Αρχική Blog Σελίδα 2787

ΈΧΩ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ

Από
anixneuseis
-
1

Όπως θα γνωρίζετε στις 20 Ιουλίου είναι η θλιβερή επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι υπήρξε προδοσία. Θα διαβάσετε, αρκετά, αυτές τις ημέρες.
Ως κύριο θέμα δημοσιεύουμε σήμερα στις “Ανιχνεύσεις” ένα κείμενο του αντιστρατήγου ε.α. Δημήτρη Αλευρομάγειρου. 
Ο κ. Αλευρομάγειρος, διηγείται την προσωπική του ιστορία και την ιστορία της μονάδας του στην Κύπρο. Ήταν διοικητής του 336 ΤΕ όταν έγινε η εισβολή και μαζί με άλλες μονάδες, κράτησαν ελεύθερη τη Λευκωσία. Χύθηκε αίμα για να κρατηθεί ελεύθερη η πρωτεύουσα. Ας μην τα θεωρούμε όλα δεδομένα και μαγειρεμένα.
Θα σας συνιστούσα να διαβάσετε το κείμενο του κ. Αλευρομάγειρου.
Η απορία που θα ήθελα να διατυπώσω είναι: γιατί ο κ. Αλευρομάγειρος δεν έγινε αρχηγός ΓΕΣ;
Το 1974 ήταν η τελευταία φορά που ελληνικές μονάδες ενεπλάκησαν σε πολεμικές μάχες. Ο κ. Αλευρομάγειρος όχι μόνο ήταν εμπειροπόλεμος αλλά και με τη μονάδα του κέρδισε τον αντίπαλο. Είχε, δηλαδή, όλα τα στοιχεία να ηγηθεί του στρατεύματος.
Ποιά είναι τα κριτήρια επιλογής ενός αρχηγού; Γιατί ένας που δεν έχει εμπειρία πολέμου, επιλέγεται ενός που έχει; Και, μάλιστα, νικηφόρα εμπειρία;
Τον κ. Αλευρομάγειρο τον γνωρίζω ελάχιστα. Δεν έχω κανέναν προσωπικό λόγο να τον επαινέσω. Ούτε το κάνω για να αποδώσω τιμή. Απορία μου είναι πως επιλέγονται οι ηγέτες του στρατεύματος.
Όταν δεν έχεις ανθρώπους που πολέμησαν και διακρίθηκαν στη μάχη το καταλαβαίνω. Επιλέγεις απο αυτούς που έχεις. Όταν, όμως, έχεις;
Επελέγησαν, τουλάχιστον, ως αρχηγοί τότε, άνθρωποι που είχαν την ίδια πολεμική εμπειρία στην Κύπρο;
Πως θα φτιάξουμε αξιόμαχο στράτευμα αν δεν προάγουμε τους, κατά κοινή ομολογία και αποδεδειγμένα απο την πράξη, ικανούς;

Russiagate Is Far Wider Than Trump and His Inner Circle

Από
anixneuseis
-
0

By David KlionTwitter The Nation

It isn’t just the story of a few corrupt officials, or even a corrupt president. It’s the story of a corrupt Republican Party.

JULY 17, 2018

There’s nothing we learned from Donald Trump’s meeting in Helsinki on Monday with Vladimir Putin that we didn’t already know. Seeing the president of the United States praise a foreign adversary to his face while insulting his own intelligence services carries some remaining power to shock, but nothing about Trump’s past statements, including his tweets in the days leading up to the summit, suggested anything very different was in store. We certainly should have been prepared for the likelihood that Trump would flatter Putin, denounce the media, and generally humiliate the United States for no discernible reason.

On the one hand, it’s healthy that the public is capable of expressing outrage. It’s reassuring that Trump’s appalling behavior and flagrant corruption haven’t been completely normalized. And yet there’s something empty about this reaction every time it occurs. The fact that Trump is unfit for office isn’t news.

Here’s what is news: Last Friday, just days before the Trump-Putin summit, Robert Mueller indicted 12 Russian intelligence officers, charging them with hacking, identity theft, and conspiracy to launder money. Allegedly, these officers were behind the hacking of the Democratic National Committee, the Democratic Congressional Campaign Committee, and the e-mails of Clinton campaign officials in 2016 and released stolen e-mails via Guccifer 2.0, the entity that furnished them to WikiLeaks in order to spread chaos and distrust among Democrats.

As Putin made clear in the joint press conference on Monday, Russia has no intention of extraditing any of these officers to stand trial in the United States, but that’s not the point of the indictments. More likely, Mueller intended to send a message to several figures not named but whose identities are strongly implied. One individual, described as “a person who was in regular contact with senior members of the presidential campaign of Donald J. Trump,” is almost certainly longtime GOP operative and dirty trickster Roger Stone. The indictment describes this individual’s discussions with Russian agents regarding the release of stolen documents, citing language that precisely matches Stone’s previously reported August 2016 discussions with Guccifer. It’s easy to see how Stone himself could be charged with conspiring with foreign hackers, and how the mere threat of such charges could pressure him to flip on Trump.

But even more intriguing is the allegation that on August 15, 2016, the indicted officers “received a request for stolen documents from a candidate for the U.S. Congress” and that they “sent the candidate stolen documents related to the candidate’s opponent.” Without anything beyond that description to work with, it’s best not to speculate as to who this candidate might be, but it’s safe to assume they know who they are. This is a shocking allegation, and it hints at larger implications of Russiagate that the public is nowhere close to coming to terms with.

It’s rarely recalled now, but back in May 2017, The Washington Postpublished the transcript of a conversation from June 2016 among the House Republican leadership, in which House majority leader Kevin McCarthy made clear that he was aware “the Russians hacked the DNC and got the opp research that they had on Trump” and speculated “there’s two people, I think, that Putin pays: [Representative Dana] Rohrabacher and Trump.” Amid laughter, House Speaker Paul Ryan insisted that the conversation remain off the record, adding, “What’s said in the family stays in the family.” Ryan would later claim he and McCarthy were joking.

The point here isn’t necessarily that Rohrabacher, a Republican congressman from California, solicited illegally obtained documents from Russian officials. There are other plausible candidates who might have done that. The point is that Russiagate, which is widely understood to be a scandal surrounding Donald Trump’s close associates like Paul Manafort, may go wider and deeper, and could implicate at least one member of Congress.

Moreover, it seems that the Republican leadership was at the very least aware of this possibility, amused by it, and did nothing whatsoever to alert the public or any relevant authorities. They were happy to enjoy the benefits of Russian interference and said so openly among themselves. Similarly, as the Post reported, when Senate majority leader Mitch McConnell was informed of Russian interference in September 2016 in a meeting with President Obama and other senior officials, he threatened to cast any public announcement of the threat as partisan politics. It’s not a stretch to say McConnell deliberately undermined national security for partisan advantage, a decision that has paid off with the signing of a massive tax cut for the wealthy and the looming establishment of a durable right-wing majority on the Supreme Court.

In other words, Russiagate isn’t just the narrow story of a few corrupt officials. It isn’t even the story of a corrupt president. It’s the story of a corrupt political party, the one currently holding all the levers of power in Washington. After Trump groveled before Putin in Helsinki, many Republicans in Washington proclaimed their solemn concern, just as they did when the president expressed his sympathy for the white supremacists in Charlottesville last year. But all of them are fully aware that they are abetting a criminal conspiracy, and probably more than one.

Shortly after the Trump-Putin press conference, federal prosecutors announced the indictment of Maria Butina, a Russian national in Washington, DC, who, unlike the 25 Russians the special counsel has so far indicted, was arrested over the weekend. Butina, who in 2016 attempted to arrange a meeting between Trump and Putin, is accused of operating as a foreign agent to gain influence in Republican political circles and advance the interests of the Russian Federation. Working on behalf of Alexander Torshin, the deputy governor of the Russian Central Bank, she appears to have brokered ties with the National Rifle Association and conservative religious organizations, which she herself accurately identified as the financial backbones of the Republican Party in Congress.

Butina is a colorful example of an increasingly common phenomenon in Washington: foreign nationals, not only from Russia but from dozens of other countries, who blur the line between lobbying and spying until it’s imperceptible. This is what the evisceration of campaign-finance laws has yielded: a capital where American corporations and foreign governments see every official as being for sale.

Mueller, who knows more than anyone in the media about the extent of the Russiagate scandal and never leaks, isn’t telling us that Trump colluded and obstructed justice—we already know that, because we literally saw Trump request on camera, in the summer of 2016, that Russia hack the Clinton campaign, just as we later saw him bluntly admit to the world that he fired James Comey to end the Russia investigation.

Instead, we are being told something much more frightening: that Russiagate doesn’t end with Trump and his inner circle, that some members of Congress may be implicated, and that the Republican leadership therefore has a personal stake in preventing anyone beyond Manafort and a few other flunkies from being held accountable. Mueller and the FBI are giving everyone a glimpse at the scale of official corruption in Washington, and they’re warning us that they aren’t going to be able to rein it in all by themselves.

David KlionTWITTER David Klion is a writer and editor in Brooklyn whose work has appeared in The Nation, The New York Times, The Guardian, Jewish Currents, and other publications.

https://www.thenation.com/article/russiagate-far-wider-trump-inner-circle/

Thinking About the Trump-Putin Meeting

Από
anixneuseis
-
0

Jul 18, 2018

By and large, high-level summits don’t matter. Agendas are set weeks in advance. A series of agreements – mostly symbolic – are negotiated ahead of time, with documents ready to be signed. Private meetings usually involve several aides to help the leaders and to ensure that they stick to the script.

President Donald Trump approaches summits differently from his predecessors. Rather than months of preparation at lower levels, he enters meetings prepared to improvise. He has been deeply criticized for this approach, particularly by those officials who would normally be called upon to prepare for meetings, but it isn’t clear that the old method worked. It tended to minimize gaffes, but it also homogenized the meetings, tying the hands of the president – who was elected, after all, whereas the minions were appointed. Trump’s desire to be free to interact and deal is not inherently a bad idea, as it would turn summits into authentic meetings, but the complexities of domestic and foreign politics require discipline.

Only a handful of people know exactly what was said during the private meeting on Monday in Helsinki between Trump and Russian President Vladimir Putin, but the world bore witness to the post-summit Q&A with the media. The American president was not restrained by his advisers, nor was he bound by his prepared remarks. He was, however, constrained by domestic politics. World leaders are politicians, and politicians have publics – whether in democracies or dictatorships – that they must answer to.

The weaker the political positions of leaders are – or the weaker they perceive their positions to be – the more they will speak to their public. Their statements will shift away from the matter at hand to try to buttress their political position at home. They can do this in several ways, including by using the occasion as a platform to attack domestic opponents. This is what happened at the Trump-Putin meeting. Putin is politically strong, and for him, simply appearing confident was enough. But Trump is embattled, and he chose to focus on domestic issues. A major one is the investigation into Russian interference in the 2016 U.S. election. Since the summit was with Putin, and Trump’s focus was on domestic politics involving Russia, the confluence led him into difficult places.

Trump’s most interesting comment came as a tweet before the press conference, though he reaffirmed the comment’s sentiments during the conference. He said that U.S.-Russian relations had reached their lowest point ever and that it was the United States’ fault. The first part is suspect given events like the Cuban Missile Crisis, but the startling part was the assertion that the U.S. was to blame. What I think Trump was trying to do was to attack the Obama administration for trying to isolate Russia rather than engage it. There is an argument to be made for that position, but it wasn’t clearly expressed in the tweet.

The decision by Robert Mueller, the special counsel leading the investigation into Russian meddling, to indict 12 Russians the Friday afternoon before the summit clearly threw Trump off balance. It isn’t clear that Mueller had to do this when he did, given that there was no chance whatsoever that the Kremlin would extradite them. Putin hinted that if Mueller wanted to question them, the Russian government would then want to question Americans accused of committing crimes in Russia, citing one case in particular. Since U.S. foreign intelligence must break laws daily in Russia to do its job, an agreement on this would open a can of worms no one wants.

One explanation for the timing of the indictments is that Mueller was oblivious or indifferent to the fact that there was a summit meeting the following week. Another explanation is that in performing his job as special counsel, Mueller saw an opportunity to fluster Trump and he used it, prioritizing his role in the investigation over U.S. foreign policy. In any event, the indictments dominated the press conference, with American reporters hammering on whether Trump endorsed them. Trump could have answered that they were only indictments and not convictions and that he would let the judicial system decide this, but instead, he essentially took Putin’s line, dismissing U.S. intelligence findings. (Trump walked back those remarks on Tuesday.)

This brings us to the subtext of the investigation, which is that Trump is in some way under the control of Russian intelligence. The press conference should put those concerns to rest. If he were, the Russians never would have permitted Trump to reject U.S. intelligence findings or side with Putin. Indeed, it would have been unwise to hold a private meeting between the presidents in the first place. The Russians would be doing everything in their power to enhance Trump’s political standing in the United States and to make him appear anti-Russian. They would never allow anyone to imagine he was working for them. They would use him in different ways. Trump would have attacked Putin directly at the press conference.

The pressures on Trump are mounting, whether he is concerned about something he did or simply under the normal pressure that comes with being under constant investigation. His desire to challenge what he sees as tormentors on all fronts has become powerful, and it broke out around the meeting in Helsinki. Putin undoubtedly was pleased, and the world media declared it a major setback for the United States.

In actuality, at most it hurt the career of a single politician, and more likely it didn’t do even that. The American public is fully aware of Trump’s personality quirks and public statements. His approval rating has ticked up in recent months, reaching as high as 47 percent according to Rasmussen for the month of June. This is one of the higher results, but it’s pretty strong for a president at this point in his presidency. There are voters who will despise him regardless of what he does, and others who will admire him regardless of what he does. Trump’s popularity won’t surge or plummet simply because he behaved like himself.

As to American standing on the world stage, that too is consistent. Most dislike the United States, but none can dismiss it. In my travels, I found many countries that held President Barack Obama in withering contempt. President George W. Bush was regarded as incompetent. Dislike of the president for being unsophisticated, or the U.S. for being naive or ruthless (sometimes both, somehow), is not new, although there is no question that Trump has created vast new opportunities for critics.

But the United States is the world’s largest economy, the engine of global technological innovation and the only global military force in the world. It is also the largest importer, and Germany’s largest customer, for example. German Chancellor Angela Merkel may be offended by Trump, but in the end, her country needs the American market. The objective realities of U.S. power trump the behavior of the president. Similarly, summits must be put into context. They are meetings between people, some of whom have enough political support to do what they say they will, others who do not. But both will pass the scene long before the deep power of either country passes away. The balance of power shifts, but, except in time of war, ever so slowly. A sense of proportion is needed, but that has never been abundant in the world.

The post Thinking About the Trump-Putin Meeting appeared first on Geopolitical Futures.

Is Southern Syria Heading For ‘Lebanonization’?

Από
anixneuseis
-
0

THE LIKELY EMERGENT PICTURE IN SYRIA, AS IN LEBANON, IS THEREFORE THE ONGOING CONSOLIDATION OF ANOTHER IRGC PROJECT

 The raid on the T4 base at Tiyas in southern Syria this week was, according to global media reports, the third such action by Israeli air power against this facility in the course of 2018. It is the latest move in an apparently ongoing campaign to prevent the entrenchment and consolidation (these are the words favored by Israeli officials) of the Iranian military infrastructure in Syria.

Meanwhile, the Assad regime is moving into the final stages of its offensive against the rebellion in Deraa province. Evidence has emerged of the presence of Iran-supported Shia militias among the forces operating on behalf of the regime in Deraa. The two forces whose commanders were photographed in the area are Liwa al-Zulfiqar and the Abu al-Fadl al-Abbas Brigade.

Haidar al-Jubouri, Zulfiqar’s commander, was photographed in the operations room of the Syrian Arab Army’s 4th Division in Deraa. Commanders of the Abu al-Fadl al-Abbas Brigade, meanwhile, were seen in the area of Tafas. Notably, the latter individuals were pictured in Syrian Army uniform and in conversation with Russian officers.

A number of Israeli commentators this week downplayed the significance of these revelations.

They argued that the apparently minor and limited presence of the Shia militias in the Deraa offensive was testimony to the success of Israeli diplomatic efforts to impress upon the Russians the importance of limiting the Iranian presence in the offensives in southwestern Syria.

The Israeli concern is not primarily with Deraa.

Rather, Jerusalem is watching carefully to see which forces will be involved in the regime’s advance on Quneitra province, adjoining the Israeli-controlled part of the Golan.

If the Quneitra offensive involves a mix of forces similar to that in Deraa, this will enable officials to claim that Russian pressure is working, while presumably restating Israel’s determination to continue efforts to expel Iran from Syria in its entirety.

Defense Minister Avigdor Lieberman said this week that “the fact Iranian forces are present in Syria at all is unacceptable, and we will act against any Iranian consolidation in the area.” Prime Minister Benjamin Netanyahu, meanwhile, met this week with Russian President Vladimir Putin. Prior to the meeting, the Prime Minister’s Office issued a statement reiterating that “Israel will not tolerate a military presence by Iran or its proxies anywhere in Syria and that Syria must strictly abide by the 1974 Separation of Forces Agreement.”

So Israel makes clear its determination that Iran should quit Syria in its entirety, acts against specific Iranian targets, and appears to ignore or downplay those elements of the Iranian presence against which air action would have more limited or problematic application (such as pro-Iranian units integrated into the Syrian Army).

The Iranians, meanwhile, appear at present to be absorbing the blows with little apparent attempt at response, while maintaining their overall presence in Syria.

Where may all this be headed? First of all, it is important to understand the nature and dimensions of the Iranian project in Syria.

Iran’s deep alliance with Assad’s Syria goes back to the first days of the Islamic Republic of Iran, and to Hafez Assad’s support of Tehran in the Iran-Iraq War. Over the past seven years of civil war, however, the nature of the relationship has changed. Iranian provision of manpower and organization of paramilitary forces have been essential to the regime’s survival.

Tehran has invested upward of $30 billion in Syria. The Islamic Revolutionary Guard Corps has also recruited young Syrians into locally based IRGC-associated paramilitary groups (Quwaat al-Ridha, 313 battalion) and, of course, brought its paramilitary proxies onto Syrian soil, along with IRGC personnel.

This is a major, far-reaching process, resembling in its key particulars parallel projects in Lebanon and Iraq. The intention is to establish political-military structures that will serve to enable the projection of Iranian power over the long term. The Iranian expertise in this area is without parallel in the region. As a result of this approach, Tehran now dominates Lebanon and has the upper hand in Iraq. Assad’s Syria, which has an openly dictatorial system, is a different political context, of course, but the evidence suggests that the Iranians are digging in to stay.

Will the Russians act as the lever for the removal of this Iranian project? This appears to be the hope of Israeli policy-makers. But the facts would appear to indicate that Russia has neither the will, nor even the ability, to achieve this objective.

Regarding the former, on July 4, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov described US and Israeli demands for a complete Iranian withdrawal as “completely unrealistic.”

The Iranian pro-regime media is full of fear and speculation at the prospect of Russian betrayal. The Russian agenda in Syria does not directly parallel that of the Iranians (Moscow seeks good relations with all interested parties, the better to make itself the essential arbiter). But Moscow also has no interest in seeing the Iranians humiliated or their project reversed, particularly because they remain essential to the viability of Assad’s regime.

In any case, the Russian intervention in Syria has been predicated on a modest ground presence.

It is thus not clear by which mechanism Russia could seek to induce such a withdrawal, even if it wished to.

So the Iranian project in Syria is likely to continue, and Iranian- associated forces in one guise or another are likely in the period ahead to be operating close to the border with Israel. Israel, meanwhile, is likely to maintain its intelligence domination across Syria, and to continue periodically to strike at Iranian and Iranian-associated targets, in order to build deterrence and prevent the consolidation of weapons systems and deployments.

Does this sound familiar? It ought to. It is in its essentials the situation that pertains in south Lebanon and (in a far less threatening way) the Gaza Strip.

What we see here is a contest between two systems with entirely different areas of expertise. The Iranians excel in establishing and utilizing political and paramilitary clients to build power within regional spaces. They are, however, sharply deficient in conventional military skills. Israel, meanwhile, is outstanding in the fields of air warfare and intelligence, and seeks to avoid being sucked into involvement in the complex and cutthroat world of proxy warfare within Arab societies (the now soon-to-beabandoned cooperation with the rebels of Quneitra represented only a partial exception to this rule).

The likely emergent picture in Syria, as in Lebanon, is therefore the ongoing consolidation of another IRGC project, in the framework of a weakened and truncated Arab state, along with an ongoing Israeli effort to deter the masters of this project from acts of aggression, or to confine such acts to the realm of rhetoric.

Such a state of affairs is, by its nature, precarious and potentially combustible. At the same time, the Israeli system has shown considerable skill in recent years precisely in the management of comparable situations.

Jonathan Spyer is a fellow at the Middle East Forum and a research associate at the Jerusalem Center for Strategic Studies.

https://www.meforum.org/articles/2018/is-southern-syria-heading-for-lebanonization?utm_source=Middle+East+Forum&utm_campaign=dde5bbb461-SPYER_CAMPAIGN_2018_07_18_02_36&utm_medium=email&utm_term=0_086cfd423c-dde5bbb461-33670769&goal=0_086cfd423c-dde5bbb461-33670769

Γλωσσάριο ΟΑΣΕ  για προσβολή λέξεων με σημασία

Από
anixneuseis
-
0

Published: Wednesday, 18 July 2018 08:35

Κυριάκος Χαραλαμπίδης antifono.gr

Όταν είδα τις «Λέξεις που έχουν σημασία», με τον ένστολο υπότιτλο «Γλωσσάριο για τη δημοσιογραφία στην Κύπρο», ένιωσα να εξίσταμαι και ν’ απορώ –καθότι ποιητής– και δεν ήξερα από ποιαν άκρη (ποιον στίχο) του μυαλού να πιαστώ. Παράλληλα ο κύριος Αρλέμ Ντεζίρ, με την μακροσκελή προσωνυμία «Αντιπρόσωπος του Γραφείου της Ελευθερίας του Τύπου του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη», διήγειρε την  περιέργειά μου να πληροφορηθώ κάτι… λιγότερο γι’ αυτόν. Με τη βοήθεια του διαδικτύου έμαθα πως αξιώθηκε «να δει το φως του ήλιου» –καταπώς θα έλεγε ο Όμηρος σε σύγχρονη αρκαδοκυπριακή μετάφραση– δεκαπέντε μόλις χρόνια πριν από την τουρκικό Αττίλα ή έστω την «εισβολή», αν επιτρέπεται η λέξη.

