AUGUST 13, 2018 Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ Hellas Journal

Η τραγωδία των πυρκαγιών μας έχει αναγκάσει να ενδοσκοπούμε. Αν θέλουμε να πορευτούμε παρέα με την αλήθεια όμως, πρέπει να αποδεχτούμε οτι η ζωή (και) στις διεθνείς σχέσεις, συνεχίζεται.

Η Ελλάδα βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην πιο κρίσιμη στιγμή της ιστορία της μετά το 1974 και την επαίσχυντη εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο. Το ζήτημα της περίφημης Συμφωνίας των Πρεσπών, δεν έχει να κάνει επί της ουσίας με όνομα. Είναι ένα ζήτημα που ανήκει στις εδαφικές διαφορές τις οποίες (σχεδόν πάντα) έχουν μεταξύ τους τα συνορεύοντα κράτη.

Το ζήτημα όμως έχει και μια άλλη πτυχή. Αυτήν του λεγόμενου «διεθνούς παράγοντα». Το να επιχειρηθεί να αναλυθεί η αμερικανική στάση, είναι μάλλον ταμπού για τη χώρα μας η οποία μάλλον δεν έχει αναγνώσει καλά τους νέους συσχετισμούς των δυνάμεων στην περιοχή των Βαλκανίων αλλά και ευρύτερα, τους συσχετισμούς μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Για τις ΗΠΑ, η επίλυση του Σκοπιανού με τον τρόπο που επιλύεται, όχι μόνο δεν αποτελεί προτεραιότητα αλλά θα επιφέρει και ζημιές. Ποιά επιχειρήματα τεκμηριώνουν οτι η Ε.Ε πάει ξανά να παγιδεύσει τις ΗΠΑ στα Βαλκάνια; Πώς σχετίζεται η Ελλάδα με αυτά;

Η Ε.Ε θέλει να μεταφέρει τις ευθύνες «θωράκισής» της στο ΝΑΤΟ. Την ώρα που μαίνεται ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας για το ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανάται από το Βερολίνο στο ΝΑΤΟ , η Ε.Ε συνεχίζει ακάθεκτη να διεκδικεί από τις ΗΠΑ τα πάντα, χωρίς να δίνει τίποτε.

Οι διαφορές μεταξύ Ε.Ε και ΗΠΑ είναι  τεράστιες και υπαρκτές εδώ και αρκετό καιρό. Μπορεί να είναι ελκυστικό το άλλοθι-πρόσχημα των Βρυξελλών για επιδείνωση των ευρω-αμερικανικών σχέσεων λόγω εκλογής Τραμπ, όμως τα γεγονότα δείχνουν πολύ διαφορετική εικόνα.

Στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, στο ΔΝΤ, στο G-20 και στο ΝΑΤΟ, οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε είναι προβληματικές σε όλην την πρώτη στροφή του 21ου αιώνα. Ο μύθος του ενιαίου Ευρωατλαντικού κόσμου, έχει καταρριφθεί από τα ίδια γεγονότα εδώ και καιρό. Παρόλα αυτά, αρκετά λόμπις κάνουν ακόμη δουλειές πάνω σε αυτόν τον μύθο και έτσι, αναπόφευκτα συντηρείται.

Η γερμανική πολιτική δεσπόζει στην Ε.Ε.

Η Γερμανία χρησιμοποιώντας τα αμερικανικά εργαλεία (ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, Π.Ο.Ε, Ε.Ε) κατάφερε από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά, να ασκήσει ιδιοκατοίκηση σε ενοικιασμένο χώρο. Η χειραφέτηση της Ε.Ε δεν φαντάζει καλή ιδέα για τις ΗΠΑ οι οποίες επιθυμούν έλεγχο της ανατολικής πλευράς του Ατλαντικού, προκειμένου να έχουν το πλεονέκτημα στον Ειρηνικό.

Στην Ευρώπη, αυτή τη στιγμή παίζεται ένα παιχνίδι στο οποίο οι ΗΠΑ προσπαθούν να μη χάσουν. Ακούγονται πολλά για «Ευρωστρατό», για πυρηνική θωράκιση της Γερμανίας. Την ίδια ώρα, στις Βρυξέλλες πράττουν αντίθετα με τα όσα λένε. Συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το ΝΑΤΟ προκειμένου να μειώσουν το ρίσκο νέων, αυθαίρετων και επικίνδυνων πολιτικών διεύρυνσης της Ε.Ε.

