισε να μην περιμένει άλλο. Στις 7 Δεκεμβρίου 2017 διακήρυξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Η επίσημη μετεγκατάσταση της πρεσβείας έλαβε χώρα στις 14 Μαΐου, την ημέρα της 70^ης επετείου της ιδρύσεως του κράτους του Ισραήλ.

Από την στιγμή που έγινε η διακήρυξη του Τραμπ, ηγέτες του ισλαμικού κόσμου εξέφρασαν οργή και ανακοίνωσαν ότι δημιουργείται σημαντικό πρόβλημα. Μια ισλαμική συνάντηση κορυφής συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη μια εβδομάδα αργότερα, η οποία έληξε με ανακοινωθέντα περί ενός «εγκλήματος εναντίον της Παλαιστίνης». Ακολούθησαν αντίστοιχες δηλώσεις ηγετών από την Δυτική Ευρώπη. Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι η απόφαση του Προέδρου Τραμπ ήταν ένα «σοβαρό λάθος» που θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρότατες «συνέπειες». Ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, επαυξάνοντας, διακήρυξε ότι η απόφαση αυτή θα μπορούσε να προκαλέσει «πόλεμο».

Παρά τις περί ολέθρου αυτές προφητείες, δεν παρουσιάστηκαν κάποια ιδιαίτερα προβλήματα. Το ανακοινωθέν της Κωνσταντινουπόλεως παρέμεινε ένα ανακοινωθέν. Ο «πόλεμος» που προέβλεψε ο Μακρόν δεν εξερράγη.

Η ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς έστειλε πλήθος ταραχοποιών από την Γάζα να ρίξει τον συνοριακό φράχτη του Ισραήλ και να περάσει στην άλλη πλευρά, ώστε οι Ισραηλινοί στρατιώτες να αναγκαστούν να ανοίξουν πυρ, επιτρέποντας κατ΄αυτόν τον τρόπο στην Χαμάς να διαθέτει σώματα «μαρτύρων» που θα επιδείξει στις κάμερες. Μέχρι τώρα η Χαμάς έστειλε 62 από τους ανθρώπους της στον θάνατο. Πενήντα εξ αυτών ήταν, σύμφωνα με την ίδια την Χαμάς, μέλη αυτής της οργάνωσης.

Παλαιστινιακές τρομοκρατικές ομάδες εκτόξευσαν πυραύλους εναντίον του νοτίου Ισραήλ. Ισραηλινά τζετ απάντησαν με αεροπορικές επιδρομές. Η Χαμάς έστειλε χαρταετούς, στους οποίους είχαν προσαρμοσθεί εμπρηστικοί μηχανισμοί και εκρηκτικά, πάνω από τα σύνορα, στο ισραηλινό έδαφος. Μέχρι τώρα 200 από τους εμπρηστικούς αετούς που έστειλε η Χαμάς έχουν καταστρέψει περίπου 24.800 στρέμματα (6.200 acres) ισραηλινών δασών και καλλιεργήσιμων γαιών.

Οι γκουρού που προέβλεπαν πιο βίαιες αντιδράσεις εξεπλάγησαν από την σχετικά ήπια αντίδραση των παλαιστινιακών και μουσουλμανικών κοινοτήτων. Ο λόγος γι΄αυτό θα μπορούσε να αποκληθεί «το Δόγμα Τραμπ για την Μέση Ανατολή».

Ένα στοιχείο αυτού του δόγματος συνίστατο στην συντριβή του Ισλαμικού Κράτους στην Συρία και το Ιράκ. Ο Πρόεδρος Τραμπ είχε υποσχεθεί να καθαρίσει γρήγορα τον κόσμο απ΄ότι είχε γίνει η βασική ραχοκοκαλιά της ισλαμικής τρομοκρατίας. Πραγματοποίησε αυτό που είχε υποσχεθεί σε λιγότερο από έναν χρόνο και δίχως κάποια τεράστια ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων. Ο Τραμπ έδειξε την ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών και αποκατέστησε την αξιοπιστία τους σε μια περιοχή όπου η ισχύς και η δύναμη καθορίζουν την αξιοπιστία.

Ένα άλλο στοιχείο οριοθετήθηκε κατά την διάρκεια του ταξιδιού τού Προέδρου Τραμπ στην Σαουδική Αραβία τον Μάιο του 2017. Ο Πρόεδρος Τραμπ ανανέωσεδεσμούς που είχαν σοβαρά διαρραγεί κατά την διάρκεια των προηγουμένων οκτώ ετών. Ο Τραμπ γενικώτερα έθεσε την βάση για μια νέα συμμαχία των Ηνωμένων Πολιτειών με τον σουνιτικό αραβικό κόσμο, τηρουμένων δύο όρων: την αναστολήτης όποιας σουνιτικής αραβικής υποστήριξης στην ισλαμική τρομοκρατία και μια δεκτικότητα στην προοπτική ειρήνευσης στην περιοχή που θα συμπεριελάμβανε το Ισραήλ.