Ο πατέρας του είναι μαρτινικανός και η μητέρα του αλσατιανή. Ουδείς ψόγος ως προς αυτό. Δικαίωμα του παιδιού να διαλέγει τους γονείς που θα τον γεννήσουν – άλλωστε ο ρόλος τους, όπως συμβαίνει και με το «Γλωσσάριο», είναι συμβουλευτικός. Το περίεργο στην περίπτωσή  του είναι ότι διετέλεσε Υπεύθυνος Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του γαλλικού κράτους, καθώς και Πρώτος Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της χώρας του – λέξεις που έχουν σημασία, αλλά ιδού πώς κατατρίβονται οι έννοιες και πώς εκπίπτουν!

Αν τύχαινε να τον συναντήσω, θα του έκανα ταχύρρυθμο μάθημα ανθρωπογνωσίας και ιστοριογεωγραφίας, θα του μιλούσα για τον κύπριο χαρακτήρα της Αφροδίτης, και βέβαια για την Αχαιών Ακτή, την Σαλαμίνα, την Αμμόχωστο, την Κερύνεια και για πλήθος άλλων καρτερικών ελληνικών  ονομάτων. Θα ξεκινούσαμε ίσως από τη γραμματική και τη σύνταξη της Δικαιοσύνης και  θα κυπροσυλλαβίζαμε τον πανάρχαιο κόσμο της Κύπρου, στο όνομα της Ελευθερίας της Ευρώπης. Γιατί εδώ ζυγίζεται και κρίνεται η παγκοσμιοποίηση της αρετής, η γνώση της αλήθειας, η ανδρεία της σκέψης. Ό,τι συγκροτεί δηλαδή και συντάσσει και ακεραιώνει την ανθρώπινη αξία, για την οποία κόπτεται προγραμματικά η Ευρώπη (στοχαστείτε πως οφείλει κι αυτή το όνομά της σε λέξη ελληνική, με σημασία).

Φυσικά για όλα τούτα προϋποτίθεται κάποια φιλοσοφική διάσταση. Δεν αποκλείεται  ο κύριος Ντεζίρ, λόγω παιδείας, να τη διαθέτει, ωστόσο δεν γνωρίζω κατά πόσο την περιορίζει στο πεδίο μιας αφ’ υψηλού θεώρησης, χωρίς τον ενδιάθετο πόνο που προκύπτει από την αγωνία και τη βαθύτερη γνώση  των ανθρωπίνων. Θέλω να πω –κι εδώ πάλι οι λέξεις έχουν τη σημασία τους–  δεν  φαίνεται να νιώθει  βαθιά και να οδυνάται για τους καημούς και τα βάσανα του τόπου μας. Επομένως στερείται και του ευγενέστερου οργάνου για να τον καταλάβει.

Σμίκρυνε την όρασή του εγκλωβισμένος μέσα στο περίγραμμα  των εννοιών. Ακριβέστερα θα έπρεπε να πούμε, εννοιών που  προκαθορίζονται από την επιλογή των συνεργατών. Εν πάση περιπτώσει, το γεγονός ότι η επίσημη πρώτη του περιώνυμου «Γλωσσαρίου» συνέπιπτε με την επίσκεψη του μεγάλου Πατισάχ στην Κύπρο και τα προαναγγελλόμενα εγκαίνια του υπέρογκου τεμένους Χαλά Σουλτάν, λίγο έξω από τη Λευκωσία,  καθηκόντως του διέφευγε. Οι λέξεις και η οδική σηματοδότησή τους έπρεπε τάχιστα να φαγωθούν, κατ’ αντιστοιχίαν, από τους Παλαιστινίους και τους Ισραηλίτες, τους Ουκρανούς και του Ρώσους (μιλάμε πάντα για την Κύπρο), για να μην μουλιάσουν, αλλά να εμπεδωθούν στο στομάχι  αντιδίκων συνοίκων.

Δεν αμφιβάλλω ότι κάποτε οφείλουμε να μάθουμε να ζούμε όλοι μαζί αγαπημένοι σ’ αυτόν τον τόπο. Αλλά πώς, κύριε Αρλέμ Ντεζίρ;  Δίδαξόν με τα δικαιώματά σου (που είναι και δικά μου). Τι πρέπει να κάνω και πώς να πορευτώ; Δεν είμαι αχάριστος, και το ξέρω ότι μόχθησες μαζί με τους  συνεργάτες σου, τρεις χιλιάδες πεντακόσια τόσα χρόνια, γι’ αυτή την μεγάλη στιγμή: να ξαναδώσεις στις λέξεις τη σημασία τους, την ακριβή τους περιεκτικότητα σε ουσία και αλήθεια. Αλλά τι λέω! Δεν είχες ζυμωθεί ποτέ, μηδέ συσσωματώθηκες μ’ αυτό το απλωμένο στο πέλαγο φύλλο, που ολοένα μολύνεται από την εισβολή και κατοχή. Και για τούτο δεν είχες τα προσόντα να αντιληφθείς τι σημαίνει αρπαγή, εκτοπισμός, βεβήλωση και  βιασμός του τόπου και των κατοικούντων εν αυτώ. Αλίμονο, κύριε Ντεζίρ, είσαι ένας προπονητής με τη σφυρίχτρα του εντός γηπέδου, χωρίς χορτάρι (το γήπεδο) και χωρίς λύπη στην καρδιά (εσύ). Γιατί αν σκιρτούσες από τη λαχτάρα για το δίκαιο, θα παρατούσες την σφυρίχτρα και θα φρόντιζες να φοιτήσεις στην πρώτη τάξη του φιλόσοφου Αντισθένη, όπου θα κατανοούσες τη ρήση του: «αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Και στη δεύτερη τάξη, σαν θα προχωρούσες (πράγμα ευκολότατο στις μέρες μας), θα μάθαινες από τον ιστορικό Θουκυδίδη τη σημασία της φράσης: «για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και τη σημασία των λέξεων».

Ποιο είναι το χρέος σου, κύριε Ντεζίρ; Δεν λέω για τους άλλους, που κάνουν όσο μπορούν τη δουλειά τους, αυτοπεριορισμένοι από τον νάρθηκά τους. Για σένα μιλώ, κύριε Ντεζίρ, γιατί δεν σου δόθηκε ο ρόλος να υποδύεσαι τον Πόντιο Πιλάτο, επί τω ημερών του οποίου γράφτηκε σε τρεις γλώσσες πάνω στο σταυρό (ελληνικά, τουρκικά και αγγλικά – θέλω να πω ελληνικά, ρωμαϊκά και εβραϊκά) το ειρωνικό γλωσσάριο της σταυρικής καταδίκης.

Είσαι τίμιος άνθρωπος, το διαισθάνομαι, και είσαι γεμάτος ευγενείς προθέσεις. Είναι ωστόσο τοις πάσι γνωστόν ότι πολλές τραγωδίες είναι συχνότατα στρωμένες από ευγενείς προθέσεις. Δεν ευθύνεσαι βέβαια ως προς αυτό. Έχεις εξάλλου εντολή να διευθύνεις ένα έργο με επιστημονικό επαγγελματισμό. Μπορείς να εορτάσεις με τους συνεργάτες σου την ευτυχή κατάληξή του. Μπορείς να αναρτήσεις στο Facebook και να κελαηδήσεις στο Τwitter στιγμές και εικόνες από την επιτυχία. Υπεράξιος λοιπόν! Επέφερες ειρήνη σ’ αυτόν τον διχασμό πατρίδας. Οδήγησες τα πράγματα ένα βήμα πάρα πέρα, προς την κατανόηση του άλλου, και τώρα οι άνθρωποι θα συντρώγουν τις λέξεις με την ησυχία τους. Οι επίμαχες έννοιες θα αμβλυνθούν, θα αποκτήσουν νέα γόμωση, νέα σημασία. Θα γίνουν επιτέλους πιο γευσάτες, πιο στρογγυλεμένες, πιο ομαλές. Θα πάψει πια η ασυνταξία, η κακογουστιά  και η μικρότητα να λέμε τον Αττίλα Αττίλα, την εισβολή εισβολή, την κατοχή κατοχή, τον έποικο έποικο, την αρπαγή αρπαγή κ.ο.κ.

Θα μου πεις ότι απαλύνοντας τις λέξεις εκλεπτύνουμε και τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους ναι, αλλά την ιστορία; Το όργιο της κατοχής; Το  τέρας της αλλοίωσης του τόπου και την οριστική απώλεια του αυθεντικού χαρακτήρα του; Η ιστορία, αγαπητέ μου, δεν είναι παίξε γέλασε. Ο Αττίλας εγκαταστάθηκε στο σβέρκο μας εδώ και 44 χρόνια και χαράκωσε με το μαχαίρι το βουνό μας.  Θέλει λέει να διασφαλίσει τους Τουρκοκυπρίους από τα νύχια των μανιασμένων Ελληνοκυπρίων. Μανιασμένων γιατί;  Καλά συμπεριφέρονται, πολύ σαν Ευρωπαίοι! Δεν είναι ενδεικτικό που πριν δυο χρόνια (όταν ανεβάστηκε ο «Ιππόλυτος» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας από τα κρατικά θέατρα Αθηνών και Θεσσαλονίκης σε σύμπραξη με τον ΘΟΚ) η αρχική ανακοίνωση αναφερόταν στο… «θέατρο της Αμμοχώστου». Πόσοι Κύπριοι το πρόσεξαν, και γιατί δεν αντέδρασαν; Η Ευρώπη είναι ένα πρότυπο λοιπόν, μην την κατηγορούμε.  Να λέμε την αλήθεια, ο ΘΟΚ έκανε αργότερα την υπέρβασή του και τόλμησε να πει την Σαλαμίνα κατεχόμενη, πικραίνοντας ενδεχομένως κάποιους στη «Βόρεια» και τη «Νότια» Κύπρο.

Σας ερωτώ αν εξετάσατε αυτή την πτυχή και την προέκτασή της. Εννοώ την ενδοφλέβια ένεση που μεταβολίζει χημικά τις λέξεις μας και αλλοιώνει τον χαρακτήρα του συμβαλλομένου κατοίκου της λεγόμενης  –μέχρι νεοτέρας– «Νότιας  Κύπρου». Αντ’ αυτού το γυρίζετε στο εύκολο παιχνίδι, με τζόκερ  το επάρατο  χουντικό πραξικόπημα, που το πιπιλίζετε ως άλλοθι και διαρκή επωδό  στον αποσυντονισμό της εικόνας των πραγματικών καταστάσεων. Απορώ με την Ευρώπη και τους αξιότιμους εκπροσώπους της! Δεν αντιλαμβάνεται ότι το ολέθριο ελληνικό πραξικόπημα ήταν μέρος ενός ευρύτερου ρομποτικού σχεδιασμού, που ολοκληρώθηκε με τον  τουρκικό Αττίλα που μαστίζει τον τόπο για 44 τώρα χρόνια; Περί αυτού πρόκειται. Το καρκίνωμα ξεκίνησε με το πραξικόπημα, αλλά εδραιώθηκε με την εισβολή και την παρατεταμένη κατοχή που καταστρατηγεί κάθε έννοια δικαίου. Αυτές τις λέξεις, κύριε Ντεζίρ, θα έπρεπε να είχατε τον πόθο να αποκαταστήσετε στην πραγματική σημασία τους. Και να αντιληφθείτε ακόμα ότι ορισμένες ευαισθησίες δεν παραγράφονται με υποβολές και προσταγές. Η απάλειψη του όρου «κατεχόμενες περιοχές» αφαιρεί από τις λέξεις το ουσιαστικό περιεχόμενό τους, ότι δηλαδή ένα μεγάλο μέρος της πατρίδας μας είναι όντως κατεχόμενο. Έτσι πετυχαίνετε να καταστήσετε τις λέξεις να μην έχουν σημασία, πηγαίνοντας ενάντια στον στόχο σας. Δεν θέλω να πιστεύω πως  αυτό ακριβώς επιδιώκατε.

Και τι να πω για την απάλειψη του χαρακτηρισμού του αγώνα της ΕΟΚΑ ως  απελευθερωτικού και την ισοστάθμισή του με την ΤΜΤ! Αλλά σας ενημερώνω ότι ο αγώνας εκείνος έγινε για την αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού. Ο κυπριακός ελληνισμός επέδειξε μεγαλείο ψυχής και αντοχή στο μαρτύριο (ασχέτως κωδικοποιημένου αρχηγού, που αργότερα, όπως εύστοχα ειπώθηκε, «εξηυτελίσθη εν τω φανερώ»). Στην αντίπερα όχθη οι Τουρκοκύπριοι, μολονότι συντάχθηκαν με τους κατακτητές, καρπώθηκαν στο τέλος τα αγαθά της ελευθερίας, για την οποία τα παλικάρια μας βάδισαν στη θυσία. Δεν είναι δίκαιο να απλοποιούνται σε μια μελοδραματική παράγραφο πράγματα ιδιαίτερα σύνθετα και ιστορικώς περίπλοκα. Αν οι συντάκτες του «Γλωσσαρίου» ήθελαν να φτάσουν στην ουσία του θέματος, θα έπρεπε να εξηγήσουν τον λόγο που ο κυπριακός ελληνισμός ποθούσε την ένωση, με αναγωγή στον πανάρχαιο ελληνικό χαρακτήρα του νησιού και την φυσική απόληξή του μετά τον αγώνα.  Το ζητούμενο, βέβαια, κατά πόσο ο αγώνας έπρεπε να ξεκινήσει, αλλά και να γίνει όπως έγινε ή κατά πόσο οδήγησε το πλοίο τελικά σε ξέρα, είναι των ιστορικών υπεύθυνη εργασία. Το «Γλωσσάριο» πάντως μπορούσε να δώσει την ευκαιρία να ξακαθαρίσουν οι έννοιες, και θα πρόσφερε μεγάλη εξυπηρέτηση, αν επιχειρούσε να διαχωρίσει την απελευθερωτική ΕΟΚΑ από την ολέθρια ΕΟΚΑ Β΄, οι οποίες στη συνείδηση πλείστων Τουρκοκυπρίων, αλλά και κομματικά τοποθετημένων Ελληνοκυπρίων, θεωρούνται ένα και το αυτό. Επίσης θα μπορούσε να κάνει τη διάκριση ότι η ΕΟΚΑ αγωνίστηκε για την ελευθερία της Κύπρου (με φυσικό της τότε πλαίσιο την ένωση ενός ελληνικότατου νησιού με την πανάρχαια μήτρα του), ενώ η παραστρατιωτική ΤΜΤ αντιστάθηκε  σ’ αυτό προσφέροντας αρίστη εξυπηρέτηση στον Άγγλο κατακτητή που καλλιεργούσε την διαίρεση μεταξύ των κοινοτήτων. Φυσικά το ζήτημα είχε  εξάρσεις και  μεταπτώσεις, μαζί με λάθη, αδυναμίες και παρενέργειες, ένα μείγμα αλυτρωτισμού σε περιδίνηση, καθώς βρισκόταν αντιμέτωπο με έξωθεν καθοδηγούμενους, αλλότριους στόχους. Θα ήταν άσοφο και αδόκιμο να επιχειρήσω τώρα εγώ έναν προσδιορισμό της σημασίας του. Έθεσα απλώς κάποιες ράγες για να κυλήσει απάνω τους το τρένο της ιστορίας και… προσοχή από τον εκάστοτε οδηγό!

Θα μπορούσα στη συνέχεια να σταθώ σε ορισμένα σκανδαλώδη σημεία του «Γλωσσαρίου» που τρομάζουν το μάτι. Αλλά τι χρείαν έχουμε μαρτύρων, όταν το πράγμα ομιλεί από μόνο του; Το πρόβλημα καθεαυτό δεν βρίσκεται στην ιστορική αφασία ή την πλανεμένη αλλοίωση των δεδομένων, παρά στη συνειδητή προσπάθεια εμπέδωσης μιας νέας πραγματικότητας. Πρόκειται δηλαδή  γι’ αυτό που σε άλλους καιρούς και άλλους τόπους ποικίλοι βιαστές ονειρεύτηκαν  να καθιερώσουν ως «νέα τάξη πραγμάτων». Εδώ έχουμε κάτι χειρότερο: νέα τάξη εννοιών. Πρόκειται για οδοφράγματα λέξεων –καλή ώρα όπως το οδόφραγμα της Δερύνειας– που οδηγούν στην Νέα Αμμόχωστο της τραγικής δικής μας Νέας Ιωνίας και συντέμνουν τον δρόμο προς το Νέο Πάρε-δώσε. Διότι, ειπώθηκε κι αυτό, οι λέξεις του «Γλωσσαρίου» ήταν «προϊόν συμβιβασμού». Συμβιβάζονται οι λέξεις; Δέχονται μήπως να παραχωρήσουν μέρος της ουσίας τους αντί εδάφους; Αλλά κι αυτό ακόμα δεν καταφέραμε να το διεκδικήσουμε. Αντίθετα παραχωρήσαμε τις λέξεις μας και εκχωρήσαμε την ουσία τους (την αληθινή σημασία τους) μαζί με την κατεχόμενη γη μας.

Δεν ξέρω, κύριε Ντεζίρ, κατά πόσο τα λόγια μου σας κούρασαν το μυαλό. Πιστέψτε με όμως πως είχα κι εγώ τις καλές μου προθέσεις. Κυρίως επιχείρησα  να  βοηθήσω κάπως να ανιχνεύσετε την πραγματική σημασία των λέξεων Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. «Μες στην Κύπρο του κόσμου, η Κύπρος αμύνεται», όπως λέει σε ένα ποίημά του ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Σας αρέσει η ποίηση; Αν ναι, παρακαλώ επιτρέψτε μου κάποιες τελευταίες λέξεις, με το στόμα του δικού σας ποιητή Πωλ Βαλερύ, που έχουν άλλωστε σημασία: «Η πολιτική βρίσκει πάντοτε μια ευγενική διατύπωση που επιτρέπει τις πιο άτιμες διαδικασίες».

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του κύπριου εικαστικού καλλιτέχνη Μιχαήλ Κάσιαλου.

πηγή κειμένου; http://www.philenews.com/f-me-apopsi/paremvaseis-ston-f/article/555113/gossario-oase-ga-prosboli-lexeon-me-simasia

Η Ευρώπη στη νέα εποχή του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων

Από
anixneuseis
-
0

Πώς η ΕΕ μπορεί να σταθεί απέναντι στον Τραμπ και την Κίνα

Alina Polyakova και Benjamin Haddad foreignaffairs.gr
18/07/2018 
  • Περίληψη:
 Εάν η Ευρώπη θέλει να είναι ένας δρων αντί για μια σκακιέρα στην οποία θα ανταγωνίζονται μεγάλες δυνάμεις, οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για την άμυνα και την ασφάλεια, και να βάλουν όλες τις οικονομικές τους δυνάμεις στο παιχνίδι.

Η ALINA POLYAKOVA είναι υπότροφος David M. Rubenstein στο «Κέντρο για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη» στο Brookings Institution.
Ο BENJAMIN HADDAD είναι ερευνητικός συνεργάτης στο Hudson Institute.

Κατά την περίοδο πριν από την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ την περασμένη εβδομάδα και την συνάντηση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ, Donald Trump, και του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν μπορούσαν να κρύψουν το άγχος τους. Τις τελευταίες εβδομάδες, ο Trump προχώρησε σε έναν ρητορικό πόλεμο εναντίον των μεγαλύτερων συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε μια συγκέντρωση τον Ιούνιο, υποστήριξε ότι η ΕΕ «δημιουργήθηκε για να επωφελείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες». Νωρίτερα εκείνον τον μήνα, ο Trump επιτέθηκε στην Γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ, καθώς αντιμετώπιζε μια εξέγερση στον δικό της συνασπισμό σχετικά με τη μετανάστευση. «Ο λαός της Γερμανίας στρέφεται εναντίον της ηγεσίας του», ανέφερε στο twitter. Ο Trump αναφέρθηκε επίσης [2] ότι ζήτησε από τον Γάλλο πρόεδρο Emmanuel Macron να εγκαταλείψει την ΕΕ προκειμένου να επιτύχει μια καλύτερη διμερή εμπορική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτές οι τελευταίες επιθέσεις ακολούθησαν την άρνηση του Trump να συμμετάσχει στο κοινό ανακοινωθέν του G-7, την επιβολή νέων δασμών των ΗΠΑ στον χάλυβα και το αλουμίνιο από συμμάχους των ΗΠΑ και την πρότασή του να ξαναγίνει δεκτή η Ρωσία στο G-7. Την παραμονή της συνάντησης με τον Πούτιν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ χαρακτήρισε την Ευρωπαϊκή Ένωση ως «εχθρό». Το μήνυμα φαίνεται σαφές: Το «Πρώτα η Αμερική» σημαίνει η Ευρώπη μόνη της.

18072018-1.jpg

Ηγέτες στην σύνοδο του NATO στις Βρυξέλλες, τον Ιούλιο του 2018. YVES HERMAN / REUTERS
———————————————————————

Αυτά τα πρόσφατα ρήγματα αντανακλούν όχι μόνο μια αυξανόμενη διαμάχη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δυτικής Ευρώπης, αλλά και μια νέα πραγματικότητα: Η Ευρώπη, διχασμένη εσωτερικά, χάνει δυνητική αποτελεσματικότητα στην παγκόσμια σκηνή, και η διοίκηση Trump, ενεργώντας περισσότερο ως αρπακτικό παρά ως συνεργάτης, μπαίνει στον πειρασμό να εκμεταλλευτεί αυτή την αδυναμία. Καθώς οι μεγάλες δυνάμεις ανταγωνίζονται για επιρροή σε ολόκληρο τον πλανήτη, η Ευρώπη, όπως η Μέση Ανατολή ή η Λατινική Αμερική, θα αποτελέσει άλλο ένα πεδίο μάχης.