Ενώ ο ίδιος ο κύριος Σόϊμπλε είχε παραδεχτεί πως η Ε.Ε οφείλει να ανασυγκροτηθεί και να προχωρήσει σε εμβάθυνση πολιτικών, ιδίως μετά το Brexit, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία φαίνεται να δρα (μαζί με τη Γερμανία) με έναν τρόπο που μαρτυρά σαν κριτήρια λήψης απόφασης λόμπις από συγκεκριμένους οργανισμούς και γεωστρατηγική αδιαφορία.

Πόσο καλή είναι η ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε; Ποιοι μύθοι την ακολουθούν; Γιατί οι ΗΠΑ διαφωνούν και πώς τελικά φαίνεται ότι συμφωνούν; Πολύ μεγάλο παιχνίδι στην Ευρώπη. Ενδεικτικά των καιρών μας, είναι τα λόγια του κυρίου Μπάνον ο οποίος ετοιμάζει «think tank» στις Βρυξέλλες. Πυρήνας αυτού του ιδρύματος, θα είναι ο ευρωσκεπτικισμός. Όταν τον κατηγόρησαν για προώθηση ακροδεξιάς εκείνος είπε ότι ο εχθρός είναι ο Τζωρτζ Σόρος.

Πρέπει λοιπόν να αντιληφθούμε πως δεν γίνεται ένας «πόλεμος» ανάμεσα σε κράτη (όχι μόνο ανάμεσα σε κράτη) ούτε καν ανάμεσα σε κυβερνητικά σχήματα. Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους δεν μπορούμε να συλλάβουμε το χάος που πλαισιώνει τη σύγχρονη διεθνή πολιτική, είναι ότι συνεχίζουμε να την αξιολογούμε σα να ήταν επίπεδη. Συμμετρικά συμπεράσματα για ασύμμετρες καταστάσεις, μάλλον ελλείπουν ορθολογισμού.

Οι ΗΠΑ πέρασαν μια κρίσιμη καμπή. Η εκλογή του Τραμπ δεν σηματοδότησε μόνο την επικράτηση ενός outsider που μέσα σε μια εκλογική εκστρατεία κέρδισε δύο παραδοσιακές πολιτικές οικογένειες των ΗΠΑ (Bush, Clinton). Σηματοδοτεί και ένα bras de ferre μεταξύ ομάδων πίεσης, μεγάλων λόμπις τα οποία ατενίζουν τον κόσμο (επομένως, και τον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ) πολύ διαφορετικά.

Στην περίπτωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, η Ελλάδα δέχτηκε «συγχαρητήρια» για την στάση της απέναντι στο Σκοπιανό. Λίγες μέρες μετά, ο Τραμπ μίλησε απαξιωτικά για το τελευταίο κράτος που μπήκε στο ΝΑΤΟ, το Μαυροβούνιο. Πώς γίνεται την ώρα που η κυβέρνηση Τραμπ θεωρεί (κατά λέξη) πιο δύσκολη τη συζήτηση-συνύπαρξη σε μια Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ με άλλους συμμάχους από την αντίστοιχη με τη Ρωσία, να στηρίζει διεύρυνση του ΝΑΤΟ; Πώς γίνεται να διαδίδει οτι επιθυμεί νέα εποχή στις αμερικανορωσικές σχέσεις και την ίδια ώρα να ισχύουν κυρώσεις και «πόλεμος» επιρροής στα Βαλκάνια;

Τα πράγματα έχουν ως εξής: Η γραφειοκρατία που επιθυμεί σταδιακά να αλλάξει ο Τραμπ, δεν έχει αλλάξει προσώρας. Η νοοτροπία του αμερικανικού κράτους αναφορικά με το πώς σκέφτονται τον κόσμο, είναι σε μετάβαση. Οι άνθρωποι που πίστεψαν αφελώς σε μια άνευ όρων και περιορισμών παγκοσμιοποίηση, μολονότι απέτυχαν, προσπαθούν να επιβιώσουν πολιτικά και οικονομικά. Οι ΗΠΑ έχουν απώλειες ισχύος και επιρροής στον κόσμο επειδή ακριβώς αυτά τα λόμπις, είχαν παραπληρωματικά και πολλές φορές, αντίθετα συμφέροντα με αυτά που ορίζουν οι γεωστρατηγικές επιταγές της Ουάσινγκτον.

