Το πραγματικό μάθημα από την διάσκεψη κορυφής του Ελσίνκι

Από

July 22, 2018

Οι ΗΠΑ χρειάζονται μια στρατηγική για την Ρωσία τώρα περισσότερο από ποτέ

19/07/2018

Περίληψη:

Ήδη η ρωσική κυβέρνηση επιβεβαιώνει τις δεσμεύσεις της για την εφαρμογή των συμφωνιών ασφάλειας που διαπραγματεύθηκαν στο Ελσίνκι, ωστόσο οι Αμερικανοί δεν έχουν ακόμη μάθει ποιες συμφωνίες ασφαλείας συζητήθηκαν.

Ο MICHAEL MCFAUL είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Σπουδών Freeman Spogli στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο From Cold War to Hot Peace: An American Ambassador in Putin’s Russia [1]. Από το 2012 έως το 2014, υπηρέτησε ως πρέσβυς των ΗΠΑ στην Ρωσία.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σοκάρισε τον κόσμο νωρίτερα αυτή την εβδομάδα όταν, δίπλα στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, αρνήθηκε να δεχθεί τα βασικά γεγονότα της παρέμβασης του Κρεμλίνου στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016. Ο Trump φαίνεται να υποστηρίζει τον Πούτιν αντί της δικής του κοινότητας πληροφοριών, λέγοντας κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Ελσίνκι, “δεν βλέπω κανένα λόγο για τον οποίο θα ήταν” η Ρωσία που χάκαρε servers του Δημοκρατικού Κόμματος. Με αυτήν και μόνη την απάντηση, ο Trump εγγυήθηκε ότι η σύνοδος κορυφής του Ελσίνκι [2] θα γίνει μια ιστορική στιγμή στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας. Παρόλο που αργότερα προσπάθησε να ανασκευάσει, ισχυριζόμενος ότι μίλησε εσφαλμένα, η ζημιά έγινε. Ποτέ σε προηγούμενες συνόδους κορυφής με ηγέτες του Κρεμλίνου, ένας Αμερικανός πρόεδρος δεν φαινόταν τόσο αδύναμος.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, και ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, στην κοινή συνέντευξη Τύπου μετά την συνάντησή τους στο Ελσίνκι, τον Ιούλιο του 2018. LEONARD FOEGER / REUTERS
——————————————————————————-

Η διαμάχη γύρω από την συνέντευξη Τύπου είναι κάτι περισσότερο από κατανοητή, αλλά δεν πρέπει να επισκιάσει μια άλλη, ίσως πιο επακόλουθη, πηγή αδυναμίας των ΗΠΑ στο Ελσίνκι. Μπροστά σε μια αυξανόμενη ρωσική απειλή για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών εγχωρίως και σε όλο τον κόσμο, η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να στερείται οτιδήποτε που μοιάζει με μια υψηλή στρατηγική για να την αντιμετωπίσει. Η επίδοση του Τραμπ στο Ελσίνκι έδειξε στον κόσμο ότι ενάμισι χρόνο στην διακυβέρνησή του, ακόμη δεν έχει καν ξεκινήσει να σχεδιάζει μια προσέγγιση. Αν δεν αλλάξει αυτό, όπως ισχυρίζομαι στο τεύχος Ιουλίου / Αυγούστου του Foreign Affairs (“Russia as It Is” [3]), τα συμφέροντα των ΗΠΑ θα διακυβευθούν περαιτέρω και ο Πούτιν θα ενθαρρυνθεί περαιτέρω.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

Η αμφισβήτηση του Trump σχετικά με την εκτίμηση της κοινότητας πληροφοριών των ΗΠΑ στην σύνοδο κορυφής ήταν ακόμη πιο ανησυχητική δεδομένων των μακροχρόνιων και τεκμηριωμένων αποδεικτικών στοιχείων περί ρωσικής παρέμβασης. Ενάμιση χρόνο πριν από την σύνοδο κορυφής, το Γραφείο του Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών (National Intelligence) δημοσίευσε μια μη διαβαθμισμένη έκθεση [4] που ανέφερε σαφώς και σίγουρα ότι “ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν διέταξε μια εκστρατεία επιρροής το 2016 με στόχο τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Οι στόχοι της Ρωσίας ήταν να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στην αμερικανική δημοκρατική διαδικασία, να δυσφημίσουν την υπουργό [Χίλαρι] Κλίντον και να βλάψουν την εκλογιμότητά της και την πιθανή προεδρία της”. Συνέχιζε: “Περαιτέρω εκτιμούμε ότι ο Πούτιν και η ρωσική κυβέρνηση ανέπτυξαν σαφή προτίμηση για τον εκλεγμένο πρόεδρο Τραμπ. Έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη σε αυτές τις κρίσεις». Η επιλεγμένη επιτροπή της Γερουσίας (Senate Select Committee) για τις πληροφορίες επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της έκθεσης στην έρευνά της, δηλώνοντας [5] ότι “η Επιτροπή πιστεύει ότι τα συμπεράσματα της ICA (Intelligence Community Assessment) είναι σωστά και επισημαίνει ότι η συλλογή και η ανάλυση [πληροφοριών] μετά την δημοσίευση της ICA συνεχίζει να ενισχύει τις εκτιμήσεις της”. Και λίγες μέρες πριν την σύνοδο κορυφής Trump-Putin, ο ειδικός σύμβουλος Robert Mueller πρόσθεσε εκπληκτικές λεπτομέρειες σχετικά με την ρωσική επιχείρηση όταν δημοσίευσε ένα κατηγορητήριο για 12 αξιωματικούς των ρωσικών στρατιωτικών [υπηρεσιών] πληροφοριών που συμμετείχαν σε αυτήν.

Ο Πούτιν είχε διατάξει σαφώς μια επίθεση στην κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών, που σχεδιάστηκε για να βοηθήσει τον Τραμπ να κερδίσει τις εκλογές. Ωστόσο, όταν ρωτήθηκε για αυτή την ρωσική επιχείρηση με ολόκληρο τον κόσμο να παρακολουθεί στην σύνοδο κορυφής του Ελσίνκι, ο Trump έδειξε αμφιβολία, λέγοντας ότι είχε εμπιστοσύνη και στις δύο πλευρές. Η απάντηση του Trump πρέπει να εξέπληξε ακόμη και τον Πούτιν, αλλά σίγουρα ξάφνιασε τους Αμερικανούς που παρακολουθούσαν, προκαλώντας ευρεία καταδίκη από μέλη του Κογκρέσου, πρώην αξιωματούχους της εθνικής ασφάλειας και ειδικούς της εξωτερικής πολιτικής. Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής John McCain αποκάλεσε [6] την δήλωση του Trump στο Ελσίνκι “μια από τις πιο ντροπιαστικές παρουσίες ενός Αμερικανού προέδρου”. Ο πρώην διευθυντής της CIA, John Brennan, το πήγε ακόμα πιο μακριά, χαρακτηρίζοντας την επίδοση της συνέντευξης τύπου του Trump “τίποτα λιγότερο από προδοσία”. Η συνέντευξη Τύπου προκάλεσε μια πιο έντονη αναζήτηση εξηγήσεων για τις απόψεις του Trump σχετικά με την Ρωσία. Όλο και περισσότεροι σχολιαστές άρχισαν να εικάζουν για δεσμούς μεταξύ της ρωσικής κυβέρνησης και του προέδρου των ΗΠΑ που σφυρηλατήθηκαν κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016 και ίσως και νωρίτερα.

Η επίδοση του Trump ήταν επίσης επεξηγηματική με αυτά που είπε σχετικά με την ευρύτερη αμερικανική προσέγγιση σχετικά με την Ρωσία. Η αντιδιαστολή των δημόσιων δηλώσεών του με τις δηλωμένες πολιτικές της ίδιας της διοίκησής του υπογραμμίζει τους κινδύνους της μη ανάπτυξης μιας υψηλής στρατηγικής. Σε ορισμένες ενέργειες, η διοίκηση φαίνεται να ακολουθεί μια στρατηγική περιορισμού [ανάσχεσης]. Συνέχισε αρκετές πολιτικές πρωτοβουλίες αποτροπής τις οποίες είχε υιοθετήσει η κυβέρνηση Ομπάμα ως απάντηση στην προσάρτηση της Κριμαίας από τον Πούτιν, όπως η επιβολή κυρώσεων σε Ρώσους και σε ρωσικές επιχειρήσεις, η ενίσχυση του ΝΑΤΟ και η παροχή βοήθειας στην Ουκρανία. Σε λίγους τομείς πολιτικής, η διοίκηση του Trump έφτασε ακόμη και πέρα από ό, τι ήταν έτοιμη να κάνει η κυβέρνηση Ομπάμα, συμπεριλαμβανομένης, κυρίως, της παροχής θανατηφόρας βοήθειας στην Ουκρανία και του κλεισίματος των ρωσικών προξενείων στο Σαν Φρανσίσκο και το Σιάτλ.

Ωστόσο, όταν ο Trump μιλά για την προσωπική του προσέγγιση στην Ρωσία, αντιφάσκει συχνά με τις πολιτικές της διοίκησής του, όπως έδειχνε έντονα στην διάσκεψη κορυφής του Ελσίνκι. Στην συνέντευξη Τύπου, όχι μόνο αρνήθηκε να επιβεβαιώσει τα γεγονότα σχετικά με τις ρωσικές πράξεις κατά τις προεδρικές εκλογές του 2016, αλλά και δεν καταδίκασε την προσάρτηση της Κριμαίας, την ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην ανατολική Ουκρανία, την αδιάκοπη στήριξη του Πούτιν στον πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ αλ-Άσαντ, ούτε άλλες φιλοπόλεμες ρωσικές δραστηριότητες σε όλο τον κόσμο. Αντί για ανάσχεση, ο Trump κατέστησε σαφές ότι θέλει να γίνει φίλος με τον Πούτιν. Αντί να χαρακτηρίσει τον Πούτιν ως αντίπαλο, τον ονόμασε “καλό ανταγωνιστή” και το εννοούσε ως κομπλιμέντο. Και όπως έχει κάνει εδώ και χρόνια, ο Trump επανέλαβε ότι θα ήταν “καλό” αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία γίνονταν φιλικές μεταξύ τους. Ακόμη και οι σύμβουλοι της δικής του κυβέρνησης δήλωσαν στους δημοσιογράφους μετά την σύνοδο κορυφής ότι ο Τραμπ αυτοσχεδίαζε, μη ακολουθώντας το συμφωνημένο σενάριο για την διάσκεψη κορυφής του Ελσίνκι. Επομένως, η διοίκηση του Τραμπ έχει δύο πολιτικές για την Ρωσία και όχι μια.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΣΜΕΥΤΕΙΣ

Δεν υπάρχει τίποτα κακό με την ταυτόχρονη χρήση τόσο μέσων δέσμευσης όσο και μέσων περιορισμού για την επίτευξη στόχων της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε σχέση με την Ρωσία. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, Αμερικανοί και Σοβιετικοί ηγέτες συναντήθηκαν σε συνόδους κορυφής, ακόμη και όταν η συναίνεση, η διακομματική στρατηγική για την αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν η ανάσχεση. Αλλά η προσέγγιση του Trump για δέσμευση, τουλάχιστον όπως εφαρμόστηκε στο Ελσίνκι, ήταν διαφορετική από τις συναντήσεις του Ψυχρού Πολέμου με δύο σημαντικούς τρόπους. Κατ’ αρχάς, κανένας Αμερικανός πρόεδρος κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου δεν χρησιμοποίησε επαίνους προς τους σοβιετικούς ομολόγους του ως μεγάλους η ισχυρούς ηγέτες. Αυτό συνέβη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Δεύτερον, οι προηγούμενοι Αμερικανοί πρόεδροι κατά την διάρκεια και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο χρησιμοποίησαν τις συνόδους κορυφής για να επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, ορισμένες φορές επιτυχώς και μερικές φορές όχι. Στο Ελσίνκι, οι στόχοι της εμπλοκής δεν ήταν ξεκάθαροι και δεν προέκυψαν συγκεκριμένα εξαγόμενα ως αποτέλεσμα της συνάντησης. Ακόμη και η ατζέντα που προχωρούσε ήταν ασαφής. Η μόνη συγκεκριμένη παραγωγική πρόταση που υπαινίχθηκε από τον Πούτιν ήταν μια πρόταση να διαπραγματευτούν μια επέκταση της συνθήκης Νέα START.

Σε θέματα όπου η διμερής ατζέντα για συνεργασία ήταν πιο λεπτομερής στο Ελσίνκι, οι προτεινόμενες “συμφωνίες” ήσαν επικίνδυνες. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ο Τραμπ και ο Πούτιν συζήτησαν την δυνατότητα να βάλουν τον Mueller και την ερευνητική του ομάδα να εξετάσουν τους αξιωματικούς των ρωσικών στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών που κατηγορούνται για συνωμοσία εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών με αντάλλαγμα οι ρωσικές νομικές Αρχές να έχουν την ευκαιρία να εξετάσουν αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης και πρώην κυβερνητικούς αξιωματούχους (συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος) σχετικά με την εικαζόμενη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες που εξήχθησαν από την Ρωσία από τον Βρετανό επιχειρηματία Bill Browder και την εταιρεία του, Hermitage Capital Management. Για να προσθέσει στην τρέλα αυτής της ιστορίας, ο Πούτιν υπονόησε ότι ο Browder χρησιμοποίησε μερικά από αυτά τα υποτιθέμενα ξεπλυμένα κεφάλαια για να χρηματοδοτήσει την εκστρατεία της Clinton το 2016. Δεν υπάρχει καμία ισοδυναμία μεταξύ των Ρώσων κρατικών λειτουργών που παραβιάζουν την αμερικανική κυριαρχία κατά την διάρκεια προεδρικών εκλογών με τους εντελώς επινοημένους ρωσικούς ισχυρισμούς εναντίον του Browder και κυβερνητικών αξιωματούχων των ΗΠΑ που υποτίθεται ότι τον βοήθησαν. Ο Πούτιν φαίνεται να έχει πει ψέματα στον Trump για τον Browder και τους υποτιθέμενους συνεργάτες του ως έναν τρόπο να φιμωθούν οι επικριτές του Πούτιν. Ωστόσο, στην συνέντευξη Τύπου στο Ελσίνκι, ο Trump χαρακτήρισε αυτή την εξωφρενική πρόταση του Πούτιν ως “μια ενδιαφέρουσα ιδέα”. Και ποιος ξέρει τι άλλες “ενδιαφέρουσες ιδέες” συζητήθηκαν πίσω από κλειστές πόρτες, όταν οι δύο πρόεδροι συναντήθηκαν ενώπιος-ενωπίω. Ήδη η ρωσική κυβέρνηση επιβεβαιώνει τις δεσμεύσεις της για την εφαρμογή των συμφωνιών ασφάλειας που διαπραγματεύθηκαν στο Ελσίνκι, ωστόσο οι Αμερικανοί δεν έχουν ακόμη μάθει ποιες συμφωνίες ασφαλείας συζητήθηκαν. Η προεδρική δέσμευση που παράγει αυτού του είδους τα αποτελέσματα δεν προωθεί αλλά υπονομεύει τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

ΜΙΑ ΣΥΝΕΚΤΙΚΗ ΥΨΗΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Τέλος, η απουσία μιας συνεκτικής, ενοποιημένης υψηλής στρατηγικής για την ενασχόληση με την Ρωσία καθιστά δύσκολη την σφυρηλάτηση διακομματικής υποστήριξης εγχωρίως ή συμμαχικής υποστήριξης στο εξωτερικό. Η ομορφιά του ελαστικού όρου “ανάσχεση” (containment) κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ήταν ότι οι πρόεδροι των ΗΠΑ και οι αντίπαλοί τους εκτός της κυβέρνησης μπορούσαν να συμφωνήσουν τουλάχιστον για την βασική στρατηγική, ακόμη και όταν διαφωνούσαν για ορισμένα από τα συγκεκριμένα πολιτικά ζητήματα. Αυτό που είναι εντυπωσιακό σήμερα, ειδικά μετά την διάσκεψη κορυφής του Ελσίνκι, είναι το πόσο λίγη υποστήριξη έχει δημιουργήσει ο Trump για την ρωσική πολιτική του, ακόμη και μέσα στο κόμμα του, πόσω μάλλον μεταξύ των Δημοκρατικών ή των συμμάχων [των ΗΠΑ].

