Κόκκινο πανί ο Κοτζιάς για τη Μόσχα

Από

August 7, 2018

Ρωσικό ψύχος εν μέσω ελληνικού θέρους. Το Κρεμλίνο και προσωπικά ο Βλαντιμίρ Πούτιν φημίζεται για την πεποίθησή του ότι δεν πρέπει ποτέ να δρα εν βρασμώ. Αυτός είναι και ο λόγος που η Μόσχα συνήθως καθυστερεί να αντιδράσει. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η αντίδρασή της χάνει κάτι από τη δυναμική της. Όπως αναμενόταν, λοιπόν, με προσωπική εντολή του Σεργκέι Λαβρόφ, υλοποίησε και τα αντίποινα που είχε προαναγγείλει για την Ελλάδα. Απελάθηκε ο εμπορικός ακόλουθος της Ελλάδας και ο υπεύθυνος επικοινωνιών. Παράλληλα, την είσοδο στη Ρωσία απαγόρευσαν στον Γιώργο Σακελλαρίου, διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Νίκου Κοτζιά.

Οι σχετικές ανακοινώσεις έγιναν στον Έλληνα πρεσβευτή στη Μόσχα Ανδρέα Φρυγανά, ο οποίος κλήθηκε από το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για τις «μη φιλικές ενέργειες της Αθήνας» κατά τη διάρκεια των προηγούμενων εβδομάδων.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει: «Στις 6 Αυγούστου ο Πρέσβης της Ελληνικής Δημοκρατίας στη Ρωσική Ομοσπονδία Α. Φρυγανάς εκλήθη στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου έλαβε ένα υπόμνημα, δια του οποίου ενημερώθηκε για τα μέτρα που έλαβε η ρωσική πλευρά σε απάντηση των μη φιλικών ενεργειών της Αθήνας τον Ιούλιο αυτού του έτους σε σχέση με Ρώσους διπλωμάτες και πολίτες».

Να υπενθυμίσουμε την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία λίγες εβδομάδες νωρίτερα προχώρησε στην απέλαση δύο Ρώσων διπλωματών που υπηρετούσαν στην Αθήνα, αλλά και την απαγόρευση εισόδου στη χώρα ακόμη δύο Ρώσων. Είχε προηγηθεί η καταγγελία πως οι απελαθέντες Ρώσοι διπλωμάτες προσπαθούσαν να προκαλέσουν αντιδράσεις για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Η απέλαση του εμπορικού ακολούθου και του υπεύθυνου επικοινωνιών ήταν αναμενόμενη. Πρόκειται για χαμηλόβαθμα στελέχη, που δεν είναι διπλωμάτες, αλλά έχουν διπλωματική ιδιότητα και είναι ανάλογοι σε βαθμό με τους Ρώσους που είχαν απελαθεί από την Ελλάδα. Υπό αυτή την έννοια, η αντίδραση ήταν συμμετρική. Ωστόσο, η Μόσχα προχώρησε και σε μια κίνηση που στρέφεται ειδικά κατά του υπουργού Εξωτερικών. Απαγόρευσε την είσοδο στην Ρωσία του διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Νίκου Κοτζιά. Κατά αυτό τον τρόπο του στέλνει ένα προσωπικό μήνυμα.

Αλλαγή πλεύσης του Τσίπρα

Αυτό ήταν το σημαντικότερο από τα αντίποινα που ανακοινώθηκαν στον Έλληνα πρεσβευτή Ανδρέα Φρυγανά, ο οποίος εκλήθη στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών για τρίτη φορά μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα. Η Μόσχα πλέον έχει φθάσει στο σημείο να θεωρεί σχεδόν εχθρικό συνομιλητή το Νίκο Κοτζιά, κατηγορώντας τον ότι έχει ανατρέψει τις παραδοσιακές ισορροπίες που κρατούσε η Αθήνα μεταξύ Δύσης και Ρωσίας.

Μετά τους υπαινιγμούς για ρωσική ανάμιξη σε σχέδιο πολιτικής αποσταθεροποίησης με όχημα τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, το Κρεμλίνο κάνει λόγο για μια αλλαγή πλεύσης εκ μέρους της κυβέρνησης Τσίπρα. Πηγές στη Μόσχα υποστηρίζουν πως πίσω από όλα βρίσκεται ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών, παρασύροντας και τον πρωθυπουργό στην αδιέξοδη αυτή σύγκρουση.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται νέα συνάντηση του Νίκου Κοτζιά με τον Πρωθυπουργό με σκοπό να βάλουν στο μικροσκόπιο όλες τις εξελίξεις αλλά και τις πιθανές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η ελληνορωσική κρίση σε όλες τις πτυχές των διμερών σχέσεων, αλλά και ευρύτερα στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Παρά τη διάθεση του Μαξίμου να αποκλιμακώσει την ένταση και να επαναφέρει κανονικές θερμοκρασίες στις ελληνορωσικές σχέσεις, ο Νίκος Κοτζιάς χαρακτηρίζεται απρόβλεπτος.

Από την άλλη πλευρά, περίπου ένα εκατομμύριο Ρώσοι τουρίστες επιλέγουν την Ελλάδα ως προορισμό των διακοπών τους, ενώ παράλληλα τόνοι ελληνικών αγροτικών προϊόντων εξάγονται κάθε χρόνο στη ρωσική αγορά. Περαιτέρω επιδείνωση των ελληνορωσικών σχέσεων θα οδηγούσε αναμφίβολα σε ακύρωση κρατήσεων ή εξαγωγών με ό,τι αυτό θα σήμαινε στο οικονομικό επίπεδο.

slpress.gr

Τι συμβαίνει μεταξύ του Ερντογάν και του Τραμπ; Κρίση ή ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας με τη Δύση;

Από

anixneuseis

August 7, 2018

AUGUST 7, 2018 Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης που περνά η ίδια η Τουρκία, κρίση ταυτότητας και προσανατολισμού, είναι η πορεία σύγκρουσης και διαρκούς αντιπαράθεσης με την Ουάσιγκτον. Η επιδίωξη του Ταγίπ Ερντογάν να αναδείξει την χώρα του σε «αυτόνομη» περιφερειακή δύναμη που θα διατηρεί στρατηγική σχέση με τη Ρωσία και το Ιράν και θα έχει προτεραιότητες που υπηρετούν τις εθνικές η ακόμη και προσωπικές επιδιώξεις του, δεν δείχνει να είναι συμβατή με τις συμμαχικές υποχρεώσεις στο ΝΑΤΟ αλλά και τις στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή. Η υπόθεση (του Αμερικανού Πάστορα Άντριου) Μπράνσον δεν είναι παρά μόνο η αφορμή για μια σύγκρουση η οποία σοβεί εδώ και καιρό.

Ο Μπράνσον εμβληματική φιγούρα για τους Αμερικανούς Ευαγγελιστές, μια από τις πιο ισχυρές ομάδες που στηρίζουν εκλογικά τον πρόεδρο Τραμπ και έχουν στενές σχέσεις με τον αντιπρόεδρο Πενς, δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί από την Ουάσιγκτον, καθώς πλέον αποτελεί θέμα τιμής για την αμερικανική ηγεσία η απελευθέρωση του. Όμως είναι το ίδιο δύσκολο για τον Ταγίπ Ερντογάν μετά τα όσα δημοσίως έχουν διαμειφθεί και κυρίως μετά την κάθε άλλο παρά φυσιολογική στάση για συμμάχους, επιβολή εκατέρωθεν κυρώσεων, να δώσει την εντολή στην «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη να απελευθερώσει τον Μπράνσον.

Θα ήταν κάτι που θα υπονόμευε τη νέα πορεία που έχει χαράξει για τον εαυτό του και την ίδια την Τουρκία. Ο Ταγίπ Ερντογάν μετά τις εκλογές του Ιουνίου έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα οδηγώντας την Τουρκία σε μια νέα φάση της ιστορίας της. Το 2023 όταν θα ολοκληρώνεται η προεδρική θητεία του (και θα διεκδικεί την επανεκλογή του) θα έχει συμπληρώσει 21 χρόνια στην εξουσία, όταν ο ίδιος ο Κεμάλ Ατατούρκ, θεμελιωτής της Τουρκικής Δημοκρατίας κυβέρνησε μόλις 15 χρόνια.

Στο σχέδιο του αυτό μεταμόρφωσης της Τουρκίας σε ένα ιδιότυπο αυταρχικό προσωποπαγές μόρφωμα με επίφαση δημοκρατικότητας, με έντονο ισλαμοεθνικιστικό προφίλ εξωτερικός «εχθρός» θα είναι πάντοτε χρήσιμος όχι μόνο για τη συσπείρωση του τουρκικού έθνους γύρω από τον ηγέτη και «τιμονιέρη» του, αλλά και για την εξυπηρέτηση του βαθύτερου στόχου του Ερντογάν: να συνδέσει την επανίδρυση της Τουρκίας όπως ο ίδιος την οραματίζεται και με την διεύρυνση της επιρροής της σε περιοχές ακόμη και πέραν των ορίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Τουρκία δεν περιορίζει πλέον το βλέμμα της στα Βαλκάνια και στην Μέση Ανατολή, αλλά κοιτάζει στην Κεντρική και Ανατολική Ασία, και κυρίως στην Αφρική, όπου με όχημα την αναπτυξιακή βοήθεια, και την δημιουργία σχολείων και ιεροδιδασκαλείων, προωθεί το Ισλάμ αλλά και τον φιλοτουρκισμό.

Όμως από το σχέδιο της νέας Τουρκίας κάθε άλλο παρά έχει αφαιρεθεί το ζήτημα της ίδιας της εδαφικής επέκτασης της χώρας της πρώτης που θα συνέβαινε μετά την Αλεξανδρέττα. Ο τρόπος με τον οποίο η Τουρκία επιχειρεί να πλασαριστεί στο δύσκολο και επικίνδυνο παιγνίδι της Μέσης Ανατολής ελπίζοντας ότι μπορεί να αποσπάσει η ίδια οφέλη στην Συρία η στο Ιράκ, η τουλάχιστον να μετατρέψει μεγάλες περιοχές σε ζώνες επιρροής της με παρουσία και δικών της δυνάμεων, έχει ξύσει παλιές πληγές και προκαλεί αντιδράσεις.

Το παραδοσιακό κατεστημένο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ βλέπει σαν εφιάλτη τα όσα διαδραματίζονται στις σχέσεις με την Τουρκία, καθώς κάθε άλλο παρά είναι έτοιμη η παραδοσιακή αμερικανική διπλωματία, να ενσωματώσει σε επίσημη πολιτική, τις επιλογές των ακραίων συντηρητικών κύκλων των Ρεπουμπλικάνων, που πλέον εκφράζουν σε σημαντικό βαθμό το περιβάλλον Τραμπ-Πενς, και θεωρούν ότι η σχέση της Δύσης με την Τουρκία οδεύει σε αναπόφευκτη ρήξη, εάν η Τουρκία και ο Ερντογάν δεν προσαρμοσθούν στον ρόλο του πιστού και αξιόπιστου Συμμάχου.

Η παραδοσιακή αμερικανική διπλωματία επιδιώκει να κρατήσει ανοικτούς τους διαύλους θεωρώντας ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά τον Ερντογάν και είναι χώρος που δεν μπορεί εγκαταλειφθεί από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Δύση. Όμως κανείς πλέον δεν αμφισβητεί ότι το επικίνδυνο παιγνίδι που παίζει ο Ερντογάν αναζητώντας στήριγμα, απέναντι στους συμβατικούς συμμάχους του, στη Μόσχα, στο Ιράν και εσχάτως στο Πεκίνο, θέτει σε κίνδυνο και τον προσανατολισμό της χώρας αλλά και στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης και του ΝΑΤΟ.

Η υπόθεση της αγοράς των S400 έχει οδηγήσει στην αυτοπαγίδευση του Ερντογάν. Θέλοντας να εκβιάσει τους Συμμάχους, να παζαρέψει για την Συρία και τους Kούρδους και θέλοντας να δώσει τέλος στους όρους (που αφορούσαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα) που έθεταν οι νατοϊκοί σύμμαχοι για να διαθέσουν συστοιχίες Patriot για την προστασία της Τουρκίας, ο Τ. Ερντογάν έπαιξε το χαρτί των S400. Ο Β. Πούτιν είδε τη μοναδική ευκαιρία που είχε για να δημιουργήσει προβλήματα συνοχής στην Ατλαντική Συμμαχία και να διαβρώσει τη σχέση της Ουάσιγκτον με την Τουρκία.

Πλέον, όποια επιλογή και να κάνει ο κ. Ερντογάν για το ρωσικό πυραυλικό σύστημα, θα έχει εξαιρετικά μεγάλο κόστος για την χώρα του. Η ολοκλήρωση της αγοράς των S400 θα επιβεβαιώσει τους ακραίους κύκλους της Ουάσιγκτον που πιστεύουν ότι ήδη ο Ερντογάν έχει εγκαταλείψει τη Δύση και χρησιμοποιείται από τον Πούτιν και θα οδηγήσει σε νέες κυρώσεις, με πρώτη το πάγωμα παράδοσης των F35, ενώ μια απόφαση για ακύρωση της αγοράς των S400 θα προκαλέσει την αντίδραση του Β. Πούτιν, που έχει μια μεγάλη βεντάλια μέτρων: από το τουριστικό εμπάργκο, μέχρι τους περιορισμούς εισαγωγής τουρκικών αγροτικών προϊόντων αλλά κυρίως στην άρση του «ελευθέρας» που έχει δώσει η Μόσχα στον Ερντογάν για ανάπτυξη δυνάμεων στη Βόρειο Συρία. Ταυτόχρονα οι Αμερικανοί έχουν στείλει επανειλημμένα το δικό τους μήνυμα στον Ερντογάν. Η πρόσφατη μετάβαση στην Δαμασκό αντιπροσωπείας των Κούρδων του YPG με την κυβέρνηση Ασάντ, όπου συζήτησαν το μεταπολεμικό καθεστώς της Συρίας και την προοπτική κήρυξης αυτόνομης διοίκησης των Κούρδων στην Βόρειο Συρία στα σύνορα με την Τουρκία, έγινε με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον και του ειδικού συντονιστή για την αντιμετώπιση του ISIS B. MacGurk. Και το πιο ανησυχητικό για την Τουρκία, είναι ότι οι συνομιλίες αυτές έγιναν φυσικά και με την έγκριση των Ρώσων, οι οποίοι ελέγχουν το καθεστώς Ασάντ.