Γιατί ένας ορθολογικός λήπτης απόφασης των ΗΠΑ να θέλει να διευρύνει το ΝΑΤΟ σε μια περιοχή που : έχει ήδη το πλεονέκτημα καθώς έχει κλειδώσει την Αδριατική στη Δύση.

Δεύτερον, οι ΗΠΑ όπως υποστηρίζει ο George Friedman παρεμβαίνουν στον κόσμο σε πολύ κρίσιμες περιστάσεις και μόνο αν διακυβεύονται ζωτικής σημασίας συμφέροντα. Πόσο μάλλον τώρα, που η Ουάσινγκτον έχει στραφεί στην Ασία.

Τρίτον, δεν είναι ξεκάθαρο –τουλάχιστον για την κυβέρνηση Τραμπ- το πόσο επιθυμεί τη διατήρηση του υφιστάμενου ΝΑΤΟ ή/και την διεύρυνσή του.

Τέταρτον, ελάχιστα κράτη πληρώνουν 2%+ του ΑΕΠ τους στο ΝΑΤΟ. Η διεύρυνση με φτωχά κράτη, θα έφερνε περαιτέρω αναξιοπιστία ως προς την « οικονομική συνδρομή ασφάλειας».

Τέλος, οι ΗΠΑ σκέφτονται ότι η είσοδος στο ΝΑΤΟ των Δυτικών Βαλκανίων, αποτελεί μια ακόμη τρίπλα της Ε.Ε η οποία θέλει να αποφύγει το κόστος της ασφάλειας στην περιοχή.

Για να μιλήσουμε με ελληνικούς όρους, οι ΗΠΑ φοβούνται μήπως γίνει αυτό που έγινε και με την κρίση της ΕΖ, όπου το ΔΝΤ «εγκλωβίστηκε» σε ευρωπαϊκές υποθέσεις.

Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου στα Βαλκάνια, με ελληνική υπαιτιότητα; Όσο βαριά και αν διαβάζεται το ερώτημα αυτό, πιθανόν να έχει μια άβολη απάντηση. Η Ελλάδα έκανε πολύ μεγάλο λάθος, από τη στιγμή που αποφάσισε να «τζογάρει» στο Σκοπιανό πάνω σε μια τόσο ρευστή κατάσταση στην οποία εμπλέκονται ΗΠΑ, Ε.Ε, Ρωσία και Τουρκία. Ένα από τα βασικά αντεπιχειρήματα που αντιτείνουμε όσοι δεν πιστεύουμε στις «όποιες λύσεις» και δεν θεωρούμε τα εθνικά θέματα ως «βάρη», ήταν περιφερειακής φύσης.

Σύμφωνα με αυτό, η ταχεία λύση στο Σκοπιανό, θα άνοιγε την όρεξη σε όλα τα βαλκανικά κράτη που ρέπουν παραδοσιακά στον αλυτρωτισμό. Η Ελλάδα όφειλε και οφείλει να περιμένει την κατάληξη των συσχετισμών ισχύος στην γειτονιά της. Η Αλβανία αυτή τη στιγμή, αξιώνει κοινό πρόεδρο Τιράνων-Κοσσυφοπεδίου. Η Σερβία η οποία είναι και αυτή σε ευρωπαϊκή τροχιά για το 2025, διατηρεί ειδικές σχέσεις με τη Μόσχα. Οι αξιώσεις της Αλβανίας έχουν όμως ενδιαφέρον και από μια άλλη οπτική που αφορά και τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Η Αλβανία έχει αλυτρωτικές βλέψεις και στο Μαυροβούνιο. Αλβανία και Μαυροβούνιο, είναι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Για τις ΗΠΑ (είναι κάτι που μπορεί να φέρει η Ελλάδα στο τραπέζι των συζητήσεων που αφορούν το μέλλον της περιοχής) θα είναι αφέλεια να πέσουν στην ευρωπαϊκή παγίδα και να βάλουν αλυτρωτισμούς που αφορούν μια υπο-περιφέρεια της Ευρώπης, εντός του ΝΑΤΟ και να εγγυώνται την ασφάλειά τους κάνοντας ταυτόχρονα τον «διαιτητή».

