The Peculiar Chronology of Persistent Nerve Agents

Από

August 3, 2018

By Lt. Col. (res.) Dr. Dany Shoham

EXECUTIVE SUMMARY: A peculiar chronology can be spotted when examining the milestones marking the history of the development and use of persistent nerve agents around the world. Coincidentally or otherwise, Iran, North Korea, and Russia have all been mentioned in the context of nerve agents in recent years.

The category of chemical warfare agents known as nerve agents has two sub-categories: volatile (non-persistent) and persistent nerve agents. The first is typically represented by sarin, a toxicant that was used in the Tokyo subway sabotage (conducted by the Japanese movement Aum Shinrikyo in 1995), during the Iraq-Iran War (when it was used by the Iraqi army), and during the Syrian Civil War (when it was used by the Assad regime).

Persistent nerve agents typically consist of VX and the Novichok group. In the battlefield, persistent nerve agents have been used only once: in the 1980s, Cuba deployed VX against Angolan insurgents during the Angolan Civil War.

Much attention has thus been drawn towards the notorious Novichok poisonings that occurred not long ago in Britain. For the purpose of killing specific individuals, persistent nerve agents like Novichok are more effective than volatile agents in that they adhere to the victim (to simplify somewhat).

While VX has been studied abundantly in the scientific literature, Novichok agents are addressed very seldom.

The following is a VX and Novichok chronology over the past 63 years:

1955 – A prototype compound of VX was discovered to be extremely toxic towards humans while being tested as a pesticide by a commercial British company.

1961 – Large-scale production of VX as a standardized chemical weapon (CW) commenced in the US.

1963 – An analogue of VX was developed in the USSR as a CW. Designated VR (Russian VX), it represented the prototype of the Soviet army version of the most advanced nerve agents – the Novichok group.

The 1970s and 1980s – The Soviet army upgraded its Novichok agents. Eventually, four variants (of about 200 tested) were covertly weaponized by the USSR, presumably the Novichok-5, -7, -8 and -9. The first three are liquids, while the last was formed into a powder. Apparently, these variants are five to eight times more potent than VX, making them the most toxic molecules ever synthesized by man.

The 1990s and later – Several NATO countries synthesized and examined small amounts of Novichok agents so as to develop protective and testing equipment, as well as antidotes.

1995 – A Novichok agent was used inside Russia to poison Russian banker Ivan Kivelidi, the head of the Russian Business Round Table, and his secretary, Zara Ismailova. This attack was apparently organized by Russia’s security services.

2016 – Outside of NATO (and the USSR, where Novichok was created), only Iran was engaged with Novichok agents (overtly, at least), ostensibly on a scientific level alone. (See more on this below.)

2017 – In February, VX was used by North Korea to assassinate Kim Jong-un’s estranged half-brother, Kim Jong-nam, in Malaysia.

2018 – On March 4, Novichok was used by Russia to poison Sergei Skripal, a Russian double agent, and his daughter, Yulia Skripal, in Salisbury, England. Although critically injured, they both recovered.

2018 – On June 30, a British couple fell ill from Novichok poisoning at a property in Amesbury, about eight miles north of Salisbury. The woman’s poisoning was apparently brought on when she sprayed perfume laced with the Novichok agent onto her wrists. The tainted perfume bottle was later recovered from the couple’s flat.

2018 – On July 8, the Amesbury woman died. The man survived.

Iranian engagement with Novichok agents is curious in many respects: in terms of its timing, its uniqueness, its focus, and its meticulousness. According to a scientific paper published in 2016 by Iranian researchers, five Novichok agents – likely including at least some of the four weaponized by Russia – had been synthesized at the Iranian Defense Chemical Research Laboratory in Karaj. The syntheses were reportedly performed on a micro-scale in order to minimize exposure. The Iranian researchers thus succeeded in synthesizing and obtaining detailed mass spectral data on a series of unusual, top nerve agents, and those data have been added to the Organization for the Prohibition of Chemical Weapons’ Central Analytical Database.

The Iranian researchers explained their study as follows:

“For unambiguous identification of Chemical Weapons Convention (CWC)‐related chemicals in environmental samples, the availability of mass spectra, interpretation skills and rapid microsynthesis of suspected chemicals are essential requirements. For the first time… spectra of a series of Novichok agents related to CWC were collected and investigated with the aim of enriching the Organization for the Prohibition of Chemical Weapons Central Analytical Database (OCAD), which may be used in OPCW verification activities, on/off site analysis, and toxic chemical destruction monitoring.”

This construction puts the Iranians’ research in a positive light – but the above chronology prompts several questions.

After an uneventful interval of 20 years (from 1996 to 2015), there appeared a strange cluster of events from 2016 onwards involving Iran, North Korea, and Russia. While this cluster might be a coincidence, it is nevertheless peculiar when viewing the chronology as a whole.

In the past two years in particular, Iran, North Korea, and Russia have been meaningfully involved with persistent nerve agents. Iran was ostensibly exploring Novichok agents for scientific purposes while possessing – for years – an arsenal of weaponized VX (plus additional CW, though it is a state party to the CWC). North Korea (a non-signatory state to the CWC) camouflaged its employment of VX to assassinate Kim Jong-un’s half-brother in Malaysia while possessing an arsenal similar to that of Iran. Russia camouflaged its use of Novichok to attempt to assassinate the Skripals in England while possessing, one might safely assume, a residual Novichok stock. Officially, that stock does not exist, as Russia has declared to the CWC that its CW inventory has been eliminated.

Notably, the very same Iranian modus operandi – publishing scientific work on prominent chemical warfare agents allegedly to support the CWC, and thereby strengthening Iran’s position as a CWC state party, while at the same time collecting those agents as a tentative part of a weapons stockpile – was applied in 2015 by the Iranian Defense Chemical Research Laboratory in Karaj with regard to VX. This modus operandi constitutes typical Iranian conduct, particularly with respect to weapons of mass destruction.

As for North Korea, its use of VX for political assassination is just the tip of the iceberg, as it has a large VX inventory weaponized for military use. A tiny amount taken from that inventory and smuggled into Malaysia, certainly with the blessing of Kim Jong-un, caused the death of his estranged half-brother. Kim Jong-un is expected to approve and oversee the elimination of his entire nuclear weapons arsenal, but he intends to keep his vast CW arsenal – VX included – as is.

Finally, the Russians – who invented the Novichok class and are the primary guardians of those most deadly of all nerve agents – managed to smuggle a small amount into England so as to assassinate Sergei Skripal and his daughter. They very nearly achieved that goal, but failed, thanks to the superb medical treatment the two victims received.

A further failure took place in that the residual Novichok agent remaining after the operation ended was not destroyed. It was left to bring about the unintended poisoning of another two people.

Inside Russia, it may be assumed that a portion of the country’s weaponized Novichok inventory was retained, safely and covertly, rather than being entirely eliminated, as Moscow claims. This could be the case whether or not Russia’s VX inventory has been completely eliminated.

The Novichok class appears to be superior to VX, and the peculiar chronology suggests that Novichok agents might be adopted and weaponized by Iran and North Korea.

Lt. Col. (res.) Dr. Dany Shoham, a microbiologist and an expert on chemical and biological warfare in the Middle East, is a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He is a former senior intelligence analyst in the IDF and the Israeli Defense Ministry.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Lt. Col. (res.) Dr. Dany Shoham

Lt. Col. (res.) Dr. Dany Shoham, a microbiologist and senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, is recognized as a top Israeli expert on chemical and biological warfare in the Middle East. He is a former senior intelligence analyst in the Israel Defense Forces and the Israeli Ministry of Defense. Email: [email protected]

Αγρια κόντρα Ζάεφ-Ιβανόφ για το δημοψήφισμα με φόντο τους εορτασμούς για την εθνική επέτειο

Από

pcuser

August 3, 2018

ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΕΡΜΟΜΕΤΡΟ

Στο κόκκινο εκτοξεύτηκε χθες το πολιτικό θερμόμετρο στην ΠΓΔΜ ενόψει του δημοψηφίσματος για τη συμφωνία των Πρεσπών με αφορμή τους εορτασμούς για την εθνική εορτή της «Επανάστασης του Ίλιντεν».

Ζάεφ: «Πατριωτική» η συμφωνία των Πρεσπών – Διασφαλίζει «μακεδονική» ταυτότητα και γλώσσα

Σε ομιλία του στο Πελίντζε ο Ζόραν Ζάεφ κάλεσε τους πολίτες της χώρας του να ψηφίσουν «Ναι» στο δημοψήφισμα «για τις μελλοντικές γενεές και το μέλλον της “Μακεδονίας” χαρακτηρίζοντας «πατριωτική» τη συμφωνία με την Ελλάδα, καθώς διασφαλίζει, όπως είπε «τη “μακεδονική” ταυτότητα, γλώσσα και εθνικότητα».

«Βγείτε έξω και κάντε την επιλογή σας, μην αφήσετε κανέναν να σας πείσει για το αντίθετο. Η δημοκρατική επιλογή των πολιτών πρέπει να γίνει σεβαστεί κι η γνώμη τους είναι τελική», επεσήμανε ο Σκοπιανός πρωθυπουργός, μολονότι έχει προτείνει το δημοψήφισμα να έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα.

Και εξαπέλυσε έμμεσα πυρά στην αντιπολίτευση: «Στις 30 Σεπτεμβρίου θα νικήσουμε το σκοτάδι, το έγκλημα, την αβεβαιότητα και την απομόνωση. Ψηφίστε ΝΑΙ για τη σταθερότητα και την ασφάλεια μέσω της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ για μια αναγνωρισμένη ταυτότητα, γλώσσα και πολιτισμό».

Ιβανόφ: «Η «Μακεδονία» δεν είναι περιουσία κανενός για να την παζαρεύει»

Την ίδια ώρα ο πρόεδρος της χώρας Γκιόργκι Ιβανόφ σε άλλη εκδήλωση στο Κρούσεβο -και πάλι για την εθνική επέτειο της ΠΓΔΜ-, εκτόξευε μύδρους κατά της κυβέρνησης Ζάεφ: «Η “Μακεδονία” δεν είναι περιουσία κανενός για να παζαρεύει κάποιος τις αξίες της. Δεν είναι ιδιωτική περιουσία για να πωλείται, δεν είναι ουδέτερη ζώνη για την διεκδικούν. Ανήκει στο λαό που τη δημιούργησε», είπε.

Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι τον «παρέκαμψε» αναφορικά με τη συμφωνία των Πρεσπών. «Οι πολίτες της “Μακεδονίας” υποστηρίζουν την ιδέα της συμμετοχής στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αλλά θέλουν να ενταχθούν σ’ αυτούς τους οργανισμούς με το όνομα της χώρας, με αξιοπρέπεια και τιμή. Πιστεύω ότι ο κόσμος είναι αρκετά ώριμος και σοφός για να επιλέξει το μέλλον του. Ας διατηρήσουμε την ανεξάρτητη “Δημοκρατία της Μακεδονίας”, δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο», είπε υπογραμμίζοντας ότι «κανένας πολιτικός δεν έχει λαϊκή εντολή να ανταλλάξει την ταυτότητα του “μακεδονικού” λαού».

Αναφερόμενος στη συμφωνία με την Ελλάδα είπε ότι είναι ψέμα ότι αλλάζει μόνον το όνομα της ΠΓΔΜ. «Αντίθετα, αλλάζει το “μακεδονικό” κράτος και τη συνταγματική του ταυτότητα, υπονομεύει το από 74 ετών δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, διαγράφει το κράτος και τη νομική ταυτότητα, την 27ετή ιστορία της χώρας. Είναι ψέμα ότι εγγυάται την συμμετοχή στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ γιατί χωρίς πραγματικές μεταρρυθμίσεις, μάχη κατά της διαφθοράς και του κομματικού νεποτισμού δεν θα υπάρξει ευρω-ατλαντική ενσωμάτωση».

Την ώρα που ξεκίνησε την ομιλία του, πολλοί απ΄το πλήθος άρχισαν να τραγουδούν πατριωτικά τραγούδια, ενώ φώναξαν πολλές φορές το όνομά του.

Μήνυμα κατά του δημοψηφίσματος και της κυβέρνησης Ζάεφ έστειλε, ως αναμενόμενο και ο πρόεδρος του αντιπολιτευόμενου VMRO. «Όσο εναθρρύνετε τον κόσμος να ψηφίσει “ΝΑΙ”
τόσο περισσότεροι θα πουν “ΟΧΙ”», είπε ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι.

Αμερικανοί γερουσιαστές κατέθεσαν ψήφισμα υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών

Στο μεταξύ δύο Αμερικανοί γερουσιαστές, ο Δημοκρατικός Κρις Μέρφι και ο Ρεπουμπλικανός Ρον Τζόνσον -μέλη της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας- κατέθεσαν υπερκομματικό ψήφισμα υπέρ της στήριξης της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας ΠΓΔΜ, που την χαρακτηρίζουν ιστορική.

«Εάν επικυρωθεί θα ανοίξει το δρόμο για την ένταξη της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ εξαλείφοντας ένα ευάλωτο χάσμα στα δυτικά Βαλκάνια και μειώνοντας τις ευκαιρίες ρωσικής ανάμειξης. Η Ρωσία έχει συλληφθεί στα πράσα να προσπαθεί να ξεσηκώσει αντιπολίτευση για να υπονομεύσει την συμφωνία και η Ελλάδα απάντησε με αντίποινα απελαύνοντας Ρώσους διπλωμάτες», αναφέρεται στο ψήφισμα, που καλεί τα Σκόπια να συνεχίσουν την εφαρμογή σημαντικών μεταρρυθμίσεων αναφορικά με την ελευθερία της έκφρασης, την ενίσχυση του κράτους Δικαίου και την καταπολέμηση της διαφθοράς.

Ενώ παράλληλα ενθαρρύνει τα υπουργεία Εξωτερικών και Εμπορίου των ΗΠΑ να στηρίξουν αμερικανικές επιχειρήσεις που ενδιαφέρονται να κάνουν επενδύσεις στη νοτιοανατολική Ευρώπη.

Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ (Φωτογραφία: Twitter

Πηγή: iefimerida.gr

U.S., Turkey agree to try to resolve disputes after relations dive

Από

pcuser

August 3, 2018

SINGAPORE (Reuters) – U.S. Secretary of State Mike Pompeo and Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu agreed on Friday to try to resolve a series of disputes, after relations between the NATO allies sank to their lowest point in decades.

Their meeting in Singapore followed Washington’s imposition on Wednesday of sanctions on two Turkish ministers over the case of Andrew Brunson, a U.S. pastor on trial in Turkey for backing terrorism.

State Department spokeswoman Heather Nauert described their conversation on the sidelines of a regional ministers’ meeting as constructive. “They agreed to continue to try to resolve the issues between our two countries,” she said.

Cavusoglu said he had repeated Turkey’s message that “the threatening language and sanctions does not achieve anything”, but added that he and Pompeo would take steps to resolve their differences when they returned home.

“Of course you can’t expect all issues to be resolved in a single meeting,” he told Turkish television channels. “But we have agreed to work together, closely cooperate and keep the dialogue in the coming period,” he added, also describing the talks as very constructive.

Washington imposed sanctions on Justice Minister Abdulhamit Gul and Interior Minister Suleyman Soylu, accusing them of playing leading roles in organizations responsible for the arrest and detention of Brunson, an evangelical Christian who has lived in Turkey for more than two decades. The move sent the Turkish lira to record low.

Within hours Turkey vowed to retaliate ‘without delay’ but since then the tone of comments from Ankara has moderated and so far it has taken no such step. Finance minister Berat Albayrak, who is President Tayyip Erdogan’s son-in-law, also said relations with the United States would never break down, despite the temporary escalation.

Pompeo told reporters the United States had put Turkey on notice “that the clock had run and it was time for Pastor Brunson to be returned”.

“I hope they’ll see this for what it is, a demonstration that we’re very serious,” he said of the sanctions. “We consider this one of the many issues that we have with the Turks.”

“Brunson needs to come home. As do all the Americans being held by the Turkish government. Pretty straightforward. They’ve been holding these folks for a long time. These are innocent people,” he said. “We are going to work to see if we can find a way forward; I am hopeful that we can.”

The United States has also been seeking the release of three locally employed embassy staff detained in Turkey.

ATTEMPTED COUP

Brunson is charged with supporting a group Ankara blames for orchestrating an attempted coup in 2016. He denies the charges but faces up to 35 years in jail.

He was accused of helping supporters of Fethullah Gulen, a U.S.-based cleric who Turkish authorities say masterminded the coup attempt in which 250 people were killed. He was also charged with supporting outlawed Kurdish PKK militants. Gulen denies the allegations.

Turkey has been trying to have Gulen extradited from the United States for two years.

Finance Minister Albayrak said on Thursday the sanctions would have a limited impact on the Turkish economy, although investors’ deepening concern over ties with the United States, also a major trading partner, sent the lira to record lows.

On Friday, the currency fell to 5.1140 against the dollar. The sell-off also hammered Turkish stocks and debt risk profile.

Brunson was in a Turkish prison for 21 months until he was transferred to house arrest last week. On Tuesday, a court rejected his appeal to be released altogether during his trial.

Washington and Ankara are also at odds over the Syrian war, Turkey’s plan to buy missile defenses from Russia and the U.S. conviction of a Turkish state bank executive on Iran sanctions-busting charges this year.

Brunson’s case has resonated with President Donald Trump and particularly with Vice President Mike Pence, who has close ties to evangelical Christians. Pence has been pressing behind the scenes for action, aides said.

www.reuters.com

Un parquet européen aux pouvoirs limités

Από

pcuser

August 3, 2018

Le parquet européen ne poursuivra pas les terroristes ni les grands criminels. Mais seulement les grands fraudeurs à la TVA et au budget européen.

Par Emmanuel Berretta

Les Pays-Bas viennent de rejoindre l’initiative européenne de constitution d’un parquet européen. Il s’agit du 21e État membre à adhérer à ce projet de « coopération renforcée », visant à doter l’Union européenne d’un procureur capable de poursuivre les grands fraudeurs. Ce parquet, en cours de constitution, sera opérationnel en novembre 2020. Mais ses compétences sont limitées : il ne sera habilité qu’à lutter contre la fraude au budget européen (au-dessus de 10 000 euros) ou la fraude à la TVA (au-dessus de 10 millions d’euros).

Le procureur européen pourra déclencher les poursuites et mener lui-même l’enquête, ce qui est actuellement impossible pour l’Olaf (Office européen de lutte contre la fraude), Eurojust (l’agence européenne pour la coopération judiciaire) et Europol (l’Office européen de police). Les personnes poursuivies seront déférées devant les juridictions nationales, et non devant la Cour de justice européenne. La directive PIF (Protection des intérêts financiers de l’UE), adoptée le 5 juillet 2017, lui servira de base légale. Il agira en toute indépendance et n’aura pas à répondre aux instructions des États membres.

La Hongrie et la Pologne font faux bond

Donc, pour l’heure, il n’est toujours pas question d’un parquet antiterroriste. Dans le domaine de la justice, les États membres ne sont pas tous prêts à déléguer cette compétence à un parquet supranational. « Voilà l’un des bons thèmes de la future campagne des européennes ; notre liste portera le projet de créer un parquet européen antiterroriste », indique Jean-Christophe Lagarde, président de l’UDI et membre de l’Alde (les libéraux européens). Emmanuel Macron avait, dans son discours de la Sorbonne, poussé pareillement en faveur de ce même parquet européen contre la grande criminalité et le terrorisme.

À ce stade, les pays adhérents au parquet européen sont, par ordre alphabétique, l’Allemagne, l’Autriche, la Belgique, la Bulgarie, Chypre, la Croatie, l’Espagne, l’Estonie, la Finlande, la France, la Grèce, l’Italie, la Lettonie, la Lituanie, le Luxembourg, le Portugal, la République tchèque, la Roumanie, la Slovaquie et la Slovénie. L’île de Malte (soupçonnée d’être une plaque tournante du blanchiment d’argent) a entamé la démarche d’adhésion. Manquent à l’appel : le Danemark, l’Irlande, la Suède, la Hongrie (dont l’utilisation des fonds européens est sujette à caution), la Pologne (récipiendaire des fonds européens les plus importants). Et naturellement, il ne faut plus compter sur le Royaume-Uni, sur le départ.

Réticences des parlements nationaux

« Plus le nombre d’États membres participants sera élevé, plus le champ d’action du parquet européen sera vaste, et plus les possibilités de recouvrement de fonds seront importantes, indique la Commissaire Vera Jourova, en charge de la Justice. Telle est la raison pour laquelle j’invite instamment tous les États membres qui ne l’ont pas encore fait à rejoindre ce réseau essentiel dans la lutte contre la fraude et la corruption, afin que nous puissions faire en sorte que chaque centime du budget de l’Union soit dépensé au profit des citoyens européens. » Cela n’a pas été si évident car ce projet a déclenché plusieurs « cartons jaunes » de la part des parlements nationaux, au nom du principe de subsidiarité. La commissaire Jourova a dû convaincre les parlementaires nationaux pour lever les obstacles.