Για να είναι αποτελεσματικές μακροπρόθεσμα στον περιορισμό της Ρωσίας του Πούτιν, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται ενότητα εγχωρίως και υποστήριξη από συμμάχους στο εξωτερικό. Ένα απαραίτητο βήμα για την προώθηση αυτού του ενιαίου μετώπου είναι η επίτευξη συμφωνίας ως προς τις βασικές αρχές της στρατηγικής. Το εννοιολογικό έργο για την χάραξη μιας τέτοιας υψηλής στρατηγικής πρέπει να γίνει τώρα περισσότερο από ποτέ, ειδικά μετά την σύνοδο κορυφής του Ελσίνκι, ακόμη και αν το προϊόν μιας τέτοιας στρατηγικής μπορεί να καταστεί εφικτό μόνο μετά την διοίκηση του Trump.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2018-07-18/us-needs-russia-strategy-now-more-ever

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/Cold-War-Hot-Peace-Ambassador/dp/0544716248
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2018-07-11/su…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2018-06-14/russia-it
[4] https://www.dni.gov/files/documents/ICA_2017_01.pdf
[5] https://www.burr.senate.gov/imo/media/doc/SSCI%20ICA%20ASSESSMENT_FINALJ…
[6] https://www.cnn.com/2018/07/16/politics/john-mccain-statement-trump-puti…
[7] https://www.cnn.com/2018/07/16/politics/john-brennan-donald-trump-treaso…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ξεπουλάνε Β. Ήπειρο, 12 μίλια, ΑΟΖ, Τσάμηδες με την Αλβανία

Από

anixneuseis

July 22, 2018

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης liberal.gr

Παρασκευή 20 Ιουλίου 2018

Με τις ελληνορωσικές σχέσεις να μπαίνουν σε περίοδο ψύχρανσης και με τις ΗΠΑ και τη Γερμανία να έχουν συμφέροντα στα Βαλκάνια που είναι σε σύγκρουση με τα ελληνικά (Τουρκία, Σκόπια, Αλβανία) η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται και είναι κοντά σε συμφωνία με τα Τίρανα, με τέτοιο τόπο που φαίνεται να παραχωρεί μεγάλα κυριαρχικά και εθνικά συμφέροντα σε τρία μείζονα θέματα.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δεν έχουν διαψευστεί, η κυβέρνηση- δηλαδή ο υπουργός κ Κοτζιάς- δείχνουν εξαιρετικά υποχωρητικοί στο θέμα της ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου, στο θέμα της αποζημίωσης των Τσάμηδων της Ηπείρου και στο θέμα της ΑΟΖ και της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

Η ανησυχία για τις ελληνικές θέσεις εντείνεται από τη δήλωση στου Επίτροπου Χαν ότι Ελλάδα και Αλβανία είναι κοντά σε συμφωνία για τα σύνορα, την οποία διόρθωσε αργότερα λέγοντας ότι εννοεί την ΑΟΖ. Ακόμα χειρότερα!

Για να καταλάβει ο αναγνώστης πού μπορεί να έχει υποχωρήσει η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει παρά να διαβάσει ποιες είναι οι αλβανικές θέσεις.

1. Οι Αλβανοί κατάργησαν με το Συνταγματικό τους Δικαστήριο τη συμφωνία του 2009 με την Ελλάδα, που ήταν πολύ ευνοϊκή και για τις δύο χώρες και επέτρεπε στην Ελλάδα την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Με τη νέα θέση τους τα Τίρανα αρνούνται αυτή τη συμφωνία και – πιθανώς καθ υπόδειξη της Τουρκίας- δεν δέχονται ότι τα νησιά Οθωνοί, Ερείκουσσα και Μαθράκι έχουν ΑΟΖ και δεν δέχονται τη μέση γραμμή για τη χάραξη των θαλασσίων συνόρων.

2. Αν η ελληνική πλευρά δεχτεί ή έχει δεχτεί αυτές τις θέσεις, η Τουρκία θα επικαλείται αυτό το προηγούμενο για να μην αναγνωρίζει ότι το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ, ανατρέποντας όλη τη χαρτογράφηση της ανατολικής Μεσογείου σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου και σε όφελος της Τουρκίας που θα κυριαρχήσει στην περιοχή. Αυτό επίσης θα σημάνει νέα οριοθέτηση στα οικόπεδα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο, με αποτέλεσμα να παραχωρήσει αυτομάτως η Ελλάδα μεγάλο μέρος της ΑΟΖ της που είχε με τη συμφωνία του 2009 στην Αλβανία! Δηλαδή, η Ελλάδα θα αποδεχτεί περιορισμό της εθνικής και οικονομικής της κυριαρχίας, που της δίνει η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας!

3. Το δεύτερο θέμα είναι της Βορείου Ηπείρου και της εκεί ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Σ αυτό φαίνεται ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει με τα Τίρανα να αποφεύγονται οι «γεωγραφικοί προσδιορισμοί, που δυνητικά διεγείρουν τα πάθη μεταξύ των δύο λαών». Δηλαδή έχει συμφωνήσει την απαλοιφή της ονομασίας Βόρεια Ήπειρος και των παράγωγών της με αντάλλαγμα να σταματήσουν οι Αλβανοί τη χρήση της ονομασίας Τσαμουριάς για την Ήπειρο!

4. Και ενώ η ελληνική παρουσία στη Βόρειο Ήπειρο δεν αμφισβητείται από την πραγματικότητα, και ο ελληνικός πληθυσμός έχει εκεί δικαιώματα κερδισμένα με αίμα, η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται να την «εξαφανίσει» ανταλλάσσοντάς την με κάτι που δεν υπάρχει! Αναγνωρίζοντας μ αυτό τον τρόπο ύπαρξη Τσάμικου ζητήματος, πράγμα πρωτοφανές για την πάγια ελληνική εξωτερική επιτροπή.

5. Ακόμα χειρότερα, φαίνεται ότι υπάρχει συμφωνία για δημιουργία «επιστημονικών επιτροπών», που θα «ανασυντάξει» τα εκπαιδευτικά βιβλία! Δηλαδή, θα διαγράψει την ελληνική ιστορία, ακριβώς όπως διέγραψε το μακεδονικό ζήτημα και την ελληνική μειονότητα των Σκοπίων η συμφωνία των Πρεσπών.

6. Σημειώνεται εδώ, ότι καμιά ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του 1914, με το οποίο καθοριζόταν η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου ως κρατική οντότητα. Ένα χαρτί που χάθηκε με το τέλος του Πολέμου, αλλά δεν παύει να έχει τη διαχρονική σημασία. Επειδή η ιστορία και τα κράτη δεν είναι σήμερα. Είναι αύριο και διαρκώς. Και κανείς δεν ξέρει ποτέ τις συνθήκες του «διαρκώς». Αυτό απαιτεί η εξωτερική πολιτική όλων των κρατών παγκοσμίως.

7. Το τρίτο επικίνδυνο σημείο της φημολογούμενης συμφωνίας είναι ότι η Ελλάδα δεσμεύτηκε να αποδώσει ως μεσεγγυητής τις περιουσίες των Αλβανών, που δημεύτηκαν μετά τον πόλεμο του 1940. Περιουσίες Αλβανών που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς σε εγκλήματα πολέμου και οι οποίοι έφυγαν με τις δυνάμεις του Άξονα για να μην πέσουν στα χέρια της ελληνικής δικαιοσύνης.

8. Οι περιουσίες αυτές, σύμφωνα με πληροφορίες, βρίσκονται κυρίως στα Γιάννενα, τη Θεσσαλονίκη και σκόρπιες στη Θεσσαλία και βρίσκονται μετά τη δήμευσή τους σε χέρια Ελλήνων. Αυτές, σύμφωνα με πληροφορίες η κυβέρνηση συμφώνησε να επιστραφούν! Και αφού δεν γίνεται να επιστραφούν, να αποζημιωθούν οι ταγματαλήτες των ναζί και οι απόγονοί τους! Από τη δήθεν αριστερή ελληνική κυβέρνηση.

Είναι άγνωστο αν η ελληνική κυβέρνηση προχωράει σε τέτοιου είδους προδοτική και επικίνδυνη για τα συμφέροντα της χώρας συμφωνία για να ξεκαθαριστούν γρήγορα τα οικόπεδα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και να αρχίσουν οι προσφορές από πετρελαϊκές εταιρίες.

Οι Γερμανοί έχουν ξετινάξει ήδη από την Κατοχή όλη την περιοχή σε έρευνες από την Κυλλήνη μέχρι την Αλβανία χωρίς ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Και οι έρευνες που έχουν γίνει εδώ και χρόνια από τις ελληνικές κυβερνήσεις σε συνεργασία με ξένα κονσόρτσιουμ έδειξαν ότι το κόστος είναι ασύμφορο σε σχέση με το εικαζόμενο υπάρχον προϊόν.

Αλλά, ακόμα και αν οι υδρογονάνθρακες είναι αξιόλογοι δεν πουλάς μια ζωντανή Ελλάδα σαν τη Βόρεια Ήπειρο και τα δικαιώματα της χώρας από το Δίκαιο της Θάλασσας, για βαρέλια πετρελαίου. Εκτός αν είσαι σκέτος φραγκοφονιάς, χωρίς ίχνος πατριωτικής συνείδησης. Που από ό,τι φαίνεται από όλες τις πράξεις σου, είσαι.

Τέλος, είδε το φως της δημοσιότητας μια είδηση που αφορά στα χερσαία σύνορα Ελλάδας- Αλβανίας με τις μικρές συνοριακές πυραμίδες που τα καθορίζουν. Η είδηση άφηνε θολό το τοπίο σχετικά με το αν και οι πυραμίδες, άρα και τα χερσαία σύνορα είναι στο τραπέζι. Δεδομένου ότι ο επικίνδυνα ανίδεος από πολιτική φρασεολογία και εξωτερική πολιτική πρωθυπουργός άφησε σε δηλώσεις του ανοιχτό το ενδεχόμενο να «έχουμε συνοριακές διαφορές»! Αυτό το λες όταν διεκδικείς εδάφη. Όχι όταν σου διεκδικούν. Γιατί έτσι αναγνωρίζεις ότι υπάρχει θέμα για διεκδίκηση!

Μέσα σε όλα αυτά τα βήματα, που χρειάζεσαι όσο πιο πολλούς και δυνατούς συμμάχους μπορείς να έχεις η κυβέρνηση τίναξε στον αέρα τις σχέσεις της χώρας με τη Ρωσία! Αντί να εκμεταλλευτεί το ενδιαφέρον και της ανατολής και της δύσης για την Ελλάδα και να διαπραγματεύεται ωφελούμενη και από τους δύο, όπως κάνει η Τουρκία, η ελληνική κυβέρνηση έχει γίνει δουλάκι του ενός και έχει εγκαταλείψει την άλλη δύναμη! Νομίζοντας ότι θα πληρωθεί από τους μεν για τις καλές της υπηρεσίες στα σχέδιά τους!

Αυτοί οι επικίνδυνοι τύποι που κυβερνάνε δεν ξέρουν ότι θα πεταχτούν σαν στημένη λεμονόκουπα από τα αφεντικά τους μόλις κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Και νομίζουν ότι με τις εκταφές και τις παράτες για τους Έλληνες ήρωες του Αλβανικού Έπους θα κοροϊδέψουν τον ελληνικό πληθυσμό. Σαν το αεροδρόμιο των Σκοπίων που έπαψε να λέγεται Μεγαλέξανδρος και λέγεται Αλέξανδρος ο Μέγας. Ηλίθιοι.

Οι ομιλίες Άγγελου Συρίγου και Νίκου Κοτζιά στην ημερίδα του ΥΠΕΞ για τις νομικές πτυχές της Συμφωνίας των Πρεσπών. [βίντεο]

Από

anixneuseis

July 22, 2018

Ομιλία του Άγγελου Συρίγου, αν. καθηγητή διεθνούς δικαίου και εξωτερικής πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στην ημερίδα που διοργάνωσε το Υπουργείο Εξωτερικών για τις νομικές πτυχές της Συμφωνίας των Πρεσπών την 19η Ιουλίου 2018.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΚΟΤΖΙΑ
<span data-mce-type="bookmark" style="display: inline-block; width: 0px; overflow: hidden; line-height: 0;" class="mce_SELRES_start"></span>

Οι ομιλίες στην ημερίδα του ΥΠΕΞ για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2018, Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Oι νομικές πτυχές της Συμφωνίας των Πρεσπών αποτελούν αντικείμενο συζήτησης σε επιστημονική ημερίδα που διοργάνωσε το Επιστημονικό Συμβούλιο του υπουργείου Εξωτερικών.

Στόχος της ημερίδας ήταν η ανάλυση και η διερεύνηση όλων των νομικών ζητημάτων που προκύπτουν από την ιστορική αυτή συμφωνία επίλυσης της διαφοράς με την πΓΔΜ, και θα προάγουν τον σχετικό δημόσιο διάλογο.

Οι ομιλητές της ημερίδας είναι έγκριτοι επιστήμονες, με διαφορετικές απόψεις επί της Συμφωνίας των Πρεσπών, κατά κύριο λόγο καθηγητές πανεπιστημίου, από όλες τις Νομικές Σχολές της Ελλάδος.

Τ. Κουίκ στην ημερίδα ΥΠΕΞ για τη Συμφωνία των Πρεσπών: Η μοίρα των βαλκανικών λαών είναι κοινή

«Η μοίρα των βαλκανικών λαών είναι κοινή και ο μόνος τρόπος για την επίλυση των προβλημάτων είναι η συνεργασία και η αλληλεγγύη. Το οδυνηρό κεφάλαιο της αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια πρέπει να κλείσει οριστικά» ανέφερε, ανοίγοντας νωρίτερα σήμερα τις εργασίες της επιστημονικής ημερίδας για τη Συμφωνία των Πρεσπών που διοργανώνει το υπουργείο Εξωτερικών, ο υφυπουργός, Τέρενς Κουίκ.

«Η σημερινή ημερίδα διοργανώνεται στο πλαίσιο της προσπάθειας των δύο χωρών να υλοποιηθεί η συμφωνία. Σκοπός της σημερινής ημερίδας είναι να γίνει μία σφαιρική, νηφάλια και γόνιμη επιστημονική συζήτηση, για όλα τα νομικά ζητήματα που προκύπτουν από τη συμφωνία και που παρέχει την ευκαιρία να εξετασθούν όλες τις πτυχές της και να κατατεθούν απόψεις που καλύπτουν το σύνολο του πολιτικού φάσματος και θα συνεισφέρουν στην αποσαφήνιση κρίσιμων εννοιών της συμφωνίας» πρόσθεσε ο κ. Κουίκ.

Μιχάλης Σταθόπουλος: «Υπήρξε πολιτικός ηγέτης που χαρακτήρισε τη συμφωνία “σόου των Πρεσπών”»

«Είναι δυνατόν, σε μία ιστορική κίνηση να μη μπαίνουμε στο περιεχόμενο και να μη βλέπουμε ότι οι βόρειοι γείτονες οικειοποιούντο την αρχαία ιστορία μας, την οποία τώρα αποκηρύσσουν με τη συμφωνία και λένε ξεκάθαρα ότι δεν έχουν σχέση με την αρχαία Μακεδονία» διερωτήθη. «Έως τώρα, με τη συμπεριφορά μας, είχαμε χαρίσει το όνομα “Μακεδονία” με το να διεκδικούμε την αποκλειστική χρήση του όρου. Με τη συμφωνία, η γενικευμένη χρήση τού ονόματος σταματάει. Στο εξής θα λέγεται βόρεια Μακεδονία δηλαδή μέρος της Μακεδονίας. Πρέπει να γίνει επί τους ουσίας συζήτηση. Η κοινή γνώμη φανατίζεται εύκολα, αρκεί η πολιτική ηγεσία να προσπαθεί να νουθετήσει και μπορεί να το πετύχει εάν νουθετούσε λέγοντας ότι με αυτήν τη συμφωνία εξυπηρετούνται και δεν θίγονται τα εθνικά συμφέροντα» κατέληξε ο κ. Σταθόπουλος.