Η καυστική ειρωνεία του Τραμπ για το Μαυροβούνιο, αποδεικνύει οτι οι ΗΠΑ, για λόγους που αφορούν τα αμερικανικά συμφέροντα έχουν αφιερωθεί σε ζωτικής σημασίας ζητήματα που αφορούν τις ευρωαμερικανικές σχέσεις, όπως είναι εμπορικά ζητήματα, το μέλλον των ευρωρωσικών σχέσεων, το σκληρό ή μαλακό Brexit και θέματα που αφορούν τις διμερείς σχέσεις των ΗΠΑ με συγκεκριμένα κράτη-μέλη της Ε.Ε, όπως είναι η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Πολωνία.

Οι συμμαχικές σχέσεις διέπονται κυρίως από το συστατικό του ανοικτού διαλόγου. Δεν έχουν οι σύμμαχοι την ίδια οπτική σε όλα τα ζητήματα. Έτσι είναι και οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις οι οποίες οφείλουν να χτιστούν πάνω στην αλήθεια και στην αμοιβαία κατανόηση.

Η Ελλάδα έχει υπέρ της, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε, αδιάσειστα και αμιγώς γεωστρατηγικά επιχειρήματα τα οποία μπορούν να εισακουστούν στην Ουάσινγκτον. Η προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ αναφορικά με την εξωτερική πολιτική, είναι οι ΗΠΑ να επιστρέψουν στην εποχή των doctrines (αφήνοντας πίσω την εποχή Ομπάμα του no doctrine) και παράλληλα, να περιορίσουν όλες εκείνες τις ομάδες πίεσης οι οποίες δεν ενδιαφέρονται για την ευθυγράμμιση των οικονομικών συμφερόντων τους με τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Ας είμαστε σίγουροι πως αν η Αμερική αντιδρά με τόση αποφασιστικότητα για πρώτη φορά εναντίον της Τουρκίας, δεν είναι γιατί ο Τραμπ είναι ένας ηγέτης που δρα με το θυμικό. Είναι επειδή οι ΗΠΑ στρέφονται σταδιακά σε έναν ρεαλισμό στον οποίον αν τελικά, δε στραφούν, θα τους κοστίσει την πρωτοκαθεδρία στις διεθνείς υποθέσεις.

Πολλές άλλες αφορμές έχει δώσει η Τουρκία στις ΗΠΑ και θα μπορούσαμε να έχουμε δει αμερικανικά χαστούκια παρόμοια με τα όσα βλέπουμε αυτές τις μέρες, πάμπολλα. Αυτό που κρατούσε τις ΗΠΑ και τις έκανε να είναι ήπιες είναι γιατί ο πρόεδρος Ομπάμα, κάθε φορά που πήγαινε να ενταθεί το κλίμα σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, έστελνε στην Κωνσταντινούπολη ή στην Άγκυρα τον πρώην αντιπρόεδρο Κέρι. Το σινιάλο αυτό, ερμηνευόταν από την Τουρκία ως κατευνασμός. Ας έχουμε ανοικτά τα μάτια μας προς το μέλλον γιατί αυτό είναι που προσδιορίζει το παρόν.

Οι ΗΠΑ και η Ρωσία κάποια στιγμή θα τα βρουν σε πλειάδα ζητημάτων. Οι διαφορές μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας είναι πολλές. Ωστόσο, ζητήματα που αφορούν τα Βαλκάνια, την Ουκρανία και τη Συρία, είναι πολύ λιγότερο ακανθώδη θέματα από αυτά που αφορούν την Κορεατική Χερσόνησο, τις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας, Κίνας-Ρωσίας και βέβαια, το μεγάλο γεωπολιτικό ζήτημα των καιρών μας, το Ιράν.

Τα πράγματα αλλάζουν, όπως πάντα άλλαζαν στη διεθνή πολιτική. Κάποτε η Ρωσία έκανε τα πάντα για να ονομάσει τη χώρα των Σκοπίων ως «Μακεδονία». Σήμερα, η Μόσχα ανατριχιάζει στη σκέψη πως θα απωλέσει κάθε πολιτιστικό άλλοθι ώστε να ονομάζει «Σλάβους» τους Σκοπιανούς.

