Αρχική Blog Σελίδα 2785

Η CIA και το διπλό έγκλημα στην Κύπρο: Η νέα προσπάθεια του ΟΗΕ και η “λιβανοποίηση”

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: Military personnel take part in a Turkish military parade to celebrate the 1974 Turkish invasion of occupied northern Cyprus, in Nicosia, Cyprus, 20 July 2018. EPA, ANDREAS MANOLI άριοςΧούνταΧριστοδουλίδης JULY 22, 2018

Τίμησε προχθές, για 44η φορά, ο Κυπριακός Ελληνισμός τους νεκρούς της αμερικανοκίνητης τουρκικής εισβολής. Για να μην ξεχνάμε, είχε προηγηθεί το χουντικό πραξικόπημα εναντίον του ξεροκέφαλου Μακάριου, που πραγματοποίησε η χούντα του Ιωαννίδη, κατόπιν εντολής της CIA. (Εντολή) που δόθηκε από τον τότε «κυβερνήτη» της Ελλάδας, τον μεγαλοπράκτορα της αμερικανικής υπηρεσίας, Γκας Λάσκαρη Αβρακώτο. Επιχείρησαν πολλοί τα τελευταία χρόνια, να αθωώσουν τους Αμερικανούς για το διπλό έγκλημα, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι δεν προσπάθησαν ιδιαίτερα, να μας αλλάξουν γνώμη,

Ανάμεσα σ’ αυτούς που αφαίρεσαν τις ευθύνες από την πλάτη του Χένρι Κίσιγκερ, ήταν και «συγγραφείς» με ελληνικά ονόματα. Εκτελούσαν «διατεταγμένη υπηρεσία». Απέτυχαν, βέβαια, διότι όσοι είχαν τον χρόνο να μελετήσουν τα αμερικανικά έγγραφα, δεν έχουν την παραμικρή αμφιβολία για το ποιοι διέπραξαν το έγκλημα. (Στο σημείο αυτό ανοίγω μία παρένθεση: Η Αμερική είναι η μόνη χώρα στον κόσμο, που επιτρέπει σε ερευνητές να αναζητούν απόρρητα έγγραφα και να τα κερδίζουν. Και το λέω έτσι απλά: Οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα κόμπλεξ, και σαν ερευνητής πάντα τους ευχαριστώ. Απόρρητα μεν τα έγγραφα τους, αλλά ο νομοθέτης πρόβλεψε «παράθυρο» για να βρίσκουμε τα έγγραφα και να τα δημοσιοποιούμε).

Θυμηθήκαμε, λοιπόν, ξανά το διπλό έγκλημα εις βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού. Την αδικία εναντίον της Κύπρου. Αλλά και το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι διεφθαρμένοι, από το 1974 μέχρι σήμερα, οδήγησαν το νησί στο σημείο να «απολογείται» σχεδόν για την κατοχή. Ναι, είναι τόσο ανίκανοι.

Αυτή τη στιγμή, η διεθνής κοινή γνώμη, δεν γνωρίζει την αλήθεια για την Κύπρο και το πρόβλημά της. Και επειδή δεν γίνεται καμία προσπάθεια από την αρμόδια κυβέρνηση, και διότι η τουρκική προπαγανδιστική μηχανή κέρδισε κατά κράτος τη Λευκωσία. Και είναι ένα θέμα το οποίο πρέπει να δει ο νεαρός αλλά ικανότατος υπουργός  Εξωτερικών της Κύπρου. Η προπαγάνδα κτυπιέται πάντα με την αλήθεια.

Το υπουργείο Εξωτερικών έχει και ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα: Έχει διπλωμάτες οι οποίοι νομίζουν πως είναι …Ελβετοί. Και δίνουν τα λάθος μηνύματα στους ξένους συνομιλητές τους. Ο κ. Χριστουδουλίδης το γνωρίζει το πρόβλημα και γι’ αυτό πρέπει να το επιλύσει άμεσα.

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα υποδεχθεί τη Δευτέρα την έκτακτη απεσταλμένη του γενικού γραμματέα των Ην. Εθνών, και αντιλαμβάνομαι ότι έχει πρόθεση να κάνει μία «καθαρή κουβέντα» μαζί της. Τι σημαίνει «καθαρή κουβέντα» δεν γνωρίζω, αλλά φαντάζομαι ότι εννοεί πως θα παρουσιάσει ξανά τις αρχές του, τους προβληματισμούς του κ.λπ. κ.λπ.

Το πρόβλημα με τον κ. Αναστασιάδη και τους υπόλοιπους πολιτικούς ταγούς του τόπου, είναι ότι παραμένουν κολλημένοι στις θέσεις τους και δεν το κουνούν ούτε μισό πόντο, επειδή νομίζουν πως παραβιάζουν αρχές και κανόνες. Πρόκειται για ανοησία. Ο Κύπριος πρόεδρος, λοιπόν, όπως και οι συνεργάτες του στο ΑΚΕΛ, «κόλλησαν» σε μία προτεινόμενη λύση, η οποία θα οδηγήσει σε νέες κρίσεις, ίσως και σε νέες συγκρούσεις. Και είναι απορίας άξιο ότι δεν το αντιλαμβάνονται. Ιδιαίτερα ο κ. Αναστασιάδης, ο οποίος όταν συναντήθηκε με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Μάικ Πενς του έκανε μία εξαιρετική ανάλυση για τον φόβο του ότι με «κακή λύση» η Κύπρος θα μετατραπεί σε δεύτερο Λίβανο.

Τι συνέβη και ξέχασε εκείνη την ανάλυση; Ή στο μυαλό του η αποφυγή «λιβανοποίησης» της Κύπρου περνά μέσα από τη διχοτόμηση και την απαράδεκτη λύση των δύο κρατών.

Κλείσανε προχθές 44 χρόνια από την τουρκική εισβολή -ο κ. Αναστασιάδης και οι περισσότεροι πολιτικοί ήταν «κοπελούδια», ίσως και αγέννητοι, και μέχρι σήμερα σκέφτονται με τον ίδιο λανθασμένο τρόπο. Και δεν κάθεται ένας εξ αυτών να αναρωτηθεί για τους λόγους για τους οποίους δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα να το λύσουν το …ρημάδι το πρόβλημα.

Ενώ οι πολιτικοί μας έχουν κάνει τις πιο απίθανες υποχωρήσεις, η κατοχική δύναμη απαιτεί περισσότερα και περισσότερα. Και έχουμε φτάσει στο σημείο να του δίνουμε και άλλα του κατακτητή και να μην χορταίνει. Είναι ευτύχημα ότι ξαφνικά άρχισαν αρκετοί άνθρωποι, και από το χώρο του «ναι», να βλέπουν τα τεκταινόμενα στην Τουρκία και να αναρωτιούνται «πως θα κάνουμε χωριό με τον Ερντογάν».

Ομιλούμε για τον μέγα «ειρηνοποιό», όπως τον παρουσίαζαν, μέχρι που έφαγαν τα μούτρα τους. Διότι κάνουν αναλύσεις χωρίς να μελετούν και χωρίς να σκέφτονται. Μου ξεφούρνισε προχθές ένας συνάδελφος, ότι τώρα που έγινε πανίσχυρος θα γίνει και …γαλαντόμος, όπως ο μακαρίτης ο Ντε Γκολ της Γαλλίας…

Είναι να κτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο. Μα τι άλλο να σκεφθώ; Ο πρόεδρος της Τουρκίας, επειδή ακριβώς είναι πανίσχυρος, θέλει να έχει επιρροή επί όλης της Κύπρου. Αυτό είναι το σχέδιο του, αυτή τη λύση επιδιώκει και όλα τα υπόλοιπα είναι μαλαγανιές, για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη, επειδή σέβομαι τον φιλόξενο χώρο του Φιλελεύθερου.

Αντί, λοιπόν, ο Πρόεδρος της Κύπρου να χάνει τον χρόνο του και να λέει τα ίδια και τα αυτά με κίνδυνο να μας μείνει στο τέλος καμιά νέα υποχώρηση, ας αφήσει τη φαντασία του να …καλπάσει. Δεν γνωρίζει δύο πολύτιμες λέξεις που χρησιμοποιούν όλες οι χώρες; «Νέα στρατηγική» απαιτείται κ. Πρόεδρε. Πραγματική Νέα Στρατηγική. Όλα τα υπόλοιπα οδηγούν σε αυτό που παρουσιάσατε με ισχυρά επιχειρήματα στον Αμερικανό αντιπρόεδρο: Στη «λιβανοποίηση» της Κύπρου…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να συγκρατηθώ; Να μην συγκρατηθώ; Μεγάλο το δίλημμα. Η φοβερή και τρομερή διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, κ. Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, δεν έχει παραιτηθεί ακόμα; Δηλαδή, μα τον …Θεό που πιστεύει: Τι στο καλό μπορεί να γνωρίζει για όλους και το κρύβει από τον κυπριακό λαό; Για τους διεφθαρμένους πολιτικούς ομιλεί; Για τους υπεύθυνους της καταστροφής της οικονομίας; Για την κατάρρευση των τραπεζών και του Συνεργατισμού; Για τους τραπεζίτες; Για τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος; Συγνώμη δηλαδή… Δεν έχει εισαγγελέα αυτός ο τόπος να την πάρει από το αυτί; Γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αντέδρασε; Εκτός αν τη φοβάται…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Δεν τον έχω για αφελή τον πρόεδρο του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου. Αντίθετα… Έξυπνος άνθρωπος είναι, και σίγουρα παμπόνηρος πολιτικός, σε σημείο που να μην γνωρίζει ο απέναντι του, πότε λέει την αλήθεια, πότε την αναλήθεια και πότε το ψέμα. Όπως τον έχω αναλύσει, είναι ένα μείγμα των παραπάνω. Πήγε στην Αυστραλία και τι ξεφούρνισε; Εκτίμησε, λέει η είδηση του ΚΥΠΕ, ότι η Κύπρος μπορεί να φτάσει σε ένα ιστορικό συμβιβασμό (σ.σ.: με την Τουρκία) χωρίς να διαγράφεται η ιστορία, ο πολιτισμός και η ταυτότητα του Κυπριακού Ελληνισμού. Αφού ο ίδιος ξέρει πολύ καλά… Γνωρίζει ότι το μάθημα της Ιστορίας θα αλλάξει εντελώς μετά την όποια λύση. Όσο για την …ταυτότητα του Κυπριακού Ελληνισμού, επίσης γνωρίζει ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, τι θα συμβεί. Όλα αυτά τελειώνουν…

Πηγή: Η CIA και το διπλό έγκλημα στην Κύπρο: Η νέα προσπάθεια του ΟΗΕ και η “λιβανοποίηση” https://hellasjournal.com/2018/07/i-cia-kai-to-diplo-egklima-stin-kypro-i-nea-prospatheia-toy-oie-kai-i-quot-livanopoiisi-quot/

Με αφορμή την επίθεση στο ΥΠΕΞ: Όταν ταϊζεις το φίδι, κάποια στιγμή θα σε δαγκώσει…

21

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ

Μέλη της Αναρχικής Συλλογικότητας Ρουβίκωνας έχουν ρίξει μπογιές και τρικάκια ενώ έσπασαν και τζαμαρίες στο κτήριο του Υπουργείου Εξωτερικών στην Οδό Ακαδημίας 1, Κυριακή 22 Ιουλίου 2018. ΑΠΕ-ΜΠΕ, Συμέλα Παντζαρτζή

JULY 23, 2018

Δυστυχώς δεν αρκεί να διαμαρτυρόμαστε σημερα για τις θλιβερές μπογιές στο Υπουργείο των Εξωτερικών, όταν εδώ και εβδομάδες μένουν εκεί για να θυμίζουν την βία οι κοκκινες μπογιές, και στο κτίριο της Γαλλικής πρεσβείας που βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά, και λίγο πιο κατω Στο κτίριο του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Και πολύ σωστα οι Γάλλοι δεν εχουν ακομη σπεύσει να φρεσκοβαψουν το κτίριο της πρεσβείας τους, για να θυμίζει ακριβως ότι η Ελλαδα δεν είναι μια κανονική χώρα ακομη. Να θυμίζουν ότι στο κεντρικότερο σημειο της πρωτεύουσας, εκει μπροστά στα μάτια των αμέτρητων τουριστών και πολιτών, τα Τάγματα Εφόδου εμφανίζονται ως τιμωροί και είναι έτοιμοι για όλα σε μια άνομη  Πολιτεία.

Εξανίστανται αίφνης οι «πηγές» του ΥΠΕΞ, γιατι λεει είναι η «ακροδεξιά ρητορική» που έστειλε τον Ρουβίκωνα να τα κανει λαμπόγιαλο στο κτίριο του υπουργείου στον πρωην Αστέρα στην Πλατεία Συντάγματος, ξεχνώντας ότι η επίθεση δεν έγινε για τα ιδεώδη των Μακεδονομάχων, αλλα για την συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραηλ, που τώρα «σκοτώνει Παλαιστινίους».

Μια ρητορικη κάθε άλλο παρά δεξιά… Κάνουν λάθος οσοι νομίζουν ότι υποθάλποντας τα Τάγματα Εφόδου θα μπορούν να τα εχουν πάντοτε υπό τον έλεγχο τους. Και το ένοιωσε σημερα (αμφιβολο αν το καταλαβε) η κυβέρνηση με την επίθεση στο Υπουργείο Εξωτερικών. Όποιος νομίζει ότι  απλώς θα τους δώσουν εντολή να μην πειράζουν την φιλικά προσκείμενη κυβερνηση και να φυλάξουν την ορμή τους για την  επόμενη συντηρητική κυβέρνηση, κανει λάθος… Η νομιμοποίηση της βίας είναι επικίνδυνο παιγνίδι που σχεδόν πάντοτε γυρνά μπούμερανγκ. Οσοι δεν το κατάλαβαν με την επίθεση στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στο σπίτι του Λουκά Παπαδημου, στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, στην ισραηλινή και στην Γαλλική πρεσβεια, ας προσπαθήσουν να το καταλάβουν με την επίθεση στο ΥΠΕΞ … Η κάλυψη της βίας και των Ταγμάτων Εφόδου είναι σαν να ταΐζεις φίδι. Κάποια στιγμή θα σε δαγκώσει.

Πηγή: Με αφορμή την επίθεση στο ΥΠΕΞ: Όταν ταϊζεις το φίδι, κάποια στιγμή θα σε δαγκώσει… https://hellasjournal.com/2018/07/me-aformi-stin-epithesi-sto-ypex-otan-taizeis-to-fidi-kapoia-stigmi-tha-se-dagkosei/

Εάν ο Ερντογάν δεν παραδώσει τον πάστορα στον Τραμπ θα ακολουθήσει “διπλωματικός πόλεμος”

0

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Hellas Journal

Turkish President Recep Tayyip Erdogan speaking in front of the Ataturk’s picture in Istanbul, Turkey. TURKISH PRESIDENTAL PRESS OFFICE HANDOUT

Αυτές τις μέρες εξελίσσεται στην Αμερική ένας υπόγειος «πόλεμος» που το αρνητικό αποτέλεσμα του θα μπορούσε να επηρεάσει θετικά την Ελλάδα, την Κύπρο και άλλους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών στην ευρύτερη γειτονιά μας.

Το βράδυ της Τετάρτης, και ενώ όλες οι πληροφορίες συνέκλιναν πως ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν θα απελευθέρωνε τον Αμερικανό πάστορα Αντριου Μπράνσον, τον οποίο υποστηρίζει με σθένος ο αντιπρόεδρος Μαικ Πενς, ήρθε ένα tweet του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για να ανατρέψει τα πάντα και να οδηγήσει ξανά τις σχέσεις με την Άγκυρα σε κρίση.

Μίλησε για μεγάλη ντροπή του κ. Ερντογάν και της Τουρκίας, και μάλιστα στο tweet συμπεριέλαβε και τον προσωπικό λογαριασμό του ισλαμιστή προέδρου της χώρας. Απ’ εκεί και μετά ξεκίνησε ένα παιγνίδι εκβιασμού και πήραν «φωτιά» οι τηλεφωνικές γραμμές μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας.

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, φέρεται να τηλεφώνησε στον Τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου και να του μετέφερε ένα τελεσίγραφο του κ. Τραμπ: Ή απελευθερώνετε τον πάστορα ή θα αντιδράσουμε με όσα πολιτικά και διπλωματικά μέσα έχουμε στη διάθεσή μας, λέγεται ότι ανέφερε το μήνυμα.

Η ομηρία του κ. Μπράνσον, από την Τουρκία, έχει καταστεί προσωπική υπόθεση για τον Αμερικανό Πλανητάρχη. Θεωρεί αδιανόητο να έχει καταφέρει να πάρει τρεις Αμερικανούς ομήρους από τον εχθρό της Αμερικής, τον Κιμ Γιόνκ Ουν και να μην μπορεί να κερδίσει την ελευθερία ενός πολίτη των ΗΠΑ από μία σύμμαχο και φίλη χώρα, την Τουρκία.