Σε μια ομιλία του [4] τον Ιούνιο στο Heritage Foundation, αποκαλύπτοντας την στρατηγική της διοίκησης [Τραμπ] για την Ευρώπη, ο A. Wess Mitchell, βοηθός υπουργός Εξωτερικών για τις Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις, το έθεσε πιο άμεσα: «Η Ευρώπη είναι αδιαμφισβήτητα ένας τόπος σοβαρού γεωπολιτικού ανταγωνισμού. . . . Πρέπει να πάρουμε σοβαρά αυτήν την πραγματικότητα. . . . Η Αμερική πρέπει να την λάβει σοβαρά υπόψη». Βλέποντάς το από την Ευρώπη, αυτό παρουσιάζει μια υπαρξιακή πρόκληση. Οι ευρωπαϊκές χώρες βασίζονται στην συνεχιζόμενη δέσμευση ασφαλείας και στην ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεδομένου ότι η ηγεσία εκλείπει και η δέσμευση βρίσκεται σε κίνδυνο, η Ευρώπη θα πρέπει να ενοποιηθεί στο εσωτερικό της και να προβεί σε κάποιους γνωστικούς διπλωματικούς ελιγμούς στο εξωτερικό, προκειμένου να συνεχίσει να επιδιώκει τα συμφέροντά της σε παγκόσμια κλίμακα. Για την Ευρώπη, το να μάθει το πώς να ζήσει στη νέα εποχή του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων δεν είναι μόνο η διαχείριση ενός απρόβλεπτου προέδρου των ΗΠΑ με μια ιδιαίτερη περιφρόνηση προς τις πολυμερείς συμμαχίες˙ πρόκειται για ζήτημα επιβίωσης.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ

Σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, ο Trump άρχισε να στρέφει τις Ηνωμένες Πολιτείες μακριά από 70 χρόνια αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία προώθησε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως θεμέλιο της ασφάλειας των ΗΠΑ. Τώρα που η Ουάσινγκτον σκοπεύει να ανταγωνιστεί στην Ευρώπη και όχι παράλληλα με την Ευρώπη, θα προσπαθήσει να αποσπάσει ευρωπαϊκές χώρες, κουνώντας [δελεαστικά] διμερείς εμπορικές συμφωνίες μπροστά τους, όπως αυτή που ο Trump προσέφερε στον Macron. Όπως υποστήριξε ο ειδικός των διεθνών σχέσεων, Thomas Wright [5], αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει το να χρησιμοποιηθεί η αποδυναμωμένη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου μετά το Brexit για να πιεστεί να υπογράψει μια συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με τις Ηνωμένες Πολιτείες αντί μιας με την ΕΕ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια αρπακτική στάση, θα εκμεταλλευτούν επίσης τη μεγαλύτερη μόχλευσή τους, τις αμυντικές δεσμεύσεις τους και τις δεσμεύσεις τους επί της ασφάλειας, για να πάρουν βραχυπρόθεσμες εμπορικές συμφωνίες. Θα μοιράσουν αμυντικά δολάρια στους πιο πιστούς, ενώ θα τιμωρήσουν εκείνους που θα τους αντισταθούν. Για το 2019, το Κογκρέσο διέθεσε 6,3 δισεκατομμύρια δολάρια στην Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Αποτροπής (European Deterrence Initiative), δηλαδή αύξηση 1,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το 2018. Τα κονδύλια αυτά, τα οποία αποσκοπούν στην ανάσχεση της Ρωσίας, υπερβαίνουν δυσανάλογα την αμερικανική στρατιωτική παρουσία και ετοιμότητα στην Ανατολική Ευρώπη. Αλλά ταυτόχρονα, το Πεντάγωνο αξιολογεί [6] το κόστος της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Γερμανία και τις πιθανές επιπτώσεις της απόσυρσης των 35.000 στρατιωτών των ΗΠΑ που σταθμεύουν εκεί. Αυτές οι φαινομενικά αντιφατικές παρορμήσεις -οι σημαντικές αυξήσεις δαπανών για την ευρωπαϊκή άμυνα σε συνδυασμό με τις ανησυχίες για το κόστος που συνδέεται με την διατήρηση των αμερικανικών στρατευμάτων στην Γερμανία- έχουν νόημα από την οπτική των Ηνωμένων Πολιτειών που ενδιαφέρονται να διαλύσουν την Ευρώπη αντί να τη διατηρήσουν.

Στο πολιτικό μέτωπο, οι Ηνωμένες Πολιτείες κινούνται για να υπονομεύσουν τους Ευρωπαίους ηγέτες που δεν συμμορφώνονται. Η επίσκεψη του Trump στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιούλιο, κατά την διάρκεια της οποίας υποτίμησε την Βρετανίδα πρωθυπουργό Theresa May σε μια συνέντευξη σε λαϊκή εφημερίδα [7], αποκάλυψε το πώς μια τέτοια στρατηγική θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πραγματικό χρόνο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπονομεύουν τη Μέρκελ, με το να ενισχύουν [8] ακροδεξιές δυνάμεις και αναζωπυρώνοντας τις φλόγες της συζήτησης για τη μετανάστευση. Η κυβέρνηση Trump αγνοεί την δημοκρατική υποχώρηση στην Ουγγαρία και την Πολωνία, προς μεγάλη πικρία της ΕΕ, η οποία αναζητά τρόπους για να τιμωρήσει αυτά τα κράτη για τις ολοένα και πιο αντιφιλελεύθερες πολιτικές τους. Ώρες πριν να γράψει στο Twitter για την γερμανική μεταναστευτική κρίση, ο Trump ήταν σε τηλεφωνική συνδιάλεξη με τον Ούγγρο πρωθυπουργό Viktor Orban, όπου μίλησαν [9] για την σημασία της συνοριακής άμυνας. Αυτή η συζήτηση πιθανότατα προκάλεσε την επακόλουθη επίθεση του Τραμπ στην Γερμανία μέσω του Twitter. Κατά την αναζήτηση διμερών σχέσεων, η διοίκηση του Trump σπέρνει ενεργά τον διχασμό και σε άλλα πολυμερή θεσμικά όργανα, συμπεριλαμβανομένου του ΝΑΤΟ και του G-7.

ΕΥΡΩΠΗ, Η ΑΔΥΝΑΜΗ

Οι Ευρωπαίοι πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τη νέα αυτή πραγματικότητα. Μόλις τον περασμένο μήνα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποδείχθηκαν ανίκανοι στο να επηρεάσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σημαντικά ζητήματα που επηρεάζουν τα συμφέροντά τους, από τους δασμούς μέχρι την απόσυρση των ΗΠΑ από το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (Joint Comprehensive Plan of Action, JCPOA), ευρύτερα γνωστό ως η πυρηνική συμφωνία για το Ιράν. Ακόμα χειρότερα, παρά την ανακοίνωση μέτρων για την διάσωση του JCPOA, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν περιορισμένες επιλογές για να προστατεύσουν τις δικές τους εταιρείες από τις ανανεωμένες κυρώσεις των ΗΠΑ για το Ιράν. Σημαντικές ευρωπαϊκές εταιρείες όπως η Allianz, η Peugeot και η Total, έχουν ήδη ανακοινώσει ότι αποσύρονται από το Ιράν. Επιπλέον, η κυβέρνηση Trump απείλησε [10] να επιβάλει κυρώσεις στον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2 από την Ρωσία στην Γερμανία, μια κίνηση που θα έθετε τέλος στο έργο, στο οποίο κατέχουν σημαντικές συμμετοχές αυστριακές, ολλανδικές, γαλλικές και γερμανικές ενεργειακές εταιρείες. Αυτό θα ήταν μια σκληρή κίνηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά οι ευρωπαϊκές χώρες δεν θα είχαν προφανή διέξοδο.

Η τρέχουσα στιγμή ανατρέχει στην κρίση του Σουέζ το 1956, όταν η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο συνειδητοποίησαν αργά την απώλεια της επιρροής τους στη Μέση Ανατολή. Προσπαθώντας να παρέμβουν για να ανατρέψουν τον Αιγύπτιο πρόεδρο Gamal Abdel Nasser, αφότου ανακοίνωσε την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ, ο Γάλλος πρωθυπουργός Guy Mollet και ο Βρετανός πρωθυπουργός Anthony Eden είδαν τις φιλοδοξίες τους να εκμηδενίζονται από την συνδυασμένη αντίσταση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα, η ευρωπαϊκή δυσκολία είναι ακόμη πιο ανησυχητική. Το Σουέζ έδειξε ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούσαν να αναμορφώσουν άλλες περιοχές χωρίς την σύμφωνη γνώμη των μεγάλων δυνάμεων˙ τώρα, αντιμετωπίζουν την προοπτική να χάσουν αποτελεσματικότητα και πάνω στην δική τους ήπειρο.

Μέχρι στιγμής, οι Ευρωπαίοι έχουν ακολουθήσει την πορεία της ελάχιστης αντίστασης: Κρατώντας σταθερές τις θέσεις τους αλλά μειώνοντας την ρητορική για να αποφύγουν την αποξένωση του Trump. Ειδικότερα, ο Macron έχει στηριχθεί στην γοητεία του για να οικοδομήσει μια προσωπική σχέση με τον Trump. Τον Απρίλιο, η προσέγγιση του Macron φάνηκε να αποδίδει όταν έγινε ο πρώτος ξένος αξιωματούχος που κλήθηκε σε επίσημη επίσκεψη στην Ουάσινγκτον κατά την διάρκεια της προεδρίας του Trump. Όμως, παρά το «φλερτ» Trump-Macron, [ο Μακρόν] έφυγε με άδεια χέρια: Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρθηκαν από το JCPOA και επέβαλαν δασμούς στην ΕΕ μόλις λίγες εβδομάδες μετά την επίσκεψη του Macron. Η Μέρκελ υιοθέτησε μια προσέγγιση βασισμένη περισσότερο στις αρχές, κάτι που της απέδωσε μόνο την οργή του Trump. Οι ηγέτες άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένων των χωρών της Βαλτικής, υιοθέτησαν κάποια από την ρητορική του Trump για τις αμυντικές δαπάνες και τόνισαν την δική τους καλή συμπεριφορά για την επίτευξη του στόχου του ΝΑΤΟ στο 2% [του ΑΕΠ]. Ωστόσο, γνωρίζουν κι αυτοί επίσης ότι η μόνη επιλογή τους είναι να περιμένουν και να δουν, καθώς οι μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον τους λαμβάνονται χωρίς αυτούς.

ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ;

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορεί να συμπεράνουν ότι μπορούν απλώς να περιμένουν αυτή η διοίκηση να τελειώσει την θητεία της. Τούτο θα ήταν λάθος. Οι πολιτικές του Trump, όπως κι αν είναι ζημιογόνες στις διατλαντικές σχέσεις, είναι επίσης μια απάντηση στην ευρωπαϊκή αδυναμία και τον διχασμό. Οι προηγούμενες διοικήσεις των ΗΠΑ αξιολόγησαν την διατλαντική σχέση και τα κοινά ιδεώδη που ενώνουν τις δύο πλευρές, ειδικά κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά οι προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ δεν είχαν επίσης ψευδαισθήσεις για την εξάρτηση της Ευρώπης από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για να παραμείνει στο παιχνίδι, η Ευρώπη πρέπει να μάθει πώς να παίζει με τις δυνάμεις της, ενόψει του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων.

Ήδη από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες και πολιτικοί πιστεύουν ότι το μοντέλο τους της πολυμερούς λήψης αποφάσεων, της ήπιας ισχύος και της θεσμικής αλληλεξάρτησης, αντιπροσωπεύει το μέλλον της διεθνούς πολιτικής. Σε ένα υψηλών πωλήσεων (best seller) βιβλίο [11] που δημοσιεύτηκε το 2005, ο πολιτικός επιστήμονας Mark Leonard υποστήριξε ότι αυτό το ευρωπαϊκό μοντέλο θα «κυβερνούσε τον 21ο αιώνα». Ο προκάτοχος της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, χτίστηκε στις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βασιζόμενη στην ιδέα ότι η αλληλεξάρτηση, η συνεργασία και η ολοκλήρωση θα οδηγήσουν στην σύγκλιση προς την φιλελεύθερη δημοκρατία. Σήμερα, η υπόθεση αυτή φαίνεται άστοχη: Η Ευρώπη γίνεται η εξαίρεση [12], όχι ο κανόνας, όπως το έθεσε πρόσφατα ο Βρετανός σχολιαστής Janan Ganesh.

Εάν η Ευρώπη θέλει να είναι ένας δρων αντί για μια σκακιέρα στην οποία θα ανταγωνίζονται μεγάλες δυνάμεις, οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για την άμυνα και την ασφάλεια, και να βάλουν όλες τις οικονομικές τους δυνάμεις στο παιχνίδι. Η επένδυση στην ευρωπαϊκή άμυνα θα ακολουθήσει απαραιτήτως κάποια αποσύνδεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Νέες προσπάθειες, όπως η Μόνιμη Δομημένη Συνεργασία (Permanent Structured Cooperation) και το Ευρωπαϊκό Αμυντικό Ταμείο (European Defense Fund) κινούν την Ευρώπη προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά εξακολουθούν να απέχουν από την επίτευξη στρατιωτικής αυτονομίας. Μια στρατιωτικά πιο ανεξάρτητη Ευρώπη θα αποδειχθεί επίσης πιο ελκυστικός εταίρος για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες εξακολουθούν να χρειάζονται την ευρωπαϊκή συνεργασία για την καταπολέμηση τρομοκρατικών ομάδων όπως το Ισλαμικό Κράτος (επίσης γνωστό ως ISIS). Φιλόδοξες χώρες όπως η Γαλλία θα μπορούσαν να αναλάβουν πιο ισχυρό ρόλο στις περιφερειακές συγκρούσεις, όπως ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας, παρά να περιμένουν [13] για την ηγεσία των ΗΠΑ. Η Γερμανία, η οποία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας, θα μπορούσε να επιδείξει την οικονομική ισχύ της για να πιέσει τον Πούτιν. Η Ευρώπη πρέπει να συνεχίσει να εμπλέκει τις Ηνωμένες Πολιτείες και να πιέζει για τα συμφέροντά της, αλλά πρώτα απ’ όλα πρέπει να εκμεταλλευτεί την στιγμή για να αναπτύξει ένα όραμα για τον ρόλο της Ευρώπης στον κόσμο.

Βεβαίως, η σημερινή προσέγγιση των ΗΠΑ προς την Ευρώπη είναι κοντόφθαλμη. Ο ιστός των συμμαχιών και των κοινών αξιών που υποστηρίζουν τις διατλαντικές σχέσεις αποτελεί πολύ ισχυρότερο αντιστάθμισμα στην Κίνα και την Ρωσία από ό, τι οι σκέτοι οικονομικοί ή στρατιωτικοί πόροι. Η διοίκηση του Trump μπορεί να επιβάλλει την θέλησή της σχετικά με τις ευρωπαϊκές επενδύσεις στο Ιράν και θα μπορούσε μάλιστα να καταφέρει να διαπραγματευτεί ευνοϊκότερους εμπορικούς όρους με την ΕΕ. Αλλά τα βραχυπρόθεσμα οφέλη από το να ενεργεί σαν μια επιθετική και διχαστική δύναμη στην Ευρώπη θα αντισταθμιστούν όταν η Ευρώπη κοιτάξει αλλού για φίλους. Σε μια ομιλία του [14] τον περασμένο μήνα, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Χάικο Μάας, έκανε έκκληση για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής αμυντικής ολοκλήρωσης, ένα ευπρόσδεκτο βήμα, και πίεσε για μια ευρεία ευρωπαϊκή προσέγγιση προς την Ρωσία, ενάντια στις επιθυμίες κάποιων στο δικό του κόμμα. Μέχρι στιγμής, η Γερμανία έχει κρατήσει γερά στο ζήτημα των ρωσικών κυρώσεων, αλλά καθώς οι δεξιόστροφοι λαϊκιστές με φιλο-ρωσικές ατζέντες συγκεντρώνουν δύναμη σε ολόκληρη την Ευρώπη και η Κίνα προσπαθεί να αποσπάσει ευρωπαϊκές χώρες με οικονομικά δέλεαρ, μια ανταγωνιστική αμερικανική στρατηγική θα μπορούσε να οδηγήσει την Ευρώπη πιο ανατολικά. Χωρίς ευρωπαϊκή υποστήριξη, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα δυσκολευτούν να ανταγωνιστούν την Κίνα και την Ρωσία σε άλλα θέατρα. Ωστόσο, αν οι Ευρωπαίοι θέλουν πραγματικά να κάνουν την περίπτωσή τους να ακουστεί στην Ουάσινγκτον, πρέπει να ξεκινήσουν από το σπίτι τους.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Source URL: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2018-07-17/europe-new-era…
Links
[1] https://twitter.com/realDonaldTrump/status/1008696508697513985
[2] https://www.washingtonpost.com/opinions/global-opinions/trump-is-trying-…
[3] https://www.cnn.com/2018/07/15/politics/donald-trump-european-union-foe/…
[4] https://www.heritage.org/europe/event/the-transatlantic-bond-preserving-…
[5] https://www.brookings.edu/opinions/trump-backed-brexit-then-he-used-it-a…
[6] https://www.washingtonpost.com/world/national-security/us-assessing-cost…
[7] https://www.thesun.co.uk/news/6766531/trump-may-brexit-us-deal-off/
[8] http://www.breitbart.com/london/2018/06/03/trumps-right-hand-man-in-euro…
[9] https://dailynewshungary.com/trump-orban-speak-on-telephone/
[10] https://www.bloomberg.com/news/articles/2018-05-17/u-s-warns-sanctions-p…
[11] https://www.amazon.com/Why-Europe-Will-21st-Century/dp/1586484249
[12] https://www.ft.com/content/f934ee42-752d-11e8-aa31-31da4279a601
[13] https://www.hudson.org/research/14251-macron-needs-to-attack-syria
[14] https://www.auswaertiges-amt.de/en/newsroom/news/maas-europeunited/2106528

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

 

Trump praises Erdogan: ‘We have a great friendship’

Από
anixneuseis
-
0

BY JOSH DELK – 09/21/17 04:10 PM EDT The Hill

President Trump on Thursday hailed the close relationship formed with his Turkish counterpart, Recep Tayyip Erdogan, during a bilateral meeting in New York.

“We have a great friendship, as countries and I think we’re right now as close as we’ve ever been,” Trump said, according to pool reports. His comments come a day after delivering his first address before the United Nations General Assembly.

Trump went on to say that Erdogan is “running a very difficult part of the world. He has evolved very strongly, and frankly he’s getting very high marks.”

Erdogan has been the subject of international condemnation after implementing a crackdown on dissidents in Turkey following a failed coup attempt in the summer of 2016.The Turkish president reciprocated Trump’s sentiments, calling his counterpart “my dear friend Donald,” according to the pool report.

Nine protesters were injured in a clash with Erdogan’s bodyguards outside the Turkish Embassy in Washington in May, after the Turkish president met with Trump to discuss. fighting terror groups in the Middle East.

http://thehill.com/blogs/blog-briefing-room/351791-trump-praises-erdogan-hes-become-a-close-friend

ΚΥΠΡΟΣ 1974 Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ 336 ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗΣ ΣΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Από
anixneuseis
-
1

Ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος με τον Γλαύκο Κληρίδη μετά το τέλος των μαχών, στην Κύπρο, το 1974.

Υπό Δημητρίου Αλευρομαγείρου, Αντιστρατήγου ε.α, Επίτιμου Γενικού

Επιθεωρητού Στρατού και Διοικητού του 336 ΤΕ στην αντίσταση κατά της

Τουρκικής εισβολής το 1974

Στους αθάνατους Αξιωματικούς και Στρατιώτες

αντιστασιακούς πατριώτες του 336 Τάγματος

Εθνοφυλακής Κύπρου, που πρόσθεσαν το αίμα τους,

σ’αυτό που είχε ήδη χυθεί για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της

Κύπρου

Με σεβασμό, θαυμασμό και ευγνωμοσύνη…

Εδώ και αρκετά χρόνια κάθε καλοκαίρι και μέσα στους καυτούς μήνες Ιουλίου Αυγούστου, στη νεόδμητη εκκλησία του Αγίου Παύλου στον Άγιο Δομέτιο Λευκωσίας, η Κυπριακή πολιτεία, εκπρόσωποι της Ελληνικής πολιτείας μαζί με τους συγγενείς και συμπολεμιστές των ηρωικών Νεκρών του 336 Κυπριακού Τάγματος Εθνοφυλακής του 1974, τελούμε μνημόσυνο στη μνήμη αυτών που έπεσαν για να παραμείνει η Λευκωσία ελεύθερη. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά τα 35 χρόνια που μας χωρίζουν από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή, κάθε χρόνο όλο και πιο πολλοί προσέρχονται σ’αυτήν την ιεροτελεστία μνήμης και τιμής και είναι αξιοσημείωτο ότι πέρα από την απόδοση τιμής σ’ αυτούς του Ήρωες, η παρουσία μας έχει και τη διάσταση της άντλησης δύναμης από τη θυσία τους για να παραμείνουμε σταθεροί στο εθνικό μας αζιμούθιο και να υπακούσουμε στις εθνικές εντολές τους για την πλήρη απελευθέρωση της Κύπρου. Και όταν αυτό συμβεί, τότε και μόνον τότε, θα έχουμε εκπληρώσει το χρέος μας και προς Αυτούς και συνεπώς προς την Πατρίδα μας.

Προλεγόμενα

Το προδοτικό πραξικόπημα κατά του

Αρχιεπισκόπου Μακαρίου της 15ης Ιουλίου

1974 ήταν η αρχή του τέλους ενός

«προαναγγελθέντος θανάτου». Η προαναγγελία

αυτή εντοπίζεται στο Νοέμβρη του

1967, όταν την επαίσχυντη αποχώρηση της

Ελληνικής Μεραρχίας ακολούθησε ο

ουσιαστικός αφοπλισμός της Κύπρου.

Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι και η

Κύπρος δεν κατόρθωσε να αναπληρώσει,

εν μέρει, το αμυντικό κενό αυτής της

απόσυρσης και εδώ οπωσδήποτε υπάρχουν

σημαντικές ευθύνες και στις εκάστοτε

ηγεσίες της Εθνικής Φρουράς. Κυρίως

αυτές οι ευθύνες είναι η μη προμήθεια

κατάλληλων οπλικών συστημάτων, η μη

συνέχιση της οργάνωσης του εδάφους,

αλλά πρωτίστως η παντελής έλλειψη

εκπαίδευσης της εφεδρείας, τη στιγμή

μάλιστα που λόγω της σημαντικής μείωσης

της αμυντικής ισχύος από την απόσυρση

του Νοεμβρίου του 1967 της Ελληνικής

Μεραρχίας, η κύρια δύναμη αποτροπής θα

ήταν η εφεδρεία. Αυτό κατεφάνη απόλυτα

με την έναρξη των επιχειρήσεων.

Επισημαίνεται επίσης -από στρατιωτικής

πλευράς- ότι η σημαντική διάλυση και

αποδιοργάνωση της Εθνοφρουράς, λόγω

του πραξικοπήματος, είχε ως αποτέλεσμα

τον πλήρη αιφνιδιασμό και την επέκταση

της σύγχυσης στις στρατιωτικές Μονάδες.

Συγκεκριμένα η μη εφαρμογή των σχεδίων

από την ηγεσία του ΓΕΕΦ (Γενικόν Επιτελείον

Εθνικής Φρουράς Κύπρου), η μη

έξοδος των στρατευμάτων από τα στρατόπεδα

την νύκτα τουλάχιστον της 19ης

προς την 20ην Ιουλίου και η μη επάνδρωση

των πολυβολείων που υπήρχαν από το

1964 στην περιοχή της Κυρήνειας [τούτο

δεν συνέβη στην περιοχή Αμμοχώστου

όπου ύστερα από επιμονή του ηρωικώς

πεσόντος την 20ην Ιουλίου πρώτου

Έλληνα αξιωματικού, του Ταγματάρχη

Ανδρέα Μουζάκη αλλά και άλλων αξιωματικών

προς τον διοικητή της 1ης

Ανωτέρας Τακτικής Διοίκησης Αμμοχώστου

(επιπέδου Συντάγματος), ο οποίος

μόλις είχε τοποθετηθεί και υιοθέτησε

άμεσα την πρόταση να εξέλθουν τα

στρατεύματα στις περιοχές αραιώσεως].

Τραγικό σφάλμα επίσης ήταν η συνεχής

αίτηση αδείας της ηγεσίας του ΓΕΕΦ από

το επιτελείο της Αθήνας για ενέργειες στην

Κύπρο αφού η Αθήνα, πλήρως ανίκανη από

την εκουσία ή έστω ακουσία προδοσία της,

προσέτρεχε σε αίτηση βοηθείας από τους

πάτρωνές της Αμερικανούς. Όλα αυτά,

μαζί με την εν τω μεταξύ ανάγνωση των

Βρετανικών και Αμερικανικών αρχείων οδηγούν

σήμερα στη βεβαιότητα ότι η δικτατορία

του 1967 επεβλήθη για έναν κυρίως

λόγο. Την καταστροφή της Κύπρου.

Πρέπει στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι

η σύνθεση των εις Κύπρο ευρισκομένων

αξιωματικών, ήταν, πλην των κρισίμων τοποθετήσεων

(«θέσεις κλειδιά»), μάλλον

αντιχουντικοί τους οποίους το δικτατορικό

καθεστώς της Αθήνας τους έστειλε στην

Κύπρο προκειμένου να απαλλαγεί από την

εις Ελλάδα παρουσίαν τους ή και να τους

ενοχοποιήσει σε περίπτωση αποτυχίας των

άνομων σχεδίων της.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του

Αρχηγού του ΓΕΕΦ Στρατηγού Ντενίση τον

οποίον το δικτατορικό καθεστώς κάλεσε

στην Αθήνα την 13-7-1974 για να του

αφαιρέσει ουσιαστικά τη Διοίκηση και να

αφήσει ελεύθερον τον Ταξίαρχο Γεωργίτση,

πιστόν στο καθεστώς, να εκτελέσει

το πραξικόπημα.

Συνεπώς το πραξικόπημα του Ιουλίου του

1974 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Είναι

χαρακτηριστικό ότι στο τέλος Μαΐου ή

εντός του Ιουνίου 1974, ο Αρχιεπίσκοπος

Μακάριος, σε ένδειξη καλής θελήσεως

παραχώρησε στους υπουργούς εξωτερικών

των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, Κίσιντζερ και

Γκρομύκο, το Προεδρικό Μέγαρο για

συζητήσεις επί του Μεσανατολικού. Κατά

τη διάρκεια ή στο περιθώριο αυτής της

συνάντησης τόσον ο Χ. Κίσιντζερ, όσον και

ο Γκρομύκο εξεθίασαν τον Αρχιεπίσκοπο

και μάλιστα ο Κίσιντζερ δήλωσε «ότι η

Κύπρος δεν έχει τίποτα να φοβάται από την

ξυνση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων η

οποία οφειλόταν στην έξοδο του ερευνη-

τικού τουρκικού πλοίου Τσάνταρλι στο

Αιγαίο για παράνομες γεωλογικές έρευνες».

Πέραν πάσης αμφιβολίας συμπεραίνεται

ότι ο Κίσιντζερ προσπάθησε να παραπλανήσει

τον Αρχιεπίσκοπο για τα άνομα

σχέδιά του (πραξικόπημα και εισβολή).

Άλλωστε τούτο φάνηκε στην εκφρασθείσα

και από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο

δυσπιστία του, όσον αφορά τις πληροφορίες

που συνέρρεαν για επικείμενο

πραξικόπημα, τόσο από το στενό του

περιβάλλον όσο και από ελλαδικούς

κύκλους (είναι σήμερα γνωστό ότι αυτή την

ανησυχία του την είχε διατυπώσει έγκαιρα,

μεταξύ πολλών και ο Ευάγγελος Αβέρωφ).

Όμως τα γεγονότα έτρεχαν και το

χειρότερο, ενώ οι περισσότεροι ανησυχούσαμε,

ταυτόχρονα διαπιστώναμε ότι

υπήρχε πλήρης αδυναμία αποτροπής. Μία

μικρή παρηγοριά ήταν ότι η ευφυΐα και η

ικανότητα του Αρχιεπισκόπου θα ανέτρεπε

τον προδιαγεγραμμένο όλεθρο. Όταν

όμως, το επίσημο ΓΕΕΦ δεν αντέδρασε καν

στην απόφαση του Μακαρίου να επανέλθουν

όλοι οι αξιωματικοί στην Ελλάδα

(η γνωστή επιστολή προς Γκιζίκη) τότε

σχεδόν διεφάνη ότι οδηγούμεθα ολοταχώς

προς τον όλεθρο.

Το Ιουλιανό λοιπόν πραξικόπημα όχι μόνον

έφερε καίριον πλήγμα στο κύρος της

Κυπριακής Δημοκρατίας και διέλυσε τον

Κυπριακόν κοινωνικόν ιστόν με την

απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου,

ο οποίος ουσιαστικά είχε κάνει

γνωστή την Κύπρο εις ολόκληρον τον

κόσμο, αλλά αδυνάτισε δραματικά και την

όποια αποτρεπτική στρατιωτική ικανότητα

της Εθνικής Φρουράς και αδυνάτισε επίσης

και την μοναδική αξιόμαχη στρατιωτική

δύναμη της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμις

Κύπρου η οποία βάσει των συμφωνιών Ζυρίχης-

Λονδίνου ανήρχετο σε 900 άνδρες).

Την 19η Ιουλίου 1974 ήταν προγραμματισμένο

να λάβει χώρα η αντικατάσταση

του 30% σχεδόν των στρατιωτών της

ΛΔΥΚ. 300 περίπου εκπαιδευμένοι παλαιοί

στρατιώτες επέστρεφαν στην Ελλάδα

και τους αντικαθιστούσαν ισάριθμοι, νέοι

που ήρχοντο στην Κύπρο σε μια χαώδη

κατάσταση και με πλήρη άγνοια των

τοπικών συνθηκών, τελείως άπειροι.

Βλέπετε οι Τούρκοι δεν κάνουν ούτε το

παραμικρό λάθος. Η ΕΛΔΥΚ, το μόνο αξιόμαχο

στρατιωτικό τμήμα, έχανε ένα σημαντικό

έμπειρο δυναμικό. Όλα πλέον ήταν

έτοιμα για το έγκλημα.

Εδώ οφείλουμε να σταθούμε -πολλές φορές

θα το πράξουμε- σε ευλαβική στάση

Προσοχής! Οι 300 περίπου αυτοί στρατιώτες

που αναχώρησαν αφήνοντας πίσω

ένα χάος, που έβλεπαν να γλιτώνουν από

του χάρου τα δόντια, απολύοντο! Όμως

μόλις έφτασαν κοντά στη Ρόδο επέστρεψαν,

αποβιβάσθηκαν στην Πάφο, πήραν

όπλα, ενσωματώθηκαν με ενθουσιασμό με

τους συναδέλφους τους της ΕΛΔΥΚ και

πολλοί από αυτούς είναι μεταξύ των

ηρωικών Νεκρών της Κυπριακής Ελευθερίας.

Είναι ενδιαφέρον όμως, να διαβάσει

κάποιος και τα συναισθήματα των Τούρκων

με όποια, έστω, αντικειμενικότητα τα περιγράφει

στο βιβλίο του «Απόφαση, Απόβαση

» ο Τούρκος δημοσιογράφος Αλί Μπιράν

(πρωτοδημοσιεύτηκε στην “Μιλλιέτ”,

σε συνέχειες το 1977). Διαβάζοντας θα καταλήξει

στο συμπέρασμα ότι η διστακτικότητα

και ο συντηρητισμός των ενεργειών

των τουρκικών στρατευμάτων, έδινε μία

θαυμάσια ευκαιρία να συντριβεί η αποβατική

δύναμη, αν η Ελληνική πλευρά, έστω

και μετά το πραξικόπημα ενεργούσε στοιχειωδώς

με στρατιωτική σύνεση.

Το βράδυ της 19ης/20ην Ιουλίου 1974, οι

ενεργές Μονάδες Αμμοχώστου εξήλθαν

των στρατοπέδων στους χώρους αραιώσεως,

ενέργεια σωτήρια για την ασφάλειά

τους κυρίως από τους βομβαρδισμούς

καίτοι η Αμμόχωστος δεν επελέγη τελικά

από τους Τούρκους ως χώρος απόβασης.

Τις απογευματινές ώρες της 19ης Ιουλίου

διετάχθη από το ΓΕΕΦ επιστράτευση των

πυρήνων των επιστρατευομένων Μονάδων.

Όμως με την από τις πρώτες πρωινές ώρες

της 20ης Ιουλίου εκδηλωθείσα εισβολή

διετάχθη γενική επιστράτευση, ενέργεια η

οποία έδειξε τον πανικό της Διοίκησης

αφού έπρεπε να είχε ήδη σημειωθεί

σταδιακή επιστράτευση, όπως τα ίδια τα

σχέδια και τα μέτρα εμπλοκής που είχε

σχεδιάσει το ΓΕΕΦ προέβλεπαν. Η γενική

επιστράτευση εκτός από τον πανικό που

μετέφερε στον άμαχο πληθυσμό επέφερε

σύγχυση και στους στρατιωτικούς σχηματισμούς

αφού ήταν αδύνατον να επιτευχθεί

υπό συνθήκες μάχης. Πλήθος επιστρατευομένων

και λοιπόν πολιτών συνέρρεε

στις έδρες των μη εμπλεκομένων Μονάδων

να καταταγεί, για να υπερασπίσει την

άμοιρη πατρίδα του.

Με την έναρξη της επιστράτευσης, όπως

όριζαν τα σχέδια, ανέλαβα την Διοίκηση

του επιστρατευομένου Τάγματος 336 ΤΕ,

του οποίου οι αποθήκες υλικών ευρίσκοντο

στο στρατόπεδο του 201 ΤΠ (εγγύς Αμμοχώστου)

και του οποίου οι πυρήνες είχαν

μερικώς επιστρατευθεί από την Νύκτα

19ης/20ην Ιουλίου.

Η επιστράτευση ολοκληρώθηκε τις απογευματινές

ώρες της 20ης Ιουλίου στο

χωριό ΠΡΑΣΤΕΙΟ Αμμοχώστου και το

Τάγμα διατάχθηκε να επιστρέψει στην Αμμόχωστο

περί την 19:00 της ιδίας ημέρας.

Υποδιοικητής Τάγματος ανέλαβε ο Λοχαγός

Αντρέας Δημητρίου και Διοικητές Λόχων

ορίσθηκαν οι:

1ος Λόχος, Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πανίκος

Παπόρης,

2ος Λόχος, Έφεδρος Ανθυπολοχαγός

Χρήστος Σολωμής,

3ος Λόχος, Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Λάκης

Σοφρωνίου,

Λόχος Υποστήριξης, Έφεδρος Ανθυπολοχαγός

Αντώνης Καρράς,

Λόχος Διοίκησης, Έφεδρος Ανθυπολοχαγός

Μιχάλης Κουτούρης,

Υπασπιστής Τάγματος, Έφεδρος Ανθυπολοχαγός

Μιχάλης Στεφανίδης,

άπαντες έφεδροι Κύπριοι, πλην του Υποδιοικητή

ο οποίος ήταν μόνιμος του  Κυπριακού

Στρατού.

Την πρωίαν της 21ης Ιουλίου και ώραν

04:00 διετάχθη το Τάγμα, δι’ ενός Λόχου

[επελέγη ο 2ος Λόχος (έφ. Ανθυπολοχαγός

Χρήστος Σολωμής)] να καταλάβει την

τουρκοκυπριακή συνοικία Σακάρια Αμμοχώστου,

αλλά με την εκδήλωση της επίθεσης

διεπιστώθη ότι η στρατιωτική

Τουρκοκυπριακή (Τ/Κ) δύναμη είχε ήδη

εκκενώσει τη συνοικία και μετέβη εις την

εντός των τοιχών παλαιά Αμμόχωστο (Τ/Κ

περιοχή).

ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Το βράδυ της ίδιας μέρας το Τάγμα έλαβε

διαταγή να κινηθεί στη Λευκωσία, να

εγκατασταθεί στην περιοχή Προεδρικού

Μεγάρου και να τεθεί στη διάθεση του

ΓΕΕΦ.

Κατά την είσοδό μας στην Λευκωσία περί

την 3ην πρωινή ώρα, ακούσαμε βόμβους

αεροσκαφών και έντονους πυροβολισμούς.

Εντυπωσιάσθηκα γνωρίζοντας από

το 1964 ότι οι Τούρκοι δεν πολεμούσαν την

νύκτα. Σύντομα πληροφορήθηκα το τραγικό

γεγονός της κατάρριψης ενός ελληνικού

πολεμικού αεροσκάφους (Α/Φ) τύπου

Νορ Άτλας από φίλια πυρά, ως αποτέλεσμα

έλλειψης ενημέρωσης. Ας είναι

αιωνία η μνήμη των ηρωικών καταδρομέων

και του πληρώματος της Πολεμικής Αεροπορίας.

Το Τάγμα εγκαταστάθηκε στην περιοχή

του Προεδρικού Μεγάρου περί την 5ην

πρωινήν και αφού τοποθετήθηκαν τα περίπου

οκτώ αντιαεροπορικά σε επίκαιρες θέσεις

ήταν πλέον σε ετοιμότητα ανάληψης

αποστολής όπου αυτή ήθελε διεταχθή από

το ΓΕΕΦ.

Ενώ ξημέρωνε, πρόβαλε σιγά-σιγά, σαν

σκηνικό αρχαίας τραγωδίας, το προ εβδομάδος

καμένο και καταστραμμένο, αλίμονο

από ελληνικά χέρια, κτίριο του Προεδρικού

Μεγάρου. Σίγουρα πολλοί, παρά την

αγωνία και την κόπωση, νοιώσαμε την ειρωνεία

και τη χλεύη να μας παρατηρεί με αυστηρότητα από τα ερείπια, τα οποία ως

άλλη Κασσάνδρα, μας κραύγαζαν με ιερή

μανία για την μοίρα της προδοτικής

αλαζονείας, όχι μόνον των επίορκων των

Ιερών και Οσίων…

22α Ιουλίου

10:00ω: Το Τάγμα διετάχθη όπως έχει

ετοιμότητα κινήσεως, είτε προς διάβαση

Πανάγρων (προς περιοχή Κερύνειας), είτε

ανάληψης αμυντικού τομέα Λευκωσίας.

18:00ω: Ελήφθη διαταγή ΓΕΕΦ, ότι

συμφωνήθηκε εκεχειρία. Έχοντας την

εμπειρία του 1964 [είχα λάβει μέρος στις

επιχειρήσεις Μανσούρας Κόκκινων, 4-8

Αυγούστου 1964] ως Διοικητής Λόχου του

206 Κυπριακού Τάγματος Πεζικού, όπου οι

Τούρκοι ουδέποτε τηρούσαν την όποια

εκεχειρία] κατέστησα λίαν προσεκτικούς

τους στρατιώτες ιδίως τους χειριστές των

αντιαεροπορικών πολυβόλων (0.50mm).

Όντως οι Τούρκοι όχι μόνον συνέχισαν τις

αεροπορικές επιδρομές αλλά όπως αμέσως

με ενημέρωσαν επιτίθετο στις ανατολικές

περιοχές της Λευκωσίας, πλησίον

της Πράσινης Γραμμής. Έλαβα μάλιστα

διαταγή να στείλω επειγόντως προς την

περιοχή Καϊμακλί-Τράχωνα έναν Λόχο.

Ήταν η σειρά, μετά το Λόχο του Σολωμή

στη Σακάρια, να δοκιμαστεί ο Λόχος του

Λάκη Σοφρονίου (1ος). Όμως όταν έφθασε,

οι Τούρκοι είχαν καταλάβει μέρος του

Τράχωνα όπου πολέμησε με ηρωισμό ο

Λόχος του Ελληνοκυπρίου (Ε/Κ) Λοχαγού

Χ. Λόττα (του 211 ΤΟ).

Στο σημείο αυτό είμαι αναγκασμένος να

κάνω ένα ακόμη σχόλιο. Το 1964 όταν η

άμυνα της Κύπρου, και με την παρουσία

της Ελληνικής Μεραρχίας βρισκόταν σε

πολύ καλό επίπεδο, διαπιστώθηκε αμέσως

ότι υπήρχε σημαντικό έλλειμμα Αντιαεροπορικής

ομπρέλας. Η Κυπριακή Κυβέρνηση

και το ΓΕΕΦ αποφάσισαν την αγορά

Αντιαεροπορικών πυραύλων, μάλλον Σοβιετικής

προέλευσης και για το σκοπό

αυτό μετέβησαν αξιωματικοί στην Αίγυπτο,

για εκπαίδευση σε άκρα μυστικότητα.

Όμως στο μέσον περίπου της εκπαίδευσης η αποστολή αποκαλύφθηκε και οι πύραυλοι

δεν έφθασαν ποτέ στο νησί.

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να αποφύγω

τον πειρασμό να θυμηθώ τι αντίστοιχο

έγινε το 2000 με τους πυραύλους S-300

αλλά και σε ποιο σημείο βρίσκεται σήμερα

το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού χώρου,

και η αεροπορική υποδομή, γνωστού όντος

ότι αντιαεροπορική ομπρέλα δεν υπάρχει

χωρίς αεροπορία, πυραύλους μακρού και

βραχέως βεληνεκούς κ.ά).

23η Ιουλίου

10:00ω: Ελήφθη διαταγή από την 3η

Ανωτέρα Τακτική Διοίκηση (Διοικητής

Συνταγματάρχης Αζίνας) μέσω του 211ΤΠ

με ΑΠΟΣΤΟΛΗ την «Εγκατάσταση Τάγμα-

τος στον έως τώρα τομέα του 1ου Λόχου

του 211ΤΠ» (από δεξιά στρατοπέδου

ΕΛΔΥΚ έως και της οδού Λήδρας). «…336

Τάγμα, αμυνθεί, πάση θυσία απαγο-

ρεύοντας την κατεύθυνση του δρόμου

Κυρήνεια-Λευκωσία. Όλα τα ευρισκόμενα

εντός του τομέα του Τάγματος Τμήματα,

καθώς και τυχόν μεμονωμένοι στρατιώτες

που κυκλοφορούσαν σε όλο τον τομέα

Τάγματος, τίθενται υπό διοίκησιν 336ΤΕ.

Έναρξη εγκατάστασης από την ώρα εκείνη

με ευθύνη 336ΤΕ και έως τις πρωινές ώρες

της 23-7. Υπαγωγή στην 3η Ανωτέρα

Τακτική Διοίκηση, μέσω του 211ΤΠ. Ζωτικό

Έδαφος Τάγματος η περιοχή που ορίζεται

από το Σχολείο του Αγ. Παύλου (Σχολείον

Κύκκου] έως τον Ιππόδρομο».

Στον Τομέα του Τάγματος, προϋπήρχαν:

Στην περιοχή, εκ δεξιόν ΕΛΔΥΚ-περιοχή

Σχολείου, ο Λοχαγός Ευάγγελος Παπαχατζόπουλος

(απόφοιτος της Στρατιωτικής

Σχολής Ευελπίδων το 1963) με διάφορους

επιστράτους και δύναμη κληρωτών του

211Τάγματος (περίπου 190-200 άνδρες).

Στην περιοχή του ξενοδοχείου Λήδρα

Πάλλας και οικία Έλληνα Πρέσβη, Λόχος

εφέδρων αξιωματικών με διοικητή τον Υπολοχαγό

Νίκο Λιγουδιστιανό (απόφοιτος της

Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων το 1969) ο

οποίος διεκρίθη για την αντίστασή του και την πειθαρχία στην Πρώτη φάση της

εισβολής (δύναμη περίπου 120 ανδρών).