La désignation du chef du parquet européen est encadrée par une procédure minutieuse et longue. Un comité de sélection de douze personnalités nommées pour quatre ans sera mis en place en octobre 2018. Sur les douze membres de ce panel, onze ont été désignés par la Commission en puisant parmi les anciens magistrats de la Cour de justice européenne, de la Cour des comptes de l’UE, d’anciens membres d’Eurojust ou des juristes nationaux de haut niveau. L’équilibre géographique et le sex-ratio ont été pris en compte.

Une centaine de candidatures attendue

Un seul sur les douze membres du comité a été élu par le Parlement européen. En l’occurrence, la candidature de Rachida Dati (ancienne garde des Sceaux) a été écartée au profit d’un ancien juge italien, Antonio Mura. Les douze membres du comité de sélection sont validés par le Conseil européen. Ce panel désignera le chef du parquet européen et les procureurs nationaux (un par État membre) qui relaieront son action.

Le poste de procureur en chef sera ouvert lors de sa parution au journal officiel de l’UE dans quelques semaines. Les candidats auront alors deux mois pour postuler. La Commission s’attend à une centaine de candidatures sérieuses à travers l’Europe. Le profil du poste exigera une grande expérience dans la coopération judiciaire, une spécialisation dans la criminalité financière et des facilités dans l’usage des langues européennes.

Un mandat de sept ans

Le comité de sélection établira une liste restreinte de quelques candidatures les plus qualifiées en fixant un ordre de préférence. Le candidat sera ensuite validé par le Conseil européen en mars 2019. Le chef du parquet européen sera nommé pour sept ans, le temps de mettre en place et de roder cette nouvelle institution. Les procureurs nationaux seront désignés pour six ans (avec une rotation à mi-mandat) et seront épaulés de procureurs délégués selon les tailles des pays (dix en Allemagne).

Le bâtiment qui abritera ce parquet européen sera situé à Luxembourg. De gros travaux de connexion informatique sont nécessaires de manière à ce que le parquet européen dispose de l’accès à de larges banques de données.

Le drapeau européen devant le Parlement de Strasbourg (illustration).

Le Point.fr

Ελληνική δουλοπρέπεια και τουρκική γεωστρατηγική.

Από

anixneuseis

August 3, 2018

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι εξελίξεις στις Αμερικανοτουρκικές σχέσεις, παραμένουν σε αυξημένη ρευστότητα, ωστόσο ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η τελική τους έκβαση, είναι φανερό πως έχουν ενεργοποιήσει σημαντικές διεργασίες που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται επιπόλαια και αποσπασματικά, παρά μόνο μέσα στο πλαίσιο των συνολικότερων ανατροπών που συντελούνται σε ευρύτερο γεωπολιτικό επίπεδο και αφορούν σε ολόκληρο τον πλανήτη…

Σημείο καμπής το οποίο ενδέχεται να δρομολογήσει μακράς πνοής στρατηγικές ανασυντάξεις, θα είναι το «κλείδωμα» των Αμερικανικών κυρώσεων, η τελική τους φυσιογνωμία, αλλά και η αναμενόμενη τουρκικής ανταπάντηση, που εν πολλοίς θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Και φυσικά αυξημένης στρατηγικής βαρύτητας στοιχείο αυτών των κυρώσεων, είναι η προς υπογραφήν απόφαση της Αμερικανικής γερουσίας, μέσα από την οποία -εκτός απροόπτου- θα οριστικοποιηθεί το πάγωμα της παράδοσης των Αμερικανικών F-35 στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Είναι προφανές πως αν δεν μεσολαβήσουν παρεμβάσεις απρόσμενες, η μη αναστροφή της δρομολογημένης διαδικασίας, θα καταστήσει μη αναστρέψιμες και τις αποδομητικές δυναμικές που αφορούν στην ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ συνολικότερα.

Από την άλλη μεριά, ακόμη και αν υπάρξει η όποια απρόσμενη ανακοπή αυτής της εξέλιξης, η παραδοσιακή εμπιστοσύνη στις σχέσεις των δύο χωρών έχει διαρραγεί αμετάκλητα, και αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο δύστροπο χαρακτήρα Ερντογάν, αλλά σχετίζεται ευθέως με τη φυσιογνωμία των νέας κοπής στρατηγικών υποχρεώσεων και ρόλων που ανακύπτουν για δύο αυτοτελή πια γεωπολιτικά μεγέθη (ΗΠΑ – Τουρκία) μέσα σε ένα γεωστρατηγικό περιβάλλον που αναδομείται εκ θεμελίων στην νέα εποχή.

Στην Ελλάδα, η παραδοσιακή δουλοπρέπεια επιχειρεί την αναβαθμισμένη ολική της επαναφορά, θεωρώντας πως οι παραπάνω διεργασίες αποτελούν πρώτης τάξεως ευκαιρία για την αναζήτηση ενός νέου ρόλου -ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ ΕΠΟΠΤΕΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ- με τη χώρα μας να καλείται να καλύψει μέρος του γεωστραστηγικού κενού που δημιουργείται με την κλιμάκωση της Αμερικανοτουρκικής κρίσης.

Πρόκειται για την κλασική, εξόχως επικίνδυνη και απολύτως δουλοπρεπή αντίληψη, που θεωρεί εκ των προτέρων άτοπη και πλήρως ουτοπική, κάθε προσπάθεια αναζήτησης ενός πρωταγωνιστικά αναβαθμισμένου γεωστρατηγικού ρόλου για τη χώρα μας, η οποία σύμφωνα με την ανωτέρω προσέγγιση είναι καταδικασμένη είτε να παραμείνει γεωπολιτικός κολαούζος χωρίς αυτόνομη δυνατότητα αποτύπωσης γεωστρατηγικών ιεραρχήσεων, είτε να αφανιστεί.

Την ίδια στιγμή, δύο πολύ σημαντικά γεγονότα, αποτυπώνονται μεν ως ειδήσεις με μια απλή κλασική εντελώς τυπική αναφορά και απαρίθμηση, αλλά ουδείς μπαίνει στον κόπο να αποκωδικοποιήσει τα πολύ σημαντικά μηνύματα που αποπνέονται, αφού…

Οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες έχουν ουσιαστικά ενσωματωθεί στη λογική της διεκπεραίωσης ενός «στρατηγικά» υποτακτικού ρόλου ο οποίος επιβλήθηκε στη χώρα…
Ο πρωθυπουργός της χώρας επιχειρεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά την εικόνα της φρίκης επιδιώκοντας να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων στο εσωτερικό μέτωπο, και να οδηγήσει στον σταδιακό εκφυλισμό την κοινωνική οργή πριν προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις, και…
Ο κ. Κοτζιάς, βρήκε πεδίον δόξης λαμπρό, και ολοκληρώνει απερίσπαστος την επικίνδυνη εργολαβία που του έχει ανατεθεί, όσο η χώρα παραμένει καθηλωμένη στην οσμή της καμένης σάρκας.

Το πρώτο σημαντικό γεγονός, σχετίζεται με την ίδια της Ευρασιατική διεργασία, την οποία τυπικά τροχοδρομεί και εν πολλοίς συντονίζει η Ρωσική εξωτερική πολιτική, ουσιαστικά ωστόσο συμπεριλαμβάνει και απασχολεί ισχυρές γεωπολιτικές οντότητες, των οποίων ο ενιαίος στρατηγικός υπό εκκόλαψη σχεδιασμός, πιθανότατα θα αποπνεύσει τη δυναμική ενός άλλου μοντέλου διακρατικής και πολυεπίπεδης συνεργασίας, μετά την κατάρρευση του Ευρωενωσιακού αλλά γιατί όχι και του Ατλαντικού μοντέλου πολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας.

Η παρουσία Λαβρόφ στη Σύνοδο της Ένωσης των χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) και η αντίστοιχη παρέμβασή του, σηματοδοτεί επιτάχυνση διαδικασιών, αλλά για την αποκωδικοποίηση των δυναμικών που θα απελευθερώσει και θα ενεργοποιήσει μια τέτοια εξέλιξη, η Ελληνική εξωτερική πολιτική, απλά αγρόν αγοράζει.

Και αγοράζει αγρόν διότι, το πολιτικό προϊόν της υποτελούς αντίληψης για την οποία συζητάμε, αντί να ασχολείται με την αναζήτηση συγκεκριμένων στρατηγικών βηματισμών, που θα αναβαθμίσουν την προστιθέμενη αξία της χώρας μέσα σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο, πράγμα που θα της επιτρέψει να διαχειριστεί διαφορετικά τις υποθέσεις της ως ισχυρή και αυτοτελής γεωπολιτική οντότητα…

Το προϊόν της ηττοπάθειας καταδικάζει το πολιτικό της προσωπικό, στο να αρκείται, σε επιλογές και διαχείριση που απλά εκχωρούν για λογαριασμό τρίτων, ένα φτηνό γεωπολιτικό οικόπεδο με χαμηλή γεωστρατηγική βαρύτητα (αυτό πιστεύει η φοβική και ανεπαρκέστατη πολιτική της ηγεσία), για να αποκαλυφθεί -αμέσως μετά- ο πραγματικά ισχυροποιημένος γεωστρατηγικός ρόλος του οικοπέδου «ΕΛΛΑΣ», αλλά ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ, χέρια, ταυτότητα ιδιοκτήτη και φορέα πραγματικής άσκησης πολιτικής και σίγουρα στρατηγικής διοίκησης.

Το δεύτερο σημαντικό γεγονός, σχετίζεται με τον τρόπο που κλιμακώνει στο επίπεδο της στρατηγικής, τη δική της απάντηση η Τουρκική πολιτική ηγεσία.

Έτσι, πραγματοποιήθηκε σήμερα η πρώτη συνεδρίαση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου της Τουρκίας (YAS) με τον Ερντογάν στη θέση του απόλυτου σουλτάνου, στην οποία συμμετείχαν εκτός από τον κ. Ερντογάν, ο Αντιπρόεδρος Φουάτ Οκτάι, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Χουλουσί Ακάρ, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Αμπντουλχαμίτ Γκιουλ, ο Υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού, ο υπουργός Οικονομικών και Οικονομικών Berat Albayrak, ο Υπουργός Εθνικής Παιδείας Ziya Selçuk, ο Πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Γιαγκάρ Γκιουλέρ και μέλη του YAŞ, αποτελούμενο από διοικητές δυνάμεων.

Την ίδια στιγμή ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαβούσογλου, (εν μέσω κλιμάκωσης των αμερικανικών απειλών) πραγματοποιεί κρίσιμες και στρατηγικής σημασίας συναντήσεις, στη Σιγκαπούρη στο πλαίσιο της διάσκεψης του ASEAN. Από αυτή την συνεδρίαση, αξίζει να προσεχτούν δυο πράγματα:

Πρώτον: Η σύνθεσή της… Δηλαδή οι ιδιότητες και οι ρόλοι των πολιτικών, υπηρεσιακών και στρατιωτικών προσώπων που συμμετείχαν σε αυτήν. Και…
Δεύτερον: Το περιεχόμενό της.. αφού οι πληροφορίες φέρουν τον κ. Ερντογάν, να ξεδιπλώνει μια πλανητικής εμβέλειας ουσιαστικά στρατηγική της Τουρκίας, που φτάνει μέχρι και την Λατινική Αμερική και που ενσωματώνει ακόμη και ζητήματα ενεργειακής, διαστημικής, πυρηνικής ασφάλεια και κυβερνοτρομοκρατίας, από την Αρκτική μέχρι τα Βαλκάνια.

Οι συγκρίσεις είναι μοιραίες…

Ο κ. Κοτζιάς αξιοποιεί το κάρβουνο της Ανατολικής Αττικής για να διαχειριστεί εν κρυπτώ υποτέλεια και εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ατζέντα που διαχειρίζεται, στο πλαίσιο της κοντόφθαλμης αντίληψης που διαθέτει ακόμη και για την Βαλκανική πολιτική…

Και ο κ. Τσαβούσογλου αν και απειλούμενος ευθέως από την Αμερικανική πολιτική ηγεσία, ανοίγει καινούρια διεθνή κεφάλαια με στόχο την πολλαπλή στρατηγική αναβάθμιση του γεωπολιτικού μεγέθους της Τουρκίας.

Ο κ. Τσίπρας καταπιάνεται με πολιτικές και επιλογές εξαπάτησης των Ελλήνων πολιτών, ακόμη και σε μια ιστορική συγκυρία που η Ελλάδα ακόμη θρηνεί για τους αδικοχαμένους νεκρούς της…

Και ο κ. Ερντογάν ασχολείται με τα πλανητικά οράματα και στρατηγικές επιδιώξεις της γειτονικής Τουρκίας, έστω και αν σύρει στις φυλακές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της.

Ο κ. Τσίπρας αναζητεί ράφι για να παρκάρει τη χώρα σε ρόλο κολαούζου των ΗΠΑ…

Και ο κ. Ερντογάν σχεδιάζει πρωταγωνιστική στρατηγική παρουσία σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ο κ. Τσίπρας υπόσχεται και εκχωρεί αδιαφορώντας για τις πολύ σημαντικές συνέπειες της πράξης του, το «δικαίωμα» εκλογής των μουφτήδων στη Θράκη, ανοίγοντας ουσιαστικά την Κερκόπορτα στην Τουρκία για να θεμελιώσει δικαίωμα άσκησης κυριότητας εντός της Ελληνικής επικράτειας…

Και ο κ. Ερντογάν, διασφαλίζει για λόγους που αντιλαμβάνεστε την παρουσία του Τούρκου υπουργού Παιδείας στις εργασίες του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, και νομίζουμε πως ο καθένας αντιλαμβάνεται τη σημασία ακόμη και σε επίπεδο συμβολισμών.

Έτσι…

Η γειτονική Τουρκία, αν και αποτελεί την κατ’ εξοχήν απρόβλεπτη γεωπολιτική μεταβλητή της ευρύτερης περιοχής, παρεμβαίνει «επιθετικά» και κυρίως ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ στις σύγχρονες γεωπολιτικές προκλήσεις σε έναν κόσμο που τροποποιεί δραματικά τη φυσιογνωμία του…

Αντίστοιχα επιθετικά επιχειρεί να διαχειριστεί την γεωπολιτική της υπόσταση ακόμη και η Κύπρος, χωρίς βεβαίως να δραπετεύει ουσιαστικά από τις συμπληγάδες της εξάρτησης, αλλά αποτολμά τουλάχιστον να σχεδιάσει μια διαδρομή στη βάση κάποιων φιλόδοξων οραμάτων,αν και ακόμη και ο ΟΗΕ επιχειρεί να την πνίξει στα περιβάλλοντα των ανίερων σχεδιασμών του…

Και μόνο η «περήφανη» ΕΛΛΑΣ, με την περήφανη αντισυστημική ψήφο των πολιτών της, καταδικάζεται γι’ ακόμη μια φορά σε ρόλο ταπεινωμένου ουραγού, χωρίς φωνή, χωρίς όραμα, χωρίς προοπτική, ανίκανη να σταθεί όρθια και να φτύσει κατάμουτρα «φίλους και συμμάχους» που επιμένουν να την συνθλίβουν, να την απειλούν και να την εκβιάζουν απροκάλυπτα.

Σε αυτήν ακριβώς την κατάντια, που θέλει τους πολιτικούς μας ταγούς να καμαρώνουν γιατί απλώς κατεξευτελίζονται και υπαναχωρούν, αν δεν δώσουμε ένα τέλος σήμερα με όρους υγιούς εθνικής αξιοπρέπειας, τότε αύριο για την χώρα μας δεν πρόκειται να υπάρξει.

«Πλημμύρα ρατσισμού στην Ιταλία»

Από

anixneuseis

August 2, 2018

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Η είδηση και η διπλανή φωτογραφία που έδωσε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LE MONDE στις

31.07.2018 ο ανταποκριτής της στη Ρώμη Jérôme Gautheret. Αφορμή ήταν η εκτόξευση αυγού στο μάτι της ιταλίδας αθλήτριας δισκοβολίας, Daisy Osakue καθώς επέστρεφε βράδυ στο σπίτι της την Κυριακή 29 Ιουλίου προς Δευτέρα 30 Ιουλίου, στο Moncalieri, μια μικρή πόλη κοντά στο Τορίνο (στο Πιεμόντε), όταν ένα αυτοκίνητο την πλησίασε με μεγάλη ταχύτητα. Ένας από τους δύο επιβάτες του έριξε ένα αντικείμενο στη νεαρή γυναίκα και την χτύπησε στο κεφάλι, πριν το όχημα εξαφανιστεί μέσα στη νύχτα. «Ένιωσα ένα πολύ δυνατό σοκ στο μάτι μου. Έπεσα κάτω στο έδαφος και όταν άγγιξα το πρόσωπό μου, ένιωσα ένα υγρό. Φοβόμουν, νόμιζα ότι ήταν οξύ», είπε λίγες ώρες αργότερα, η νεαρή γυναίκα, στα μικρόφωνα της ιταλικής τηλεόρασης. Ήταν μόνο ένα αυγό. Αλλά χτύπησε τη Daisy Osakue στο μάτι, και κατέστρεψε τον κερατοειδή της, δημιουργώντας φόβους για λίγες ώρες ότι μια χειρουργική επέμβαση θα ήταν απαραίτητη. Σύμφωνα με τους γιατρούς όμως, ο κίνδυνος αυτός αποκλείστηκε τελικά. Χρειάστηκε να επιδεθεί μόνο με μια γάζα και να ξεκουραστεί για λίγες μέρες. Το περιστατικό θα είχε περάσει στο ντούκου στον τοπικό Τύπο εάν η Daisy Osakue ήταν μια απλή αλλοδαπή. Αλλά όμως, αυτή η 22χρονη Ιταλίδα, που γεννήθηκε στο Τορίνο από νιγηριανούς γονείς, είναι μία από τις μεγάλες ελπίδες του ιταλικού αθλητισμού. Μια φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, με ελπίδες της Ιταλίας για ρεκόρ τους τελευταίους μήνες και αναμένεται να εκπροσωπήσει τη χώρα της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το οποίο θα διεξαχθεί στο Βερολίνο από τις 6 έως τις 12 Αυγούστου. «Μάλλον με πέρασαν για μια αφρικανή πόρνη, που υπάρχουν πολλές στη γειτονιά», δήλωσε στους δημοσιογράφους λίγες ώρες μετά την επίθεση, αφού υποβλήθηκε σε θεραπεία σε μια οφθαλμολογική κλινική στο Τορίνο. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι πρόκειται για ρατσιστική πράξη. Αναζητούσαν μια έγχρωμη γυναίκα …».

Μόλις τα γεγονότα έγιναν γνωστά, οι πολιτικές αντιδράσεις φούντωσαν στην Ιταλία. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εσωτερικών Matteo Salvini (της ακροδεξιάς Λίγκας) μίλησε αμέσως για «απαράδεκτα γεγονότα» και εξέφρασε την επιθυμία του να συναντήσει τη νεαρή γυναίκα το συντομότερο δυνατόν, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους αντιπάλους του να καταγγείλουν την άνοδο στη χώρα ενός κλίματος μίσους που επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο. Οι κατηγορίες απορρίφθηκαν από τον υπουργό. «Υπάρχει ένα ρατσιστικό κλίμα στην Ιταλία; Μην λέμε ανοησίες», δήλωσε από την παραλία του Milano Marittima (Emilia-Romagna) όπου περνάει τις διακοπές του, προτού κατηγορήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. «Κάθε επίθεση πρέπει να τιμωρείται και να καταδικάζεται, αλλά η μαζική μετανάστευση που επιτράπηκε από την αριστερά τα τελευταία χρόνια δεν βοηθά». Μια ρητορική, η οποία έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά της στο παρελθόν, τουλάχιστον από την επίθεση του Macerata, στις 3 Φεβρουαρίου: εκείνη την ημέρα, ένας ακτιβιστής της Λίγκας πυροβόλησε πάνω στους μετανάστες, τραυματίζοντας έξι άτομα. Ο ηγέτης της Λίγκας κατηγόρησε γρήγορα την κυβέρνηση Gentiloni ότι ήταν ο πραγματικός ένοχος της βίας, λόγω της μεταναστευτικής του πολιτικής.