Έχει και ένα άλλο λόγο που επιμένει. Εάν κερδίσει την ελευθερία του πάστορα, θα συλλέξει τις ψήφους των Αμερικανών χριστιανών στις εκλογές του Νοεμβρίου. Άρα, η απελευθέρωσή του πρέπει να κερδηθεί με κάθε θυσία, είναι το μήνυμα του Αμερικανού προέδρου σε όλους τους συνεργάτες του.

Τι θα συμβεί εάν ο κ. Ερντογάν συνεχίσει να απαντά όχι στις εκκλήσεις του κ. Τραμπ; Πολλά και δυσάρεστα. Από την Πέμπτη έρπει η φήμη ότι οι Αμερικανοί σκέφτονται, ως πρώτο μέτρο, να επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία. Πρωτάκουστη ενέργεια, διότι αφορά σύμμαχο στο ΝΑΤΟ. Η φήμη διακινείται από τους «Γκιουλενιστές» της Ουάσιγκτον, οι οποίοι γνωρίζουν περισσότερα από εμάς. Ένα δεύτερο μέτρο είναι η επισημοποίηση του παγώματος μεταφοράς των  μαχητικών F-35, που αγόρασε η Τουρκία, με τη ψήφιση του νομοσχεδίου της Γερουσίας. Και αυτό παρά το γεγονός ότι ο υπουργός Άμυνας Τζέιμς Μάτις συνεχίζει να είναι εκτός γραμμής και να υποστηρίζει με κλειστά μάτια την Τουρκία. Και μία τρίτη κίνηση, που θα πονέσει πολύ είναι η επιβολή νέων κυρώσεων, με βάση το νόμο που αφορά τη Ρωσία, για την αγορά των ρωσικών S-400.

Όλα τα παραπάνω, σε περίπτωση που συμβούν, θα αναγκάσουν την Αμερική να αλλάξει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της στην περιοχή της Μεσογείου και εν μέρει και στη Μέση Ανατολή. Χώρες όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Ελλάδα, η Κύπρος, αλλά και οι αδικημένοι Κούρδοι θα κληθούν να αντικαταστήσουν την Τουρκία.

Ο στρατηγικός χάρτης των ΗΠΑ θα αλλάξει εντελώς και νέες συμμαχίες θα δημιουργηθούν. Η κατάσταση μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας είναι ρευστή και ευαίσθητη. Τα πάντα εξαρτώνται από τη σχιζοφρενική διάθεση του Ερντογάν. Η άρνηση του να παραδώσει τον πάστορα Μπράνσον στον Τραμπ, είναι σίγουρο πως θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για τη χώρα του και θα τον σπρώξει περισσότερο στην αγκαλιά της Ρωσίας και του Ιράν και μακριά από την Αμερική και το ΝΑΤΟ.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Θέση του Λευκού Οίκου είναι ότι δεν πρέπει να χαθεί η «σύμμαχος» Τουρκία για τη Δύση. Γι’ αυτό συνεχίζεται η προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων, η οποία προς το παρόν συναντά τοίχο. Το πρώτο ερώτημα είναι πόσο σύμμαχος χώρα είναι. Το δεύτερο είναι εάν στο σημείο που βρίσκονται τα πράγματα μπορούν να «επιδιορθωθούν» οι σχέσεις. Και το τρίτο ερώτημα είναι και το βασικό: Πόση εμπιστοσύνη μπορεί η Δύση να έχει στον Ερντογάν, όταν έχει πουλήσει και το ΝΑΤΟ και την Αμερική σε κρίσιμες στιγμές για τα στρατηγικά τους συμφέροντα…

Πηγή: Εάν ο Ερντογάν δεν παραδώσει τον πάστορα στον Τραμπ θα ακολουθήσει “διπλωματικός πόλεμος” https://hellasjournal.com/2018/07/o-pastoras-toy-tramp-mporei-na-apodeichtei-i-vomva-poy-tha-skasei-sta-cheria-toy-erntogan/

DW: Πού οδηγεί ο Ερντογάν την Τουρκία;

0

Προ ημερών ο Τούρκος πρόεδρος προχώρησε στην άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που είχε επιβληθεί μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016. Στην πραγματικότητα όμως αντικαθίσταται από έναν νέο αντιτρομοκρατικό νόμο.

Με τον νόμο αυτό, που αναμένεται να υιοθετηθεί προσεχώς, θεσμοθετείται ουσιαστικά ο περιορισμός των ατομικών δικαιωμάτων και εδραιώνεται ο αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης του σουλτάνου.

Όπως εξήγησε ο ισλαμολόγος Ούντο Στάινμπαχ μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία Deutschlandfunk: «Από το νομοσχέδιο γνωρίζουμε ήδη ότι ουσιαστικά κατοχυρώνονται νομικά τα μέτρα που ίσχυαν μέχρι πρότινος κατά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Στην πραγματικότητα κατοχυρώνεται η δίωξη των πολιτών, η καταπίεση, ο περιορισμός του δικαιώματος στη διαδήλωση, όλα αυτά δηλαδή που επικρίναμε τα δυο τελευταία χρόνια.

Έτσι, κατοχυρώνεται και ο αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης και αναρωτιόμαστε προς ποια κατεύθυνση θα εξελιχθεί η Τουρκία, ποιος είναι ο πραγματικός στόχος του Ερντογάν, γιατί ήθελε ανέκαθεν να συγκεντρώσει πάνω του όλες τις εξουσίες; Πού θα οδηγήσει την Τουρκία; Πάντως όχι προς τη δημοκρατία».

Γιατί τον στηρίζουν οι Τούρκοι;

Μήπως όμως είναι και η Δύση ιδιαίτερα κακοπροαίρετη έναντι του Ερντογάν; Διότι στην ίδια την Τουρκία η πλειοψηφία συνεχίζει να τον στηρίζει, ρωτήθηκε ο γνωστός Γερμανός αναλυτής: «[…] Οι εκλογικές διαδικασίες ήταν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες. Ο Ερντογάν έχει τη στήριξη των μισών Τούρκων. Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί τον στηρίζει αυτό το 50% της κοινής γνώμης;

Γεγονός είναι ότι πολλοί δεν αντελήφθησαν καν ότι υπήρξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Δεν τους αφορά. Αφορά μερικές εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου. Η πλειονότητα συνεχίζει να στηρίζει τον άνθρωπο που, όπως πιστεύουν, τολμά και τα βάζει με τη Δύση και που δηλώνει ότι θέλει να την ξεπεράσει οικονομικά. Υπάρχει ένα όραμα μιας ανεπτυγμένης, ισχυρής Τουρκίας και πολλοί Τούρκοι πιστεύουν ότι ο Ερντογάν ενσαρκώνει ακριβώς αυτό».

Υπάρχουν όμως και ορισμένα θετικά στοιχεία στη διακυβέρνησή του, παραδέχεται ο Ούντο Στάινμπαχ: «Φυσικά. Ένα από αυτά είναι η ανάπτυξη της οικονομίας. Η γέφυρα πάνω από το Βόσπορο, το τούνελ και πολλά άλλα μεγάλα πρότζεκτ. Ενδεχομένως άλλες κυβερνήσεις να μην τα είχαν καταφέρει. Έτσι δικαιολόγησε βέβαια και τον αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησής του, λέγοντας επανειλημμένως ότι η δημοκρατία δεν τα καταφέρνει και ότι πρέπει να παρέμβει στη διοίκηση για να γίνουν όλα πιο γρήγορα».

Δεν πάω στην Τουρκία γιατί θα συλληφθώ

Είναι ανήθικο να επισκέπτεται πλέον κανείς αυτή την Τουρκία του Ερντογάν; ρωτήθηκε ο Γερμανός ισλαμολόγος.

«Όχι δεν είναι ανήθικο να πας ως τουρίστας, να συναντήσεις φίλους ή να κάνεις πολιτικές επαφές. Εγώ δεν ταξιδεύω πλέον στην Τουρκία γιατί φοβάμαι ότι θα συλληφθώ . Αφενός επειδή είχα στενές σχέσεις με το PKK. Μια φορά επισκέφτηκα τον ηγέτη του PKK Οτσαλάν, το 1994. Δεύτερον είχα σχέσεις εδώ στο Βερολίνο με ανθρώπους του Γκιουλέν που θεωρούνται πλέον αρχιτρομοκράτες. Θεωρούμαι λοιπόν κάποιος που στηρίζει διπλά την τρομοκρατία, τόσο το PKK όσο και τους Γκιουλενιστές. Προτιμώ λοιπόν να μην πηγαίνω στην Τουρκία».

Πηγή: dw.com/Καθημερινή

Η αντιδικτατορική πάλη μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις.

3

Ομιλία του Δημητρη Αλευρομαγειρου, αντιστρατηγου ε.α. επιτιμου γενικου επιθεωρητη στρατου στη Σχολή Ευελπίδων, το 2015.

———————————-

Κύριε Υφυπουργέ, Στρατηγέ Νικο Τόσκα,

Στρατηγέ, Διοικητά της τιμημένης Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων,

Κύριοι, κύριοι Διοικητές των επίσης τιμημένων Σχολών Ναυτικων Δοκίμων , Ικάρων και ΣΑΝ,

Κύριε Γεν.Γραμματέα του ΥΕΘΑ,

Κυρίες και Κύριοι Καθηγητές των Σχολών,

Κύριε Αντιπεριφεριάρχα Αττικής και μελους του ηρωικού Α/Π ΒΕΛΟΥΣ Ναύαρχε Τάκη Χατζηπέρο,

Κυρίες και Κύριοι Ευέλπιδες, Ναυτικοί Δόκιμοι, Ίκαροι και σπουδαστές της ΣΑΝ

Κυρίες και Κύριοι

Ο Αντόνιο Γκράμσι [1] είχε ονομάσει την προφασιστική κοινοβουλευτική κατάσταση στην Ιταλία “καρικατούρα κοινοβουλευτισμού”

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή φασιστική κατοχή[Γερμανία-Ιταλία-Βουλγαρία], όπου τόσο η ένοπλη αντίσταση των 216 ημερών[ 28/10/1940-1 /6/1941 όσο και η περήφανη Εθνική Αντίσταση [1941-1944], η μεγαλύτερη σε έκταση και βάθος σε ολόκληρο τον κόσμο, φαλκιδεύτηκε από τον ακολουθήσαντα βροτολοιγό εμφύλιο, αποτέλεσμα και επιτυχία των Βρετανών ‘συμμάχων ” μας αλλά και με βαρεία δική μας ευθύνη.

Η μετεμφυλιακή “κοινοβουλευτική ” λειτουργία του κράτους ιδία με τα γεγονότα του 1965 , ομοιάζει κατά πολύ εκείνης της προφασιστικής Ιταλίας.

Σε αυτό συνέβαλε και το τότε παγκόσμιο περιβάλλον με επίκεντρο το διαρκές πρόβλημα της Μέσης Ανατολής, αλλά και για τον Ελλαδικό χώρο η αποδοχή μιάς έξωθεν στρεβλής “λύσης” του Κυπριακού με τον “ζουρλομανδύα” των συμφωνιών “Ζυρίχης και Λονδίνου” του 1959[ έτσι ονόμασε τις συμφωνίες ακόμα και ο Άγγλος μετέπειτα Πρωθυπουργός του Η.Β. λόρδος Κάλλαχαν]

Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και τιμη τοσο για την προσκληση οσο και γιατι βρισκομαι στο ιδιο τραπεζι με ανιδιοτελεις προσωπικότητες του αντιδικτατορικού αγωνα,αλλά , να μου επιτρέψτε με ξεχωριστή χαρά να σημειώσω την παρουσία της Χριστίνας Μουστακλη.

Αισθάνομαι όμως επίσης ικανοποίηση γιατί μου δίνεται η ευκαιρια να δωσω μια εικονα των ενοπλων δυναμεων η οποια συστηματικα αμαυρωθηκε ως να ηταν αποκλειστικα υπευθυνη για το καταντημα της πατριδας μας, την μαύρη εκείνη εποχή, ενώ στην πραγματικότητα η χούντα του 1967 απετέλεσε ύβρη και για τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Γιατι πολλους ωμους βαραινει η ευθυνη για την καταρα της επταχρονης δικτατοριας και δεν πρεπει να λησμονουμε ποτε οτι, η δικτατορια εκτος απο ολες τις αλλες καταστροφες αποδυναμωσε και τις ενοπλες δυναμεις με αποτελεσμα να δωσει την ευκαιρια στους Τουρκους να αποτολμησουν το φριχτο εγκλημα της εισβολης, η οποια παρ’ολη την αντισταση του Κυπριακου Λαου και τις μεμονομενες ηρωικες αντιστασεις των εις την Κυπρον ευρισκομενων Ελληνικων και Ελληνοκυπριακων στρατευματων, οδηγησε στη Κυπριακη τραγωδια με επακολουθο τη συνεχιζομενη κατοχη της μισης Κυπρου από τους εισβολείς .[ 2 ]

Η αντισταση ομως του Ελληνικου Λαου με κυριαρχη αυτη της νεολαιας με πρωτοπορα τα φοιτητικα νειατα της Νομικης και του Πολυτεχνειου εδωσε αθανατα κτυπηματα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ-ΑΛΗΘΕΙΑΣ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ στο χουντικο τερας το οποιο συγκλονιστηκε συθεμελα και εσπευσε τρικλιζοντας να διαλυθει αφινοντας όμως δυστυχώς πίσω του ερείπια εθνικής καταστροφής αλλα και μιας στυφης και αλλοιωμενης γευσης που στιγματισε τη συγχρονη ιστορια μας.

Στην αντισταση αυτη ελαβαν μερος με κάθε μέσο πολλοί αξιωματικοί-μόνιμοι υπαξιωματικοί και οπλίτες[ 3 ] και των τριών κλαδων των Ενοπλων Δυναμεων και αποδυναμωσαν το μυθο που καλλιεργουσε η χουντα οτι οι ενοπλες δυναμεις ειναι συνυπευθυνες για την τραγωδια του Ελληνικου Λαου αλλα ταυτοχρονα συγκεντρωσε επανω τους το αδυσωπητο μισος της δικτατοριας ακριβως γιατι διελυσαν αυτον τον μυθο.

Η συμμετοχη Αξιωματικων τοσο στη «Δημοκρατικη Αμυνα», οσο και στην οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες »,την οργάνωση «Εθνικής Σωτηρίας» με επικεφαλης τον επι πεντε χρονια στη συνεχεια φυλακισθεντα Τχη Αγγελο Πνευματικο[συμμετοχη τουλαχιστον 30 ε.ε. αξιωματικων[και δημοσιογραφος της «Γνωμης Πατρων»Χριστοπουλος Χριστος] και το Κινημα του Ναυτικου αποτελουν τις κυριωτερες και κορυφαιες ενεργειες αντιστασης των ΕΔ.

Στα παραπανω πρεπει να προσθεσουμε οτι προ της δικτατοριας η εκκολαπτομενη χουντα- με αφορμη την υποθεση ‘ΑΣΠΙΔΑ» και την προβοκατσια του υποτιθεμενου σαμποταζ στον Εβρο – ειχε κατορθωσει να αδρανοποιήσει ενα μεγαλο μερος μη χουντικων αξιωματικων ωστε να βρει μειωμενη αντισταση την ωρα της επιβολης της .Αλλα δεν σταματησε εκει . Οι διωξεις των αξιωματικων αμεσως μετα την 21/4/1967 πηραν την μορφη χιονοστιβαδας .Η Ελενη Βλαχου ειχε γραψει στο αντιδικτατορικο περιοδικο «Greek Report» που εξεδιδε στο Λονδινο οτι μεχρι το 1968 ειχαν εκδιωχθει μονο απο τις ταξεις του στρατου ξηρας 2500 μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί.