Αρκετοί αναλυτές στην Τουρκία αφήνουν υπονοούμενα για την ίδια τη βάση του Ιντσιρλίκ και για περιορισμούς στη χρήση της από τους Αμερικανούς, ως απάντηση σε μια κλιμάκωση της έντασης στις διμερείς σχέσεις. Όμως η στρατηγική σημασία της βάσης του Ιντσιρλίκ έχει μειωθεί σημαντικά. Τα νέα στρατηγικά βομβαρδιστικά μπορούν να πλήξουν στόχους επιχειρώντας από βάσεις χιλιάδες μίλια μακριά, στόχοι στην Συρία επλήγησαν από αμερικανικά πλοία που έπλεαν στη Μεσόγειο και στον Περσικό. Ακόμη και για τις επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης στο Συριακό έδαφος μπορεί να χρησιμοποιηθούν βάσεις στην Ιορδανία. Και τελικά σε ότι αφορά την Ρωσία μάλλον δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αξιόπιστη βάση το Ιντσιρλίκ με δεδομένη τη σχέση Άγκυρας – Μόσχας…

Για την Τουρκία οι επόμενοι μήνες δεν θα είναι καθόλου εύκολοι, καθώς είναι προφανές ότι οι Αμερικανοί έχουν και ένα μη συμβατικό όπλο στα χέρια τους, εκείνο των αγορών, που έχουν βουλιάξει την ισοτιμία της τουρκικής λίρας, επιφέροντας ισχυρό πλήγμα στο καθεστώς Ερντογάν. Το επόμενο διάστημα όμως δεν θα είναι εύκολο ούτε για τους γείτονες της, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Ένας ανεξέλεγκτος και πληγωμένος Ερντογάν, εγκλωβισμένος στο δικό του μεγαλείο και απειλούμενος από όλους τους μεγάλους παίκτες τους οποίους επιχειρεί να εμπλέξει στο δικό του παιγνίδι, είναι όλο και πιο επικίνδυνος. Και προς το παρόν τουλάχιστον τα μισόλογα περί αμερικανικής στήριξης στο νέο στρατηγό «τόξο» Ισραήλ-Αιγύπτου-Κύπρου-Ελλάδας, κάθε άλλο παρά προσφέρει εγγυήσεις για αμοιβαία συνδρομή σε περίπτωση επιθετικής κίνησης από την Τουρκία του Ερντογάν… Παρά την κλιμάκωση της κρίσης στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις είναι πρόωρες και επισφαλείς οι προβλέψεις για οριστική ρήξη στις σχέσεις του Ερντογάν με τη Δύση και πλέον όλα θα εξαρτηθούν από τον ίδιο τον Τούρκο ηγέτη ο οποίος σήμερα εμφανίζεται να οδηγεί τη χώρα του με vertigo σε άγνωστο προορισμό…

Πηγή: Τι συμβαίνει μεταξύ του Ερντογάν και του Τραμπ; Κρίση ή ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας με τη Δύση; https://hellasjournal.com/2018/08/ti-symvainei-metaxy-toy-erntogan-kai-toy-tramp-krisi-i-rixi-stis-scheseis-toyrkias-me-ti-dysi/

Πού οδηγεί η «ανταλλαγή» κυρώσεων μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας

Από

anixneuseis

August 6, 2018

/stratfor/ euro2day.gr

Η κλιμάκωση της διπλωματικής έντασης μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας και τα μέτωπα σε ασφάλεια και οικονομία. Ο αντίκτυπος των -εν πολλοίς συμβολικών- κυρώσεων στις επιχειρηματικές δραστηριότητες και στο ΝΑΤΟ, και ο ρόλος της Ρωσίας.

Δημοσιεύθηκε: 5 Αυγούστου 2018 – 11:59

Η απόσταση μεταξύ της Τουρκία και των ΗΠΑ μεγαλώνει καθώς η κάθε πλευρά προωθεί σε βάρος της άλλης τα συμφέροντά της σε θέματα ασφάλειας και οικονομίας, σύμφωνα με το Stratfor, το οποίο αναλύει το διακύβευμα των αμερικανικών κυρώσεων στην Άγκυρα με αφορμή την κράτηση του αμερικανού πάστορα Άντριου Μπράνσον.Οι ΗΠΑ επέβαλαν την 1η Αυγούστου κυρώσεις σε δυο Τούρκους υπουργούς, ως «απάντηση» σε αυτό που η Ουάσινγκτον θεωρεί «άδικη» κράτηση του ευαγγελιστή πάστορα Άντριου Μπράνσον, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Τουρκία εδώ και δυο δεκαετίες. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε χθες πως η Τουρκία θα «παγώσει» τα περιουσιακά στοιχεία δυο αμερικανών αξιωματούχων, ως αντίποινα στις αμερικανικές κυρώσεις στους Τούρκους υπουργούς Δικαιοσύνης και Εσωτερικών.

Οι κυρώσεις στους Τούρκους υπουργούς λόγω της κράτησης του Μπράνσον αντιπροσωπεύουν την κλιμάκωση των αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ της Άγκυρας και της Ουάσινγκτον, γράφει το Stratfor. Για μήνες οι δυο πλευρές διαφωνούν για ζητήματα που κυμαίνονται από την απαίτηση της Τουρκίας για έκδοση του ισλαμιστή κληρικού Φετουλά Γκιουλέν, τη σχέση της Τουρκίας με τη Ρωσία και την απειλή που συνιστά αυτή στη συμμαχία του ΝΑΤΟ, τις κυρώσεις κατά του Ιράν, τις αντικρουόμενες αμερικανοτουρκικές πολιτικές για τη Συρία, κ.α.

Ουάσινγκτον και Άγκυρα έχουν κλιμακώσει την εκατέρωθεν διπλωματική ρητορική τους και τις συμβολικές κυρώσεις, με αποτέλεσμα να απειλούνται πλέον οι σχέσεις των δυο χωρών σε θέματα διπλωματίας, ασφάλειας και οικονομίας.

Οι οικονομικές κυρώσεις, βέβαια, από μόνες τους είναι σε μεγάλο βαθμό συμβολικές, καθώς επηρεάζουν τα προσωπικά οικονομικά των τεσσάρων υπουργών της Τουρκίας και των ΗΠΑ, ωστόσο η επιβολή τους είναι ένας μόνο από τους πολλούς εξωτερικούς παράγοντες που προκαλούν χάος στην τουρκική οικονομία και συμβάλουν στην περαιτέρω υποτίμηση της τουρκικής λίρας. Και δεν είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία επιδεινώνει τα εγχώρια οικονομικά της προβλήματα λόγω των αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής της.

Εν μέρει λόγω της προβληματικής οικονομίας της χώρας, υπήρξε ένας ασυνήθιστος συνασπισμός των πολυάριθμων πολιτικών κομμάτων της Τουρκίας. Τώρα που η Ουάσινγκτον επέβαλε κυρώσεις, όλα τα κόμματα μπορούν να ενωθούν και να κατηγορήσουν τις ΗΠΑ για τα οικονομικά προβλήματα της Τουρκίας.

Τι σημαίνουν όμως οι κυρώσεις για τις αμερικανικές επιχειρηματικές δραστηριότητες στην Τουρκία; Όπως επισημαίνει το Stratfor, το τουρκικό νομικό σύστημα, ο νέος αντιτρομοκρατικός νόμος και η υπερεθνικιστική πολιτική ατμόσφαιρα στη χώρα, δίνουν στην Άγκυρα «άδεια» να πατάξει οτιδήποτε θεωρεί απειλή για την ασφάλειά της. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυξημένης παρενόχλησης των αμερικανών ταξιδιωτών και των αμερικανικών επιχειρήσεων, καθώς και πρόκλησης προβλημάτων στις δραστηριότητες εταιρειών που έχουν σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Σε ό,τι αφορά τις επιπλοκές σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, το Stratfor σημειώνει πως ΗΠΑ και Τουρκία έχουν τον μεγαλύτερο και δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, αντίστοιχα. Ένα σοβαρό ρήγμα μεταξύ των δυο χωρών θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα αλλά και σύγχυση εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Αυτό θα ήταν προς όφελος της Ρωσίας, η οποία θα καλοδέχονταν ένα ΝΑΤΟ με λιγότερη συνοχή. Η Μόσχα θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τα προβλήματα αυτά -ιδιαίτερα στη Μαύρη Θάλασσα- ως μια ευκαιρία να διασπάσει τον παραδοσιακό ρόλο της Τουρκίας ως της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας. Το Κρεμλίνο μπορεί επίσης να αποφασίσει να μεταφέρει μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών της στην δυτική στρατιωτική περιοχή της, προκειμένου να αντιπαρατεθεί με το ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη.

Οι ΗΠΑ είναι επίσης παραδοσιακά ο μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων προς την Τουρκία, και ως εκ τούτου το ρήγμα στις σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών θα μπορούσε να οδηγήσει την Άγκυρα στην αναζήτηση άλλων προμηθευτών.Και, δεδομένης της αλληλοσύνδεσης των δυο χωρών σε διάφορους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας, μια ακύρωση από την πλευρά των ΗΠΑ των εξοπλιστικών συμφωνιών με την Τουρκία (όπως φάνηκε από την απειλή των ΗΠΑ να ακυρώσουν τις προμήθειες F-35 στην Άγκυρα), θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα σημαντικές βραχυπρόθεσμες αμυντικές διακοπές που θα επηρέαζαν τις πολλές χώρες που εμπλέκονται στο πρόγραμμα των F-35.

Επιπλέον, ένα σχίσμα θα έβλαπτε τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Η βλάβη θα ήταν ιδιαίτερα εμφανής στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ, όπου η Τουρκία θα μπορούσε να προχωρήσει σε πιο ενεργές κινήσεις για την υπονόμευση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, καθώς και του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν και των συμμάχων του στο βόρειο Ιράκ. Η προσέγγιση αυτή θα έρχονταν σε αντίθεση με τις προσπάθειες των ΗΠΑ να δώσει έμφαση στην καταπολέμηση των βίαιων εξτρεμιστικών οργανώσεων όπως το Ισλαμικό Κράτος, διατηρώντας μια σταθερή παρουσία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων στη Συρία και ένα σταθερό περιβάλλον στο βόρειο Ιράκ. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν επίσης δυνητικά να χάσουν πρόσβαση στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ της Τουρκίας, αν και έχουν αρκετά εναλλακτικά δικαιώματα για βάσεις στη Μεσόγειο και την περιοχή του Κόλπου για να μετριάσουν μια τέτοια απώλεια.

Μια τελευταία αρνητική επίπτωση για την αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να αφορά στην άρνηση της Τουρκίας να επιβάλει τις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν, για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Κάποιες από τις κυρώσεις αυτές θα επανεφαρμοστούν στις 6 Αυγούστου και στις 4 Νοεμβρίου.

Η Τουρκία πιθανότατα «ζυγίζει» δυο ανταγωνιστικές προτεραιότητες: χρειάζεται να προστατεύσει την εύθραυστη οικονομία της, που δεν θα άντεχε σε επιπλέον εξωτερικές αναταράξεις από επιπλέον αμερικανικές κυρώσεις. Όμως θα μπορούσε να επιλέξει να συναλλαχθεί με το Ιράν προκειμένου να εμποδίσει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να περιορίσουν την οικονομική δραστηριότητα του Ιράν. Για αυτού του τύπου τα αντίποινα, η Τουρκία θα χρειάζονταν να βασιστεί περισσότερο στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση, που αυτή τη στιγμή είναι σχετικά θετικές.

http://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1629053/poy-odhgei-h-antallagh-kyroseon-metaxy-hpatoyrkias.html

Τουρκική mala fides και ο πάστορας Μπράνσον

Από

anixneuseis

August 5, 2018

του Νίκου Κωνσταντάρα

04.08.2018 : 21:11

Η επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας με αφορμή την ομηρία ενός Αμερικανού κληρικού από τους Τούρκους θέτει τις δύο χώρες –που και οι δύο έχουν μάθει να μη δείχνουν καμία ευελιξία στις σχέσεις τους με άλλες– σε πορεία σύγκρουσης. Η εξέλιξη της υπόθεσης θα είναι πολύτιμος οδηγός για όσες άλλες χώρες –μεταξύ αυτών η Ελλάδα– αντιμετωπίζουν ζήτημα ομηρίας πολιτών τους από την Τουρκία. Για την Αγκυρα, η ομηρία ξένων είναι παραδοσιακό εργαλείο της διπλωματίας. Ετσι, οι συνομιλητές της οφείλουν να γνωρίζουν ότι η τουρκική κυβέρνηση δεν λογαριάζει οποιαδήποτε ηθική ή νομική διάσταση του ζητήματος· μόνος στόχος της είναι να πετύχει αυτά που θέλει.

Ο Αντριου Μπράνσον (Andrew Brunson) είναι 50χρονος πάστορας της ευαγγελικής πρεσβυτεριανής εκκλησίας που ζει στην Τουρκία εδώ και 23 χρόνια. Συνελήφθη τον Οκτώβριο του 2016, λίγους μήνες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Κατηγορείται, βάσει μυστικής κατάθεσης αγνώστου μάρτυρα, για «στήριξη τρομοκρατικής οργάνωσης» και για «πολιτική ή στρατιωτική κατασκοπεία». Κι άλλοι Αμερικανοί πολίτες και διπλωματικοί υπάλληλοι (τουρκικής καταγωγής) βρίσκονται υπό κράτηση στην Τουρκία αλλά δεν γίνεται η ίδια φασαρία γι’ αυτούς· για την Ουάσιγκτον φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι οι Αμερικανοί ευαγγελιστές παρέχουν ισχυρή στήριξη στον Ντόναλντ Τραμπ. Ο αντιπρόεδρος Μάικ Πενς, μέλος ευαγγελικής εκκλησίας και αυτός, δήλωσε μέσω Twitter πριν από λίγες μέρες: «Η κυβέρνηση των ΗΠΑ επέβαλε σκληρές οικονομικές κυρώσεις στην Τουρκία και θα συνεχίσει έως ότου ο πρόεδρος Ερντογάν και η τουρκική κυβέρνηση ελευθερώσουν τον πάστορα Μπράνσον και επιτρέψουν σε αυτόν τον αθώο άνθρωπο της πίστης να επιστρέψει στις ΗΠΑ». Ο Πενς αναφερόταν στις κυρώσεις του υπουργείου Οικονομικών εναντίον των υπουργών Δικαιοσύνης Αμπντουλχαμίτ Γκιουλ και Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού. Οι κυρώσεις αφορούν κυρίως το «πάγωμα» όποιας περιουσίας κατέχουν οι δύο στις ΗΠΑ, στο συμβολικό και οικονομικό επίπεδο, όμως, είναι σημαντικότατες: στην είδηση ότι οι δύο σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ βρίσκονται σε τέτοια διένεξη, η τουρκική λίρα έπεσε στο χαμηλότερό της επίπεδο έναντι του δολαρίου.