Και οι δύο όροι εκπληρώνονται βαθμιαία. Τον Ιούνιο του 2017, ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Σαλμάν επέλεξε ως διάδοχο του θρόνου τον γιο του Μωχάμεντ μπιν Σαλμάν. Ο Μωχάμεντ μπιν Σαλμάν ξεκίνησε μια εσωτερική επανάστασηπροκειμένου να επιβάλλει νέες κατευθύνσεις στο βασίλειο. Η “ισλαμική στρατιωτική συμμαχία εναντίον της τρομοκρατίας”, που δημιουργήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2015 έτυχε της υποστήριξης των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εναρκτήρια σύσκεψή της έγινε στις 26 Νοεμβρίου 2017. Επιπροσθέτως οι σχέσεις μεταξύ των ισραηλινών και των σαουδαραβικών υπηρεσιών ασφαλείας ενδυναμώθηκαν και ο συντονισμός των ισραηλινών με τις αιγυπτιακές ένοπλες δυνάμεις ενισχύθηκε.

Μια συμμαχία μεταξύ του Ισραήλ και των κυριότερων χωρών του σουνιτικού αραβικού κόσμου που θα αποσκοπεί στην τιθάσευση του Ιράν έχει επίσης αρχίσει αργά και ανεπίσημα να παίρνει σάρκα και οστά. Ο Μωχάμεντ μπιν Σαλμάν αποκάλεσε την Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση, λέγοντας ότι θα πρέπει «να εξοντωθεί». Σε εκπροσώπους εβραϊκών οργανώσεων στην Νέα Υόρκη είπε ότι οι Παλαιστίνιοι ηγέτες πρέπει να «αποδεχθούν τις [αμερικανικές] προτάσεις ή να το βουλώσουν».

Στην φωτογραφία: Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υποδέχεται στον Λευκό Οίκο τον διάδοχο Μωχάμεντ μπιν Σαλμάν στις 20 Μαρτίου 2018, Ουάσινγκτον D.C. (Kevin Dietsch-Pool/Getty Images)

Ο ηγέτης της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς εκλήθη δυο φορές στο Ριάντ – τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2017 και φαίνεται ότι «του ζητήθηκε» να σιωπήσει. Φαίνεται ότι ποτέ η απόσταση μεταξύ των παλαιστινιακών οργανώσεων αφ΄ενός και της Σαουδικής Αραβίας και του σουνιτικού αραβικού κόσμου αφ΄ετέρου δεν υπήρξε μεγαλύτερη. Η μοναδική σουνιτική αραβική χώρα που διατηρεί δεσμούς με την Χαμάς είναι το Κατάρ, αλλά ο σημερινός εμίρης του Κατάρ, ο σεΐχης Ταμίμ μπεν Χαμάντ αλ Τανί, βρίσκεται υπό πίεση ώστε να αλλάξει στάση.

Αμέσως μόλις ο Πρόεδρος Τραμπ αναχώρησε από το Ριάντ, ένα τρίτο στοιχείο ανεφάνη. Το αμερικανικό προεδρικό αεροσκάφος πέταξε απευθείας από το Ριάντ στο Ισραήλ: για πρώτη φορά έλαβε χώρα μια απευθείας πτήση μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας. Ο Πρόεδρος Τραμπ πήγε στην Ιερουσαλήμ, και αποτέλεσε τον πρώτο εν ενεργεία Αμερικανό Πρόεδρο που επισκέπτεται τον Τοίχο των Δακρύων, το μοναδικό διατηρούμενο ιστορικό υπόλειμμα ενός τείχους του αρχαίου Ναού του Σολομώντος. Κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο Τραμπ είχε χαρακτηρίσει την Ιερουσαλήμ ως «την αιώνια πρωτεύουσα του εβραϊκού λαού» αναγνωρίζοντας ανεπιφύλακτα ότι οι Εβραίοι είχαν εκεί τις ρίζες τους εδώ και 3.000 χρόνια.