Θα αναφερθω τελειως ενδεικτικα και μονο σε οσους δεν βρισκονται πλεον αναμεσα μας-σε ελαχιστους επωνυμους και ανωνυμους- αξιωματικους του στρατου ξηρας:

Ειναι δυνατον να αγνοειται η πρωτη μεγαλη θυσια στον αντιδικτατορικο αγωνα του Υπολοχαγού Γιώργου Παναγουλη, [αδελφού του Αλέκου]αυτής της γεννημένης αδούλωτης ψυχης; [ειχα την ξεχωριστη χαρα να τον γνωρισω ως πρωτοετη Ευελπι οταν ημουν τριτοετης και εζησα αυτο που ονομαζω ‘αδουλωτη ψυχη»]

Μηπως μπορουμε να λησμονησουμε την αλλη μεγαλη ηρωικη μορφη ,το θυμα των κτηνωδων βασανιστηριων και συμβολο πλεον της αντιδικτατορικης αντιστασης τον ηρωικο Μεσολογγιτη Ταγματαρχη Σπυρο Μουστακλη; Οποια πετρα και αν σηκωσεις θα βρεις σε καθε αντιστασιακη ενεργεια ,πισω απο καθε βομβα διαμαρτυριας τον Μουστακλη[ειχα την ξεχωριστη τιμή να τον εχω διοικητη στη Κυπρο το 1965]

Μηπως μπορει να λησμονησουμε την ευγενικη μορφη του ευπα
τριδη διανοουμενου και γνησιου δημοκρατη Γιαννη Βαρσου,ηρωικου επισης θυματος της δικτατοριας;

Η μήπως μπορούμε να αγνοήσουμε τις φυλακίσεις –διώξεις και εξορίες των επιφανών στρατιωτικών Χριστόδουλου Τσιγάντε[του ηρωικού συνταγματάρχου του Ιερού Λόχου της Μέσης Ανατολής που έδρασε στη Μέση Ανατολή και στα νησιά του Αιγαίου [1942-1944], ο οποίος πριν από το θάνατο του στο Λονδινο,ζητησε να μην ενταφιαστεί στην Ελλάδα αν δεν εκδιωχτεί η χούντα], του στρατηγού Παύλου Δημοπουλου, στρατηγου Γιώργου Ιορδανίδη της «Δημοκρατικής Αμυνας»,στρατηγου Ανδρέα Βαρδουλακη [διακεκριμένου αξιωματικού του Ιερού Λόχου, του μυστικού πολέμου και της Μέσης Ανατολής στην φασιστική κατοχή, ο οποίος κατήγγειλε την επερχόμενη δικτατορία από πριν και αποστρατεύτηκε την ίδια ημέρα της 21/4/1967 και εν συνεχεία φυλακίστηκε και εξορίστηκε και τον οποίον επίσης είχα την τιμή να τον έχω Μέραρχο μου[βλέπε και σημείωση [5]], στρατηγού Γιώργου Περίδη[πρώτου διοικητού του Τριμερούς Στρατηγείου στην Κύπρο μετά την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας και συμβούλου του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην αρχική οργάνωση της Κυπριακής Εθνικής Φρουράς],στρατηγού Δημήτρη Οπροπουλου[όλη η Ελλαδα γνωρισε την τραγικη αλλα και δυναμικη του εικονα],στρατηγου Αλεκου Παπατερπου[του συνεχως απο το ’65 διωκωμενου],στρατηγου Ανδρεα Εσσερμαν[του «τελευταιου ιπποτη»οπως εγραψε ο Τηλεμαχος Μαρατος στην «Καθημερινή’],στρατηγών Παντελή Καλαμάκη[ επίσης είχα την τιμή να το έχω διοικητή μου], Κ.και Σ. Τζανετη, Γιάννη Μπισια, Νίκου Λεβακου, Νίκου Λύτρα, Παναγιώτη Ζαχαρόπουλου,Γιάννη Ζερβογιάννη, Πανουργιά Πανουργιά [βλέπε και σημείωση [6],Περικλή Παπαθανασιου, Ντίνου Γρίβα, Κώστα Φέτση, Νίκου Παπανικολάου, Γρηγόρη Αλεξανδρόπουλου, Χονδροκουκη, Αντώνη Δροσογιάννη, Στ. Χρυσοσταλλη, Δημήτρη Μπολαρη, Κώστα Ζησίου,Αλέκου Αρχακη,Βασίλη Κούρκαφα[διετέλεσε Α/ΓΕΣ],Γιάννη Χαραλαμποπουλου,[διετέλεσε ΥΠΕΞ και ΥΕΘΑ], των αδελφών του Κώστα Χαραλαμποπουλου, αντισυνταγματαρχών Χρήστου Χαραλαμποπουλου [συμμαθητου μου στην ΣΣΕ]Κωστα Πνευματικού[αδελφού του Άγγελου],στρατηγών Στ. Σωμαρακακη,Γ.Περιβολιωτη.Γ.Πανουτσου,Ζαλαχωρη , Βασίλη Μαθιουδάκη,Γιώργου Κουμανάκου[με τεράστια πολεμική δράση]του ιδεολογου αγωνιστη ολων των πατριωτικών αγώνων στρατηγού Γιώργου Καρουσου. του ευπατρίδη στρατηγού Αλέξανδρου Ζαρκάδα [ απο το 1964 είχα την τιμή να συνυπηρετώ οταν υποστηριζε ως πυροβολητης το Ταγμα μας στην Κύπρο με διοικητή τον Μουστακλή και απο τότε με τιμουσε με την φιλία του ] του στρατηγού Μιχάλη Βαρδανη , με τιμούσε με την φιλία του από τη Σχολή Ευελπιδων , επίσης εκ των πρώτων εθελοντών στην Κύπρο και διατελέσαντα επί σειρά ετών Πρόεδρου του ΣΦΕΑ 1967-1974

Διπλα σ’αυτους πρεπει να θυμηθουμε βεβαια τους αξιωματικους του Πολεμικου Ναυτικου και ιδιαιτερα του Κινηματος του Ναυτικου και την ανταρσια του «ΒΕΛΟΥΣ» με επικεφαλης τον Ναύαρχο Νίκο Παππά, τον Ναύαρχο Λεωνίδα Βασιλικόπουλο, διατελέσαντα Α/ΓΕΝ, και Πρόεδρος του ΣΦΕΑ 1967-1974]Ναύαρχος Τζανης Τζανετάκης[μετεπειτα Πρωθυπουργός] Ναύαρχους,Κ.Εγκολφόπουλο και Σ.Κονοφάο,[αμφότερους Αρχηγους του ΓΕΝ, ο πρώτος υπέβαλε την παραίτησή του αμέσως με την επιβολή της δικτατορίας και επανήλθε ως Αρχηγός αμέσως μετά την πτώση της ,Μίλτο Παπαθανασιου,Θανάση Βένη,,Γιάννη Μασουρίδη, Νίκο Ζησιμόπουλο, Γιάννη Λαφογιάννη,καθως και τους βασανισμους των μονίμων υπαξιωματικων του Ναυτικου στο πλοιο «Ελλη»,οι οποίοι μετείχαν και στη Δημοκρατική Άμυνα [ 7 ] με χαρακτηριστική περίπτωση του μονιμου υπαξιωματικου Θαναση Μαυροβουνιώτη.

Στην Πολεμική Αεροπορία κορυφαια ειναι η περιπτωση του βετεράνου Τασου Μήνη , ενος εκ των ελαχίστων αεροπόρων ο οποίος είχε εν ενεργεία ων αντιταχθει στην παρωδια της δικης των Αεροπόρων του 1952 και του οποίου η επιστολή για την καταγγελία των βασανιστηρίων του, απο τη χουντα του 67, συγκλόνησε το πανελληνιον και την Ευρώπη οταν μετεδοθη απο την εκπομπη της Deutsche Welle,

Στο κινημα του Ναυτικου του 1973, μετειχαν και αξιωματικοι του στρατου ξηρας οπως ο προαναφερθεις Σπυρος Μουστακλης κ. α αλλά και της Πολεμικης Αεροπορίας μεταξυ των οποιων και ο μετεπειτα Αρχηγος ΓΕΑ Νικος Σταππας, διακεκριμένη στρατιωτική προσωπικότητα, ο οποίος επίσης βασανιστηκε[αναφερόμαστε πάντοτε σε εκεινους που δεν βρισκονται πλεον αναμεσά μας[4 ]

Η πολιτεια ,θα μου επιτραπει να πω με μεγαλη καθυστερηση και υστερα απο πολλες πιεσεις- αναγνωρισε επι τελους την προσφορα ολων αυτων μολις το 2000 που καθιερωθηκε με προεδρικο διαταγμα ως ημερα τιμης της προσφορας των ΕΔ. στην αντισταση κατα της χουντας η 23η Μαιου με αφορμη την κορυφαια αντιστασιακη ενέργεια των ΕΔ, το κινημα του Ναυτικου του 1973 και την ανταρσία του Α/Π ΒΕΛΟΥΣ.

Θεωρώ δέ και την πρωτοβουλία της Πολιτείας για τη σημερινή εκδήλωση επίσης ως απόδοση τιμής και αναγνώριση της ανιδιοτελούς αντίστασης πλειάδων διακεκριμένων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας κάτω από πολύ δύσκολες τότε συνθήκες.

Πλεον αυτων ομως και επειδη κατα την αποψη μου ολοι μας [πολιτεια –λαος και φυσικα εν ενεργεια και εν αποστρατεια αξιωματικοι] οφειλουμε να μην εκφωνουμε μονο ευχολογια και μνημοσυνους λογους σε επετειους αλλα με πραξεις να βελτιωσουμε την ποιοτητα και την αξιοπιστια της αποτρεπτικης μας δυναμης,βασικος κορμος της οποιας ειναι οι Ε.Δ, πρεπει αφένος μεν να μελετησουμε τα αιτια και τις αφορμες που επετρεψαν οπως η θρασύτητα ,ο αριβισμός και η ιδιοτέλεια μιας «παρέας» ευτελών επωμιδοφόρων και ανα-ξιωματικών[5] να εκμεταλλευτεί με ένα έντεχνα παρουσιασθεντα ψευδη ιδεαλισμο »περι σωτηριας» της δηθεν κινδυνευουσας ,δολιας πατριδας μας , την ευπιστια πολλων εντιμων αξιωματικων ιδιαιτερα ιεραχικως κατωτέρων βαθμών στερουμένων όμως εκείνης της αναγκαιας και με ποιοτητα παιδειας την οποια η πολιτεια δεν τους ειχε εφοδιασει ,και να καθησουν στον τραχηλο του Ελληνικου Λαου μας ,να τον υποβαλουν σε βιβλικη δοκιμασια και να προκαλεσουν την μεγαλυτερη μετα την Μικρασιατικη καταστροφη εθνικη τραγωδια της Κυπρου.

Και θα μου επιτραπει να υπενθυμισω ,το πασιγνωστο οχι μονο στα στελεχη των Ε.Δ αλλα και σ’ολοκληρο τον Ελληνικο Λαο, οτι ενα απο τα αιτια που οδηγησαν στο πραξικοπημα του ’67 και αφορα μονο την πολιτικη για τις Ενοπλες Δυναμεις ,σαν αποτελεσμα και συνεπεια αυτης της ελλειψης παιδειας, ηταν η αναδρια και η απαραδεκτη αναποφασιστικοτητα μερικων ανωτερων και ανωτατων ιεραρχικώς,στρατιωτικων ηγητορων οι οποιοι στη συνέχεια από αναξιοπρέπεια, μωρία και έλλειψη ευθιξίας αυτοταπεινωθηκαν και δεχτηκαν να υπηρετησουν κατω απο τις διαταγες κατωτερων τους και με αυτο τον τρόπο καταπάτησαν βασικά στοιχεία λειτουργίας της στρατιωτικής πειθαρχίας-αρχές –παραδόσεις και πεποιθήσεις, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε η εν λογω «παρέα” των Α ν α ξ ιωματικων και ευτελών επωμιδοφορων της χουντας του ’67.

Αυτό όμως δεν είναι άσχετο με το γενικότερο κλιμα της προδικτατορικης εποχης και ειναι παρα πολυ σημαντικο να το δουμε στη σημερινη εποχή που ευτυχώς κάθε έννοια τέτοιας μορφής εκτροπής έχει εκλείψει.

Το κλίμα αυτό δεν ήταν επίσης άσχετο με την αλλαγή πολιτικης νοοτροπιας που εμφανιστηκε κυριως μετα το νικηφόρο για την Ελλάδα δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όπου είχε ανεβάσει παγκοσμίως και το κύρος της Πατρίδας μας.

Ο εμφύλιος όμως του 46-49 έφερε τη χώρα μας πολλά βήματα πίσω και με μεγαλύτερη εξάρτηση.

Υποθέτω ότι θα γνωρίζετε οτι οταν το 1948 τοσο η τοτε Κυβερνηση ,οσο και οι ανταρτικες δυναμεις προσεπαθησαν να βρουν μια συμβιβαστικη λυση για να σταματησει η αιματοχυσια αρνηθηκαν κατηγορηματικα οι Αμερικανοι ,αξιωματικοι των οποιων βρισκοντο ως «συμβουλοι» σε πληθος Μοναδων. Δεν είναι η ίδια εμφυλιοπολεμική αντίληψη που οδήγησε στα θλιβερα γεγονοτα του ‘65 και μετεπειτα στα τραγικα του ’67 στα οποια αναφερόμαστε, γι άυτο και η τρομοκρατημενη εμφανιση της χουντας στην Κεσσανη τον Νοεμβρη του ’67 και η επαίσχυντη απόσυρση της ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο,[6] προάγγελος της μετέπειτα καταστροφής, γι αυτό και το επίσης προδοτικό πραξικόπημα του Ιουλίου του 1974 και γενικότερα η πλήρης πολεμική ανετοιμοτητα των Ενόπλων Δυνάμεων και εδω και στην Κύπρο , σε έναν κατ’ εξοχήν τομέα της δικής τους αρμοδιότητας

Και σήμερα και με την οικονομική κατάσταση της Πατρίδας μας ,πάντα ο εφιάλτης μιας επέκτασης σε καίρια θεματα ειναι παρων,οπως είναι το Κυπριακό όπου παρά την πανηγυρική έκφραση της απόφασης του 76% Κυπριακού Λαού το 2004 για την απόρριψη του σχεδίου Ανναν οι πιέσεις συνεχίζονται.

Όμως τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας και της εθνικής κυριαρχίας την κρατάμε ψηλά και προς αυτη την κατεύθυνση συμβάλουν οι άριστα οργανωμένες, εκπαιδευμένες και ιδεολογικά περιχαρακωμένες Ένοπλες Δυνάμεις με μόνη Ιδεολογία την αγάπη στις αρχές της φιλοπατριας,αληθειας, δημοκρατίας , ανθρώπινης αξιοπρέπειας

Ένοπλες Δυνάμεις που στηρίζει , ο πατριώτης Λαός που κρατά αυτη τη σημαια
. Ειναι αυτος ο Λαός , αναπόσπαστο τμήμα του οποίου είναι οι Ενοπλες Δυναμεις ,που έκανε το θαύμα της πατριωτικής αντίστασης το 1940-44, είναι αυτός ο Λαος που αηδιασε και αντισταθηκε τη χουντα του 67.

Οι αντιστασιακες ενεργειες κατα της χουντας του ’67 των πραγματικών αξιωματικών , οι οποίοι σημειωτέον ήσαν παρόντες πάντα στη πρώτη γραμμή του πυρός σε όλους τους πατριωτικούς αγώνες ,έδωσαν το πραγματικό μήνυμα του πατριώτη Έλληνα ο οποίος είναι πάντα δημοκρατικός με τη σωστή του όρου έννοια.

Αυτο ειναι το μηνυμα προς την διαχρονικη πολιτεια η οποια ειναι υποχρεωμενη να τιμα παντα αυτους του αγνους πατριωτες αξιωματικους διπλα σε ολους του αλλους αγνους πατριωτες πολίτες όταν τους δίνει την πραγματική ελληνική ,δηλαδή δημοκρατική παιδεια, και οταν αυτη την παιδεία, την εφαρμόζει η εκαστοτε πολιτεία στην πράξη , μακρυα απο κουφιους σωβινισμούς.

Ειναι υποχρεωση της πολιτειας ,ειναι απαιτηση του Λαου μας ο οποιος ηταν και εναι παντα πατριωτης.

Κύριε Υπουργέ,
Ευχαριστώ για την πρόσκληση και εσάς Κυρίες και Κύριοι που είχατε την ευγένεια να με ακούσετε
——————-

Αθήνα, Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, 48 χρόνια μετά……

——————————————————-
[1] Αντονιο Γκράμσι[ 1891-1937] Ιταλός πολιτικός αγωνιστής και πολιτικός επιστήμονας , συγγραφέας και φιλόσοφος.

[2]Είναι τελείως χαρακτηριστική η περίπτωση εκτός του Αλέξανδρου Παναγούλη και του στρατιώτη Γιώργου Μοράκη ο οποίος από δεσμοφύλακας του Αλέκου Παναγούλη τον βοήθησε στην δραπέτευση του.

[3] Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι η χούντα του 67 επεβλήθη κυρίως για να καταστρέψει την Κύπρο,
-Βλέπε αρχεία των Αμερικανικών και Βρετανικών υπουργείων Εξωτερικών
– Βλέπε βιβλία του Κισιγκερ,
– Βλέπε τη συγγνώμη του Πρόεδρου των ΗΠΑ Μπίλ Κλιντον σε ομιλία του στην Αθήνα το 1999
– Βλέπε αρχείο του δημοσιογράφου Ηλία Δημητρακόπουλου,

[4] Ζητώ συγγνώμη γιά τυχόν αθέλητες δικές μου παραλείψεις δεδομένου ότι τους ανωτέρω τους ανακάλεσα από την μνήμη μου και
Προτείνω όπως συνταχτεί από την πολιτεία ΛΕΥΚΗ ΒΙΒΛΟΣ όπου θα περιληφθουν όλα τα ονόματα τα οποία είναι βέβαιον ότι γνωρίζουν τα Γενικά Επιτελεία,
Επί του θέματος παραπέμπω
– Στο βιβλίο του Καθηγητού Βασίλη Φίλια , εκ των συνιδρυτών της Δημοκρατικής Άμυνας, “.Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα”
-Στα δυο βιβλία του Αρχιπλοίαρχου Αντώνη Κακκαρα για το κίνημα του Ναυτικού και “τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων”[δικτατορική του διατριβή],
-Στο βιβλίο του αρχιπλοιάρχου και μετέπειτα υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Γιάννη Σταθόπουλου για το κίνημα του Ναυτικού.
-Στα αρχεία του ΣΦΕΑ [Συνδέσμου φυλακισθέντων, εξορισθέντων αντιστασιακών 1967-1974]
– Στα αρχεία των φίλων του Α/Π Βέλους.