Πέρα από την ίδια την ομηρία του Μπράνσον, η συμπεριφορά της τουρκικής κυβέρνησης έχει εξοργίσει τους Αμερικανούς. Σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomberg, ενώ διεξήχθησαν παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις για ανταλλαγή του πάστορα με Τουρκάλα φυλακισμένη στο Ισραήλ (κατηγορούμενη για συνεργασία με τη Χαμάς), για μείωση του προστίμου που επιβλήθηκε στην Turkiye Halk Bankasi για παραβίαση του διεθνούς εμπάργκο εναντίον του Ιράν, και για τον επαναπατρισμό του φυλακισμένου υποδιοικητή της τράπεζας ώστε να εκτίσει την ποινή του στην Τουρκία, η Αγκυρα αθέτησε τη συμφωνία. Το Ισραήλ απελευθέρωσε την κρατούμενη Εμπρού Οζκάν, αλλά ξαφνικά η Τουρκία απαίτησε από τις ΗΠΑ την παύση της δικαστικής υπόθεσης εναντίον της τράπεζας· αντί να ελευθερώσει τον Μπράνσον, δικαστήριο της Σμύρνης του επέβαλε κατ’ οίκον κράτηση.

Οι Τούρκοι έχουν μάθει ότι αυτή η συμπεριφορά λειτουργεί προς όφελός τους. Πριν από λίγους μήνες, ελευθέρωσαν Γερμανό δημοσιογράφο τουρκικής καταγωγής με αντάλλαγμα την άρση κυρώσεων που είχε επιβάλει το Βερολίνο. Από τις 2 Μαρτίου κρατούν χωρίς λόγο τον ανθυπολοχαγό Αγγελο Μητρετώδη και τον λοχία Δημήτρη Κούκλατζη, χρησιμοποιώντας τους ως μοχλό πίεσης για την επιστροφή από την Ελλάδα οκτώ Τούρκων στρατιωτικών που ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι συμμετείχαν στο πραξικόπημα εναντίον του. Οι Τούρκοι πιστεύουν ότι έχουν το πάνω χέρι. Μέχρι και η αδυναμία τους μπορεί να λειτουργεί υπέρ τους: στην περίπτωση των ΗΠΑ, παρότι οι Τούρκοι δεν μπορούν να πλήξουν την Αμερική χωρίς να πλήξουν εαυτούς περισσότερο, οι Αμερικανοί φοβούνται ότι η ζημιά στην Τουρκία μπορεί να είναι τόσο μεγάλη που διστάζουν να προχωρήσουν σε σκληρότερα μέτρα. Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές κυρώσεις έχουν συσπειρώσει τέσσερα κόμματα της τουρκικής Βουλής υπέρ του Ερντογάν – που σημαίνει ότι ο ίδιος δεν θα μπορεί εύκολα να δεχθεί συμβιβασμό. (Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχει εάν η Τουρκία υιοθετήσει την πρόταση ενός κόμματος να κατασχέσει το κτίριο Trump Towers στην Κωνσταντινούπολη).

Πριν από σχεδόν 100 χρόνια, τον Μάρτιο του 1920, όταν η Βρετανία και άλλες νικήτριες χώρες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν στείλει στρατιώτες στην οθωμανική αυτοκρατορία, οι εθνικιστικές δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ αφόπλισαν και έθεσαν υπό κράτηση μια μονάδα Βρετανών στο Ερζερούμ (Θεοδοσιούπολη). Οι περίπου 30 στρατιώτες, που αποστολή τους ήταν ο αφοπλισμός των οθωμανικών δυνάμεων στην ανατολική Τουρκία, κρατήθηκαν όμηροι έως τον Νοέμβριο του 1921, σε συνθήκες «μεγάλης κακουχίας… αποκομμένοι από κάθε επικοινωνία, πεινασμένοι και παγωμένοι», όπως έγραψε σε επίσημη αναφορά ο συγκρατούμενος τους συνταγματάρχης Ραούλινσον (Alfred Bart. Rawlinson). Τον Μάρτιο του 1921, συμφωνήθηκε ανταλλαγή των Βρετανών με Τούρκους κρατούμενους στη Μάλτα, «εκτός όσων εμπλέκονται σε σφαγές», όπως δήλωσε ο υπ. Εξωτερικών Λόρδος Κέρζον στη Βουλή των Κοινοτήτων. Οι Τούρκοι, όμως, δείχνοντας κακή πίστη (mala fides, κατά τον Κέρζον), απαίτησαν την απελευθέρωση όλων των Τούρκων στη Μάλτα. Λίγους μήνες αργότερα το πέτυχαν.

Οσες χώρες έχουν πολίτες που κρατούνται όμηροι στην Τουρκία οφείλουν να γνωρίζουν ότι εάν δεν ενώσουν τις δυνάμεις τους, θα χάσουν. Είναι ώρα για κυρώσεις μέσω του ΟΗΕ.

“Καθημερινή”

Ο προφανής πειρασμός του Ερντογάν: Ποιές πολεμικές επιχειρήσεις σκέφτεται ο Σουλτάνος

Από

anixneuseis

August 5, 2018

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν αποθεώνεται από τον τουρκικό όχλο. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

AUGUST 5, 2018

Δεν είναι ακόμη σαφές που θα οδηγήσει ο εντεινόμενος καυγάς του Ταγίπ Ερντογάν με τους Αμερικανούς, αλλά ονειρεύονται εις μάτην όσοι στην Ελλάδα πιστεύουν ότι αυτή η αντιπαράθεση θα περιορίσει την τουρκική απειλή. Μπορεί εύκολα να συμβεί το ακριβώς αντίθετο.

Η διεθνής περιθωριοποίηση σε συνδυασμό με τους κλυδωνισμούς της τουρκικής οικονομίας και την καταβαράθρωση του εθνικού της νομίσματος, αυξάνει στο έπακρο την νευρικότητα του Τούρκου προέδρου, δημιουργώντας του την ανάγκη να αναζητήσει εναλλακτικές «επιδείξεις ισχύος» προς τόνωση της εσωτερικής του εικόνας.

Το προηγούμενο της επιτυχημένης στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, αποτελεί πλέον έναν καλό οδηγό για μελλοντικές πολεμικές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να στρέψουν το ενδιαφέρον της τουρκικής κοινής γνώμης έξω από το πεδίο της ζοφερής οικονομικής καθημερινότητας. Μόνο που η πιθανότητα να στραφεί και το ενδιαφέρον του Ερντογάν από τον Νότο στην Δύση και το Αιγαίο είναι δυστυχώς ισχυρότερη από ποτέ.

Γιατί, αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, η σημερινή μισοδιαλυμένη Ελλάδα αποτελεί τον μεγάλο και προφανή πειρασμό για έναν αντιπερισπασμό εντυπώσεων… Με ευθύνη όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων η επιχειρησιακή δυνατότητα και το αξιόμαχο των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων(όχι σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, όπου το φρόνημα παραμένει εντυπωσιακά υψηλό, αλλά σε επίπεδο εξοπλισμού και τεχνικής επάρκειας) έχει καταβαραθρωθεί.

Η μοναδική στρατηγικής σημασίας πρωτοβουλία αντιστάθμισης της αυξανόμενης τουρκικής στρατιωτικής υπεροχής ήταν η απόφαση για την αναβάθμιση του στόλου των μαχητικών F-16. Mία κίνηση και θετική και επιβεβλημένη. Θετική γιατί με τις εξαιρετικά περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες του μνημονιακού «κορσέ» κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πώς υπήρξε ένα κακό deal και επιβεβλημένη γιατί χωρίς να ανατρέπει υπέρ της Ελλάδας το ισοζύγιο αεροπορικών δυνάμεων στο Αιγαίο συντηρεί για λίγα χρόνια την μέχρι σήμερα σχετική ισορροπία.

Από κει και πέρα πρέπει να είμαστε εξόχως αφελείς για να υποθέσουμε ότι η Ελλάδα έλυσε το πρόβλημα της. Και ασφαλώς η προοπτική μίας στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τον οπλισμένο σαν αστακό και πολυπληθέστατο γείτονα δεν προσφέρεται για να ανοίγουμε σαμπάνιες.

Απλούστατα με τις ελάχιστες επιλογές που έχει σήμερα η καθημαγμένη οικονομικά πατρίδα, αυτή ήταν στο μέτρο του εφικτού, η βέλτιστη λύση. Γιατί με συγκριτικά «ελεγχόμενο κόστος» κερδίζουμε χρόνο στην κούρσα των εξοπλισμών αξιοποιώντας τις υπάρχουσες υποδομές και βελτιώνοντας ποιοτικά έναν επαρκή αριθμητικά στόλο 182 μαχητικών αεροσκαφών που θα όδευαν σταδιακά προς απόσυρση.

Κι αν καθυστερήσει η παράδοση των αόρατων “F-35” λόγω της έντασης στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις, ακόμη καλύτερα, αφού τα αναβαθμισμένα ελληνικά F-16 με χαρακτηριστικά 4ης γενιάς-plus θα διατηρούν πλεονέκτημα απέναντι στα αντίστοιχα τουρκικά.

Ατυχώς όμως η σχετική ισορροπία στον αέρα δεν εξασφαλίζει αίσιο αποτέλεσμα μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Γιατί η Ελλάδα σε σχέση με την Τουρκία έχει μείνει τραγικά πίσω σε έναν άλλο τομέα στρατηγικής σημασίας: την πολεμική βιομηχανία. Οι δικοί μας υπερχρεωμένοι, δυσκίνητοι και αντιπαραγωγικοί κρατικοί φορείς που δέχτηκαν θανάσιμο πλήγμα με τις μνημονιακές «πρόνοιες» των δανειστών, κυριολεκτικά φυτοζωούν ενώ στην Τουρκία ο κλάδος της πολεμικής βιομηχανίας ανθίζει.

Και το σημαντικότερο, έχει περάσει ήδη στα χέρια ιδιωτών-επιχειρηματιών που λειτουργούν με άκρως ανταγωνιστικά κριτήρια.

Σήμερα η Τουρκία παράγει από μη επανδρωμένα αεροπορικά συστήματα (UAV και drones)μέχρι επιθετικά ελικόπτερα, «αόρατα» υπερσύγχρονα πολεμικά σκάφη με πανίσχυρους κινητήρες, αλλά και μία σειρά smart weapons υψηλής τεχνολογίας.

Σε λίγα χρόνια ετοιμάζεται να υποδεχθεί το «τουρκικό Leopard», δηλαδή το βασικό άρμα μάχης Altay του τουρκικού στρατού με κινητήρα κατασκευασμένο από εγχώρια ιδιωτική βιομηχανία. Και τα σχέδια προχωρούν με κατασκευές «εθνικών πολεμικών πλοίων», «μαχητικών αεροσκαφών» και πάει λέγοντας.

Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι όλα αυτά τα αμφισβητούμενης αξιοπιστίας τουρκικά πολεμικά προιόντα αποτελούν απλώς κακέκτυπα ξένων οπλικών συστημάτων, δεύτερης διαλογής και ποιότητας. Σύμφωνοι. Γεγονός είναι όμως ότι η Τουρκία στην διάρκεια της τελευταίας 15ετίας από ένα ποσοστό 18% «αυτάρκειας» στην πολεμική παραγωγή έφτασε στο εντυπωσιακό 70% με αλματώδη αύξηση του τζίρου(από 5 σε 60 δις δολλάρια!)και παράλληλο εξαγωγικό προσανατολισμό.

Το κατόρθωμα αυτό σε σύγκριση με την Ελλάδα που δεν παράγει πλέον ούτε…κυνηγετικο φυσίγγιο λέει πάρα πολλά για την μελλοντική εξέλιξη στο ισοζύγιο δυνάμεων. Το ανησυχητικότερο όμως όλων είναι ότι όλη αυτή η δυναμική της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας, σημαντικό τμήμα της οποίας βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, προς τα κάπου πρέπει να κατευθυνθεί και να…εκτονωθεί, δοκιμάζοντας στην πράξη και την πραγματική ισχύ όλων αυτών των συστημάτων. Φοβούμαι, ξαναλέω, ότι με την σημερινή κατάντια του ελληνικού κράτους ο πειρασμός για τον Σουλτάνο είναι μεγάλος και προφανής…

Πηγή: Ο προφανής πειρασμός του Ερντογάν: Ποιές πολεμικές επιχειρήσεις σκέφτεται ο Σουλτάνος https://hellasjournal.com/2018/08/o-profanis-peirasmos-toy-erntogan-poies-polemikes-epicheiriseis-skeftetai-o-soyltanos/

Γιατί η εξωτερική πολιτική του Τραμπ ευνοεί την Κίνα

Από

anixneuseis

August 5, 2018

του Philip Stephens Financial Times/euro2day.gr

Η διάλυση των παραδοσιακών συμμαχιών των ΗΠΑ θα βγάλει κερδισμένη την Κίνα στη μεταξύ τους κόντρα. Η αλλαγή στάσης από την Ευρώπη. Οι μακροπρόθεσμοι στόχοι του Πεκίνου και η φιλοδοξία για παγκόσμια κυριαρχία.

Δημοσιεύθηκε: 3 Αυγούστου 2018 – 07:48

O Ντόναλντ Τραμπ έχει αναπτύξει, όπως μας λέει, έναν ειδικό δεσμό με τον Κιμ Γιονγκ Ουν της Βόρειας Κορέας. Θα έπρεπε επίσης να ξεχάσουμε την προσπάθεια της Ρωσίας να υπονομεύσει την αμερικανική δημοκρατία, ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι σωστός, πολύ σωστός. Ακόμα και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ αποδεικνύεται πως είναι μια χαρά τύπος, όταν συνομιλεί για το εμπόριο.

Τώρα ο Αμερικανός πρόεδρος λέει πως θα συναντούσε ευχαρίστως τον Ιρανό ομόλογό του Χασάν Ρουχανί. Την περασμένη εβδομάδα απειλούσε οργισμένος την Τεχεράνη. Δεδομένης της σπουδαίας συμφωνίας που κέρδισε ο κ. Κιμ στη Σιγκαπούρη, ο κ. Ρουχανί θα έκανε πολύ καλά να αρπάξει την προσφορά.

Μπορεί να δει κανείς γιατί όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να ανησυχούν το Πεκίνο. Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζιπίνγκ είχε στο παρελθόν δεχθεί επίθεση φιλίας από τον Τραμπ. Αλλά καθώς ο τρελός τροχός της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής συνεχίζει την ξέφρενη πορεία του, ο πόλεμος του Λευκού Οίκου στις εμπορικές πολιτικές του Πεκίνου έχει αρχίσει να παγιώνεται. Η νέα άποψη του προέδρου για τον κ. Σι είναι πως «αυτός είναι για αυτούς και εγώ είμαι για εμάς».