«Η συμφωνία είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να επιτευχθεί» τόνισε ο καθηγητής Σπύρος Σφέτας

«Η συμφωνία είναι ότι καλύτερο μπορούσε να επιτευχθεί και τα θετικά της είναι περισσότερα από τα αρνητικά», ανέφερε κατά την τοποθέτησή του στην επιστημονική ημερίδα που διοργανώνει το υπουργείο Εξωτερικών με θέμα: «οι νομικές πτυχές της Συμφωνίας των Πρεσπών» ο καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Σπύρος Σφέτας, που ανέπτυξε το ιστορικό υπόβαθρο πίσω από τη «μακεδονική ταυτότητα» και τη «μακεδονική γλώσσα» από τον 9ο αιώνα έως σήμερα.
«Η παρουσία μας εδώ δεν έχει κομματικό χαρακτήρα. Στα εθνικά θέματα είμαστε “υπεράνω”. Ο πληθυσμός χρησιμοποιεί την τοπική ταυτότητα “Μακεδών” για να απαλλαγεί από τον Σερβοβουλγαρικό ανταγωνισμό, αλλά μετά το 1944 υπάρχει μια νέα γενιά που δεν έχει βιώσει αυτό τον ανταγωνισμό. Η συμφωνία είναι ισορροπημένη. Οριοθετούνται τα ζητήματα ταυτότητας και δεν υπάρχουν εθνικοί κίνδυνοι» εξήγησε ο ίδιος.

Ιάκωβος Μιχαηλίδης: Η «Συμφωνία των Πρεσπών» απαντά κατά βάση θετικά στο ερώτημα «αν θέλουμε να υπάρχει το κράτος της ΠΓΔΜ

Ο κ. Μιχαηλίδης υποστήριξε ότι το μακεδονικό ξεκίνησε ως γεωπολιτικό ζήτημα αλλά μετά το 1991, οπότε και διαλύθηκε η ενιαία Γιουγκοσλαβία, εξελίχθηκε σε σύγκρουση ταυτοτήτων. «Όχι ανάμεσα σε Σλαβομακεδόνες και Βουλγάρους όπως υπήρχε έως τότε, αλλά σε ανάμεσα στην ΠΓΔΜ και την Ελλάδα» είπε.

Εξέφρασε την ελπίδα ότι η συμφωνία των Πρεσπών «θα κλείσει το κεφάλαιο αυτής της διαφιλονικίας γύρω από το όνομα και τα παραγόμενα από αυτό. Το πιο πιθανό όμως είναι δεν θα βάλει οριστικά τελεία σε ένα ζήτημα που διαμορφώνει τις ισορροπίες στη νότια Βαλκανική για σχεδόν 150 χρόνια. Θα μας απασχολεί και στο μέλλον με άλλη μορφή. Ως ισχυρή Δημοκρατία θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό με γνώμονα το πατριωτικό καθήκον, την πίστη στις αρχές της καλής γειτονίας και στις αξίες της κοινωνίας των πολιτών».

Συνεχίζοντας ο κ. Μιχαηλίδης αναφέρθηκε στον κίνδυνο του λαϊκισμού για τον οποίο είπε, ότι «απειλεί να σαρώσει τις κατακτήσεις της ευνομούμενης κοινωνίας των πολιτών. Σε τέτοιες περιπτώσεις αυτοί που πρώτοι πληρώνουν το τίμημα είναι τα αδύναμα κράτη. Ελπίζουμε να μη συμβεί στη δική μας περίπτωση, αφού σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο το κόστος θα είναι βαρύ για όλους» επισήμανε.

Συνεχίζοντας εκτίμησε πως τους «επόμενους μήνες και χρόνια θα κορυφωθούν οι αντιδράσεις και στις δυο χώρες. Στην Ελλάδα θα έχει κυρίως λαϊκιστικά χαρακτηριστικά με τη δράση ατόμων και φορέων που αντιτίθενται στη συμφωνία και θα προσπαθήσουν να την ακυρώσουν ή να την εκμεταλλευτούν. Θα πρέπει όλοι να συμβάλουμε να αποφευχθεί ένας νέος εθνικός διχασμός με άξονα ένα εθνικό ζήτημα. Εξέφρασε φόβους ότι στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία η αντίδραση μπορεί να λάβει ακραίες εκφράσεις δεδομένου ότι ο επαναστατικός ακτιβισμός στην περιοχή, συχνά λάμβανε την μορφή της τρομοκρατικής δράσης».

«Η συμφωνία επιλύει οριστικά το ζήτημα του ονόματος», επεσήμανε , ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Νομικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος και τόνισε ότι «η συνεχιζόμενη εκκρεμότητα αποτελούσε εν δυνάμει πηγή προστριβών».

Χρ. Χρυσάνθης: Να μελετηθεί ποιες ονομασίες προέλευσης θα μπορούσαν να κατοχυρωθούν στο μέλλον

Σε προβλήματα που είναι ενδεχόμενο να προκύψουν σε θέματα εμπορικών σημάτων και εμπορικών επωνυμιών μεταξύ των δυο χωρών από την εφαρμογή της συμφωνίας και στους τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτών, αναφέρθηκε από την πλευρά του ο επίκουρος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών, Χρήστος Χρυσάνθης.

Ο κ. Χρυσάνθης είπε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να διασφαλίσει ότι ελληνικά προϊόντα που κυκλοφορούν ήδη στις διεθνείς αγορές ως «μακεδονικά», δεν θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα και να προβλεφθεί «τι είδους χρήση των όρων “Μακεδονία” και “μακεδονικό” θα κάνει ο βόρειος γείτονας».

Σύμφωνα με τον κ. Χρυσάνθη, θα πρέπει να υπάρξει σχολαστική καταγραφή του επιχειρηματικού εμπορικού χάρτη σε κάθε χώρα, να μελετηθεί ποιες ονομασίες προέλευσης θα μπορούσαν να κατοχυρωθούν στο μέλλον. Ακόμη, να συσταθεί εάν δεν υπάρχει ήδη εθνικός φορέας που να παρακολουθεί ποια σήματα κατοχυρώνονται σε επίπεδο Ε.Ε και διεθνώς.

Σε θέματα εφαρμογής κανόνων του δικαίου της θάλασσας αναφέρθηκε ο Ευθύμιος Παπασταυρίδης

Σε θέματα εφαρμογής κανόνων του δικαίου της θάλασσας που περιλαμβάνονται στο άρθρο 11 της Συμφωνίας των Πρεσπών, αναφέρθηκε ο ερευνητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Ευθύμιος Παπασταυρίδης κατά την τρίτη συνεδρία της επιστημονικής ημερίδας που διοργανώνει το υπουργείο Εξωτερικών.

«Με τη συμφωνία η Ελλάδα έχει μια υποχρέωση που την είχε ούτως ή άλλως, να μην εμποδίζει την πρόσβαση των πλοίων της ΠΓΔΜ στο έδαφός της» τόνισε. Σε ό,τι αφορά δε το ζήτημα της ΑΟΖ, είπε ότι στην πράξη δεν έχει καμία συνέπεια σε ό,τι αφορά την εκμετάλλευση των αλιευμάτων, ούτε στο θέμα των ερευνών.

Παρούλα Νάσκου Περράκη: Η εξάλειψη του αλυτρωτισμού είναι ένα μεγάλο επίτευγμα αυτής της συμφωνίας

«Η εξάλειψη του αλυτρωτισμού είναι ένα μεγάλο επίτευγμα αυτής της συμφωνίας», τόνισε η καθηγήτρια του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Παρούλα Νάσκου Περράκη και πρόσθεσε ότι ο αλυτρωτισμός αυτός εκφραζόταν τόσο σε σχολικά βιβλία, σε μουσεία, αγάλματα και μνημεία, χρηματοδοτήσεις αλλυτρωτικών συλλόγων και εντύπων, χρήση όρων και κυβερνητικά προγράμματα. «Με τη συμφωνία, τα κράτη δεσμεύονται ότι θα απέχουν από τέτοιες πρακτικές» εξήγησε.

«Είναι ανάγκη να στηρίξουμε την ειρήνη και τη φιλία των δυο λαών. Η συμφωνία όταν τεθεί σε ισχύ, θα φέρει πιο κοντά τους δυο λαούς και θα απαλείψει το διχασμό που υπήρχε ανάμεσά μας όλα αυτά τα χρόνια» τόνισε η κ. Περράκη.

Αναστάσιος Γουργουρίνης: Η οικονομική συνεργασία είναι επιμέρους στόχος της συμφωνίας των Πρεσπών

Σε θέματα οικονομικής συνεργασίας και επενδύσεων αναφέρθηκε ο λέκτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αναστάσιος Γουργουρίνης.

Η οικονομική συνεργασία είναι επιμέρους στόχος της συμφωνίας των Πρεσπών, ανέφερε ο κ. Γουργουρίνης. Ο κ. Γουργουρίνης υποστήριξε ότι η συμφωνία είναι συμφέρουσα για την Ελλάδα και περιέχει ειδικές πρόνοιες για τα θέματα της ενέργειας και του περιβάλλοντος.

Αξιολόγησε τέλος ως ιδιαίτερα σημαντική την πρόβλεψη της συμφωνίας για προστασία των ξένων επενδύσεων με δεδομένη την έντονη επιχειρηματική και επενδυτική παρουσία στη γειτονική χώρα.

Οι προηγηθείσες μονομερείς αναγνωρίσεις του Συνταγματικού ονόματος, θα ανήκουν στην ιστορία και η συμφωνία δεν αναγνωρίζει «έθνος», υπογράμμισαν οι ομιλητές

«Η Ελλάδα έχει μια μακρά παράδοση στο σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου. Χώρες σαν τη δική μας, τυλίγονται με τον μανδύα του διεθνούς δικαίου γιατί αισθάνονται ασφαλείς», ανέφερε η αναπληρώτρια καθηγήτρια της Νομικής Σχολής Αθηνών, Μαρία Γαβουνέλη και πρόσθεσε ότι μετά την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών υπάρχουν δυο σενάρια.

«Το ένα είναι να ευοδωθεί η διαδικασία των έξι σταδίων στη συμφωνία των Πρεσπών και η ενδιάμεση συμφωνία μπαίνει οριστικά στο ράφι. Αν καταρρεύσει η διαδικασία και δεν εφαρμοσθεί η συμφωνία των Πρεσπών, τότε η ενδιάμεση συμφωνία θα συνεχίσει να ισχύει. Η Ελλάδα θα μπορούσε να την καταγγείλει, αλλά σοβαρά τώρα: θα μπορούσε η Ελλάδα να αρνηθεί την είσοδο του άλλου κράτους με την ονομασία του ως Μακεδονία; Ας είμαστε ρεαλιστές. Η πραγματικότητα μας έχει ξεπεράσει», τόνισε η κ. Γαβουνέλη.

«Η συμφωνία δεν αναγνωρίζει “έθνος”. Η ύπαρξη ή η ανυπαρξία κάποιου έθνους, είναι ανεξάρτητη από την αναγνώριση των επιμέρους κρατών», σημείωσε ο αναπληρωτής καθηγητής Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Νίκος Ζάικος, ενώ πρόσθεσε ότι «η γλώσσα αναγνωρίζεται από τη νομοθεσία κάθε κράτους».

Ο κ. Ζάικος είπε επίσης, ότι η ανυπαρξία κάποιας γλωσσικής σχέσης μεταξύ της αρχαίας Μακεδονίας και της βόρειας γείτονας είναι φανερή και τόνισε ότι «στο εξωτερικό αντιλαμβάνονται πλέον ότι η Μακεδονία και η ΠΓΔΜ είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Οι προηγηθείσες μονομερείς αναγνωρίσεις του Συνταγματικού ονόματος, θα ανήκουν στην ιστορία» κατέληξε ο κ. Ζάικος.

«Η συμφωνία ρυθμίζει το ζήτημα της υπηκοότητα και της ιθαγένειας αλλά μέσω αυτού ρυθμίζει και το ζήτημα της εθνικότητας, ανέφερε από την πλευρά του ο επίκουρος καθηγητής της Νομικής του ΑΠΘ Μίλτος Σαρηγιαννίδης.

Ο κ. Σαρηγιαννίδης στάθηκε κριτικά απέναντι στη συμφωνία των Πρεσπών και εκτίμησε ότι εμφανιστήκαμε ως επισπεύδοντες ενώ δεν είμαστε με το επιχείρημα ότι 140 κράτη έχουν αναγνωρίσει την γειτονική χώρα ως Μακεδονία.

«Τα 140 κράτη που την αναγνώρισαν δεν σημαίνει ότι αναγνώρισαν τα ιστορικά χαλκεία που κατασκεύασε ο εθνικισμός της ΠΓΔΜ, ειδικά την περίοδο διακυβέρνησης Γκρουέφσκι» είπε ο κ. Σαρηγιαννίδης.

Αναφέρθηκε επίσης στην ενδιάμεση συμφωνία του 1995 και υποστήριξε ότι η Ελλάδα επέβαλε τη διεθνή χρήση του ονόματος ΠΓΔΜ και με αυτό τον τρόπο εξασφάλισε ένα διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.

«Διαμόρφωσε μια ευρύτατη στήριξη και ανέτρεψε τα σχέδια της κυβέρνησης Γκρούεφσκι και εξουδετέρωσε τις έντονες αμερικανικές πιέσεις», κατέληξε.

Π. Λιάκουρας: Η πρόσκληση του ΝΑΤΟ στην πΓΔΜ δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ένταξη

Ο καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και συντονιστής της ημερίδας Πέτρος Λιάκουρας, αναφέρθηκε στον οδικό χάρτη της συμφωνίας των Πρεσπών, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων ότι οι έννομες συνέπειες θα ξεκινήσουν από τη στιγμή που θα κυρωθεί η συμφωνία από την Ελλάδα. Ξεκαθάρισε μάλιστα ότι η πρόσκληση του ΝΑΤΟ στην πΓΔΜ δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ένταξη στη βορειοατλαντική συμμαχία, γιατί αυτό θα γίνει μετά την κύρωση της συμφωνίας από την Ελλάδα.

«Μόλις τεθεί σε ισχύ η συμφωνία, θα πρέπει η γειτονική χώρα να αρχίσει την προσαρμογή όλων των εγγράφων της, τα οποία πρέπει να αλλάξουν γρήγορα» σημείωσε ο κ. Λιάκουρας.

Ο καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών ξεκαθάρισε ότι το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» αφορά το σύνολο του κράτους, τα κρατικά όργανα, την τοπική αυτοδιοίκηση και όλους τους φορείς που ορίζονται διά νόμου, ακόμα και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και ό,τι άλλο ορίζεται με νόμο.

Χ. Παμπούκης: Η συμφωνία θα κριθεί και θα αναπνεύσει ιστορικά και δυναμικά

Ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Χάρης Παμπούκης, στάθηκε ιδιαίτερα στο θέμα των νομικών πτυχών των όρων «εθνικότητα» και «ιθαγένεια-υπηκοότητα», λέγοντας ότι είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα με βάση το διεθνές δίκαιο. Ειδικότερα, εξήγησε ότι η συμφωνία των Πρεσπών ασχολείται μόνο με τα αντικείμενα που υπάγονται στο διεθνές δίκαιο. Όπως είπε ο κ. Παμπούκης, η συμφωνία των Πρεσπών δεν ασχολείται με το θέμα της εθνότητας, αλλά μόνο με το θέμα υπηκοότητα-ιθαγένεια, λέγοντας ότι αυτή θα είναι όρος Μακεδόνας/πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας. Σύμφωνα με τον καθηγητή της Νομικής Σχολής, η εθνότητα περιγράφεται με τον αγγλικό όρο ethinicity ενώ ο όρος nationality, στην οποία αναφέρεται η συμφωνία, περιγράφει τον όρο ιθαγένεια-υπηκοότητα. «Η αιτία της σύγχυσης που υπήρξε είναι ορολογικής φύσεως» συμπλήρωσε.

Μετά τη συνθήκη των Βερσαλλιών το διεθνές δίκαιο ασχολείται με το ζήτημα της εθνότητας μόνον όσον αφορά την προστασία των μειονοτήτων, πρόσθεσε και υπογράμμισε: Το να ανήκει κάποιος σε ένα έθνος αφορά τους φυλετικούς δεσμούς, η ιθαγένεια όμως αφορά τους νομικούς δεσμούς και αυτό καταγράφεται στη συμφωνία των Πρεσπών. Σε αυτό το πλαίσιο, έφερε ως παράδειγμα τη σημαία ενός πλοίου το οποίο προσδιορίζει τον νομικό δεσμό του πλοίου με τη συγκεκριμένη χώρα της οποίας φέρει τη σημαία.