[5] Η χαρακτηριστική αυτή φράση, ανήκει στον μέχρι την 21/4/1967 Μέραρχο μου στην VI Μεραρχία Κιλκίς και διωχθεντα, φυλακισθέντα και εξορισθέντα λαμπρό αξιωματικό, Στρατηγό Ανδρέα Βαρδουλάκη

[6] Βλέπε και βιβλίο του Στρατηγού Πανουργιά Πανουργιά για τα γεγονότα της Κοφίνου τον Νοέμβρη του 1967 αλλά και το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο του Διονύση Χαριτοπουλου “525 Τάγμα Πεζικού”

[7] Βλέπε και βιβλίο του Καθηγητού Βασίλη Φίλια “Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα”

Αρχή φόρμας

 

Γιατί ο Κοτζιάς πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες

1

Μπορεί ο Κοτζιάς να είχε εδώ και πολλά χρόνια κάνει σύνθημά του την «ενεργητική εξωτερική πολιτική», αλλά το ταξίδι στην Ουάσιγκτον με τον Τσίπρα και οι συνομιλίες με την αμερικανική ηγεσία προσέδωσαν συγκεκριμένο σχήμα σ’ αυτόν τον όρο. Κάπως έτσι, λοιπόν, προέκυψε το πρόσω ολοταχώς για να κλείσει χρόνια ανοικτά μέτωπα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα Βαλκάνια, με δεδηλωμένο σκοπό αυτή να αφιερωθεί στην ανάσχεση της τουρκικής επεκτατικής πίεσης.

Λίγο μετά, όμως, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών επισκέφθηκε την Τουρκία και ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για την επίσκεψη Ερντογάν, η οποία είχε τη γνωστή κατάληξη. Όχι μόνο δεν δικαίωσε την προσδοκία του Κοτζιά για διαμόρφωση κλίματος «ήρεμων υδάτων» με την Άγκυρα, αλλά ουσιαστικά έριξε περαιτέρω τις διμερείς σχέσεις στη ζώνη της έντασης.

Το δόγμα του Κοτζιά ήταν από τότε ότι τα προβλήματα στις σχέσεις Αθήνας-Τιράνων και Αθήνας-Σκοπίων δεν απειλούν την εθνική ασφάλεια. Αντιθέτως, η ελληνοτουρκική διένεξη έχει γεωστρατηγικό χαρακτήρα και την απειλεί. Ως εκ τούτου, είναι σκόπιμο να επιδιωχθεί το κλείσιμο των βαλκανικών μετώπων, προκειμένου να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά το τουρκικό πρόβλημα. Πολύ περισσότερο που η αποτυχία της επίσκεψης Ερντογάν κατέστησε ακόμα πιο επείγουσα αυτή την αντιμετώπιση.

Το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων του Κοτζιά με τον Σλαβομακεδόνα ομόλογό του είναι πλέον αποτυπωμένο στη Συμφωνία των Πρεσπών και μπορεί με ακρίβεια να αποτιμηθεί. Το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με τον Αλβανό ομόλογό του θα το δούμε προσεχώς, εάν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις πως βρισκόμαστε πολύ κοντά σε συμφωνία. Όλη αυτή η διπλωματική κινητικότητα, λοιπόν, δεν είναι συμπτωματική. Εάν θέλουμε να είμαστε ακριβείς πηγάζει και από μία αυθεντική ροπή του Κοτζιά, αλλά και από δυτικές συστάσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, άλλωστε, οι δύο αυτοί παράγοντες είναι ομόρροποι κι όχι αντίρροποι.

Τα μέτωπα στα Βαλκάνια

Το επιχείρημα του Κοτζιά ότι πρέπει να κλείσουν τα μέτωπα στα Βαλκάνια για να αντιμετωπισθεί η τουρκική επιθετικότητα είναι η μισή αλήθεια. Προφανώς, εάν το Μακεδονικό και τα ελληνοαλβανικά έκλειναν με έναν τρόπο που να σέβεται την πραγματικότητα της περιοχής και τα θεμιτά εθνικά συμφέροντα, θα ήταν μία πολύ θετική εξέλιξη ακόμα και εάν δεν υπήρχε η πίεση της Άγκυρας. Πολύ περισσότερο που υπάρχει.

Το γεγονός, όμως, ότι το Μακεδονικό έκλεισε με τον τρόπο που έκλεισε αποδυναμώνει, αντί να ενδυναμώνει την ελληνική διπλωματία γενικώς και ειδικώς έναντι της Τουρκίας. Τα καλά λόγια από την πλευρά της Δύσης οφείλονται στο γεγονός ότι υπήρξε συμφωνία και ως εκ τούτου άνοιξε ο δρόμος για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και προοπτικά στην ΕΕ.

Οι Δυτικοί δεν ενδιαφέρονταν ποτέ για το περιεχόμενο της συμφωνίας. Ακόμα και εάν η Αθήνα συμφωνούσε το γειτονικό κράτος να ονομάζεται Μακεδονία και όλα τα συναφή και πάλι θα χειροκροτούσαν και θα επαινούσαν την ελληνική κυβέρνηση που θα έβαζε την υπογραφή για την πολιτική τόλμη της και τη συμβολή της στη σταθερότητα!

Το γεγονός, όμως, ότι με τη Συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα αποδέχεται πράγματα που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα της περιοχής και πλήττουν το εθνικό συμφέρον της είναι ένα σημάδι πολιτικής-διπλωματικής αδυναμίας. Το μήνυμα που παίρνει η Άγκυρα είναι ότι αφού η Αθήνα υποχώρησε στις διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια, πολύ περισσότερο θα υποχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα.

Κι αυτό, επειδή η ΠΔΓΜ είναι πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά σε παντελώς μειονεκτική θέση έναντι της Ελλάδας, ενώ αντιστοίχως η Τουρκία είναι σαφώς σε πλεονεκτική. Με άλλα λόγια, το επικίνδυνο μήνυμα που παίρνει ο Ερντογάν είναι ότι εάν κλιμακώσει την πίεσή του στην Αθήνα θα αυξηθούν οι πιθανότητες να επιτύχει τους επεκτατικούς στόχους του. Η επίπτωση, λοιπόν της Συμφωνίας των Πρεσπών στα ελληνοτουρκικά είναι αντίστροφη από αυτή που πουλάει στην πολιτική αγορά ο Κοτζιάς.

Δικαιολογία για την ελληνορωσική κρίση

Αντίστοιχου προπαγανδιστικού χαρακτήρα είναι και η δικαιολογία που ο Κοτζιάς διοχέτευσε για την κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις. Διοχέτευσε ότι αυτή οφείλεται και στο ότι η προσέγγιση Ερντογάν-Πούτιν επέτρεψε την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας εναντίον της Ελλάδας. Ο ισχυρισμός αυτός, ωστόσο, δεν στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα.

Η καμπύλη της τουρκικής επιθετικότητας τα τελευταία δύο χρόνια έχει τις γνωστές διακυμάνσεις, αλλά όχι δραματικές αλλαγές σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια. Υπάρχει, βεβαίως, η ομηρία των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, αλλά αυτή συνδέεται με την μη παράδοση των οκτώ Τούρκων αξιωματικών που κατηγορούνται ότι συμμετείχαν στο πραξικόπημα.

Στην πραγματικότητα, ο ισχυρισμός που διοχέτευσε ο Κοτζιάς είναι μία προσπάθεια να χρησιμοποιήσει την έντονη ανησυχία της ελληνικής κοινής γνώμης για την τουρκική επιθετικότητα για να δικαιολογήσει τους χειρισμούς του που οδήγησαν στην ανατροπή του άτυπου δόγματος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά.

Σύμφωνα με αυτό το δόγμα, η Αθήνα πρέπει να τηρεί μία ετεροβαρή, αλλά υπαρκτή ισορροπία στις σχέσεις της Ελλάδας με τη Δύση και τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα ναι μεν ανήκει στη Δύση, αλλά πάντα φρόντιζε να κρατάει αποστάσεις από ψυχροπολεμικές κινήσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων σε βάρος της Μόσχας. Και έτσι έπρατταν οι Τσίπρας και Κοτζιάς μέχρι πρότινος.

Ο εναγκαλισμός Πούτιν-Ερντογάν

Κατά τα άλλα, είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού ότι το ρήγμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις έχει δρομολογήσει μία τάση αναθεώρησης ή τουλάχιστον προσαρμογής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αν και αυτό το διάστημα οι δύο πλευρές καταβάλλουν προσπάθειες να γεφυρώσουν το χάσμα που τις χωρίζει, οι πιθανότητες να συμβεί αυτό εκτιμώ πως είναι περιορισμένες.

Ο Ερντογάν δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στους Αμερικανούς. Είναι πεπεισμένος ότι αυτοί βρίσκονται πίσω από το πραξικόπημα του 2016 κι ότι επιδιώκουν να τον εξουδετερώσουν. Γι’ αυτό και έχει εναγκαλιστεί τον Πούτιν. Προσπαθεί να χρησιμοποιεί τη Ρωσία ως αντίβαρο στη δυτική πίεση. Από την πλευρά του, το Κρεμλίνο άδραξε την ευκαιρία και ανταποκρίθηκε, επειδή αυτό εξυπηρετεί τα ρωσικά συμφέροντα.

Συνέχεια στο slpress.gr

In the Balkans, a Chance to Stabilize Europe

0

By George Soros and Alexander Soros

The authors are leading officers of the Open Society Foundations, which work to advance justice, democratic practice and human rights around the world.

The flags of Macedonia and Greece along the shore of the Lake Prespa near Otesevo, in the Republic of Macedonia on Sunday.CreditMaja Zlatevska/Agence France-Presse — Getty Images

It has taken almost 25 years to get an agreement between the governments in Athens and Skopje on what to call the entity once known as the Former Yugoslav Republic of Macedonia. It would be a mistake to dismiss this as a minor development — particularly now, when the unity of the trans-Atlantic alliance is at its lowest point since World War II and the unity of the European Union is under challenge in every national election.

In fact, the historic compromise to rename the country the Republic of Northern Macedonia, thus softening a rivalry over national histories, opens a window of opportunity for leaders in Europe and the United States to defy current trends and begin shaping a secure future for the Balkans, an achievement that would help secure stability for all of Europe.

The hard-won agreement on Macedonia could still be undermined. The region is known for its tragic history. It’s where World War I began, and it is the site of the bloodiest conflict in Europe since World War II.

Since the violent disintegration of Yugoslavia, however, the region’s prospects have brightened as states have moved toward European Union and NATO membership. Slovenia and Croatia are already in the European Union; Montenegro and Serbia are candidates; Albania can follow, as can Northern Macedonia, now that the naming dispute has been resolved.

However, the United States and Europe are not the only players in the region. Russia has made it clear that it will interfere if its interests are threatened, especially when it comes to potential NATO membership. It has already done so, in a failed putsch in Montenegro in 2016. Turkey’s president, Recep Tayyip Erdogan, is making his presence felt in every state, and China is now one of the largest investors in the region, with ambitious plans to make the Balkans the main entry point into Europe of its One Belt, One Road initiative.

A resolute response is needed to counter these trends, but it will not prove easy. The European Union is suffering from accession fatigue. Some of its thorniest problems come from countries that have joined since 2004 — the longstanding border dispute between Croatia and Slovenia; Turkey’s presence in Cyprus; and, perhaps most significantly, the antidemocratic actions of Poland and Hungary. France’s president, Emmanuel Macron, said last month that there can be no further European accession until Europe reforms itself.

The vast majority of the Balkan region’s population wants close links with the West, particularly European Union membership. That is true even in relatively pro-Russia Belgrade. Serbia’s president, Aleksandar Vucic, was in Slobodan Milosevic’s government during the NATO bombings in 1999, yet he has pinned his entire legacy on his ambitions for Serbia’s integration into Europe. He and Albania’s prime minister, Edi Rama, have forged a strong relationship that has helped stabilize the region.

A bold regional initiative to create a Balkan economic union modeled on the laws of the European Union could take advantage of the people’s pro-Western ambitions. This has already been endorsed by the region’s leaders, particularly Mr. Vucic. Even an informal union would deliver tangible benefits to the estimated 18 million inhabitants of the region as well as Europe and the United States, and would ease the member states’ integration into the European Union.

The union is not an imposition; it is a choice. Last July, the countries of the western Balkans pledged to intensify cooperation. Now they must follow through and create a common market. That would allow the region to modernize financial markets and improve their governments’ finances without policy solutions being dictated from Brussels or Washington. The free flow of people, goods and capital would make the entire region more attractive for investment and strengthen transport and infrastructure. This would create more jobs and help stem the rampant flight of young people to Western Europe.

Improving each country’s economy and governance is the best way to build deep and broad political support to join the European Union. It would also give the European Union an option not to admit each state one by one, but to admit them as a unit that might be more aligned with European laws and standards than some existing members are. This union would help avoid reigniting regional rivalries. States could also work together to resolve the most significant political barriers to European Union admission of any single country, including territorial disputes, corruption and organized crime. Bosnia and Herzegovina, which remains mired in the complicated legacy of the Dayton agreement and Kosovo, has the furthest to go.

Still, the resolution of Macedonia’s dispute with Greece presents a historic opportunity. Both Europe (Britain included) and the United States need to become enthusiastic supporters of this economic union in the Balkans. Such a union would not be a reincarnation of the former Yugoslavia. It would be a loose association of states united by free trade and the movement of people and goods, along the lines of the European Union in its early days. Increased prosperity and cohesion among these states would make them less susceptible to influence — economic, diplomatic or military — from Beijing, Ankara or Moscow.

The consequences of inaction would be dire. If the Western powers fail to keep the Balkan countries on track toward local cooperation and eventual European Union membership, these states will be pushed, and possibly divided, into the spheres of influence of Russia, Turkey and China, effectively Balkanizing the Balkans once again.

George Soros is the founder and chairman of the Open Society Foundations. Alexander Soros is the deputy chairman of the Open Society Foundations.

Follow The New York Times Opinion section on Facebook and Twitter (@NYTopinion), and sign up for the Opinion Today newsletter.

https://www.nytimes.com/2018/06/18/opinion/northern-macedonia-rename-greece.html?smid=fb-nytopinion&smtyp=cur

Η κότα και το κοκοράκι…

10
Για να είμαστε ξεκάθαροι: αν η ελληνική κυβέρνηση είχε σοβαρά στοιχεία κατασκοπευτικής δράσης της Ρωσίας στην Ελλάδα, καλά έκανε και αντέδρασε. Με όσα, όμως, μας παρουσίασε δεν μας έχει πείσει.
Απο κει και πέρα το να συντηρεί το θέμα καθημερινά, και μάλιστα με προκλητικό τρόπο ο ΥΠΕΞ, ΠΡΟΣΕΞΤΕ, ο ΥΠΕΞ, μόνο κακό μπορεί να κάνει.
Η τακτική της κότας στις διεθνείς σχέσεις, πράγματι, παρήλθε, όπως είπε ο κ. Κοτζιάς.
Αλλά και το να κάνεις το κοκοράκι είναι επικίνδυνο. Δεν θα το εκτιμήσει κανείς. Και στην πρώτη σου ανάγκη θα το βρείς μπροστά σου.

Κοτζιάς: Η εποχή που θεωρούνταν διπλωματία το να κάνεις την κότα πέρασε

0

«Η χώρα μας είναι αποφασισμένη να στείλει ένα μήνυμα προς Ανατολάς και Δύση, προς όλους τους φίλους μας και μη, ότι για όποιον παραβιάζει τις αρχές της κυριαρχίας και του σεβασμού απέναντί μας θα λαμβάνονται τα αντίστοιχα μέτρα. Η εποχή που θεωρούνταν διπλωματία το να κάνεις την κότα πέρασε. Αυτή είναι μια διπλωματία για κοτέτσι και όχι για εξωτερική πολιτική», τονίζει σε τηλεοπτική συνέντευξη στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς.

Ερωτηθείς για την ένταση που υπάρχει τις τελευταίες ημέρες στις ελληνορωσικές σχέσεις και σε ό,τι αφορά την επίσκεψη του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα, ο κ. Κοτζιάς υπογραμμίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι δεν ανησυχεί και εκφράζει την ελπίδα πως τα όποια προβλήματα θα επιλυθούν με φιλικό τρόπο.

«Ο Σεργκέι Λαβρόφ, τον οποίο εγώ τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους διπλωμάτες που έχει το διεθνές στερέωμα και έχουμε μία φιλική σχέση, μου ζήτησε να τον προσκαλέσω. Να έρθει στην Ελλάδα για να προετοιμαστεί το ταξίδι του πρωθυπουργού, του κ. Τσίπρα, στη Μόσχα, που πάλι εκείνοι τον καλέσανε. Εγώ έδωσα αυτήν την πρόσκληση, αν θέλει θα έρθει, αν δεν θέλει δεν θα έρθει, πάλι καλοδεχούμενος θα είναι. Αν νιώθει ότι πρέπει να ταυτιστεί με αυτούς που απελάσαμε ή αυτούς που δεν αφήσαμε να μπουν στην Ελλάδα είναι δικαίωμά του. Εγώ προσπάθησα, όπως ξέρετε και το λέει και η ανακοίνωσή μας, να μην ταυτίσω αυτές τις κακές περιπτώσεις με την επίσημη Ρωσία, είναι θέμα της Ρωσίας αν θέλει να ταυτιστεί μαζί τους ή όχι».