Ο κ. Τραμπ έχει ένα δίκιο. Το μεγαλύτερο μέρος της οργής του για το εμπόριο αποτελεί ένδειξη άγνοιας για την παγκοσμιοποίηση και τις εφοδιαστικές αλυσίδες. Ζει στη δεκαετία του 1950. Τις ημέρες εκείνες, τα αγαθά παράγονταν σε μια χώρα -συνήθως την Αμερική- και πωλούνταν σε κάποια άλλη -κατά προτίμηση οπουδήποτε αλλού. Ο σύγχρονος κατακερματισμένος κόσμος, με εξαρτήματα και μισοτελειωμένα προϊόντα που μετακινούνται από διάφορα σύνορα, δεν ταιριάζει στο πρότυπο που έχει ο πρόεδρος στο μυαλό του.

Η Κίνα είναι διαφορετική περίπτωση. Όταν ο κ. Τραμπ την κατηγορεί για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, για περιορισμό στις εισαγωγές και για χειραγώγηση του γουάν, χτυπάει μια διαφορετική χορδή. Δεν αποτελεί έκπληξη που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις -πιο πρόσφατα η Βρετανία- υιοθετούν πιο αυστηρούς ελέγχους για να εμποδίσουν την κινεζική επένδυση να γίνει μια δίοδος για αθέλητη μεταφορά τεχνολογίας. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαμαρτύρονται το ίδιο έντονα με τις αμερικανικές για τους κινεζικούς κανονισμούς ιδιοκτησίας. Οι ποινές για ντάμπινγκ είναι συχνές. Η Κίνα εκμεταλλεύεται πλήρως τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και τους αγνοεί όποτε τη βολεύει.

Οπότε η προοπτική μιας παρατεταμένης εμπορικής κόντρας αποτελεί πραγματική πηγή ανησυχίας για τους Κινέζους ηγέτες, ιδίως από τη στιγμή που η οικονομία επιβραδύνεται και υπάρχουν εμφανείς ρωγμές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ακόμα και τα πιο αυταρχικά καθεστώτα φοβούνται για το πόσο ελέγχουν την εξουσία. Το καθεστώς του Κομμουνιστικού Κόμματος έχει σε μεγάλο βαθμό κερδίσει την αποδοχή εξαιτίας της διαρκούς αύξησης του βιοτικού επιπέδου. Ο κ. Σι δεν θέλει να δοκιμάσει κατά πόσον θα μείνει ακλόνητος κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής κάμψης.

Η Κίνα του κ. Σι δεν είναι επίσης συνηθισμένη σε τέτοια πίεση. Για μια δεκαετία και παραπάνω κινούνταν ανεμπόδιστη σε οικονομικό και γεωπολιτικό επίπεδο. Είτε επειδή βιάζονταν να αρπάξουν μερίδιο από την κινεζική αγορά ή γιατί προσπαθούσαν να βάλουν το Πεκίνο στο πολυμερές σύστημα, οι δυτικές κυβερνήσεις φοβούνταν να κάνουν επιθετικές κινήσεις. Αυτή η ήπια προσέγγιση αλλάζει. Και ο εμπορικός πόλεμος του κ. Τραμπ το κάνει πιο εύκολο.

Ωστόσο, αν και είναι δελεαστικό να ισχυριστεί κανείς πως η Κίνα είναι ο μεγάλος χαμένος της εξωτερικής πολιτικής του κ. Τραμπ, η πραγματικότητα είναι πιθανότατα η αντίθετη. Παρά την ανησυχία που έχει προκαλέσει στον κ. Σι ο Αμερικανός πρόεδρος, ο θόρυβος αποπροσανατολίζει από τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο της αμερικανικής πολιτικής. Οποιοσδήποτε βραχυπρόθεσμος πόνος θα έπρεπε να συγκριθεί με το τεράστιο στρατηγικό κέρδος που απορρέει για την Κίνα από την κοσμοθεώρηση του κ. Τραμπ. Στην αναπόφευκτη παγκόσμια μάχη μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, οι ΗΠΑ έχουν ήδη παραχωρήσει το πλεονέκτημα στον αντίπαλό τους. Οι Κινέζοι αξιωματούχοι έχουν εδώ και καιρό ένα σχέδιο για παγκόσμια κυριαρχία. Δεν θα κάνατε λάθος, αν πιστεύατε ότι ο Λευκός Οίκος αποφάσισε να τους δώσει ένα χέρι βοηθείας.

Οι ΗΠΑ ξεκινούν με ένα τεράστιο πλεονέκτημα όχι μόνο χάρη στη στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή, αλλά και χάρη στο μοναδικό σύστημα συμμαχιών τους. Οικονομικές, αμυντικές και στρατιωτικές συμφωνίες με συμμάχους στην Ασία και στη Μέση Ανατολή και στρατιωτικές βάσεις σε δεκάδες χώρες έχουν γίνει κομμάτι της αρχιτεκτονικής της αμερικανικής ισχύος. Το Πεκίνο έχει μόνο μια χούφτα πρόθυμων συνεργών -όπως ας πούμε η Καμπότζη-, μαζί με τον σεβασμό που μπορεί να αγοράσει με ξένες επενδύσεις. Δεν βρίσκει κανείς άλλες χώρες που λένε ότι θέλουν να αντιγράψουν την Κίνα.

Οπότε πώς εκμεταλλεύονται οι ΗΠΑ το πλεονέκτημα αυτό; Παρά την τρέχουσα φιλική διάθεση που επιδεικνύει ο Λευκός Οίκος, ο κ. Τραμπ διαλύει σταδιακά τους πυλώνες της διεθνούς τάξης που δημιούργησαν οι ΗΠΑ. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο πρόεδρος έχει υπονομεύσει τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ στην κλιματική αλλαγή, στο ΝΑΤΟ, στη μη διάδοση των πυρηνικών, στην Ε.Ε. και στις μακροχρόνιες σχέσεις φιλίας με την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Δεν μπορεί να είναι κανείς σίγουρος ότι στο μέλλον δεν θα ακυρώσει την εμπορική συμφωνία NAFTA ή δεν θα αποσύρει στρατιώτες από τη Μέση Ανατολή. Η αξιοπιστία και εμπιστοσύνη στην οποία βασίστηκε η αμερικανική ισχύς εξαφανίζονται. Αν οι ΗΠΑ δεν σέβονται μια αμερικανική παγκόσμια τάξη, γιατί να το κάνει κάποιος άλλος;

Οι μακροπρόθεσμοι στρατηγικοί στόχοι της Κίνας είναι ξεκάθαροι. Θέλει να ανακτήσει τον έλεγχο στη γειτονιά της, γι’ αυτό και όλες οι νέες στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, και θέλει να εκμηδενίσει την απόσταση ανάμεσα στην Ασία και την Ευρώπη, με την πρωτοβουλία «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος».

Έχει πολλές φορές διατυπωθεί η άποψη πως το Πεκίνο θέλει να δει τον 21ο αιώνα να χαρακτηρίζεται ο αιώνας του Ειρηνικού, όπως ο 20ός αιώνας ήταν η εποχή του Ατλαντικού. Ο Ειρηνικός ωστόσο αποτελείται κυρίως από νερό. Η Κίνα θέλει να είναι η κυρίαρχη ευρασιατική δύναμη. Σε κάθε περίπτωση, οι φιλοδοξίες της βασίζονταν πάντα στην υπόθεση πως θα πρέπει σταδιακά να περιορίσει την επιρροή των ΗΠΑ. Ο κ. Τραμπ έχει αναλάβει το έργο αυτό με ενθουσιασμό. Είναι κάτι που σίγουρα αξίζει λίγο πόνο βραχυπρόθεσμα.

Σε τροχιά ανάφλεξης τα Βαλκάνια.

Από

anixneuseis

August 4, 2018

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ μέλους της ΠΓ του “Μετώπου ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ” και της “Πανελλαδικής πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας και της Πατρίδας μας

Το αφήγημα Κοτζιά περί της δήθεν άλλης εποχής που ξημερώνει στα Βαλκάνια, δεν έμελλε να μακροημερεύσει. Κατέρρευσε με πάταγο, και μαζί μ αυτό καταρρέει και η επικίνδυνη φούσκα πάνω στην οποία εδράζεται η μυστική διπλωματία που γεννοβόλησε το έκτρωμα των Πρεσπών…

Αυτή η επικίνδυνη φούσκα, απειλεί ωστόσο να ξεράσει και νέα εκτρώματα, που θα είναι προϊόντα των «διαπραγματεύσεων» εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, στις οποίες πρωταγωνιστεί ο κ. Κοτζιάς,χαριεντιζόμενος μεταξύ άλλων, ΚΑΙ με την Αλβανική πολιτική ηγεσία.

Τις τελευταίες ώρες, το Κόσοβο βρίσκεται σε ανησυχητικό αναβρασμό, οι εξελίξεις προδιαγράφονται δραματικές, ο κίνδυνος ευρύτερης διάχυσής τους θεωρείται κάτι παραπάνω από δεδομένος… Και η πιθανότητα εμπλοκής περισσότερων πρωταγωνιστών, είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθεί μέσα στο ιδιαιτέρως ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον.

Η γενικευμένη αποσταθεροποίηση, είναι θέμα χρόνου το πότε επακριβώς θα εκδηλωθεί. Το βέβαιο είναι πως, όταν τα γνωστά φερέφωνα πανηγύριζαν παραληρώντας για το έκτρωμα των Πρεσπών, εμείς είχαμε προειδοποιήσει, πως αυτή η υπογραφή της ντροπής, άνοιγε τον ασκό του Αιόλου, σε ένα περιβάλλον ιδιαιτέρως ρευστό, με τους επικίνδυνους εθνικισμούς παρκαρισμένους, να αφυπνίζονται και να σπεύδουν να καταλάβουν δυναμικές θέσεις, εν όψει ευρύτερων γεωπολιτικών ανασυντάξεων και γεωστρατηγικών επαναπροσδιορισμών.

Το αναπότρεπτο αυτών των εξελίξεων, είναι εν πολλοίς προδιαγεγραμμένο.

Ο Αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός, παραμένει το πλέον επικίνδυνο όχημα αυτής της γενικευμένης αποσταθεροποίησης, και η στρατηγική επιλογή του Ενιαίου χώρου για την Αλβανία και το Κόσοβο, είναι πάρα πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε νέο αιματοκύλισμα τη Βαλκανική.

Οι προειδοποιήσεις άλλωστε τόσο του Μάρκο Τζούριτς διευθυντή του Γραφείου για το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, όσο και του υπουργού Άμυνας της Σερβίας Αλεξάνταρ Βουλίν, δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Τα δεδομένα λοιπόν είναι απολύτως σαφή, και είναι χρήσιμο να τα απαριθμήσουμε:

Η μήτρα των επικίνδυνων εθνικισμών στη Βαλκανική, όχι μονάχα δεν χτυπήθηκε στη ρίζα της, αλλά οι παράγοντες που επένδυσαν σ αυτήν πολλαπλασιάστηκαν, ιδιαίτερα μετά την αναγνώριση, όχι ενός, αλλά δυο ισλαμικών θυλάκων με κρατική υπόσταση στο «στενό» γεωπολιτικό αποτύπωμα της Βαλκανικής (Βοσνία και Κόσοβο).

Ο σλαβικός αλυτρωτικός εθνικισμός, κατοχυρώνει «θέση» μετά το έκτρωμα των Πρεσπών, και αυτό ήταν μοιραίο και αναμενόμενο πως θα επιτάχυνε την ενεργοποίηση της στρατηγικής προβολής της «Μεγάλης Αλβανίας» μέσα στο γεωπολιτικό χώρο, όπερ και εγένετο.

Η αμυντική αντίδραση, η υποκινούμενη πρωτίστως από το αίσθημα επιβίωσης και ασφαλείας των Σέρβων του Κοσόβου ήταν αναμενόμενη. Άλλωστε είναι αυτοί που είδαν την πατρίδα τους να βομβαρδίζεται, και κυρίως αυτοί που ένοιωσαν τι μπορεί να σημαίνει εκτεταμένη γεωπολιτική προβοκάτσια (Βλέπε Σρεμπρένιτσα) που μέσω αυτής «νομιμοποιήθηκε» η δολοφονική επέμβαση των μακελάρηδων στη Γιουγκοσλαβία.

Οι βλέψεις των ισχυρών της Ευρώπης, οι οποίοι επενδύουν στο δικαιωματισμό, στους φονικούς εθνικισμούς, και στις διχαστικές προβοκάτσιες, παραμένουν ισχυρές και διαρκείς.Να θυμίσουμε πως όταν ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ρωτήθηκε για την δολοφονική προβοκάτσια της Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995, προέτρεψε τους δικαστές της Χάγης να ρωτήσουν τους Γάλλους και προσωπικά τον Ζακ Σιράκ.

Αυτοί ξέρουν… Εμείς δυστυχώς λησμονήσαμε… Και σε αυτή τη λησμονιά εναποθέτει ο κ. Κοτζιάςτην επιτυχή ολοκλήρωση της βρώμικης εργολαβίας που του έχει ανατεθεί, αισθανόμενος και ο ίδιος ομογάλακτος του κυρίου Χαβιέ Σολάνα και συνομιλητής των ομοτράπεζων του κ. Γιόσκα Φίσερ.

Η χθεσινή νύχτα λοιπόν, σηματοδότησε την έναρξη μεγάλων ανατροπών στην ευρύτερη περιοχή, και θεωρούμε πως μπροστά στις προδιαγραφόμενες εξελίξεις, ουδείς δικαιούται να κοιμάται ήσυχος.

Οι Σέρβοι το Κοσόβου, δείχνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε κήρυξη αυτονομίας,φοβούμενοι επιπροσθέτως και από πληροφορίες που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας,σύμφωνα με τις οποίες ενδέχεται ένα τμήμα της Γης τους, να θυσιαστεί στο βωμό μιας επίπλαστης διπλωματικής σταθερότητας. (Βλέπετε η κουλτούρα Κοτζιά διαχέεται όπου επιχειρείται να υπάρξει επένδυση σε λογικές δουλοπρέπειας και ενδοτισμού).

Να θυμίσουμε ότι σήμερα λήγει ουσιαστικά το χρονικό περιθώριο που είχε τεθεί, για την σύνταξη του Χάρτη του Συνδέσμου (Σερβικού) σε δήμους που υπάρχει σερβική πλειοψηφία.

Ειδικές δυνάμεις βρίσκονται σε διαδικασία μετακινήσεων μέσα στις σερβικές περιοχές, προκειμένου να αποτραπεί το συγκεκριμένο ενδεχόμενο.
Ομοίως παρατηρήθηκαν και μετακινήσεις των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, υπό τον φερετζέ της «ειρηνευτικής δύναμης» του ΝΑΤΟ- KFOR.