Μετά την επίσκεψή του στον Τοίχο των Δακρύων, ο Πρόεδρος Τραμπ πήγε στην Βηθλεέμ και είπε στον Μαχμούντ Αμπάς κάτι που κανένας Αμερικανός Πρόεδρος δεν είχε πει ποτέ: ότι ο Αμπάς είναι ένας ψεύτης και ότι έχει προσωπική ευθύνη για υποκίνηση στη βία και την τρομοκρατία. Τις επόμενες μέρες το Κογκρέσο απαίτησε από την Παλαιστινιακή Αρχή να αποκηρύξει την προσφορά κινήτρων στην τρομοκρατία δια της πληρωμής μετρητών σε έγκλειστους Παλαιστίνιους τρομοκράτες και σε οικογένειες τρομοκρατών οι οποίοι σκοτώθηκαν ενώ πραγματοποιούσαν επιθέσεις. Οι διαπραγματευτές του Προέδρου Τραμπ στην Μέση Ανατολή, Τζάρεντ Κάσνερ και Τζάσον Γκρίνμπλατ κατέστησαν σαφές στους Παλαιστίνιους ηγέτες ότι η αμερικανική βοήθεια προς την Παλαιστινιακή Αρχή θα σταματούσε αν η αμερικανική απαίτηση δεν ετύγχανε ικανοποιήσεως. Η Νίκκι Χάλεϊ είπε στον ΟΗΕ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν την UNWRA αν οι Παλαιστίνιοι ηγέτες αρνούντο να διαπραγματευθούν και να αποδεχθούν αυτά που ζητούν οι ΗΠΑ. Από τότε που ιδρύθηκε, το 1994, η Παλαιστινιακή Αρχή δεν είχε βρεθεί κάτω από μια τόσο έντονη αμερικανική πίεση.

Το τέταρτο στοιχείο ήταν η απόφαση του Προέδρου Τραμπ να αποχωρήσει από την συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά. Αμέσως ο Πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να αποκαταστήσει «τις αυστηρότερες, μεγαλύτερες και πλέον αποτελεσματικές κυρώσεις» ώστε να προκληθεί ασφυξία στο καθεστώς των μουλάδων. Ο υπουργός εξωτερικών Μάικ Πομπέο παρουσίασε στο Ιράν μια λίστα με 12 «βασικές προϋποθέσεις» για μια νέα συμφωνία.

Η απόφαση του Προέδρου Τραμπ ήρθε σε μια συγκυρία που το καθεστώς του Ιράν είχε μόλις υποστεί μια σειρά από βαριά πλήγματα: την υποκλοπή, από την ισραηλινή Μοσάντ στην Τεχεράνη, άκρως εμπιστευτικών εγγράφων που δείχνουν ότι το Ιράν δεν έχει πάψει να ψεύδεται σχετικά με το πυρηνικό του πρόγραμμα. Την αποκάλυψη της επιχείρησης της Μοσάντ από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, και την αποφασιστική απάντηση του ισραηλινού στρατού στο ιρανικό μπαράζ πυραυλικών επιθέσεων που εξαπολύθηκαν από το συριακό έδαφος. Επ΄αυτού το Ισραήλ έδειξε την αποφασιστικότητά του να μην επιτρέψει στην Ρωσία να υποστηρίζει το Ιράν, όταν αυτό χρησιμοποιεί τις βάσεις του για να επιτίθεται στο Ισραήλ.

Ο Νετανιάχου προσεκλήθη από τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στις 9 Μαΐου στην Μόσχα ώστε να συμμετάσχει στις εορταστικές εκδηλώσεις για την νίκη των Σοβιετικών επί της Γερμανίας το 1945. Κατά την διάρκεια αυτής της επίσκεψης φαίνεται ο Πούτιν να υποσχέθηκε στον Νετανιάχου ουδετερότητα, αν το Ισραήλ επρόκειτο να υποστεί επίθεση από ιρανικά στρατεύματα που βρίσκονται στην Συρία. Ο Πούτιν που επιθυμεί διακαώς να διατηρήσει τις βάσεις του στην Συρία, βλέπει καθαρά ότι το Ισραήλ είναι μία σταθεροποιητική δύναμη στην Μέση Ανατολή και το Ιράν μία δύναμη αποσταθεροποίησης – το ρίσκο μίας ρωσικής υποστήριξης είναι υπερβολικά μεγάλο.

Τους τελευταίους μήνες το ιρανικό καθεστώς, μαζί με την Τουρκία του Ερντοάν, έχει καταστεί ένας από τους βασικούς χρηματοδότες της «παλαιστινιακής υπόθεσης» και ο κύριος υποστηρικτής της Χαμάς. Φαίνεται ότι ήταν το Ιράν αυτό που ζήτησε από την Χαμάς να οργανώσει τις πορείες και τα επεισόδια κατά μήκος των συνόρων της Γάζας με το Ισραήλ. Όταν η βία από την Γάζα εξέλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις, ο ηγέτης της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε κλήθηκε στο Κάιρο από τον αρχηγό των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος του είπε ότι εάν η βία δεν σταματήσει, ο ισραηλινός στρατός θα προβεί σε δραστικές ενέργειες και ότι η Αίγυπτος θα παρέμενε σιωπηρή. Θα είναι μάλλον δύσκολο για το Ιράν να υποκινήσει παλαιστινιακές οργανώσεις να σπείρουν την βία στο άμεσο μέλλον.

Θα μπορούσε να αποβεί ιδιαίτερα δύσκολο για το Ιράν να συνεχίσει να ενισχύει οικονομικά την «παλαιστινιακή υπόθεση» τους μήνες που ακολουθούν. Σύντομα το Ιράν ίσως να μην αντέχει πια οικονομικά το να διατηρεί την παρουσία του στην Συρία και να τροφοδοτεί με “έξυπνα” όπλα την Χεζμπολάχ. Ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντοάν φωνασκεί, αλλά δείχνει να γνωρίζει ποιές γραμμές δεν πρέπει να υπερβεί.