Ο υπουργός Εξωτερικών επισημαίνει με έμφαση στη συνέντευξή του ότι «δεν με ανησυχούν οι ελληνορωσικές σχέσεις, με ανησυχεί μια ανατροπή που αναπτύσσεται στη χώρα μας, που όταν εγώ ζητάω να φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο, μου λένε όχι δεν είναι πατριωτικό αυτό, άφησε μερικά. Όταν εγώ ζητάω να λύσω το ονοματολογικό, το σκοπιανό πρόβλημα, μου λένε όχι μην βιάζεσαι. Όταν παίρνω μέτρα απέναντι σε ανθρώπους που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τους κανόνες φιλοξενίας στη χώρα, μου λένε κακώς το κάνεις. Δεν το αντιλαμβάνομαι γιατί. Γιατί από τη μια μεριά χρησιμοποιούνε κάποιοι ρητορική μίσους για το εσωτερικό της χώρας και απέναντι σε μικρές χώρες είναι η μελλοντική Βόρεια Μακεδονία, η Αλβανία κ.λπ. και από την άλλη, όταν μεγάλες χώρες παραβιάζουν τους κανόνες μας, να λένε ότι πρέπει να ανεχόμαστε και να υποκλινόμαστε. Εγώ είπα και στην ημερίδα του Επιστημονικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών ότι δεν πρόκειται για πατριώτες αλλά για προσκυνημένους».

Ο κ. Κοτζιάς χαρακτήρισε πάντως «πολύ καλό» το γεγονός ότι από την πλευρά της ελληνικής αξιωματικής αντιπολίτευσης υπήρξαν χαμηλοί τόνοι και προσεκτικές διατυπώσεις στο θέμα των ελληνορωσικών σχέσεων.

«Ήταν ώριμες οι συνθήκες για τη συμφωνία με τα Σκόπια»

Αναφερόμενος στη συμφωνία των Πρεσπών, ο υπουργός Εξωτερικών σημειώνει ότι ήταν ώριμες οι συνθήκες για την επίλυση της διένεξης με τα Σκόπια.

«Μας λένε βιαστήκαμε. Οι συνθήκες ήταν ώριμες. Οι συνθήκες όταν είναι ώριμες σημαίνει ότι αυτό που μπορεί να κάνεις πρέπει να το κάνεις. Υπάρχει η δεύτερη σχολή που λέει άσε τα τα προβλήματα για να τρεφόμαστε από τα προβλήματα. Εγώ ρωτάω: Θέλουμε μια πΓΔΜ που να είναι κάτω από την επιρροή της Τουρκίας ή μία πΓΔΜ  η οποία να έχει φιλική σχέση με εμάς; Αυτό πρέπει να απαντήσουμε και όχι αν βιαζόμαστε ή όχι. Θέλουμε μία πΓΔΜ  στην οποία θα αναπτυχθεί ο σλαβικός φονταμενταλισμός και θα έχουμε ρεύματα τρομοκρατίας από τον Βορρά στην ελληνική Μακεδονία ή θέλουμε να απαλείψουμε τις αιτίες και τις δυνατότητες ενίσχυσης του σλαβικού φονταμενταλισμού και της τρομοκρατίας στα βόρειά μας; Θέλουμε μια χώρα η οποία να σταθεροποιηθεί και θα είναι δεμένη μαζί μας οικονομικά, γεωγραφικά, κοινωνικά ή θέλουμε μια χώρα η οποία να μας βλέπει σαν εχθρό και να προσβλέπει στη συνεργασία με άλλες χώρες που δεν θα μας ήτανε και πολύ ευχάριστο;» υπογραμμίζει στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Σε ερώτηση αν αυτή ήταν η καλύτερη συμφωνία που θα μπορούσε να κάνει η χώρα μας με τα Σκόπια, ο κ. Κοτζιάς τονίζει: «Ότι μπορούσε κανείς να κάνει μία καλύτερη συμφωνία, αν εσείς και εγώ καθόμασταν στο σπίτι και φτιάχναμε μια συμφωνία χωρίς να υπάρχει η άλλη πλευρά, εντάξει. Όπως είπα, έτσι δεν θα τη λέγαμε Βόρεια Μακεδονία, θα τη λέγαμε Βόρεια Αλάσκα. Και αν μάλιστα δεν είχαν προηγηθεί η παράδοση και η υποχωρητικότητα στις διαπραγματεύσεις, όλα αυτά τα 25 χρόνια, όλα θα ήταν πιο εύκολα. Αλλά εμείς έχουμε δύο ζητήματα: ένα, ότι πρέπει να συμφωνήσει και η άλλη πλευρά, διότι δεν την καταλάβαμε διά πολέμου για να της υπαγορεύσουμε το τι θέλουμε εμείς. Θέλουμε η άλλη πλευρά να πείσει και τη δικιά της κοινωνία, να κερδίσει στη Βουλή την πλειοψηφία, το δημοψήφισμα, να αναθεωρήσει το Σύνταγμά της, να κάνει δύσκολα πράγματα».

«Εμείς βρήκαμε τετελεσμένα και τα διορθώσαμε όσο μπορούσαμε»

«Δεύτερον, εμείς βρήκαμε τετελεσμένα και με αυτά τα τετελεσμένα δεν μπορείς να συνεχίσεις μια διαπραγμάτευση χωρίς να τα πάρεις υπόψη σου. Αυτά που κάναμε ήταν ότι τα διορθώσαμε όσο μπορούσαμε. Η συνέχεια του κράτους, που είναι μία πάγια αρχή του Διεθνούς Δικαίου, υπάρχει.

Πρώτον, έγινε αλλαγή του ονόματος, Βόρεια Μακεδονία. Μερικοί αναφέρονται στο τι λέει ο Ζάεφ σήμερα. Μα δεν έχει επικυρωθεί ακόμη η συμφωνία και δεν έχει αρχίσει να λειτουργεί.

Δεύτερον, στη συμφωνία προβλέπεται ότι θα αλλάξει το άρθρο 49 του Συντάγματος, που μιλάει για μακεδονικό έθνος στις γείτονες χώρες, δηλαδή για μειονότητες, και το οποίο οι προηγούμενες κυβερνήσεις το άφησαν στην Ενδιάμεση Συμφωνία. Ο Ζάεφ έχει συμφωνήσει ότι θα αλλάξει και θα αντιγράψει κατά λέξη σε αυτή την παράγραφο το ελληνικό Σύνταγμα στην παράγραφο 18, που δεν μιλάει βέβαια για μειονότητες στο εσωτερικό, αλλά αναφέρεται στην προάσπιση και τη βοήθεια προς τον απόδημο Ελληνισμό και τη Διασπορά μας. Και ήμουν απόλυτα σύμφωνος μαζί του, να αντιγράψουν την πολύ καλή ελληνική διατύπωση. Όσον αφορά δε τα σύνορα, αναφέρεται με ειδική παράγραφο στη συμφωνία το απαραβίαστο των συνόρων, αλλά και ότι δεν θα επιτρέψουμε να εκδηλώνεται βία από το εσωτερικό της κάθε χώρας προς τα εδώ ή από εμάς προς τα εκεί» αναφέρει ο υπουργός Εξωτερικών.

Στο ερώτημα πώς ερμηνεύει το γεγονός ότι έξι στους δέκα Έλληνες φέρονται στις δημοσκοπήσεις να λένε «όχι» στη συμφωνία, κ. Κοτζιάς επισημαίνει: «Νομίζω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων, όπως και εγώ, συναισθηματικά λένε καλά θα ήταν να μην χρειάζεται να κάνουμε καμία συμφωνία. Επίσης, νομίζω ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης λίγο θρέφονται από τη μη λύση. Και εδώ πρέπει να ξεχωρίσουμε ανάμεσα σε εκείνους που η ειδίκευσή τους είναι να δημιουργούν προβλήματα, όπως είναι η σημερινή αντιπολίτευση- ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες μετά την κατάρρευση της χούντας- και σε εκείνους  που φέρνουν τη λύση των προβλημάτων. Η χώρα έχει ανάγκη το δεύτερο, όχι το πρώτο. Αλλά είναι και πιο δύσκολο. Και όπως είπα και στην ομιλία μου στην ημερίδα, αν στην εξωτερική πολιτική δεν κάνεις τίποτα, συνήθως δεν υπάρχει θέμα. Μόλις όμως αρχίζεις να λύνεις προβλήματα, ο καθένας λέει πώς θα μπορούσε να ήταν καλύτερη ή χειρότερη λύση.

Πιστεύω όμως βαθιά ότι με ενέργειες, όπως η ημερίδα του Επιστημονικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών, και γι’ αυτό την αποσιωπούν τα Μέσα που σας ανέφερα, ο ελληνικός λαός θα καταλάβει καλύτερα τα συμφέροντά του. Επίσης, λέγονται τρομερά πράγματα.

Παραδείγματος χάρη μια κυρία μού είπε στον δρόμο, “δεν ντρέπεσαι που παρέδωσες τη Θεσσαλονίκη να γίνει πρωτεύουσα του κράτους των Σκοπίων”. Κολοκύθια, χαζά πράγματα, ανόητα πράγματα. Αλλά όπως λέει και ο ελληνικός λαός, ξέρετε τι είναι ακατανίκητο στη χώρα μας; η κακία και η έλλειψη σωστών πληροφοριών. Δεν φταίει η κυρία, είναι αυτοί που σκόπιμα, προκειμένου να προωθήσουν το αντιπολιτευτικό τους λόγο, υπονομεύουν μια συμφωνία, που όπως θα είδατε, έγκυρες εφημερίδες του εξωτερικού την χαρακτηρίζουν αριστούργημα διπλωματικής συμφωνίας».

«Σε όλα τα επίσημα έγγραφα θα αναφέρεται Βόρεια Μακεδονία»

Ερωτηθείς αν στη συμφωνία θα μπορούσε να υπάρξει πρόβλεψη για την ονομασία των πολιτών στην πΓΔΜ ως «Σλαβομακεδόνων» ή «Βορειομακεδόνων» και όχι όπως θέλουν οι ίδιοι, ο υπουργός Εξωτερικών σημειώνει: «Προσέξτε, πρέπει να ξεχωρίσουμε τα πράγματα: Επίσημα, και τα θεσμικά θα μπουν μπροστά, στα πάντα ο όρος Βόρεια Μακεδονία. Αλλά αν νομίζετε εσείς ότι μπορώ να επιβάλλω εγώ στον κάθε πολίτη να ονομάζεται Βορειομακεδόνας, θα σας θέσω το εξής πάρα πολύ απλό ερώτημα: Είναι ένας κάτοικος στα Σκόπια και λέει στη φιλενάδα του ότι είναι Μακεδόνας. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα στήσουμε ένα μεταφυσικό κράτος που θα τον βάζει φυλακή; Αυτό που είπαμε είναι ότι οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται όπως θέλουν. Είναι ένα παγκόσμιο δικαίωμα που δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Αλλά ταυτόχρονα και εμείς μπορούμε να τους λέμε όπως θέλουμε.

Μπορούμε να τους λέμε με τη σλαβική τους ονομασία, μπορούμε να μιλάμε για σλαβομακεδονική γλώσσα, σλαβομακεδονικό έθνος. Όταν πάμε στο επίπεδο του ιδιώτη, μόνον ένα κράτος ολοκληρωτικό και ένα κράτος δυνάστης μπορεί να ελέγξει πώς ο άνθρωπος αυτός θα λέγεται ανεπίσημα.

Στην κρατική ταυτότητα όμως, τη θεσμική ταυτότητα, όλα θα φέρουν την ονομασία Βόρεια Μακεδονία. Δηλαδή, το υπουργείο Εξωτερικών δεν θα είναι υπουργείο Εξωτερικών της Μακεδονίας ή των Μακεδόνων. Θα είναι υπουργείο Εξωτερικών της Βόρειας Μακεδονίας. Το σχολείο τάδε θα είναι το σχολείο της Βόρειας Μακεδονίας.

Όμως, δεν μπορείς έξω από το θεσμικό σύστημα και τον δημόσιο χώρο να επιβάλεις στους ανθρώπους πώς θα αυτοπροσδιορίζονται. Ο άλλος θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται “εδώ είναι Βαλκάνια και δεν είναι παίξε γέλασε”, όπως είπε κάποιος ή “εμείς είμαστε ανατολίτες” ή άλλοι λένε “εμείς είμαστε δυτικοί”. Θα πρέπει να αρχίσουμε να τους τιμωρούμε και να τους βάζουμε στις φυλακές; Και τι θα αποφασίσουμε; Είμαστε δυτικοί ή ανατολίτες εμείς ή μείγμα; Οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται όπως θέλουνε…».

Εξασφαλίσαμε την κατάργηση του αλυτρωτισμού

«Σε μια διαπραγμάτευση κάνεις συμβιβασμό. Λέγονται “Μακεδόνες πολίτες της Βορείου Μακεδονίας”. Μέχρι σήμερα αυτοί πέρναγαν στην Ελλάδα και μέχρι σήμερα περνάνε με ταξιδιωτικά έγγραφα  ως “Μακεδόνες”. Και όλοι αυτοί που κάνουν κριτική στη συμφωνία κάνουν σαν να το ξεχνούν ή δεν το ξέρουν. Και το ερώτημα δεν είναι πώς εμείς θέλουμε να τους λένε, αλλά με βάση τα τετελεσμένα και τις δικές τους ανάγκες το ερώτημα είναι: Μακεδόνες καλύτερα ή πολίτες του Βορείου Μακεδονίας; Αυτή είναι η εναλλακτική. Και βέβαια η ονομασία “πολίτες της Βορείας Μακεδονίας” είναι πολύ καλύτερο. Και θα πρέπει πάντα να θυμόσαστε ότι δεν κάναμε πόλεμο απέναντί τους, δεν τους καταλάβαμε, δεν τους επιβάλλουμε κατοχικό σύνταγμα, αλλά κάναμε φιλική διαπραγμάτευση. Και πήραμε το κύριο για μας, που ήταν η κατάργηση του αλυτρωτισμού, η αναγνώριση των συνόρων, η αναγνώριση ότι δεν υπάρχουν μειονοτικά δικαιώματα στην Ελλάδα και απαιτήσεις, αναγνώριση ότι πρέπει να αλλάξουν το όνομα τους σε Βόρεια Μακεδονία, αναγνώριση ότι αυτό θα πρέπει να είναι για όλες τις χρήσεις, αναγνώριση ότι θα πρέπει να κάνουν συνταγματικές αλλαγές… Η συμφωνία είναι ανάμεσα σε δύο κράτη. Δεν δεσμεύει τα πρόσωπα και τα άτομα.

Να σας φέρω ένα παράδειγμα: στην Ενδιάμεση Συμφωνία λέγεται ότι απαγορεύεται η εκδήλωση αλυτρωτισμού από τις δυο πλευρές. Στη διαδήλωση που έγινε εδώ στο Σύνταγμα και στη διαδήλωση που έγινε στη Θεσσαλονίκη, κάποια ακροδεξιά στοιχεία -όχι ο απλός κόσμος που από ανησυχία και καλά έκανε και κατέβηκε σε αυτές τις εκδηλώσεις -φώναζαν “φέρτε μας τα όπλα να μπούμε στα Σκόπια”. Αυτό τι είναι; Δεν είναι αλυτρωτισμός; Και τα κόμματα και οι Μητροπόλεις που υποστήριξαν αυτές τις εκδηλώσεις, με άφησαν με μια απορία. Γιατί δεν καταδίκασαν αυτά τα συνθήματα; Θεωρούν αυτονόητο κάποιοι στην Ελλάδα να φωνάζουν σήμερα “φέρτε τα όπλα να μπούμε στα Σκόπια”; Δηλαδή, αν εμείς ακούγαμε τέτοια συνθήματα σε διαδηλώσεις στην Τουρκία, στην Κωνσταντινούπολη, στην Άγκυρα, δεν θα θεωρούσαμε ότι είναι πρόκληση; Δεν θα καταγγέλλαμε τέτοια αλυτρωτικά  φαινόμενα; Πώς επιτρέπουμε στον εαυτό μας τέτοια “δικαιώματα” που δεν δίνουμε σε άλλους. Εγώ για να είμαι ειλικρινής τέτοια συνθήματα στα Σκόπια δεν έχω ακούσει.

Ο αλυτρωτισμός – και  σωστά το είπε η καθηγήτρια Μαριλένα Κοππά στην ημερίδα- εκφράζει τη διάθεση να ανακαταλάβεις εδάφη που έχεις χάσει. Αλυτρωτισμός σημαίνει, πρώτον, ότι έχεις εδαφικές διεκδικήσεις και, δεύτερον, ότι αυτές τις διεκδικήσεις θα τις υλοποιήσεις με όλα τα μέσα.