Έξι μήνες αργότερα, ο Matteo Salvini βρίσκεται στην εξουσία και οι επιθέσεις του είδους αυξάνονται. Από τις αρχές Ιουνίου και τη δολοφονία της συνδικαλίστριας Soumaïla Sacko στο San Calogero (Καλαβρία), έχουν αναφερθεί τουλάχιστον 10 περιπτώσεις κατά τις οποίες Ιταλοί πυροβόλησαν σε αλλοδαπούς. Τη νύχτα του Σαββάτου 28 προς Κυριακή 29, στην επαρχία Latina (περίχωρα της Ρώμης), ένας Μαροκινός πέθανε σε τροχαίο ατύχημα. Προσπάθησε να δραπετεύσει από τους κατοίκους που τον κυνηγούσαν, πιστεύοντας – άδικα – ότι ήταν ένας κλέφτης, αναφέρει ο παραπάνω ανταποκριτής.

Για την αριστερή αντιπολίτευση, ο σημερινός υπουργός εσωτερικών είναι η κύρια αιτία αυτής της έκρηξης βίας. «Ο Σαλβίνι τροφοδοτεί αυτό το κλίμα μισαλλοδοξίας και αχαλίνωτου ρατσισμού μέσα στην εκκωφαντική σιωπή του Πρωθυπουργού Conte», δηλώνει ο βουλευτής Federico Fornaro (αριστερά). Από την πλευρά του «κινήματος των 5 αστέρων», σύμμαχο της Λίγκας εντός της κυβέρνησης, αυτή η αύξηση των επιθέσεων τροφοδοτεί μια δυσφορία. Είναι αξιοπρόσεκτες οι αμήχανες αντιδράσεις του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Roberto Fico ( δεξιά), ο οποίος δήλωσε τη Δευτέρα ότι «ο ρατσισμός πρέπει να καταπολεμιέται, πάντοτε». Ο αντιπρόεδρος όμως της κυβέρνησης και ηγέτης «του κινήματος των 5 αστέρων», Luigi Di Maio, αντίθετα, διατύπωσε την υποστήριξή του στον εταίρο του συνασπισμού: «Δεν υπάρχει αύξηση του ρατσισμού, απλά προσπαθούν να επιτεθούν στον Σαλβίνι», είπε. Ο τελευταίος συγκεντρώνει 50% θετικές γνώμες και το κόμμα του βρίσκεται στην κορυφή των δημοσκοπήσεων. Η παραπάνω ανησυχητική έκρηξη των πράξεων ρατσισμού έχει προκαλέσει αναταραχή στην Ιταλία. Η αριστερή αντιπολίτευση καταδίκασε το «κλίμα αδιαλλαξίας και αχαλίνωτου ρατσισμού», αναφέρει στο Editorial του ο LE MONDE στις 01.08.2018.

Ο Σαλβίνι, παρά τα λεγόμενά του παραπάνω, γρήγορα επέστρεψε στη θεματολογία που τον έφερε στην εξουσία και που εξακολουθεί να τον κάνει πολύ δημοφιλή, τους μετανάστες δηλαδή : «Η όμορφη ζωή έχει τελειώσει!», δήλωσε. Μια αποφασιστική πολιτική κατά της μετανάστευσης, η οποία επιβραβεύθηκε πρόσφατα από τον Donald Trump κατά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Ιταλίας Giuseppe Conte στις 30 Ιουλίου στην Ουάσινγκτον.

Ο Salvini φέρει προφανώς μεγάλη ευθύνη για αυτή την άνοδο του μίσους έναντι των μεταναστών. Η μακρά πολιτική του καριέρα βρίθει από μια σειρά ξενοφοβικών δηλώσεων και επιθέσεων κατά των μεταναστών. Όταν κατέλαβε την εξουσία την 1η Ιουνίου 2018, ο Υπουργός Εσωτερικών δεν αρνήθηκε τις πεποιθήσεις του. Ο συστηματικός στιγματισμός των μεταναστών διατηρεί ένα κλίμα στο οποίο, ακόμη και αν εξακολουθούν να είναι μεμονωμένες πράξεις οι βιαιότητες, ορισμένοι Ιταλοί εξτρεμιστές αισθάνονται «εξουσιοδοτημένοι» να ενεργούν έτσι. Και αυτά συγκαλύπτουν τις ζημίες που προκάλεσαν τα πρώτα οικονομικά μέτρα της νέας κυβέρνησης. Σταδιακά, όλοι οι οικονομικοί δείκτες της Ιταλίας κοκκινίζουν, όπως π.χ. μια βραδύτερη ανάπτυξη από την αναμενόμενη και η αύξηση της ανεργίας, γεγονός που υποδηλώνει ταραχώδες φθινόπωρο και αδυναμία του Σαλβίνι να εκδιώξει 500.000 πρόσφυγες, όπως προεκλογικά είχε υποσχεθεί.

Από τον τόπο των διακοπών του ο Σαλβίνι δημοσίευσε στα κοινωνικά δίκτυα μια επιγραφή του Benito Mussolini την οποία είχε χαράξει το 1932 στον οβελίσκο του στη βόρεια Ρώμη και που έλεγε : «Πολλοί εχθροί, πολλή τιμή». Το σλόγκαν, που είχε χρησιμοποιήσει κι ο Jean–Marie Le Pen το 2012, συνοδεύεται από ένα φιλί. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά. και ο Σαλβίνι λέει στην Πρωθυπουργό της Βρετανίας να διαπραγματευθεί ένα σκληρό Brexit με τους 27 (μέσα στους οποίους βρίσκεται και η Ιταλία !), η Ευρωπαϊκή Ένωση καθεύδει. Συμπεριφέρεται σαν ένας σιωπηλός θεατής, δίχως κοινή προσφυγική και μεταναστευτική πολιτική.

Η Συμφωνία των Πρεσπών παραβιάζει σύνταγμα, νόμους και διεθνές δίκαιο.

Από

anixneuseis

August 2, 2018

Γιώργος Ρωμανός*

Α! ΜΕΡΟΣ

Γιατί η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών», 17/6/18, είναι απολύτως παράνομη και παραβιάζει το ελληνικό Σύνταγμα, τους νόμους του ελληνικού κράτους, και το Διεθνές Δίκαιο,

Α΄ μέρος

Οι παραβιάσεις του ελληνικού Συντάγματος και των ελληνικών νόμων

Στις 7 Δεκεμβρίου 2018 θα συζητηθεί στην ολομέλεια του Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Επικρατείας η αίτηση των Παμμακεδονικών Ενώσεων περί: αναστολής της «Συμφωνίας των Πρεσπών», (17/6/18,) και των συμπροσβαλλόμενων πράξεων, των επιστολών του Υπουργού Εξωτερικών προς ΕΕ και ΝΑΤΟ. Θέλω εξαρχής να τονίσω ότι η 7/12/2018 είναι μια ημερομηνία ορόσημο για παράλληλη παράσταση και προσφυγή στο ΣτΕ οποιουδήποτε Μακεδονικού Δήμου-πόλεως, Μακεδονικού φορέα, συλλόγου ή και Μακεδόνα ως άτομο, που έχουν οποιοδήποτε! έννομο συμφέρον, )εθνικό ή και απλό εμπορικό) να προσφύγουν στο ΣτΕ παράλληλα με την προσφυγή των Παμμακεδονικών οργανώσεων κατά της δουλόφρονος και προδοτικής «Συμφωνίας των Πρεσπών». Αυτό αποτελεί μια δεύτερη ευκαιρία για κάθε Μακεδόνα πατριώτη ο οποίος με την κατάλληλη νομική και συνταγματολγική υποστήριξη μπορεί να ζητήσει την δικαίωσή του στο δικαστήριο του ΣτΕ.

Όσα θα παραθέσω είναι μόνο ένα ταπεινό ερέθισμα για τους νομικούς και συνταγματολόγους Έλληνες πατριώτες. Ως μη νομικός εύχομαι να οικοδομήσουν και να αξιοποιήσουν τις ιδέες μου, οι οποίες κατατίθενται με βαθύτατο αίσθημα αγωνιάς για την επαπειλούμενη καταστροφή της ιδιαίτερης πατρίδος μου της Μακεδονίας, της γενέτειράς μου, διαίωνια ελληνικής Θεσσαλονίκης, αλλά και της απειλούμενης, κυρίως από εσωτερικούς εχθρούς, πατρίδος μου, της Ελλάδος.

Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών», 17/6/18, είναι παράτυπη, παράνομη και δόλια και αποτελεί το επιστέγασμα μιας νομικής απάτης με συμμετοχή διεθνών παραγόντων. Αυτή την στιγμή δεν ισχύει, διότι, όπως η ίδια προβλέπει δεν έχει ακόμη καταστεί ενεργός ούτε κυρωθεί. Είναι δε εντόνως αμφίβολο αν ποτέ κυρωθεί στον ΟΗΕ, ώστε να αποκτήσει διεθνή ισχύ και εφαρμογή για λόγους οι οποίοι ξεπερνούν το παρόν κείμενο.

Η εν λόγω «Συμφωνία» παραβιάζει τη Διεθνή νομολογία και τη Σύμβαση της Βιέννης, και είναι αποτέλεσμα παράνομων διεθνών πιέσεων και εκβιασμών προς την Ελλάδα. Έτσι, είναι ουσία άκυρη. Ειδικότερα, στο εσωτερικό της χώρας μας, είναι αποτέλεσμα μιας λυσσώδους πολιτικής βυσσοδομίας βασιζόμενης σε νομικίστικα επιχειρήματα τα οποία παίζουν με τη νομιμοφανή τυπολογία των νόμων και του Συντάγματος, αλλά αγνοούν την ουσία. Και ως γνωστόν οι δικαστές δεν κρίνουν μόνο το τυπικό γράμμα του νόμου –αλλιώς δεν θα υπήρχε δικαστική κρίση–, αλλά και την ουσία των πραγμάτων, δηλαδή την εθνική καταστροφή της χώρας και του κράτους μας, την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς και συνέχειας των Ελλήνων, καθώς και των οικονομικών τους συμφερόντων.

Η «Συμφωνία των Πρεσπών» εκτός από την εκχώρηση απαράγραπτων ελληνικών εθνικών δικαιωμάτων με την παράδοση του αποκλειστικά ελληνικού ονόματος «Μακεδονία», και αντίστοιχη εθνότητα και γλώσσα στους Σλαβοαλβανούς υπηκόους ενός ξένου κράτους, επιφυλάσσει βαρύτατες δουλείες σε βάρος της χώρας μας. Αυτές είναι: η εκχώρησης λιμένων και ΑΟΖ (Άρθρο 13), οδών μεταφοράς προϊόντων, η υποχρέωση της Ελλάδος να κατασκευάσει τεράστια δομικά έργα ενέργειας, η υποχρέωση για μεταφορά υψηλής τεχνογνωσίας προς την FYROM, (Άρθρο 14), αλλά και η παραχώρηση ελληνικών εμπορικών δικαιωμάτων και σημάτων σε προϊόντα από χάλυβα και σωληνουργικά μέχρι τρόφιμα των οποίων η δήθεν διασφάλιση θα υλοποιηθεί μετά από 5 χρόνια!!!.

Έτσι, η «Συμφωνία» αυτή καθίσταται άμεση απειλή για τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος, τον ελληνικό λαό, αλλά και την κρατική υπόσταση της χώρας μας.

Ειδικότερα: στοιχεία της ακυρότητας με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και τους νόμους

Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζει το ελληνικό Σύνταγμα, και ειδικά την θεμελιώδη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας: Άρθρο 1, παρ 2 και 3. Το πολίτευμά μας είναι προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, και όλες οι εξουσίες οφείλουν να πηγάζουν από τον λαό και να υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους, όπως σε αυτό ορίζεται. Έτσι, η κυβερνητική πολιτική οφείλει να είναι έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας κάθε στιγμή. Όμως, ως προς την εν λόγω «Συμφωνία», ο ελληνικός λαός είναι αντίθετος σε ποσοστά τα οποία ξεπερνούν και το 84% στη Μακεδονία και τουλάχιστον 74% στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Η Ελλάδα δεν κυβερνάται με καθεστώς Πρωθυπουργικής δικτατορίας, ενός κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο στις τελευταίες εκλογές έλαβε το απολύτως μειοψηφικό ποσοστό 19,3% σε αριθμό ψηφισάντων επί του συνολικού αριθμού των Ελλήνων που έχουν δικαίωμα ψήφου. Ούτε είναι δυνατόν αυτό το πραξικοπηματικά αποκτημένο δικτατορικό δικαίωμα του Πρωθυπουργού να μεταβιβάζεται στον υπουργό των Εξωτερικών προκειμένου να παραδώσει ελληνικά εθνικά δικαιώματα και εδάφη σε ξένο κράτος.
Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» προτάσσει ήδη από τον τίτλο της τα εξής: «Τελική συμφωνία για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, 817 (1993) ΚΑΙ 845 (1993), τη λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, και την εδραίωση στρατηγικής εταιρικής σχέσης.».

Είναι αυταπόδεικτο από τον εν λόγω τίτλο, ότι ο καταληκτικός στόχος της «Συμφωνίας» ΔΕΝ είναι μόνο η δήθεν επίλυση του ονοματολογικού της FYROM σε βάρος της Ελλάδος, αλλά και αυτό που προτάσσεται εμφαντικά, δηλαδή: η «εδραίωση στρατηγικής εταιρικής σχέσης.» Και αυτή η σχέση ως είναι γνωστόν νοείται με την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. Έτσι, για αυτήν την «στρατηγική εταιρική σχέση» η Ελλάδα καλείται, όπως γράφει το ίδιο το κείμενο αυτής της δουλόφρονος για τη χώρα μας «Συμφωνίας», να δεσμευτεί με όρους δουλείας οι οποίοι θα αναφερθούν λεπτομερώς πιο κάτω.

Οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τις οποίες επικαλείται η εν λόγω «Συμφωνία» είναι εκλεκτικιστικά δόλια επιλεγμένες και αποκλειστικά σε βάρος της Ελλάδος, καθώς παραβλέπουν ή αποσιωπούν άλλες αποφάσεις διεθνείς και ελληνικές οι οποίες για την Ελλάδα είναι ευνοϊκές, σημαντικές, και αντιθέτως καταδικαστικές για την FYROM.

Στην εν λόγω Συμφωνία αποκρύπτονται και εξαιρούνται θεμελιώδη γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας του ζητήματος ονομασίας της FYROM τα οποία είναι διεθνώς γνωστά. Κι αυτά είναι:

4.1. Την απόφαση-δέσμευση με 3 όρους τους οποίους έθεσε η ΕΟΚ, (συμβούλιο υπουργών εξωτερικών), στις 16/12/1991, η οποία ως σήμερα δεν έχει αλλάξει με άλλη απόφαση του ιδίου ή αναλόγου οργάνου, σύμφωνα με την οποία, ζητήθηκε από καθένα εκ των κρατών της πρώην Γιουγκοσλαβίας, να δεσμευτούν εκτός των άλλων ότι: «δεν θα διεξάγει εχθρική προπαγάνδα συμπεριλαμβανομένης και της χρήσης της ονομασίας που συνεπάγεται εδαφικές διεκδικήσεις.» Επ’ αυτού είναι πασίγνωστη η σχετική τοποθέτηση του τότε Προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν και άλλων Ευρωπαίων αρχηγών.

4.2. Οι αποφάσεις-δεσμεύσεις, όπως αυτές χαράχτηκαν στις ιστορικές συσκέψεις των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών με τον τότε πρόεδρο Δημοκρατίας, στις 18/2/1992 και στις 13/4/1992 κατά τις οποίες σε κοινή τους απόφαση δεν δέχονταν να παραδοθεί στους Σκοπιανούς το όνομα «Μακεδονία ή τα παράγωγά του» και σε οποιαδήποτε γλώσσα. Αυτή ήταν και η μόνη πραγματική εθνική γραμμή της Ελλάδος και έκτοτε δεν υπήρξε καμία άλλη σύσκεψη, σύνοδος, ή απόφαση σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, ούτε στην βουλή των Ελλήνων που να αλλάζει αυτή τη γραμμή.

Η παραπειστικά ελλιπής, λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» είναι δόλια, και βλαπτική για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, καθώς αντιβαίνει τις αρχές και τους σκοπούς του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι του 1975, των σχετικών Πράξεων του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη («ΟΑΣΕ») και τις αξίες και αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι οποίες καθοδηγούνται από το πνεύμα και τις αρχές της δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών και της αξιοπρέπειας. Όλα αυτά έχουν ακυρωθεί-καταργηθεί με την εν λόγω «Συμφωνία» για την μεγίστη πλειοψηφία του ελληνικού λαού η οποία εναντιώνεται σε αυτήν.
Βάσει του ελληνικού Συντάγματος, Άρθρα 34, 35 και ειδικά στο Άρθρο 36 ρητώς προβλέπεται ότι οι διεθνείς συμφωνίες υπογράφονται από τον Πρόεδρο της ελληνικής Δημοκρατίας, και φυσικά η υπογραφή του Έλληνα ΥΠΕΞ δεν είναι τελεσιδίκως δεσμευτική. Ειδικά δε η υπογραφή του Προέδρου της ελληνικής Δημοκρατίας τίθεται μόνο: «Όταν τo συμφέρoν και η ασφάλεια τoυ Kράτoυς τo επιτρέπoυν». Είναι καταφανές, ότι αυτή η «Συμφωνία» δεν είναι επιθυμητή από την μεγίστη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, γιατί δεν υπηρετείται ούτε το Συμφέρον ούτε η Ασφάλεια της Ελλάδος, και αντιθέτως με αυτήν τίθεται σε άμεσο κίνδυνο διαμελισμού η ελληνική επικράτεια, καθώς εκχωρεί ελληνικά εθνικά δικαιώματα σε ξένη χώρα.
Η FYROM δεν αναφέρεται στην εν λόγω συμφωνία με το όνομά της, και με το οποίο είναι αναγνωρισμένη ως υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου, αλλά με την διατύπωση «Δεύτερο μέρος» και με τη δόλια παραπομπή στις εκλεκτικιστικά, όπως προαναφέρθηκε, αποφάσεις του ΟΗΕ με τις οποίες αναγνωρίσθηκε ως υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου με την «προσωρινή» ονομασία της.

7.1. Η απάλειψη του ονόματος της FYROM και η αναφορά σε αυτήν αποκλειστικά και μόνο με τον όρο: «Δεύτερο μέρος» χρήζει νομικής έρευνας, ως προς εάν αυτό συνάδει με τα διεθνώς ισχύοντα σε ανάλογες συμφωνίες, καθώς όλα τα κράτη που συνάπτουν διεθνείς ή διμερείς συμφωνίες αναφέρονται ρητώς με το επίσημο κρατικό τους όνομα. Σημειώνεται, ότι η Ελλάδα αναφέρεται με το όνομά της.

Στην από 17-6-2018 διοικητική πράξη υπογραφής, της λεγομένης «Συμφωνίας των Πρεσπών», από τον Έλληνα ΥΠΕΞ σαν «Τελική Συμφωνία για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817(1993) και 845(1993), αναφέρεται και η λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995.

Αυτό όμως είναι παράνομο, δόλιο και καταχρηστικό. Γιατί η «Ενδιάμεση Συμφωνία» καταπατήθηκε και ακυρώθηκε στην πράξη από την FYROM, επί κυβερνήσεως Γκρουέφσκι. Όταν αυτή προέβη σε κατάφορη κλοπή της εθνικής κληρονομιάς της μίας και μόνης ελληνικής Μακεδονίας με την ανέγερση μνημείων και αγαλμάτων του Μ. Αλεξάνδρου, του Φιλίππου, και χρήση συμβόλων, μεταξύ των οποίων και το αστέρι της Βεργίνας, καθώς και με την χρησιμοποίηση τοπωνυμίων και ονομάτων αμιγώς ελληνικών, σαν δήθεν ιστορικά πρόσωπα και ονόματα της FYROM. Η καταπάτηση της «Ενδιάμεσης Συμφωνίας» του 1995 από την FYROM την τερμάτισε, καθώς αυτή προσεβλήθη σε όλα της τα 40 σημεία, αποδεικνύοντας έτσι την κακοπιστία της FYROM, τα κίνητρα και τους σκοπούς της. Άρα, η «Ενδιάμεση Συμφωνία» ήταν ήδη ανενεργός και άκυρη και δεν μπορεί να αναφέρεται ως βάση συνέχειας στη λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών», τις 17-6-2018.

Σημειώνεται, ότι η «Ενδιάμεση Συμφωνία» ουδέποτε κυρώθηκε από την ελληνική βουλή και σε συνάρτηση με την απόλυτη καταπάτησή της από την FYROM, όπως προαναφέρθηκε, θέτει σε δοκιμασία ουσιαστικής ακυρότητας τη σχετική νομολογία περί «Συμφωνιών απλοποιημένης μορφής», κ.λπ., περί μιας «Συμφωνίας» που πρωτοκολλήθηκε μεν στον ΟΗΕ, χωρίς να κυρωθεί από την Ελλάδα, καταπατήθηκε δε από την FYROM!

Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» καταπατήθηκε την ίδια ημέρα της υπογραφής της, (17/6/18) αφού βάσει των όσων εμπεριέχει η ίδια στο Άρθρο 3, προβλέπεται πως: «Κανένα από τα Μέρη δεν θα εκφράσει ή υποστηρίξει οιεσδήποτε διεκδικήσεις για οιοδήποτε τμήμα της επικράτειας του άλλου Μέρους ή διεκδικήσεις για αλλαγή στο υφιστάμενο κοινό τους σύνορο.» Και στο Άρθρο 6, απαγορεύονται: «εχθρικές δραστηριότητες, ενέργειες ή προπαγάνδα από κρατικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες αμέσως ή εμμέσως ελεγχόμενες από το κράτος και για την πρόληψη δραστηριοτήτων που πιθανόν να υποδαυλίζουν τον σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό εναντίον του άλλου Μέρους.» Όμως αυτά ήδη συμβαίνουν, γιατί ο πρωθυπουργός της FYROM, κ. Ζόραν Ζάεφ, αμέσως μετά την υπογραφή προέβη σε διεκδικήσεις και προπαγάνδα, καθώς αναφέρεται συνεχώς στην χώρα του με τη λέξη «Μακεδονία», μιλά για «Μακεδονικό Στρατό», «Μακεδονική γλώσσα», «Μακεδονική εθνότητα», κ.λπ., χωρίς το υποχρεωτικό επίθετο «Βόρεια», «Βόρειος», κ.ο.κ. Σημειώνεται, ότι ο στρατός της FYROM ήδη χρησιμοποιεί μόνο τη λέξη «Μακεδονία» στις στολές των ανδρών του. Αυτά όλα σημαίνουν καταπάτηση και ακύρωση εξαρχής της δουλόφρονας για την Ελλάδα «Συμφωνίας των Πρεσπών», αφού η FYROM διεκδικεί άμεσα την ενσωμάτωση σε αυτήν κάθε έννοια και υπόσταση της μοναδικής Μακεδονίας των Ελλήνων, ως περιοχή της Βορείου Ελλάδος, η οποία φέρει και το μοναδικό αρχαιοελληνικό όνομα.
Σύμφωνα με την Προσφυγή στο ΣτΕ των δεκατεσσάρων (14) Παμμακεδονικών οργανώσεων της Ελλάδος και του Εξωτερικού (μεταφέρω εδώ μερικά επιχειρήματα) η υπογραφή συμφωνίας εκ μέρους του ΥΠΕΞ Ελλάδος κ. Κοτζιά αποτελεί προσβαλλόμενη πράξη καθώς είναι εκτελεστή διοικητική πράξη.

Αυτό προκύπτει από το διεθνώς αποδεκτό: argumentum a maiore ad minus. Δηλαδή, αν είναι δυνατόν το μείζον, να προσβληθεί δικαστικώς, όπως το προεδρικό διάταγμα που θα κυρώσει και επικυρώσει μια διεθνή συμφωνία, είναι δυνατόν και το έλασσον να προσβληθεί, το οποίο είναι η υπογραφή ενός ΥΠΕΞ σε μία «Συμφωνία». Αυτό σημαίνει ακόμη ότι και μετά την υπογραφή της εν λόγω «Συμφωνίας» είναι δυνατόν αυτή να καταγγελθεί και εκ των υστέρων εκ μέρους της Ελλάδος και σε οποιοδήποτε χρόνο, αφού ως διμερής «Συμφωνία» δεν παράγει μόνιμα και διαιώνια αποτελέσματα, βάσει των όσων ισχύουν τόσο στο ελληνικό όσο και στο διεθνές δίκαιο.

Στα προαναφερθέντα συμφωνεί και η νομολογία του Δικαστηρίου της Επικρατείας της Ελλάδος ήδη από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του. Τότε, είχαν προσβληθεί δικαστικώς οι πράξεις που αφορούσαν την Συνθήκη της Άγκυρας με την οποία στο πλαίσιο της αποκαταστάσεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων είχε η Ελλάδα παραιτηθεί ουσιαστικά από τις αποζημιώσεις που δικαιούνταν οι πρόσφυγες. Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω το Δικαστήριο της Επικρατείας της Ελλάδος έχει αρνηθεί το χαρακτήρα κυβερνητικής πράξεως σε μείζονας σημασίας πολιτικές αποφάσεις οικονομικής πολιτικής (ΣτΕ 1129-1155/2016 Ολομέλεια, ΣτΕ 237-239/2015 και 425/2015 Ολομέλεια, 1116-1117/2014 Ολομέλεια), ανατρέποντας σχετική παλιότερη νομολογία.

Σημειώνεται, ότι οι πράξεις του σημερινού ΥΠΕΞ δια της εν λόγω «Συμφωνίας» έχουν επίπτωση σε συνταγματικώς προστατευόμενα ατομικά δικαιώματα και σε πολιτικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών.

Βάσει αποφάσεων του ελληνικού Δικαστηρίου του ΣτΕ υπάρχει δεδικασμένο, καθώς το εν λόγω δικαστήριο έχει θέσει σε σχετιζόμενη απόφασή του δύο περιορισμούς σε σχέση με την αναγνώριση μιας πράξεως ως κυβερνητικής: ο πρώτος είναι το αυτονόητον, ότι υφίσταται, πρώτον, τήρηση των συνταγματικών διατάξεων και ο δεύτερος, η δυνατότητα ανορθώσεως των οικονομικών συνεπειών που αντανακλαστικά προκύπτουν εκ της χαρακτηριζόμενης ως κυβερνητικής πράξεως.

Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις δεν ισχύουν στη προκείμενη περίπτωση και αυτό διότι δεν τίθεται μεν θέμα διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας, αλλά εν προκειμένω τίθενται σοβαρά ζητήματα προστασίας της ίδιας της κρατικής υποστάσεως και του δημοσίου συμφέροντος στην πλέον στενή έννοια του. Ενώ, για την οικονομία της Μακεδονίας η ζημία θα είναι τόσο μεγάλη που θα είναι αδύνατον να αποζημιωθεί. Πόσο μάλλον όταν διαφαίνεται η δόλια μεθόδευση η «Συμφωνία» αυτή να μην κυρωθεί με νόμο, αλλά πιθανώς ούτε και με διάταγμα, παρά να θεωρηθεί ως «συμφωνία απλοποιημένης μορφής»–όπως συνέβη και με την «Ενδιάμεση Συμφωνία».

Έτσι, η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» θίγει τον πυρήνα του δημοσίου συμφέροντος. Το καταφανές πρόβλημα είναι η παραχώρηση για χρήση του ονόματος της Μακεδονίας, το οποίο ισοδυναμεί ουσιαστικά με απαλλοτρίωση του επιθέτου «μακεδονικός» και των παραγώγων του. Αυτό, τελικά, συνεπάγεται και την παραχώρηση ελληνικών εδαφών μέσω της σταδιακής εκχώρησης εκλογικών δικαιωμάτων σε Σλαβοαλβανούς, οι οποίοι στο πλαίσιο της ΕΕ θα μπορούν να μεταναστεύουν στην Ελλάδα και, όπως ήδη γίνεται με άλλο τρόπο στη Θράκη, να εγείρουν κάποια στιγμή δικαιώματα απόσχισης της Μακεδονίας είτε μέσω δημοτικών παρατάξεων είτε με την δημιουργία αποσχιστικού κόμματος μιας δήθεν «Αλύτρωτης μεγάλης Μακεδονίας».

Για να είναι σύννομος κάθε διεθνής συμφωνία της Ελλάδος, διμερής ή πολυμερής θα πρέπει να τηρείται η συνταγματικά προδιαγεγραμμένη διαδικασία. Το Σύνταγμα, μέσω του άρθρου 103, απαιτεί οι διοικητικές αποφάσεις να διεκπεραιώνονται από μονίμους δημοσίους υπαλλήλους. Εν προκειμένω, είναι γνωστό ότι πλην ενός υπαλλήλου του Κλάδου Εμπειρογνωμόνων (που συνέταξε μη όντας νομικός το αρχικό σχέδιο) δεν υπήρξε ενεργή συμμετοχή των υπαλλήλων του Διπλωματικού Κλάδου ή της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας οι οποίοι τελικώς πληροφορήθηκαν το περιεχόμενο της λεγομένης «Συμφωνίας των Πρεσπών» από τα ΜΜΕ. Η όλη διαδικασία έγινε εντός του Γραφείου Υπουργού και από αναρμόδια όργανα και από εξωϋπηρεσιακούς παράγοντες άνευ εμπειρίας στην διατύπωση διεθνών κειμένων!

Όμως, αυτό αποτελεί κατάφορη παραβίαση των αναφερομένων στο άρθρο 5 και 16 του Ν. 3566/2007 (ΦΕΚ Α΄ 117) με τον οποίο κυρώθηκε ο Οργανισμός του Υπουργείου Εξωτερικών. Γι’ αυτό και υπάρχουν τόσο πολλές και σοβαρότατες παραλείψεις οι οποίες δεν διασφαλίζουν την ελληνική πλευρά.

Έτσι, π.χ., δεν προβλέπεται ότι σε περίπτωση που η «Συμφωνία» δεν κυρωθεί τελικά, κανένα δικαίωμα δεν προκύπτει από αυτήν στο πλαίσιο άλλης μελλοντικής διαπραγμάτευσης. Δηλαδή, παραλείπεται δολίως και σκοπίμως και δεν αναφέρεται ρητώς, όπως έπρεπε, το διεθνώς νόμιμο: «Status quo ante», ήτοι «Επαναφορά στο προηγούμενο της Συμφωνίας καθεστώς πραγμάτων». Καθεστώς κατά το οποίο η FYROM παραμένει FYROM και έτσι συνεχίζει να «απολαμβάνει» την δήθεν ισχυρή αναγνώρισή της από 140 χώρες του πλανήτη πλην της Ελλάδος, την μόνη χώρα η οποία μπορεί να την νομιμοποιήσει διεθνώς.

Ως προς ύψιστο το διακύβευμα της εθνικής καταστροφής της Ελλάδος δεν επαρκεί το νομικίστικο δικαίωμα του Έλληνα ΥΠΕΞ να μη πάρει έγκριση ούτε από το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ούτε από την Βουλή (όπως θα έπρεπε), αλλά να ενεργήσει μόνος του. Έτσι, υπέγραψε μια διεθνή συνθήκη, αντίθετα στην πάνδημη λαϊκή βούληση, θέλοντας να προκαταλάβει με δόλιο τρόπο τις σχετικές ενέργειες υπογραφής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η παρουσία του Πρωθυπουργού στις Πρέσπες δίνει μεν πολιτική κάλυψη όχι όμως και νομική προκειμένου, επαναλαμβάνω, για υψίστης σημασίας εθνικό θέμα υπόστασης της Ελλάδος και του λαού της. Το νομικίστικό επί της «Δεδηλωμένης» είναι ότι στην ουσία και στην πράξη! δεν υπάρχει κυβερνητική πλειοψηφία επί του συγκεκριμένου θέματος, καθώς ο κυβερνητικός εταίρος, ΑΝΕΛ, απαραίτητος για την ύπαρξη της κυβέρνησης, δηλώνει επισήμως την αντίθεσή του στην παραχώρηση του ονόματος της «Μακεδονίας» και, ότι, θα ρίξει την κυβέρνηση όταν θα έρθει το θέμα στη βουλή. Τέτοια δικτατορική πολιτική η Ελλάδα δεν έχει γνωρίζει ποτέ στην ιστορία της. Κι αυτό είναι ένα ύψιστο ζήτημα που πρέπει να το λάβουν υπόψη τους οι Έλληνες δικαστές του ΣτΕ.
Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζει το άρθρο 27 του Συντάγματος περί: «απαγόρευσης αλλαγής των ορίων της επικράτειας», καθώς είναι καταφανές ότι δεν επιτρέπεται ούτε η αλλαγή γεωγραφικών όρων και η απαλλοτρίωση εδαφών εντός της ελληνικής επικράτειας τα οποία ανάγονται σε αρχαίους χρόνους. Εδώ κρύβεται δόλια και ύπουλα και το ζήτημα σιωπηρής μεταβολής όρων σε σειρά διεθνών συμφωνιών, όπως το ελληνοσερβικό Πρωτόκολλο των Αθηνών της 5-5-1913, η ελληνοσερβική Συμφωνία της 1-6-1913, το Οριοθετικό Πρακτικό της 21-7-1913 και η Συνθήκη Βουκουρεστίου της 28-7-1913 (ΓενΚωδικ σελ. 152), στις οποίες γίνεται καθορισμός των συνόρων και ορίζεται ως Μακεδονία μόνο τα παραχωρούμενα στην Ελλάδα εδάφη.
Παραβιάζεται ακόμη και το άρθρο 108 παρ. 1 του Συντάγματος, καθώς η «Συμφωνία» αποκόπτει τόσο τους γηγενείς Έλληνες όσο και τον απόδημο ελληνισμό από ουσιώδη στοιχεία της ιστορίας, του πολιτισμού και της ταυτότητάς τους, καθώς άσχετοι με αυτά Σλαβοαλβανοί θα τα διεκδικούν όλα στο μέλλον και σε μελλοντικές γενεές. Κι αυτό σημαίνει ουσιώδη και ριζική αποκοπή των Ελλήνων από την πολιτιστική τους κληρονομιά.
Συνδυαστικά με το προαναφερθέν άρθρο 108 παρ. 1 παραβιάζονται και τα άρθρα 2 παρ. 1 και το άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος, γιατί επέρχεται μείωση της αξίας, προσβολή της προσωπικότητας και σειράς ατομικών δικαιωμάτων των Ελλήνων μοναδικών Μακεδόνων λόγω της αφαιρέσεως ουσιώδους στοιχείου της πολιτιστικής τους ταυτότητας, δηλαδή της ίδιας της ονομασίας τους. Έτσι, κατ’ επέκταση θίγεται και η οικονομική ελευθερία, αλλά και τα περιουσιακά δικαιώματα των Ελλήνων μοναδικών Μακεδόνων (άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ). Διότι επέρχεται βλάβη σε ήδη κατοχυρωμένα σήματα και εμπορικές επωνυμίες χωρίς να υπάρχει τελεσίδικη μέριμνα για την προστασία τους ταυτόχρονα με την κύρωση της εν λόγω «Συμφωνίας». Γιατί, αυτό παραπέμπεται στο ασαφές μέλλον και μετά παρέλευση 5ετίας, χωρίς να υπολογίζεται εντωμεταξύ η οικονομική ζημία των Ελλήνων, ούτε το τι θα γίνει μετά από αυτήν την 5ετία σε περίπτωση που τελικά δεν υπάρξει συμφωνία. Ωστόσο, η Ελλάδα θα έχει ήδη δώσει προκαταβολικά την συγκατάθεσή της για είσοδο της FYROM σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Κλείνοντας αυτό το «Α΄ Μέρος» σημειώνω πως στο «Β΄ Μέρος» ανάλογου κειμένου μου θα παραθέσω στοιχεία βάσει των οποίων η λεγομένη «Συμφωνίας των Πρεσπών» είναι άκυρη και παράνομη και σε διεθνές επίπεδο.

Όπως έχω γράψει κατ’ επανάληψη, ο Νέος Μακεδονικός Αγώνας, για να παραμείνει η Μακεδονία ελληνική, συνεχίζεται και θα συνεχιστεί με κάθε εξέλιξη, με κάθε μέσο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η Μακεδονία είναι μόνο Ελλάδα.

Γιατί η «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζει και το Διεθνές Δίκαιο

«Ο μόνος σίγουρα χαμένος αγώνας

είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ»

Γ.Ρ.

Β΄ Μέρος

Οι παραβιάσεις της διεθνούς νομολογίας

Και σε αυτό το Β΄ Μέρος των δύο κειμένων μου για την παράνομη και άκυρη «Συμφωνία των Πρεσπών», (ΣτΠρ.), τόσο βάσει των νόμων και του Συντάγματος της Ελλάδος όσο και βάσει της Σύμβασης της Βιέννης και της Διεθνούς νομολογίας, θα ξεκινήσω με ανάλογο πρόλογο, όπως στο Α΄ Μέρους:

Στις 7 Δεκεμβρίου 2018 θα συζητηθεί στην ολομέλεια του Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) η αίτηση των Παμμακεδονικών Ενώσεων περί: αναστολής της «Συμφωνίας των Πρεσπών», (17/6/18,) και των συμπροσβαλλόμενων πράξεων, των επιστολών του Υπουργού Εξωτερικών προς ΕΕ και ΝΑΤΟ. Έτσι, η 7/12/2018 είναι μια ημερομηνία ορόσημο για παράλληλη παράσταση και προσφυγή στο ΣτΕ οποιουδήποτε Μακεδονικού Δήμου-πόλεως, Μακεδονικού φορέα, συλλόγου ή και Μακεδόνα ως άτομο, που έχουν οποιοδήποτε! έννομο συμφέρον, (εθνικό ή και απλό εμπορικό) να προσφύγουν στο ΣτΕ παράλληλα με την προσφυγή των Παμμακεδονικών οργανώσεων κατά της δουλόφρονης και προδοτικής «Συμφωνίας των Πρεσπών». Αυτό αποτελεί μια δεύτερη χρυσή ευκαιρία για κάθε Μακεδόνα πατριώτη ο οποίος με την κατάλληλη νομική και συνταγματολογική υποστήριξη μπορεί να ζητήσει τη δικαίωσή του στο δικαστήριο του ΣτΕ.

Τα στοιχεία έρευνας που παραθέτω εύχομαι να χρησιμεύσουν σε νομικούς και συνταγματολόγους, κυρίως λόγω λογικής επαγωγικής και αφηγηματολογικής πληρότητας, καθώς τα καταθέτω ως μη νομικός. Μόνο κίνητρο μου το βαθύτατο αίσθημα αγωνιάς για την καταστροφή που απειλεί την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Μακεδονία, την γενέτειρά μου, διαιώνια ελληνική Θεσσαλονίκη, αλλά και την απειλούμενη, κυρίως από εσωτερικούς εχθρούς, χώρα μας με την εν προόδω σχεδιαζόμενη διάλυση της εθνικής και κρατικής της υπόστασης, ειδικά στη Βόρειο Ελλάδα.

Συνοπτικά σημειώνω τα εξής:

α. Στο Α΄ Μέρος απέδειξα ότι η «ΣτΠρ.» στηρίζεται σε πλαστά στοιχεία τα οποία είναι αποτέλεσμα διεθνών πιέσεων και εκβιασμών προς την Ελλάδα από συγκεκριμένα κέντρα του εξωτερικού τα οποία συνεργάζονται με δουλόφρονους ελληνώνυμους πολιτικούς της χώρας μας. Έτσι, και βάσει του διεθνούς δικαίου κάθε συμφωνία που βασίζεται σε πλαστά στοιχεία είναι παράνομη. Και πλαστά είναι τα περί δήθεν «Μακεδονικής» εθνότητας των Σλαβοαλβανών, και ομοίως της δήθεν «Σλαβομακεδονικής γλώσσας», του πολιτισμού, και της συνείδησής τους η οποία δεν αλλάζει παρά την κλοπή αντίστοιχων ελληνικών πολιτιστικών στοιχείων.

β. Η «ΣτΠρ.» ως κυβερνητική πράξη μπορεί να είναι μεν απρόσβλητη, αλλά στην πρόσφατη πρώτη αρνητική απόφαση του ΣτΕ συνάγεται, σημείο 7, ότι μπορούν να προσβληθούν από το ΣτΕ τα αποτελέσματα που οδηγούν στην αναστολή Συνταγματικών δικαιωμάτων των Ελλήνων, και όχι μόνο…

γ. Εκκρεμή απόφαση (90 ημέρες από την κατάθεσή της) για άλλη πρόσφατη προσφυγή εναντίον του Υπουργείου Πολιτισμού της χώρας μας, σχετική με την παραβίαση (κλοπή) πνευματικών δικαιωμάτων των Ελλήνων από τους Σλαβοαλβανούς Σκοπιανούς. Τα δικαιώματα αυτά αφορούν την ελληνική γλώσσα η οποία διαστρέφεται ως δήθεν «Ελληνική Μακεδονική» και «Σκοπιανή Μακεδονική», τα τραγούδια, τις τελετουργίες, και κάθε άλλο ελληνικό πολιτιστικό αντικείμενο. Συνακόλουθα και επ’ αυτού μεθοδεύεται, όπως και στην «ΣτΠρ.», η ουσιαστική παράκαμψη του πρόεδρου της ελληνικής Δημοκρατίας, βλ. Άρθρο 35 του Συντάγματος, ή ο εκβιασμός του να υπογράψει μια παράνομη δήθεν «Συμφωνία».