Ο Σέρβος πρόεδρος Βούτσιτς συστήνει εγκράτεια, συνειδητοποιώντας πως μια τέτοια εξέλιξη θα προσφέρει ψευδεπίγραφο «νομιμοποιητικό» άλλοθι, και στα απόνερα των φονιάδων του YCK, αλλά και στους διεθνείς νταβατζήδες, για ανάληψη δράσης εναντίον Σερβικών πληθυσμών, και επιχειρεί να θέσει διπλωματικά το ζήτημα των επιπλέον δικαιωμάτων για λογαριασμό των Σέρβων στην περιφέρεια του Κοσσόβου.

Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Κοσόβου, συνεδρίασε υπό την προεδρία του Κοσοβάρου πρωθυπουργού Ραμούς Χαραντινάι… Σήμερα συνεδριάζει και το Σερβικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας υπό τον Σέρβο πρόεδρο κ. Βούτσιτς… Και όλα δείχνουν πως Σερβικοί και Αλβανόφωνοι πληθυσμοί, παίρνουν θέσεις εν όψει επερχόμενης σύγκρουσης.

Μέσα σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον, ο άφαντος, υπό το κατηφές περιβάλλον των δολοφονικών πυρκαγιών κ. Κοτζιάς, συνεχίζει το αμφιλεγόμενο έργο του, ΚΑΙ υπό το πέπλο της μυστικής διπλωματίας.

Τον καλούμε να συναισθανθεί τις ευθύνες του, πριν αναγορευτεί σε τραγική μαύρη φιγούρα, το έργο της οποίας πυροδότησε ανεξέλεγκτες καταστάσεις σε ολόκληρη τη Βαλκανική.

Η στοχευμένη αφύπνιση του Αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού, είναι αποτέλεσμα του θλιβερού εκτρώματος των Πρεσπών, και αυτός είναι ένας επιπρόσθετος λόγος για τον οποίο το συγκεκριμένο έκτρωμα θα πρέπει να μπει ΤΩΡΑ στον καταψύκτη, και μάλιστα στην προοπτική της πλήρους και ολοκληρωτικής αποκαθήλωσης του συνόλου των προβλέψεών του.

Ομοίως επιβάλλεται να μπουν ΤΩΡΑ στον καταψύκτη, όλα όσα ενδέχεται να έχουν οριοθετηθεί – συμφωνηθεί, μέσα από τα επικίνδυνα μονοπάτια της μυστικής διπλωματίας, στις διαπραγματεύσεις με την Αλβανική κυβέρνηση.

Θέλουμε να είμαστε σαφείς…

Η Βαλκανική αντίληψη του κ. Κοτζιά, η οποία σηματοδότησε και τον χαρακτήρα της επικίνδυνης «διαπραγμάτευσης» που ασκεί, έχει καταρρεύσει πλήρως.

Μαζί της κατέρρευσαν και οι επικίνδυνες αυταπάτες ΤΟΣΟ του ιδίου ΟΣΟ και της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει…

Το έκτρωμα των Πρεσπών, έχει δείξει ήδη την επικίνδυνη φυσιογνωμία του, και προφανώς έχουμε υποχρέωση ως κοινωνία να μην περιμένουμε και τις εν κρυπτώ Ελληνοαλβανικές διαπραγματεύσεις να δείξουν τη δική τους.

Οι εξελίξεις στο Κόσοβο κύριοι, θα παραδώσουν στην κόλαση ολόκληρη την Βαλκανική, και το προσάναμα σ αυτή την καταστροφή, είναι το έκτρωμα που υπογράφτηκε στις Πρέσπες.

Αν ο κ. Κοτζιάς δηλώνει απρόθυμος να πράξει αυτή τη στιγμή τα επιβαλλόμενα, οφείλει να του επιβάλει κανόνες η εξεγερμένη κοινωνία. Η κόλαση δεν είναι μακριά… Ας μην την φέρει εντός έδρας ο εφησυχασμός μας.

TURKEY’S ERDOGAN WANTS TO CRUSH THE KURDS AND RECREATE THE OTTOMAN WORLD

Από

anixneuseis

August 4, 2018

OPINION NEWSWEEK

JONATHAN WACHTEL AND ALBERT WACHTEL
ON 7/31/18 AT 12:38 PM

Consumed by the need for grandeur, despots tend to share their monstrous plans, then execute them. Running to be reelected in a race warped in his favor, Turkey’s President Erdogan campaigned by demonizing minority Kurds to create a common enemy—as tyrants do.

In troubled times, people worship self-assured leaders, and Erdogan sees himself as the anointed vessel of Ottoman resurrection. He allowed Islamic State to murder Kurds and unleashed his army on them. He must and can be stopped.

Kurds, formerly referred to as Mountain Turks, constitute more than 20% of the country’s citizens. Many want independence, but in 1999, the inspirational, formerly separatist Marxist leader of the Kurdish Workers’ Party (PKK), Abdullah Ocalan, urged peace after being captured and jailed. Most obeyed, but many still dream of uniting with Kurdish enclaves in Syria, Iraq and Iran to re-establish historic Kurdistan.

In 2013, Erdogan promised to recognize Kurdish identity and language, and increase Kurdish liberties. A truce followed, but hostilities resumed in 2015. Erdogan said he was responding to PKK terrorism. The PKK claimed Erdogan destroyed the ceasefire by building dams and security stations in Kurdish regions. In either case, a war was on. Erdogan attacked with helicopter gunships, artillery and armored divisions, murdering thousands and displacing 335,000 mainly Kurdish citizens. A UN report described destroyed villages as moonscapes.

Erdogan perceives Kurdish nationalism as an existential threat.

Recalling the Armenian Genocide, Turkish Nobel Prize winning novelist Orhan Pamuk lamented Erdogan’s mass killings of Kurds. Pamuk was prosecuted for insulting “Turkishness,” and public Pamuk book-burnings followed. International outcry spared Pamuk imprisonment, but he sees his once democratic moderate Muslim country heading towards “a regime of terror.”

The coup attempt on Erdogan long over, he ended his two-year-old state of emergency but keeps Turkey in his grip. He accuses American Pastor Andrew Brunson, who for more than 20 years has served a small community in Izmir, of “Christianization,” attacking Islam while supporting the coup and the PKK.

Turkish President Tayyip Erdogan makes a speech during a ceremony marking the second anniversary of the attempted coup at the Presidential Palace in Ankara, Turkey, July 15, 2018.REUTERS/UMIT BEKTAS

Seeking to overthrow Syrian President Assad, Erdogan allowed a highway of jihadist foreign fighters to transit Turkey, creating the incipient Islamic State and unleashing barbarous terrorism against any who were not fundamentalist Sunnis. With the Turkish military lolling, ISIS devastated Kurds in Syrian Kobani.

With U.S. air support, Kurdish People’s Protection Units (YPG) liberated Kobani and led the fighting that defeated the Islamic State. Erdogan sees the PKK and YPG as one, and accused Assad of allowing the PKK to maintain camps near Turkey’s border, formerly a safe haven for refugees. Emboldened by Washington’s earlier decision not to protect its Kurdish allies in Iraq, Erdogan attacked Kurdish Afrin in northern Syria, killing, terrorizing and ultimately creating a massive refugee crisis.

He is now changing Afrin’s demographics by shipping in anti-Assad Syrian refugees from Turkey. He threatened to attack Kurds of Syrian Manbij, boasting that he would confront U.S. troops there. Instead of standing strong, Washington stood down, a grave mistake with autocrats. The YPG had to withdraw, and Turkish media celebrated a victory over America.

With Kurds of Syria under his Sunni Ottoman thumb, Erdogan wants to join equally hegemonic Shia Iran in killing eastern Kurdish nationalists in the Qandil Mountains bordering Iran and Turkey.

Despite his alliance with Shiite Iran, Erdogan sees himself as the vanguard of Sunnis. He supports the fundamentalist Muslim Brotherhood and its Palestinian terrorist wing Hamas, offending Egypt and the Palestinian Authority, which is in deadly conflict with Hamas. He promotes Muslim agitation at the Temple Mount/Nobel Sanctuary, offending Jordan, the guardian of the mosques there. He declares Jerusalem the primary city of Islam, offending Saudi Arabia, custodian of Mecca and Medina, Islam’s holiest sites.

RTX6D2EE U.S. President Donald Trump and Turkish President Tayyip Erdogan gesture as they talk at the start of the NATO summit in Brussels, Belgium July 11, 2018.REUTERS/KEVIN LAMARQUE

He is intent on buying the F35, America’s stealth fighter, while playing off the purchase of NATO’s missile defense system against the best Russian one, which will become even better if Moscow gets its hands on an F35. At the BRICS (Brazil, Russia, India, China, South Africa) meeting last week, Erdogan professed his desire to join those economic competitors of the West.

If all this sounds irrational, that is because it is.

Turkish citizens abroad, like NBA player Enes Kanter, have spoken out against Erdogan’s repressive regime. They must be united in a campaign to turn the Turkish people against Erdogan.

The free world must not appease tyranny. America, as the planet’s most powerful nation, can offer crucial help. The U.S. should join the 29 countries that have recognized the Armenian Genocide. Acquiescing to Ankara’s false denial encourages a related attack on the Kurds.

Turkey’s current economic problems will prove useful in containing Erdogan. However, if political purges and attacks on Kurds intensify, the West should stop lending to Turkey and place economic sanctions on key functionaries including him and his family.

The sooner the free world acts against Erdogan, the safer our world will be. Turkey must be transformed.

Jonathan Wachtel served as Director of Communications and Spokesperson for the U.S. Mission to the United Nations. As a journalist he covered global conflicts for ABC, Fox and Worldwide Television News. Albert Wachtel, a professor at Pitzer College, one of the Claremont Colleges, has written for many national journals and newspapers. He has four books out.

The views expressed in this article are the authors’ own.

Correction: This article has been amended to clarify the description of Kurds.

https://www.newsweek.com/turkeys-erdogan-kurds-opinion-1050039

Κλιματικές ακρότητες και παγκόσμια υγεία

Από

anixneuseis

August 4, 2018

Νέοι τρόποι για να σημειωθεί πρόοδος foreignaffairs.gr

Veerabhadran Ramanathan, Marcelo Sanchez Sorondo, Partha Dasgupta, Joachim von Braun και David G. Victor

03/08/2018

Περίληψη:

Οι ειδικοί έχουν αποδώσει στην κλιματική αλλαγή καταστροφές όπως τον καύσωνα του 2003 στην Γαλλία που σκότωσε περισσότερους από 10.000 ανθρώπους και τον καύσωνα 2010 στην Ρωσία που σκότωσε περίπου 15.000, μαζί με άλλες μεγάλες καταιγίδες και ξηρασίες, όπως το καψάλισμα που καταστρέφει αγροτικές περιοχές στην Αυστραλία.

Ο VEERABHADRAN RAMANATHAN είναι καθηγητής Ατμοσφαιρικών και Κλιματικών Επιστημών στο Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Scripps στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο και μέλος του Συμβουλίου στην Pontifical Academy of Scienes.
Ο MARCELO SANCHEZ SORONDO καγκελάριος της Pontifical Academy of Sciences.
Ο PARTHA DASGUPTA είναι επίτιμος καθηγητής Οικονομικών στην έδρα Frank Ramsey στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και μέλος του Συμβουλίου στην Pontifical Academy of Social Sciences.
Ο JOACHIM VON BRAUN είναι καθηγητής Οικονομικών και Τεχνολογικών Αλλαγών στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και πρόεδρος της Pontifical Academy of Sciences.
Ο DAVID G. VICTOR είναι καθηγητής στην Σχολή Παγκόσμιας Πολιτικής και Στρατηγικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, αναπληρωτής καθηγητής Κλίματος, Ατμοσφαιρικής Επιστήμης και Φυσικής Ωκεανογραφίας στο Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Scripps, και εξωτερικός ανώτερος συνεργάτης στο Brookings Institution.

Τα τελευταία χρόνια έχουν φέρει μια σειρά από τρομερά νέα [1] σχετικά με το παγκόσμιο κλίμα. Από πολιτική άποψη, η συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή το 2015, παρακμάζει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι θα εγκαταλείψουν την συμφωνία [2] και καμία άλλη χώρα δεν έχει παρέμβει για να γεμίσει το κενό. Οι εκπομπές αυξήθηκαν κατά 1,4% πέρυσι και καμία σημαντική βιομηχανική χώρα δεν είναι σε τροχιά για να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις για τον έλεγχο των εκπομπών που πραγματοποίησε στο Παρίσι, πράγμα που σημαίνει ότι ο κόσμος είναι πολύ μακριά από την επίτευξη του στόχου του περιορισμού της αύξησης της θερμοκρασίας [3] στους δύο βαθμούς Κελσίου πάνω από τις θερμοκρασίες της προβιομηχανικής εποχής. Επιστημονικά, οι ειδήσεις είναι ακόμα πιο ζοφερές. Νέα έρευνα στην επιστήμη του κλίματος δείχνει ότι τα ακραία γεγονότα, όπως τα κύματα καύσωνα, η κατάρρευση των μεγάλων κομματιών πάγου και οι μαζικές εξαφανίσεις [ειδών], γίνονται δραματικά πιο πιθανά. Και οι αποδείξεις ότι η κλιματική αλλαγή θα έχει ακραίες επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία στο εγγύς μέλλον αυξάνονται.

Ένα ελικόπτερο ρίχνει νερό στην πυρκαγιά στο Carr στην Καλιφόρνια, τον Ιούλιο του 2018. FRED GREAVES / REUTERS
——————————————————————————–

Αυτά τα δύο σκέλη των κακών ειδήσεων προσφέρουν έναν οδικό χάρτη για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα: Η νέα επιστημονική έρευνα για την κλιματική αλλαγή, με τις τρομακτικές γνώσεις για το τι κάνουν οι άνθρωποι στο περιβάλλον θα μπορούσε να βοηθήσει τους ακτιβιστές και τους πολιτικούς ηγέτες να οικοδομήσουν την πολιτική δυναμική για βαθιές και δαπανηρές περικοπές στις εκπομπές. Μέχρι τώρα, το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας σχετικά με τον αντίκτυπο της κλιματικής αλλαγής επιβεβαίωσε ως επί το πλείστον αυτό που ο πολιτικός επιστήμονας Aaron Wildavsky περιέγραψε πριν από δεκαετίες: «Οι πλουσιότεροι είναι πιο ασφαλείς». Οι επιστήμονες πίστευαν ότι επειδή οι πλουσιότερες κοινωνίες είχαν τους πόρους να προσαρμοστούν σε έναν θερμότερο κόσμο, οι φτωχότερες χώρες θα υποφέρουν περισσότερο. Αυτό παρουσίασε ένα πολιτικό πρόβλημα επειδή οι περισσότερες εκπομπές προέρχονται από πλούσιες ή αναδυόμενες οικονομίες. Στην πραγματικότητα, το πιο πλούσιο ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων σε όλο τον κόσμο (που ζουν τόσο σε πλούσιες όσο και σε φτωχές χώρες) ευθύνονται για περισσότερο από το 50% των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων θερμοκηπίου.