Εγώ δεν βλέπω πια να υπάρχουν εδαφικές διεκδικήσεις. Από το πρωί μέχρι το βράδυ αυτά λέει ο Ζάεφ. Τώρα, αν υπάρχουν ανόητοι αντιπολιτευόμενοι διαδηλωτές ή άνθρωποι που κάνουν μπίζνες με αυτά και λένε ότι υπάρχουν αλυτρωτικά, πρέπει οι κοινωνίες να πάρουν μέτρα, φυσικά όχι κατασταλτικά. Μέτρα είναι, για παράδειγμα, αυτό που προβλέπουμε να αλλάξουμε στα βιβλία. Ήδη ξεκίνησε η διαδικασία από τις 17 Ιουλίου, ένα μήνα μετά τη συμφωνία ξεκίνησε η επαφή και η δημιουργία επιστημονικών ομάδων γι’ αυτό το θέμα.

Αλυτρωτισμός είναι επίσης ότι διεκδικούσαν την κληρονομία τη δικιά μας, την αρχαιοελληνική. Αυτό έχει τελειώσει. Άλλαξε ήδη το όνομα του αεροδρομίου των Σκοπίων, έγινε Διεθνές Αεροδρόμιο των Σκοπίων, άλλαξε ο δρόμος που συνέδεε τα σύνορά τους με τα Σκόπια, τα αγάλματα ή τα κατέβασαν ήδη ή τα κατεβάζουν. Νομίζω ότι όλα αυτά είναι πολύ σοβαρά θέματα, διότι παλεύουμε μαζί με την κυβέρνηση Ζάεφ να μπει τέλος στη δηλητηρίαση του κόσμου από φανατισμούς που δεν έχουν θέση στον σημερινό κόσμο. Εμείς θέλουμε τη φιλία. Θέλουμε την κοινή πορεία για να συμβάλλουμε να αναπτυχθεί αυτή η περιοχή και αυτή η περιοχή να συμβάλλει στην ανάπτυξη όλων των Βαλκανίων…

Αν διαβάσετε βιβλία όπως του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και του  κ. Σκυλλακάκη, Γενικού Γραμματέα του κόμματος της κ. Μπακογιάννη και πρώην Γ.Γ. εδώ, στο υπουργείο Εξωτερικών, θα δείτε τι λένε όλοι τους. Ότι πριν από 25 χρόνια, δυστυχώς, δεν πήραμε χαμπάρι ότι θα άλλαζε ο κόσμος και αντί να ασχοληθούμε με τα ουσιαστικά προβλήματα, τσακωνόμασταν για τυπικά και φορμαλιστικά προβλήματα. Και ότι δυστυχώς δεν πήραμε χαμπάρι ότι έπρεπε τη βόρεια γείτονα χώρα να την κάνουμε την καλύτερη μας φίλη και τη βάζαμε απέναντι χωρίς να κατανοούν τις αλλαγές που έγιναν στον κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει για κάποιους και σήμερα» τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός Εξωτερικών.

Δεν υπάρχουν όμως διαφορές ανάμεσα στη σημερινή πολιτική έναντι των Σκοπίων και στην εθνική γραμμή που χάραξε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής το 2008 στο Βελιγράδι; ρωτήσαμε τον κ. Κοτζιά:

«Ο Κώστας Καραμανλής το 2008 είπε ότι θα πρέπει να αλλάξει το όνομα της χώρας που αποκαλούμε μέχρι σήμερα FYROM, να αλλάξει το όνομα. Αν δεν αλλάξει το όνομα, δεν θα μπορούσε να εισέλθει στο ΝΑΤΟ. Το όνομα αλλάζει τώρα. Η διαδικασία και η διαπραγμάτευση του Βουκουρεστίου δεν είχε σαν περιεχόμενό της μια διαπραγμάτευση για το όνομα ούτε μία πρόταση συμφωνίας. Είναι άλλο πράγμα ότι δεν αφήνω να μπει η χώρα αυτή σε έναν οργανισμό και άλλο πράγμα τι συμφωνία κάνουμε οι δυο μας. Το Βουκουρέστι δεν ήταν πρόταση συμφωνίας. Το Βουκουρέστι αποτελούσε όρο, προϋπόθεση για να ενταχτεί η πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, έπρεπε να κάνουμε πρώτα συμφωνία.

Η λύση για την ονομασία των προϊόντων

Ρωτήσαμε τον υπουργό Εξωτερικών για τις διαφωνίες και τις διαμαρτυρίες που εκφράζουν επιχειρηματίες στη Βόρεια Ελλάδα σε ό,τι αφορά την ονομασία των προϊόντων. «Να είμαστε ειλικρινείς, πιο πολλές ενστάσεις ακούγονται από επιχειρηματίες στην Αθήνα. Διότι οι επιχειρηματίες στη Θεσσαλονίκη, όπως είδατε και στο συνέδριο που είχε ανέβει και ο πρωθυπουργός, χαιρέτισαν τη συμφωνία. Και γιατί τη χαιρέτισαν; Διότι μερικοί παριστάνουν ως τα προϊόντα της γείτονος χώρας να είχαν την ονομασία μέχρι τώρα προϊόντα… Βόρειας Αλάσκας και ξαφνικά λέγονται προϊόντα Βόρειας Μακεδονίας. Λάθος και ψέμα. Τα προϊόντα αυτής της χώρας μέχρι σήμερα ονομάζονταν “προϊόντα Μακεδονίας”. Και τώρα από εδώ και πέρα, μόλις ξεκινήσει η συμφωνία και επικυρωθεί, θα λέγονται προϊόντα της Βορείου Μακεδονίας.

Υπάρχει χρονικός ορίζοντας γι’ αυτό;

«Αυτόματα θα γίνει για τα προϊόντα της Βόρειας Μακεδονίας. Αυτό που θέλει ένα χρονικό διάστημα για να λυθεί είναι τα ίδια τα προϊόντα, όχι η χώρα προέλευσής τους, παραγωγής τους. Διότι υπάρχουν προϊόντα στην Ελλάδα που ορθώς λέγονται μακεδονικά προϊόντα και προϊόντα της πΓΔΜ που και εκεί λέγονται “μακεδονικά”.

Υπάρχουν 3.500 επιχειρήσεις από τις δύο πλευρές -τόσες κατέγραψε το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έχουμε τη μελέτη εδώ- που φέρουν την επιγραφή “Μακεδονικό”.

Γι’ αυτό είπαμε ότι θα φτιάξουμε μια επιτροπή υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΗΕ. Κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είμαστε εμείς. Δεν ανησυχούμε. Να σας πω και το άλλο, αυτά τα προϊόντα δεν είχαν αυτούς τους τίτλους μέχρι τώρα. Τώρα πάμε να το ρυθμίσουμε. Να το λύσουμε. Αυτοί οι οποίοι έβλεπαν το πρόβλημα και δεν έκαναν τίποτα βρίζουν τώρα γιατί θέλουμε να το λύσουμε».

Στην ερώτηση για το τι τον κάνει να πιστεύει ότι οι 140 χώρες σε όλο τον κόσμο που έχουν αναγνωρίσει μέχρι σήμερα την πΓΔΜ ως «Μακεδονία» θα αποδεχτούν τη νέα ονομασία, ο υπουργός απάντησε: «Δείτε το βίντεο του BBC το οποίο δείχνει πώς ονόμαζε το BBC την πΓΔΜ πριν από τη συμφωνία και μετά τη συμφωνία. Το BBC, το CNN, όλα τα μεγάλα διεθνή κανάλια πριν από τη συμφωνία λέγανε τη FYROM σκέτα νέτα “Μακεδονία” και στο χάρτη της Ελλάδος δεν υπήρχε Μακεδονία. Μετά τη συμφωνία, η FYROM λέγεται Βόρεια Μακεδονία και στον χάρτη ως Μακεδονία εμφανίζεται η ελληνική Μακεδονία. Και σας ρωτάω, από τον χάρτη που εξαφανίζει την ελληνική Μακεδονία και τα αναφέρει ως “Μακεδονία” τα Σκόπια και το χάρτη που λέει τα Σκόπια Βόρεια Μακεδονία και τη Βόρεια Ελλάδα Μακεδονία, ποια από τα δύο είναι πιο πατριωτικά κοντά μας;…

Ακούστε, έχει μεγάλο ενδιαφέρον το χθεσινό γράμμα του Ζάεφ προς το ΝΑΤΟ, που λέει ότι η χώρα κάνει αίτηση να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ με το όνομα Βόρεια Μακεδονία. Ποιο κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ ή  κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να αναφέρει πλέον και στο εξής διαφορετικά ένα κράτος με το όνομα που το ίδιο ζητάει να ενταχθεί; Και το δεύτερο, στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η πΓΔΜ είναι ότι θα γράψει σε όλα τα κράτη που το έχουν αναγνωρίσει με το σκέτο όνομα “Μακεδονία” ότι το όνομά μας είναι πλέον, λέγομαι Βόρεια Μακεδονία και από σήμερα θέλω να μας αποκαλείται με αυτόν τον τρόπο. Ακόμη και η Τουρκία αν θέλει να εξακολουθήσει να τους λέει σκέτα νέτα “Μακεδονία” πρέπει να παραβιάσει τη συμφωνία στο ΝΑΤΟ, τη συμφωνία στον ΟΗΕ και τις συμφωνίες που κάνει το ίδιο το κράτος της Βόρειας Μακεδονίας απέναντι σε κάθε τρίτο μέρος.

Η συμφωνία στην ελληνική Βουλή μόλις ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία στα Σκόπια

Πόσο ρεαλιστικό είναι, όμως, να πιστεύει κανείς ότι η συμφωνία θα γίνει τελικά δεκτή στην πΓΔΜ, με δεδομένο ότι η τελευταία δημοσκόπηση δείχνει ότι το 54% των κατοίκων της χώρας αυτής αντιτίθεται στη συμφωνία;

«Το είδα αυτό, αλλά πριν από τρεις ημέρες είχε άλλη δημοσκόπηση που έλεγε ότι το 70% είναι υπέρ της συμφωνίας. Πείτε μου την εταιρεία και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί για να σας το σχολιάσω. Η δικιά μου γνώμη είναι ότι η πλειοψηφία του φίλου γειτονικού λαού θέλει να μπει και στο ΝΑΤΟ, να μην πω η απόλυτη πλειοψηφία του αλβανικού τους στοιχείου και η πλειοψηφία του σλαβομακεδονικού θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν αποφασίσουν να μην μπούνε, δεν το θέλω, δεν το πιστεύω, δεν νομίζω ότι θα γίνει, αλλά αν γινότανε, νομίζω ότι θα είναι φανερό ότι εμείς δεν φταίμε σε κάτι…

Η επικύρωση θα γίνει με το δημοψήφισμα και στη συνέχεια πρέπει να ακολουθήσουν οι συνταγματικές αλλαγές. Πρέπει να καταλάβετε τι δύσκολο πράγμα είναι για μια χώρα να αλλάζει το όνομά της και να αλλάζει και το Σύνταγμά της. Και τι μεγάλη πράξη είναι από την άλλη πλευρά -κάποιοι με βρίσανε επειδή αναγνωρίζω τη δυσκολία τους- είναι δύσκολο πράγμα και το κάνουνε για να έχουν καλές σχέσεις μαζί μας και να έχουν προοπτικές στους ευρωατλαντικούς θεσμούς. Και αν θέλετε, από τη δική τους σκοπιά, θα τα κάνουν όλα αυτά μη γνωρίζοντας στο τέλος τι θα γίνει στην Ελλάδα και αν θα την επικυρώσουμε.

«Όλοι θέλουν να το λύσουμε εμείς το πρόβλημα για να έχουν το δικαίωμα να μας κατηγορούν»

Αλήθεια, ποια είναι η εκτίμησή σας για τη στάση της ελληνικής πλευράς;

«Νομίζω ότι μόλις επικυρωθεί στην πΓΔΜ η αλλαγή του Συντάγματος, την άλλη μέρα πρέπει να έρθει στην ελληνική Βουλή, στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και μετά στην Ολομέλεια της Βουλής» απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κοτζιάς.

Και αν δεν εγκριθεί στη Βουλή; Πάμε αμέσως για εκλογές;

«Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση» εκτιμά ο κ.Κοτζιάς. «Είναι στο συμφέρον και των δύο κρατών- και θα το αντιληφθούν οι πλειοψηφίες και στις δύο χώρες- ότι πρέπει να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία. Και να σας πω και κάτι: Ακούω πολλή κριτική από την αντιπολίτευση, είπα μια φράση στη Βουλή που θα την επαναλάβω, έχω την αίσθηση ότι όλοι θέλουν να το λύσουμε εμείς το πρόβλημα για να έχουν το δικαίωμα να μας κατηγορούν. Τους βολεύει αυτό» προσθέτει.

Τι γίνεται όμως με τον κυβερνητικό σας εταίρο, τον κ. Καμμένο, ο οποίος αντιδρά;

«Νομίζω ότι δικαιούται να έχει την άποψή του, όπως δικαιούμαι να έχω και εγώ τη δική μου» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κοτζιάς και προσθέτει: «Ας περιμένουμε να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Εγώ πιστεύω ότι όταν θα έρθει η συμφωνία για ψήφιση στη Βουλή, θα έχουμε και μια πλειοψηφία στον λαό που θα έχει κατανοήσει τα θετικά της, θα έχει δει ότι δεν πήρε κανείς τη Θεσσαλονίκη για τα Σκόπια, θα έχει δει ότι οι φοβισμένοι και οι δειλοί κατασκευάζουν καταστροφικά σενάρια και οι τολμηροί πατριώτες είναι αυτοί που είχαν δίκιο».

Αν όμως οι Ανεξάρτητοι Ελληνες καταψηφίσουν τη συμφωνία και αποχωρήσουν από την κυβέρνηση; Βλέπετε αλλαγή στη διακυβέρνηση στην Ελλάδα και επακόλουθα το ενδεχόμενο ακύρωσης της συμφωνίας;

«Δεν βλέπω πιθανή αλλαγή κυβέρνησης και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να ακυρώνει έτσι εύκολα διεθνείς συμφωνίες, οι οποίες μάλιστα θα έχουν επιβεβαιωθεί από 28 άλλα κράτη» εκτιμά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κοτζιάς και σημειώνει: «Αυτά είναι για τα μάτια της κοινής γνώμης. Και σας ξαναλέω, κατακρίνουν μια συμφωνία που είναι πολλαπλάσια καλύτερη από οποιαδήποτε συμφωνία. Οι αντιπολιτευόμενοι ξέρουν ότι είναι μία πολύ καλή συμφωνία, αλλά τους βολεύει αντιπολιτευτικά. Είναι ευχαριστημένοι κατά βάθος. Εμείς να κάνουμε τη σκληρή και τολμηρή δουλειά και αυτοί να παριστάνουν τις παρθένες… Όπως λέω πάντα, η ιστορία είναι σχολείο για να μεγαλώνουμε και να αναπτυσσόμαστε και να μαθαίνουμε και όχι φυλακή. Πρέπει να τελειώνουμε με τα δεσμά των φυλακών που βάλαμε τον εαυτό μας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ/kathimerini.gr

Υπερασπιζόμενοι την δημοκρατία

0

Οι αμερικανικές αξίες και ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων

Περίληψη:

Οι προσπάθειες για την στήριξη της δημοκρατίας δεν πρέπει να δίνουν έμφαση σε ένα ιεραποστολικό όραμα της εξάπλωσης των «αμερικανικών» αξιών σε όλο τον κόσμο, αλλά μάλλον σε μια σκληρή και πρακτική στρατηγική που να ενισχύει τις χώρες ώστε να προστατεύουν την δική τους κυριαρχία.

Ο RICHARD FONTAINE είναι πρόεδρος του Center for a New American Security.
Ο DANIEL TWINING είναι πρόεδρος του International Republican Institute.

Στην Εθνική Αμυντική Στρατηγική (National Defense Strategy) του 2018 [1] που δημοσιοποιήθηκε τον Ιανουάριο, η διοίκηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, προσδιόρισε σωστά τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων [2] ως την κεντρική πρόκληση για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα τελευταία χρόνια, αντίπαλα κράτη όπως η Κίνα και η Ρωσία έχουν αυξήσει την ικανότητά τους να προβάλλουν ισχύ και να υπονομεύουν την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ φιλελεύθερη διεθνή τάξη [3], ακόμη και όταν η Ουάσιγκτον αγωνίστηκε για να απαντήσει. Επιπλέον, το Πεκίνο και η Μόσχα μοιράζονται το όραμα μιας παγκόσμιας τάξης πιο ευνοϊκής για τις δικές τους μορφές αυταρχικής διακυβέρνησης. Ως αποτέλεσμα, ο σημερινός ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων είναι ένας διαγωνισμός όχι μόνο των εθνών αλλά και των πολιτικών συστημάτων.