Καταληκτικά, ο κ. Παμπούκης είπε πως η επιτυχία της συμφωνίας δεν μπορεί να κριθεί μονοσήμαντα νομικά, αλλά έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο το τι λέει αλλά και πώς θα τη μεταχειριστούμε. «Η συμφωνία θα κριθεί και θα αναπνεύσει ιστορικά και δυναμικά» τόνισε χαρακτηριστικά.

Χρυσαφώ Τσούκα: Το θέμα είναι πώς θα εξελιχθεί η εφαρμογή της συμφωνίας των Πρεσπών

Η Χρυσαφώ Τσούκα, αναπληρώτρια καθηγήτρια της Νομικής Σχολής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών υποστήριξε ότι δεν μπορεί να προσδιορίσει το δίκαιο πώς αισθάνονται οι άλλοι. Δεν μπορεί να προσδιορίσει την εθνότητα, είναι ένα ζήτημα πραγματικών δεδομένων, συμπλήρωσε.

Σύμφωνα με την κ. Τσούκα, στη συμφωνία των Πρεσπών η ιθαγένεια-υπηκοότητα ορίζεται κατά διττό τρόπο, τονίζοντας πως το θέμα είναι πώς θα εξελιχθεί η εφαρμογή της συμφωνίας.

Άγγελος Συρίγος: Τεράστιο βήμα ότι η Ελλάδα επέτυχε την αλλαγή του ονόματος

Ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Άγγελος Συρίγος χαρακτήρισε τεράστιο βήμα ότι η Ελλάδα επέτυχε την αλλαγή του ονόματος, κάτι που έχει συμβεί μόνο άλλες δύο φορές στην παγκόσμια ιστορία, όπως παρατήρησε. Όμως, πρόσθεσε, «αφήσαμε στους γείτονες το ιδεολόγημα του έθνους των Μακεδόνων ζωντανό, και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα της συμφωνίας».

Συνεχίζοντας την εισήγησή του ο κ. Συρρίγος είπε ότι ο όρος nationality μεταφράζεται και ως εθνικότητα, «άρα τους δώσαμε το δικαίωμα να ονομάζονται Μακεδόνες». Υπό το πρίσμα αυτό, ο καθηγητής υποστήριξε πως θα έπρεπε να επιμείνουμε στον όρο citizenship και όχι nationality.

Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της γλώσσας, ισχυρίστηκε ότι θα έπρεπε να επιμείνουμε στον όρο Σλαβομακεδονική ή στον όρο Makedonski.

Επίσης, επανέλαβε τον ισχυρισμό ότι έχουμε σημαντική υποχώρηση στο θέμα της ένταξης στο ΝΑΤΟ, γιατί η συμφωνία δεν προβλέπει ότι το Πρωτόκολλο της ένταξης θα αρχίσει να υλοποιείται μόλις ολοκληρωθεί η κύρωση της συμφωνίας από την Ελλάδα. Αντίθετα δίνει τη δυνατότητα υλοποίησής του Πρωτοκόλλου μόλις η πΓΔΜ ολοκληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της που απορρέουν τη συμφωνία, ακόμα και αν η Ελλάδα δεν κυρώσει τελικά τη συμφωνία.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου: Μείζων επιτυχία η αλλαγή του ονόματος

Από την πλευρά του ο καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Ευάνθης Χατζηβασιλείου υπογράμμισε ότι ελάχιστες φορές στην παγκόσμια ιστορία έχει επιτευχθεί αλλαγή ονόματος σε μία άλλη χώρα, κάτι που επέφερε η συμφωνία των Πρεσπών. Ενώ η Ελλάδα πήρε το όνομα, αποδέχθηκε μακεδονική εθνότητα, συμπλήρωσε και υποστήριξε πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αυτοπροσδιορισμού των Ελλήνων Μακεδόνων. Αναρωτήθηκε ακόμα αν η συμφωνία υποχρεώνει την Ελλάδα να αναγνωρίσει μακεδονική μειονότητα στο έδαφος της.

Σύμφωνα με τον κ. Χατζηβασιλείου, είναι μείζων επιτυχία η αλλαγή του ονόματος, αλλά έχει αφήσει ανεκπλήρωτο τον στόχο η αλλαγή του ονόματος να μην επιτρέπει τη μονοπώληση της ταυτότητας.

Χαρακτήρισε επίσης σημαντικό ότι 3 εκατ. Έλληνες Μακεδόνες θεωρούν ότι δεν τους επιτρέπεται πλέον αυτός ο προσδιορισμός.

Αντώνης Μπρεδήμας: Είναι μια συμφωνία που κάνει πολλές παραχωρήσεις προς την Ελλάδα

Ο ομότιμος καθηγητής στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Μπρεδήμας σημείωσε ότι αυτό που υπερέχει είναι η βούληση των ανθρώπων για το πού ανήκουν και ότι κανείς δεν μπορεί να τους επιβάλει την εθνότητά τους. Είναι δικό τους θέμα ο αυτοπροσδιορισμός, συμπλήρωσε.

Μέχρι το 1945 οι κάτοικοι της περιοχής ήταν Βουλγαρίζοντες, όμως το 1945 έγινε μια τεχνητή κατασκευή και έθνους και εθνότητας, και από τη στιγμή που οι ίδιοι αποδέχονται αυτήν την εθνότητα, μπορούν να την έχουν. Όσο και αυτό δεν συμφέρει εμάς είναι μια πραγματικότητα, προσέθεσε.

Υπογράμμισε ότι η συμφωνία δεν επιτρέπει τη δυνατότητα αναγνώρισης μακεδονικής μειονότητας στο ελληνικό κράτος.

Μαριλένα Κοππά: Η συμφωνία των Πρεσπών είναι μια καλή και δίκαιη συμφωνία

Η αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Μαριλένα Κοππά επισήμανε ότι η συμφωνία των Πρεσπών είναι μια καλή και δίκαιη συμφωνία και ότι κινείται απόλυτα στην εθνική γραμμή, όπως αυτή εκφράστηκε από την Ντόρα Μπακογιάννη το 2008. Σημείωσε επιπλέον ότι βγάζει τις δύο χώρες κερδισμένες σε αυτό που η καθεμία ήθελε να πάρει.

Στο εξωτερικό μάλιστα, παρατήρησε, πολλοί κύκλοι χαρακτηρίζουν λεόντειο τη συμφωνία υπέρ της Ελλάδας και τόνισε ότι οι κάτοικοι της ελληνικής Μακεδονίας θα ονομάζονται πάντα Μακεδόνες. Στην Ελλάδα ο όρος Μακεδόνας έχει γεωγραφική έννοια, ενώ στη γειτονική χώρα έχει λάβει χαρακτηριστικά εθνότητας, γιατί οι κάτοικοι της δεν ήθελαν να τους ταυτίζουν με τους Βουλγάρους, ανέφερε. Κατά την άποψή της, όλες οι συνθήκες ταυτότητας είναι κοινωνικά κατασκευασμένες.

Το παιχνίδι των κατασκόπων…

Από

anixneuseis

July 21, 2018

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες θυμόμαστε τα τραγικά γεγονότα που οδήγησαν στην κυπριακή τραγωδία. Όσοι τα θυμούνται γιατί δεν είναι, πλέον, λίγοι εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται για τις παραδοσιακές έννοιες που κρατούν ενωμένη μια κοινωνία. Όχι, μόνον, οι κοινωνικοί αλλά και οι κάθε άλλου είδους δεσμοί μιας κοινότητας ανθρώπων δέχονται αποδομητική πίεση.

Ας μην πάει ο νους σας σε κατηγορίες του είδους απάτριδες κλπ. Η λέξη άπατρις δεν φέρει το βαρύ φορτίο του παρελθόντος. Είναι μια ιδεολογία. Ο άπατρις θεωρεί ότι είναι ένας πολίτης του κόσμου και έχει ενστερνιστεί το σύνθημα: όπου γης πατρίς. Η συζήτηση, δηλαδή, μαζί τους δεν γίνεται με τους κλασικούς όρους.

Επειδή η ζωή κάνει κύκλους και οι μόδες έρχονται και παρέρχονται δεν αποκλείεται οι έννοιες της πατρίδας και του έθνους να επανέλθουν ως βασικά συστατικά στοιχεία συγκρότησης της διεθνούς κοινωνίας. Και τότε;

Τότε θα πρέπει να υπάρχουμε και ως κοινωνία και ως πολιτειακό μόρφωμα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πορεία μας.

Από τις εμπειρίες του παρελθόντος μπορεί να προβλέψει κάποιος στατιστικά τα τρία κακά της μοίρας μας. Ποια είναι τα στοιχεία που μας οδηγούν στην καταστροφή;

Πρώτον είναι οι κακοί χειρισμοί. Άνθρωποι ανεπαρκείς αναλαμβάνουν την εξουσία και κάνουν καταστροφικές επιλογές.

Δεύτερον είναι ο διχασμός. Σε πολύ κρίσιμες στιγμές της εθνικής μας πορείας, σκοτωθήκαμε μεταξύ μας αφήνοντας το δρόμο ανοικτό στους επιβουλείς.

Και τρίτον είναι η εμπιστοσύνη που δίνουμε στις υποσχέσεις δυνάμεων. Δεν θα σας ταλαιπωρήσω με το απώτερο παρελθόν. Θα αναφερθώ στη σημερινή επέτειο της τουρκικής εισβολής.

Οι Τούρκοι πέτυχαν το στόχο τους επειδή ένας ανεπαρκής και μικρόνους δικτάτορας άσχετος από πολιτική και ανίκανος να εκτιμήσει τη στιγμή, έδωσε βάση σε συμμαχικές υποσχέσεις, πραγματοποίησε πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, οδήγησε στο διχασμό και το θάνατο Έλληνες και Κύπριους, διέλυσε την αμυντική δυνατότητα του νησιού και έδωσε αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στο νησί. Όλα όσα έκανε ο Ιωαννίδης αποτελούν τη συμπύκνωση των διαχρονικών αδυναμιών μας που μας οδηγούν από ήττα σε ήττα.

Ανεξαρτήτως του που ανήκουμε συμμαχικά, το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, όπως και των συνταγματαρχών το 1967, ήταν μεθοδευμένα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ίδιο και η τουρκική εισβολή αν και αρκετοί αναλυτές επιχειρούν να διαφοροποιήσουν την Αμερική από τον Κίσιγκερ ο οποίος πρωταγωνίστησε στην παράδοση της Κύπρου στους Τούρκους. Αλλά ο Κίσιγκερ ήταν υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ και με αυτήν την ιδιότητα έδρασε.

Το παράξενο είναι ότι και η τότε Σοβιετική Ένωση, η οποία γνώριζε τι θα συμβεί (δεν ήταν, άλλωστε, δύσκολο να το αντιληφθεί κανείς), δεν κούνησε το δαχτυλάκι της. Την ικανοποιούσε η τουρκική εισβολή διότι, πίστευε, πως θα έφερνε δύο ΝΑΤΟϊκές χώρες σε πόλεμο με πολύ πιθανό ενδεχόμενο τη διάλυση της συμμαχίας. Δεν συνέβη, όμως. Οι καταστρεπτικές επιλογές της Ελλάδας έμελε να συνεχιστούν και επι δημοκρατίας.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν είπε, μόνο, εκείνο το αμίμητο: «η Κύπρος είναι μακρυά» αλλά έβγαλε τη χώρα και από το ΝΑΤΟ.

Το αποτέλεσμα, μπορούσε να προβλεφθεί. Φθάσαμε στο σημείο να παρακαλάμε να ξαναμπούμε και, φυσικά, με πολύ λιγότερες αρμοδιότητες από αυτές που είχαμε πριν την έξοδό μας.

Στη νεότερη ιστορία του αυτός ο τόπος ανέδειξε έναν μόνο πολιτικό ηγέτη που την έφερε στα σημερινά της σύνορα. Τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Όλα τα άλλα είναι, απλώς, για να διχαζόμαστε.

Η εισβολή στην Κύπρο αποτέλεσε κομβικό σημείο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Άνοιξε η όρεξη της Άγκυρας και από τότε μέχρι σήμερα προσθέτει προβλήματα στην διμερή ατζέντα. Δυστυχώς, με τη συναίνεση ή και ανοικτή υποστήριξη της Ουάσιγκτον. Η πλάστιγγα για τις ΗΠΑ γέρνει προς τη μεριά της Άγκυρας ό,τι και αν κάνουν οι Τούρκοι.

Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνέπεσε με το αποκορύφωμα του ψυχρού πολέμου. Η πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, το 1989, ουδόλως επηρέασε την εξεύρεση λύσης στο νησί. Ορισμένοι ήλπιζαν πως αφού έπεσε το τείχος του Βερολίνου θα έπεφτε και η πράσινη γραμμή.

Οι κοσμογονικές αλλαγές, όμως, του 1989 ανέδειξαν μια και μόνη υπερδύναμη: τις ΗΠΑ. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν μόνες τον παγκόσμιο θρόνο. Βρίσκονται σε πορεία, αν όχι παρακμής, τουλάχιστον, αναζήτησης εταίρου για την διαχείριση των παγκόσμιων υποθέσεων. Το είχε πει, άλλωστε, ο Μπρζεζίνσκι λίγο πριν πεθάνει στο τελευταίο του, ίσως, άρθρο στο American Interest. Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη υπερδύναμη αλλά, πλέον, όχι μόνη. Θα πρέπει να αναζητήσουν εταίρο στη διαχείριση των παγκόσμιων υποθέσεων. Και θα τον βρούν είτε στη Ρωσία, είτε στην Κίνα είτε και στις δύο μαζί. Είναι εντυπωσιακό πόσο δικαιώνεται από τις εξελίξεις ο σημαντικός αυτός αμερικανός γεωπολιτικός αναλυτής.

Ο Τράμπ, αυτό κάνει. Αναζητά εταίρο. Και τον αναζητά στην πλευρά της Ρωσίας. Εκείνο που δημιουργεί σύγχυση είναι ότι δεν μπορεί να γίνει πιστευτό πως ένας άνθρωπος με τις δυνατότητες του Τράμπ αναδιαμορφώνει την αμερικανική πολιτική σε ιστορικών διαστάσεων κατευθύνσεις. Θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι το κάνουν οι άνθρωποι που επιλέγει στα ευαίσθητα υπουργεία. Αλλά και αυτούς τους αλλάζει σαν τα πουκάμισα.

Τι συμβαίνει άραγε;

Η επίσκεψη του Τράμπ στην Ευρώπη συνοδεύτηκε από μια απροκάλυπτη εχθρότητα προς τη γηραιά ήπειρο και τις σημαντικότερες κυβερνήσεις της και από μια υποτονική συμπεριφορά προς τη Ρωσία του Πούτιν γεγονός που δημιούργησε στον αμερικανό πρόεδρο πληθώρα προβλημάτων στο εσωτερικό της χώρας του.

Έχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο ο Τράμπ; Και ποιος το διαμόρφωσε; Ερώτημα αναπάντητο με τα μέχρι στιγμής γνωστά.

Πάντως, όταν θεωρεί εχθρό την Ευρώπη και, απλώς, ανταγωνιστή και όχι εχθρό τον Πούτιν αναρωτιέται κανείς σε τι ωφελεί η ύπαρξη του ΝΑΤΟ;

Η Ευρώπη αν δεν συνειδητοποιήσει πως πρέπει να γίνει υπερδύναμη θα χάσει το παιχνίδι. Οι διεθνείς ισορροπίες είναι πολύ σκληρές και όποιος δεν διεκδικεί πρωτοκαθεδρία περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου.

Υπερδύναμη, όμως, σημαίνει πως η Ευρώπη θα διαμορφώσει δικό της στρατό και θα έχει δικά της σύνορα. Δυστυχώς, τέτοιες αντιλήψεις δεν κυριαρχούν στους ανθρώπους που διαμορφώνουν την πολιτική της.

Διαφαίνεται, λοιπόν, μια αμερικανορωσική σύγκλιση και μια υποχώρηση της Ευρώπης. Η Κίνα αποτελεί μια διαφορετική περίπτωση με δική της δυναμική. ‘Ισως, ο Τράμπ αναζητά την ρωσική συνεργασία για να αντιμετωπίσει και την Κίνα, κάτι που οι ΗΠΑ μόνες τους αδυνατούν να πετύχουν.