Στην περιοχή Πύλη Πάφου-Κτήριον Αρχής

Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (ΣΙΤΑ), Λόχος

υπό τον έφεδρο Ανθυπολοχαγό Γιώργο

Ρωσσίδη. Και φυσικά σε όλο τον τομέα

υπήρχαν κληρωτοί του Λόχου του 211

Τάγματος με επικεφαλής τον Κύπριο

Λοχαγό Γιάννη Χριστοδουλίδη (Μαυρόγιαννο),

στην έδρα του οποίου τοποθέτησα

το Σταθμό Διοίκησης του 336 Τάγματος σε

100 περίπου μέτρα από τα εν επαφή

φυλάκια.

Περί την 17:00 ώραν, αρχής γενομένης

εκ του αριστερού και μαζί με τον μέχρι τότε

Διοικητή του τομέα Λοχαγόν Μαυρόγιαννο

και το Υπασπιστή μου, άρχισα την τοποθέτηση

των στρατιωτών του 336 Τάγματος,

η οποία και ετερματίσθη περί την

04:00 πρωινήν (ακριβώς την ώραν που

στην Ελλάδα ορκίζετο ως Πρωθυπουργός

ο Κ. Καραμανλής) με ελάχιστα γενικά

προβλήματα πλην της εκφρασθείσης ανησυχίας

από τους αξιωματικούς της Ειρηνευτικής

Δύναμης (ΟΥΝΦΙΚΥΠ) του ΟΗΕ –

αν ενθυμούμαι καλώς ήσαν Καναδοί- οι

οποίοι πρέπει να το επισημάνω δεν ήσαν

φίλα διακείμενοι, τουλάχιστον εκείνη την

περίοδο, και το έδειχναν.

Η νέα διάταξη του τομέα του Τάγματος

έχει, πλέον, ως εξής:

Εκ δεξιόν χαράδρας στρατοπέδου

ΕΛΔΥΚ-Περιοχή Σχολείου, Λόχος Παπαχατζόπουλου

(δύναμης περίπου 200 ανδρών).

Δεξιόν Σχολείου έως Αριστερά Φυλακών

Λευκωσίας, 3ος Λόχος 336 ΤΕ με τον Ανθυπολοχαγό

Πανίκο Παπόρη (δύναμης 220

ανδρών).

Φυλακές Λευκωσίας-Πρεσβείες, Πεδιαίος,

2ος Λόχος 336 Τάγματος.

Δικαστήρια-Λήδρα Πάλλας-Οικία Έλληνα

Πρέσβυ, Λόχος Λιγουδιστιανού (δύναμης

120 ανδρών). ΣΙΤΑ-Πύλη Πάφου, Λόχος Ρωσσίδη (δύναμης

80 ανδρών).

Παλαιά Λευκωσία μέχρις και οδού Λήδρας,

1ος Λόχος 336 Τάγματος, Ανθυπολοχαγός

Λάκης Σωφρονίου (δύναμης 140

ανδρών)

Λόχος Διοίκησης 336 Τάγματος (ανθυπολοχαγός

Μιχάλης Κουντούρης) εντός

του Ιπποδρόμου, όπου και ο Υποδιοικητής

του Τάγματος Λοχαγός Ανδρέας Δημητρίου,

ώστε εάν τεθεί εκτός Μάχης ο

Διοικητής να μην μείνει ακέφαλο το Τάγμα.

Λόχος Υποστήριξης, διοίκηση και ελάχιστα

στοιχεία που απέμειναν διότι τα

υπόλοιπα διετέθησαν στους Λόχους και

στην ασφάλεια του χώρου του Προεδρικού

Μεγάρου (Ανθυπολοχαγός Αντώνης Καρράς)

εντός αυτού.

Το Τάγμα είχε την υποστήριξη από

στοιχεία Μοίρας Πυροβολικού υπό τον

Ταγματάρχη Σεβασλίδη (απόφοιτο της

Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων το 1958)

με τον οποίον είχα άμεση τηλεφωνική

επαφή και ουσιαστικά του έδινα προσωπικά

τις συντεταγμένες για αιτήσεις βολών.

Θεωρώ υποχρέωση να εξάρω την σημαντική

του συμβολή στη διατήρηση του

τομέα του Τάγματος ανέπαφου. Ας είναι

αιώνια και αυτού η μνήμη γιατί ατυχώς

επιστρέψας στη Ελλάδα απεβίωσε από

ηλεκτροπληξία σε τραγικό δυστύχημα, το

επόμενο έτος, κατά τη διάρκεια στρατιωτικής

άσκησης.

Στον τομέα όμως του Τάγματος και κυρίως

εντός της Λευκωσίας η οποία εν μέρει

είχε εγκαταλειφθεί, κυκλοφορούσαν και

διάφοροι ένστολοι και ένοπλοι οι οποίοι -θα

μου επιτραπεί εδώ να σημειώσω ότι δεν

αποδίδω σε κανέναν κακή πρόθεση και μάλιστα

ύστερα από τόσα χρόνια- λειτουργούσαν

ως αυτόβουλοι υπερασπιστές της

πόλης. Τελικά οι μισοί σχεδόν από αυτούς

ενετάγησαν στο Τάγμα ενώ τους υπόλοιπους

αφού τους αφαιρέσαμε τον οπλισμόν

(όχι και πολύ εύκολη υπόθεση!) τους απομακρύναμε. Τελικά στον Τομέα του Τάγματος (3.5

περίπου χιλιομέτρων) παρατάχθησαν περί

τους 1000 άνδρες, αξιωματικοί και στρατιώτες

του 336 Τάγματος και των τεθέντων

υπό διοίκηση του Τάγματος τμημάτων της

εν τη ζώνη του 336 προϋφισταμένων τμημάτων.

Οι στρατεύσιμοι έφεδροι του 336

ήταν στη συντριπτική πλειοψηφία από την

Αμμόχωστο, όμως κατετάγησαν και από

άλλες Μονάδες διότι λόγω της εισβολής

δεν μπορούσαν να μεταβούν σε αυτές.

Το σημειώνω αυτό για να καταδείξω ότι

σ’αυτή τη χαώδη κατάσταση ο πραγματικός

αντιστασιακός Κύπριος Πατριώτης

έδωσε εθελοντικά το παρόν. Ίσως κάποιοι

δεν μπορούν να μεταφερθούν σε εκείνο το

κλίμα των γεγονότων και απορούν με αυτό

που αναφέρω (το εθελοντικό της παρουσίας

και συνεπώς και το εθελοντικό της

θυσίας τους). Όμως στην πραγματικότητα

είναι έτσι όπως τα αναφέρω και μόνον όσοι

ζήσανε εκείνα τα τραγικά αλλά και ηρωικά

γεγονότα μπορούν να καταλάβουν το

μέγεθος και την αξία αυτής της ουσιαστικά

πατριωτικής εθελοντικής θυσίας τους.

***

Από την επομένη της εγκατάστασής μας

στη Πράσινη γραμμή και ενώ στην Ελλάδα

είχε σχηματισθεί η Κυβέρνηση Εθνικής

ενότητας του Κ. Καραμανλή, αρχίσαμε

εντατική οργάνωση τόσο των τμημάτων

όσο και του εδάφους, ενώ είχαμε να

αντιμετωπίσουμε καθημερινά ανταλλαγές

πυρών με τα εν επαφή εχθρικά στρατεύματα,

άλλοτε ήπιας και άλλοτε πιο σφοδρής

έντασης. Η εκτίμησή μου γι’ αυτά ήταν ότι

συντηρείτο, κυρίως από τους Τούρκους,

ένα κλίμα επηρμένης έντασης. Με τη

βοήθεια κυρίως των επικεφαλής των

τμημάτων ήρθα σε πιο στενή επαφή με τα

τμήματα και ένοιωσα την ευχαρίστηση να

διαπιστώσω ότι τόσον μεταξύ τους όσο και

σε σχέση με εμένα άρχιζε να κτίζεται ένα

κλίμα εμπιστοσύνης και ύψωσης του

ηθικού. Χωρίς αλαζονεία θα έλεγα ότι οι

Διοικητές των Λόχων και λοιπών τμημάτων

αλλά σιγά-σιγά και οι άλλοι αξιωματικοί και

στρατιώτες άρχισαν να συναγωνίζονται μεταξύ τους ποιος θα προσφέρει τα πιο

πολλά. Εγνώριζα όμως και το αισθανόμουν

ότι χρειαζόταν μεγάλη προσοχή γιατί μία

κακή έκβαση κάποιων καταστάσεων μπορούσε

να ανατρέψει αυτό το θετικό κλίμα.

Οι πληροφορίες από την περιοχή

Κερύνειας όμως ήταν συγκλονιστικά αρνητικές.

Μετά την πολύ εύθραυστη εκεχειρία,

την οποίαν τηρούσαν μόνο οι ελληνοκυπριακές

δυνάμεις, οι Τούρκοι αποβίβασαν

στο μέχρι τότε δημιουργηθέν προγεφύρωμα,

περί τοις 40.000 στρατιώτες με το

ανάλογο αρματικό και λοιπό οπλικό υλικό,

τελείως ανενόχλητοι παρά τις αναγκαστικά

σκιώδεις διαμαρτυρίες και “παραστάσεις”

τόσο της Κυπριακής όσο και της Ελληνικής

Κυβέρνησης.

Σκέπτομαι ότι αν θέλει κάποιος να

αποδείξει το μέγεθος του εγκλήματος της

χούντας των Αθηνών το ’74, και μόνο αυτή

την εικόνα να έχει στο μυαλό του αρκεί. Η

χούντα εξεφτέλησε τις ένοπλες δυνάμεις,

χρεώνοντάς τους το πραξικόπημα του ’67,

ενώ παράλληλα με χιλιάδες αποστρατείες

διώξεις-βασανιστήρια και φυλακίσεις εν

ενεργεία και εν αποστρατεία αξιωματικών

τις διέλυσε. Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι

μέσα στις ένοπλες δυνάμεις υπήρξαν

πολλές αντιστασιακές ενέργειες κατά της

χούντας με κορυφαίες την οργάνωση

«Ελεύθεροι Έλληνες» και κυρίως το κίνημα

του Ναυτικού το 1973 και την συγκλονιστική

ανταρσία του πολεμικού πλοίου

«Βέλος» με τον Κυβερνήτη του Πλοίαρχο

Νίκο Παππά και όλους του αξιωματικούς,

υπαξιωματικούς και ναύτες του, οι οποίοι

κατέρριψαν διεθνώς το μύθο που καλλιεργούσε

η χούντα. Όμως η διάλυση των

ΕΔ ήταν γεγονός ενώ με τα επόμενα

βήματά της η χούντα αφόπλισε ουσιαστικά

την Κύπρο. Με την απόσυρση της Ελληνικής

Μεραρχίας και το βλακώδες και προδοτικό

πραξικόπημα του Ιουλίου του ’74

άνοιξε ουσιαστικά την κερκόπορτα, και στη

συνέχεια εγκατέλειψε την εξουσία αφήνοντας

και τυπικά την καθημαγμένη Ελλάδα

και Κύπρο να αντιμετωπίσουν τη διεθνή

συνομωσία εντελώς ανοχύρωτες. Μέχρι την 31η Ιουλίου τα τουρκικά

στρατεύματα γράφοντας στα “παλαιότερα

των υποδημάτων” τους την εκεχειρία είχαν

φθάσει στον Καραβά με τους Κύπριους να

εγκαταλείπουν αλλόφρονες τις εστίες τους

γιατί αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο της αιχμαλωσίας

και των βιασμών.

Αρχές Αυγούστου συνεστήθη μία μικτή

επιτροπή με μέλη από τις δυνάμεις του

ΟΗΕ, του ΓΕΕΦ (Ταγματάρχης Τσολάκης

Ευάγγελος) και Τούρκου ή Τουρκοκύπριου

αξιωματικού, προκειμένου να “διευθετη-

θούν οι γραμμές αντιπαράθεσής”. Δεν

γνωρίζω τι έγινε στη υπόλοιπη Κύπρο αλλά

όταν η επιτροπή ήλθε στην περιοχή του

Τάγματος και ο Ταγματάρχης, με ευπρέπεια

ομολογουμένως, μου ζήτησε κάποια

μικρή εις βάρος μας διευθέτηση του

απάντησα ευγενώς ότι δεν προτίθεμαι να

το πράξω και ότι εκείνοι που πρέπει να

απέλθουν ήταν οι Τούρκοι, δεδομένου ότι

μπροστά στο Σχολείο του Κύκκου (επί της

Γραμμής αντιπαράθεσης στον δρόμο

Λευκωσίας-Κερύνειας) υπήρχε προ της

εισβολής μία μεγάλη νεκρή ζώνη την

οποίαν τις πρώτες μέρες της εισβολής

σιγά-σιγά την εκάλυπταν τα στρατεύματά

τους. Ήταν βέβαια και πρόσφατη, στον

Πρώτο Γύρο των επιχειρήσεων (20-

23/8/1974) η λυσσαλέα επίθεσή τους προς

το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ η οποία

απεκρούσθη με την ηρωική αντίσταση των

Ελλήνων στρατιωτών.

Δύο ή τρεις μέρες αργότερα και ενώ είχε

ήδη αρχίσει στη Γενεύη η γνωστή διάσκεψη

(κωμωδία την ονομάζω εγώ) εκινήθη

στην περίπου εκ 500 μέτρων νεκρή ζώνη

στην περιοχή του Σχολείου, Τάγμα Τούρκων

σε διάταξη και με μπουλντόζες έφθασε

σε απόσταση 150-200μ. Ετοιμαστήκαμε να

αποκρούσουμε επίθεση αλλά εσταμάτησαν

αφού διαμόρφωσαν σημαντικά το έδαφος,

μάλλον αμυντικά. Μου έκανε εντύπωση και

εζήτησα από το ΓΕΕΦ να μου στείλουν

ανάλογα υλικά για δική μου οχύρωση. Το

ΓΕΕΦ μου εγνώρισε ότι δεν διέθετε και

ζήτησε αν έχω τη δυνατότητα να καλύψω

εξ επιτόπιων πόρων, πράγμα το οποίον και

έγινε. 10η και 11η Αυγούστου

Από τις προηγούμενες ημέρες είχα

παρακαλέσει τον διοικητή του 2ου Λόχου,

Χρήστο Σολωμή, στην περιοχή του οποίου

ευρίσκοντο οι πρεσβείες (Ιταλική και

Αμερικάνικο νομίζω προξενείο), να παρακολουθεί

την κίνησή τους δεδομένου ότι

βρίσκοντο στη γραμμή επαφής. Τυχόν

εγκατάλειψη των κτιρίων θα ήταν μία σοβαρή

ένδειξη επικείμενης επίθεσης. Ο Σολωμής

μου ζήτησε, αν εγκαταλειφθεί το

κτίριο του Αμερικάνικου προξενείου, να το

καταλάβει γιατί εκτιμούσε ότι θα το

καταλάβουν οι Τούρκοι και είχε τακτική

σημασία για την άμυνά μας. Συμφώνησα.

Την νύκτα λοιπόν αυτή εγκαταλείπονται

όλες οι πρεσβείες, γίνεται από μας κατάληψη

του Προξενείου και αναφέρω στο

ΓΕΕΦ. Τότε ο πρόξενος διαμαρτυρήθηκε

προς το ΓΕΕΦ και κατέφθασε επί τόπου

ανώτερος αξιωματικός του ΓΕΕΦ, ο οποίος

όταν του εξήγησα την κατάσταση ενέκρινε

την ενέργειά μου (δεν γνωρίζω αν το

προξενείο θα έκανε διαμαρτυρία στην

περίπτωση που το κτίριο το κατελάμβαναν

οι Τούρκοι…).

Πρωινές ώρες της 12ης Αυγούστου

Με το Πρώτο Φως διακρίνουμε στο

απέναντι πρανές του Υψώματος ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟΥ

εχθρική επιλαρχία αρμάτων σε

αραιή διάταξη με μέτωπο προς τον άξονα

ΛΕΥΚΩΣΙΑ-ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ να γεμίζει τα

ντεπόζιτα των αρμάτων με καύσιμα. Αναφέρω

στο ΓΕΕΦ και φτάνει επί τόπου αξιωματικός

του, για να διαπιστώσει και ο ίδιος

την κατάσταση. Όλες οι ενδείξεις ήταν

πλέον σαφείς. Η διάσκεψη –παρωδία- της

Γενεύης έπνεε τα λοίσθια…

Διατρέχω όλη τη Γραμμή αντιπαράθεσης

και απευθύνω παραινέσεις. Διαπιστώνω

καλό ηθικό αλλά και σκεπτικισμό. Σε συνεννόηση

με τους Λοχαγούς και Διοικητές

Τμημάτων συγκεντρωνόμαστε στον χώρο

των ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΜΝΗΜΑΤΩΝ και

ορκιζόμαστε ότι δεν θα τα καταλάβουν οι

Τούρκοι, έστω και αν περάσουν πάνω από τα πτώματά μας.

Η σκηνή αυτή έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη

στη μνήμη όλων μας. Και ίσως η

περιγραφή μου αδικεί την ένταση και τα

πολλαπλά συναισθήματα που μας κατείχαν.

Εμείς οι άσημοι στεκόμαστε Προσοχή

μπροστά σ αυτούς τους Νεαρούς Γίγαντες

της Κυπριακής Ελευθερίας και ορκιζόμαστε…

Σ’ Αυτούς. Οποία μεγάλη μας τιμή!

Να έχουμε εμείς αυτή την τιμή!

Φύγαμε κατασυγκινημένοι, αλλά είναι

τέτοιες αυτές οι στιγμές που πιστεύεις ότι

η ζωή έχει συνέχεια. Χωρίς κανένας να το

ομολογήσει δεν πήγαμε μόνο να ορκιστούμε.

Πήγαμε για να πάρουμε από τους

ήρωες Εκείνους, Θάρρος. Αφού μπόρεσαν

αυτά τα νεαρά παιδιά να τραγουδήσουν τη

θυσία τους γιατί εμείς να μην μπορούμε να

τους μοιάσουμε στο ελάχιστο…

Μετά τόσα χρόνια θα έλεγα ότι το

προσκύνημα εκείνο ήταν καταλυτικό για

την αποφασιστικότητά μας. Και οι Θαυμάσιοι

Λοχαγοί του Τάγματος μπόρεσαν και

το μετέφεραν στους στρατιώτες τους. Κι

είναι 45, αυτοί που έσπευσαν να τους

συναντήσουν στο Πάνθεο των Ηρώων στη

Νήσο των Μακάρων. Ας είναι Αιωνία η Μνήμη

τους.

12η και 13η Αυγούστου

Απογευματινές ώρες, πληροφορούμεθα

το ναυάγιο της Διάσκεψης της Γενεύης

ενώ η δήλωση Χένρυ Κίσιντζερ έρχεται ως

καταπέλτης: «Οι Τουρκοκύπριοι [Τ/Κ] δεν

έχουν ακόμη πετύχει την ασφάλειά

τους….». Η Λευκωσία εγκαταλείπεται πλήρως

από τους κατοίκους της και μοιάζει με

πόλη φάντασμα.

Τετάρτη 14η Αυγούστου

04:30ω πρωινή: Μόλις χαράζει λαμβάνει

χώρα σφοδρός, συντονισμένος βομβαρδισμός,

πυροβολισμός, ολμοβολισμός και

πυκνά πυρά ακούγονται σε όλο τον τομέα

του Τάγματος αλλά και των διπλανών

Μονάδων (ΕΛΔΥΚ, 211 Κυπριακόν Τάγμα). Πολύ σύντομα διαπιστώνεται ότι η κύρια

προσπάθεια στον τομέα του Τάγματος

είναι το Σχολείο του Κύκκου και τα όρια με

την ΕΛΔΥΚ. Οι Φυλακές βομβαρδίζονται

ανηλεώς, αλλά αντιστέκονται. Τα αντιαεροπορικά

μας καλά κρατούν αλλά όχι όλα,

ορισμένα παθαίνουν εμπλοκές.

Οι επιχειρήσεις εναντίον του Τάγματος

διεξάγονται με ιδιαίτερη σφοδρότητα,

ιδιαίτερα στον τομέα του Λοχαγού Παπαχαντζόπουλου

και του Λοχαγού Παπόρη,

όπου επί του υψώματος «Ελισαίος» διεξάγονται

σκληρές μάχες με μεγάλες εκατέρωθεν

απώλειες. Την επίθεση των Τούρκων

υποστηρίζει και η Αεροπορία. Παρά την

ηρωικήν αντίσταση το ύψωμα κατελήφθη

και η εκδηλωθείσα αντεπίθεση με συμμετοχή

και της Διοίκησης του Τάγματος δεν

ετελεσφόρησε, κυρίως από μερική αναξιοπιστία

των βαρέων όπλων του Τάγματος

(πεπαλαιωμένοι όλμοι των 3 ιντσών). Απωλέσθη

έδαφος 100μ…

Εν τω μεταξύ πληροφορούμεθα ότι η

Τούρκικη δύναμις που ενεργεί προς την

κατεύθυνση οδού Λευκωσίας-Αμμοχώστου

κατέλαβε το εις την τοποθεσίαν «ΜΙΑ

ΜΙΛΙΑ» (ΒΑ Λευκωσίας) όπου αμύνετο

έτερον Τάγμα και κινείται προς Ανατολάς.

15η και 16η Αυγούστου

Την 15ην Αυγούστου το 336 ΤΕ δέχεται

σφοδρές επιθέσεις με υποστήριξη Αεροπορίας,

Πυροβόλων και Όλμων και σημειώθησαν

και κινήσεις αρμάτων, με μεγάλες

απώλειες εκατέρωθεν χωρίς όμως να

απολεσθεί έδαφος.