δ. Το Σκοπιανό Συνταγματικό Δικαστήριο έχει ήδη δημιουργήσει σχετικό δεδικασμένο απόρριψης, λόγω παράκαμψης του Σκοπιανού προέδρου, για προηγούμενη συμφωνία τους επί ενός αγωγού.

ε. Κατά τις μυστικές (!) και δόλιες δήθεν «συνομιλίες» πριν από την υπογραφή της «ΣτΠρ.» κρύφτηκε και παράνομα δεν λήφθηκε υπόψη από τους ελληνώνυμους «διαπραγματευτές μας» η απόφαση 1448/2009 του Αρείου Πάγου σύμφωνα με την οποία: Ο όρος Μακεδονία είναι ιστορικός, γεωγραφικός και όχι εθνοτικός. Που θα πει, ότι ο Μακεδόνας είναι Έλληνας, όπως είναι και ο Θρακιώτης, ο Θεσσαλός, ο Αθηναίος, ο Κρητικός, κ.ο.κ. Και έτσι δεν μπορεί ένα μωσαϊκό μεταναστών και εθνοτήτων να αποκτήσει εθνοτική ταυτότητα, γλώσσα και κράτος δια της κλοπής, όταν μάλιστα μετανάστευσε μόλις τον 7ο αι. στα χώματα της Παιονίας (κυρίως) και της Δαρδανίας, δηλαδή εκτός της αρχαίας και της νεώτερης Μακεδονίας η οποία ήταν και είναι μόνο Ελλάδα. Έτσι, όμως, δημιουργείται μία πλαστή εθνότητα και αυτό είναι διεθνές στοιχείο ακυρότητας.

Οι παραβιάσεις της «Σύμβασης της Βιέννης», (1969 – 1980)

1.1. Κατά το άρθρο 18 της Συνθήκης της Βιέννης (Ν.Δ. 402/1974 «Περί κυρώσεως της από 23 Μαΐου 1969 Συμβάσεως της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών και του προσηρτημένου αυτή παραρτήματος, ΦΕΚ Α΄ 141) από τη στιγμή που υπεγράφη τα όργανα της Ελληνικής Πολιτείας οφείλουν να απέχουν από ενέργειες οι οποίες αντιβαίνουν στο περιεχόμενο της εν λόγω Συνθήκης.

Αλλά αυτό ισχύει και για την FYROM. Κι όμως από την ημέρα υπογραφής, 17/6/18, της λεγόμενης «Συμφωνίας των Πρεσπών» ο πρωθυπουργός της κ. Ζόραν Ζάεφ αναφέρεται συνεχώς στην χώρα του αποκλειστικά με την λέξη «Μακεδονία», σε «Μακεδονικό Στρατό», σε «Μακεδονική γλώσσα», «Μακεδονική εθνότητα», κ.λπ. χωρίς το υποχρεωτικό επίθετο «Βόρεια», «Βόρειος», κ.ο.κ. Και αυτό σημαίνει άμεση διεκδίκηση και ενσωμάτωση της μοναδικής Μακεδονίας των Ελλήνων ως περιοχή της Βορείου Ελλάδος η οποία φέρει και το μοναδικό αρχαιοελληνικό όνομα.

1.2. Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» υπο το πρίσμα της «Σύμβασης της Βιέννης», αλλά και άλλων άρθρων του Διεθνούς Δικαίου αποδεικνύεται άκυρη και παράνομη, τουλάχιστον, για τους παρακάτω τέσσερις γενικούς κανόνες:

1,2, α. Στη «Συμφωνίας των Πρεσπών», δεν αναγράφεται ξεκάθαρα και πλήρως το καθεστώς ακυρότητάς της (ο διεθνής όρος Status quo ante, –επαναφορά στο προηγούμενο καθεστώς) με την ρητή αναφορά ότι το εν λόγω κράτος θα συνεχίσει να ονομάζεται FYROM, με ό,τι αυτό σημαίνει διεθνώς, εάν η «Συμφωνία» αποτύχει. Κυρίως δεν αναφέρεται ποιος είναι ο θεματοφύλακας, με απλά λόγια ο χειριστής της ανάκλησης αυτής της «Συμφωνίας».

Αν δεν υφίσταται ρητώς η ορθή ευχέρεια καταγγελίας της «Συμφωνίας των Πρεσπών», βάσει της ΣτΒ τότε η μη δυνατότητα καταγγελίας συνιστά πράξη αθέμιτο, και τούτο διότι θεωρητικά δεν βασίζεται σε μονομερή βούληση, αλλά στη συμβατική άδεια εκ της σχετικής ελλείψεως την οποία εμπεριέχει η «Συμφωνία των Πρεσπών» από τη σύναψή της.

Σημειώνεται, ότι στη «Συμφωνία των Πρεσπών», στα Άρθρο 19, περί: Επίλυσης Διαφορών, στα 1,2,3, και στο Άρθρο 20 προβλέπεται μόνο η γενικόλογη δυνατότητα προσφυγής στον ΟΗΕ προς επίλυση, βλέπε Άρθρο 20 της «Συμφωνίας των Πρεσπών», με ασαφέστατη την περαιτέρω πορεία, τύχη και μέλλον της εν λόγω «Συμφωνίας». Πόσο μάλλον όταν αυτή η δόλια και προδοτική «Συμφωνία» προβλέπει επί ορισμένων θεμάτων «ορίμανση 5 ετών».

1,2, β. Στην ίδια, ΣτΒ, βλέπε τα περί: «Απάτης, Άρθρο 49, σελ.19-23. «Οσάκις το κράτος ήχθη εις συνομολόγησιν συνθήκης συνεπεία δολίας συμπεριφοράς ετέρου κράτους (δηλαδή, των Σκοπίων, με πλαστά στοιχεία περί εθνότητας, γλώσσας, πολιτισμού) έχοντος συμμετάσχει εις τας διαπραγματεύσεις, τούτο δύναται να επικαλεσθή την απάτην ως ακυρούσαν την δοθείσαν συναίνεσιν του όπως δεσμευθή διά της συνθήκης.» Στο Άρθρον 50 «Δωροδοκία- αντιπροσώπου κράτους.» Θέμα δωροδοκίας έθεσε η ίδια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εναντίον της Ρωσικής Δημοκρατίας.

1,2,γ. Στην ίδια, Άρθρο 53: «Συνθήκες που συγκρούονται με αναγκαστικό κανόνα του γενικού Διεθνούς Δικαίου» Και:

1,2, δ. Κανόνες συνυφασμένοι με την ΣτΒ, γνωστοί ως κανόνες: ius cogens γενικά

1.3. Είναι υποχρεωτικά, σύμφωνα με την «Σύμβαση της Βιέννης», τα εξής: «…η επικύρωση και όχι η υπογραφή είναι εκείνη που παρέχει στη «Συνθήκη των Πρεσπών» την οριστική της ισχύ. Αλλά, ως πράξη για να χαρακτηρισθεί «οριστική και αμετάκλητος», σύμφωνα με τη ΣτΒ, θα πρέπει να καλύπτεται «ολόκληρο το κείμενο της «Συμφωνίας των Πρεσπών» και «να μην υπάρχει καμία επιφύλαξη. (ΣτΒ).» Αλλά, αυτό στην πράξη είναι αδύνατον, γιατί στη «Συμφωνία των Πρεσπών» και στο Άρθρο 1, 10α, προβλέπονται εκκρεμότητες προσαρμογής και ολοκλήρωσής διαφόρων διεργασιών επονομαζόμενων ως: «τεχνική μεταβατική περίοδος» διαρκείας 5 ετών. Ενώ, από την άλλη, η εν λόγω «Συμφωνία» παράγει τελεσίδικα και μη αντιστρεπτά αποτελέσματα για την Ελλάδα με την έναρξη της ενταξιακής διαδικασίας στο ΝΑΤΟ και τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ. Κι αυτό έχει άμεση σχέση με το: «καθεστώς ακυρότητας βάσει της Σύμβασης της Βιέννης (άρθρα 42-45), καθώς παράγει μονομερώς βλαπτικά για την Ελλάδα αποτελέσματα.

1.4. Κάθε Διεθνής Συνθήκη είναι νομικό κείμενο που εκφράζει τη συμφωνία δύο ή περισσότερων υποκειμένων του διεθνούς δικαίου με δυνατότητα να δημιουργηθούν, μεταβληθούν ή να αρθούν δικαιώματα και υποχρεώσεις στο πεδίο του Διεθνούς Δικαίου, τα οποία θα διέπονται από αυτό. Βλ. Άρθρο 2 παρ. 1 πρ. 1 Σύμβαση της Βιέννης. Από αυτό εξάγεται, ότι τα δικαιώματα αυτά ισχύουν κατά μείζονα λόγο όταν σε Διεθνείς Συνθήκες εμπεριέχονται σημεία και νοήματα με ασάφεια ή παραπλανητική διατύπωση πράγμα το οποίο ισχύει σε πολλά σημεία της «Συμφωνίας των Πρεσπών».

Στη «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζονται Γενικές Αρχές και κανόνες του Διεθνούς Δικαίου

Μερικοί από αυτούς είναι και οι ακόλουθοι επτά διεθνείς ερμηνευτικοί κανόνες οι οποίοι ισχύουν για όλες τις Συμφωνίες παγκοσμίως και τους οποίους επιτάσσει η διεθνής νομολογία Ήτοι:

2.1. Την αρχή της καλής πίστης, που οδηγεί στην αναζήτηση της πραγματικής πρόθεσης των συμβαλλομένων, βάσει του κειμένου ή άλλων στοιχείων.

2.2. Την αρχή της καθόλου έρευνας του κειμένου και όχι τμηματικά αυτού.

2.3. Την αρχή όπου σαφείς διατάξεις δεν χρήζουν ερμηνειών.

2.4. Την αναζήτηση της σκοπιμότητας.

2,5. Την ερμηνεία εκ της συμπεριφοράς των συμβαλλομένων στη πράξη!

2.6. Την προσφυγή σε προπαρασκευαστικές εργασίες, εφόσον το κείμενο παρουσιάζει ασάφειες.

2.7. Η κατά κανόνα προβλεπόμενη καταγγελία συνθήκης αφορά πρωτίστως τις διμερείς συνθήκες. Η καταγγελία συνθήκης εκ μέρους μιας των συμβαλλομένων Χωρών αποτελεί πάντα μονομερή πράξη. Δι’ αυτής ένα συμβαλλόμενο Κράτος ανακοινώνει τη πρόθεσή του, με ρητή κοινοποίηση, ότι παύει να δεσμεύεται από τη συγκεκριμένη Συνθήκη, οποτεδήποτε αυτό κρίνει!

Η Διεθνής αρχή: pacta sunt servanda ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στα κράτη, και γενικά στα υποκείμενα του Διεθνούς Δικαίου να δεσμευθούν από «ελαττωματικές διεθνείς υποχρεώσεις, είτε το ελάττωμά τους οφείλεται στη διαδικασία σύναψης της συνθήκης, είτε στο περιεχόμενό της.»

Βασική αρχή στην οποία βασίζεται το καθεστώς της ακυρότητας και γενική αρχή του διεθνούς δικαίου είναι η αρχή της καλής πίστης, όπως ήδη προαναφέρθηκε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στην απόφαση του Nuclear Tests δέχθηκε ότι αυτή αποτελεί κεντρικό σημείο του διεθνούς δικαίου.

Σχετικά με τα ως άνω και τα εξής:

Ι.McNair, Law of Treaties, σελ. 10 για την προέλευση των Συνθηκών γενικά από το δίκαιο των ιδιωτικών συμβάσεων ( με ιδιαίτερη έμφαση στο αγγλικό δίκαιο), σε O. Corten & P. Klein (Επιμ), The Vienna Convention on the Law of Treaties. A commentary. Vol. II, σελ. .

ΙΙ. Klabbers σε “The Oxford Guide to Treaties”, σελ. 552.

ΙΙΙ. Nuclear Tests Case (Australia v.France), International Court of Justice (ICJ), 20 December 1974, available at: httpQ//www.refxorld.org/docid/4023a57c7, σελ.253,268,παρ.46. Επίσης βλ. Την υπόθεση Gabčikovo-Nagymaros Project, Hungary v Slovakia, Judgment, Merits, ICJ GL No 92, [1997] ICJ Rep 7, [1997] ICJ Rep 88, (1998) 37 ILM 162, ICGJ 66 (ICJ 1997), 25th September 1997, International Court of Justice [ICJ] “Every treaty in force is binding upon the parties to it and must be performed by them in good faith.”, σελ.162, παρ.142, και πολλά άλλα.

Η «Συμφωνία των Πρεσπών» οφείλει και υποχρεούται να ακολουθεί τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, και σχετικές Συμφωνίες της Ουνέσκο, πράγμα που δεν συμβαίνει. Η παράθεση ανάλογων δεδικασμένων εναντίον της «ΣτΠρ.» ξεπερνά κατά πολύ την έκταση του παρόντος κειμένου και πρέπει να αναπτυχθούν από τους καθ’ ύλην αρμόδιους.

Στην εν λόγω «Συμφωνία των Πρεσπών» παράγονται σοβαρές δουλείες σε βάρος της Ελλάδος, μερικές των οποίων εξετέθησαν και στο Α΄ Μέρος αυτών των κειμένων.
1. Τόσο στο Άρθρο 13, βάσει του οποίου παραδίδονται τα ελληνικά λιμάνια και η οψέποτε κηρυχθείσα ελληνική ΑΟΖ, όσο και γιατί στο Άρθρο 14, 4 η Ελλάς αναλαμβάνει την υποχρέωση: «να αναπτύξει και να ενισχύσει τη συνεργασία της με τα Σκόπια όσον αφορά στην ενέργεια, ιδίως δια της κατασκευής, συντήρησης και χρήσης διασυνδεόμενων αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου (υφιστάμενων, υπό κατασκευή και σχεδιαζόμενων)!»

Αυτό σημαίνει πως η υπερχρεωμένη για τον επόμενο αιώνα Ελλάδα θα είναι υποχρεωμένη να κατασκευάζει και να συντηρεί αγωγούς ενέργειας «υφισταμένους και σχεδιαζόμενους» τους οποίους θα τους προωθεί στην FYROM και θα τους διαμοιράζεται με αυτήν επί ίσους όροις. Έτσι, πέραν της πρόσθετης οικονομικής δουλείας που επιτάσσει το άρθρο αυτό, καθίσταται εύλογο το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να δεσμευτεί η Ελλάδα από τώρα για κάτι που θα σχεδιαστεί στο μέλλον; Και βάσει των αναγκών ποίου κράτους;

Ωστόσο, ο καταναγκασμός σε βάρος της Ελλάδος συνεχίζεται, στο ίδιο Άρθρο, 14, 4, όπου υπάρχει πρόβλεψη-εντολή η οποία επί λέξη: «αφορά στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, περιλαμβανομένων των φωτοβολταϊκών, της αιολικής και της υδρο-ηλεκτρικής ενέργειας. Πιθανά εκκρεμή ζητήματα θα αντιμετωπισθούν χωρίς καθυστέρηση, με τη σύναψη αμοιβαίως επωφελών διακανονισμών λαμβάνοντας σοβαρά υπ’ όψιν την Ευρωπαϊκή Ενεργειακή Πολιτική και το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Το Πρώτο Μέρος (η Ελλάς) θα διευκολύνει το Δεύτερο (εννοεί την FYROM χωρίς να την αναφέρει με το όνομα αυτό) με κατάλληλη μεταφορά τεχνογνωσίας και εμπειρίας.» Κι αυτό, όπως ρητώς αναφέρεται στο εν λόγω Άρθρο μέχρι του επιπέδου της μεταφοράς ελληνικής νανοτεχνολογίας από την Ελλάδα προς την FYROM.

Έτσι, όμως, με όσα περιλαμβάνει αυτή η «Συμφωνία» δίνεται η δυνατότητα στο κράτος της FYROM, αν κρίνει ότι η Ελλάδα στο μέλλον δεν του μετέφερε την κατάλληλή «τεχνογνωσία και εμπειρία» να προσφύγει σε διεθνή δικαστήρια ή fora και να καταδικαστεί η Ελλάδα ή να εξαναγκαστεί σε ρήτρες τις οποίες θα πρέπει να καταβάλλει στην FYROM.

Τα σημεία τα οποία παράγουν δουλείες με την μορφή μονομερών εκχωρήσεων δικαιωμάτων και τεχνογνωσία υψηλότατου επιπέδου της Ελλάδος προς την FYROM είναι πολλά. Έτσι, οι δουλείες που προαναφέρθηκαν για την Ελλάδα είναι: επαχθείς και μονομερείς προς την FYROM, σε βαθμό τέτοιο ώστε εκτός από την παράδοση της Μακεδονίας, (όνομα, εθνότητα, γλώσσα) η Ελλάδα να εξαναγκάζεται να συμπεριφερθεί σαν να είχε νικηθεί σε πόλεμο από την FYROM.

Εν κατακλείδι:

Τα όσα εξετέθησαν αποτελούν μια σύντομη προσέγγιση των διεθνών παρανομιών και της ουσιαστικής ακυρότητας της «Συμφωνίας των Πρεσπών».

Η μεγίστη σοβαρότητα του ζητήματος απαιτεί όλα όσα προανέφερα να αναπτυχθούν με την κατάλληλη νομική και συνταγματική τεκμηρίωση, ώστε η δουλόφρονα «ΣτΠρ.», να ακυρωθεί τόσο σε ανώτατο επίπεδο εντός της Ελλάδος όσο και με προσβολή της σε όλα τα Διεθνή αρμόδια δικαστικά και μη όργανα.

Ως Έλληνες, ερήμην της δουλόφρονης κρατικής ολιγαρχίας και τυραννίας που μας κυβερνά, καταπατώντας μεταξύ πολλών άλλων και το νόμιμο δικαίωμά μας για δημοψήφισμα, στο μέγιστό θέμα Μακεδονίας, οφείλουμε και πρέπει να καταγγείλουμε την «ΣτΠρ.», εκτός από το ΣτΕ και στα διεθνή δικαστήρια. Όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για μη εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, λόγω της κλοπής και καταπάτησης των πολιτιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων κατοίκων της μοναδικής ελληνικής Μακεδονίας, το (άλλων αρμοδιοτήτων) Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (International Court of Justice), Οι διεθνείς προσφυγές οφείλουν και πρέπει να γίνουν με χρήση κάθε ένδικου μέσου και για όσα χρόνια χρειαστεί…

Ο αγώνα εναντίον της προδοτικής «Συμφωνίας των Πρεσπών» συνεχίζεται και θα συνεχιστεί με κάθε εξέλιξη, με κάθε μέσο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η Μακεδονία ήταν και είναι μόνο Ελλάδα.

*Ο Γιώργος Ρωμανός είναι συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής.

Όταν αγαπάς την πατρίδα δεν ρυπαίνεις, δεν κτίζεις αυθαίρετα, δεν οδηγείς σαν δαιμονισμένος

Από

pcuser

August 2, 2018

Του Δρ. ΝΤΙΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΗ

Αυτό που συνέβη στην Ανατολική Αττική δεν ήταν σίγουρα κεραυνός εν αιθρία. Αποτελεί μια ακόμη τραγική συνέπεια της διαχρονικής ανεπάρκειας του κράτους και της έλλειψης κάθε ίχνος πατριωτισμού από τους πλείστους πολίτες.

Έπεσε πρόσφατα στην αντίληψη μου ένα κείμενο, πεντέξι λέξεις από το οποίο με συντάραξαν και τις μοιράζομαι μαζί σας: «Είμαστε εν δυνάμει ένδεκα εκατομμύρια (οι Έλληνες εννοείτε) εμπρηστές».

Ο συγγραφέας του κειμένου αναφερόταν στην κακή-κάκιστη νοοτροπία που μας χαρακτηρίζει και η οποία αποτελεί την πηγή όλων των δεινών που κατά καιρούς ταλανίζουν τον τόπο μας.

Κάθε λογικός άνθρωπος είναι απολύτως φυσικό να συμφωνεί με την παραπάνω διαπίστωση

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.

Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανένας!

Από τις τροχαίες παραβάσεις που καταλήγουν σε ανθρωποκτονίες σε δρόμους καρμανιόλες αλλά και σε άρτιους αυτοκινητόδρομους;

Σημειώστε ότι η μεγαλύτερη ποινή που επιβλήθηκε ποτέ σε δολοφόνο της ασφάλτου (δεν αναφερόμαστε στη κακή στιγμή και στο απίθανο) ήταν τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή!