Μέχρι στιγμής, η διοίκηση Trump έχει επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στην αντιπαλότητα των μεγάλων δυνάμεων με όρους οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος [4]. Τα κείμενα στρατηγικής έχουν σκιαγραφήσει την απώλεια της ανταγωνιστικής στρατιωτικής αιχμής των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς άλλα κράτη έχουν πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες προβολής ισχύος. Η Ουάσινγκτον έχει χρησιμοποιήσει τους δασμούς και άλλες κυρώσεις για να καταπολεμήσει τις εμπορικές πρακτικές της Κίνας, ενώ το Κογκρέσο και η διοίκηση έχουν επιβάλει κυρώσεις σε μεμονωμένους Ρώσους που κατηγορούνται για διεθνείς παραβιάσεις.

20072018-1.jpg

Μια αμερικανική σημαία στο Convent, στην Louisiana, τον Ιούνιο του 2018 . JONATHAN BACHMAN / REUTERS
———————————————————————

Αυτές οι απαντήσεις, ωστόσο, δεν αρκούν. Για να ξεπεράσουν τους γεωπολιτικούς ανταγωνιστές τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να προχωρήσουν πέρα από την οικοδόμηση ενός ισχυρότερου στρατού ή την επιβολή οικονομικών κανόνων˙ πρέπει να εντείνουν την υποστήριξή τους προς την δημοκρατία σε όλο τον κόσμο. Οι αυταρχικές δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία, εργάζονται για να υπονομεύσουν την δημοκρατία όπου υπάρχει, να την σβήσουν εκεί όπου είναι καινούργια, και να την κρατήσουν μακριά από εκεί από όπου λείπει. Θεωρούν την επίθεσή τους στην δημοκρατία ως ζήτημα όχι αξιών, αλλά στρατηγικού πλεονεκτήματος [5], με το οποίο μπορούν να ενισχύσουν την δική τους ισχύ, με το να διαβρώνουν την εσωτερική συνοχή των δημοκρατιών και την αλληλεγγύη των δημοκρατικών συμμαχιών. Το Πεκίνο και η Μόσχα βρίσκονται στην επίθεση˙ εν τω μεταξύ, η Ουάσινγκτον μετά βίας παίζει άμυνα, πολύ δε λιγότερο κάνει αυτό που χρειάζεται: Να υποστηρίξει μια ρωμαλέα ατζέντα για την προστασία και την διεύρυνση του ελεύθερου κόσμου.

ΕΝΑΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ

Η Ουάσιγκτον δεν ήταν πάντα αδιάφορη για την τύχη της δημοκρατίας. Οι Ιδρυτικοί Πατέρες [των ΗΠΑ] κατανόησαν ότι η μοίρα της ελευθερίας στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι συνδεδεμένη με το πεπρωμένο της ελευθερίας στο εξωτερικό, και πρόεδροι τόσο διαφορετικοί όπως οι Woodrow Wilson, Harry Truman και Ronald Reagan εργάστηκαν ενεργά για να υπερασπιστούν και να επεκτείνουν τις τάξεις των ελευθέρων εθνών.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η στήριξη της δημοκρατίας είναι θέμα και αξιών και συμφερόντων. Βοηθά στην κινητοποίηση του αμερικανικού κοινού γύρω από την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και δίνει κατεύθυνση στις διεθνείς προσπάθειες της Ουάσινγκτον πέρα από το στενά ερμηνευμένο εθνικό συμφέρον. Η ιστορία δείχνει ότι η προώθηση της δημοκρατίας είναι επίσης ένας ισχυρός τρόπος για την προώθηση της παγκόσμιας σταθερότητας. Οι δημοκρατίες δεν είναι πιθανό να πάνε στον πόλεμο μεταξύ τους, οι πιο στενοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών είναι οι δημοκρατίες, και οι πιο αξιόπιστες εμπορικές και επενδυτικές αγορές είναι εκείνες στις φιλελεύθερες κοινωνίες. Ένας κόσμος στον οποίο οι θεσμοί της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι ισχυροί είναι ασφαλέστερος για τις Ηνωμένες Πολιτείες από έναν κόσμο στον οποίο η απολυταρχία έχει βγει για κυνήγι.

Η σημασία της δημοκρατίας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ βοηθάει να εξηγηθούν οι πρόσφατες δραστηριότητες της Κίνας και της Ρωσίας. Αμφότεροι ο Ρώσος πρόεδρος, Vladimir Putin, και ο Κινέζος πρόεδρος, Xi Jinping, βλέπουν να εξελίσσεται ένας διαγωνισμός συστημάτων μεταξύ της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της κεντρικά καθοδηγούμενης διακυβέρνησης. Ο Xi προτείνει την Κίνα ως ένα εναλλακτικό πρότυπο για τις αναπτυσσόμενες χώρες που μπορούν να προσφέρουν οικονομικό εκσυγχρονισμό χωρίς πολιτική επιλογή, ενώ ο Πούτιν υποστηρίζει ότι οι Δυτικές δημοκρατίες είναι σε παρακμή [6], στερούμενες την πειθαρχία και το σφρίγος της τεχνολογικά ενισχυμένης δικτατορίας του. Και οι δύο προβάλλουν τα αυταρχικά τους μοντέλα προκειμένου να υπονομεύσουν τις ελεύθερες κοινωνίες, να αποδυναμώσουν τις συμμαχίες των ΗΠΑ και να κερδίσουν γεωστρατηγικό πλεονέκτημα.

Η Μόσχα, διαισθανόμενη ότι οι διαιρεμένες Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν μικρότερη απειλή για τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της Ρωσίας [7], επιδιώκει να πλήξει την δημοκρατική πρακτική που βρίσκεται στον πυρήνα της αμερικανικής ζωής. Μέσα από την παραπληροφόρηση και την παρέμβαση, εργάζεται για να σπείρει την δυσπιστία στις εκλογές και τους θεσμούς, να βάλει κοινωνικές ομάδες τη μια εναντίον της άλλης, και να υπονομεύσει την έννοια της αλήθειας από την οποία εξαρτάται ο δημοκρατικός λόγος. Σε δεκάδες Δυτικές χώρες, η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει κυβερνοεπιθέσεις, ψευδείς ειδήσεις, προπαγάνδα και χειραγώγηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για να υπονομεύσει τις ανοιχτές κοινωνίες, ενώ παρέχει υλική υποστήριξη σε αντιφιλελεύθερες κοινωνικές και πολιτικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων ριζοσπαστών λαϊκιστών και στις δύο πλευρές του ιδεολογικού φάσματος.

Η Κίνα υιοθετεί μια πιο λεπτή, μακροπρόθεσμη προσέγγιση. Σε χώρες όπως η Αυστραλία και η Ελλάδα, το Πεκίνο χρησιμοποίησε το οικονομικό βάρος του για να στηριχτεί σε εταιρείες και ομάδες της κοινωνίας των πολιτών για να περιορίσουν την ρητορική που η Κίνα θεωρεί απαράδεκτη. Η Πρωτοβουλία Belt and Road του Πεκίνου απειλεί να συλλάβει χώρες σε ένα δίχτυ εξάρτησης χρέους και αυξημένης διαφθοράς. Ομοίως, η ανάπτυξη ενός νέου «ψηφιακού Δρόμου του Μεταξιού» από την Κίνα, ενός σχεδίου για την προώθηση της συνδεσιμότητας των πληροφορικών τεχνολογιών σε όλη την Ευρασία, μπορεί πολύ καλά να εξαγάγει το οργουελιανό καθεστώς εγχώριας παρακολούθησης του Πεκίνου. Μέσα από τέτοιες κινήσεις, η Κίνα αναπτύσσει αυτό που το National Endowment for Democracy ορίζει ως «αιχμηρή ισχύς» [8], η οποία αποσκοπεί στο να «διαπεράσει, να διεισδύσει ή να διατρήσει το πολιτικό περιβάλλον και το περιβάλλον των πληροφοριών στις στοχευμένες χώρες». Με άλλα λόγια, το Πεκίνο οικοδομεί πολιτική επιρροή στις χώρες-στόχους και κατασκευάζει μια επεκτατική, αντιφιλελεύθερη σφαίρα επιρροής που είναι εχθρική απέναντι στην αμερικανική ηγεσία.

ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ

Οι εκστρατείες επιρροής της Κίνας και της Ρωσίας [9] απαιτούν μια απάντηση από τις ΗΠΑ -για λόγους όχι ουιλσονικού ιδεαλισμού, αλλά σκληρού ρεαλισμού. Τα δημοκρατικά έθνη πρέπει να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από μια μορφή ιδεολογικής επίθεσης στην οποία δεν έχουν γίνει μάρτυρες από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Συγκεκριμένα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αποτρέψουν την αυταρχική επιρροή με τρεις τρόπους: Με το να καταστήσουν τις υπάρχουσες δημοκρατίες πιο ανθεκτικές, με το να προστατέψουν και να στηρίξουν τις εύθραυστες δημοκρατίες, και με το να επεκτείνουν την δημοκρατική επιλογή σε χώρες όπου σήμερα είναι άγνωστη.

Η κορυφαία προτεραιότητα πρέπει να είναι να καταστούν οι ανοικτές κοινωνίες πιο ανθεκτικές και ικανές να υπερασπίζονται τους εαυτούς τους από εξωτερικές απειλές. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η υψηλή στρατηγική των ΗΠΑ περιστράφηκε γύρω από την προστασία των δημοκρατικών «οχυρών» στην Ασία και την Ευρώπη. Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει πρώτα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από την αυταρχική διείσδυση και υπονόμευση, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να προστατεύσουν συμμάχους και εταίρους όπως η Αυστραλία, η Γαλλία, η Γερμανία, το Μεξικό και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ακριβώς όπως η Ουάσινγκτον θα θεωρούσε οποιαδήποτε στρατιωτική εισβολή σε αυτές τις χώρες ως απαράδεκτη παραβίαση της κυριαρχίας τους, θα πρέπει επίσης να θεωρήσει και την πολιτική παρέμβαση ως μια εχθρική πράξη άξια μιας συλλογικής αντίδρασης.

Η δεύτερη προτεραιότητα θα πρέπει να είναι η προστασία των εύθραυστων εκκολαπτόμενων δημοκρατιών -χώρες που πρόσφατα εκδημοκρατίστηκαν αλλά όπου η δημοκρατία εξακολουθεί να υφίσταται επίθεση από εσωτερικές ή εξωτερικές δυνάμεις. Η Ουκρανία είναι ένα σημαντικό παράδειγμα: Τόσο η κυβέρνησή της όσο και η πλειοψηφία [10] του πληθυσμού της υποστηρίζουν την δημοκρατική εδραίωση και την ένταξη στην Δύση, όμως η Μόσχα διεξάγει υβριδικό πόλεμο για να ανατρέψει τα κυριαρχικά θεσμικά όργανα της χώρας. Άλλες σημαντικές εύθραυστες δημοκρατίες είναι το Μπαγκλαντές, η Γεωργία, η Ινδονησία, η Μαλαισία, η Νιγηρία και η Τυνησία, οι οποίες αντιμετωπίζουν ποικίλες απειλές όπως η ρωσική επιθετικότητα, ο κινεζικός οικονομικός εξαναγκασμός και ο βίαιος μη κρατικός εξτρεμισμός.

20072018-2.jpg

Ο Xi Jinping και ο Vladimir Putin συναντώνται στο Κρεμλίνο, τον Ιούλιο του 2017. REUTERS
————————————————————————–

Η τρίτη προτεραιότητα θα πρέπει να είναι να ενθαρρυνθούν τα δημοκρατικά ανοίγματα σε αυταρχικά περιβάλλοντα. Η Ουάσινγκτον μπορεί να μην έχει την δύναμη να μετριάσει την καταστολή σε χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν, η Βόρεια Κορέα και η Ρωσία, αλλά υπάρχουν και άλλες περιοχές όπου η δημοκρατική πρακτική μπορεί να βρει πιο γόνιμο έδαφος, όπως η Αγκόλα, η Λευκορωσία, η Κεντρική Ασία, η Αιθιοπία και η Βενεζουέλα. Ο στόχος της Ουάσινγκτον στις χώρες αυτές δεν πρέπει να είναι η υποκίνηση της αλλαγής του καθεστώτος αλλά η υποστήριξη των τοπικών φορέων που εργάζονται για την προοδευτική επέκταση της δημοκρατίας.

ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Πολλοί στην Ουάσιγκτον πιστεύουν τώρα ότι η αυταρχική αναζωπύρωση είναι απλώς ένα γεγονός της ζωής. Υπογραμμίζοντας τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, υποστηρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κακό ιστορικό στην προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, και λένε ότι πρέπει να είναι προσεκτικές στο τι επιθυμούν -κατά την διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, για παράδειγμα, η πτώση των απολυταρχιών προκάλεσε όχι την φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά την αστάθεια και τον βίαιο εξτρεμισμό. Ωστόσο, οι πόλεμοι στο Αφγανιστάν και το Ιράκ ξεκίνησαν στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, όχι της προώθησης της δημοκρατίας, και η Αραβική Άνοιξη ήταν περισσότερο προϊόν τοπικής δυναμικής από όσο [σχετική με το τι] είπαν ή έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, αυτά τα επιχειρήματα αγνοούν την πραγματικότητα ότι σε έναν διασυνδεδεμένο κόσμο η υγεία της δημοκρατίας των ΗΠΑ εξαρτάται εν μέρει από την ισχύ της δημοκρατίας σε άλλες χώρες. Μια πολιτική ατζέντα υποστήριξης της δημοκρατικής πρακτικής στο εξωτερικό δεν αποσπά την προσοχή από τις επιταγές του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων˙ αντίθετα, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εμπλοκής στον ανταγωνισμό.

Για τον σκοπό αυτό, η Ουάσιγκτον πρέπει να επενδύσει στην υπεράσπιση της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο. Αυτό θα απαιτήσει, μεταξύ άλλων, την προστασία των εκλογών, των κυβερνητικών θεσμών, και των μέσων μαζικής ενημέρωσης από κυβερνο-επιθέσεις και την επιβολή πρακτικού κόστους σε όσους χρησιμοποιούν ψηφιακά εργαλεία για την προώθηση του διχασμού και της δυσπιστίας. Σημαίνει την διάθεση σημαντικών πόρων [των υπηρεσιών] πληροφοριών για την κατανόηση της δραστηριότητας των αντιπάλων και την προληπτική υπεράσπιση των επιθέσεών τους στους θεσμούς των ΗΠΑ. Τον περασμένο Φεβρουάριο, για παράδειγμα, ο τότε διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (National Security Agency), Mike Rogers, παραδέχθηκε ότι η υπηρεσία του δεν έχει την προεδρική εξουσία να διακόψει μια ρωσική παρεμβολή στις εκλογές του 2018. Το πρόβλημα αυτό απαιτεί άμεση αντιμετώπιση, όπως και η τεράστια υποεπένδυση σε υπηρεσίες πληροφοριών και άλλους πόρους που είναι αφοσιωμένοι στην αντιμετώπιση των κρατικά υποστηριζόμενων απειλών για την δημοκρατία.

Η Ουάσινγκτον θα πρέπει επίσης να αναδιατυπώσει τις απειλές για την δημοκρατία -και τις λύσεις τους- ως προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν σε συνεργασία με τους συμμάχους της. Η εμπλοκή της Ρωσίας στην Ευρώπη θα πρέπει να αποτελεί ζήτημα για το ΝΑΤΟ, ενώ οι κινεζικές παρεμβάσεις στην Αυστραλία θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως μέρος των δεσμεύσεων της συνθήκης ΗΠΑ-Αυστραλίας. Θεωρώντας τέτοιες εξωτερικές επιθέσεις όχι μόνο ως ζήτημα εγχώριας πολιτικής αλλά και ως επίθεση εναντίον συμμάχων, η Ουάσιγκτον και οι εταίροι της μπορούν να μοιράζονται καλύτερα πληροφορίες και πόρους και να συντονίζουν κοινές αντιδράσεις.

Η στήριξη των εκκολαπτόμενων δημοκρατιών θα απαιτήσει μια δέσμη διπλωματικών και οικονομικών μέτρων, μαζί με την υπομονή για να δει κάποιος μέσα από τις μακροπρόθεσμες προσπάθειες. Ένα καλό ξεκίνημα θα ήταν η Ουάσιγκτον να σταματήσει να συμπεριφέρεται στους θεσμούς που επικεντρώνονται στις συνθήκες στις εύθραυστες δημοκρατίες -όπως το Γραφείο Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Εργασίας στο αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, ή το Τμήμα για την Δημοκρατία, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Διακυβέρνηση στην USAID- ως στρατηγικές εφεδρείες, άξιες λιγότερης προσοχής και πόρων από εκείνους [τους θεσμούς] που επικεντρώνονται πιο ξεκάθαρα στην εθνική ασφάλεια. Αντίθετα, οι ηγέτες τόσο στον εκτελεστικό κλάδο όσο και στο Κογκρέσο πρέπει να κατανοήσουν ότι τέτοια ιδρύματα, τα οποία μελετούν αυτά τα ερωτήματα εδώ και δεκαετίες, είναι εργαλεία αιχμής που εξοπλίζουν καλύτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες για το σημερινό υβριδικό περιβάλλον του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων.