Την 16ην Αυγούστου οι επιθέσεις συνεχίζονται

προς όλον τον τομέα του Τάγματος

με ιδιαίτερη σφοδρότητα προς την

κατεύθυνση των Λόχων Παπαχατζόπουλου

και Παπόρη, ενώ εις το αριστερόν του

Τάγματος η επίθεσις προς το στρατόπεδον

της ΕΛΔΥΚ εκτυλίσσεται με ιδιαίτερην

σφοδρότητα με αποτέλεσμα η εκεί ηρωικώς

αγωνιζομένη διλοχία της ΕΛΔΥΚ –

όπου μεταξύ των ηρωικών αγωνιστών

πίπτει, ως άλλος Παλαιολόγος επί του πεδίου της τιμής ο Λοχαγός Σταυριαννάκος-

να συμπτυχθεί περί την 1600 ώραν

στα υψώματα «ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ-ΓΚΡΑΜΜΑΡΣΚΟΥΛ

».

Ο κίνδυνος υπερκέρασης από το αριστερόν

του 336 ΤΕ είναι ορατός (κατεύθυνση

οδού ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ) ενώ σημειούται κίνηση

3 τουρκικών αρμάτων στην ιδίαν κατεύθυνση.

Με επιτυχημένη βολή Πυροβολικού της

υπό τον Ταγματάρχη Σεβασλίδη Μοίρας

και τη βολή ΠΑΟ 90χιλ. ενός Έλληνα

Καταδρομέα, τον οποίον έστειλε τη αιτήσει

του Τάγματος ο Αρχηγός του ΓΕΕΦ, εβλήθη

το πρώτο τουρκικό άρμα και η επίθεση

ετερματίσθη εν τη γενέσει της. Ταυτόχρονα

το 336 Τάγμα έσπευσε, με ενίσχυση του

αριστερού του άκρου, στην περιοχή

«ΑΡΜΕΝΙΚΟΝ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΝ», προκειμένου

να καλύψει το κενόν που δημιουργήθηκε

από την σύμπτυξη της ηρωικώς μαχόμενης

ΕΛΔΥΚ, πράγμα που το έπραξε

επιτυχώς.

Οι στιγμές ήταν πράγματι δραματικές

γιατί διαπίστωσα ότι η εν τω μεταξύ

αναγγελία της -αμαχητί- κατάληψη της

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ από τους Τούρκους επηρέασε

αρνητικά τους στρατιώτες του

Τάγματος το μεγαλύτερο ποσοστό των

οποίων ήταν από την πόλη και Επαρχία της

Αμμοχώστου.

Ήταν θαύμα το ότι οι Αμμοχωστιανοί

στρατιώτες μου, παρά το δράμα των οικογενειών

τους στην Αμμόχωστο στέκοντο

εκεί να μην πάρουν οι Τούρκοι τη Λευκωσία.

Και έπεφταν ηρωικά, εδώ! «…και

περισσότερη τιμή σας πρέπει γιατί, γνωρί-

ζατε ότι οι Μήδοι, στο τέλος, θα περάσουν»

(Κ. Καβάφης).

Σε μία πετυχημένη γενικά πολεμική

ενέργεια όλοι συνωστίζονται να πάρουν τα

εύσημα. Είναι φυσικό, έχει αξία ο αγώνας

τους και οπωσδήποτε η θυσία τους, αλλά

σε έναν από την αρχή προδομένο αγώνα η

αξία αυτών πού θυσιάστηκαν είναι ουρανομήκης.

Ας είναι ελαφρό το χώμα που σας σκεπάζει αθάνατοι ηρωικοί Νεκροί…

Την 1800ω της 16ης Αυγούστου διετάχθη

εκεχειρία η οποία ετηρήθη γενικά σε όλο

το νησί ΠΛΗΝ δυο περιπτώσεων. Στην περιοχή

του ΠΥΡΟΙ (προς Λάρνακα) και στην

περιοχή των Λόχων Παπαχατζόπουλου και

Παπόρη στο 336 Τάγμα!

Είναι φανερόν ότι οι Τούρκοι ήθελαν να

καταλάβουν τη Λευκωσία και επετέθησαν

με σφοδρότητα αμέσως μετά την εκεχειρία

και την ελάχιστη σύμπτυξη της ΕΛΔΥΚ

προς τα υψώματα «ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ».

Στην επίθεση προς τον Λόχο Παπόρη -και

ιδιαίτερα στην Διμοιρία του εφ. Ανθυπολοχαγού

Νίκου Κουτσού- κατελήφθη με

μεγάλες απώλειες εκατέρωθεν ένα φυλάκιο

του Τάγματος εκείνο το -μετά την εκεχειρία-

απόγευμα.

Τη νύχτα της 16ης/17η Αυγούστου με

επιτόπια επίσκεψή μου σε όλο τον τομέα

του Τάγματος διαπίστωσα υψηλόν ηθικόν

εξαιτίας του αποτελέσματος της διατήρησης

ανέπαφων των θέσεων ολόκληρου του

τομέα του Τάγματος, αλλά και τεράστιο

προβληματισμό από την εν τω μεταξύ

απώλεια της μισής Κύπρου. Όλοι με ρωτούσαν

τι έγινε με την ιδιαιτέραν τους

περιοχή, κυρίως αυτή της Αμμοχώστου.

Είναι αδύνατον να αποτυπώσω με λόγια

την πρώτη αυτή εικόνα των ηρωικών αυτών

εθελοντών που μαχόμενοι δίπλα στους

μόλις προ ολίγου ηρωικώς πεσόντες

συντρόφους τους, μάθαιναν ότι τα χωριά

τους και οι πόλεις τους ήταν ήδη στα χέρια

των Τούρκων.

17η Αυγούστου

04:30ω: Το Τάγμα -παρά την τηρηθείσαν

σε όλην την Κύπρο εκεχειρία- δέχεται

σκληρή επίθεση στον τομέα του Λόχου

Παπόρη και ιδιαίτερα στη Διμοιρία Νίκου

Κουτσού, μπροστά από τον επί της γραμμής

αντιπαράταξης Σταθμόν Διοικήσεως

του Τάγματος παρά την παλαιάν εκκλησιάν

του Αγίου Παύλου. Το σοκ που υπέστημεν όλοι ήταν τεράστιο

γιατί το Τάγμα κινδύνεψε να

απωλέσει ότι κατόρθωσε να διατηρήσει επί

τρεις ημέρες. Ευτυχώς λόγω της υποστήριξης

του Πυροβολικού και της ενίσχυσης

του Τάγματος με δυο τεθωρακισμένα

[Τ/Θ] οχήματα τύπου ΜΑΡΜΟΝ ΧΑΡΡΙΚΤΟΝ

(το ένα κατεστράφη), λόγω της

συγκέντρωσης των πυρών όλων των γειτονικών

λοιπών Λόχων του Τάγματος (ιδίως

του Λόχου των Φυλακών του Χρήστου Σολωμή)

και της θυσίας των τελευταίων ηρωικών

8 νεκρών στρατιωτών, διετηρήθησαν

οι θέσεις μας με μόνην απώλεια δύο φυλακίων

οικείων περιοχής «Αγ. Παύλου» και

ουσιαστικά οι επιχειρήσεις έλαβαν τέλος

την 09:30ω περίπου πρωινήν.

Πριν κλείσω την περιγραφή, οφείλω να

προσθέσω το περιστατικό της συνάντησής

μου με τον διοικητή του Τουρκικού επιτεθέντος

Τάγματος που πραγματοποιήθηκε

στις 12:00 της 17ης Αυγούστου επί του

υψώματος του Σχολείου του Κύκκου,

ύστερα από προτροπή των αξιωματικών

της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ και με

εντολή του ΓΕΕΦ.

Ο Τούρκος αξιωματικός (Ταγματάρχης)

μας ζήτησε να μεταφερθούμε περί τα

500μ. -με αντίστοιχη δική τους ενέργειαπρος

τα πίσω για να υπάρξει κάποιου

είδους «νεκρή ζώνη» ώστε να αποφευχθούν

εντάσεις μεταξύ των τμημάτων

μας, προσθέτοντας ότι «τα δικά του τμήματα

είναι τακτικά και συνεπώς πειθαρχημένα

ενώ τα δικά μας είναι «άτακτα» και

συνεπώς μη πειθαρχημένα». Βέβαια η

άμεση και αυθόρμητη ανταπάντηση στηρίχθηκε

σε τρία επιχειρήματα:

Τα δικά του «πειθαρχημένα» τμήματα παραβίασαν

κατάφωρα την εκεχειρία, κάτι

που δεν έκαναν τα δικά μας «μη πειθαρχημένα

».

Δεν έχουμε καμιά άδεια ή εντολή από την

ανώτερη διοίκησή μας να κάνουμε τέτοιες

διαπραγματεύσεις.

Δεν μετακινούμεθα ούτε ένα χιλιοστό προς τα πίσω γιατί «είναι πολύ μεγάλη η

Ελληνική Ιστορία για να σας την αναλύσου-

με τώρα»

Αναχωρήσαμε από τη συνάντηση και

έμεινα με την εντύπωση ότι ο Τούρκος

αξιωματικός μάλλον ήθελε να διαπιστώσει

το ηθικό μας ενώ ο Καναδός αξιωματικός

του ΟΗΕ, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε

αρχίσει να μας συμπαθεί, έμεινε εμβρόντητος…

Συμπεράσματα

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του

1974 απετέλεσε την τελευταίαν πράξιν του

από της 21ης Απριλίου του 1967 σχεδιαζόμενου

εγκλήματος κατά της Κύπρου

και απετέλεσε την αφορμήν για την από

καιρού σχεδιασθείσαν τουρκική εισβολήν.

Ο Ελληνισμός της Κύπρου μπορούσε να

καταστεί πλήρως αξιόμαχος και με την

ουσιαστική βοήθεια της Ελλάδας να χαράξει

στρατηγική στην κατεύθυνση της

απόκρουσης τουρκικής εισβολής, κάτι το

οποίο η Τουρκία σχεδίαζε από την επομένην

της ανεξαρτησίας της Κυπριακής

Δημοκρατίας το 1960. Η απόσυρση της

Ελληνικής Μεραρχίας το 1967 ήταν εγκληματική

πράξη και ουσιαστικά άνοιξε την

κερκόπορτα απώλειας της Κύπρου.

Ακόμη και μετά το εγληματικόν Ιουλιανό

πραξικόπημα αν είχε διαταχθεί επιστράτευση

και επανδρώνοντο οι από του 1964

υπάρχουσες οχυρωματικές θέσεις η αποβατική

τουρκική δύναμη θα απετύγχανε.

Βαρύτατη η ευθύνη της τότε χουντικής

στρατιωτικής ηγεσίας.

Ο Έλλην Κύπριος στρατιώτης ουσιαστικά

άοπλος αντιμετώπισεν με περίσσευμα θάρρους

τον Τούρκο στρατιώτη και έγραψε

σελίδες δόξας και ηρωισμού. Σε όσες περιπτώσεις

ο ηγήτορας ευρίσκετο εις την

πρώτην γραμμήν και εμάχετο παρά το

πλευρόν του ουδείς εγκατέλειψε τις θέσεις

του.

Παρά την πλήρη -λόγω των περιστάσεων αδυναμία της Εθνικής Φρουράς, η τουρκική

στρατιωτική επιχείρηση δεν διεκρίθη για

την ικανότητά της. Είναι χαρακτηριστική η

περίπτωση αυτοβυθίσεως του τουρκικού

πολεμικού πλοίου «ΚΟΤΖΑ-ΤΕΠΕ» από την

ίδιαν την τουρκική αεροπορία η οποία

προσέβαλε επίσης άλλα δυο τουρκικά

πολεμικά πλοία τα οποία για να αμυνθούν

κατέρριψαν 19 τουρκικά αεροσκάφη (έχει

δημοσιευθεί έρευνα σε τουρκικά στρατιωτικά

περιοδικά). Χαρακτηριστική είναι

επίσης η περίπτωση ότι παρά την πλήρη

απουσία ελληνικής αεροπορίας και στοιχειώδους

αεράμυνας οι Τούρκοι υπεστήριξαν

με αεροσκάφη ακόμη και επίθεση

διμοιρίας.

Οι τεράστιες απώλειες των Τούρκων

στρατιωτών τόσον στον τομέα του Τάγματος

αλλά και της ΕΛΔΥΚ (ιδιαίτερα στην

Πρώτη φάση των επιχειρήσεων που ακολούθησε

την εισβολή στις 20-23/8/1974)

είναι ενδεικτικές του πείσματος αλλά και

της σφοδρότητας των επιθέσεών τους και

του στόχου τους να καταλάβουν και την

Λευκωσία.

Η διατήρηση της Λευκωσίας ως πρωτεύουσας

της Κύπρου, ακόμη και μετά την

κατάκτηση της μισής νήσου, οφείλεται στη

θυσία των ηρωικών Νεκρών του 336

Τάγματος, της ΕΛΔΥΚ και των γειτονικών

μονάδων οι οποίοι αντιστάθηκαν στην

λυσσαλέα προσπάθεια των εισβολέων να

την καταλάβουν και παραμένει τεράστια

έως σήμερα προσδίδοντας βάρος στο

διεθνές κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

– Η από 17 Δεκ 1974 έκθεση επί των πολεμικών γεγονότων εν Κύπρω, σε εκτέλεση της

Φ.200/25/97106/8,12,74/ΓΕΕΦ/1ον/Ι διαταγής

– Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, Γεωργίου Π.Σέργη, Ταξιάρχου ε.α ααΑφοι Βλάσση, Αθήνα

1996,

– Ο Αττίλας πλήττει την Κύπρο, Δ.Καρδιανού,1976,

– Απόφαση Απόβαση, 1984 Αλί Μπιράντ,

– Από την Ζυρίχη στον Αττίλα, Σπύρου Παπαγεωργίου,

– Πεθαίνοντας στην Κύπρο, Σπ.Παπαγεωργίου,1984

– Αξέχαστα και Λησμονημένα, Βασίλη Φίλια, Εκδ.Παπαζηση, Αθήνα 1997,

– Βουλή των Ελλήνων, Το πόρισμα της Επιτροπής για τον Φάκελο της Κύπρου,

– ΚΥΠΡΟΣ, Από την αυτοδιάθεση στην κατοχή, Ν.Ψυρούκης,

– Αιγαίον, Κουκιδά, Λευκωσία 2005

– Άτυχη Κύπρος, Σάββα Λοιζίδη, Αθήνα 1980,

– Έτσι κατέστρεψαν την Κύπρο [απόρρητα έγγραφα του Φόρεϊν Όφις] Φανούλα

Αργυρού, εκδ. Αδούλωτη Κύπρος, Λευκωσία 1992

U.S. Risks Legitimizing Russian Subversion in Ukraine

Από
anixneuseis
-
0

By Jack Ulses

Key Takeaway: The Helsinki Summit likely emboldened Russian President Vladimir Putin to intensify his global subversive campaigns. Russia has already set conditions to consolidate its gains in Ukraine and may be preparing to annex portions of eastern Ukraine as it did separatist regions of Georgia. The U.S. and its allies must reaffirm their commitments to Ukraine’s sovereignty to deter further Russian aggression.

Russian President Vladimir Putin likely emerged emboldened from his summit with U.S. President Donald Trump. Trump did not press Putin on his destabilizing activities including the illegal annexation of Crimea and the interventions in eastern Ukraine and Syria. The Kremlin will likely interpret the lack of a firm response to its aggression as an implicit acceptance of its continued subversive campaigns in Ukraine.

Russia had already taken action prior to the summit to consolidate its gains in Ukraine. Russia took the first steps towards integrating separatist republics in eastern Ukraine into Russia. Russian Oryol Oblast Governor Andrey Klychkov signed a declaration to create a joint commission to strengthen trade and cultural ties with the separatist Donbas in eastern Ukraine on July 11. The decree mirrors the gradual model of integration Russia has used with the separatist regions of Abkhazia and South Ossetia in Georgia. The Russian Federal Security Service has also increased its intimidation and detention of Ukrainian ships in the contested Sea of Azov in recent weeks. Putin likely intends for these low-visibility measures to set conditions for the integration of eastern Ukraine into Russia.

The U.S. must reinforce its commitment to Ukraine. Putin will likely exploit the meeting and his consequent boost in global stature as an opportunity to intensify his subversion campaign in Ukraine. Putin largely kept his activity below the threshold of international condemnation ahead of his meeting with Trump. The U.S. and its allies must publicly condemn Russia’s continued interference in Ukraine to raise the costs of further subversive activity by the Kremlin. The U.S. must also continue its support for the eventual accession of Ukraine to NATO to demonstrate its commitment to Ukrainian independence and prevent Russia from regaining control of the former Soviet Union.

Η ιστορικής σημασίας φιλοαμερικανική στροφή της ελληνικής διπλωματίας κι οι αβρότητες του Τζεφ και του Νίκου.

Από
anixneuseis
-
0

του Αλέκου Αναγνωστάκη ΔΕΥΤΕΡΑ, 16 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018

«Με τον Τζεφ βρεθήκαμε στο Μακεδονία Παλλάς πέρσι την περίοδο της ΔΕΘ και μου είπε ότι προχωρήσαμε στη διαδικασία για τη συμμετοχή των ΗΠΑ» δήλωσε ο Νίκος. Ο Τζεφ είναι ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ. Ο Νίκος, «το φιλαράκι που προσκαλεί τον Τζέφρι, είναι ο  υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Νίκος Παππάς της σημερινής συγκυβέρνησης.

Οι δηλώσεις γίνονται στην συνέντευξη τύπου της 12ης Ιουλίου με αφορμή την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και τη συμμετοχή σε αυτήν των ΗΠΑ ως τιμώμενης χώρας. Την ίδια ακριβώς ημέρα το ρώσικο υπουργείο Εξωτερικών αντιδρά  έντονα αναφορικά με το ζήτημα που έχει προκύψει με τις απελάσεις των Ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα.

Κάλεσε για εξηγήσεις τον έλληνα πρέσβη στη Μόσχα Ανδρέα Φρυγανά και κατηγορεί ευθέως για σύμπραξη ΗΠΑ – Ελλάδας, δηλαδή για στημένη από κοινού ενέργεια των κυβερνήσεων Τραμπ- Τσίπρα,  λέγοντας ότι «οι ΗΠΑ κρύβονται» πίσω από την απόφαση της Ελλάδας. Χαρακτηρίζει «απολύτως αβάσιμη» την απέλαση των ρώσων διπλωματών και επισημαίνει  ότι «η απέλαση των διπλωματών από την Ελλάδα κινείται αντίθετα από τη φύση των διμερών σχέσεων. «Παγώνει» την  ίδια ώρα τη σχεδιαζόμενη επίσκεψη του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, στην Αθήνα το φθινόπωρο. Τέλος υπογραμμίζει πως η απέλαση των ρώσων διπλωματών «μπορεί να  προκαλέσει σοβαρή ζημιά» στις ελληνορωσικές σχέσεις.

Πίσω από τις απελάσεις των ρώσων διπλωματών, τις αντιδράσεις της κυβέρνησης Πούτιν και τις «χαριτωμενιές» στις δημόσιες προσφωνήσεις στη συνέντευξη Τύπου που διοργανώθηκε στις 12 Ιούλη από το Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο παρουσία των Παππά,  Πάιατ, του προέδρου της ΔΕΘ Τάσου Τζήκα και του εκπρόσωπου του ελληνοαμερικάνικου επιμελητηρίου στο πάνελ, είναι σε εξέλιξη ο αδυσώπητος ανταγωνισμός διείσδυσης και ελέγχου της περιοχής των Βαλκανίων με βαρύνουσα τη θέση της Ελλάδας.

Η ελληνική κυβέρνηση με μια σειρά ενεργειών της επιφέρει ιστορικής σημασίας συντηρητικές και μονομερείς πολιτικές μεταβολές στην ελληνική διπλωματία. Πυρήνα της «πολυδιάστατης» δήθεν πολιτική της είναι η πολιτική της πλήρους ευθυγράμμισης με την πολιτική των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή.

Η μονομέρεια και το απροκάλυπτο είναι σκανδαλώδη. Οι απελάσεις αναγγέλθηκαν ακριβώς τις ημέρες που συνεδρίαζε το ΝΑΤΟ.

Η διαρροή της απέλασης των ρώσων διπλωματών δόθηκε από το υπουργείο Εξωτερικών όχι στη Αυγή, όχι στην Εφημερίδα των Συντακτών έστω, αλλά στην Καθημερινή  του Παπαχελά, οι σχέσεις του οποίου με τον υπερατλαντικό παράγοντα είναι γνωστές. Κινήσεις συμβολικές με νόημα και προφανές πολιτικό μήνυμα.

Η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Heather Nauert, με ανάρτησή της στο Twitter, αναγγέλλει τις απελάσεις πριν καν τις αναγγείλει το ελληνικό ΥΠΕΞ επισήμως, δηλώνοντας πως η «Ελλάδα απέλασε δυο ρώσους διπλωμάτες και απαγόρευσε την είσοδο στη χώρα σε ακόμη δύο, οι οποίοι προσπάθησαν να παρέμβουν στην πολιτική ζωή της χώρας. Στηρίζουμε την Ελλάδα που υπερασπίζεται την κυριαρχία της».

Είχαν προηγηθεί μια σειρά από κινήσεις που αποκαλύπτουν την πλέον εθελόδουλη μεταπολιτευτική διπλωματική πολιτική απέναντι στις ΗΠΑ.

Πρώτο, η επιλογή της αμερικάνικης Onex, «στο πλαίσιο των διαβουλεύσεων που είχε η κυβέρνηση με υποψήφιους επενδυτές», ως  τον επενδυτή για τα ναυπηγεία στο  Νεώριο της Σύρου παρά την προηγηθείσα επίμονη πρόταση  της ρώσικης  κυβέρνησης στην Ελλάδα να γίνει επένδυση Ρωσικών κεφαλαίων, από ιδιώτες επιχειρηματίες που είχαν σύνδεσμο με την Ρωσική ηγεσία. Οι Ρώσοι  ήθελαν να συνδυάσουν την επαναλειτουργία του Ναυπηγείου με την εξειδίκευσή του και την ενίσχυσή του σε νέες δεξαμενές και σε προσωπικό, ώστε να έχει την δυνατότητα, εκτός από εμπορικά και τουριστικά πλοία, να επισκευάζει και πλοία του πολεμικού τους στόλου. Δυνατότητα που είχαν εξάλλου  από την πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση της ΝΔ υπό τον τότε Κ. Καραμανλή.