Αλλά νέες μελέτες δείχνουν ότι οι πλούσιοι είναι πολύ πιο εκτεθειμένοι από ό, τι συνειδητοποιούσε κανείς -ειδικά στην θανατηφόρα ζέστη. Στο παρελθόν, οι προσπάθειες οικοδόμησης πολιτικής υποστήριξης για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής επικεντρώθηκαν σε αφηρημένα επιχειρήματα σχετικά με την αργή συσσώρευση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Αυτές οι ανησυχίες σπάνια είχαν μεγάλο πολιτικό αντίκτυπο, επειδή οι περισσότερες κοινωνίες έδιναν περισσότερο βάρος στις απτές βραχυπρόθεσμες προτεραιότητες από όσο στις σωρευτικές επιπτώσεις, οι συνέπειες των οποίων θα γίνουν αισθητές κυρίως σε άλλες χώρες. Αλλά σήμερα υπάρχει η ευκαιρία να μετατοπιστεί η πολιτική γύρω από την κλιματική αλλαγή, επειδή οι επιστήμονες μπορούν τώρα να κάνουν μια βάσιμη υπόθεση ότι κανείς δεν εξαιρείται από τους ακραίους και άμεσες κινδύνους που δημιουργεί ένας θερμαινόμενος πλανήτης.

Η ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Για δεκαετίες, το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής έρευνας γύρω από την παγκόσμια κλιματική αλλαγή έχει επικεντρωθεί στην απόδειξη ότι ευθύνονται οι άνθρωποι. Από επιστημονική άποψη, αυτή η αποστολή επιτεύχθηκε εδώ και πολύ καιρό, αλλά πολιτικά, τα γεγονότα αυτά δεν έχουν ακόμη μεγάλη επίπτωση.

Η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα αυξάνεται σχεδόν κατά τρία μέρη ανά εκατομμύριο (ppm) σχεδόν κάθε χρόνο. Κατά την διάρκεια ενός μεγάλου μέρους των πρώιμων πολιτικών συζητήσεων γύρω από την αλλαγή του κλίματος την δεκαετία του 1990, πολλοί επιστήμονες πίστευαν ότι περίπου 350 ppm ή ίσως 400 ppm ήταν μια κόκκινη γραμμή που δεν έπρεπε να ξεπεραστεί. Σήμερα, η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα ανέρχεται σε 410 ppm και μόνο αυξάνεται. Με τις υψηλότερες συγκεντρώσεις έχουν έρθει και οι υψηλότερες θερμοκρασίες. Από το 1900 ο πλανήτης έχει θερμανθεί λίγο περισσότερο από έναν βαθμό Κελσίου˙ το μεγαλύτερο μέρος αυτής της αύξησης της θερμοκρασίας έχει συμβεί από το 1980. Η τελευταία δεκαετία της μέτρησης -από το 2007 έως το 2017- ήταν η πιο θερμή. Οι ωκεανοί θερμαίνονται επίσης -ένα γεγονός που είναι τώρα καλά τεκμηριωμένο χάρη σε χιλιάδες αυτόνομα υποβρύχια ρομπότ που διατρέχουν τους ωκεανούς του πλανήτη λαμβάνοντας μετρήσεις. Το 2016, η επιστημονικά επιφυλακτική Αμερικανική Μετεωρολογική Εταιρεία (American Meteorological Association, AMS) δήλωσε ότι «αντιμετωπίζουμε καινούριο καιρό, επειδή έχουμε φτιάξει ένα νέο κλίμα».

Η παλιά επιστήμη της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής δημιούργησε καλά σημεία συζήτησης για τους πεπεισμένους. Αλλά μόνο ένα μικρό ποσοστό των παγκόσμιων εκπομπών προέρχεται από τόπους όπου ήδη κινητοποιείται το κοινό, όπως η Δυτική Ευρώπη και οι μπλε παράκτιες και αστικές κοινότητες [στμ: blue coastal and urban communities, δηλαδή “πράσινες” κοινότητες με σεβασμό στους υδάτινους πόρους] στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το να πεισθούν οι πεπεισμένοι δεν θα διορθώσει ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Εκεί έρχεται η νέα επιστήμη.

Σε αντίθεση με το παρελθόν, οι επιστήμονες σήμερα έχουν μαζικά σύνολα δεδομένων που τους επιτρέπουν να εκτιμούν με μεγαλύτερη ακρίβεια τον αυξανόμενο κίνδυνο ακραίων γεγονότων που θα έχουν σοβαρές συνέπειες για την ανθρώπινη ευημερία. Παρά τις προσπάθειες να αντιστραφεί η τάση, όπως με την συμφωνία του Παρισιού, οι εκπομπές εξακολουθούν να αυξάνονται, πράγμα που σημαίνει ότι η αύξηση της θερμοκρασίας είναι σε τροχιά να αυξηθεί κατά τουλάχιστον τέσσερις βαθμούς στον επόμενο αιώνα. Ένας θερμότερος πλανήτης θα είναι ένας πιο ακραίος πλανήτης. Μετά το 2050, περίπου το 44% των εκτάσεων του πλανήτη θα εκτεθούν σε ξηρότητα. Αυτό θα οδηγήσει σε σοβαρές συνθήκες ξηρασίας σε ολόκληρη τη Νότια Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική (κυρίως τις ανατολικές και νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και το Μεξικό), σε μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής Ασίας, και το μεγαλύτερο μέρος του Αμαζονίου -επηρεάζοντας περίπου 1,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Στις ζώνες γεωγραφικού πλάτους μεταξύ 30 μοιρών Βόρεια και 30 μοιρών Νότια, η πιθανότητα ξηρασιών πολλών δεκαετιών θα αυξηθεί στο 80%. Υπάρχει επίσης αυξημένος κίνδυνος πιο ακραίων βροχοπτώσεων, οι οποίες, σε συνδυασμό με την αύξηση του πληθυσμού, θα εκθέσουν άλλα δυο δισεκατομμύρια ανθρώπους σε πλημμύρες.

Η ΘΕΡΜΑΝΣΗ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Παρόλο που τα σενάρια αυτά, τα οποία εξακολουθούν να εκτείνονται δεκαετίες μέσα στο μέλλον, δεν έχουν εμπνεύσει πολύ σοβαρή πολιτική δράση, οι επιστήμονες επικεντρώνονται επίσης σε μια πιο σημαντική πολιτικά διάσταση της κλιματικής αλλαγής: Ο άμεσος κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι η υγεία και η αλλαγή του κλίματος συνδέονται επειδή πολλοί από τους ρύπους [4] που συμβάλλουν στην θέρμανση προκαλούν επίσης βλάβη στην ανθρώπινη υγεία. Στην κορυφή αυτού του καταλόγου είναι τα μικο-σωματίδια [5] που προέρχονται από την καύση ορυκτών καυσίμων (ντίζελ και άνθρακα) και βιομάζας. Η αιθάλη είναι μια σημαντική αιτία θέρμανσης [του πλανήτη] -ένας τόνος αιθάλης ντίζελ έχει το ίδιο αποτέλεσμα θέρμανσης με 2.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Το μεθάνιο είναι ένα άλλο υπερ-ρυπογόνο που είναι επίσης φορτωμένο με κινδύνους για την υγεία: Προκαλεί άμεση θέρμανση ενώ παράλληλα αυξάνει την ποσότητα του όζοντος κοντά στην επιφάνεια του πλανήτη όπου οι άνθρωποι αναπνέουν και αναπτύσσονται οι καλλιέργειες. Η αιθάλη και το όζον, καθώς και τα θειικά και νιτρικά σωματίδια από την καύση ορυκτών καυσίμων, συγκαταλέγονται στις κύριες αιτίες της περιβαλλοντικής και οικιακής ατμοσφαιρικής ρύπανσης, η οποία αποτελεί σήμερα το παγκόσμιο πρόβλημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, κάθε χρόνο πεθαίνουν επτά εκατομμύρια άνθρωποι λόγω αυτού του είδους ρύπανσης, η οποία προκαλεί λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού, καρκίνο του πνεύμονα, καρδιακές παθήσεις, εγκεφαλικά επεισόδια και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. (Για λόγους σύγκρισης, το AIDS, η ελονοσία και η φυματίωση σκοτώνουν λιγότερο από το ήμισυ αυτού του αριθμού και τα τροχαία ατυχήματα ευθύνονται για λιγότερους από 1,5 εκατομμύρια θανάτους ετησίως [4]).

Η συνειδητοποίηση αυτών των γεγονότων έχει ήδη κινητοποιήσει πολιτικούς από την Κίνα μέχρι την Καλιφόρνια για να ρυθμίσουν την αιθάλη και τους ρύπους που είναι πρόδρομοι του όζοντος. Όσο περισσότερο μαθαίνουν, τόσα περισσότερα κάνουν. Αυτό που είναι καινούργιο σήμερα είναι ότι οι προσπάθειες για τον έλεγχο των ατμοσφαιρικών ρύπων δεν περιορίζονται πλέον μόνο στις ανησυχίες για την ανθρώπινη υγεία. Με το να συνδέσουν μεταξύ τους διάφορους κλάδους και να αναπτύξουν μεγάλα σύνολα δεδομένων, οι επιστήμονες μπόρεσαν να δείξουν το πώς η αλλαγή του κλίματος υπονομεύει άμεσα την ανθρώπινη υγεία. Για παράδειγμα, οι ειδικοί έχουν αποδώσει στην κλιματική αλλαγή καταστροφές όπως τον καύσωνα του 2003 στην Γαλλία που σκότωσε περισσότερους από 10.000 ανθρώπους και τον καύσωνα 2010 στην Ρωσία που σκότωσε περίπου 15.000, μαζί με άλλες μεγάλες καταιγίδες και ξηρασίες, όπως το καψάλισμα που καταστρέφει αγροτικές περιοχές στην Αυστραλία [6]. Ο συνδυασμός θερμότητας και υγρασίας είναι ιδιαίτερα θανατηφόρος και με την θέρμανση [του πλανήτη] αμφότερες αναμένεται να αυξηθούν. Η πιθανότητα ακραίων καιρικών φαινομένων αυξήθηκε στο δεκαπλάσιο ή και περισσότερο μεταξύ του 2011 και του 2015, που ήταν η πιο καυτή πενταετής περίοδος που έχει καταγραφεί. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, οι ασθένειες που μεταφέρονται από έντομα-φορείς, όπως ο ιός chikungunya και ο δάγκειος πυρετός, μοιάζουν πιο πιθανό να πολλαπλασιαστούν καθώς επεκτείνονται τα ενδιαιτήματα των κουνουπιών.

Τα ίδια μοντέλα που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες για να βρουν τα αποτυπώματα της κλιματικής αλλαγής στην ανθρώπινη υγεία υποδηλώνουν ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη. Πέρα από το 2050, υπάρχει πιθανότητα 50% ότι περίπου το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού θα υποβληθεί σε μέσες θερμοκρασίες το καλοκαίρι που είναι θερμότερες από το θερμότερο καλοκαίρι που έχει καταγραφεί, εκτός αν ο κόσμος αναλάβει άμεση και ευρείας κλίμακας δράση. Στις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, μέχρι το τέλος του αιώνα, υπάρχουν 10% με 30% πιθανότητες κυμάτων καύσωνα υψηλότερων από 130 βαθμούς Φαρενάιτ (54,4 βαθμούς Κελσίου). Επιπλέον, η θερμότητα και η ξηρασία απειλούν περιοχές που παράγουν μεγάλο μέρος της παγκόσμιας τροφής. Οι τιμές των τροφίμων αναμένεται να αυξηθούν κατά 23% έως το 2030, καθιστώντας τις αγορές τροφίμων περισσότερο ασταθείς, ενώ κάτω από την ένταση της θερμότητας το θρεπτικό περιεχόμενο των καλλιεργειών τροφίμων μειώνεται. Οι ακραίες καιρικές καταστροφές έχουν επίσης αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία. Όταν η θερμοκρασία είναι πάνω από 130 βαθμούς Φαρενάιτ, ολόκληρες κοινωνίες μπορούν να διαλυθούν. Οι πλουσιότερες χώρες δεν εξαιρούνται από αυτά τα φαινόμενα.

Η στατιστική επιστήμη δεν είναι μια κρυστάλλινη σφαίρα, και το γεγονός ότι οι προβλέψεις σχετικά με την αλλαγή του κλίματος είναι πιθανολογικές και όχι ακριβείς έχουν χρησιμοποιηθεί από καιρό ως δικαιολογία για την καθυστέρηση της δράσης μέχρις ότου να τεθούν όλα τα δεδομένα. Αλλά η νέα έρευνα για τα καταστροφικά γεγονότα υποδηλώνει ότι η πολιτική πρέπει να ακολουθήσει ακριβώς την αντίθετη λογική. Υπάρχει κάποια πιθανότητα (περίπου 5%) ότι η αύξηση της θερμοκρασίας κατά τον επόμενο αιώνα θα είναι κατά μέσο όρο πάνω από έξι βαθμούς σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι τα αποτελέσματα που προηγουμένως θεωρήσαμε ότι είναι απίθανα χειρότερα σενάρια, θα μπορούσαν να φτάσουν ταχύτερα από ό, τι νομίζουν οι άνθρωποι. Αυτοί οι κίνδυνοι δεν είναι πλέον απομακρυσμένοι και αφηρημένοι -εν μέρει επειδή οι κλιματικές επιπτώσεις αυξάνονται γρήγορα και εν μέρει επειδή χρειάζεται χρόνος για να αλλάξουν οι τροχιές των εκπομπών που προκαλούν αύξηση της θερμοκρασίας. Οι προσπάθειες για την αποτροπή αυτού του μέλλοντος πρέπει να ξεκινήσουν σήμερα. Είναι αδύνατο να γνωρίζουμε για τουλάχιστον δύο δεκαετίες σε ποια πορεία θέρμανσης βρίσκεται ο πλανήτης -είτε την κακή είτε την πολύ κακή. Μέχρι την στιγμή που τα πράγματα γίνουν ξεκάθαρα, το μεγαλύτερο μέρος της θέρμανσης θα έχει ήδη φορτωθεί στο σύστημα και θα είναι πολύ πιο δύσκολο να αντιστραφεί.