Όσον αφορά τις πιο δύσκολες περιπτώσεις, θα είναι σημαντικό να μην δοθεί στους αυταρχικούς αμφισβητίες ένα «ελευθέρας» για την εσωτερική καταστολή. Οι ηγέτες των ΗΠΑ έχουν παραδοσιακά μιλήσει υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας σε κλειστές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με καθεστώτα με τα οποία πρέπει να κάνουν δουλειές. Ωστόσο, σήμερα οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ συχνά υποκύπτουν στις κυβερνήσεις των αυταρχικών χωρών, οι οποίες αντιμετωπίζονται ως ενιαίοι δρώντες παρά το γεγονός ότι αυτά τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα δεν μιλούν εξ ονόματος των πολιτών τους. Σε αυτόν τον αμφισβητούμενο χώρο, η Ουάσιγκτον πρέπει να μιλά σταθερά για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις πολιτικές ελευθερίες και την προστασία των μειονοτήτων, τόσο γενικά όσο και σε σχέση με συγκεκριμένες χώρες. Οι λαοί των εθνών αυτών θα το θυμούνται.

Οι προσπάθειες για την στήριξη της δημοκρατίας δεν πρέπει να δίνουν έμφαση σε ένα ιεραποστολικό όραμα της εξάπλωσης των «αμερικανικών» αξιών σε όλο τον κόσμο, αλλά μάλλον σε μια σκληρή και πρακτική στρατηγική που να ενισχύει τις χώρες ώστε να προστατεύουν την δική τους κυριαρχία. Κανένα έθνος δεν θέλει να αποτελεί τμήμα της σφαίρας επιρροής ενός άλλου, και ο εθνικισμός παραμένει μια ισχυρή δύναμη. Με το να κινητοποιούνται για να προστατεύουν ενάντια στην καθιέρωση σφαιρών επιρροής από τις αυταρχικές μεγάλες δυνάμεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να προσφέρουν ένα όραμα που απευθύνεται τόσο στις αξίες όσο και στα συμφέροντα των χωρών του κόσμου.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2018-07-18/standing-democracy

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.defense.gov/Portals/1/Documents/pubs/2018-National-Defense-S…
[2] https://www.reuters.com/article/us-usa-military-china-russia/u-s-militar…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/world/2018-06-14/liberal-world
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/world/2018-06-14/realist-world
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2017-11-16/meaning-sharp-p…
[6] https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2017/03/its-putins-world/51…
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/ukraine/2016-04-18/russias-perpe…
[8] https://www.ned.org/sharp-power-rising-authoritarian-influence-forum-rep…
[9] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2017-09-15/era-authoritari…
[10] http://www.iri.org/sites/default/files/2018-5-21_ukraine_poll_presentati…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Οι τέσσερις αρχές του δόγματος Τραμπ

0
  • του Gideon Rachman Financial Times/euro2day.gr

H κοσμοθεώρηση του Αμερικανού προέδρου βάζει την οικονομία πάνω από αξίες και ιδανικά. Η εξωτερική πολιτική με βάση τις σφαίρες επιρροής και η σύγκρουση με παραδοσιακούς συμμάχους.

Κορυφαίες προσωπικότητες και από τα δύο κόμματα, από τον Τζον Κένεντι ως τον Ρόναλντ Ρίγκαν μέχρι τους Μπους και τους Κλίντον, συμφωνούσαν ότι είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ να προωθούν το ελεύθερο εμπόριο και τη δημοκρατία σε όλο τον κόσμο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει γκρεμίσει αυτή τη συναίνεση της Ουάσιγκτον. Η απομάκρυνση του Αμερικανού προέδρου από τις καθιερωμένες αρχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι τόσο ριζική, που πολλοί από τους επικριτές του απορρίπτουν τις ιδέες του ως το προϊόν ενός διαταραγμένου μυαλού. Αλλά αυτό είναι λάθος. Αναδύεται ένα δόγμα Τραμπ το οποίο έχει εσωτερική συνοχή. Υπάρχουν τέσσερις βασικές αρχές πίσω από την προσέγγισή του.

Η οικονομία πάνω απ’ όλα: Από την ομιλία που έδωσε στην ορκωμοσία του, όπου επέκρινε τη «σφαγή» και τα «παρατημένα εργοστάσια» στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, ο κ. Τραμπ έχει υποσχεθεί να κάνει την Αμερική «μεγάλη ξανά» με οικονομικούς όρους. Για τον σκοπό αυτό, έχει επικεντρωθεί σε χώρες που πιστεύει ότι έχουν υπερβολικά εμπορικά πλεονάσματα με τις ΗΠΑ.

Η έμφαση στο εμπόριο και στην οικονομία συσκοτίζει τη διάκριση ανάμεσα σε συμμάχους και αντιπάλους. Πολλές χώρες που έχουν μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα με την Αμερική αποτελούν επίσης σημαντικούς στρατιωτικούς εταίρους, μεταξύ των οποίων η Ιαπωνία και η Γερμανία. Αυτός είναι ο λόγος που ο κ. Τραμπ περιέγραψε την Ε.Ε. ως εχθρό αυτή την εβδομάδα. Η αντίληψή του για την προτεραιότητα της οικονομίας τον οδηγεί στην αμφισβήτηση της αξίας των παραδοσιακών αμυντικών συμμαχιών των ΗΠΑ, καθώς τις βλέπει κυρίως ως μια επιδότηση σε οικονομικούς αντιπάλους.

Εθνη όχι θεσμοί: Η πλειονότητα των προηγούμενων προέδρων των ΗΠΑ έχουν εκφράσει κατά καιρούς την αγανάκτησή τους με τους διεθνείς θεσμούς, όπως ο ΟΗΕ, ο ΠΟΕ και η G7.

Αλλά ο κ. Τραμπ έχει ανεβάσει τις αντιρρήσεις αυτές σε ένα άλλο επίπεδο. Αντιμετωπίζει τους διεθνείς θεσμούς ως προπύργια «πολιτικής ορθότητας» σε ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή. Θα προτιμούσε να αντιμετωπίζει τα υπόλοιπα έθνη σε διμερή βάση, όπου το πλεονέκτημα της Αμερικής όσον αφορά το μέγεθος μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Οι πολυμερείς θεσμοί, όπου οι ΗΠΑ μπορούν να νικηθούν στις ψήφους, είναι καλύτερο να αποφεύγονται. Η «βασισμένη στους κανόνες διεθνής τάξη», που οι προηγούμενοι πρόεδροι διαφύλαξαν με μεγάλη προσοχή, υπονομεύεται σκόπιμα από την κυβέρνηση Τραμπ.

Πολιτισμός, όχι αξίες: Όλοι οι μεταπολεμικοί πρόεδροι, ακόμα και ο υπέρ το δέον ρεαλιστής Ρίτσαρντ Νίξον, πίστευαν ότι ο ρόλος τους είναι να στηρίζουν ορισμένες οικουμενικές αξίες. Έχει αποδειχθεί εύκολο για τους επικριτές των ΗΠΑ να επισημαίνουν ασυνέπειες και υποκριτικές συμπεριφορές στην προώθηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Αμερική. Αλλά η ρητορική δέσμευση αποτελούσε πάντοτε κεντρικό μέρος της προσέγγισης των ΗΠΑ.

Ο κ. Τραμπ αντίθετα έχει δείξει πολύ λίγο ενδιαφέρον για την προώθηση της δημοκρατίας ή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αντίληψή του για τη Δύση δεν βασίζεται σε κοινές αξίες αλλά στον πολιτισμό ή στη φυλή. Αυτό οδηγεί στην εμμονή του για τον έλεγχο της μετανάστευσης, που πιστεύει ότι αποτελεί την πραγματική απειλή για τη Δύση. Επανέλαβε την άποψη αυτή και στο πρόσφατο ταξίδι του στην Ευρώπη, υποστηρίζοντας πως η μετανάστευση είναι «πολύ κακή για την Ευρώπη, αλλάζει τον πολιτισμό».

Σφαίρες ενδιαφέροντος: Ο κ. Τραμπ δεν πιστεύει σε οικουμενικές αξίες και κανόνες. Οπότε είναι πολύ εύκολο για αυτόν να αποδεχθεί την ιδέα ότι ο κόσμος θα μπορούσε (ή θα έπρεπε) να διαιρεθεί σε άτυπες «σφαίρες επιρροής» στις οποίες κυριαρχούν οι μεγάλες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει ενστερνιστεί ποτέ ρητά αυτή την ιδέα. Αλλά είναι κάτι που έχει υπαινιχθεί, στην εκτίμησή του ότι η Κριμαία αποτελεί φυσικό κομμάτι της Ρωσίας και στην αμφισβήτηση της αξίας των παγκόσμιων συμμαχιών της Αμερικής.

Ο ενθουσιασμός του κ. Τραμπ για τις διαπραγματεύσεις με αυταρχικούς ηγέτες όπως ο Σι Τζινπίνγκ της Κίνας και ο Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας, μπορεί να τον παρακινήσει να επιλύσει διαμάχες όπως ένας CEO που χωρίζει μια αγορά με την αντίπαλη εταιρεία. Το ερώτημα για το ποιες αξίες προσπαθούν να διαδώσουν στις περιοχές τους οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι δεν απασχολεί τον κ. Τραμπ.

Το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ είναι εύλογα τρομοκρατημένο από αυτή τη ριζική απομάκρυνση από καθαγιασμένες αρχές που έχουν υιοθετηθεί για δεκαετίες. Αλλά αυτό είναι μια αφορμή για να ρίξουμε μια νέα ματιά στην εξωτερική πολιτική που καθιερώθηκε μετά το 1945, κάτω από πολύ διαφορετικές περιστάσεις. Τότε μαινόταν ακόμα ο Ψυχρός Πόλεμος και η οικονομική ανωτερότητα των ΗΠΑ ήταν αδιαμφισβήτητη.

Το πρόβλημα είναι πως οι πολιτικές του κ. Τραμπ δεν είναι απλώς ακραίες. Είναι επίσης επικίνδυνες και ηθικά έωλες. Η Αμερική χρειάζεται συμμάχους. Η υπονόμευση του συστήματος συμμαχιών των ΗΠΑ και η προώθηση «σφαιρών επιρροής» ενθαρρύνει την επέκταση της κινεζικής και ρωσικής επιρροής.

Ακόμα και αν η μόνη ανησυχία της κυβέρνησης Τραμπ είναι τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ, αυτό δεν είναι μια καλή ιδέα. Οι προηγούμενες γενιές Αμερικανών πολιτικών καταλάβαιναν πως τα συμφέροντα στην άμυνα και την οικονομία είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, όχι αντικρουόμενα. Ο κ. Τραμπ έχει επίσης μια πολύ απλοϊκή άποψη για τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ, όπου το μόνο που φαίνεται να έχει σημασία είναι το εμπορικό πλεόνασμα.

Τέλος, υπάρχει και μια ηθική διάσταση. Πολλοί άνθρωποι θρηνούν για το τέλος μιας Αμερικής που φιλοδοξούσε να είναι μια δύναμη του καλού. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και μετά, είχε σημασία που η κυρίαρχη χώρα στον κόσμο πίστευε στην προώθηση της πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας.

Όλος ο κόσμος θα πληρώσει το τίμημα, αν αυτό έχει πάψει να ισχύει.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

«Πρόδωσε» ο Τραμπ τις Ηνωμένες Πολιτείες;

0

Financial Times/ euro2day.gr

Η πολιτική επιβίωσή του, η ματαιοδοξία και το κομματικό συμφέρον μπήκαν πάνω από την αξιοπρέπεια των ΗΠΑ. Τα ερωτήματα και η ψυχή των Ρεπουμπλικανών που… λείπει.

  • FT View
Σε μία σοκαριστική εμφάνιση, ο Αμερικανός πρόεδρος αρνήθηκε να υποστηρίξει την ετυμηγορία των δικών του υπηρεσιών πληροφοριών, ότι η Ρωσία είχε σκόπιμα εμπλακεί στις προεδρικές εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ.

Αντ’ αυτού, εξέφρασε την ίδια πίστη στην «εξαιρετικά ισχυρή και δυνατή» άρνηση μίας τέτοιας εμπλοκής που εκφράστηκε από τον πρόεδρο Πούτιν. Ο κ. Τραμπ συνέχισε με ένα περίπλοκο και εγωιστικό θυμωμένο λόγο κατά των εγχώριων επικριτών του -κατονομάζοντας όλους τους συνήθεις εχθρούς του, από τη Χίλαρι Κλίντον μέχρι το FBI.

Αυτού του είδους η εμφάνιση του κ. Τραμπ είναι ντροπή, όταν συμβαίνει στην πατρίδα του. Πηγαίνοντας στη Σύνοδο για να συναντήσει τον Ρώσο πρόεδρο, σε ξένο έδαφος, μετράει σαν προδοσία του αμερικανικού εθνικού συμφέροντος.

Ο κ. Τραμπ έχει υπονομεύσει την πατρίδα του και τη θέση του με μία σειρά σημαντικών τρόπων. Η παράστασή του στο Ελσίνκι έκανε σαφές ότι ο Αμερικανός πρόεδρος βάζει τη δική του πολιτική επιβίωση και την προσωπική του ματαιοδοξία πάνω από την πίστη του στον κανόνα του δικαίου. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, ο Rod Rosenstein, ο Αμερικανός αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας, είχε κατηγορήσει 12 Ρώσους πράκτορες για εμπλοκή στις εκλογές του 2016 και είχε σωστά υπογραμμίσει ότι οι κατηγορίες δεν πρέπει να γίνουν κομματικό ζήτημα.

Ωστόσο, αυτό το επιχείρημα κριτικής σημασίας δεν έχει καμία τύχη με τον κ. Τραμπ. Όλα -συμπεριλαμβανομένων της αλήθειας, του κανόνα δικαίου και της αξιοπρέπειας των ΗΠΑ- είναι υποδεέστερα από τα δικά του κομματικά συμφέροντα.

Τα ασυνάρτητα και εγωιστικά σχόλια του προέδρου υπογράμμισαν επίσης τα ερωτήματα σχετικά με την πνευματική του ικανότητα για τη θέση που έχει. Η αντίθεση με την ελεγχόμενη, άμεμπτη (και βαθιά κυνική) εμφάνιση του κ. Πούτιν ήταν αρκετά οδυνηρή.

Η Σύνοδος Τραμπ-Πούτιν προκάλεσε ανησυχητικά ερωτήματα για το μέλλον της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ο κ. Τραμπ έφτασε στο Ελσίνκι, ύστερα από επιθετικές συνεδριάσεις πολλών εμποδίων, με τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ και τη βρετανική κυβέρνηση. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Ευρώπη, είχε περιγράψει την ΕΕ ως έναν «εχθρό» στο εμπόριο. Αλλά ο κ. Τραμπ δεν συνέχισε με τον ίδιο χαρακτηρισμό όσον αφορά τη Ρωσίακ, περιγράφοντας επιδοκιμαστικά τον κ. Πούτιν ως «καλό ανταγωνιστή».

Αυτό που δεν είπε ο κ. Τραμπ στο προσκήνιο ήταν το ίδιο προβληματικό όσο και οι πραγματικές του δηλώσεις. Σε κανένα σημείο ο πρόεδρος δεν ανέφερε το θέμα της ένοπλης παρέμβασης της Ρωσίας στην Ουκρανία· ούτε ανέφερε την υπόθεση δηλητηρίασης με Νοβιτσόκ στο Ηνωμένο Βασίλειο· ούτε έκανε λόγο για την τέταρτη επέτειο της κατάρριψης της πτήσης ΜΗ17 από ρωσικό πύραυλο, που οδήγησε να χαθούν 298 ζωές.

Είναι αληθές ότι ο κ. Τραμπ δεν αποδέχθηκε ρητά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία -όπως κάποιοι φοβούνταν ότι θα μπορούσε. Αλλά οι δύο πρόεδροι είχαν επίσης μία ιδιωτική συνάντηση μεγάλης διάρκειας. Οι λεπτομέρειες του τι ειπώθηκε εκεί δεν έχουν ακόμη παρουσιαστεί.

Η κυβέρνηση Τραμπ προκαλεί φυσικά διαμάχες και αγανάκτηση. Οπότε, δεν μπορεί να υπάρξει βεβαιότητα ότι το δικαιολογημένο σοκ από τη συμπεριφορά του προέδρου Τραμπ στο Ελσίνκι θα έχει διάρκεια -ή αν θα ξεθωριάσει, όπως και οποιοδήποτε άλλο επεισόδιο μίας τηλεοπτικής ριάλιτι εκπομπής.

Οι ανώτεροι Ρεπουμπλικανοί πρέπει σήμερα να βγουν από τη σκιά του κ. Τραμπ -και να θυμηθούν τον αξιέπαινο ρόλο του κόμματός τους στην εκπόνηση της δικομματικής εξωτερικής πολιτικής που είχε, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Το κόμμα του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και του Ρόναλντ Ρίγκαν πρέπει να αντικρούσει τη συμπεριφορά του προέδρου Τραμπ στο Ελσίνκι. Πρέπει να ανακαλύψει ξανά την ψυχή του, πριν να είναι πολύ αργά.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.