Στο Ιράν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας βρίσκονται σε ύφεση από τον Ιανουάριο, αλλά η δυσαρέσκεια και η απαγοήτευση του πληθυσμού εξακολουθεί να υφίσταται και θα μπορούσε να αυξηθεί.

Η κυβέρνηση Τραμπ αντιλαμβάνεται αναμφίβολα ότι το ιρανικό καθεστώς δεν θα αποδεχθεί τις προϋποθέσεις που παρουσιάσθηκαν από τον υπουργό εξωτερικών Μάικ Πομπέο και ότι οι αυστηρές νέες κυρώσεις δύνανται να οδηγήσουν σε νέες εξεγέρσεις στο Ιράν, και στην πτώση του καθεστώτος. Ο πρέσβυς Τζων Μπόλτον, τώρα σύμβουλος εθνικής ασφαλείας, ανέφερε τον Ιανουάριο ότι «τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ» είναι να δουν την κατάλυση του καθεστώτος.

Αναφερόμενος πρόσφατα στην κατάσταση στην Μέση Ανατολή και στην αναγκαιότητα να επιτευχθεί ειρήνη, ο Πομπέο μίλησε για «Παλαιστινίους» και όχι για «Παλαιστινιακή Αρχή», όπως στο Ιράν, πιθανώς για να δώσει έμφαση στην διαφοροποίηση μεταξύ λαού και ηγεσίας, και ότι η ηγεσία και στις δύο περιπτώσεις, ίσως να μην αποτελεί πλέον μέρος της λύσης. Η Χαμάς, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, προφανώς δεν αποτελεί μέρος της οποιασδήποτε λύσης.

Κανένας δεν γνωρίζει ακριβώς τι θα περιλαμβάνεται στο ειρηνευτικό σχέδιο που θα παρουσιάσει η κυβέρνηση Τραμπ, αλλά φαίνεται σίγουρο ότι δεν θα συμπεριλαμβάνει το «δικαίωμα επιστροφής» των ούτω καλουμένων «Παλαιστινίων προσφύγων» και δεν θα προτείνει την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως «πρωτεύουσα ενός παλαιστινιακού κράτους». Το σχέδιο άνευ αμφιβολίας θα απορριφθεί και από την Παλαιστινιακή Αρχή και από την Χαμάς. Ήδη έχει απορριφθεί, πριν καν δημοσιοποιηθεί.

Ο Νετανιάχου ορθώς είπε ότι οι Παλαιστίνιοι ηγέτες, όποιοι κι αν είναι αυτοί, δεν θέλουν ειρήνη με το Ισραήλ, αλλά «ειρήνη χωρίς το Ισραήλ». Αυτό που θα μπορούσε εντούτοις να γίνει θα ήταν ειρήνη δίχως τους Παλαιστίνιους ηγέτες. Αυτό που επίσης θα μπορούσε να συμβεί θα ήταν ειρήνη χωρίς τους μουλάδες του Ιράν.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στις 27 Δεκεμβρίου 2017, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, οι ηγέτες από τον μουσουλμανικό κόσμο που διαμαρτυρήθηκαν ήταν κατά κύριο λόγο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντοάν της Τουρκίας και ο Χασάν Ρουχανί του Ιράν. Η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ομάν δεν έστειλαν αντιπροσώπους στην ισλαμική σύνοδο κορυφής στην Κωνσταντινούπολη. Όταν η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ εγκαινιάστηκε στις 14 Μαΐου, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και τα Εμιράτα του Κόλπου παρέμειναν σιωπηλά.

Την ημέρα αυτή, η Άνγκελα Μέρκελ και ο Εμμανουέλ Μακρόν επανέλαβαν τα όσα είχαν δηλώσει στις 27 Δεκεμβρίου του 2017: ότι οι πρεσβείες της Γερμανίας και της Γαλλίας στο Ισραήλ θα παραμείνουν στο Τελ Αβίβ. Ο Μακρόν καταδίκασε τις «αποτρόπαιες ενέργειες» του ισραηλινού στρατού στα σύνορα με την Γάζα αλλά όχι την επιθετικότητα της Χαμάς που παρότρυνε τον κόσμο της, πληρώνονταςμάλιστα, να εξορμήσει στα σύνορα της Γάζας με το Ισραήλ.

Αν οι παρούσες τάσεις εξακολουθήσουν, ο Μακρόν και η Μέρκελ θα βρεθούν μεταξύ των τελευταίων υποστηρικτών της «παλαιστινιακής υπόθεσης». Δείχνουν πρόθυμοι να κάνουν το οτιδήποτε προκειμένου να διασώσουν την διεφθαρμένηΠαλαιστινιακή Αρχή.