Η ένταξη χωρών σε ευρωατλαντικές δομές σήμερα, δε λέει τίποτε για τη συλλογική ασφάλεια και για την αρμονία σχέσεων μεταξύ συμμάχων. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι χώρες που πρέπει να κοιτούν πολιτικά γεγονότα πολύ σημαντικά, όπως αυτό που έγινε μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στο Ελσίνκι. Αν έχουμε πιστέψει ότι ο Ψυχρός Πόλεμος αναβιώνει, τότε είμαστε εκτός πραγματικότητας. Αυτή η προδοσία απέναντι στην πραγματικότητα, είναι η μόνη προδοσία που θα μας καταλογιστεί.

Ήδη 3 χώρες έχουν πει πως δεν βλέπουν με καλό μάτι την είσοδο των Σκοπίων στην Ε.Ε και μίλησαν για βέτο. Γαλλία, Ολλανδία και Δανία ακολουθούν απλώς τους καιρούς στους οποίους θα έπρεπε και εμείς να βρισκόμαστε, θεωρώντας πως η Ε.Ε, την ώρα που μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι, το τελευταίο που θα έπρεπε να κοιτά, είναι η ένταξη προβληματικών χωρών εντός της.

*Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι PhD Cand. Ελληνοαμερικανικές σχέσεις”, Συντονιστής του Τομέα Ρωσίας-Ευρασίας και Ν/Α Ευρώπης στο ΙΔΙΣ – Συντονιστής στο Maritime and Seapower Analysis Group-ΕΛΙΣΜΕ

Πηγή: Γεωπολιτικό σκάκι στα Βαλκάνια: Η ευρωπαϊκή παγίδα για τις ΗΠΑ στα Σκόπια και η Ελλάδα https://hellasjournal.com/2018/08/geopolitiko-skaki-gia-quot-diethneis-metr-quot-sta-valkania-i-eyropaiki-pagida-gia-tis-ipa-sta-skopia-kai-o-rolos-tis-elladas/

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Για τους σοβαρούς τούρκους αναλυτές, όπως ο Soner Cagaptay, η Τουρκία δεν αποκλείεται να οδηγηθεί, υπο προϋποθέσεις, ακόμη και σε εμφύλιο. (https://www.hoover.org/research/new-sultan-and-crisis-modern-turkey).

Είναι μια χώρα διαιρεμένη με έναν αυταρχικό πολιτικό ηγέτη που μπροστά στις αναμενόμενες δυσκολίες δεν αποκλείεται να ακολουθήσει έναν πιο αυταρχικό δρόμο που θα δώσει τη δυνατότητα σε «φίλους» και εχθρούς να την υπονομεύσουν.

Ο Ερντογάν, τις ικανότητες του οποίου πολλοί εξύμνησαν, οδήγησε τον εαυτό του στο απευκταίο δίλημμα: ή θα υποχωρήσει στις αξιώσεις των αμερικανών, ή θα οδηγήσει τη χώρα σε μια οικονομική κρίση που μπορεί να του αμφισβητήσει και την εξουσία.

Σε μια πολύπλοκη και πολύπλευρη χώρα, όπως η Τουρκία, ο Ερντογάν κατήγαγε εκλογικές επιτυχίες επειδή κινούμενος σε ένα δυτικό, εν μέρει φιλελεύθερο, για τα δεδομένα της Τουρκίας, φιλοεπιχειρηματικό πλαίσιο βελτίωσε πολύ το βιοτικό επίπεδο της Τουρκίας με την υποστήριξη των σημαντικότερων δυτικών δυνάμεων.

Το προηγούμενο κεμαλικό καθεστώς είχε οδηγήσει τη χώρα στο ΔΝΤ. Ο Ερντογάν, με τη βοήθεια της Δύσης, και συγκεκριμένα των ΗΠΑ, έβγαλε τη χώρα από το ΔΝΤ και της έδωσε μια οικονομική ώθηση. Όπως αναφέρεται στο άρθρο  στο οποίο παραπέμψαμε στην αρχή, όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία  ο Ερντογάν οι τούρκοι ζούσαν όπως οι Σύροι. Τα χρόνια που παρέμεινε στην εξουσία οδήγησε το βιοτικό τους επίπεδο σε σημείο σύγκρισης με το Ισπανικό. Αυτή ήταν η δύναμη της κοινωνικής συσπείρωσης δίπλα του.