Κάπως έτσι τείνει να διαμορφωθεί το διεθνές πλαίσιο το οποίο, κατά την αφελή ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών δεν αντιλαμβάνεται η Ρωσία και το αντιλαμβάνονται στην Αθήνα.

Αυτή, όμως, η αμερικανορωσική σύγκλιση προϋποθέτει και μια νέα μίνι Γιάλτα η οποία, όπως επανειλημμένως γράφηκε στις στήλες αυτές, δεν θα μοιράζει χώρες αλλά περιοχές.

Το σκοπιανό και η λύση του σ αυτό το παιχνίδι είναι παρονυχίδα. Κάτι άλλο διακυβεύεται με την τροπή που πήραν τα πράγματα. Ποια σημασία μπορεί να έχουν τα βαλκάνια για τις ΗΠΑ και πόσο σπουδαία μπορεί να είναι η ένταξη μιας χώρας, όπως η π.ΓΔΜ, στο ΝΑΤΟ; Οι αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται για τη Θεσσαλονίκη, παρά τις δηλώσεις του πρέσβη τους για το λιμάνι. Το λιμάνι αποτελεί στρατηγικής σημασίας πόλο και ο έλεγχός του από μη επιθυμητές δυνάμεις τους δημιουργεί πρόβλημα. Αυτό είναι αλήθεια. Ενδιαφέρονται, όμως, για την Αλεξανδρούπολη την ύπαρξη της οποίας πληροφορήθηκαν και οι Financial Times και της αφιέρωσαν εκτενές ρεπορτάζ.

Στην Αλεξανδρούπολη, όμως, υπήρχαν οι Ρώσοι οι οποίοι έπρεπε να αποχωρήσουν. Δύσκολα θα μπορούσε Έλληνας επίσημος να τους το ζητήσει. Και εφευρέθηκε το παιχνίδι των κατασκόπων. Τώρα, πλέον, η ρωσική παρουσία ή θα μειώνεται ή θα είναι εντελώς υποτυπώδης και χωρίς ουσία.

Η Ρωσική πολιτική δεν είναι ευνοϊκή για τα ελληνικά συμφέροντα. Η Μόσχα επιχειρεί να διαμορφώσει κέντρα επιρροής στην ελληνική επικράτεια αλλά αυτό είναι κάτι που το κάνουν όλοι. Προσφιλές πεδίο της είναι ο εκκλησιαστικός χώρος και η πολιτιστική παράδοση. Όσα ανακοινώθηκαν από το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών δεν αποκλείεται να συνέβησαν. Το ερώτημα είναι αν αποτελούν λόγους απελάσεων.

Σ αυτό το παιχνίδι ακροβατεί ο κ. Κοτζιάς. Και με αφορμή την θλιβερή επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο ερωτάται: θυμάται τι υποσχέσεις έδινε ο ελληνοαμερικανός πράκτορας (Γκάς Αβράκοτος) στον Ιωαννίδη; Και που ήταν ο πράκτορας όταν τον αναζήτησε ο αφελής ταξίαρχος;

«Ο,τι μαθαίνει ο σκύλος, δεν το ξεμαθαίνει»

Από

anixneuseis

July 20, 2018

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Αυτό λέει μεταφορικά μια θυμόσοφη ποντιακή ρήση για να δείξει ότι οι κακές συνήθειες μας δεν εγκαταλείπονται : «ο σκύλον ντο μαθάν κι απομαθάν». Εν προκειμένω η φράση αφορά τον Recep Tayyip Erdogan και την δήθεν άρση του καθεστώτος «έκτακτης ανάγκης», στη μια η ώρα της 18^ης προς 19^η Ιουλίου, που ίσχυε στην Τουρκία εξαιτίας του αποτυχόντος εκεί πραξικοπήματος, όπως μετέδωσε το τουρκικό κρατικό πρακτορείο Anadolu.

Τυπικά η Τουρκία ήρε πράγματι την Πέμπτη την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» που ισχύει για δύο χρόνια στη χώρα. Αυτό το έκτακτο καθεστώς επέτρεψε στην κυβέρνηση Ερντογάν να εκτελέσει εκτεταμένες εκκαθαρίσεις μετά από ένα αποτυχημένο πραξικόπημα. Το εν λόγω έκτακτο καθεστώς επέκτεινε σημαντικά τις ήδη τεράστιες εξουσίες του προέδρου και των δυνάμεων ασφαλείας, τέθηκε δε σε εφαρμογή στις 20 Ιουλίου 2016. Δηλαδή λίγες ημέρες μετά από μια αιματηρή προσπάθεια πραξικοπήματος που έπληξε την Τουρκία τη νύχτα της 15ης προς 16η του ίδιου μήνα. Κάτω από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι τουρκικές αρχές διεξήγαγαν για 2 χρόνια ένα αμείλικτο κυνήγι των πραξικοπηματιών και των θεωρούμενων συμπαθούντων τους, αλλά και των αντιφρονούντων φιλοκούρδων που κατηγορούνται για «τρομοκρατία», των αντιπολιτευόμενων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και των ΜΚΟ. Ενεργοποιημένη για αρχική περίοδο 3 μηνών, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης επεκτάθηκε 7 φορές και η τελευταία παράταση έληξε την περασμένη Πέμπτη το βράδυ. Η κυβέρνηση είχε δηλώσει ότι δεν θα υπάρξει νέα παράταση.

Στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης διετούς διάρκειας, η Τουρκία γνώρισε μια «ριζική μεταμόρφωση», κυρίως με την «φίμωση των κριτικών φωνών», όπως κατήγγειλε η Διεθνής Αμνηστία σε ένα δελτίο τύπου της. Η άρση αυτού του έκτακτου καθεστώτος είναι «ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση», λέει η ΜΚΟ, η οποία ωστόσο επιμένει στην ανάγκη «αποκατάστασης του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας της κοινωνίας των πολιτών να ευδοκιμήσει πάλι και της διάλυσης του κλίματος φοβίας».

Ατελείωτες εκκαθαρίσεις

Αυτός ο δικτατορικός μηχανισμός επέτρεψε στον Ερντογάν να εκδώσει για δύο χρόνια διατάγματα που έχουν αλλάξει βαθιά την τουρκική νομοθεσία. Και σύμφωνα με τους όρους της συνταγματικής μεταρρύθμισης, ο πρόεδρος της Τουρκίας θα διατηρήσει αυτό το προνόμιο.

Για τα τελευταία δύο χρόνια, η Τουρκία έζησε αδιάλειπτες εκκαθαρίσεις που οδήγησαν στη φυλάκιση περίπου 80.000 άτομα, ύποπτα για διασυνδέσεις με το πραξικόπημα ή την «τρομοκρατία». Περισσότεροι από 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν απολυθεί ή τεθεί σε διαθεσιμότητα. Μεταξύ των 34 νομοθετικών διαταγμάτων που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης βρίσκεται και η εφαρμογή της ενιαίας στολής για άτομα φυλακισμένα σε σχέση με το πραξικόπημα – ένα μέτρο που δεν είχε εφαρμοστεί μέχρι σήμερα – ή η δικαστική ασυλία για τους πολίτες που συγκρούστηκαν με τους πραξικοπηματίες, όπως μετέδωσε χθες το γαλλικό ειδησεογραφικό κανάλι France24.

Η «άρση» της κατάστασης έκτακτης ανάγκης έρχεται τη στιγμή που ένα νομοσχέδιο, προωθούμενο από το κόμμα του Ερντογάν, εισάχθηκε στο τουρκικό Κοινοβούλιο αυτή την εβδομάδα. Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, το κείμενο του νομοσχεδίου επιτρέπει στις τουρκικές αρχές να συνεχίσουν, για τα επόμενα 3 χρόνια, να απομακρύνουν κάθε υπάλληλο που συνδέεται με μια «τρομοκρατική οργάνωση». Το κείμενο του εν λόγω νομοσχεδίου το συμβουλεύτηκε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων Agence France-Presse (AFP), και διαπίστωσε ότι περιέχει διάφορα μέτρα εμπνευσμένα από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως : η επέκταση των αρμοδιοτήτων των επαρχιακών διοικητών, οι οποίοι θα μπορούσαν να περιορίσουν την κυκλοφορία ορισμένων ατόμων ή να απαγορεύσουν την πρόσβασή τους σε ορισμένες περιοχές, όπως αναφέρουν στην ηλεκτρονική τους έκδοση στις 19-07-2018 ο Le Monde.fr μαζί με το AFP. Επιπλέον, οι διοικητικοί υπάλληλοι του Ερντογάν που διορίστηκαν κατά την περίοδο κατάστασης έκτακτης ανάγκης, επικεφαλής επιχειρήσεων, ύποπτων για διασυνδέσεις με μια «τρομοκρατική οργάνωση», θα μπορούν να παραμείνουν στη θέση τους για άλλα 3 χρόνια.

Άλλα μέτρα ;

Οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις θα απαγορεύονται μετά το ηλιοβασίλεμα, εκτός κι αν έχουν ειδική άδεια. Οι τοπικές αρχές θα μπορούν να περιορίζουν την πρόσβαση σε ορισμένες περιοχές και η προφυλάκιση θα μπορεί να διαρκεί έως και 12 ημέρες, ανάλογα με τη φύση του εγκλήματος.

«Διαιώνιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης»

Οι Τούρκοι ηγέτες επέμειναν στην ανάγκη, σύμφωνα με τους ίδιους, να δημιουργήσουν ένα νομοθετικό πλαίσιο για να συνεχίσουν να «καταπολεμούν αποτελεσματικά» τις «τρομοκρατικές ομάδες». Το νομοσχέδιο συζητείται στο τουρκικό Κοινοβούλιο τις προσεχείς ημέρες. Αλλά η αντιπολίτευση του Ερντογάν αντιτίθεται ήδη στο εν λόγω νομοσχέδιο. Το κύριο αντιπολιτευόμενο τον Ερντογάν κόμμα, το Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιθυμεί να «διαιωνίσει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης» με μέτρα «αντίθετα προς το Σύνταγμα». «Με αυτό το νομοσχέδιο, με τα μέτρα που περιλαμβάνει, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν θα παραταθεί κατά τρεις μήνες, αλλά κατά 3 χρόνια», δήλωσε τη Δευτέρα ο Ozgür Ozel, αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του CHP. Η Άγκυρα αναφέρει ότι τέτοια μέτρα είναι απαραίτητα για να μην αποδυναμωθεί ο αγώνας κατά της «τρομοκρατίας» μετά την άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Ο εκπρόσωπος του Ερντογάν, Ibrahim Kalin, δήλωσε επίσης πρόσφατα ότι θα μπορούσε να επανέλθει η κατάσταση αυτή σε περίπτωση «πραγματικά εξαιρετικής κατάστασης», σύμφωνα με την παραπάνω ίδια δημοσιογραφική πηγή.

Ιδού λοιπόν γιατί ισχύει η παραπάνω ποντιακή ρήση στη δημοκρατία γιαλαντζί του Ερντογάν.

Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις και ο καθοριστικός ρόλος της Τουρκίας

Από

anixneuseis

July 20, 2018

Παρασκευή 20 Ιουλίου 2018, 12:42

Γράφει η Έρντα Πρέντσι*

Ανέκαθεν η Αλβανία θεωρούσε τις ΗΠΑ και την Τουρκία ως τους σημαντικότερους στρατηγικούς εταίρους που εγγυώνται για την σταθερότητα και την προάσπιση των αλβανικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή της βαλκανικής χερσονήσου. Το σπουδαιότερο όμως αντάλλαγμα που αποκομίζει η Αλβανία, σύμφωνα πάντα με Αλβανούς αναλυτές, μέσω της στενής έως και υποτακτικής σχέσης από τις προαναφερθείσες χώρες είναι η αναχαίτιση των συμφερόντων του άξονα Αθήνας- Βελιγραδίου-Μόσχας στην Αλβανία όσο και σε χώρες με μεγάλο αλβανικό πληθυσμό όπως είναι το Κόσοβο και τα Σκόπια.

Τα ΜΜΕ στην Αλβανία χρησιμοποιούν την προπαγάνδα ώστε να επηρεάζεται η κοινή γνώμη μέσω της ρητορικής μίσους προς την Ελλάδα ή και τους Έλληνες. Αρωγός σε αυτή την προσπάθεια είναι και οι Αλβανοί πολιτικοί, καιροσκόποι ως επί το πλείστον, που για λόγους εντυπωσιασμού δυναμιτίζουν τις ελληνοαλβανικές σχέσεις με διάφορες δηλώσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι Αλβανοί πολιτικοί ‘λατρεύουν να μισούν ‘ τους Έλληνες. Εν αντιθέσει, φροντίζουν να ικανοποιούν τα συμφέροντα του Ερντογάν στην Αλβανία σαν να ήταν βιλαέτι της Τουρκίας.

Η εξομάλυνση των ελληνοαλβανικών σχέσεων θα εξαρτηθεί από τα συμφέροντα κυρίως της Τουρκίας. Κάθε φορά που η Ελλάδα προσπαθούσε να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Αλβανία, όπως συνέβη με την υπογραφή της Συμφωνίας για την ΑΟΖ το 2009, η Τουρκία με διάφορες μεθοδεύσεις επενέβαινε δημιουργώντας ρήξη ανάμεσα στις δύο χώρες. Το γεγονός ότι ο Αλβανός Πρωθυπουργός Έντι Ράμα, που θεωρείται μαριονέτα του Ερντογάν από τους πολιτικούς του αντιπάλους, προσπαθεί με τόσο ζήλο να κλείσει όλα τα ζητήματα με την Ελλάδα σε χρόνο ρεκόρ και η Τουρκία να παρατηρεί σιωπηλά είναι αρκετά καχύποπτη κίνηση. Τα ταξίδια του Αλβανού πρωθυπουργού προς την Τουρκία είναι αρκετά συχνά γεγονός που δείχνει τη στενή σχέση του Σουλτάνου με τον Ράμα. Προφανώς, η καινούρια Συμφωνία για την ΑΟΖ , η οποία έχει κάποιες διαφοροποιήσεις με την προηγούμενη, θα μπορούσε να δημιουργήσει θέματα και η Τουρκία να τα χρησιμοποιήσει προς όφελός της ως προς τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να είναι αρκετά προσεκτική στις διαπραγματεύσεις της με την Αλβανία. Δεν συντρέχει λόγος βιασύνης ώστε να κλείσουν συμφωνίες αν αυτές δεν προασπίζουν τα συμφέροντα της Ελλάδας. Η Αλβανία είναι η χώρα που προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει μέλος της ΕΕ και όχι η Ελλάδα. Δυστυχώς, η τουρκόφιλη Αλβανία θα πρέπει να αναθεωρήσει τις σχέσεις της με όμορα μέλη της ΕΕ και να μην στηρίζεται σε χώρες με απολυταρχικά χαρακτηριστικά και ιμπεριαλιστικές βλέψεις. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι οι δικτάτορες έχουν άσχημη κατάληξη. Η ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας περνά από την Ελλάδα και όχι από την Τουρκία.

Κλείνοντας, αξίζει να σημειωθεί ότι για την Τουρκία, η Αλβανία και κατ’ επέκταση το Κόσοβο, είναι πιόνια που θα χρησιμοποιήσει ώστε να ικανοποιήσει τα δικά της συμφέροντα και γι’αυτό προωθεί και στηρίζει το μουσουλμανικό στοιχείο στην Αλβανία.

*Διεθνολόγος
Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο

Ελληνοαλβανικές διαπραγματεύσεις.