Κάνουν επίσης το οτιδήποτε ώστε να διασώσουν την ετοιμοθάνατη «συμφωνία για τα πυρηνικά» με το Ιράν και αντιμετωπίζουν με ευλάβεια το καθεστώς των μουλάδων. Κατά την διάρκεια της ευρωπαϊκής σύσκεψης κορυφής που έγινε στην Σόφια, Βουλγαρία στις 16 Μαΐου η κυβέρνηση Τραμπ έγινε αντικείμενο αυστηρής κριτικής από τους Ευρωπαίους ηγέτες που υποστήριξαν ότι η Ευρώπη θα βρεί έναν τρόπο να «παρακάμψει» τις αμερικανικές κυρώσεις και να «αντισταθεί» στον Πρόεδρο Τραμπ. Ευρωπαϊκές εταιρείες ήδη εγκαταλείπουν μαζικά το Ιράν, προφανώς πεπεισμένες ότι είναι καλύτερο να περιορίσουν τις ζημιές τους διατηρώντας καλές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μεταξύ 3 και 5 Ιουνίου ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου βρέθηκε στην Ευρώπη προκειμένου να να πείσει την Μέρκελ, τον Μακρόν και την βρετανή πρωθυπουργό Τερέζα Μέι να σταματήσουν να υποστηρίζουν την συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά. Απέτυχε, όπως αναμενόταν, αλλά τουλάχιστον είχε την ευκαιρία να εξηγήσει στους Ευρωπαίους τον ιρανικό κίνδυνο και την ανάγκη για δράση.

Καθώς οι σχέσεις του Ιράν με την Βόρεια Κορέα στο επίπεδο των πυρηνικών έχουν εντατικοποιηθεί τα τελευταία δύο χρόνια – το Ιράν φαίνεται να βασίστηκε στην Β. Κορέα προκειμένου να εξελίξει τους δικούς του πυρηνικούς σχεδιασμούς – η αποπυρηνικοποίηση της κορεατικής χερσονήσου που ίσως ξεκίνησε με την συνάντηση Ντόναλντ Τραμπ – Κιμ Γιονγκ Ουν στις 12 Ιουνίου στην Σιγκαπούρη, προφανώς δεν πρόκειται να ισχυροποιήσει την θέση της Τεχεράνης.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να μην θέλουν να δουν ότι μια σελίδα γυρίζει στην Μέση Ανατολή. Φαίνεται να μην επιθυμούν να δούν ότι, παρά την ιδιοτελή τους ανηθικότητα, το να παραμένουν με την στάση τους στην σελίδα του χτες απλά τους εμποδίζει να αντιληφθούν το μέλλον.

Ο Dr. Γκυ Μιγιέρ (Guy Millière), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, είναι ο συγγραφέας 27 βιβλίων για την Γαλλία και την Ευρώπη.

https://el.gatestoneinstitute.org/12541/%CE%B4%CF%8C%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80

Κριτική Ανάλυση Συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος – FYROM

Από

anixneuseis

June 18, 2018

Ομάδα Ανάλυσης. Εκπρόσωπος κ. Δημήτριος Μ. Γάκης

Σύνοψη:

Γενική διαπίστωση:

Η συμφωνία εμφανίζει στοιχεία προχειρότητος, με γραφή κατά το μάλλον ή ήττον ερασιτεχνική, χωρίς επαρκή επεξεργασία και ανάλυση. Δίδει την εντύπωση στους Διπλωμάτες που την ανέλυσαν ότι γράφτηκε βιαστικά και αφήνει πολλά «ανοίγματα» για μελλοντικές στρεβλώσεις, μεθοδεύσεις, και παραβιάσεις. Εκχωρούνται απροκάλυπτα και κεκαλυμμένα ζωτικά δικαιώματα χωρίς ανταλλάγματα και σοβαρές διασφαλίσεις.
Η μετάφραση σε συγκεκριμένο σημείο κομβικής σημασίας δεν είναι ακριβής, σκόπιμα.
Επιχειρείται με επίκληση του Δικαίου της Θαλάσσης , που δεν είχε κανένα λόγο να περιληφθεί στην Συμφωνία, να εκχωρηθούν Ζωτικής Σημασίας Εθνικά Δικαιώματα, όπως αυτό της Υφαλοκρηπίδος και της Ζώνης Αποκλειστικής εκμετάλλευσης.
Επαναφέρονται με κεκαλυμμένη μορφή επιδιώξεις επεκτατικού Κράτους που πρωτοεμφανίσθηκαν στα τέλη του 19^ου Αιώνος, υποδαύλισε το Ίλιντεν και τους Κομιτατζήδες μέσω της στήριξης της Βουλγαρίας, προκάλεσε δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τώρα επιχειρεί, μέσω του ελέγχου της FYROM, να ξαναεπιδιώξει την έξοδο της στο Αιγαίο και την κτήση των υποθαλάσσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων και την δημιουργία πλωτού διαύλου μέσω του Αξιού και Δουνάβεως.
Δεν αναγνωρίζεται απλά Βόρειο Μακεδονικό Κράτος και Μακεδονική Γλώσσα αλλά με τον συνδυασμό των δύο αναγνωρίζεται ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ.