Ξερή γεωργική γη έξω από το Queensland, στην Αυστραλία, τον Αύγουστο του 2017. DAVID GRAY / REUTERS
——————————————————-

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Κάθε φορά που σημειώνεται μια σημαντική ανακάλυψη στην έρευνα, η επιστημονική κοινότητα πιστεύει ότι η κοινωνία θα ακούσει και θα αναλάβει δράση. Μέχρι στιγμής, αυτό δεν συμβαίνει γιατί η πολιτική συμπεριφορά απλά δεν χορεύει με τον ρυθμό της επιστημονικής προόδου. Αυτή την φορά μπορεί να είναι διαφορετικά, αλλά οι επιστήμονες και οι ακτιβιστές θα πρέπει να σκεφθούν και να εργαστούν με διαφορετικούς τρόπους. Νέα έρευνα παρουσιάζει μια ευκαιρία για τους επιστήμονες να κάνουν την υπόθεση για βαθιές περικοπές εκπομπών κατά τρόπο που να είναι τόσο πολιτικά πειστικός όσο και στηριγμένος σε σοβαρή επιστήμη. Επί δεκαετίες, η αλλαγή του κλίματος έχει διαμορφωθεί ως ένα πρόβλημα δικαιοσύνης -μια κρίση που δημιουργήθηκε από τους πλούσιους και βλάπτει δυσανάλογα [πολύ] τους φτωχούς. Το επιχείρημα αυτό δεν είναι λάθος, αλλά οι πλούσιοι πληγώνονται και αυτοί. Οι τεράστιες πυρκαγιές στην Sonoma και στη Napa, τις πλουσιότερες αμπελουργικές περιοχές στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορεί να έχουν μεγαλύτερο πολιτικό αντίκτυπο από όσο οι μακρινές κρίσεις -ακριβώς όπως τα κύματα καύσωνα στην Ιαπωνία και οι μεγα-πυρκαγιές στην Ευρώπη έχουν πολιτικό αντίκτυπο εκεί. Για να επικοινωνήσουν αυτά τα νέα ευρήματα, οι επιστήμονες πρέπει επίσης να σκεφτούν το πώς επηρεάζουν την κοινωνία. Ειδικότερα, πρέπει να οικοδομήσουν νέες σχέσεις συνεργασίας με ομάδες που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες πλαισιώνουν την δικαιοσύνη και την ηθική, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών θεσμών. Πράγματι, αυτό το δοκίμιο προκύπτει από τις προσπάθειες να ξανασκεφτούμε το πώς ένα μεταβαλλόμενο κλίμα θα επηρεάσει την ανθρώπινη ευημερία και την σχέση της ανθρωπότητας με την δημιουργία, που ήταν η αιχμή του δόρατος του Πάπα Φραγκίσκου στην Εγκύκλιό του Laudato si [7].

Ο απώτερος στόχος των επιστημόνων της κλιματικής αλλαγής παραμένει αμετάβλητος: Μεγάλες περικοπές των εκπομπών. Αυτό θα απαιτήσει την δοκιμή και την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών -για παράδειγμα, σχέδια για την δέσμευση και αποθήκευση ρυπογόνων αερίων του θερμοκηπίου και συστήματα για την μαζική ενσωμάτωση της ανανεώσιμης ενέργειας στο ηλεκτρικό δίκτυο. Η πυρηνική ενέργεια μπορεί επίσης να διαδραματίσει νέο ρόλο στην δημιουργία καθαρότερων ενεργειακών συστημάτων, αλλά πρέπει πρώτα να ξεπεράσει τις αρνητικές δημόσιες και πολιτικές γνώμες σε πολλές χώρες. Ωστόσο, νέες έρευνες δείχνουν ότι ακόμη και η μείωση των εκπομπών στο μηδέν δεν θα είναι αρκετή. Θα είναι επίσης απαραίτητο να αφαιρέσουμε το περίπου ένα τρισεκατομμύριο τόνους διοξειδίου του άνθρακα που βρίσκονται ήδη στην ατμόσφαιρα. Η αποφυγή των εκπομπών θα συμβάλει στη μείωση της αύξησης της θερμοκρασίας στο μακρινό μέλλον˙ η απομάκρυνση των εκπομπών που έχουν ήδη συσσωρευτεί θα είχε πιο άμεσο αποτέλεσμα. Ελπιδοφόρες νέες ιδέες αναδύονται. Αλλά είναι ένα πράγμα να βάλουμε έναν φανταστικό κώδικα σε μοντέλα κλίματος που δείχνουν ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί˙ και είναι άλλο πράγμα το να δοκιμάσουμε και να οικοδομήσουμε αυτές τις τεχνολογίες σε βιομηχανική κλίμακα.

Μακροπρόθεσμα, θα χρειαστεί βαθιά απαλλαγή από τον άνθρακα -η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων θέρμανσης σχεδόν στο μηδέν. Αλλά αυτό θα χρειαστεί δεκαετίες. Ένα επείγον πρόγραμμα μπορεί να φτάσει σε μηδενικές εκπομπές ρύπων γύρω στο 2050, και ακόμα κι αυτό θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Οι τεχνολογίες για την απομάκρυνση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων τόνων διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με επιθετικά προγράμματα για τη μείωση των πιο βραχύβιων ρύπων -όπως η αιθάλη, το μεθάνιο και τα βιομηχανικά αέρια- μπορούν να επιτύχουν στην πρόληψη καταστροφικών αλλαγών.

Αν ο πλανήτης αποδειχθεί ιδιαίτερα ευαίσθητος ακόμη και σε μικρές διακυμάνσεις του κλίματος, κάτι που οι νέες έρευνες δείχνουν ότι είναι πιο πιθανό από ό, τι πιστεύαμε προηγουμένως, τότε ίσως χρειαστεί να αλλάξουμε άμεσα την ενεργειακή ισορροπία του κλίματος. Αυτά τα σχέδια που αφορούν τον χειρισμό του ποσού του ηλιακού φωτός που φτάνει και θερμαίνει τον πλανήτη, γνωστά και ως γεωμηχανική (geoengineering), θα μπορούσαν να έχουν ακούσιες συνέπειες, όπως η ξηρασία στις τροπικές περιοχές ή η παραμέληση της οξίνισης των ωκεανών που συμβαίνει όταν το διοξείδιο του άνθρακα συσσωρεύεται στην ατμόσφαιρα. Θέτει επίσης μια σχεδόν αδύνατη πρόκληση διακυβέρνησης: Ποιος θα πρέπει να είναι υπεύθυνος για τον πλανητικό θερμοστάτη; Για τους περισσότερους επιστήμονες του κλίματος, αυτά τα προβλήματα ήταν αρκετοί λόγοι για να αντιμετωπίσουν την γεωμηχανική ως ταμπού. Αλλά η επιστημονική κοινότητα πρέπει να ξεκινήσει σοβαρά την επιλογή αυτή. Η Αμερικανική Γεωφυσική Ένωση, το μεγαλύτερο επαγγελματικό σωματείο γεωεπιστημόνων παγκοσμίως, προσυπέγραψε πρόσφατα αυτή την θέση, αν και η ευλογία τους δεν έχει ακόμη ξεκλειδώσει την απαραίτητη χρηματοδότηση για έρευνα.

Τέλος, οι κοινωνίες πρέπει να αρχίσουν να προετοιμάζονται για πιο συχνές και πιο ακραίες καιρικές συνθήκες. Αυτό σημαίνει ενίσχυση ή εγκατάλειψη παράκτιων περιοχών, ανάπτυξη καλλιεργειών ανθεκτικών σε ξηρασίες και ακραίες θερμοκρασίες, κατασκευή συστημάτων που μπορούν να βοηθήσουν τους αγρότες να προβλέψουν ακραίες καιρικές συνθήκες και να βρουν νέους τρόπους εξοικονόμησης και επαναχρησιμοποίησης του νερού. Θα χρειαστεί επίσης πολύ περισσότερη δουλειά για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της υπερβολικής ζέστης στην υγεία -ορισμένες από τις οποίες θα απαιτήσουν την ενίσχυση των συστημάτων δημόσιας υγείας, αλλά και τον επαναπροσανατολισμό της ιατρικής εκπαίδευσης και των [ιατρικών] παρεμβάσεων.

Η προσαρμογή γίνεται γρήγορα κεντρική στην πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής. Σε ένα μετασχηματισμένο κλίμα, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού μπορεί να εκτεθεί σε ακραία κύματα καύσωνα και ίσως το ένα τρίτο σε ασθένειες μεταδιδόμενες από φορείς. Η αναζήτηση συμμαχίας με θρησκευτικούς ηγέτες, παρόχους υγειονομικής περίθαλψης και άλλους ηγέτες κοινοτήτων πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της στρατηγικής για την αλλαγή του κλίματος. Ειδικότερα, ακόμη και όταν δεν μοιράζονται την ίδια αντίληψη του Θεού, οι θρησκευτικοί ηγέτες θα πρέπει να δρουν μαζί και χωριστά στις δικές τους κοινότητες για να διατηρήσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το κοινό μας σπίτι. Είναι πολύ αργά για να σταματήσουμε γρήγορα τις συνέπειες των αερίων που ήδη συσσωρεύονται. Πολλά απαραίτητα βήματα έχουν ήδη καθυστερήσει. Το ελπιδοφόρο σε όλα αυτά, εάν υπάρχει κάτι τέτοιο, είναι ότι η αναγνώριση του μοχθηρού και κτηνώδους νέου φυσιολογικού, ίσως να κινητοποιήσει την πολιτική υποστήριξη που απαιτείται για να καμφθούν οι παγκόσμιες εκπομπές.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2018-07-31/climate-extremes-and-global-health

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/2018-06-14/warming-world
[2] https://www.foreignaffairs.com/ask-the-experts/2017-08-14/trumps-paris-w…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/world/2018-02-28/dont-abandon-pa…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/2012-04-20/climate-threat-we-can…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/2016-02-16/next-front-climate-ch…
[6] https://www.nytimes.com/2018/07/30/world/australia/drought-farmers-new-s…
[7] http://w2.vatican.va/content/francesco/en/encyclicals/documents/papa-fra…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Trump’s ‘Arab NATO’ plan to counter Iran draws strong global reactions

Από

pcuser

August 4, 2018

By Dan Boylan – The Washington Times

President Trump’s plan to gather Arab Gulf leaders in Washington for an October summit to create a military alliance against Iran has stirred optimism, curiosity and outrage on the world stage of opinion this week.

Informally dubbed “Arab NATO,” the recently discussed alliance is a Saudi-led effort to counter Iran by coordinating missile defenses, military training and counter-terrorism measures — and would include the six Arab Gulf states in addition to Egypt and Jordan. The Washington summit is tentatively set for Oct. 12-13.

The United Arab Emirates’ lead English-language paper, The Gulf News, firmly supported the effort in an editorial: “‘Arab Nato’ can counter Iran more effectively”.

“Iran has its fingers in several Middle East pies,” the editorial states. “It relies on well-armed and trained proxy non-state actors, and branches of its own security apparatus to spread sectarian discord.”

The Gulf News goes on to applaud the Trump administration’s “hardline stance” on terrorism and withdrawing from the 2015 nuclear deal, which it says has “alarmed Iran.” Creating a NATO-like regional alliance “would be another step in this direction” it concludes.

The Jordan Times took another angle, taking aim at Israel instead of Iran in an editorial headlined: “Arab NATO in perspective.”

“Without belittling the Iranian expansionist moves in the region and its destabilizing policies and practices,” it states, “one wonders whether an Arab-based military alliance should be one-track minded and concentrate only on Iran, when there are many other enemies to the Arab order, on the top which is, of course, Israel.”

The editorial adds that until there is an “honorable, peaceful resolution for the Palestinian-Israeli conflict, Arabs everywhere will continue to view Israel as enemy number one and not Iran.”

Bloomberg opinion contributes to the debate with: “Creating an ‘Arab Nato’? Here’s a Better Idea for Trump,” which argues that the alliance should also include Turkey and NATO.

Bloomberg writers note it would probably be “too much to ask that Israel be invited, although it will carry a large share of the burden in containing Iran’s regional ambitions.”

They also urge the Trump administration to more firmly engage to end the embargo Saudi Arabia, the U.A.E., Egypt and Bahrain have imposed on Qatar, which “has greatly benefited Iran by deflecting Arab energies and deepening the bond between Doha and Tehran.”

The Hong Kong-based English-language Asia Times addressed the issue on Friday with an opinion “An ‘Arab NATO‘ and America’s militarized Mideast policy” by Christina Lin, a former SAIS-Johns Hopkins University Fellow at the Center for Transatlantic Relations.

Ms. Lin argues that the “Trump administration’s quiet push for a Saudi-led Arab NATO” is actually a militarized anti-Iranian alliance that “risks plummeting the Middle East into further chaos.”

“While the US military-industrial complex and its Arab client states would profit from this venture to attack Iran,” she writes, “it would inflict further harm on European stability in the form of a new wave of refugees, as well as threaten Asian economy and security.”

Ms. Lin contends that Asian countries do not share the “oft-repeated US mantra that Iran is the largest state sponsor of terrorism” but instead view Saudi Wahhabi fanaticism as “the root cause of terrorism in Asia.”

“As such, the notion of the U.S. backing Riyadh, which has spent $100 billion exporting Wahhabism, and helping to build a more militarily capable Saudi Wahhabi-led alliance, would likely be disconcerting for countries in Europe and Asia,” she writes.

www.washingtontimes.com

How NATO enlargement becomes a security liability

Από

pcuser

August 4, 2018

ANALYSIS/OPINION:

Recently, President Trump expressed concern that those on the tiny country of Montenegro “are very aggressive people. They may get aggressive, and congratulations, you’re in World War III.”

The truth is that Montenegro has very little military capability (about 2,000 active-duty service members and not very well armed), so the idea of it being an aggressor — especially against Russia — is farfetched. Nonetheless, Mr. Trumpraises an important question: Why has the U.S. now obligated itself to defend Montenegro? As Fox News host Tucker Carlson asked in his interview with Mr. Trump, “Why should my son go to Montenegro to defend it from attack?”

The North Atlantic Treaty Organization (NATO) is a military alliance originally intended to defend against the threat posed by the Soviet Union after World War II, One of the cornerstones for doing that was Article 5 that calls for collective defense if a NATO country is attacked — but does not require NATO members to support a country that is an aggressor. Collective defense ensured that the Soviet Union knew that if attacked Europe, it would have to confront the U.S. military and raised the stakes to include the possibility of nuclear war. But should the U.S. risk nuclear war over Montenegro?

The reality is that Montenegro is not critical to U.S. national security. Not that anyone is threatening Montenegro, but if the country were invaded by a foreign power — even Russia — it wouldn’t make the United States any less secure. So why should the United States risk war with a foreign power — especially nuclear superpower Russia — over a country that isn’t necessary for U.S. security?

Montenegro is hardly under threat. Its primary reason for joining NATO had more to do with wanting to be a member of the European Union (EU) than its need for greater security. Montenegro applied to join the EU in 2009 and has been in negotiations with the European Commission since 2012. Montenegro’s former prime minister (and former president), Milo Dukanovic, claimed that NATO membership was “one more important step towards Montenegro’s full membership in the European Union.” But Montenegro’s candidacy for membership in the EU, which is about trade and economics, is not a compelling reason for the U.S. to be committed to defend a tiny country more than 5,000 miles away.