Δεύτερο, η διατήρηση της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων της χώρας με τη Συρία από το 2012. Η ανοιχτή συμμαχία με τη χούντα της Αιγύπτου και το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ, η αθόρυβη απομάκρυνση από την πολιτικής της ενεργού και δημόσιας θετικής στάσης προς το Παλαιστινιακό Λάο και δι’ αυτού οι θετικές σχέσεις με τις αραβικές χώρες γενικότερα.

Τρίτο, η ένταξη της συμφωνίας με τα Σκόπια στην  εξυπηρέτηση, γενικότερα, της πολιτικής απομόνωσης της Ρωσίας στα Βαλκάνια που προωθεί η  νεοδεξιά κυβέρνηση Τραμπ.

Εκεί εντάσσεται και ο ρόλος των ΗΠΑ, ως τιμώμενη χώρα, στην έκθεση της Θεσσαλονίκης μετά την αναγγελθείσα το 2017  από τον ίδιο τον Αλ. Τσίπρα και από το βήμα της ΔΕΘ  της  συμφωνίας που επετεύχθη με την τότε πρόξενο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη Ρεμπέκα Φονγκ  και τον αμερικάνο πρέσβη.

Έκτοτε ο Τζέφρι Πάιατ έπαιξε επιθετικά και απροκάλυπτα: «Είναι εξαιρετικά σημαντική για εμάς η περιοχή, διότι συνδέει την Ελλάδα με τη Βαλκάνια», δήλωνε το  Σεπτέμβρη του 2017 στο Greek Reporter. «Υπάρχουν πολλές ρωσικές επενδύσεις, έντονη ρωσική δραστηριότητα. Έτσι, εμείς εργαζόμαστε ώστε να υπάρχουν εναλλακτικές σε αυτό, ώστε οι πολίτες να καταλάβουν ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν δεσμευμένοι σε αυτήν τη στρατηγική περιοχή» δήλωνε ο αμερικάνος πρέσβης ακριβώς τις ημέρες που πραγματοποιούνταν στη Θεσσαλονίκη η Διεθνής Έκθεση, με τιμώμενη χώρα τότε  τη Ρωσία.

«Για να είμαι ειλικρινής δεν βλέπω την Κίνα ή πολλούς από τους άλλους εταίρους σας να σκέπτονται με τον τρόπο που σκεπτόμαστε εμείς την ευρύτερη περιφερειακή επιρροή της Ελλάδας. Τον ρόλο της ως προμαχώνα της Ευρώπης, μια χώρα που βρίσκεται στο επίκεντρο των προκλήσεων στην Αν. Μεσόγειο, στο Μαγκρέμπ, αλλά και στη Μαύρη Θάλασσα. Θα δείτε, καθώς εργαζόμαστε τους επόμενους 12 μήνες για να προετοιμαστούμε για τη ΔΕΘ του 2018, μια πολύ έντονη αμερικανική δραστηριοποίηση στη Βόρεια Ελλάδα όπως και στη Θεσσαλονίκη, όχι μόνο ως συμπρωτεύουσα αλλά ως πύλη εισόδου μέσω της Ελλάδας προς τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων.

Οι ΗΠΑ και η Ελλάδα συμφωνούμε απόλυτα ότι αυτές οι χώρες πρέπει να προχωρήσουν πιο κοντά στην ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, εάν το επιλέξουν. Είναι ένα όραμα που μοιραζόμαστε η Ουάσιγκτον και η Αθήνα, όχι όμως απαραίτητα και όλοι οι άλλοι», είχε πει ο Πάιατ στον Αθανάσιο Έλλις, σε συνέντευξη στην Καθημερινή, στις 18 Σεπτεμβρίου 2017.

Ο πολιτικός αυτός ρόλος των ΗΠΑ δια της έκθεσης της Θεσσαλονίκης έχει Ιστορία από την ασπρόμαυρη εποχή του 50. Η πρώτη αμερικανική συμμετοχή στη ΔΕΘ έγινε στην πρώτη μεταπολεμική διοργάνωση, το 1951, διά της «Υπηρεσίας Πληροφοριών παρά τη εν Ελλάδι Αμερικανική Αποστολή της Διοικήσεως Οικονομικής Συνεργασίας». Το 1952 διοργανώθηκε κινητή έκθεση του ΝΑΤΟ, ενώ το 1954 υπήρχε αφιέρωμα στην πυρηνική ενέργεια. Το 1956, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ χαιρέτισε την 21η ΔΕΘ «αναγνωρίζοντας μετ’ ευγνωμοσύνης την προς την Ελλάδα οφειλή μας δια το δώρον της Δημοκρατίας». Το 1962 επισκέφθηκε τη ΔΕΘ ο  αντιπρόεδρος Λίντον Τζόνσον.

Όμως το 1979 οι ΗΠΑ δεν μετείχαν στη ΔΕΘ.

Ήταν ένα σαφές μήνυμα της αμερικανικής διπλωματίας απέναντι στον έντονο αναπροσανατολισμό της Ελλάδας και την αύξηση των εγχώριων εξαγωγών προς τις αγορές των σοσιαλιστικών χωρών.

Ήταν τότε που οι εξαγωγές ελληνικών αγροτικών, κυρίως, προϊόντων στη Ρωσία, η θέση της τελευταίας στο Κυπριακό έπαιζαν ρόλο στην άσκηση της ελληνικής αστικής διπλωματίας ακόμη και για τη ΝΔ.

Τώρα όλα αυτά περνούν σε δεύτερο πλάνο.

Φαίνεται πως όταν ο Τραμπ έκανε promotion της ΔΕΘ, στη διάρκεια των κοινών δηλώσεων με τον Α. Τσίπρα κατά την επίσκεψη του στον Λευκό Οίκο, ο επικεφαλής του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, ο πρώην ΚΟΥΤΒιστής Ν. Κοτζιάς,  αντιλήφθηκε πόσο σοβαρά είχαν πάρει την υπόθεση της έκθεσης οι Αμερικανοί.

Η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται επίσης πως εκτιμά πως μέσω των ΗΠΑ μπορεί να πάρει σάρκα και οστά ο στόχος της κατάληψης  της «Κόκκινης Μηλιάς» σε σύγχρονη έκδοση. Να μετατραπεί η Ελλάδα σε οικονομικό αλλά και στρατιωτικό ηγεμόνα των Βαλκανίων και της ευρύτερης περιοχής, ως υπεργολάβος και μαντρόσκυλο των Αμερικάνων.

Ανιστόρητη εκτίμηση καθώς ο ελληνικός λαός τον μικρομέγαλο αστικό στόχο της κάθε «Κόκκινης Μηλιάς» τον πληρώνει κάθε φορά πανάκριβα.

Η ιστορικής σημασίας φιλοαμερικανική στροφή της ελληνικής διπλωματίας κι οι αβρότητες του Τζεφ και του Νίκου, του Αλέκου Αναγνωστάκη

Η κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις και η τύχη των Ελλήνων στρατιωτικών στην Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου  

Μια από τις πάμπολλες θλιβερές συνέπειες της κρίσης
στις ελληνορωσικές σχέσεις που τώρα αρχίζει, είναι ότι
κατεστράφη και ο μοναδικός διεθνής δίαυλος που θα
μπορούσε να χρησιμοποιήσει η Αθήνα για την
απελευθέρωση των δύο κρατούμενων στρατιωτικών
μας στην Τουρκία, για τους οποίους λένε ότι
ενδιαφέρονται οι ‘Ελληνες πολιτικοί.

Στη σημερινή διεθνή συγκυρία η μόνη δύναμη
που έχει τέτοιες σχέσεις με την Τουρκία που θα
μπορούσε να ζητήσει και ενδεχομένως να πετύχει την
απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών είναι η Ρωσία. Ο
μόνος ξένος ηγέτης που έχει σήμερα μεγάλη επιρροή
και στενές σχέσεις με τον Ερντογάν, που θα του
επέτρεπαν μια τέτοια κίνηση, είναι ο Πούτιν.

Δεν σημαίνει αυτό ασφαλώς ότι θα το έκανε ο Πούτιν.
Αλλά είναι ο μόνος που θα μπορούσε να το κάνει και,
ενδεχομένως, ο μόνος διεθνώς που θα είχε συμφέρον.
Αν υπήρχε ελληνική διπλωματία και δεν είχε
μετατραπεί προ πολλού σε όργανο των πιο
ψυχροπολεμικών δυνάμεων παγκοσμίως, θα μπορούσε
και θα έπρεπε ενδεχομένως να το προσπαθήσει. Τώρα

βέβαια, δυστυχώς για τους δύο κρατουμένους, αυτός ο
δρόμος έκλεισε.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Γερμανία δεν μπορούν να το
κάνουν, αφού δεν μπορούν καν να απελευθερώσουν
δικούς τους υπηκόους που κρατούνται από την
‘Αγκυρα.

Είναι αμφίβολο και αν η Ουάσιγκτων θέλει καν την
απελευθέρωση τω δύο στρατιωτικών. Πιθανώς την
βολεύουν εκεί που βρίσκονται. Ούτε φυσικά υπάρχει
κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι η Γερμανία ή
κάποιος άλλος θα ξόδευε διπλωματικό ή πολιτικό
κεφάλαιο για να απελευθερώσει τους δύο
στρατιωτικούς.

Οι «σύμμαχοι», «εταίροι» και «φίλοι» της Ελλάδας δεν
έχουν τον παραμικρό λόγο να της δώσουν τίποτα, αφού
μπορούν να αρπάζουν ότι θέλουν από τη δύσμοιρη
χώρα μας, με τους πολιτικούς μας να μην
ενδιαφέρονται παρά πως θα τους εξυπηρετήσουν.

‘Όπως είπαμε και προηγουμένως, η ενδεχόμενη χρήση
του «ρωσικού διαύλου» για την υπόθεση των Ελλήνων
στρατιωτικών, θα προϋπέθετε την ύπαρξη ελληνικής
κυβέρνησης και ελληνικής διπλωματίας. Σήμερα, η
Ελλάδα, η κυβέρνησή της, το κράτος της, τα μέσα της, οι
οικονομικοί και κοινωνικοί της «προύχοντες»

μετέβαλαν τη χώρα σε Γραφείο Διεθνών
Εξυπηρετήσεων, από τους πρόσφυγες που θα μας
στείλει πεσκέσι η Γερμανία μέχρι τις απελάσεις των
Ρώσων.

Να δούμε τι μας περιμένει ακόμα. Γιατί φοβόμαστε ότι
είδαμε μόνο την αρχή.

 

Οι βάσεις του Πούτιν στην Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0
Το παιχνίδι των πρακτόρων σε Μακεδονία και Θράκη – Με οχήματα τον Πολιτισμός, την Ιστορία και την Ορθοδοξία επιχειρείται συστηματικά η ρωσική διείσδυση στη χώρα μας – Στο Αγιον Ορος το κέντρο επιρροής και ισχύος – Διεκδικούν φιλικό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, επιδιώκουν έλεγχο του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  15/07/2018 05:45
Ο Αλέξης Τσίπρας, όταν δεν είχε αποκηρύξει ακόμη τη δραχμή, έλεγε ενώπιον του Βλαντίμιρ Πούτιν, στην Αγία Πετρούπολη, ότι «είμαστε λαός της θάλασσας που δεν φοβάται να ανοιχτεί σε μεγάλα πελάγη, σε καινούργιες θάλασσες, προκειμένου να φτάσουμε σε νέα και πιο ασφαλή λιμάνια». Από τότε πολλά άλλαξαν…
Το πρώτο εξάμηνο του 2015 μοιάζει με μια δυσάρεστη αλλά αχνή ανάμνηση. Για τους Ελληνες σίγουρα, για τους Ρώσους ίσως όχι. Η απότομη στροφή της ελληνικής διπλωματίας επί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προς τη Δύση, με την απέλαση διπλωματών, μετά το αρχικό φλερτ με τη Μόσχα και τη μετέπειτα ανοχή της κυβέρνησης σε κάθε είδους ρωσική δραστηριότητα στην Ελλάδα, η οποία εντάθηκε από τον Ιανουάριο όταν μπήκε στην τελική ευθεία το Μακεδονικό, ξυπνά μνήμες.
Οπως η πρώτη δήλωση του Νίκου Κοτζιά ως υπουργού Εξωτερικών με αφορμή το τρίτο κύμα επιβολής κυρώσεων στη Ρωσία για την Ουκρανία (27.1.2015): «Εχουμε έκτακτο συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών και επιτρέψτε μου να πω ότι ορισμένα δείγματα ορισμένων εταίρων μας δεν ήταν τα καλύτερα. Παραβίασαν τους κανόνες λειτουργίας της ΕΕ και προσπάθησαν να μας φέρουν προ τετελεσμένων πριν καν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση». Ή η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα, όταν δεν είχε αποκηρύξει ακόμη τη δραχμή και έλεγε ενώπιον του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αγία Πετρούπολη ότι «είμαστε λαός της θάλασσας που δεν φοβάται να ανοιχτεί σε μεγάλα πελάγη, σε καινούργιες θάλασσες, προκειμένου να φτάσουμε σε νέα και πιο ασφαλή λιμάνια».
Τελικά ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών επέστρεψαν στα παλιά, γνώριμα λιμάνια, με τον κ. Τσίπρα να καταπατά παραδοσιακά διπλωματικά σύνορα λέγοντας στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ότι «πιστεύουμε ότι μια αξιόπιστη και αποφασιστική εκ μέρους μας πολιτική αποτροπής και άμυνας σε σχέση με τη Ρωσία πρέπει να συμπληρώνεται με έναν διάλογο ουσίας με τη Μόσχα». Η κυβέρνηση επέλεξε στρατόπεδο, με τον άγαρμπο τρόπο με τον οποίο κινείται στη διεθνή σκηνή, και ταυτόχρονα εργαλειοποίησε την επιλογή της στοχοποιώντας στο εσωτερικό ως χρηματιζόμενο από τον ρωσικό παράγοντα όποιον αντιτίθεται στη συμφωνία των Πρεσπών, κυρίως την Κοινοβουλευτική Ομάδα των ΑΝΕΛ (από την οποία αναμένονταν και άλλες ανεξαρτητοποιήσεις), δημάρχους, κληρικούς και ιεράρχες.
Τα μέτρα κατά των ρώσων διπλωματών θα μπορούσαν να ληφθούν με μεγαλύτερη διακριτικότητα, καθώς η παρουσία του ρωσικού παράγοντα στην Ελλάδα δεν είναι καινούργια. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ενισχυόταν σταδιακά με κύρια πεδία δράσης τον πολιτισμό και τη θρησκεία – το έδαφος είναι ευνοϊκό όταν ο δημοφιλέστερος ξένος πολιτικός στη χώρα μας είναι ο Πούτιν. Ανάλογο κλίμα επικρατεί και στα Σκόπια, όπου κατηγορείται η Ρωσία ότι υποδαυλίζει τις αντιδράσεις κατά του Ζόραν Ζάεφ, ενώ έχει ιδρυθεί ένα μικρό κόμμα με την επωνυμία «Ενωμένη Μακεδονία» που θεωρείται κλείσιμο του ματιού στον Πούτιν το κόμμα του οποίου ονομάζεται «Ενωμένη Ρωσία». Τα συνεχή επεισόδια μιας βαλκανικής εκδοχής του Ψυχρού Πολέμου που εκτυλίσσονται στη Βόρεια Ελλάδα δεν περνούν απαρατήρητα.
Το ρωσικό λόμπι στην Αλεξανδρούπολη
Καμία πόλη δεν ζει πιο έντονα αυτή την ιστορική ιδιοτροπία από την Αλεξανδρούπολη, στην οποία ξεθάφτηκαν και διογκώθηκαν ιστορικοί δεσμοί με τη Ρωσία, με αιχμή του δόρατος το τμήμα του ρωσικού στρατού το οποίο στο τέλος του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1877-1878) αντί να προελάσει προς την Κωνσταντινούπολη, υποχρεώνοντας τους Τούρκους να υπογράψουν τις συνθήκες της Αδριανούπολης και του Αγίου Στεφάνου, κινήθηκε νοτιοδυτικά και έφτασε ως το ψαροχώρι το οποίο τότε ονομαζόταν Δεδέαγατς και κατόπιν μετεξελίχθηκε στην Αλεξανδρούπολη. Η περιοχή εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των Ρώσων οι οποίοι ήθελαν να ελέγξουν το λιμάνι της πόλης, στην οποία εισέβαλαν στις 18 Ιανουαρίου 1878. Στο ρωσικό στράτευμα περιλαμβανόταν το 9ο Σύνταγμα Μηχανικού, το οποίο χάραξε ρυμοτομικό σχέδιο, ακολουθώντας το πρότυπο της Οδησσού, ενώ σχεδίασε τον Φάρο, το σύμβολο της πόλης, ο οποίος στη συνέχεια κατασκευάστηκε από τη Γαλλική Εταιρεία Φάρων και Φανών και τέθηκε σε λειτουργία την 1η Ιουνίου 1880.
Η ιστορία αυτή δεν θα αφορούσε κανέναν άλλον πέρα από τους πολίτες της Αλεξανδρούπολης και τους ιστορικούς, αν κατά την εννεάμηνη παραμονή του ρωσικού στρατού στην Αλεξανδρούπολη δεν πέθαιναν από τύφο 30 αξιωματικοί και στρατιώτες και αν 133 χρόνια μετά δεν τους θυμόταν ο Κωνσταντίνος Γκαμπαερίδης, ομογενής, πολιτευτής του ΛΑΟΣ, ο οποίος μετέπειτα λέγεται ότι φλέρταρε με τους ΑΝΕΛ, και δεν κινούσε τις διαδικασίες κατασκευής μνημείου.
Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος δώρισε ένα τμήμα του προαύλιου χώρου της Μητρόπολης προκειμένου να ανεγερθεί το μαρμάρινο μνημείο, στο οποίο ενσωματώθηκαν η επιγραφή που βρέθηκε στον χώρο ταφής των στρατιωτών και τα οστά τους. Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν την 28η Οκτωβρίου 2011 με μια λαμπρή τελετή στην οποία παρευρέθησαν ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Ευάγγελος Λαμπάκης, ο δήμαρχος της ρωσικής πόλης Σοσνόβι Μπορ (από όπου ξεκίνησαν οι στρατιώτες) Ντμίτρι Πουλεάβσκι, ο τότε γενικός πρόξενος της Ρωσίας στη Θεσσαλονίκη Αλεξέι Ποπόφ, εκπρόσωποι του Στρατού, της Αστυνομίας, βουλευτές, αυτοδιοικητικοί άρχοντες και πλήθος πολιτών. Είχε προηγηθεί κοινή παρέλαση ελλήνων και ρώσων στρατιωτών, καθώς στο λιμάνι της πόλης ήταν δεμένο το ρωσικό πολεμικό πλοίο «Caesar Kunikov» (BDK-64) του στόλου της Μαύρης Θάλασσας πραγματοποιώντας επίσκεψη φιλίας.
Το άγαλμα του Μεγάλου Πέτρου
Ο Ποπόφ απένειμε μετάλλια εκ μέρους της ρωσικής κυβέρνησης σε όσους συνέδραμαν στην ανέγερση του μνημείου και ο Γκαμπαερίδης αποκάλυψε στους παρευρισκομένους ότι «ο Δήμος Σοσνόβι Μπορ έχει ακόμη έναν ισχυρό δεσμό με την Ελλάδα. Το άγαλμα του Μεγάλου Πέτρου, που όπως πιστεύουν πολλοί είναι το μεγαλοπρεπέστερο που υπάρχει, στηρίζεται σε βράχο που ανέσυρε ένας Ελληνας». Πάνω στις μαρμάρινες πλάκες του μνημείου είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα στα ελληνικά και στα ρωσικά «στη μνήμη των ρώσων αξιωματικών και στρατιωτών που απελευθέρωσαν την περιοχή κατά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο 1877-1878», από την οθωμανική κατοχή. Πολύ βολικά αποκρύπτεται ότι η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ευνοούσε τους Βούλγαρους σε βάρος των Ελλήνων και ότι ο τσάρος Αλέξανδρος Β’ διακήρυττε «ουδεμίαν σπιθαμήν στο Βασίλειο της Ελλάδος» φοβούμενος ότι ένα ισχυρό ελληνικό κράτος θα εμπόδιζε τη ναυτική επικράτηση της Ρωσίας.
Στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης, στη λεωφόρο Δημοκρατίας 349, σε ένα πολυσύχναστο κομμάτι της πόλης με καφετέριες και μπαράκια, βρίσκεται το «ρωσικό σπίτι», ένας πολιτιστικός σύλλογος, πρόεδρος του οποίου είναι η Ιουλία Γαβρίλοβα, σύζυγος του Γκαμπαερίδη. Το «ρωσικό σπίτι» πρωτοστάτησε στην ανέγερση του μνημείου των στρατιωτών και σε πολλές άλλες δραστηριότητες, όπως η επίσκεψη τον Μάιο του 2017 πολυμελούς αντιπροσωπείας από την Αγία Πετρούπολη υπό τον επικεφαλής των οκτώ δήμων της πόλης Βαλερί Γκάρνετς, η ίδρυση Γραφείου Ενημέρωσης και Επιχειρηματικής Συνεργασίας του Δήμου Αλεξανδρούπολης με την Αγία Πετρούπολη, η ανέγερση ναΐσκου ρωσικού ρυθμού σε χώρο του στρατοπέδου ΖΗΣΗ, τον οποίο παραχώρησε το υπουργείο Εθνικής Αμυνας στη Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως. Τα αρχικά σχέδια προέβλεπαν ένα κτίσμα 1.200 τ.μ., αλλά μετά τις έντονες αντιδράσεις το μέγεθος του ναού περιορίστηκε σε 35 τ.μ., και κατασκευάστηκε με ξυλεία την οποία δώρισε το πυρηνικό εργοστάσιο του Σοσνόβι Μπορ. Στα θυρανοίξια, τα οποία τελέστηκαν στις 6 Μαΐου 2018, δεν παρευρέθηκε ο Μητροπολίτης Ανθιμος στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα στο ποίμνιο. Μετά την τελετή παρέλασε στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης το «Αθάνατο Τάγμα» – η 9η Μαΐου είναι η επέτειος της νίκης της Ρωσίας επί της ναζιστικής Γερμανίας.
Ο Γκαμπαερίδης  και η Rost Βank
Ο Γκαμπαερίδης δηλώνει πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Παλιννοστούντων Επιχειρηματιών, σύμβουλος του δημάρχου Αλεξανδρούπολης και του κυβερνήτη της Αγίας Πετρούπολης, και ήταν από εκείνους που προωθούσαν τη δραστηριοποίηση της ρωσικής τράπεζας Rost Βank, εκπρόσωποι της οποίας είχαν συναντηθεί τον Νοέμβριο του 2014 με τον τότε υφυπουργό Εξωτερικών Ακη Γεροντόπουλο. Εκτός από την Αλεξανδρούπολη, φρόντισε να αδελφοποιήσει με την Αγία Πετρούπολη και τους δήμους Κομοτηνής και Δράμας.
Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς τον διόρισε επίτιμο πρόξενο της ρωσικής ομοσπονδίας με έδρα την Αλεξανδρούπολη στις 24 Μαρτίου 2015 αλλά το επόμενο έτος ανακάλεσε τον διορισμό του με νέο προεδρικό διάταγμα (27 Μαΐου 2016). Στο μεταξύ ο Γκαμπαερίδης πρόλαβε να βγάλει μερικές φωτογραφίες με υπουργούς και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως με τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, τη Λυδία Κονιόρδου και πιο πρόσφατα, τον Μάιο του 2018, με τον Γιώργο Κατρούγκαλο και τον Γιώργο Τσίπρα στο Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης. Τον Φεβρουάριο του 2016 συμμετείχε σε αντιπροσωπεία από την Αλεξανδρούπολη η οποία επισκέφθηκε την Κριμαία με επικεφαλής τον δήμαρχο της πόλης Ευ. Λαμπάκη, διατυπώνοντας την άποψη ότι «η προσάρτηση της ρωσικής Κριμαίας στην Ουκρανία ήταν προϊόν σοβιετικής ισχύος» και ότι «η Ρωσία δεν προσάρτησε την Κριμαία, το ελεύθερο δημοψήφισμα δεν είναι βία». Η επίσκεψη αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών. Τον Μάρτιο καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό για υπεξαίρεση μαζί με άλλα στελέχη της ΤΙΕΔΑ (Τουριστική Ιαματική Επιχείρηση Δήμου Αλεξανδρούπολης) – όλοι άσκησαν έφεση. Είναι συχνός επισκέπτης του Αγίου Ορους και μέλος της ομάδας «Φίλοι του Πούτιν».
Η εμφάνιση του Τζέφρι Πάιατ
Η Αλεξανδρούπολη μετατρεπόταν αργά και ανεπαίσθητα, μέσα από μπαλέτα, χορωδίες και εξετάσεις ρωσομάθειας, σε μια «ρωσική πόλη». Ολα άλλαξαν με την έλευση του αμερικανού πρεσβευτή Τζέφρι Πάιατ στην Αθήνα, τον οποίο μετακίνησε από την Ουκρανία ο Μπαράκ Ομπάμα και είναι βαθύς γνώστης του τρόπου δράσης των Ρώσων. Το επόμενο διάστημα, με αφορμή τη σύλληψη του Τζορτζ Παπαδόπουλου από το FBI, υπήρξαν συνεχή δημοσιεύματα στον αμερικανικό Τύπο για τις διασυνδέσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τη Μόσχα, με ειδική αναφορά στον Πάνο Καμμένο, και δηλώσεις αξιωματικών του ΝΑΤΟ ότι είχαν λάβει οδηγίες να μην ενημερώνουν τους Ελληνες για ευαίσθητες επιχειρήσεις που αφορούσαν τη Ρωσία.
Ο Πάιατ με τις συχνές επισκέψεις του στη Βόρεια Ελλάδα και στο Αγιον Ορος ανέδειξε το ισχυρό ενδιαφέρον της χώρας του για την περιοχή, η οποία θεωρείται για γεωστρατηγικούς λόγους ιδιαίτερα σημαντική. Η Αλεξανδρούπολη έχει κεντρικό ρόλο, καθώς εξελίσσεται σε ενεργειακό κόμβο και το λιμάνι της βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο. Αναφορά στη συνεργασία Ελλάδας – ΗΠΑ στον τομέα της ενέργειας έκανε και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ κατά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στον Λευκό Οίκο τον Οκτώβριο, επισημαίνοντας την ελληνική συνεισφορά στην ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια, με τη στήριξή της στον Διαδριατικό αγωγό φυσικού αερίου, αλλά και στον Ελληνοβουλγαρικό αγωγό φυσικού και υγροποιημένου αερίου (IGB), έργο που περιλαμβάνει και τον πλωτό τερματικό σταθμό υγροποιημένου αερίου (LNG) της Αλεξανδρούπολης. Διπλωματικές πηγές έδωσαν τότε ιδιαίτερη σημασία σε αυτή την αναφορά του αμερικανού προέδρου.
Ο Γκαμπαερίδης συμμετείχε στην ίδρυση του ελληνικού παραρτήματος της οργάνωσης Αυτοκρατορική Ορθόδοξη Παλαιστινιακή Ενωση, το οποίο ιδρύθηκε στη Βέροια, στις 14 Οκτωβρίου 2016, παρουσία του πρώην πρωθυπουργού της Ρωσικής Ομοσπονδίας Σεργκέι Στεπάσιν. Η πόλη επελέγη εξαιτίας του θρησκευτικού μνημείου που ονομάζεται «Βήμα του Αποστόλου Παύλου», στον περιβάλλοντα χώρο του οποίου βρίσκεται ανδριάντας του Αποστόλου των Εθνών, δωρεά του Πατριαρχείου Μόσχας και της Ρωσικής Ακαδημίας Τεχνών και επειδή ο Μητροπολίτης Παντελεήμων θεωρείται φίλος της Μόσχας. Τον Μάιο του 2017 η Ενωση πραγματοποίησε εκδήλωση υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Ρωσίας για την 135η επέτειο της ίδρυσής της, στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, στην οποία παρέστη η αναπληρώτρια γενική γραμματέας Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Αναπτυξιακής Συνεργασίας του υπουργείου Εξωτερικών Κυριακή Τεκτονίδου.
Παρεμβάσεις σε ευαίσθητα θέματα
Πρόκειται για μία από τις οργανώσεις που κατονόμασε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ότι αποπειράθηκαν, διακινώντας πληροφορίες και χρήματα, να παρέμβουν σε ευαίσθητα εθνικά θέματα, ιδίως στο Μακεδονικό. Η Αυτοκρατορική Ορθόδοξη Παλαιστινιακή Ενωση ιδρύθηκε το 1882 με διάταγμα του τσάρου Αλεξάνδρου Γ’ και πρώτος πρόεδρός της ήταν ο δούκας Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Ρομανόφ. Σκοπός της ήταν η προάσπιση της ορθόδοξης πολιτιστικής κληρονομιάς στη Μέση Ανατολή. Επικεφαλής του ελληνικού παραρτήματος ετέθη ο Συμεών Παναγιωτίδης και τα μέλη της ταξίδεψαν τον Νοέμβριο του 2016 στην Ευπατορία της Κριμαίας, μαζί με τους τελευταίους απογόνους των Ρομανόφ Μαρία Βλαντιμίροβνα και Γεώργιο Μιχαήλοβιτς, και τον Σεργκέι Στεπάσιν, για τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του τελευταίου ρώσου αυτοκράτορα Νικολάου Β’, ο οποίος αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Διείσδυση με αιχμή την Ορθοδοξία