Αναλυτικά:

Τίτλος: … Μεταφράζεται ως «ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ» το «STRATEGIC PARTNERSHIP» , αντί του Στρατηγικής Συνεργασίας. Δίδεται έτσι η εντύπωση δημιουργίας εταιρείας / Συνεταιρισμού για κάτι! Το ίδιο αναφέρεται και στην τελευταία παράγραφο του προοιμίου.
Πουθενά δεν αναγράφεται το Σλαβικό όνομα “Severna Macedonija” το οποίο αναφέρονταν σωρηδόν στις τοποθετήσεις του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος και αναφέρθηκε στο διάγγελμα του Πρωθυπουργού της Χώρας, κ. Τσίπρα, ο οποίος ψευδώς βεβαίωσε την χώρα ότι «”συμφώνησαν να μετονομάσουν τη χώρα τους σε Δημοκρατία της Severna Makedonija (Σεβέρνα Μακεντονίγια),» και παρακάτω προσέθετε «ότι η αλλαγή του ονόματος θα υλοποιηθεί τόσο σε ότι αφορά τις διεθνείς και διμερείς τους σχέσεις όσο όμως και στο εσωτερικό“.
Άρθρο 1 , παρ 3^α :Αντί αυτού το όνομα είναι Republic of North Macedonia (Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας) ή εν συντομία North Macedonia (Βόρεια Μακεδονία). Το Ψεύδος αυτό αποδεικνύει την Μεθόδευση , τόσο του Υπουργού Εξωτερικών όσο και του Πρωθυπουργού και αποκαλύφθηκε, αρχικά από το διάγγελμα του Προέδρου Ζάεφ το οποίο παρακολουθήσαμε ζωντανά και μεταφράσθηκε άμεσα από την ομάδα μας και αναρτήθηκε στο Facebook του Εκπροσώπου μας και ακολούθως διεσπάρη στα μέσα ενημέρωσης και στους διάφορους φορείς. Ακολούθως όταν ο Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζήτησε το κείμενο της συμφωνίας στα Αγγλικά και διενεμήθη στον τύπο, φροντίσαμε να το λάβουμε και μέσω Σκοπίων, να το αντιπαραβάλλουμε και στην συνέχεια να το αντιπαραβάλλουμε με την Ελληνική Μετάφραση όπου διαπιστώσαμε τις ανακρίβειες.
Στο άρθρο1, παρ3β εσκεμμένα μεταφράζεται το «Nationality Macedonian» αντί ως «Εθνικότητα Μακεδονική» σε «Ιθαγένεια Μακεδονική» . Ο όρος Ιθαγένεια αντιστοιχίζεται με τον Αγγλικό όρο Citizen/ Citizenship. Μάλιστα , στο Αγγλικό κείμενο γράφουν : «Nationality Macedonian / Citizen of Republic of North Macedonia as it will be registered in all travel documents” Κάνουν δηλαδή σαφή διάκριση μεταξύNationality και Citizenship στο Αγγλικό κείμενο! Είναι εμφανής η εκ δόλου μετάφραση στο Ελληνικό κείμενο, δεδομένου ότι έτι χειρότερα, ο Υφυπουργός Εξωτερικών, (καθ Πανεπιστημίου Θράκης !) επιχείρησε να πείσει ότι με τον όρο Macedonian Nationality δεν αναγνωρίζεται η Μακεδονική Εθνικότητα άρα και το Έθνος, αλλά η… Ιθαγένεια !!!
Αποτελεί , λίαν επιεικώς ασυγχώρητη ανικανότητα, και ερασιτεχνισμό το να μην θέλεις να αναγνωρίσεις την ανύπαρκτη Μακεδονική εθνότητα και να γράφεις ένα τέτοιο κείμενο διεθνούς συνθήκης. Είναι όμως , δυστυχώς , πολύ χειρότερη η πραγματικότητα. Όπως αβίαστα προκύπτει από την Ψευδή δήλωση του Πρωθυπουργού περί ονόματος Severna Macedonija , την ανόητη τοποθέτηση του Υφυπουργού Εξωτερικών στην Βουλή αλλά και την εσκεμμένη παραποίηση της μετάφρασης του όρου Nationality, τα πάντα έγινα με γνώση και πρόθεση!
Όπως προκύπτει από τα επόμενα άρθρα, τα οποία αναπέμπουν σε απώτερο χρόνο την ολοκλήρωση της αποκατάστασης των αλυτρωτικών στοιχείων , το erga omnes, έχει μόνο ρητορική σημασία , και ουχί διασφαλισμένη και πρακτική. Εάν επιθυμείς το δεύτερο η Συμφωνία δεν κυρούται ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ (διεθνής πρακτική Συντάξεως Συνθηκών)
Άρθρο 1, παρ 3c. Εδώ αναγνωρίζεται η ανύπαρκτη Μακεδονική Γλώσσα. Αναφέρεται επιπρόσθετα όπως αναγνωρίσθηκε από τον ΟΗΕ το 1977 κλπ.
Εάν επρόκειτο περί αναγνωρισμένης γλώσσας δεν υπήρχε κανένας λόγος να μνημονευθεί το ανωτέρω στοκείμενο. Προς τι;
Δεν υπήρξε καμμία τέτοια αναγνώριση γλώσσας από Ελληνική Κυβέρνηση, την Ελληνική Βουλή και τον ΟΗΕ. Αυτό στο οποίο αναφέρονται είναι ένα Συνέδριο του 1977 για την μεταγραφή των ονομάτων στο Λατινικό αλφάβητο μεταξύ των οποίων ήταν και οι Επαρχίες της τότε Γιουγκοσλαβίας μία εκ των οποίων αποκαλείτο Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δεν τέθηκε θέμα γλωσσικής αναγνώρισης αλλά μεταγραφής των τοπωνυμίωνστα Λατινικά