Από

anixneuseis

July 19, 2018

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION-IHA (USA)

“Γι’ αυτόν τον Ελληνισμό αγωνιζόμαστε”

Ιούλιος 19, 2018

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΟΑΛΒΑΝΙΚΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ

Σύμφωνα με πληροφορίες από τον Τύπο αλλά και πρόσφατες δηλώσεις του Πρωθυπουργού, στις επόμενες ημέρες οι συνομιλίες για κλείσιμο των εκκρεμοτήτων αναφορικά με τις Ελληνοαλβανικές σχέσεις θα ενταθούν, εισερχόμενες στην τελική ευθεία και θα επισημοποιηθούν με την συνάντηση των δύο πρωθυπουργών. Αν και στην παρούσα περίπτωση τηρείται ουσιαστικά η διαδικασία της μυστικής διπλωματίας –γεγονός απαράδεκτο για σημαντικά εθνικά ζητήματα, τα βασικά θέματα που φαίνεται να βρίσκονται στο τραπέζι των ελληνοαλβανικών διαπραγματεύσεων είναι οι θαλάσσιες ζώνες με τον προσδιορισμό της ΑΟΖ στο Ιόνιο και την Αδριατική, η άρση του εμπόλεμου, καθώς και η κατάργηση «αλυτρωτικών όρων», δηλαδή ο συμψηφισμός των αλυτρωτικών διεκδικήσεων της Αλβανικής πλευράς μέσω της ανακίνησης του ανύπαρκτου ζητήματος των Αλβανοτσάμηδων, με την κατάργηση του όρου «Βόρειος Ήπειρος».

Σαν ενεργοί πολίτες εκφράζουμε την έντονη ανησυχία μας διότι σε όλα αυτά τα ζητήματα που θίγονται στις διαπραγματεύσεις, ενυπάρχουν κίνδυνοι για εκχώρηση εθνικών δικαιωμάτων σαν κατάληξη των διαπραγματεύσεων με την μορφή Συμφωνίας ή με άλλου είδους Συνθήκη. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν οι συζητήσεις γίνονται υπό καθεστώς αδιαφάνειας και έλλειψης ενημέρωσης του Ελληνικού λαού. Με αυτή την μεθόδευση, ένα άλλο μείζον εθνικό ζήτημα κινδυνεύει να διχάσει πάλι τον Ελληνικό λαό και να διασπάσει την αρραγή ενότητα του που είναι απολύτως απαραίτητη για τις ιδιαίτερα κρίσιμες στιγμές που βιώνουμε. Ως εκ τούτου, ζητάμε από το Υπουργείο Εξωτερικών και την Κυβέρνηση να αποσαφηνίσει ποιές είναι οι θέσεις των δύο πλευρών στις διαπραγματεύσεις, όπως επίσης να εξηγήσει γιατί επείγεται να τις κλείσει άμεσα, σε συνθήκες όχι ιδιαίτερα ευνοϊκές, όταν η άλλη πλευρά δεν δείχνει να έχει παρόμοιο κίνητρο.

Στο θέμα της ΑΟΖ, από τα δημοσιοποιηθέντα από τους Αλβανούς στοιχεία διαπιστώνεται ότι η Ελλάδα δέχεται την κατάργηση της Συμφωνίας Καραμανλή-Μπερίσα και περιορίζει τις αξιώσεις της προς όφελος της Αλβανίας. Η εκκολαπτόμενη συμφωνία, όπως παρουσιάζουν ορισμένες πληροφορίες, θα παραχωρήσει στην Αλβανία μεγαλύτερη θαλάσσια έκταση από αυτή που της έδινε η προηγούμενη συμφωνία (Καραμανλή-Μπερίσα) με «αντάλλαγμα» την επέκταση των χωρικών υδάτων σε ορισμένα σημεία έως τα 12 ν.μ., κάτι όμως που αποτελεί αποκλειστικό κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας και δεν υπόκειται σε έγκριση από τρίτους. Επειδή ακούγεται ότι στην περίπτωση της διακήρυξης ΑΟΖ αρκεί μια κυβερνητική πράξη, δηλαδή δεν θα χρειαστεί έγκριση από την Βουλή, η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να πληροφορήσει έγκαιρα τον Ελληνικό λαό πριν κλείσει η συμφωνία, με ποιό σκεπτικό γίνονται οι σχεδιαζόμενες παραχωρήσεις, και τι κερδίζει η χώρα από αυτές. Θα πρέπει να τονιστεί ότι μεταξύ των όρων που έχει θέσει η Αλβανική πλευρά μέσω του Αλβανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, είναι η μη αποδοχή της μέσης γραμμής και η μειωμένη επήρεια των νησιών στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, ακόμη και των Οθωνών αλλά και της ίδιας της Κέρκυρας. Οι απαιτήσεις αυτές αντίκεινται σε βασικές αρχές και προβλέψεις της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, και τυχόν αποδοχή τους από την Ελληνική πλευρά πρόκειται να δημιουργήσει ένα δυσμενέστατο προηγούμενο για την περίπτωση του Καστελόριζου και το σύνολο των ελληνικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και στη νοτιοανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας.

Εκτός από το θέμα της ΑΟΖ, οι Αλβανοί, σύμφωνα με μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες από τον Τύπο, απαιτούν και επανακαθορισμό των χερσαίων συνόρων. Αυτό, απ’ ό,τι φημολογείται, προέκυψε μετά από την ανεύρεση πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο αλβανικό έδαφος, πλησίον των ελληνοαλβανικών συνόρων. Οι έρευνες μάλιστα που έγιναν στην ελληνική πλευρά, δείχνουν ότι υπάρχουν κοιτάσματα και στο ελληνικό έδαφος. Ας μας απαντήσει η Κυβέρνηση, τι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα σε ό,τι αφορά τις διεκδικήσεις της Αλβανικής πλευράς. Θέλουμε να πιστεύουμε πως κάποιες επίσημες αναφορές σε αλλαγές συνόρων, ήταν όντως ατυχή λεκτικά ολισθήματα που πηγάζουν από ελλιπή γνώση σχετικά με την έννοια της ΑΟΖ και πως δεν θα προκύψει εκχώρηση σπιθαμής εθνικού χερσαίου χώρου, η οποία θα προκαλούσε πραγματική έκρηξη σε ένα ήδη ιδιαίτερα βεβαρυμένο για την κυβέρνηση περιβάλλον.

Αναφορικά με την άρση του εμπολέμου, η κατάσταση είναι ακόμη πιο θολή. Αν και το μόνο που γνωρίζουμε ως τώρα είναι η δήλωση του Ν. Κοτζιά ότι το Εμπόλεμο με την γειτονική χώρα αποτελεί ιστορικό αναχρονισμό, καθώς και η πρόσφατη αναφορά του Πρωθυπουργού στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, ότι ‘στο ζήτημα του εμπολέμου και των συνόρων… βρισκόμαστε πολύ κοντά στο να βρεθεί μια κάποια διευθέτηση’, οι επιπτώσεις από την επιδιωκόμενη άρση του εξακολουθούν να είναι απρόβλεπτες. Αξιοσημείωτο είναι ότι και τα Τίρανα δεν έχουν προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση ακύρωσης της απόφασης του «αλβανικού εμπολέμου» του 1939.

Αν και ο Υπουργός Εξωτερικών ξεκαθάρισε ότι οι περιουσίες των μεσεγγυήσεων ιδιοκτησιών του αλβανικού κράτους και Αλβανών ιδιωτών προ του πολέμου –που μόλις τελειώσει το εμπόλεμο μπορεί να επιστραφούν, δεν έχουν σχέση με τις περιουσίες των Τσάμηδων, αυτό δεν είναι απαραίτητα καθησυχαστικό. Κύκλοι στην γειτονική χώρα υποστηρίζουν ότι σε μια σειρά περιπτώσεων που αναφέρονται σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων και εμβληματικών κτηρίων στην Θεσσαλονίκη, πρόκειται περί αλβανικών περιουσιών, και απαιτούν αποζημίωση για τις χαμένες περιουσίες τους. Κατ’ αυτούς, μόνο στη Θεσσαλονίκη οι αποζημιώσεις που αναλογούν στους Αλβανούς είναι 35 εκατομμύρια και δεν είναι τα μόνα, καθώς ισχυρίζονται ότι οι περιουσίες τους εκτείνονται σε ολόκληρη σχεδόν την έκταση της Ελλάδας. Την ίδια στιγμή, δεν βλέπουμε πουθενά να γίνεται λόγος για τις ελληνικές περιουσίες ανά την Αλβανία που έχουν κατασχεθεί, ούτε για τις ελληνικές κατοικίες που κατεδαφίζονται εν έτει 2018. Ούτε επίσης γίνεται λόγος για τα τεράστια Βορειο-Ηπειρωτικά κληροδοτήματα για τη διατήρηση του Ελληνισμού σε περιοχές μη αναγνωρισμένες από την αλβανική κυβέρνηση ως μειονοτικές, όπως η Κορυτσά, η Μοσχόπολη και η Χιμάρα. Οι Αλβανικές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν επέτρεψαν να χρησιμοποιηθούν τα κληροδοτήματα αυτά για την προώθηση της Ελληνικής παιδείας αλλά και δήμευσαν ελληνικές κοινοτικές περιουσίες.

Αν και είναι αυτονόητα επιθυμητό να υπάρχουν σχέσεις ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας με όλους τους γείτονες, συνεπώς και με την Αλβανία, επιβάλλεται να ξεκαθαριστεί ότι η άρση του εμπολέμου δεν θα γίνει με τρόπο που θα ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, παρέχοντας νομικό πάτημα να οδηγηθεί η χώρα μας σε Διεθνή Δικαστήρια για την προβολή διεκδικήσεων σε ελληνικά εδάφη και για την αναγνώριση Αλβανικής μειονότητας στην Ελλάδα.

Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το πιο επίμαχο ζήτημα είναι η κατοχύρωση των δικαιωμάτων της Ελληνικής μειονότητας στην Βόρειο Ήπειρο, σύμφωνα με τις επιταγές του Διεθνούς Δικαίου και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες. Ως γνωστό, με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1947 πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι η διάσκεψη για την ειρήνη με στόχο την οριστική χάραξη των συνόρων στην Ευρώπη. Δύο θέματα είχαν παραμείνει εκκρεμή σ’ εκείνη την διάσκεψη: Η επανένωση των δύο Γερμανιών και το θέμα της Β. Ηπείρου. Το πρώτο λύθηκε από τα πράγματα, το δεύτερο μένει εκκρεμές. Υπενθυμίζουμε για όσους εσκεμμένα ή όχι παραβλέπουν, ότι η Αλβανία έχει υπογράψει στις 17 Μαΐου 1914 το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με αντισυμβαλλόμενη όχι την Ελλάδα, αλλά την κυβέρνηση της Αυτονόμου Ηπείρου μετά από ένοπλη σύγκρουση τριών μηνών. Το Πρωτόκολλο υπεγράφη και από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, στις οποίες περιλαμβάνονταν η Ιταλία και η Αυστρουγγαρία, οι δύο προστάτιδες του νέου αλβανικού κράτους. Με τη διεθνή αυτή συμφωνία η Αλβανία αναγνώριζε τον ελληνικό χαρακτήρα του πληθυσμού των νοτίων Νομών, δηλαδή των περιοχών Αργυροκάστρου και Κορυτσάς, και δεχόταν να ονομάζει τους κατοίκους της περιοχής «Ηπειρώτες». Επίσης, το Πρωτόκολλο προβλέπει ουσιαστικά αυτοδιοίκηση της περιοχής, όπου η εκπαίδευση, η εκκλησιαστική διαχείρηση και η αστυνόμευση υπάγονται αποκλειστικά στην αρμοδιότητα των Ορθοδόξων Χριστιανών, δηλ. των Ελλήνων.

Αφού λοιπόν η Αλβανία έχει αναγνωρίσει με την υπογραφή της τον χαρακτηρισμό «Ηπειρώτες» για τους Έλληνες της περιοχής, γιατί κάποιοι θεωρούν ότι ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» είναι αναχρονισμός και γιατί επιζητείται η απόρριψή του; Γιατί στην περίπτωση των Σκοπίων ο γεωγραφικός προσδιορισμός δεν είναι απειλή για την Ελλάδα, ενώ στην περίπτωση της Β.Ηπείρου θεωρείται απειλητικός ο όρος για την Αλβανία και επομένως απορριπτέος; Η Β.Ήπειρος είναι κομμάτι της Αλβανίας σύμφωνα με διεθνείς συνθήκες και δεν πρόκειται να ζητηθεί αλλαγή συνόρων στην νέα συμφωνία, αναφέρει ο κ. Κοτζιάς σε πρόσφατη δήλωση. Αυτό όμως αποτελεί συνειδητή διαστρέβλωση του γεγονότος ότι το δικαίωμα για έννομη διεκδίκηση των όσων προδιαγράφει το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, δηλαδή το καθεστώς Αυτονομίας, δεν συνεπάγεται αλλαγή συνόρων.

Η συμφωνία της Ελλάδας με τα Σκόπια δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για μια ανάλογη συμφωνία με την Αλβανία, και γι’ αυτό καλούμε μαζί με τα Βορειοηπειρωτικά σωματεία που έχουν εκφράσει τις ίδιες σοβαρές ανησυχίες, όλους τους Βορειοηπειρώτες και όλους τους Έλληνες, να είναι σε ετοιμότητα για αγωνιστικές κινητοποιήσεις, ζητώντας από την Ελληνική Κυβέρνηση να θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έστω και την ύστατη ώρα, τις πρόνοιες που αναφέρει το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας και να εξασφαλίσει τις συνθήκες για την πλήρη εφαρμογή τους.

O Διεθνής Ελληνικός Σύνδεσμος (International Hellenic Association) είναι ένας υπερκομματικός, μη κερδοσκοπικός οργανισμός, με μέλη 3000 Έλληνες και φιλέλληνες ακαδημαϊκούς ανά τον κόσμο και έδρα στις ΗΠΑ.

Πηγή : IHA

‘’Η λέπρα του λαϊκισμού’’ απειλή για το δυτικό κατεστημένο

Από

anixneuseis

July 19, 2018

του Φίνιαν Κάνινγκαμ

Βίκτωρ Ορμπαν, πρωθυπουργός της Ουγγαρίας 1998-2000 και από το 2010.

Μια τρομακτική νέα λέξη έχει εισέλθει στον επίσημο λόγο των δυτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης: “Λαϊκισμός”. Τα πολιτικά κόμματα και οι κυβερνήσεις που θεωρούνται παράνομες επισημαίνονται πάντοτε με το «λαϊκιστικό» πρόθεμα. Υπάρχει ένα αόριστο υπονοούμενο ότι τα «λαϊκιστικά» κόμματα διαπνέονται από επαίσχυντες πολιτικές ξενοφοβίας, ρατσισμού, εθνικισμού ακόμη και του φασισμού.

Αλλά ποιος εκφέρει αυτή την “κρίση”; Αυτοί είναι τα καθιερωμένα πολιτικά κόμματα και πολιτικοί που έχουν τη δυνατότητα να στήνουν μέσα ενημέρωσης που μεταδίδουν τους αφορισμούς και την ορολογία τους

Δέστε τον πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουήλ Μακρόν. Μπορεί να έχει δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό κόμμα, το En Marche, αλλά είναι, ωστόσο, πολιτικός που ανήκει στο καθιερωμένο δυτικό κατεστημένο. Είναι οπαδός της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως έχει αυτή σήμερα, αν και έχει κάποια σχέδια για μεταρρυθμίσεις· είναι φιλο-ΝΑΤΟϊκός, ατλαντιστής και οπαδός του νεοφιλελευθερισμού.

Πρόσφατα, ο Mακρόν κατήγγειλε την άνοδο των “λαϊκιστικών” κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τα συνέκρινε με την εξάπλωση της ‘’λέπρας’’ και ισχυρίστηκε ότι αποτελούν νοσηρή απειλή για τη συμβατική πολιτική τάξη. Ο κ. Mακρόν αναφερόταν συγκεκριμένα στη νέα κυβέρνηση συνασπισμού στην Ιταλία, από το αντίθετο στο κατεστημένο Κίνημα 5 Αστέρων και τη Λίγκα.

Ο Γάλλος ηγέτης θα μπορούσε επίσης να αναφερθεί και σε άλλες κυβερνήσεις όπως στην Αυστρία, την Ουγγαρία και άλλες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης οι οποίες, όπως και η νέα ιταλική κυβέρνηση, αμφισβήτησαν την επίσημη θέση της ΕΕ για την παράνομη μετανάστευση στην Ένωση.

Σε αυτό το πλαίσιο, η λέξη “λαϊκιστής” που χρησιμοποιείται από τον Mακρόν και άλλους πολιτικούς του κατεστημένου έχει μια υποδήλωση “ρατσιστική” ή “απάνθρωπη” εξαιτίας της αντίθεσης στην ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων έξω από την Ευρώπη.