Η σχέση Ελλάδας – Ρωσίας είναι πράγματι πιο περίπλοκη από τις συγκυριακές δυσκολίες και φιλτράρεται όχι μόνο μέσα από την Ιστορία αλλά μέσα και από τη θρησκεία. Το ρωσικό ενδιαφέρον για τον εντοπισμό ιστορικών χώρων και την ανέγερση μνημείων και εκκλησιών δεν εξαντλήθηκε στην Αλεξανδούπολη. Μνημεία ρώσων ναυτών έχουν ανεγερθεί στη Λήμνο και στην Κέρκυρα. Στη Λήμνο η προσπάθεια εντοπισμού και ανασύστασης του ρωσικού νεκροταφείου άρχισε το 2004, όταν μια ομάδα νεαρών ρώσων αναζήτησε τα χνάρια των προγόνων της, των περίπου 5.000 Κοζάκων που έφτασαν πρόσφυγες στο νησί το 1919, ηττημένοι της μάχης της Κριμαίας. Στο ρωσικό νεκροταφείο, το οποίο είχε ξεχαστεί, ήταν θαμμένα 350 άτομα που δεν άντεξαν τις κακές συνθήκες διαβίωσης στο υπαίθριο στρατόπεδο στο οποίο τους εγκατέστησαν οι Αγγλογάλλοι.

Από την ώρα που εντοπίστηκε το νεκροταφείο, αντιπροσωπεία ρώσων πολιτών πραγματοποιεί κάθε χρόνο προσκύνημα στους τάφους των προγόνων και διοργανώνονται λαμπρές εκδηλώσεις ελληνορωσικής φιλίας. Τον περυσινό Σεπτέμβριο παρευρέθησαν σε αυτές ο Επίσκοπος της Ρωσικής Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Ευγένιος Μέσων Ουραλίων, η κόμισσα Α. Β. Γκολενίτσεβα- Κουτούζοβα, ο ρώσος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη Αλεξάντρ Σερμπάκοφ και ο προκάτοχός του Αλεξέι Ποπόφ, επίσης ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών της Ρωσίας, του ισχυρότερου think tank του Κρεμλίνου, Λεονίντ Ρεσέτνικοφ. Ο Ρεσέτνικοφ είναι ένας από τους ισχυρότερους συμβούλους του Βλαντίμιρ Πούτιν σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και μελετά και επισκέπτεται τα Βαλκάνια, και την Ελλάδα, από το 1976 ως στέλεχος της KGB και στη συνέχεια της SVR (Υπηρεσία Διεθνών Πληροφοριών). Τον Μάιο του 2014 είχαν προσκληθεί από τη ρωσική κυβέρνηση στη Μόσχα, στο Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, οι Αλέξης Τσίπρας, Ν. Κοτζιάς, Ν. Παππάς, Ι. Δραγασάκης, ο τότε διπλωματικός σύμβουλος του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Αϋφαντής και η Νάντια Βαλαβάνη. Σε μια συγκυρία κατά την οποία η κρίση στην Ουκρανία ήταν σε έξαρση, ο Κοτζιάς ανέλαβε το «γεωπολιτικό προξενιό» του κ. Τσίπρα με ισχυρούς Ρώσους όπως ο κ. Ρεσέτνικοφ και λέγεται ότι αυτό διασφάλισε τη θέση του στο υπουργείο Εξωτερικών.
Και δεύτερο μνημείο
Στην Λήμνο υπάρχει και δεύτερο ρωσικό μνημείο, στην αυλή της εκκλησίας του Ευαγγελισμού, το οποίο εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2012. Είναι το Μνημείο των ρώσων ναυτών του Στόλου του Ορλόφ. «Πεσόντες το 1770 για την απελευθέρωση της Λήμνου» αναγράφεται στην επιτύμβια στήλη. Το μνημείο ανεγέρθη όταν έπειτα από αίτημα του γενικού προξενείου της Ρωσίας στη Θεσσαλονίκη προς το Κρατικό Αρχείο του Ρωσικού Στρατιωτικού Ναυτικού εντοπίστηκαν τα ονόματα 70 αξιωματικών και των ναυτών οι οποίοι είχαν σκοτωθεί στη Λήμνο το 1770, στις επιχειρήσεις κατά των Οθωμανών.
Τον Οκτώβριο, έναν μήνα μετά τα εγκαίνια του μνημείου, το μεγάλο ρωσικό αποβατικό πλοίο του στόλου της Μαύρης Θάλασσας «Novocherkassk» έδεσε στο λιμάνι της Λήμνου και οι πεζοναύτες που μετέφερε παρήλασαν στη Λήμνο και κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο των ρώσων ναυτών. Και σε αυτή την περίπτωση αποκρύπτεται ότι αφού υποκίνησαν την αποτυχημένη επανάσταση του 1770 οι Ρώσοι εγκατέλειψαν τους Ελληνες στην εκδικητική μανία των Τούρκων και ότι το ίδιο συνέβη και στη Λήμνο.
Στο παλαιό λιμάνι της Κέρκυρας υπάρχει ένα επιγραφικό μνημείο στη μνήμη του ναυάρχου Φιοντόρ Ουσακόφ για τη συμβολή του στην ίδρυση της Επτανήσου Πολιτείας, του πρώτου ελληνικού κρατικού μορφώματος των νεότερων χρόνων, υπό την προστασία της Ρωσίας και της Τουρκίας, φόρου υποτελές στον σουλτάνο. Ο Ουσακόφ, ο οποίος έχει αγιοποιηθεί από τη Ρωσική Εκκλησία, ήταν ο επικεφαλής του ρωσικού στόλου, ο οποίος σε συνεργασία με τον τουρκικό, υπό τον Κατήρ Μπέη, απέσπασε την Κέρκυρα από τους Γάλλους το 1799, για να τους παραχωρήσουν ξανά τα Επτάνησα το 1807 με τη Συνθήκη του Τιλσίτ. Η Επτάνησος Πολιτεία δεν ιδρύθηκε από τον Ουσακόφ αλλά έπειτα από επίπονες διαπραγματεύσεις της Ρωσίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και πίεση από τη Γερουσία, μέλη της οποίας πήγαν στην Κωνσταντινούπολη και στην Αγία Πετρούπολη προκειμένου να συμβάλουν στις συζητήσεις για την υπόσταση του νεότευκτου κράτους τους.
Η ανάδειξη των μνημείων αυτών με τις τελετές που διοργανώνονται και την αναβαθμισμένη ρωσική εκπροσώπηση, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, είναι φανερό ότι στοχεύει στην πολιτιστική σύνδεση των δύο λαών – ο ιστορικός δεσμός δεν αμφισβητείται ούτε είναι σωστό να υπονομευθεί στο σύνολό του από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες – και στην καλλιέργεια φιλορωσικού πνεύματος στην Ελλάδα. Η Ορθοδοξία αποτελεί το άλλο ισχυρό εργαλείο της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής. Για πρώτη φορά στην Ιστορία ανεγείρονται στην Ελλάδα ναοί ρωσικής τεχνοτροπίας με τους χαρακτηριστικούς κρεμμυδόσχημους τρούλους.
Προσκυνηματικός τουρισμός
Εκτός από την Αλεξανδρούπολη, ρωσικές εκκλησίες υπάρχουν στα Κριαθαράκια Λευκακίων στο Ναύπλιο με επτά καμπάνες και περίτεχνες αγιογραφίες, στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης – κατασκευάστηκε με πελεκημένους κορμούς δέντρων από τεχνικούς που ήρθαν για τον σκοπό αυτόν από τη Σιβηρία – και σχεδιάζεται ακόμα μία στη Βέροια.
Αυξητική τάση παρουσιάζει και ο προσκυνηματικός τουρισμός από τη Ρωσία τόσο στο Αγιον Ορος όσο και σε μονές και προσκυνήματα σε όλη την Ελλάδα. Η ροή των επισκεπτών οργανώνεται μέσα από συγκεκριμένα ταξιδιωτικά γραφεία που έχουν την έδρα τους στη Βόρεια Ελλάδα και στην Κύπρο και κατευθύνεται στοχευμένα σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας, ώστε τα θρησκευτικά ιδρύματα να ενισχύονται, εν μέσω κρίσης, και οικονομικά. Ορισμένοι ιδιοκτήτες ταξιδιωτικών γραφείων που δεν περιορίζονται μόνο στον θρησκευτικό τουρισμό έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με τη ρωσική ελίτ. Πόλος έλξης για τους Ρώσους αποτελεί εδώ και αιώνες το Αγιον Ορος, και ειδικά η Μονή Βατοπαιδίου, με τον πλούτο του και τον κοσμικό/επιχειρηματικό χαρακτήρα του, και το ρωσικό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος, το οποίο επισκέφθηκε ο Πούτιν το 2016. Τα παραπάνω ταξιδιωτικά γραφεία εξασφαλίζουν πρόσκληση και διαμονητήριο για τις μονές, ενώ έχει δημιουργηθεί συγκεκριμένο δίκτυο μετακίνησης στο εσωτερικό της Αθωνικής Πολιτείας, με τους προσκυνητές να κάνουν γενναιόδωρες προσφορές σε μονές, ιερές καλύβες και κελιά. Ο έλεγχος της βίζας στο Αγιον Ορος ήταν ελλιπέστατος, με αποτέλεσμα οι επίσημες αρχές να μη γνωρίζουν ποιοι μπαινοβγαίνουν στα μοναστήρια, και μόλις πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι αυστηροποιούνται οι διαδικασίες.

Η απαγόρευση εισόδου στη χώρα και οι απειλές για αντίποινα

Ο πρώην πρόξενος Ποπόφ, ο οποίος παρά τη συνταξιοδότησή του διατηρεί σπίτι στη Θεσσαλονίκη και επισκεπτόταν τακτικά την πόλη, είναι ένα από τα δύο πρόσωπα στα οποία απαγορεύθηκε η είσοδος στη χώρα. Απέλαση ζητήθηκε για τον Βίκτορ Γιάκοβλεφ, στέλεχος της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα, και για ένα ακόμα πρόσωπο, το όνομα του οποίου δεν δημοσιοποιήθηκε. Η Μόσχα απείλησε να απελάσει έλληνες διπλωμάτες ως αντίποινα, αλλά δεν αποκλείεται να περιμένει τον κατάλληλο χρόνο ώστε η απάντησή της να έχει τον μεγαλύτερο δυνατό αντίκτυπο. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η ενέργεια αυτή της Ελλάδας, μιας ευρωπαϊκής χώρας η οποία δεν ήταν εχθρική προς τη Ρωσία και απέφυγε να προχωρήσει σε απελάσεις διπλωματών όπως έκαναν άλλες χώρες της ΕΕ, έπληξε σοβαρά το προφίλ της Ρωσίας όσο κι αν το θέμα υποβαθμίζεται λόγω της σύγκρουσης Τραμπ – Ευρωπαίων στο ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ πήραν ξεκάθαρη θέση, τόσο μέσω της εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χέδερ Νάουερτ, η οποία έγραψε στο Twitter «στηρίζουμε την Ελλάδα που υπερασπίζεται την κυριαρχία της», όσο και με τη δήλωση Πάιατ ότι «είναι γνωστές οι απόψεις των ΗΠΑ για αυτά τα ζητήματα». Την προπερασμένη εβδομάδα βρισκόταν στην Αθήνα για σειρά επαφών η Κάθλιν Κάβαλεκ, βοηθός αναπληρώτρια στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ με αρμοδιότητα θέματα Ευρώπης και Ευρασίας (δηλαδή Ρωσίας) και σύμφωνα με πληροφορίες ενημερώθηκε για την πρόθεση της κυβέρνησης να πάρει δραστικά μέτρα κατά της ρωσικής δραστηριότητας στην Ελλάδα, η οποία είχε λάβει χαρακτηριστικά «υβριδικού πολέμου».

Σαφής εικόνα δεν υπάρχει για το τι συζήτησαν για το θέμα αυτό ο Νίκος Κοτζιάς και ο Σεργκέι Λαβρόφ κατά την πρόσφατη επίσκεψη του έλληνα υπουργού Εξωτερικών στη Μόσχα στις 13 Ιουνίου, λίγες ημέρες προτού υπογραφεί η συμφωνία των Πρεσπών στις 17 Ιουνίου, αν και δεν θεωρείται πιθανό να μην έθεσε καθόλου το ζήτημα στον ομόλογό του. Το ταξίδι του Λαβρόφ στην Αθήνα το φθινόπωρο έχει προς το παρόν «παγώσει», αν και η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε ότι «μια τέτοια εξέλιξη δεν προσφέρει τίποτα θετικό στις διμερείς σχέσεις. Ωστόσο, πρέπει να έχουμε υπ´ όψιν ότι οι διμερείς σχέσεις έχουν τη δική τους αξία διότι μιλάμε όχι για εικονικές σχέσεις αλλά για την πρακτική αμοιβαίας δράσης προς όφελος των δύο λαών».

Φόβοι για παρέμβαση στη διαδοχή του αρχιεπισκοπικού θρόνου

Αυτή η περίπλοκη περιρρέουσα ατμόσφαιρα έχει μεταφερθεί και στην Εκκλησία της Ελλάδος, όπου έχουν διαμορφωθεί δύο στρατόπεδα τα οποία ανταγωνίζονται για την αύξηση της επιρροής τους. Ο φόβος του φιλοδυτικού στρατοπέδου είναι ότι η Ρωσία θα επιχειρήσει, αν της δοθεί ευκαιρία, να ελέγξει τη διαδοχή στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Αθήνας. Παρόμοια στρατηγική θεωρείται ότι ακολουθείται για όλα τα ορθόδοξα πατριαρχεία και αρχιεπισκοπές, με στόχο την εδραίωση της κυριαρχίας του Πατριαρχείου Μόσχας και την αποδυνάμωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στην Ελλάδα, η ρωσική επιρροή προωθείται μέσω του προσεταιρισμού μητροπολιτών αλλά και συγκεκριμένες, δημοφιλείς ιστοσελίδες, όπως το romfea.gr, που υπερπροβάλλουν τη δραστηριότητα του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνος, προέδρου του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας και της Ρωσικής Εκκλησίας γενικά, ενώ συγχρόνως συνδέουν τις διεθνείς εξελίξεις με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η επαφή των εκκλησιαστικών παραγόντων με τμήμα του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας είναι ένα μαύρο κουτί που κανένας δεν θέλει να ανοίξει.

“Το Βήμα”

1...2,7862,7872,788...3,032Σελίδα 2,787 από 3,032