Είναι εμφανές ότι αναφέρεται σε μία προσπάθεια να δικαιολογηθεί το αδικαιολόγητο. Η αναγνώριση μίας Νοτιοσλαβικής γλώσσας σε ανύπαρκτη Εθνική γλώσσα ενός ανύπαρκτου Έθνους. Διότι η γλώσσα είναι απαραίτητο στοιχείο για την ύπαρξη Έθνους! Για τούτο όλη αυτή η δόλια μεθόδευση και η χρήση αβάσιμων δικαιολογιών που μόνο θυμηδία προκαλούν σε κάθε μορφωμένο Έλληνα. Επιπρόσθετα οι εν ζωή ευρισκόμενοι μετέχοντες της τότε επιτροπής (Πρέσβεις επί τιμή και καθ Μπαμπινιώτης) απέρριψαν πολύ πριν, αυτήν την δικαιολογία του Υπ. Εξωτερικών, με την οποία προσπάθησε να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη αυτή ενέργεια.
Ο Πρωθυπουργός Ζάεφ στο διάγγελμά του ανέφερε χαρακτηριστικά ότι: « επισημαίνεται ότι η συμφωνία αποτελεί επιβεβαίωση της Μακεδονικής Γλώσσας στα Ηνωμένα Έθνη».Διαψεύδει επομένως ότι η γλώσσα ήταν αναγνωρισμένη! (τέταρτη παράγραφος διαγγέλματος- ανάρτηση Σλαβικού και μεταφρασμένου στο Facebook του εκπροσώπου μας.
Άρθρο 1, παρ 3^ε : Αλλάζουν μόνο την Εθνική συντομογραφία τους στις πινακίδες αυτοκινήτων από ΜΚ σε ΝΜ και ΝΜΚ. (Σημειώνεται ότι για πολλά χρόνια οι πινακίδες αυτοκινήτων του νομού Φλώρινας ήταν ΝΜ + αριθμός). Σε όλες τις άλλες χρήσεις παραμένει το ΜΚ . Δηλαδή MaKedonia Ήτοι σκέτο Μακεδονία. Αυτό μαρτυρεί την πρόθεση του τι θα επακολουθήσει. Θα κοπεί το North και θα παραμείνει το Macedonia σκέτο. Αποδεικνύονται δηλαδή οι συντάκτες πονηροί, αλλά όχι έξυπνοι. Θα αλλάξουμε τις πινακίδες που βλέπουν οι Έλληνες όταν κατεβαίνουν για μπάνια για να μην εντοπίζουν την λαθροχειρία, αλλά στα άλλα πάλι… σκέτο Μακεδονία θα είναι!
Άρθρο 1, παρ 3^η: Δεν αναγράφεται σαφώς ότι η τροποποίηση του Συντάγματος πρέπει να γίνει πριν την υπογραφή της συμφωνίας!
Άρθρο 1, παρ 3θ: Δεν καθορίζονται σαφώς τα της χρήσης του ονόματος στο Εμπόριο και το σημαντικό αυτό θέμα αναπέμπεται στις καλένδες χωρίς διασφαλίσεις. Η επιτροπή υπό την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί εγγύηση, δεδομένης της γνωστής μεροληπτικής στήριξης της FYROM.
Άρθρο 2, παρ4β. Η έναρξη ενταξιακών διαδικασιών στην ΕΕ θα γίνει μετά την κύρωση της συμφωνίας από το Κοινοβούλιο των Σκοπίων και όχι μετά την κύρωση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Αυτό , δηλαδή θα γίνει πριν το δημοψήφισμα των Σκοπίων και την τροποποίηση του Συντάγματος. Ενώ για την είσοδο στο ΝΑΤΟ λαμβάνεται σαφής πρόνοια για την κύρωση της εισόδου μετά την κύρωση της συμφωνίας από το Ελληνικό Κοινοβούλιο!
Άρθρο 13: Αποτελεί συγκεκαλυμμένη εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας με τον τρόπο που γράφεται. Ως γνωστόν οι περίκλειστες χώρες , σύμφωνα με την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ τεκμηριώνουν απαιτήσεις επί της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Το άρθρο αυτό δεν τέθηκε τυχαία και αποτελεί «Δάκτυλο» κράτους που πιέζει για την συμφωνία και που επιθυμεί διακαώς την έξοδο στο Αιγαίο όπως αναφέρεται στην Γενική διαπίστωση. Επ΄ αυτού ήδη έχουν τοποθετηθεί Έλληνες εμπειρογνώμονεςκρούοντες τον κώδωνα του ανωτέρω Κινδύνου. Θα πρέπει να απαλειφθεί άμεσα από την Συμφωνία.
Άρθρο 14 παρ 4. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η μέριμνα του άρθρου που αφορά τους αγωγούς αερίου και πετρελαίου (!) ενδεικτική της βίας να ολοκληρωθεί η συμφωνία.
Άρθρο 14 παρ 5. Στο άρθρο αυτό περιλαμβάνεται μέριμνα συνεργασίας εκτός των άλλων και στις Θαλάσσιες συγκοινωνίες! «Κουμπώνει» με τα προαναφερθέντα στη παρ 12 του κειμένου μας. Επιπρόσθετα δένει με το παλαιό Γερμανικό όνειρο του πλωτού Αξιού το οποίο απερρίφθη στο παρελθόν από Ελληνικές κυβερνήσεις διότι θα αποτελέσει τεράστιο πλήγμα στην Ελληνική Ναυτιλία.
Άρθρο 15 παρ 4. Αναφέρεται στον τομέα συνεργασίας της Υγείας «συμπεριλαμβανομένης της υγειονομικής περίθαλψης» Αυτό μπορεί να εκληφθεί ως υποχρέωση περίθαλψης σε Ελληνικά νοσηλευτικά ιδρύματα, γεγονός που θα φορτίσει περαιτέρω τα ήδη ανεπαρκούντα Ελληνικά νοσοκομεία .
Άρθρο 19 , παρ 3. Θα έπρεπε να απαλοιφθεί η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο σε περίπτωση διαφοράς, όπως ισχύει με την Τουρκία. Με αυτό το άρθρο ανοίγεται η δυνατότητα διεκδίκησης θαλάσσιου και υποθαλάσσιου πλούτου όπως προαναφέρθηκε. Πρέπει να ζητηθεί η γνώμη εξειδικευμένων Νομικών επί αυτού του θέματος.
Άρθρο 20 , παρ 9. Με αυτό δένεται κάθε μελλοντική Κυβέρνηση ώστε να μην μπορεί να τροποποιήσει την συμφωνία όσον αφορά τα επίμαχα άρθρα 1(3) και 1(4), δηλαδή τα αφορώντα το όνομα, γλώσσα, εθνότητα και την διαδικασία αναγνώρισης!