Από την δημιουργία μικρών ή μεγάλων οικισμών; Που οι περισσότεροι κτίστηκαν παραμονές εκλογών, τότε που κατ’ εντολή της εξουσίας κοιμάται ο χωροφύλακας!

Από τα σχολεία μας, με διδάσκοντες με νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου αδιάφορου για την ουσία της εκπαίδευσης;

Ατέλειωτα είναι δυστυχώς τα παραδείγματα. Κι αν δεν αλλάξουμε σύντομα, θα εξακολουθήσουμε να καιγόμαστε με δύο σπίθες φωτιάς και να πνιγόμαστε με δυο σταγόνες βροχής μέσα στα ίδια τα σπίτια μας.

Και το άλλο που το βάζετε αλήθεια. Τις τελευταίες δεκαετίες παράγουμε αφειδώς αγράμματους επιστήμονες που αν τους μιλήσεις για άδολη αγάπη για την πατρίδα σε έχουν κατευθείαν για το εκτελεστικό απόσπασμα!!

Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχει ο άδολος πατριωτισμός με τις φυσικές καταστροφές! Αν έχει λέει!

Διότι όταν αγαπάς την πατρίδα σου δεν την ρυπαίνεις, δεν αφήνεις ανεξέλικτα παντού τα σκουπίδια, δεν οδηγάς σαν δαιμονισμένος, δεν κοροϊδεύεις την υπηρεσία, δεν κτίζεις αυθαίρετα παντού, δεν καις τα δάση και πάει λέγοντας….

Αγαπητοί Συνέλληνες! Τα πράγματα είναι εξαιρετικά σοβαρά και πρέπει, οφείλουμε, έχουμε υποχρέωση να συνέλθουμε πάραυτα.

Να αφήσουμε κατά μέρος τον ωχαδερφισμό και τον ατομικισμό και να κοιτάξουμε στα μάτια την κοινωνία, να κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά μας που σκοτώνονται τόσο άδικα, να τους ζητήσουμε μια μεγάλη συγγνώμη για την ηλίθια έως εγκληματική μας συμπεριφορά και να χτυπήσουμε δυνατά τις καμπάνες τις αφύπνισης από την αιωνιότητα της μακαρίας ύπνωσης!

Διαφορετικά θα εξακολουθήσουμε να καιγόμαστε ανυπεράσπιστοι, να πνιγόμαστε και να σκοτωνόμαστε για ασήμαντη αφορμή και στη συνέχεια να κλαίμε επί των ερειπίων φορτώνοντας πάντα τις ευθύνες στους άλλους.

Υστερόγραφο: Εύγε για άλλη μια φορά στην Κύπρο μας που έσπευσε πρώτη να ανακοινώσει μεγάλη χρηματική εισφορά για ανακούφιση των πυρόπληκτων και έστειλε συντεταγμένες πυροσβεστικές ομάδες να βοηθήσουν στο έργο της πυρόσβεσης.

Στην Κύπρο που βρίσκεται απ’ άκρου σ’ άκρο στο πόδι συγκεντρώνοντας κάθε είδους βοήθεια για τα αδέλφια μας που το έχουν τόσο πολύ ανάγκη!! Αυτοί ήμασταν πάντα οι Έλληνες της Κύπρου, αυτοί είμαστε και σήμερα και δεν θα αλλάξουμε στους αιώνες των αιώνων. Αθεράπευτοι Έλληνες, χωρίς καμιά απουσία στο παρουσιολόγιο των εθνικών προσκλητηρίων.

Παρόντες πάντα σε κάθε δύσκολη στιγμή της μάνας μας της Ελλάδας που την αγαπούμε μέχρι το άπειρον, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα από τους προδότες του Κολωνακίου.

Δρ. Ντίνος Αυγουστή Εκπαιδευτικός στο ΤΕΙ Λάρισας Από το Μονάγρι Λεμεσού – [email protected]

Tα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Επίσης απαγορεύεται δια νόμου η αναδημοσίευση των σχολίων χωρίς τη γραπτή έγκριση της ιστοσελίδας.
φωτό: Κατεστραμμένα αντικείμενα μέσα στο καμένο σπίτι του συγγραφέα Αθανάσιου Γκαντώνα, μετά τη θανατηφόρα πυρκαγιά στο Μάτι, κοντά στην Αθήνα Τρίτη 31 Ιουλίου 2018. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

Πηγή: https://hellasjournal.com

Οι καταιγιστικές εξελίξεις μετά τη ρήξη των ΗΠΑ και της Τουρκίας: Ο ρόλος Ελλάδας και Κύπρου

Από

anixneuseis

August 2, 2018

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ AUGUST 2, 2018

US President Donald J. Trump (R) speaks during a meeting with inner city pastors in the Cabinet Room of the White House, in Washington, DC, USA, 01 August 2018. EPA, Oliver Contreras, POOL

Σε μία σειρά κειμένων μας είχαμε γράψει (και δικαιωθήκαμε απόλυτα) ότι οι σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας θα οδηγηθούν σε ρήξη. Δεν ήταν πρόβλεψη, αλλά το αποτέλεσμα μίας καλής πληροφόρησης που είχαμε από αξιωματούχους, που ασχολήθηκαν με τις διαπραγματεύσεις, οι οποίες ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2018, μετά από εκείνο τον διάλογο «κωφών» μεταξύ του τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον και του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν.

Μας είχαν περιγράψει από τότε τις δυσκολίες που έθετε ο ισλαμιστής πρόεδρος, ο οποίος διαπραγματευόταν με τρόπο που «φώναζε» πως είναι αυτός ο Πλανητάρχης, όχι ο κ. Τραμπ.

Παρά την αλλοπρόσαλλη στάση του κ. Ερντογάν, οι Αμερικανοί προσπάθησαν, και γνωρίζουμε ότι έκαναν και υποχωρήσεις για να διασώσουν τη σχέση τους με την Τουρκία. Ήταν βέβαιο πως ο Τούρκος πρόεδρος απαιτούσε τα πάντα:

Τον Ιμάμη Γκιουλέν, για να τον οδηγήσει στη Δικαιοσύνη. Στην πραγματικότητα, αν τον πιάσει στα χέρια του, θα τον κρεμάσει ο ίδιος στην κεντρική πλατεία της Άγκυρας. Τον τραπεζίτη Ατίλα, ο οποίος γνωρίζει όλα τα μυστικά της οικογένειας του κ. Ερντογάν, και Τον τερματισμό της έρευνας των αμερικανικών αρχών για το τουρκικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο είναι διάτρητο και έχει λειτουργήσει ως πλυντήριο για την παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων εναντίον του Ιράν.

Η αμερικανική κυβέρνηση ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή ότι η υπόθεση του Ιμάμη Γκιουλέν ήταν δύσκολη και δεν υπήρχε περίπτωση να ξεπεραστεί η Δικαιοσύνη.

Για τα άλλα δύο θέματα οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι εισήλθαν σε σοβαρή συζήτηση, παρά το γεγονός ότι ο νόμος για τις κυρώσεις στο Ιράν ήταν απαγορευτικός για το θέμα των τουρκικών τραπεζών. Αποδείχθηκε ότι ο κ. Ερντογάν δεν συζητούσε σοβαρά και είχε αποφασίσει ότι χωρίς την παράδοση του Γκιουλέν δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει ελεύθερο τον πάστορα Άντριου Μπράνσον.

Με λίγα λόγια συνομιλούσε μεν, αλλά ήταν αποφασισμένος να κρατήσει τον πάστορα όμηρο για να αναγκάσει τους Αμερικανούς να του παραδώσουν τον Ιμάμη Γκιουλέν.

Έκανε ένα «θανάσιμο» πολιτικό λάθος. Είναι άλλο να κοροϊδεύει τους Αμερικανούς διπλωμάτες, ακόμα και τους υπουργούς, και άλλο να έχει εξαπατήσει τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ. Ο τελευταίος ανέχθηκε πολλά τερτίπια του προέδρου της Τουρκίας, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει αναπάντητη την αθέτηση της συμφωνίας των Βρυξελλών. Την είχε διαπραγματευθεί ο ίδιος και έφυγε από την πρωτεύουσα του Βελγίου για τη Βρετανία βέβαιος ότι εξασφάλισε την απελευθέρωση του πάστορα.

Όλα αυτά είναι πλέον ιστορία. Βρισκόμαστε ενώπιον μίας νέας πραγματικότητας. Η Αμερική να επιβάλλει κυρώσεις σε μία «σύμμαχο και φίλη χώρα», μία ενέργεια που θα προκαλέσει σίγουρα αντι-κυρώσεις και το απόλυτο χάος. Ο Ερντογάν είναι μία περίπτωση που χρήζει ψυχιατρικής μελέτης και θεραπείας. Δεν έχει καμία λογική ο άνθρωπος αυτός και ζει σε ένα φανταστικό κόσμο. Ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί από εδώ και πέρα. Φαίνεται ότι έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι πίσω από αυτή την άνευ προηγουμένου κρίση βρίσκεται η Ρωσία, και εν μέρει και το Ιράν.

Πρόκειται πραγματικά για επικίνδυνη κατάσταση, διότι αφορά αυτήν καθ’ αυτήν την ασφάλεια του ΝΑΤΟ. Ο Ερντογάν έχει και μπορεί να δώσει πολλά μυστικά της Δυτικής Συμμαχίας στον Βλαντιμίρ Πούτιν. Είναι, επίσης βέβαιο, πως πριν ληφθεί αυτή η πρωτάκουστη απόφαση για την επιβολή των κυρώσεων, η Αμερική σκέφθηκε όλες τις στρατιωτικές και στρατηγικές επιλογές της.

Από τη στιγμή που θα ανακοινωθούν και νέες κυρώσεις, όπως είπε ο αντιπρόεδρος Μάικ Πενς, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Τουρκία θα απομακρυνθεί εντελώς από την Αμερική και την Δύση. Ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι θα αποχωρήσει και από το ΝΑΤΟ. Εάν συμβεί αυτό, οι ΗΠΑ θα πρέπει να δημιουργήσουν μία νέα συμμαχία στη Μεσόγειο και την ευρύτερη γειτονιά. Και είναι αναγκασμένες να στηριχθούν πρωτίστως στο Ισραήλ και την Αίγυπτο, στην Κύπρο και την Ελλάδα.

Οι άλλοι πιθανοί -και πάντα πιστοί σύμμαχοι- είναι οι Κούρδοι. Δημιουργώντας αυτό το σκηνικό, οι Αμερικανοί λύνουν αμέσως το στρατηγικό κενό, που θα αφήσει η Τουρκία. Είναι η καλύτερη λύση για την Αμερική και το γνωρίζουν όλοι: Από τον πρόεδρο Τραμπ μέχρι τον τελευταίο διπλωμάτη που ασχολείται με την Τουρκία… Και έφτασε και ο καιρός οι Αμερικανοί να καταλάβουν ποιοι είναι οι πραγματικοί τους σύμμαχοι και ποιοι τους εκμεταλλεύονταν όλα αυτά τα χρόνια. Ας ελπίσουμε ότι οι ανόητοι της αμερικανικής γραφειοκρατίας θα έχουν μάθει από τα φρικτά λάθη τους. Όμως, αναγκαστικά θα επανέλθουμε.

Πηγή: Οι καταιγιστικές εξελίξεις μετά τη ρήξη των ΗΠΑ και της Τουρκίας: Ο ρόλος Ελλάδας και Κύπρου https://hellasjournal.com/2018/08/oi-kataigistikes-exelixeis-meta-ti-rixi-ton-ipa-kai-tis-toyrkias-i-nea-stratigiki-toy-tramp/

Dealing with the New Turkey: Recommendations for US Policy after the Elections

Από

anixneuseis

August 2, 2018

(Photo by Kayhan Ozer/Anadolu Agency/Getty Images)

Nate Schenkkan, Director for Special Research, Freedom House

The victory of President Recep Tayyip Erdoğan and his Justice and Development Party (AKP) in the June 2018 elections has cemented the long-term trend of democratic decline and authoritarian consolidation in Turkey. This consolidation has coincided with, and contributed to, a sharp divergence from Turkey’s traditional strategic alignment with the United States. This brief provides an overview of recent developments and looks at how U.S. foreign policy should respond to the “New Turkey.”

DOWNLOAD PDF

by Nate Schenkkan

EXECUTIVE SUMMARY

The victory of President Recep Tayyip Erdoğan and his Justice and Development Party (AKP) in the June elections has cemented the long-term trend of democratic decline and authoritarian consolidation in Turkey. Although the two-year state of emergency was lifted on July 19, the vast purge of the public sector, civil society, and the media that the state of emergency facilitated will not be reversed, and many of the most restrictive emergency measures are expected to be codified into law. President Erdoğan is already using his expansive new constitutional powers to restructure the state around his office.

This authoritarian consolidation has coincided with, and contributed to, a sharp divergence from Turkey’s traditional strategic alignment with the United States. This divergence seems to be premised on the assumption that Turkey needs to hedge against a collapsing regional or even international order. With the elections now completed, the United States should take this opportunity to reexamine its Turkey policy in its own right.

The US should maintain its goal of keeping Turkey in “the West,” and reevaluate its Syria policies with an eye to their consequences for the relationship with Turkey. But it must prepare for the possibility that Turkey under Erdoğan is pursuing a durable strategic realignment, in part by establishing a sliding scale of consequences that will fall into place if Ankara continues down its current path. The United States should draw redlines around its priorities: protecting US citizens, upholding the rule of law, and opposing a closer military relationship between Turkey and Russia. Washington has already begun to lay down these redlines through sanctions and other legislation. It should complement such efforts by investing in long-term support for Turkish civil society, independent journalism, and expert exchanges for Turkish citizens inside and outside the country.

The “New Turkey” is just beginning, and the United States should prepare to deal with it for the indefinite future.

INTRODUCTION

With victories in the simultaneous presidential and parliamentary elections on June 24, President Recep Tayyip Erdoğan has consolidated his control over Turkey’s political system. Erdoğan will serve a five-year term, his first under a new superpresidential system that makes him head of state and head of government while he is also allowed to remain head of his party, and in which the parliament has been reduced to a semiconsultative role. Assuming he is still in good health, Erdoğan will be able to run for a second term in 2023, the 100th anniversary of the founding of the Turkish republic and a symbolic date in Erdoğan’s self-created political mythology. For years, Erdoğan and the AKP have promised a “New Turkey,” a term that has taken on more sinister overtones as the president has directed a comprehensive purge of state institutions, civil society, and the media that began in 2014 but gained new momentum after the coup attempt of July 2016.

ELECTIONS OVERVIEW

The snap elections of June 24 were unusual in several ways. They were the first held within a new legal framework that features simultaneous parliamentary and presidential votes and encourages the formation of large multiparty blocs. Constitutional amendments passed in April 2017 to create a superpresidential system were set to come into force after the elections, lending the campaign a momentous air. Perhaps as a result, they were also the first elections of the Erdoğan era in which the opposition parties showed not just signs of life, but signs of a common effort to challenge the president’s power rather than clashing with one another.

However, despite the opposition’s relative energy and confidence going into the vote, Erdoğan won the presidency decisively in the first round, with 52.59 percent. What is more, the electoral coalition of the AKP and the Nationalist Action Party (MHP) won enough seats to easily constitute a majority in the 600-seat parliament, with the AKP taking 295 seats and the MHP 49. Even if the MHP decides to cooperate only on an ad hoc basis with the AKP, the ruling party is close enough to a majority that it will remain comfortably in control through tactical cooperation with other parties on specific issues.

The results have grim implications for democracy in Turkey. The country still has voting, but all other aspects of its democratic system are in shambles. The presidential candidate of the left-wing and Kurdish-oriented Peoples’ Democratic Party (HDP) ran from prison, where he has been held since November 2016 despite being a member of parliament and not being convicted of a crime. With the sale earlier this year of the Doğan media group to Demirören, a holding company that supports Erdoğan, the president has total control over a media sector that was already cowed by state interference. All of the state channels, and nearly all private broadcasters, heavily favored Erdoğan and his coalition in their campaign coverage. Opposition rallies faced a variety of obstructions, from roadblocks and electricity cuts to official bans and arrests, reflecting a hostile environment for freedoms of assembly and association. The fact that almost half of the country again voted against Erdoğan—even under these distorted conditions—indicates how contingent his hold on power really is.

Despite the pluralism of Turkish society, however, there is no longer a division of powers following these elections. There was some wishful thinking prior to the vote that an opposition-led parliament would be able to check some of Erdoğan’s consolidation. With the AKP-MHP coalition firmly in control, even that slim possibility is gone.

More importantly, Turkey is no longer a parliamentary republic. The constitutional amendments reduced the parliament to a semiconsultative body, stripped of the ability to form the government, hold a vote of no confidence, or even pose questions to ministers. As president, Erdoğan both names and heads the government without any parliamentary confirmation process, chairs the National Security Council, and issues decrees with the force of law. The parliament will follow the direction set by Erdoğan as head of the largest party, and the president will dominate the judiciary and the media even more than before.

THE NEW GOVERNMENT OF THE NEW TURKEY

The first weeks of the new system have revealed the extent of Erdoğan’s personal control. In appointing his cabinet, the president removed the last prominent technocrats—including Deputy Prime Minister Mehmet Şimşek—who had attempted to stem Erdoğan’s worst economic instincts and reassure investors. In Şimşek‘s place is Erdoğan’s son-in-law and former energy minister Berat Albayrak. While Albayrak has continued Şimşek’s policy of promising structural reforms, higher interest rates, and the independence of the central bank, these statements are hardly credible. Already, the Turkish lira and Turkish markets have resumed their preelection slide, suggesting that investors do not believe the government’s assurances.

Another notable change in the new cabinet is the direct subordination of the military to the president, as indicated by the appointment of the former chief of the military’s general staff, Hulusi Akar, as defense minister. Turkey’s military had already been largely brought under civilian control through a series of political trials beginning in the 2000s; since the coup attempt, Erdoğan has used the opportunity to purge its ranks again and promote his chosen officers. Akar, who was famously taken hostage during the coup attempt when he refused to cooperate, is the first active-duty military officer to serve as defense minister in Turkey’s modern history.

Even more important than the cabinet, the president’s first decrees over the last two weeks are a reminder that his executive pronouncements will give shape to the entire system of government. These decrees, consisting of hundreds of pages issued unilaterally by the president’s office, lay out in detail the roles and responsibilities of dozens of new government councils dependent on the presidency, give the president appointment powers for everything from high-ranking military officers to university rectors to the central bank president, and restructure basic state entities, for instance by placing the military’s General Staff under the Defense Ministry. Although the parliament’s lawmaking capacity is constitutionally superior to the president’s power to issue decrees, there is little chance that it will challenge Erdoğan’s overhaul of state functions.

THE STATE OF EMERGENCY IS DEAD, LONG LIVE THE STATE OF EMERGENCY

As promised during the campaign, on July 18 Erdoğan allowed the state of emergency that has been in force since the coup attempt to expire. The decision came only after a final round of purges, however. After the elections, another 18,601 public servants were fired by decree, bringing the total to at least 130,000 since 2016. In addition, according to monitoring by the Turkish Human Rights Joint Platform (İHOP), at least 80,000 people have been placed in pretrial detention as part of “antiterror” operations since October 2016. There are 178 journalists and media workers in prison. These dismissals and arrests—as well as the closure of over 1,400 associations and more than 175 media outlets, and the expropriation of nearly 1,000 businesses worth $11 billion—will not be altered by the expiration of the state of emergency.

Even with the state of emergency now lifted, there is little to prevent the president, with his working majority in the parliament, from taking the same sorts of actions. Erdoğan is already testing his new constitutional powers by restructuring the organs of the state, as discussed above.

In addition, new legislation being discussed by the parliament as of July 18 would put into law a number of the state of emergency’s features, including a three-year extension of the power to dismiss state personnel without adequate due process protections, further restrictions on freedom of assembly, and expanded powers allowing governors (who are appointed by Ankara) to control movement and residence in their territories.

THE ECONOMY

While Erdoğan is hastily putting in place the even more centralized state he promised, Turkey’s economy is reeling thanks to years of mismanagement at his behest. The government has long encouraged borrowing, including from foreign sources, to pump up national growth rates, which also had the effect of pouring money into the construction and real-estate sectors that Erdoğan favors. A downside to this pattern has been high inflation and a weakening lira, resulting in increased pressure to raise interest rates.

The president has consistently said that he thinks high interest rates cause high inflation, despite all evidence to the contrary. He has often commanded the central bank to keep interest rates low, but its slim measure of policy independence has allowed it to raise them at key moments, including before the elections when it looked like a run on the lira was building.