Το πρόθεμα “λαϊκιστής” χρησιμοποιείται συχνά δίπλα στον όρο “άκρα δεξιά”. Και πάλι, αυτό σημαίνει ότι, κατά κάποιο τρόπο, τα μεγάλα αναδυόμενα κόμματα θα πρέπει να απορριφθούν επειδή αμαυρώνονται από εικαζόμενες προδιαθέσεις για φασισμό και αυταρχισμό.

Για να ενισχύσουν αυτή την έμμεση δαιμονοποίηση, οι δυτικοί πολιτικοί και τα ΜΜΕ συχνά αναφέρουν ότι τα «λαϊκιστικά» κόμματα στην Ευρώπη συνδέονται με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλάντιμιρ Πούτιν, αν όχι από τις τράπεζες που ελέγχονται διακριτικά από το Κρεμλίνο.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ χαρακτηρίζεται επίσης “λαϊκιστής”, από το πολιτικό και μιντιακό αμερικανικό κατεστημένο. Και πάλι, η λέξη χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ότι η Προεδρία του Tράμπ και οι οπαδοί του είναι ιδιαίτερα επιζήμιοι, όπως και η Χίλαρυ Κλίντον, η αντίπαλος για την προεδρία των Δημοκρατικών Χίλαρυ Κλίντον, με τρόπο υπεροπτικό είχε δυσφημίσει τον Τραμπ και την εκλογική του βάση ως “αξιοθρήνητους”. Είναι ένας τρόπος κάθαρσης του κατεστημένου από κάθε αμαρτία του παρελθόντος.

Η λέξη με Λ δεν σημαίνει πάντα “δεξιός εθνικισμός”. Ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος του Μεξικού, Aντρές Μανουέλ Λόπεζ Ομπραντόρ, έχει περιγραφεί στα δυτικά μέσα ενημέρωσης ως «αριστερός λαϊκιστής».

Στην Ιταλία, το κύριο κόμμα του κυβερνώντος συνασπισμού, το Κίνημα 5 αστέρων, με επικεφαλής τον Λουίτζι ντι Μάγιο, συνδέεται με την αριστερή κοινωνική πολιτική.

Τα κόμματα και οι πολιτικοί που θεωρούνται “λαϊκιστές” είναι εκλεκτικοί και ξεφεύγουν από μια υπερβολικά απλουστευτική ταξινόμηση, την οποία πολύ θα ήθελαν να τους προσάψουν οι επιτιμητές τους. Είναι αναμφισβήτητο ότι υπάρχει έντονη αντίθεση στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Είναι όμως πολύ απλοϊκό να ερμηνεύουμε αυτή τη θέση ως ξενοφοβική ή ρατσιστική.

Είναι θεμιτό και εύλογο να φοβόμαστε ότι το ζήτημα της μεγάλης μετανάστευσης έχει αξιοποιηθεί από τα κυβερνώντα θεσμικά όργανα και τους ιδεολογικούς υποστηρικτές τους ως μέσο υπονόμευσης της εθνικής κυριαρχίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, λόγω της μείωσης των μισθών και των όρων εργασίας που συνεπάγεται.

Υπάρχει επίσης η εύλογη ανησυχία στην Ευρώπη ότι το μεταναστευτικό φαινόμενο προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από παράνομους πολέμους υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών και των ευρωπαίων συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ. Γιατί πρέπει τα κράτη μέλη και οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι να αντιμετωπίζουν προβλήματα οικονομικής και πολιτιστικής ένταξης που έχουν δημιουργηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις κυβερνώσες ελίτ, οι οποίες ουδέποτε θεωρήθηκαν υπεύθυνες για τους παράνομους πολέμους τους;

Τα λεγόμενα λαϊκίστικα κόμματα αντιτίθενται επίσης στην τυφλή προσκόλληση του ευρωπαϊκού πολιτικού κατεστημένου στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Υπάρχει μια νόμιμη λαϊκή αντίδραση στις καταπιεστικές και καταστροφικές οικονομικές πολιτικές, η μόνη προτεραιότητα των οποίων φαίνεται να είναι η ικανοποίηση των κερδών των πολυεθνικών εταιρειών και του υπερεθνικού κεφαλαίου. Γιατί θα πρέπει οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κρατούνται όμηροι με φορολογικούς κανόνες και όρια χρέους που καθορίζονται αυθαίρετα από θεσμούς που υπακούουν εμφανώς στις επιταγές των ιδιωτικών τραπεζών;

Υπάρχουν πολλά θεμελιώδη ζητήματα που δημιουργούν ένα κύμα λαϊκής αντίστασης απέναντι στους συμβατικούς τρόπους διακυβέρνησης τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αποτυχίες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και του μόνιμου στόχου του “οι πλούσιοι όλο και πλουσιότεροι” είναι σίγουρα στην κορυφή της λίστας των διεκδικήσεων. Το ίδιο ισχύει και για τον παράλογο και αμείλικτο μιλιταρισμό των δυτικών κυβερνήσεων, που προκαλεί παράνομους πολέμους και κύματα προσφύγων, όπως και μια περιττή εχθρότητα έναντι άλλων δυνάμεων, όπως η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα.

Οι παραδοσιακοί πολιτικοί, δηλαδή η άρχουσα τάξη και τα μέσα ενημέρωσης, θεωρούνται όλο και περισσότερο ως άσχετοι ή ακόμη και ότι έχουν χρεωκοπήσει. Οι κυβερνήσεις στις δυτικές χώρες έχουν χάσει τη νομιμότητά τους και την «ηθική εξουσία» στα μάτια του λαού. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η έκπτωση του κύρους της άρχουσας τάξης στα δυτικά κράτη.

Ένας παράγοντας που εξηγεί αυτό το φαινόμενο είναι η γενίκευση των παγκόσμιων επικοινωνιών και των «εναλλακτικών» μέσων, τα οποία χρησιμοποιούν τα δυτικά ακροατήρια για να ενημερώνονται ανεξάρτητα από τα πρώην μονοπώλια πληροφόρησης που εξυπηρετούσαν την καθιερωμένη τάξη. Γι ‘αυτό και εφευρέθηκε το «πρόβλημα» της δήθεν «ρωσικής επιρροής»… σε μια απελπισμένη προσπάθεια να αποσπάσει τις μάζες να μην εστιάσουν στο πραγματικό πρόβλημα, που είναι η διάβρωση της νομιμότητας του δυτικού κατεστημένου και των υποταγμένων σε αυτό πολιτικών κομμάτων.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η Tραμπ ή η νέα ιταλική κυβέρνηση ή ο Ούγγρος ηγέτης Βίκτορ Ορμπαν και άλλοι, αντιπροσωπεύουν μια πρωτοπορία για μια νέα δημοκρατία. Αυτές οι αλλαγές είναι μόνο τα συμπτώματα μιας ισχυρότερης λαϊκής αντίθεσης στην καθιερωμένη πολιτική νοοτροπία – την τάξη που επικράτησε στο μεγαλύτερο διάστημα των επτά δεκαετιών μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πάντα υπήρξε κάποια δυσπιστία των ελίτ που κυβερνούν και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού προς ένα πραγματικό δημοκρατικό καθεστώς, όπως εξηγεί ο Nόαμ Τσόμσκυ στο βιβλίο του «Determing Democracy». Οι δυτικές ελίτ θεωρούν γενικά τις μάζες «ταραχοποιούς», ανίκανους» να κυβερνούν την κοινωνία με τον «κατάλληλο τρόπο» που ωφελεί τις ελίτ, προστατεύει τα κέρδη και την περιουσία τους και διατηρεί την ικανότητά τους να διεξαγάγουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο εξωτερικό.

Αυτή η λανθάνουσα ένταση στον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας στις δυτικές κοινωνίες αντικατοπτρίζει τη σημερινή κατάσταση όπου η χρήση της λέξης “λαϊκιστής” γενικεύεται. Πρόκειται για έναν δυσφημιστικό όρο εκ μέρους του αποτυχημένου δυτικού κατεστημένου. Αυτό που προσπαθεί να κάνει η ξεπερασμένη τάξη είναι να εκτρέψει την πραγματική λαϊκή πρόκληση παρουσιάζοντάς την ως κάτι αγενές, χυδαίο, επικίνδυνο ή χειραγωγημένο από ξένους εχθρούς όπως η Ρωσία.

Όπως σημειώνει ο Αμερικανός πολιτικός αναλυτής Ράντυ Μάρτιν: “Ο λαϊκισμός είναι ένας πρακτικός όρος για όσους επιδιώκουν να απομονώσουν όσους θέλουν να μοιραστούν ή, ακόμα χειρότερα, να πάρουν αυτή την εξουσία. ”

Όταν κάποιος σκέφτεται την αρχική έννοια της λέξης – “ο λαός” – αποκαλύπτει σαφώς τι διακυβεύεται πραγματικά για τις ελίτ που χρησιμοποιούν τον όρο “λαϊκιστής” ως δυσφήμηση.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: http://www.comite-valmy.org/spip.php?article10157

In Russia, Summit Is Seen as a Triumph for Putin

Από

anixneuseis

July 19, 2018

The New York Times

Image

President Trump with President Vladimir V. Putin of Russia during a joint news conference on Monday in Helsinki, Finland.CreditDoug Mills/The New York Times

By Ivan Nechepurenko

July 17, 2018

MOSCOW — As President Trump faced fury in Washington for his Helsinki, Finland, performance, including from some fellow Republicans who called his deference to President Vladimir V. Putin of Russia destructive and embarrassing, the view in Moscow was wholly positive.

Little mention was made of the election-meddling scandal that has hovered over Mr. Trump’s presidency. But plenty of attention was devoted to what the official Russian media described as Mr. Putin’s triumph — an opinion shared, for different reasons, by Mr. Trump’s critics in the United States and elsewhere.

Here are some takeaways on Monday’s talks, from the Russian perspective:

Two Types of Presidencies

Mr. Trump’s fumbling responses to questions about the election meddling — and his apparent support for Mr. Putin’s side of the story — hardly caused a stir in Russia’s media, even as they dominated news coverage in the United States.

Mr. Putin is not challenged by Russian journalists and can use the vast state media apparatus to portray himself favorably. Mr. Trump does not have that ability. The difference was stark in Mr. Putin’s authoritative-sounding replies to questions.

“Russian political institutions are very weak and therefore, as president, Putin felt much more confident during the news conference,” said Aleksei V. Makarkin, deputy head of the Center for Political Technologies, a Moscow-based research group. “Putin is only constrained by his own mind-set.”

Welcoming a New Détente

Russian analysts conceded that the meeting offered few concrete agreements or concessions, but most saw the resumption of dialogue as a sign of things to come.

Dmitri V. Badovsky, the head of the Institute of Socio-Economic and Political Research, a pro-Putin research group in Russia, told Vedomosti, the Russian business daily, that the two presidents had “begun to see one another as long-term partners.”

Dmitri V. Trenin, the director of the Carnegie Moscow Center, a research group affiliated with the Carnegie Endowment for International Peace, said that the talks signaled a new point in relations.

“We are exiting a period of ‘no dialogue,’ and Russia is ceasing to be toxic,” Mr. Trenin said. The process will continue if Mr. Trump and Mr. Putin visit each other’s capitals in the near future, he said.

Breaking Political Isolation

Russian analysts, including Kremlin critics, agreed that the meeting had allowed Mr. Putin to show that Russia is indispensable in world affairs — even with the accusations of election-meddling and other rogue-like behavior, including evidence that Russian operatives used a Soviet-designed nerve agent against suspected adversaries in Britain.

“The meeting was valuable to Putin because it showed that despite the indictments and poison accusations, the West is still compelled to speak to Russia and regards it as an important and respectable country,” Mr. Makarkin said.

Domestic Problems Obscured

In March, Mr. Putin won re-election to his fourth term, reflecting his underlying popularity and the inability of political adversaries to seriously challenge him. But now he faces the vexing question of what will be the driving force of his next six years in the Kremlin.

Under the weight of Western sanctions and Russia’s own inefficiencies, the economy has performed poorly since at least 2013. Mr. Putin’s foreign policy adventures, including the annexation of Crimea in 2014 and direct intervention in the Syrian war since 2015, diverted public attention from economic problems — up to now.

Such distractions cannot last indefinitely, however. Despite the public’s pride in a successful World Cup tournament, people’s trust in Mr. Putin has weakened this year, from 57 percent in January to 38 percent in July, according to VTsIOM, the state-run pollster. Many Russians have been angered by a toughening of pension benefits and a tax increase, announced the same day as the opening of the World Cup last month.

Human Rights Sidelined

Since the fall of the Soviet Union, Russian organizations devoted to human rights looked to the United States for guidance and financial support. Over the past decade, the Kremlin has made it difficult for such groups to receive funding from abroad. Still, they would appeal to the White House to support their causes during talks with Russian leaders — demanding, for example, the release of political prisoners in Russia.

The Helsinki meeting was different. Many rights groups do not see Mr. Trump as an ally. And their low expectations that he would raise human-rights issues with Mr. Putin appeared to be well founded. Some did not even bother to make an effort.

“This time around, unlike with the previous U.S.-Russia summits, Human Rights Watch did not publish a news release or address the White House with specific human rights asks on Russia,” said Tanya Lokshina, the organization’s Russia program director. “Under present circumstances, we decided against it.”

Follow Ivan Nechepurenko on Twitter: @INechepurenko.

Andrew E. Kramer and Lincoln Pigman contributed reporting from Moscow.

A version of this article appears in print on July 18, 2018, on Page A14 of the New York edition with the headline: Putin Hailed As Winner Back Home.

https://www.nytimes.com/2018/07/17/world/europe/trump-putin-takeaways-russia.html?rref=collection%2Fsectioncollection%2Feurope&action=click&contentCollection=europe&region=stream&module=stream_unit&version=latest&contentPlacement=7&pgtype=sectionfront

Parks Give Cambridge a Rural Vibe. ‘But Cows Do It Better.’

Από

anixneuseis

July 19, 2018

CAMBRIDGE DISPATCH The New York Times

Cows enjoying the grass in front of King’s College in Cambridge, England.CreditAndrew Testa for The New York Times

By David D. Kirkpatrick

July 15, 2018

CAMBRIDGE, England — Some residents of Cambridge are so fond of their local cattle that only Latin can do justice to their feelings.

“It gives a sense of rus in urbe, which means rusticity in town,” mused Alex Perkins, a Cambridge University librarian, as a dark red steer meandered across his evening commute.

About 120 cattle roam amid the city parks and Gothic towers of this medieval university town and, stepping over the cow pies, the human residents profess an improbable pride in their bovine neighbors.

“Seeing a cow gives a kind of rural feeling, the momentary illusion of being out in the country,” added Mr. Perkins, who works in the university’s Jesus College. “Parks do that to a certain extent, too, of course. But cows do it better.”

The earliest settlers in what is now Cambridge built on a kind of gravelly island in a marshland about 50 miles northeast of London. In areas too low and soggy for construction or farming, they set aside fields for shared use by locals, known as commoners, to graze livestock. Cattle grazed similar commons in towns across England, including in London.

The cattle that roam through Cambridge’s parks and Gothic towers are an emblem of the city’s distinction.CreditAndrew Testa for The New York Times

But such commons began to come under siege about 400 years ago, as the gentry pushed to enclose more land into private properties. In the area around Cambridge, wealthy landowners hired a Dutch engineer to drain the marshland for arable farmland, arousing violent resistance from locals who had depended on the wetlands for fishing, fowling and hunting.

In London and other towns, urbanization and industrialization eventually squeezed out the cattle.

In Cambridge, the business of scholarship applied no such pressures and the cows held their ground. The urban herds became yet another emblem of the city’s distinction, like the white-robed boys’ choirs singing in the college chapels or the flat-bottomed boats of boozy picnickers crowding the river.

Oxford has nice gardens and meadows, too, Cantabrigians often note. But only Cambridge has so many cattle wandering in the middle of downtown.

“The cows provide a connection through the centuries to the ancient uses of this land, which is as pasture,” reflected Jon Sanders, a recent graduate working in university administration, as he walked home through the city’s Midsummer Common.

“The countryside penetrates right into the middle of the city,” he said, and most residents are happy to overlook the inconvenience of asphalt paths that become “slippery and excremental.”

The fellows of King’s College voted in 1772 to let sheep munch down the grassy yard by the chapel, to maintain its “good and ornamental condition,” according to an official history on its website.