Η οικονομία του έδωσε την εξουσία, η οικονομία τον οδήγησε στο απόγειο και η οικονομία απειλεί να τον αποκαθηλώσει. Διότι η Τουρκία αντιμετωπίζει, ήδη, μια οικονομική κρίση την οποία δεν θα καταφέρει να διαχειριστεί αν ο τούρκος πρόεδρος επιμείνει στη μέχρι σήμερα πολιτική του. Ο αυταρχικός χαρακτήρας του δείχνει ότι θα προσπαθήσει να επιμείνει. Αν το κάνει, ο εμφύλιος δεν αποκλείεται.

Αν υποχωρήσει, η υποχώρηση θα είναι άτακτη. Θα ευθυγραμμιστεί στην αμερικανική βούληση. Και οι αμερικανοί του έχουν κρατημένα πολλά.

Η Τουρκία διατηρεί, χωρίς αμφιβολία, προνομιακό γεωγραφικό χώρο. Η γεωπολιτική της αξία είναι, αναμφισβήτητα υψηλή. Αλλά η Τουρκία, όσο και αν φαίνεται παράξενο είναι ένα αρκετά τεχνητό κράτος. Δημιουργήθηκε, και διατηρήθηκε, χάριν της ιδεολογίας του τουρκισμού. Αναγκαστική εθνική συνείδηση τουρκική, σε όλες τις  λαότητες και εθνότητες της περιοχής. Και αυτές είναι πολλές. Και ως δευτερεύουσα συνείδηση ας έχουν και την πραγματική τους.

Με αυτά τα δεδομένα, η Τουρκία αποτέλεσε πυλώνα της Δύσης. Αλλά η πολιτική Ερντογάν οδήγησε σε αναγκαστικές γεωπολιτικές συσπειρώσεις, όπως αυτή μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου που με την υποστήριξη των ΗΠΑ μπορεί να προβληθούν ως εναλλακτικές λύσεις. Η ψευδαίσθηση της δύναμης και του μεγαλείου οδήγησε τον τούρκο ηγέτη στην απομόνωση. Η συμμαχία του με τη Ρωσία και το Ιράν, έχει ημερομηνία λήξεως. Τα συμφέροντα της χώρας του με της Μόσχας και της Τεχεράνης ήταν, πάντοτε, ανταγωνιστικά. Μπορεί να συνέπεσαν ευκαιριακά, αλλά σε βάθος χρόνου η ρήξη θεωρείται αναπόφευκτη. Και τότε, η Τουρκία θα διαπιστώσει πως βρίσκεται μπροστά σε μια νέα κατάσταση την οποία δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να επηρεάσει.

Ο Ερντογάν προσπαθεί να διαμορφώσει μια αντικεμαλική, οθωμανική συνείδηση με τις μεθόδους του Κεμάλ. Αλλά ο Κεμάλ ήταν ένας ηγέτης της δεκαετίας του ’20. Τα πράγματα από τότε έχουν αλλάξει.

Η Δύση, από της δημιουργίας της σύγχρονης Τουρκίας, όχι μόνο τη βοήθησε να παραμείνει ενωμένη αλλά την υποστήριξε σε πολλά θέματα που ήγειρε, ακόμη και σε βάρος του ελληνισμού.

Βασικός λόγος αυτής της υποστήριξης ήταν πως έπρεπε να διατηρηθεί μια ισχυρή κρατική οντότητα που δεν θα επέτρεπε τον κατακερματισμό της περιοχής σε πολλά μικρά κρατίδια.

Η αντίληψη αυτή της Δύσης άρχισε να μεταβάλλεται με το κουρδικό. Οι Κούρδοι θεωρούνται στρατηγικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή. Στο βάθος του ορίζοντα θα πρέπει να διαμορφώσουν κρατική υπόσταση.

Αλλά, αν η Δυτική πολιτική προς την Τουρκία αναθεωρηθεί, γιατί αυτό θα πρέπει να γίνει μόνο στο κουρδικό; Μήπως η Τουρκία δημιουργεί, πλέον, στη Δύση περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει ως ενιαία κρατική οντότητα;

Αν η Δύση υπερβεί αυτόν τον ιδεολογικό Ρουβίκωνα, το μέλλον της Τουρκίας θα είναι ζοφερό.