Για την Ομάδα Ανάλυσης

Δημήτριος Μιχ Γάκης

infognomon

1...2,7982,7992,800...3,032 Σελίδα 2,799 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Μέσα από την κουρδική ψήφο περνά η νίκη του Ερντογάν

Maritime Agreement Between Albania And Greece Finalized

Kozeta Çika

Η ντροπή γιορτάστηκε με «βαλκανικό μοιρολόι»

Τα δίνουν όλα για να παραμείνουν στην εξουσία

Νίκος Κοτζιάς: Η αμείλικτη πορεία προς την εξουσία

Kαλός σύμβουλος, προβληματικός υπουργός

Το βρώμικο 1989

Οι μέρες δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου

Πηγαινοερχόμενος στο εξωτερικό

Η γέφυρα προς τον ΣΥΡΙΖΑ

Μαζικές μεταθέσεις διπλωματών

Η λάθος συμφωνία

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙΡΙΔΗΣ*

Η ανάδυση των «εθνοπληβείων»;

Η «Βόρεια Μακεδονία» θα εξάγει αστάθεια: Μια αποτίμηση από την Ελληνική σκοπιά

Στα Σκόπια μέσω Άγκυρας;

Η μεγάλη εικόνα

Στο δια ταύτα

Η έπαρση είναι εμπόδιο της προκοπής

«Υπόσχεση εκτέλεσης του Κούρδου συνυποψήφιού του έδωσε ο Ερντογάν σε ψηφοφόρους του στις 10 Ιουνίου !»

Το «Δόγμα Τραμπ» για την Μέση Ανατολή

Κριτική Ανάλυση Συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος – FYROM