But sheep lack the gravitas of cattle, and “today, the cows carry out a similar function in a rather more decorous manner,” the same history concludes.

As the human population has grown to 130,000 with an influx of drug and technology companies as well as affluent commuters, the cattle have taken on “this iconic status now,” said Susan Oosthuizen, a Cambridge historian who has studied the commons. “Because seeing cows is certainly not what we expect in a 21st-century urban environment.”

Some environmentalists complain that common use rights are a scourge on the British countryside.

While Americans usually draw bright lines between their public and private spaces, the tradition of common use rights that keeps cows in Cambridge also allows British farmers to graze their herds — typically sheep — across vast rural parklands that might otherwise be forests or wild.

Stephen Wright was a medical research technician at the university who started raising livestock on the side 44 years ago before devoting his life to it.CreditAndrew Testa for The New York Times

“Our national parks, which are supposed to be the equivalent to American national parks, are ranches,” said George Monbiot, a writer leading a crusade against the grazing of British hillsides by what he calls “Mesopotamian ruminants.” (The ancestors of modern sheep were Middle Eastern migrants.)

“The cow is at least descendant from an animal that was once native here,” Mr. Monbiot conceded. “But having cows instead of sheep does not mean you are anywhere closer to nature.”

Still, Anthony French, who manages the city parks, insisted that over all the cattle and Cantabrigians live in a happy symbiosis.

The cattle save the cost of lawn-mowing. They munch the grass to varying heights — a pattern known to horticulturalists as a diversity of sward — which fosters biodiversity.

And the beetles that feast on the cow dung are a treat of birds, bats and other animals.

“Shopping in the city center, you are a quarter of a mile away from grazing cattle,” Mr. French marveled. “It is the uniqueness of Cambridge.”

When livestock roamed other cities, governments employed an officer to apprehend animals that wandered off or created a nuisance. The officer, who was known as the pinder, pinned or penned the strays in a central location until their owners paid to reclaim them.

After an epidemic of foot-and-mouth disease about a decade ago, the British authorities imposed new paperwork requirements for tracking cattle.CreditAndrew Testa for The New York Times

The pinder in Cambridge refers to a city employee who looks after the cows; three are trained to handle and herd them.

“The Cambridge cattle are quite clever,” Mr. French noted, with only a hint of local vanity. “If there is any little gap in the fence, they will find it and be out on the roads or into the river.”

As many as 10 cows a year tumble into the river that winds through the town. A full-grown steer can weigh more than 1,200 pounds , so retrieval can require a crane and a harness.

Five local farmers pay 38.98 pounds a head for a herd to graze on designated parklands from the beginning of April to the end of October.

One of them, Stephen Wright, 66, was a medical research technician at the university who started raising livestock on the side 44 years ago before devoting his life to it.

“An itinerant Anglo-Saxon farmer is all I ever wanted to be,” he said, at the kitchen table of his farmhouse a few miles outside Cambridge. “Did not want to be anything else.”

“I don’t do the internet, want to live in the 19th century,” he added. “Somebody told me we are actually in the 21st now.”

Angelika von Heimendahl with some of the cows she grazes on common land in Cambridge.CreditAndrew Testa for The New York Times

A vegan stopped him on a city green last fall and wanted to know if his cattle were headed to a sanctuary, he said. So he explained that he was raising a historical breed, English Longhorns, which would have gone extinct a few years ago if farmers like him had not raised them for the flavor of their meat.

“To which she gave me her side of the story,” he recalled. “So I said, ‘In natural fact, they are going to a sanctuary, good afternoon, have a nice day.’ ”

In truth, “they were going to the abattoir,” Mr. Wright admitted cheerfully. “But it is still a sanctuary for some!”

After an epidemic of foot-and-mouth disease about a decade ago, the British authorities imposed new paperwork requirements for tracking cattle and a farmer whose cattle had grazed the Midsummer Common quit in frustration.

The City Council was flooded with complaints from neighbors who missed the cows.

So Angelika von Heimendahl, an entrepreneurial veterinarian, bought eight Red Poll, a distinctively ruddy breed native to the region. She now keeps about 80 on Midsummer Common and another meadow, putting some of them up for the winter on Mr. Wright’s farm.

Her income barely covers her expenses, she said. But she has made the best of it by selling her Red Poll beef in local markets under the brand CamCattle, for Cantabrigians who enjoy dining on meat that they may have passed in the park not so long before.

“The commons are my shop window,” she said.

Longhorn cattle on Mr. Wright’s farm.CreditAndrew Testa for The New York Times

Correction: July 16, 2018

An earlier version of this article incorrectly described the weight of a full-grown steer. It can yield about 450 pounds of meat; it does not weigh about 450 pounds.

Follow David D. Kirkpatrick on Twitter: @ddknyt

A version of this article appears in print on July 16, 2018, on Page A4 of the New York edition with the headline: Pastoral England, in the Middle of a City and Campus.

https://www.nytimes.com/2018/07/15/world/europe/cambridge-england-cows.html

Chinese investors take advantage of cheap Greek real estate

Από

anixneuseis

July 19, 2018

CGTN’s Filio Kontrafouri 2018-07-17 16:56 GMT+8

Foreign buyers are lining up to invest in real estate in Greece, a market that crashed during the country’s economic crisis and has yet to fully recover. Prices dropped by around 45 percent though real estate agents say in some areas of Athens the real drop reached close to 60 percent.

But it’s not only the cheap prices that make Greek real estate appealing to foreign investors (much cheaper than other European countries like Portugal, Spain, Italy and Germany). Greece’s residence-for-investment program, introduced in 2013 and one of the cheapest in Europe, has been luring thousands of foreign buyers who, when they buy real estate property worth at least 250,000 euros (292,625 US dollars), get a five-year residence permit that also allows them and their families to freely travel in most of Europe.

A neglected house in the now trendy area of Koukaki in downtown Athens. /CGTN Photo

Chinese buyers are the top nationality applying for the so-called “Golden Visa Program.” According to data from Enterprise Greece, by the end of 2017 Greece had granted 2,305 “golden visas.” Chinese investors make up almost half of all investors having been granted 1,011 visas, followed by those from Russia (395 visas) and Turkey (222 visas).

The remaining visas were granted mostly to nationals of Middle Eastern nations. Seventy percent of investors bought properties in Athens and the surrounding Attica region, where demand for short-term rentals from online platforms has been rapidly gaining ground and is fueled by Greece’s booming tourism industry. It is an investment that gives foreign buyers immediate and strong returns on their Greek properties.

Chinese interest in Greek property began rising in 2016 when buyers from the world’s second-largest economy felt that the worst for Greece’s economy was over. According to Enterprise Greece, in 2017 there was a 33-percent increase in “golden visas” compared to those issued a year before. And the trend continues to go upwards.

“The Chinese are quite careful when they buy something; they study what they will buy,” says Lefteris Potamianos, president of the Athens and Attica Real Estate Association.

He says it’s not only that Greece is a beautiful and safe country that makes it an appealing real estate investment destination. It’s the prices, he says, that hit rock-bottom with some apartments in the center of Athens selling for as low as 10,000-15,000 euros. Yet, he doesn’t expect that trend to continue as foreign investments in Athens’ real estate seem to have contributed to a spike in prices.

“Some areas in downtown Athens used to cost way below 1000 euros/square meter and now or in a few months, it’s difficult to say that something will be less than 1000 euros,” he says.

A short walk from the Acropolis, the densely populated area of Koukaki has been attracting foreign buyers like a magnet. /CGTN Photo

So more Chinese buyers are rushing in. Peter Chang, who has been living in Greece for almost five decades and is the owner of a travel agency in Athens, says in fluent Greek that he gets up to 100 inquiries a month from prospective Chinese property buyers, up from about 60 last year, though in the end, less than 10 percent of them end up applying for the visa residency program.

He works directly with Greek real estate agents and helps Chinese buyers navigate the process. He arranges everything for them, from their stay and car rental to their dinners and charges a fee for the service, which he returns to the buyers if they end up buying the property and instead charges them a commission. It’s not just the language barrier that he says turns some Chinese to him for help in their quest to buy property in Greece. “I am Chinese,” Peter Chang says.

“Chinese people, we are bound together, we have the same culture. When they come here, we take them out to dinner, we keep them company, and we give them a gift.”

Though he believes the residence visa is the primary reason why his compatriots invest in Greek property he also agrees the cheap prices are a major draw. “For the Chinese, in Beijing, in Shanghai with 250,000 they cannot even buy a parking spot. It’s very expensive.”

Peter Chang says he has so far helped Greek real estate agents sell over 200 Greek properties to Chinese investors via the “Golden Visa Program.” /CGTN Photo

According to the Bank of Greece, during January of 2018, foreign capital flows skyrocketed by over 205 percent. It’s the biggest yearly turnaround, even compared to 2017, which, according to analysts, has so far probably been the most dynamic year in foreign investment in Greece’s real estate market. Moreover, foreign funds with liquidity averaging a total of 1-2 billion euros are also eyeing Greece’s real estate market, aiming to buy dozens of properties – from homes to offices to commercial spaces.

As more and more foreign buyers acquire property in Greece and especially in downtown Athens, Lefteris Potamianos hopes these investments will work for the benefit of the Greek capital. “For many years, the center of Athens, and the historic center of Athens, has been the only center of a European city that was in a really bad shape. Neglected buildings, little infrastructure,” he says.

“When a lot of money comes in a city, the general landscape changes. If all these investments pan out, the buildings will change shape, streets will be turned into streets for pedestrians. All this contributes to a different kind of development so that Athens also becomes a modern European city, where real estate prices will also be high, like the rest of the world where the highest prices are in the center of a capital. Here it has been the opposite.

https://news.cgtn.com/news/3d3d414d3355444f78457a6333566d54/share_p.html

Putin Has Lost His Influence in the Balkans

Από

anixneuseis

July 19, 2018

Leonid Bershidsky Bloomberg

18 Ιουλίου 2018, 9:00 π.μ. EEST

Russia continues to sow discord, but its clout in most of the former Yugoslavia is gone.

An ancient dispute.

Photographer: Nicolas Economou/NurPhoto via Getty Images

Leonid Bershidsky is a Bloomberg Opinion columnist covering European politics and business. He was the founding editor of the Russian business daily Vedomosti and founded the opinion website Slon.ru.

Russia has largely lost its fight for influence in the Balkans: Nine of the area’s 12 countries (plus Kosovo, which is not a United Nations member) are in the North Atlantic Treaty Organization, and all the Balkan nations are either in the European Union or aspire to be in it. And yet the Kremlin won’t give up, and appears to be waging a not-so-covert war against a deal between Greece and the former Yugoslav republic of Macedonia that removes one of the last barriers to the region’s European integration.

The deal reached last month between Greek Prime Minister Alexis Tsipras and his Macedonian counterpart Zoran Zaev resolves a longstanding dispute over Macedonia’s name that has prevented the country from joining NATO and the European Union. Under the compromise, the country will change its official name to North Macedonia; its inhabitants and their language will continue to be be described with the adjective “Macedonian.” Greece’s northern region will still be called Macedonia.

Strong opposition to the deal in both countries has been encouraged by Russia. Greece said last week that it would expel two Russian diplomats and ban two others for trying to bribe officials. The Russians had allegedly been trying to influence the Macedonia deal by stirring up the clergy and nationalist groups in northern Greece, which has a small but influential community of Russian speakers.

One prominent member of that community, the billionaire Ivan Savvidi (also known as Savvidis), allegedly has paid at least 300,000 euros ($350,000) to Macedonian opponents of the deal, including the nationalist fans of the Macedonian soccer club Vardar. The Organized Crime and Corruption Reporting Project, a global network of journalists and news organizations, has seen documentation on the payments and confirmedtheir veracity with some of the recipients. A police investigation is underway in Macedonia.

Russia has been backing friendly parties and splinter groups across Europe, but most of this activity (except a few high-profile cases, such as the Russian loan to the political party led by the French nationalist Marine Le Pen) has remained under the radar. In addition, diplomatic expulsions and investigations of billionaires such as Savvidi are rare. In Greece and Macedonia, however, the fraught atmosphere and the high stakes of the deal, which has been vetoed twice by Macedonian President Gjorge Ivanov and will be put to a referendum in September, are making officials more open to exposing and trying to repel the interference.

The billionaire’s role demonstrates how a seemingly non-state actor can get involved on the Russian government’s side.

In Russia, Savvidi, an ethnic Greek, was a parliament member for the pro-Kremlin United Russia party, but he failed to get re-elected in 2011. The following year, he bought the PAOK soccer club in Thessaloniki and moved to Greece. In early 2018, he sold his Russian tobacco business, Donskoy Tabak, for $1.6 billion. Like some other rich Russians, he seems to have tried to distance himself from the original source of his wealth, even if he hasn’t shed some of the habits he acquired during his rise in the tough city of Rostov. In March, he ran onto the soccer field with his hand on a holstered gun to threaten the referee in a PAOK game.

The OCCRP report shows that Savvidi still has plenty of links to Russia and its policy goals. Permission to remove assets from Russia, never mind to acquire them in the first place, doesn’t come free in President Vladimir Putin’s system, which holds wealthy company owners hostage and uses them to advance government policies.

Russia denies any interference in Macedonia, despite its stated position that NATO membership is not in the Balkan country’s interest. What’s puzzling is why the Kremlin keeps waging this losing battle for influence. “Ties to Russia are looser, more transactional, and often more fleeting than many observers assume,” Besir Ceka wrote in a recent paper on Macedonia’s pro-Western shift.

There’s no way Russia can realistically prevent the eventual EU accession of former Yugoslav states, including the future North Macedonia. Among them, only Serbia is unlikely to join NATO. But Russia is spending money, risking scandals and undermining relations with relatively friendly European states such as Greece to stir up fringe groups without any hope of a decisive victory.

Dimitar Bechev, an expert on the region, provided a possible explanation in his 2017 book “Rival Power: Russia In Southeast Europe.” Russia, he wrote, doesn’t really have a strategy in the Balkans but is playing an opportunistic game, trying to keep its Western adversaries off balance and preserving its influence if not on governments, then on segments of the population.

That resembles Russia’s game in the U.S. and in EU countries. Trouble for trouble’s sake is worth something to Putin, even if he cannot hope for a major victory. That’s something for his adversaries to keep in mind: For the Kremlin, stoking internal divisions is a goal in itself.

This column does not necessarily reflect the opinion of the editorial board or Bloomberg LP and its owners.

To contact the author of this story:
Leonid Bershidsky at [email protected]

To contact the editor responsible for this story:
Max Berley at [email protected]

https://www.bloomberg.com/view/articles/2018-07-17/trump-s-russia-fixation-has-a-simple-explanation

1...2,7852,7862,787...3,032 Σελίδα 2,786 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Το πραγματικό μάθημα από την διάσκεψη κορυφής του Ελσίνκι

Οι ΗΠΑ χρειάζονται μια στρατηγική για την Ρωσία τώρα περισσότερο από ποτέ

Ξεπουλάνε Β. Ήπειρο, 12 μίλια, ΑΟΖ, Τσάμηδες με την Αλβανία

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης liberal.gr

Παρασκευή 20 Ιουλίου 2018

Οι ομιλίες Άγγελου Συρίγου και Νίκου Κοτζιά στην ημερίδα του ΥΠΕΞ για τις νομικές πτυχές της Συμφωνίας των Πρεσπών. [βίντεο]

Οι ομιλίες στην ημερίδα του ΥΠΕΞ για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Το παιχνίδι των κατασκόπων…

«Ο,τι μαθαίνει ο σκύλος, δεν το ξεμαθαίνει»

Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις και ο καθοριστικός ρόλος της Τουρκίας

Ελληνοαλβανικές διαπραγματεύσεις.

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION-IHA (USA)

“Γι’ αυτόν τον Ελληνισμό αγωνιζόμαστε”

‘’Η λέπρα του λαϊκισμού’’ απειλή για το δυτικό κατεστημένο

In Russia, Summit Is Seen as a Triumph for Putin

The New York Times

Two Types of Presidencies

Welcoming a New Détente

Breaking Political Isolation

Domestic Problems Obscured

Human Rights Sidelined

Parks Give Cambridge a Rural Vibe. ‘But Cows Do It Better.’

Chinese investors take advantage of cheap Greek real estate

Putin Has Lost His Influence in the Balkans