Ο Ερντογάν, μπορεί ως σήμερα, να εξυπηρέτησε τα δυτικά συμφέροντα, εδώ και αρκετό καιρό, όμως, αποτελεί πρόβλημα. Δεν ανταποκρίνεται, πλέον, στα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου ηγέτη της Τουρκίας. Μιας Τουρκίας πολύπλοκης, πολυσύνθετης και ανομοιογενούς.  Στην καλύτερη περίπτωση εκφράζει τη μισή χώρα. Η άλλη μισή είναι φανατική αντίπαλός της.

Οι οικονομικοί αναλυτές εκτιμούν πως αν ο τούρκος πρόεδρος δεν ακολουθήσει μια ανοικτή, φιλειρηνική, και εκσυγχρονισμένη πολιτική, η Τουρκία όχι μόνο θα αντιμετωπίσει κρίση αλλά μπορεί να οδηγηθεί και σε εμφύλιο.

Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο αλλαγής των παγκόσμιων δεδομένων. Φαίνεται πως αρκετά από αυτά συζητήθηκαν στη συνάντηση Τράμπ- Πούτιν στο Ελσίνκι. Οι Ρώσοι ζήτησαν από την Τουρκία να εγκαταλείψει το Ιντλίμπ και το Αφρίν στη Συρία και στο Κόσοβο μια συνοριακή διευθέτηση αφέθηκε να εννοηθεί πως είναι δυνατή.

Τις παραμονές αυτής της νέας διευθέτησης, η τοποθέτηση της Ελλάδας στον συμμαχικό πόλο που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο είναι θετική.

Η διευθέτηση γίνεται σε επίπεδο υπερδυνάμεων και, όπως, όλα δείχνουν η Τουρκία θα κληθεί να αποδεχτεί τις ρυθμίσεις. Ποιες θα είναι αυτές, είναι άγνωστο προς το παρόν.

Μήπως η καλύτερη πολιτική επιλογή στα θέματα που μας αφορούν (π.χ. κυπριακό) είναι να περιμένουμε τις εξελίξεις; Διότι μια σοβαρή ρήξη Δύσης- Τουρκίας μπορεί να προοιωνίζεται αλλαγές που δεν είναι ακόμη ορατές.

pontos-news.gr

Το πρωτοσέλιδο της γαλλικής Λιμπερασιόν στις 28 – 11- 2016, όταν ο δεξιός υποψήφιος για την Προεδρία Φρανσουά Φιγιόν ανακοίνωσε ότι στο πρόγραμμά του προβλέπονται συνομιλίες με τη Ρωσία: “O Πούτιν χρίει βασιλιάδες; “. Τι ήταν να το πει;

[Ένα φάσμα – για να θυμηθούμε και τον Μαρξ – πλανάται πάνω από τη Δύση που ακούει στο όνομα Ρωσία, άλλοτε με αφορμή πραγματικά περιστατικά – προσάρτηση Κριμαίας –και άλλοτε με σκηνοθετημένα: παρέμβαση στις αμερικανικές εκλογές υπέρ του Τραμπ, Μπρέξιτ, μέχρι και ‘’δολοφονίες’’ δημοσιογράφων που νεκρανασταίνονται! Δέσμια της Δύσης η Ελλάδα προσχώρησε σ’ αυτή την ψύχωση, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στα εθνικά μας θέματα. Ο Ιωακείμ Ιμάντ, επικεφαλής του ομίλου ”Κριτική του ευρωπαϊκού λόγου”, με σπουδές στις διεθνείς σχέσεις και τη συγκριτική λογοτεχνία, ρίχνει φως σε αυτή την αναβίωση του ψυχρού πολέμου, μέσω της Figaro. Ε.Δ.Ν.]