After years of stalling, Erdoğan is at a decision point: He can allow the central bank to do its job and continue to raise interest rates, which will cause a short-term but probably manageable slowdown, or he can insist that rates stay relatively low in order to bolster growth, which will push the reckoning further down the road but make it even worse when it comes. Whether they begin sooner or later, serious economic setbacks will play a major role in determining Turkey’s course in the coming years.

US-TURKEY RELATIONS IN TATTERS

The election outcome and the consolidation of a personalized, authoritarian system on its way to an economic meltdown is black news for US-Turkey relations, which have already been in a downward spiral for some six years. In a hoarse victory speech to supporters on election night, Erdoğan made a point of saying that the plotters of the 2016 coup attempt had fled to America, and that the votes from America had therefore backed the opposition. Given his victory, and the strong performance of nationalist parties that are skeptical toward the United States, it is hard to see Erdoğan abandoning the anti-American rhetoric he has leaned on so heavily over the last several years. However, the rhetoric is only a sign of deeper rifts.

Although President Barack Obama embraced Erdoğan as a model democratic Muslim leader early in his first term, the two hardly spoke during the second term. The split opened over Middle East policies following the Arab Spring, widened over Turkish treatment of protesters and journalists, and, since the coup attempt of July 2016, exploded over Turkish accusations of official US complicity and Ankara’s alignment with Russia on a number of strategic issues—especially through the planned purchase from Russia of the S-400 air defense system. A series of incidents in which Turkish presidential bodyguards attacked protesters in the United States, and Turkish prosecutors imprisoned American citizens and diplomatic employees in Turkey, drove the relationship to new lows.

After 2013, the Obama administration had largely given up on Erdoğan, attempting to change his behavior by freezing him out diplomatically. The policy approach principally sought to defer addressing problems in the relationship and to focus instead on destroying the Islamic State (IS) militant group in Syria in partnership with the local Kurdish-led People’s Protection Units (YPG), even as the spillover from that policy increasingly alienated Turkey, which regards the YPG as an organic part of the Turkey-based Kurdistan Workers’ Party (PKK), a terrorist group. The Obama administration arrived at its decision to cooperate with the YPG for logical reasons: IS was advancing rapidly across Syria and Iraq, and Turkey, which supported other Islamist rebel groups in Syria, had failed to show that any alternative force could confront the IS militants effectively. But the result was that from approximately mid-2014 through 2017, the United States’ Turkey policy was subordinate to its Syria policy.

Viewing the war in Syria through the narrow window of the fight against IS, and Turkey primarily as it was reflected in that window, caused the Obama administration to disregard deep changes in Turkish foreign policy. In the years since the Arab Spring, Turkey’s approach appears increasingly premised on the assumption of a collapsing regional or even global order. The failures of the revolutions in Libya and Egypt, the war in Syria, Russia’s occupation of Crimea, and the European Union’s institutional crises combined to form an image of a region sliding toward chaos. The 2015–16 wave of terrorist attacks in Turkey, and the coup attempt, solidified this pessimistic perspective.

The self-perception of Turkey as sheltering against anarchy is a mirror image of the optimistic worldview put forward by former AKP foreign minister and prime minister Ahmet Davutoğlu during his years in office. Under Davutoğlu, Turkey proclaimed itself the rising force of the Middle East, Southeastern Europe, and even the Islamic world as a whole, arguing that it was perfectly positioned to act as a pivotal power for adjoining regions and for Muslim republics globally in a time of democratic and capitalist ascendance. In the dark outlook that has replaced Davutoğlu’s vision, Turkey is instead perched on the edge of chaos, surrounded by civil wars, hostile powers, and terrorist threats that demand revisionist solutions.

To this end, Turkey has occupied several border districts of northwestern Syria in order to stave off the YPG. It will remain an occupying power in Syria for the foreseeable future. It has reached a rapprochement with Russia and the Assad regime over this sphere of influence, restarted or refreshed two strategic energy projects with Russian cooperation, and agreed to purchase the S-400 air defense system despite increasingly blunt NATO and American warnings. It has pursued its perceived opponents outside its borders, including by conducting renditions from sub-Saharan Africa, East Asia, and Europe. Lastly, it has used various forms of diplomatic blackmail against its allies, including by threatening to send refugees to Europe and taking US and European citizens hostage as bargaining chips.

OPPORTUNITIES FOR THE TRUMP ADMINISTRATION AND CONGRESS

The US government has been seeking to put the relationship back on better footing, but there is little evidence that Turkey is eager to reciprocate. The decision on July 18 to continue to hold American pastor Andrew Brunson—which should be understood as political, just as the initial decision to imprison him was—indicates a lack of willingness to take even basic steps to restore normalcy to the relationship.

The Trump administration has stated its goal as keeping Turkey “pointed towards a Western future both politically and strategically,” as Assistant Secretary of State for Europe and Eurasia A. Wess Mitchell said recently.

Politically, there seems little reason not to take Erdoğan at his word when he repeatedly claims to believe that the West is behind conspiracies to overthrow him, and then acts on those statements by imprisoning American citizens and foreign employees of American diplomatic missions in Turkey. The dismantling of the separation of powers has created a highly personalized and autocratic system that makes a deeper political alignment with the United States difficult to imagine. Strategically, Turkey lies along the frontier where NATO and Russian influence meet. In the framework the administration has articulated, the country must therefore play a substantial role in strategic thinking about the geopolitical threat from Russia.

Keeping Turkey in “the West” is a reasonable goal, but the question is, at what cost to the West? Given the deep changes in Turkish foreign policy over the last two years, it is not clear whether Ankara still regards NATO as the cornerstone of its security, or if it sees the alliance instead as part of a collapsing regional and international order. Is NATO the backbone of Turkey’s strategic posture, or is it a risk to be hedged against? Turkey’s value as a partner to the United States, and the cost-benefit analysis of investing in that partnership, depends on Ankara’s own approach toward the alliance.

There is an opportunity now for a long-overdue reexamination of the United States’ Turkey policy in its own right, rather than principally through the lens of Syria. As detailed above, decision-making about Syria and the war on IS have played an outsized role in policy decisions affecting the US-Turkey relationship. Turkey’s rejection of US operations in northern Syria must be taken into account in determining long-term US plans for its military operations in the Middle East. A US withdrawal from northern Syria and shift away from supporting the YPG would provide an opportunity to reset the parameters of the US-Turkey security relationship and defuse one of several major problems between the two countries. It is also the only policy shift toward the Turkish position available to the United States that does not infringe on core American values or interests.

Even if the US is able to make such a shift on Syria, Washington must continue to communicate to Turkey the consequences of pursuing an apparent strategic realignment through its purchase of the S-400, its imprisonment of American citizens and employees, and its authoritarian consolidation. More specifically, this communication should establish a sliding scale of consequences that will fall into place if Turkey continues down its current path..

The following elements of such an approach are already under way or available for use:

As approved in a Senate measure in mid-June 2018, block Turkey from obtaining F-35 fighter jets if Ankara goes ahead with the purchase of the S-400 air defense system from Russia.
Use the sanctions authority under the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA) (P.L.115-44), which would place Turkey under harsh secondary sanctions if it chooses to purchase the S-400 from the sanctioned Russian entity that provides the system. Assistant Secretary Mitchell confirmed in June that such consequences had been clearly communicated to Turkish officials.
As proposed by senators on July 19, oblige the administration to oppose financing for Turkey from the European Bank for Reconstruction and Development (EBRD) and the International Finance Corporation (IFC) until the United States can confirm that Turkey is not arbitrarily detaining American citizens (including dual citizens) and local employees of the US mission to Turkey.
Impose steep fines against state-owned HalkBank for its facilitation of sanctions-busting by Iranian entities. These fines are already the subject of protracted negotiations between the US government and HalkBank.
Issue targeted sanctions against officials responsible for serious human rights violations, especially the unwarranted detention of American citizens and employees. These sanctions can be implemented through the Global Magnitsky Act (P.L.114-328), special legislation, or other means. While no individual sanctions have yet been imposed, the expected release of the next Global Magnitsky list in December 2018 will present another opportunity.

These policies could reinforce American redlines on the procurement of Russian weapons systems, Iran sanctions violations, the unwarranted detention of Americans, and the persecution of Turkish human rights defenders and journalists. They communicate in deed and not just in word to Turkish policymakers the consequences of a deeper realignment away from NATO—which is what Ankara’s current trajectory will achieve if it continues. However, these policies cannot and should not be expected to restore the strategic alliance if Turkey’s government does not want it.

With this in mind, the US needs to undertake a thorough reconsideration of its own strategic reliance on Turkey. While the prospect of Turkey crashing out of NATO still seems improbable—this is a country that remained a member even after occupying northern Cyprus—the US must be ready for all eventualities at a time when history seems to be moving at a faster pace. This should include reviewing and preparing options for the withdrawal of the US military presence at Incirlik airbase in southeastern Turkey. The executive branch may understandably be reluctant to engage in this conversation in public, but Congress should hold hearings on the US-Turkey relationship in order to focus attention on the potential impact of a deeper crisis in relations, and to identify additional actions that may be required.

Lastly, as the elections have shown again, there are huge constituencies in Turkey that oppose the direction in which Erdoğan is taking the country. While the diversity of these groups has made it hard for them to combine their efforts, and the repression they face has made it difficult to mobilize, they should not be abandoned. The US should use a variety of instruments to sustain contacts with and support Turkish citizens who want to see a return to the rule of law, tolerance, and protection of human rights. The executive branch should invest in exchanges, education programs, and outreach to the Turkish public; Congress should press for these kinds of projects. In addition, USAID should drop its long-standing policy of not conducting democracy and governance work that benefits Turkish citizens, and provide funding for journalism and civil society groups working in Turkey and in exile.

CONCLUSION

There will be many debates over the coming months about the New Turkey and its significance. The most important question for the United States is whether Turkey’s major foreign policy shifts over the last several years—to embrace cooperation with Russia on several issues, to occupy part of northern Syria, and to threaten its allies—represent a strategic change or tactical maneuvering. Turkey’s relations with the US and NATO have gone through decades of ups and downs; once tempers cool, this may prove to be yet another flare-up in a history filled with them. But especially at a time when geopolitical competition from Russia in the region is more overt and aggressive, the US must be open to the possibility that Erdoğan is realigning Turkey strategically, take measures to prevent that realignment, and prepare for even more substantial ruptures in the relationship in the future.

https://freedomhouse.org/report/special-reports/dealing-new-turkey-recommendations-us-policy-after-elections

Ένα, ακόμη, λάθος

Από

anixneuseis

August 1, 2018

Ο Ερντογάν ζήτησε απο τον Τράμπ την απελευθέρωση μιας τουρκάλας ακτιβίστριας που κρατούνταν στις ισραηλινές φυλακές με την κατηγορία ότι μετέφερε χρήματα στην Χαμάς, για να απελευθερώσει τον πάστορα Άντριου Μπράνσον που κρατείται στις τουρκικές φυλακές..

Το Ισραήλ, μετά απο πιέσεις του Τράμπ, απελευθέρωσε την τουρκάλα.

Ο Ερντογάν, έβγαλε τον Μπράνσον απο τη φυλακή αλλά αρνείται να τον απελευθερώσει και τον κρατά σε κατ οίκον περιορισμό.

Ο Τσίπρας, μετά τη συνάντηση με τον Ερντογάν στις Βρυξέλλες, επιταχύνει τη διαδικασία για εκλογή των μουφτήδων. Ευελπιστεί, προφανώς, στην απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών.

Εκλογή μουφτήδων σημαίνει ότι κατά πάγια τουρκική επιδίωξη η μειονότητα θα αποκτήσει θρησκευτικούς ( ή και θρησκευτικό), αλλά και πολιτικό ηγέτη.

Φαντάζομαι ο κ. Τσίπρας να καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό και πόσο μπορεί να βασίζεται στα λόγια του τούρκου προέδρου.

Πώς να διασωθεί η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας

Από

anixneuseis

August 1, 2018

Για χάρη της Συμμαχίας, ο Ερντογάν πρέπει να αναδιπλωθεί

Amanda Sloat foreignaffairs.gr

31/07/2018

Περίληψη:

Η διοίκηση Trump όσο και το Κογκρέσο έχουν εξαντλήσει την στρατηγική τους υπομονή έναντι της Τουρκίας. Τώρα είναι έτοιμοι να αλλάξουν την προσέγγισή τους και να λάβουν μέτρα με σκοπό να προκαλέσουν οικονομικό πόνο σε έναν επί 66 έτη σύμμαχο του ΝΑΤΟ.

Η AMANDA SLOAT είναι ανώτερη υπότροφος Robert Bosch στο Center on the United States and Europe στο Brookings Institution.

Η τεταμένη σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας φθάνει σε ένα σημείο καμπής. Καθώς η τουρκική κυβέρνηση ακολούθησε μια όλο και πιο αυταρχική στροφή [1] και έκανε αμφισβητήσιμες επιλογές εξωτερικής πολιτικής [2] τα τελευταία χρόνια, η Ουάσιγκτον προσπάθησε να ασκήσει στρατηγική υπομονή και να εμπλακεί με την τουρκική ηγεσία για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών. Αλλά αυτή η υπομονή φθίνει, καθώς η Άγκυρα έχει επανειλημμένα αποτύχει να ανταποκριθεί στις ανησυχίες της Ουάσινγκτον -η κυριότερη μεταξύ αυτών τώρα είναι η φυλάκιση του Andrew Brunson, ενός Χριστιανού πάστορα από την Βόρεια Καρολίνα, με κατηγορίες για υποτιθέμενη τρομοκρατία. Ο χειρισμός της υπόθεσης Brunson, η οποία κορυφώθηκε την περασμένη εβδομάδα όταν μεταφέρθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό αντί να απελευθερωθεί, θα επηρεάσει το μέλλον των διμερών δεσμών. Εάν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να αισθανθούν υποχρεωμένες να μεταθέσουν την προσέγγισή τους μακριά από την διπλωματία και προς την οικονομική μόχλευση. Σε αυτό το παιχνίδι πόκερ της εξωτερικής πολιτικής, η ταλαιπωρούμενη οικονομία της Τουρκίας μπορεί να αναγκάσει τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναδιπλωθεί πρώτος.

Ο Trump και ο Erdogan συναντώνται στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, τον Σεπτέμβριο του 2017. KEVIN LAMARQUE / REUTERS
—————————————————————————

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία έχουν συγκεντρώσει μακρούς καταλόγους από παράπονα μεταξύ τους κατά τα τελευταία χρόνια. Από τη μια πλευρά, η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κατάφεραν σοβαρά να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ασφάλειάς της. Έχει απογοητευτεί από την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια ομάδα Σύρων Κούρδων (τις Λαϊκές Μονάδες Προστασίας, YPG) στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Δεδομένου ότι οι ομάδες συνδέονται με μια εγχώρια κουρδική τρομοκρατική οργάνωση (το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, PKK), ο πρωταρχικός στόχος της Άγκυρας στην Συρία ήταν να εμποδίσει τις YPG να δημιουργήσουν μια αυτόνομη κουρδική περιοχή κατά μήκος των τουρκικών συνόρων, για την οποία φοβάται ότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια προσπάθεια ανεξαρτησίας ή ότι θα χρησιμοποιηθεί για να οργανωθούν επιθέσεις εναντίον της Τουρκίας. Η Άγκυρα πίεσε στο σημείο αυτό, ξεκινώντας στρατιωτικές ενέργειες κατά των δυνάμεων των YPG τον Ιανουάριο του 2018, οι οποίες εξέτρεψαν ορισμένους μαχητές μακριά από τις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ επιχειρήσεις εναντίον των εναπομεινάντων στοιχείων του ISIS.

Πολλοί Τούρκοι παραμένουν πληγωμένοι από αυτό που εξέλαβαν ως αποτυχία των Δυτικών ηγετών να κατανοήσουν το τραύμα της απόπειρας πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016 [3] και να εκφράσουν άμεση στήριξη προς τον δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη της χώρας. Παρά την αντίθεση στον Ερντογάν στο εσωτερικό του εκλογικού σώματος, υπήρξε σπάνια συναίνεση στο πολιτικό φάσμα ότι μια στρατιωτική ανατροπή δεν ήταν η λύση. Υπάρχει περαιτέρω ανησυχία για το ότι ο κατηγορούμενος ως εγκέφαλος [του πραξικοπήματος], ο Ισλαμιστής κληρικός Fethullah Gulen [4], κατοικεί νόμιμα στην Πενσυλβανία [των ΗΠΑ]. Η Άγκυρα παρείχε κούτες εγγράφων στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ σε μια προσπάθεια να αποδείξει την ενοχή του. Η Ουάσινγκτον δεν βρήκε τα αποδεικτικά στοιχεία αρκετά επιτακτικά για να πείσει έναν ομοσπονδιακό δικαστή για μια πιθανή αιτία που να οδηγήσει την έκδοσή του. Σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης αυτού του αδιεξόδου, αξιωματούχοι των ΗΠΑ πραγματοποίησαν αρκετές τεχνικές συναντήσεις με τους Τούρκους ομολόγους τους για να συζητήσουν τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν. Συνέχισαν επίσης ξεχωριστές έρευνες, οι οποίες προηγήθηκαν του πραξικοπήματος, σε charter schools [στμ: δημόσιας χρηματοδότησης ανεξάρτητα σχολεία, συνήθως ειδικού σκοπού] που εδρεύουν στις ΗΠΑ, τα οποία τα διαχειρίζονται οπαδοί του Gulen.

Από την πλευρά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρχίσει να αμφισβητούν το εάν η Τουρκία εξακολουθεί να είναι αξιόπιστος σύμμαχος. Οι Αμερικανοί ανησυχούν για την υπερβολική αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης στο αποτυχημένο πραξικόπημα: Οι αρχικές προσπάθειες για την σύλληψη των πιθανολογούμενων σχεδιαστών του πραξικοπήματος μετατράπηκαν σε μια μεγιστοποιημένη εκκαθάριση των Gulenιστών που συνδέονταν [με το πραξικόπημα] και ένα κυνήγι μαγισσών εναντίον πολιτικών αντιπάλων. Μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης τριών μηνών επιβλήθηκε αμέσως μετά το πραξικόπημα, επεκτάθηκε επανειλημμένα και έληξε μόλις στα μέσα Ιουλίου, όταν το κοινοβούλιο θέσπισε αντιτρομοκρατική νομοθεσία που κατοχυρώνει πολλά μέτρα έκτακτης ανάγκης στο τουρκικό δίκαιο. Οι ρευστοί ορισμοί της τρομοκρατίας υπό την κατάσταση έκτακτης ανάγκης οδήγησαν στην φυλάκιση πολλών Αμερικανών πολιτών, καθώς και Τούρκους υπαλλήλους δύο προξενείων των ΗΠΑ, με αβάσιμες κατηγορίες διασυνδέσεων με το PKK και τον Gulen. Η περίπτωση του Brunson προκάλεσε τη μεγαλύτερη κατακραυγή στις Ηνωμένες Πολιτείες και έλαβε μεγάλη προσοχή σε όλη την κυβέρνηση. Τούρκοι αξιωματούχοι επιμένουν ότι η υπόθεση εμπίπτει αποκλειστικά στην αρμοδιότητα του ανεξάρτητου δικαστικού σώματος, αλλά τα σχόλια του Ερντογάν έχουν υπονοήσει κάτι διαφορετικό. Έχει εμπλακεί με μια διπλωματία ομήρων, δηλώνοντας δημοσίως τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι θα παραδώσει τον κληρικό ως αντάλλαγμα για έναν άλλο: Ο Brunson για τον Gulen.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούν επίσης για τα σχέδια της Άγκυρας για την αγορά του πυραυλικού αμυντικού συστήματος S-400 από την Ρωσία. Το σύστημα αυτό δεν θα ήταν διαλειτουργικό με το ΝΑΤΟ και θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια των μαχητικών αεροσκαφών F-35 stealth, τα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες πωλούν στην Τουρκία στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής κοινοπραξίας. Τα σχέδια αυτά έχουν θέσει ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με το εάν η Τουρκία μετατοπίζει τον στρατηγικό προσανατολισμό της μακριά από την συμμαχία.

ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ, ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ

Όταν ανέλαβε το αξίωμα του ο Τραμπ, ο Ερντογάν ήλπιζε ότι θα διορθώσει τα παράπονα της εποχής του Ομπάμα, λαμβάνοντας μέτρα όπως η έκδοση του Gulen και η παύση της συνεργασίας με τις YPG. Ωστόσο, η νέα διοίκηση δεν απέκλινε σημαντικά από τις υπάρχουσες πολιτικές των ΗΠΑ σχετικά με την Τουρκία. (Αυτό παρά τις παρατυπίες του Michael Flynn, πρώην συμβούλου της εκστρατείας Trump και για λίγο Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, στον οποίο φέρεται να προσφέρθηκαν 15 εκατομμύρια δολάρια από εκπροσώπους της τουρκικής κυβέρνησης για να επιστρέψει τον Gulen στην Τουρκία, μεταξύ άλλων χαρών).