Montenegro is emblematic of the problem of continued NATO expansion. Despite Secretary of State James Baker’s assurance of “not one inch eastward” to Soviet leader Mikhail Gorbachev in 1990, NATO has done exactly that. The Czech Republic, Hungary and Poland were added in 1999. Bulgaria, Estonia, Latvia, Lithuania, Romania, Slovakia and Slovenia became NATO members in 2004. Albania and Croatia joined NATO in 2009. And most recently, Montenegroin 2017. There are 13 more countries that the U.S. is now obligated to defend — even though doing so comes at great cost and vanishingly small benefit to America’s security.

Moreover, NATO enlargement needlessly antagonizes Russia. To be sure, Russia is not a direct military threat to the United States or even to Europe. Its military is a pale shadow of the former Soviet Union’s, and despite annexing Crimea and military intervening in Ukraine, Russia is not threatening to invade and overrun Europe as was the former “evil empire.”

Indeed, given that NATO’s European countries’ economies eclipse Russia’s by more than 10-to-1 (more than $18 trillion vs. a little more than $1.5 trillion) and that NATO Europe outspends Russia ($250 billion vs. $66 billion) by a margin of nearly 4-to-1 on defense, it is not clear how Russia constitutes a credible military threat to Europe. Why poke the Russian bear? After all, it is the one country in the world with long-range nuclear weapons in large numbers that pose an existential threat to the United States.

It is too late to do anything about Montenegro or the other 12 countries added to NATO since the fall of the Berlin Wall and demise of the Soviet Union. But we should be wary of the aspirations of Macedonia, Bosnia and Herzegovina, Georgia and Ukraine. As is the case with Montenegro, none of these countries are essential to U.S. national security. An obligation to defend them becomes an additional, unnecessary liability. More important, adding Georgia and Ukraine add significant risk given Russian military intervention in the former in 2008 and in the latter in 2014.

If Mr. Trump is worried about the possibility of World War III, Montenegro is a very small — but still unnecessary — risk. But Georgia and Ukraine in NATO would be real cause for concern for direct military confrontation with Russiaover real estate near Russia’s borders that isn’t vital to U.S. national security.•

Charles V. Pena, a senior fellow with Defense Priorities, is the former director of defense-policy studies at the Cato Institute and author of “Winning the Un-War: A New Strategy for the War on Terrorism.”

Illustration on the difficulties inherent in expanding NATO by Linas Garsys/The Washington Times

www.washingtontimes.com

Ακυβέρνητη πολιτεία

Από

anixneuseis

August 4, 2018

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Δυστυχώς, το τραγικό γεγονός των καταστρεπτικών πυρκαγιών και των θυμάτων που άφησε πίσω του, επιβεβαίωσε ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό αλλά και η ελληνική κοινωνία δεν μπορούν να φτιάξουν μια πολιτειακή υπόσταση με στοιχειώδη χαρακτηριστικά σύγχρονου κράτους. Η Ελλάδα είναι μια Ακυβέρνητη Πολιτεία και αυτό το γνωρίζουν οι πάντες.

Όλα και όλοι πνίγονται σε μια κουταλιά νερό. Αιτία, η κυριαρχία των μέτριων ή, ακόμη και ανίκανων που και οι ίδιοι δεν έχουν επίγνωση της ανεπάρκειάς τους αλλά και οι πολιτικοί τους ταγοί τους τοποθετούν σε θέσεις κλειδιά λόγω της τυφλής τους προσήλωσης. Ο μέτριος πολιτικός αναζητά έναν λιγότερο ικανό, από αυτόν, συνεργάτη.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας, χωρίς καμιά αμφιβολία, είναι παιδιαριώδες. Παιδαριώδες θα είναι και αυτό που παράγει.

Υπάρχει ευθύνη της κοινωνίας; Βεβαίως. Αυτή αναδεικνύει τους κυβερνήτες της και τα κριτήριά της, συνήθως, δεν είναι ορθολογικά. Η διακυβέρνηση μιας χώρας χρειάζεται ορθολογισμό, όχι να παρασυρόμαστε από την παγίδα του «καλού παιδιού», ή του 44χρονου πρωθυπουργού που λόγω ηλικίας είναι ανεύθυνος. Χαρακτηριστικό δείγμα της πανεπιστημιακής διανόησης ήταν η δήλωση υφυπουργού της κυβέρνησης, καθηγητή ΑΕΙ: μην χτυπάτε τον πρωθυπουργό, είναι, μόλις, 44 χρονών. Συμπέρασμα μετά από βαθιά πολιτική ανάλυση. Ή, η επιστήμη στην υπηρεσία του κόμματος και του ηγεμόνα. Κάτι μας θυμίζει όλο αυτό από το πρόσφατο παρελθόν.

Είναι τόσο ανίκανοι και τόσο αναίσθητοι; Για το ανίκανοι δεν ξέρω αν μπορεί να επιμείνει κανείς διότι και οι προηγούμενοι δεν μας έδωσαν δείγματα εξαιρετικής διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων. Είναι κάτι συνηθισμένο για το ελληνικό πολιτικό προσωπικό.

Για το αναίσθητοι, λόγω της συμπεριφοράς τους απέναντι στα θύματα των καταστρεπτικών πυρκαγιών, δίνει μια εξαιρετική απάντηση ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος σε άρθρο του στο lifo.gr. Δεν τους ενδιαφέρει ο άνθρωπος. Ανέλαβαν να κάνουν μια δουλειά και η ιδεολογία τους τους δίνει το ηθικό άλλοθι. Όπως στην περίπτωση του Άιχμαν, όπως την αναλύει η Χάνα Άρεντ στο βιβλίο της.

Ας μην έχουμε καμιά ψευδαίσθηση, μήπως και η συνειδητοποίηση της οικτρής αλήθειας μας οδηγήσει σε επαναθεωρήσεις: με το πολιτικό δυναμικό που διαθέτει σήμερα η χώρα και με τις κυρίαρχες αντιλήψεις στην ελληνική κοινωνία σοβαρό κράτος δεν δημιουργείται. Και είναι η στιγμή που το χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο.

Το χρειαζόμαστε διότι η γειτονική Τουρκία που εκδήλωσε σαφή απειλητικά χαρακτηριστικά κατά της Ελλάδας αναδύεται ως δύναμη της περιοχής, ερχόμενη σε αντίθεση, ακόμη, και με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το αν θα τα καταφέρει ή όχι να ανταπεξέλθει σ αυτήν την αντιπαράθεση (κυρίως λόγω απειλών στην οικονομία της) είναι μια άλλη ιστορία, πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά προς το παρόν συμπεριφέρεται χωρίς τα συμπλέγματα του παρελθόντος.

Ως ένα βαθμό αυτό οφείλεται στον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα του Ταγίπ Ερντογάν αλλά η όλη προσπάθεια έχει και την υποστήριξη δυνάμεων, όπως η Ρωσία κι σε ένα βαθμό το Ιράν, που έχουν κάθε λόγο να στηρίζουν την τουρκική αποστασία από το δυτικό στρατόπεδο.

Χωρίς να έχουν αρθεί οι διαφωνίες και οι αντιπαλότητες στο τρίγωνο Άγκυρας, Μόσχας, Τεχεράνης, υπάρχει μια αναγκαστική σύγκλιση συμφερόντων. Και αυτή η σύγκλιση ενεργοποιεί μια νέα προσπάθεια μετά την αποτυχία του πειράματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διότι το ευρωπαϊκό πείραμα απέτυχε.

Η νέα προσπάθεια αποβλέπει στη δημιουργία μιας νέας ενωτικής σύγκλισης με χαρακτηριστικά οικονομικά και αμυντικά.

Αν αυτή η εξέλιξη προχωρήσει, που θεωρείται πολύ πιθανό, η Ελλάδα, ως μέλος του ΝΑΤΟ, θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή του δυτικού μετώπου απέναντι στις δυνάμεις αυτές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, και θα κληθεί μαζί με την Αίγυπτο, το Ισραήλ, την Κύπρο και την κουρδική οντότητα που θα δημιουργηθεί να διαμορφώσει έναν εναλλακτικό πυρήνα στην περιοχή ως δυτική (και κυρίως, αμερικανική) απάντηση.

Πρέπει, και μπορεί, η χώρα να ανταποκριθεί σ αυτήν την πρόσκληση;

Η Ελλάδα έχει αρκετά ανοικτά μέτωπα στα οποία, μόνη της, κακά τα ψέματα, δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Χρειάζεται την υποστήριξη της Ε.Ε. , στο βαθμό και με τον τρόπο που παρέχεται, αλλά και των ΗΠΑ.

Είναι σίγουρο πως η υποστήριξη αυτή θα παρασχεθεί;

Διότι, για παράδειγμα, η Ουάσιγκτον όχι μόνο δεν υποστήριξε την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια αλλά και έκανε συγκεκριμένες και αυστηρές παραστάσεις σε έλληνες αξιωματούχους το 94- 95 να μην ασκηθεί το δικαίωμα αυτό που παρέχεται από το διεθνές δίκαιο.

Εκεί που διακρίνεται αμερικανική υποστήριξη είναι στην κυπριακή ΑΟΖ και στην υπόθεση των ενεργειακών αποθεμάτων αλλά έχει τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε μέχρι που μπορεί να φτάσει η υποστήριξη αυτή αν η Τουρκία υλοποιήσει τις απειλές της. Σημειωτέον ότι πριν λίγες ημέρες ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ απείλησε Αίγυπτο και Ισραήλ με χρήση στρατιωτικής βίας αν βοηθήσουν την Κύπρο.

Το θέμα της Κύπρου αποτελεί τεράστιο ζήτημα γεωπολιτικής αξίας για την Τουρκία αλλά και αναζήτησης ενεργειακών πηγών. Δεν μπορείς στην περιοχή αυτή να γίνεις περιφερειακή δύναμη χωρίς κάποιας μορφής ενεργειακή αυτονομία.

Από όλες αυτές τις εξελίξεις στην περιοχή προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα στα οποία οι απαντήσεις, προς το παρόν, δεν μπορούν να δοθούν με ασφάλεια:

-Οι αμερικανοί απειλούν την Τουρκία με κυρώσεις, κυρίως, σε ό,τι αφορά την οικονομία της. Θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τα αμερικανικά μέτρα η τουρκική οικονομία ή θα οδηγηθεί σε απειλητική κρίση;

-Είναι τόσο δυνατή στρατιωτικά η Τουρκία όσο θέλει να δείχνει ή πρόκειται για μια φαινομενική δύναμη με πήλινα πόδια;

-Η συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία (χώρες που διαχρονικά είχαν αντιτιθέμενα συμφέροντα) έχει στρατηγικά χαρακτηριστικά ή την χρησιμοποιεί η Τουρκία για τις τρέχουσες επιδιώξεις της; Και αν η Τουρκία τη χρησιμοποιεί γιατί η Ρωσία να δεχθεί να παίξει σ αυτό το παιχνίδι;

-Υπάρχει περίπτωση επιστροφής της Τουρκίας στη Δυτική συμμαχία ή ο τούρκος Καίσαρ διέβη τον Ρουβίκωνα;

-Ο αμερικανός υπουργός άμυνας Τζίμ Μάτις εκφράζει άλλα, από τον πρόεδρο, κέντρα της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία και αν ναι, τι ακριβώς επιδιώκει με την επιμονή του να δοθούν τα F-35 στην Άγκυρα; Τι αναμένει η Ουάσιγκτον; Η Τουρκία είναι ένα παιχνίδι που παίζεται, ακόμη, για τη Δύση ή πορεύεται έναν δικό της δρόμο;

-Με βάση όλα αυτά διαμορφώνει η Ελλάδα την εξωτερική της πολιτική στο νέο περιβάλλον; Πόσο ενισχυμένες και σε ποια ετοιμότητα πρέπει να βρίσκονται οι Ένοπλες Δυνάμεις της; Μπορεί να πετύχει στοιχειώδεις αμυντικές επιδιώξεις της ή και το θέμα της προβολής ισχύος έχει περιέλθει στην επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης;

-Όταν οι τουρκικοί στόχοι στη Θράκη είναι σαφείς, για ποιο λόγο η κυβέρνηση δροολογεί διαδικασίες εκλογής Μουφτή; Δεν αντιλαμβάνεται πως από αυτή τη διαδικασία εκτός από θρησκευτικός ηγέτης ο εκλεγμένος Μουφτής θα εξελιχθεί και σε πολιτικό ηγέτη της μειονότητας υπο τον έλεγχο και τις ευλογίες της Άγκυρας;

-Σε μια τέτοια δυναμική εξέλιξη, όπως περιγράφηκε παραπάνω, ποιες θα είναι οι σχέσεις της Ελλάδας με τη Ρωσία, χώρες της Μέσης Ανατολής και το Ιράν;

Στην ακυβέρνητη ελληνική πολιτεία όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Προέχει η εικόνα του 44χρονου πρωθυπουργού ο οποίος, κατά κυβερνητικό στέλεχος, επειδή είναι 44 χρονών πρέπει να τυγχάνει της επιεικούς κριτικής μας. Με άλλα λόγια, αν είσαι 44 χρονών και πρωθυπουργός μπορείς να καταστρέφεις μια χώρα χωρίς να σου γίνεται κριτική.

Αυτή είναι η ιδεοληπτική χώρα μας. Αλλά με τέτοιες αντιλήψεις δεν βαδίζεις στο μέλλον. Βαδίζεις κάπου αλλού.

1...2,7792,7802,781...3,032 Σελίδα 2,780 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Κόκκινο πανί ο Κοτζιάς για τη Μόσχα

Αλλαγή πλεύσης του Τσίπρα

Τι συμβαίνει μεταξύ του Ερντογάν και του Τραμπ; Κρίση ή ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας με τη Δύση;

Πού οδηγεί η «ανταλλαγή» κυρώσεων μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας

Τουρκική mala fides και ο πάστορας Μπράνσον

του Νίκου Κωνσταντάρα

Ο προφανής πειρασμός του Ερντογάν: Ποιές πολεμικές επιχειρήσεις σκέφτεται ο Σουλτάνος

Γιατί η εξωτερική πολιτική του Τραμπ ευνοεί την Κίνα

Σε τροχιά ανάφλεξης τα Βαλκάνια.

TURKEY’S ERDOGAN WANTS TO CRUSH THE KURDS AND RECREATE THE OTTOMAN WORLD

Κλιματικές ακρότητες και παγκόσμια υγεία

Νέοι τρόποι για να σημειωθεί πρόοδος foreignaffairs.gr

Trump’s ‘Arab NATO’ plan to counter Iran draws strong global reactions

How NATO enlargement becomes a security liability

Ακυβέρνητη πολιτεία