Οι εντάσεις αυξήθηκαν το φθινόπωρο του 2017, όταν η αμερικανική πρεσβεία, σε απάντηση στις συλλήψεις των τοπικών υπαλλήλων της, ανέστειλε τις υπηρεσίες μη-μεταναστευτικών βίζα. Η Τουρκία προχώρησε αμέσως σε αντίστοιχη δράση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήραν την αναστολή, αφότου η Άγκυρα διαβεβαίωσε ότι δεν διερευνώνται άλλοι τοπικοί υπάλληλοι, το προσωπικό δεν θα συλληφθεί για την εκτέλεση των επίσημων καθηκόντων του, και θα δοθεί προειδοποίηση πριν από τυχόν μελλοντικές συλλήψεις. Ωστόσο, η Άγκυρα απέτυχε να απελευθερώσει τους φυλακισμένους υπαλλήλους και μάλιστα έβαλε έναν τρίτο υπάλληλο σε κατ’ οίκον περιορισμό. Η διμερής σχέση αντιμετώπισε πρόσθετες πιέσεις τον Ιανουάριο του 2018, όταν οι Τούρκοι στρατιώτες οδήγησαν υποστηριζόμενους από την Ρωσία μαχητές των YPG έξω από την περιοχή Afrin της βορειοδυτικής Συρίας. Οι απειλές της Άγκυρας για επέκταση αυτής της επιχείρησης 60 μίλια ανατολικά προς τη Manbij, όπου είχαν βάση οι υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ μαχητές των YPG και οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ, έθεσαν την ανησυχητική προοπτική Τούρκοι και Αμερικανοί στρατιώτες να βάλουν στο στόχαστρο οι μεν τους δε.

Η κυβέρνηση Trump προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις μέσω διπλωματικής εμπλοκής. Κατά την διάρκεια της ίδιας εβδομάδας, τον Φεβρουάριο του 2018, ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, ο υπουργός Άμυνας και ο υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκαν με τους Τούρκους ομολόγους τους. Μια μακρά συνομιλία μεταξύ του πρώην υπουργού Rex Tillerson και του Ερντογάν στην Άγκυρα οδήγησε στην δημιουργία αρκετών ομάδων εργασίας για την επίλυση των διμερών εκνευρισμών. Μια ομάδα συζητούσε ήσυχα τα δικαστικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών πολιτικών κρατουμένων. Ανακοινώθηκε αργότερα ότι πριν από την επίσκεψη του Tillerson, το γραφείο του υπουργού Δικαιοσύνης των ΗΠΑ είχε απορρίψει τις κατηγορίες εναντίον 11 από τους 15 προεδρικούς σωματοφύλακες που κατηγορήθηκαν μετά τη φιλονικία με διαδηλωτές κατά την επίσκεψη του Ερντογάν τον Μάιο του 2017 στην Ουάσινγκτον, εξαιτίας ανεπαρκών αποδεικτικών στοιχείων.

Μια άλλη ομάδα έχει επικεντρωθεί σε στρατιωτικά ζητήματα. Για να αποτρέψει την Άγκυρα από την αγορά ρωσικών S-400s, η διοίκηση Trump βελτίωσε τη μακρόχρονη προσφορά για πώληση στην Τουρκία του αμερικανικού πυραυλικού αμυντικού συστήματος Patriot, ανταποκρινόμενη στην τουρκική επιθυμία για περισσότερες δυνατότητες μεταφοράς τεχνολογίας και συμπαραγωγής. Οι δύο πλευρές ανέπτυξαν επίσης έναν οδικό χάρτη για την αντιμετώπιση της συνεχιζόμενης παρουσίας των δυνάμεων των YPG στο Manbij της Συρίας, κάτι που παραβίασε την υπόσχεση της κυβέρνησης Obama ότι θα αποσυρθεί μετά την εξάλειψη των μαχητών του ISIS. Αν και η απόλυση του Tillerson προκάλεσε καθυστερήσεις, ο διάδοχός του, Mike Pompeo, συνέχισε τις προσπάθειες αυτές.

Συνεπής με τον θαυμασμό του για ισχυρούς ηγέτες, ο Trump απέφυγε να επικρίνει την δημοκρατική διολίσθηση της Τουρκίας ή την φυλάκιση των δικών της πολιτών με αμφισβητούμενες κατηγορίες. Κάλεσε [τηλεφωνικά] τον Ερντογάν για να τον συγχαρεί επειδή κέρδισε σε ένα αμφισβητούμενο συνταγματικό δημοψήφισμα τον Απρίλιο του 2017 το οποίο δημιούργησε ένα ιδιαίτερα συγκεντρωτικό προεδρικό σύστημα, και πάλι τον συνεχάρη για την επανεκλογή του ως προέδρου τον Ιούνιο του 2018. Η μόνη εξαίρεση στην σιωπή του Trump για ζητήματα κράτους δικαίου υπήρξε η υπόθεση του Andrew Brunson, την οποία ανέδειξαν επανειλημμένα ο ίδιος και ο αντιπρόεδρος Mike Pence. Η υπεράσπισή τους φαίνεται να καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από την κατακραυγή των Χριστιανών ευαγγελιστών στην βάση των Ρεπουμπλικανών, καθώς και από την χριστιανική πίστη του Pence. Αξιωματούχοι της διοίκησης του Trump υπογραμμίζουν ότι εργάζονται επίσης για την επίλυση των περιπτώσεων άδικα φυλακισμένων πολιτών διπλής υπηκοότητας και των Τούρκων υπαλλήλων των προξενείων.

Στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, μια αυξανόμενη πολυάριθμη σειρά παραπόνων εναντίον της Τουρκίας αύξησε τις εκκλήσεις για κατασταλτικές ενέργειες. Ορισμένα μέλη του Κογκρέσου έχουν εισαγάγει μέτρα που στοχεύουν στην τουρκική οικονομία, την μεγαλύτερη εσωτερική ευπάθεια του Ερντογάν. Αλλά έχουν επίσης ασκήσει στρατηγική υπομονή, αναβάλλοντας τις διπλωματικές λύσεις και παίζοντας τον “κακό αστυνομικό” παράλληλα με την προσέγγιση της διοίκησης του Trump. Για παράδειγμα, οι γερουσιαστές Jeanne Shaheen και ο James Paul Lankford συνυπέγραψαν την απαγόρευση βίζας σε Τούρκους αξιωματούχους υπεύθυνους για την παράνομη κράτηση πολιτών των ΗΠΑ. Τον Μάρτιο, οι γερουσιαστές παραιτήθηκαν από τις κυρώσεις όταν η κυβέρνηση ζήτησε να δοθεί χρόνος για τη νέα διπλωματική προσπάθεια του Tillerson. Στις 29 Ιουνίου, οι γερουσιαστές Shaheen και Lindsey Graham επισκέφθηκαν την Τουρκία και δήλωσαν απευθείας στον Ερντογάν τις ανησυχίες τους και τις συνέπειες για την αποτυχία στην αντιμετώπισή τους. Δύο εβδομάδες αργότερα, όταν ο Brunson παρέμεινε φυλακισμένος μετά από μια προγραμματισμένη ακρόαση στο δικαστήριο, μια διακομματική ομάδα γερουσιαστών εισήγαγε ένα νομοσχέδιο [5] που θα περιόριζε δάνεια από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα προς την Τουρκία μέχρι [η Τουρκία] να απελευθερώσει τους πολίτες των ΗΠΑ. Επιπλέον, οι ανησυχίες σχετικά με την αγορά S-400 οδήγησαν στη συμπερίληψη πρόβλεψης [6] στο νομοσχέδιο για την Εθνική Εξουσιοδότηση για την Άμυνα (National Defense Authorization bill) που δημιουργεί έναν τρόπο ώστε η διοίκηση να βγάλει την Τουρκία από την κοινοπραξία των F-35 και ενδεχομένως να εμποδίσει τη μεταφορά του αεροσκάφους .

Όταν η τουρκική κυβέρνηση έβαλε τον Brunson σε κατ’ οίκον περιορισμό στις 25 Ιουλίου, η Ουάσιγκτον εξέλαβε την χειρονομία ως κάτι “πολύ λίγο, πολύ αργά”. Την επόμενη μέρα, η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας ψήφισε το νομοσχέδιο για τους περιορισμούς δανείων, ενώ οι Trump και Pence δημοσίευσαν tweets ζητώντας κυρώσεις. Πρόσθετα σημεία ανάφλεξης διαφαίνονται. Η εφαρμογή του οδικού χάρτη για το Manbij βρίσκεται ακόμα στην φάση του “μήνα του μέλιτος”, και οι προκλήσεις για διαπραγματεύσεις σχετικά με την διοίκηση και τις ρυθμίσεις ασφαλείας βρίσκονται ακόμα μπροστά. Αν η Τουρκία αγοράσει τους S-400, θα μπορούσε να υποστεί κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο Αντιμετώπισης των Αντιπάλων της Αμερικής μέσω Κυρώσεων (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act, CAATSA), ο οποίος απαγορεύει τις συναλλαγές με τους ρωσικούς οργανισμούς άμυνας και την πιθανή απομάκρυνση από το πρόγραμμα F-35. Εκκρεμείς δράσεις του Υπουργείου Οικονομικών θα μπορούσαν να βλάψουν περαιτέρω την τουρκική οικονομία. Για παράδειγμα, το Υπουργείο Οικονομικών μπορεί να αποφασίσει να επιβάλει πρόστιμο στην κρατική Halkbank για απάτη και συνωμοσία για να παραβιάσει τις κυρώσεις της εποχής Ομπάμα κατά του Ιράν, και να επιβάλει νέες κυρώσεις σε χώρες που δεν τερματίζουν όλες τις εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου (κάτι που είναι δύσκολο για την Τουρκία, δεδομένης της έλλειψης εναλλακτικών προμηθευτών).

ΤΟ ΑΔΥΝΑΜΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Πού οδεύουν από εδώ και στο εξής οι διμερείς σχέσεις; Εάν η Ουάσινγκτον δεν καταλήξει σε συμφωνία με την Άγκυρα για τους πολιτικούς κρατουμένους, θα αισθανθεί αναγκασμένη να αναλάβει μια πιο σκληρή στάση. Ταυτόχρονα, η στρατηγική γεωγραφία της Τουρκίας, η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και η κεντρική θέση της σε διάφορους περιφερειακούς στόχους των ΗΠΑ καθιστούν την σχέση άξια να διατηρηθεί. Καθώς η Ρωσία και άλλοι ανταγωνιστές των ΗΠΑ επωφελούνται από το ρήγμα με την Τουρκία, τελικά δεν είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών να απομακρυνθούν από τον προκλητικό σύμμαχό τους. Οποιαδήποτε πολιτική απάντηση στις σημερινές διπλωματικές κρίσεις πρέπει να φροντίσει να δώσει προτεραιότητα στη μακροπρόθεσμη δυναμική της σχέσης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να αντιγράψουν μια σελίδα από το σενάριο της Γερμανίας. Η Γερμανία γνώρισε μια παρόμοια έντονη σχέση με την Τουρκία τα τελευταία χρόνια. Ο Ερντογάν κατηγόρησε τις γερμανικές Αρχές για «ναζιστικές πρακτικές» αφότου εμπόδισαν Τούρκους υπουργούς να διεξάγουν συγκεντρώσεις με στόχο τους ψηφοφόρους της διασποράς κατά την διάρκεια της εκστρατείας του δημοψηφίσματος. Η τουρκική κυβέρνηση αρνήθηκε να επιτρέψει σε αντιπροσωπεία της Βundestag να επισκεφθεί [γερμανικά] στρατεύματα σε μια Τουρκική αεροπορική βάση. Επίσης, συνέλαβε πολλούς Γερμανούς πολίτες με αβάσιμες κατηγορίες. Το Βερολίνο ανταποκρίθηκε εφαρμόζοντας πολιτικές με οικονομικό κόστος, διατηρώντας παράλληλα τις γραμμές επικοινωνίας με την Άγκυρα, μια στρατηγική που έχει αποδειχθεί επιτυχής μέχρι στιγμής. Επικαιροποίησε τις ταξιδιωτικές οδηγίες για να προειδοποιήσει τους Γερμανούς υπηκόους για τον κίνδυνο αυθαίρετης κράτησής τους και την περιορισμένη ικανότητά του να βοηθήσει˙ ανακοίνωσε την αναθεώρηση των γερμανικών κρατικών εγγυήσεων για την χρηματοδότηση των εξαγωγών προς την Τουρκία και δήλωσε ότι δεν μπορεί πλέον να εγγυηθεί τις γερμανικές εταιρικές εξαγωγές˙ και απέσυρε την υποστήριξή της για την βραχυπρόθεσμη αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας. Μετά την απελευθέρωση των Γερμανών πολιτικών κρατουμένων από την Τουρκία νωρίτερα φέτος (συμπεριλαμβανομένου του δημοσιογράφου Deniz Yucel) και την πρόσφατη απόφασή της να άρει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, το Βερολίνο ανακοίνωσε ότι χαλαρώνει τις ταξιδιωτικές οδηγίες και αίρει τις κυρώσεις.

Η Ρωσία [7] έχει επίσης επιτύχει αποτελέσματα στην σχέση της με την Τουρκία χρησιμοποιώντας οικονομικά μέτρα. Αφότου ο Τουρκικός στρατός κατέρριψε ένα ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος που παραβίασε τον [τουρκικό] εναέριο χώρο τον Νοέμβριο του 2015, η Μόσχα επέβαλλε κυρώσεις και ταξιδιωτικούς περιορισμούς που τελικά οδήγησαν σε μια απολογία από τον Ερντογάν το επόμενο καλοκαίρι.

Η τουρκική οικονομία είναι ακόμη πιο ευάλωτη σε εξωτερικούς κραδασμούς τώρα από όσο ήταν τότε, κάτι που την καθιστά ένα σημαντικό δυνητικό σημείο μόχλευσης για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις αρχές Ιουλίου, ο πληθωρισμός έφτασε το 15%, ένα υψηλό σχεδόν δεκαπενταετίας. Η τουρκική λίρα έχει χάσει το ένα τρίτο της αξίας της έναντι του δολαρίου από την αρχή της κήρυξης κατάστασης έκτακτης ανάγκης τον Ιούλιο του 2016 και έπεσε 20% από τις αρχές του τρέχοντος έτους. Οι εξελίξεις της εξωτερικής πολιτικής προκάλεσαν περαιτέρω διακυμάνσεις. Η τουρκική οικονομία έχει συντηρηθεί από τις φτηνές πιστώσεις, γεγονός που αυξάνει την κατανάλωση και τις κρατικές δαπάνες. Πολλές μεγάλες εταιρείες χαρτοφυλακίου βρίσκονται στα πρόθυρα της πτώχευσης, ενώ οι τράπεζες θα υποφέρουν από σειρά αθετήσεων [αποπληρωμής δανείων]. Υπάρχουν διαρθρωτικές αδυναμίες, που συμπεριλαμβάνουν το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών, το εξωτερικό χρέος και την αυξανόμενη ανεργία (κατά μέσο όρο 11%, με την ανεργία των νέων 25%). Το απρόβλεπτο πολιτικό περιβάλλον -συμπεριλαμβανομένων του επιδεινούμενου κράτους δικαίου, της αποδυνάμωσης των ορθών διαδικασιών και του περιορισμού της δικαστικής ανεξαρτησίας- έχει τρομάξει τους επενδυτές. Το νέο υπουργικό συμβούλιο του προέδρου, το οποίο επιβραβεύει την αφοσίωση έναντι της γνώσης εν μέσω προσπαθειών συγκέντρωσης της εξουσίας, στερείται οικονομικής εμπειρίας, όπως αποδεικνύει ο διορισμός του γαμπρού του Ερντογάν για την διαχείριση του οικονομικού χαρτοφυλακίου.

Δεδομένων των σοβαρών οικονομικών προκλήσεων της Τουρκίας, ο Ερντογάν έχει υπερεκμεταλλευθεί τα αδύναμα χαρτιά του έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αμερικανική κυβέρνηση υπήρξε σιωπηλή ενώ κρατούσε καλά χαρτιά μέσα σε ένα έτος σκληρών προσπαθειών για την βελτίωση των σχέσεων, προσφέροντας διπλωματικά “καρότα” και όχι οικονομικά “μαστίγια”. Η μετακίνηση του Brunson σε κατ’ οίκον περιορισμό, ένα ημίμετρο που φαινομενικά είχε σκοπό να καταπραΰνει τις ΗΠΑ χωρίς να στενοχωρήσει την δική του βάση, ήταν η προσπάθεια του Ερντογάν να κάνει την Ουάσιγκτον να αναδιπλωθεί. Τα tweets του Trump που απειλούν με κυρώσεις σηματοδοτούν την πρόθεσή του να διπλασιάσει το στοίχημα, βασιζόμενος στην υποστήριξη του Κογκρέσου για ισχυρά μέτρα. Τόσο η διοίκηση Trump όσο και το Κογκρέσο έχουν εξαντλήσει την στρατηγική τους υπομονή˙ τώρα είναι έτοιμοι να αλλάξουν την προσέγγισή τους και να λάβουν μέτρα με σκοπό να προκαλέσουν οικονομικό πόνο σε έναν επί 66 έτη σύμμαχο του ΝΑΤΟ. Υπάρχει ακόμα χρόνος για μια διπλωματική λύση εάν και οι δύο πλευρές επιστρέψουν σε ήσυχες συνομιλίες αντί σε θυμωμένες ρητορικές. Αν όχι, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος ρήξης των σχέσεων, κάτι που θα μπορούσε να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην τουρκική οικονομία, να περιπλέξει την επιδίωξη των στόχων των ΗΠΑ στην περιοχή, και να ενθαρρύνει εκείνους που δεν θέλουν να δουν την Τουρκία να κοιτάζει προς την Δύση.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2018-07-30/how-save-us-turkey-relationship

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2018-01-29/remarkable-sca…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2018-03-02/strategic-inco…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2016-08-09/stranger-ficti…
[4] https://www.ecfr.eu/publications/summary/the_good_the_bad_and_the_guleni…
[5] https://www.shaheen.senate.gov/news/press/shaheen-bipartisan-coalition-o…
[6] http://www.atlanticcouncil.org/blogs/menasource/the-clock-is-ticking-s-4…
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2016-08-11/russia-and-tur…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

1...2,7802,7812,782...3,032 Σελίδα 2,781 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

The Peculiar Chronology of Persistent Nerve Agents

Αγρια κόντρα Ζάεφ-Ιβανόφ για το δημοψήφισμα με φόντο τους εορτασμούς για την εθνική επέτειο

U.S., Turkey agree to try to resolve disputes after relations dive

ATTEMPTED COUP

Un parquet européen aux pouvoirs limités

Le parquet européen ne poursuivra pas les terroristes ni les grands criminels. Mais seulement les grands fraudeurs à la TVA et au budget européen.

La Hongrie et la Pologne font faux bond

Réticences des parlements nationaux

Une centaine de candidatures attendue

Un mandat de sept ans

Ελληνική δουλοπρέπεια και τουρκική γεωστρατηγική.

«Πλημμύρα ρατσισμού στην Ιταλία»

Η Συμφωνία των Πρεσπών παραβιάζει σύνταγμα, νόμους και διεθνές δίκαιο.

Όταν αγαπάς την πατρίδα δεν ρυπαίνεις, δεν κτίζεις αυθαίρετα, δεν οδηγείς σαν δαιμονισμένος

Οι καταιγιστικές εξελίξεις μετά τη ρήξη των ΗΠΑ και της Τουρκίας: Ο ρόλος Ελλάδας και Κύπρου

Dealing with the New Turkey: Recommendations for US Policy after the Elections

DOWNLOAD PDF

EXECUTIVE SUMMARY

INTRODUCTION

ELECTIONS OVERVIEW

THE NEW GOVERNMENT OF THE NEW TURKEY

THE STATE OF EMERGENCY IS DEAD, LONG LIVE THE STATE OF EMERGENCY

THE ECONOMY

US-TURKEY RELATIONS IN TATTERS

OPPORTUNITIES FOR THE TRUMP ADMINISTRATION AND CONGRESS

CONCLUSION

Ένα, ακόμη, λάθος

Πώς να διασωθεί η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας

Για χάρη της Συμμαχίας, ο Ερντογάν πρέπει να αναδιπλωθεί