Στο κινηματογραφικό έργο “Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας”, ένα αριστούργημα του αμερικανικού σκηνοθέτη Τζων Φρανκενχάιμερ, που προβλήθηκε το 1962, οι σοβιετικοί εμπειρογνώμονες στήνουν μια ύπουλη μηχανορραφία για να αποσταθεροποιήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες και να θριαμβεύσει στις ΗΠΑ η κομμουνιστική ιδεολογία. Απελευθερώνουν τον Ρέιμοντ Σώου, έναν Αμερικανό στρατιώτη που πολεμούσε στην Κορέα, και καταφεύγουν στην ύπνωση και τα ναρκωτικά για να τον καταστήσουν εξαρτώμενο και να τον ωθήσουν να δολοφονήσει τον αμερικανικό πρόεδρο. Αυτή η ταινία αποκαλύπτει βαθιά την αντιρωσική παράνοια που κατείχε την Αμερική, ακριβώς μόλις είχε αφήσει πίσω της το κυνήγι των μαγισσών του γερουσιαστή Mακ Κάρθυ.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Παρά την ιστορική καμπή του τέλους του ψυχρού πολέμου, οι ανησυχίες για τη Ρωσία παραμένουν και εποχή μάλλον δεν δικαιώνει τις προσδοκίες μας. Στον κυρίαρχο λόγο, η Ρωσία παρουσιάζεται πολύ συχνά ως δύναμη με πολλά πλοκάμια, πάντα με τάση να συνωμοτεί ενάντια στις εύθραυστες και κουρασμένες δυτικές δημοκρατίες. Το θέμα των υποτιθέμενων παρεμβάσεων της Μόσχας προκύπτει συνεχώς και οι κατηγορίες αφθονούν: υποστήριξη στον Ντόναλντ Τραμπ, συμβολή στη νίκη της Brexit και την άνοδο των αποσχιστικών τάσεων στην Καταλονία, παρεμβολές στη γαλλική προεδρική εκστρατεία σε βάρος του Εμμανουήλ Mακρόν, κ.λπ. Μετά τη δημοσίευση μιας μελέτης από την ΜΚΟ DisinfoLab ΕΕ, για την περίπτωση Μπεναλά το… κύμα επεκτάθηκε και στη Γαλλία. Όλες οι αισχρότητες που χτυπάνε τις δυτικές ελίτ και τη νεοφιλελεύθερη τάξη θα ήταν έτσι αποτέλεσμα ιδιαίτερα ύπουλων ρωσικών χειρισμών.

Μόνο αφελείς θα μπορούσαν να αρνούνται την ύπαρξη δικτύων ρωσικών επιρροών στην Ευρώπη ή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα ήταν μάλιστα και παράλογο, μιας και όλες οι μεγάλες δυνάμεις βασίζονται στην ‘’ήπια δύναμή’’ τους για να υπερασπιστούν τα ζωτικά τους συμφέροντα στο εξωτερικό και  καταφεύγουν σε διάφορες ενέργειες για το σκοπό αυτό. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί.

Βρίσκεται πρωτίστως στο γεγονός ότι οι αντανακλαστικές κατηγορίες εναντίον της Ρωσίας είναι συχνά ανέντιμες. Η ικανότητα της Ρωσίας να επηρεάζει και, γενικότερα, η ισχύς της, μόνιμα υπερτιμώνται από τις δυτικές ελίτ. Αγνοούν πλήρως τα όρια της Ρωσίας: έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό σχεδόν δέκα φορές χαμηλότερο από αυτόν του ΝΑΤΟ, δημογραφική παρακμή, ανεπαρκώς διαφοροποιημένη οικονομία και υπερβολικά εξαρτώμενη από υδρογονάνθρακες κ.λπ. Η Ρωσία δεν έχει ούτε τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες που της αποδίδονται συχνά ούτε τα μέσα για αυτές τις φιλοδοξίες. Εφαρμόζει μια πολιτική υπεράσπισης των συμφερόντων της στις χώρες που την περιβάλλουν και θέλει να αποτελέσει εξισορροπιστική δύναμη στην τρέχουσα διεθνή τάξη. Άλλες χώρες προχωρούν πολύ περισσότερο από ό, τι αυτή στις παρεμβάσεις τους στο εξωτερικό, όταν θεωρούν ότι η κατεύθυνση που ακολουθεί αυτή ή η άλλη κυβέρνηση είναι αντίθετη προς τα συμφέροντά τους και δεν υποχωρούν μπροστά σε τίποτα, ακόμη και μπροστά στο διεθνές δίκαιο. Τα παραδείγματα της εισβολής στο Ιράκ και της ανατροπής του Καντάφι στη Λιβύη το έχουν απέδειξαν πολύ καλά. Αλλά η δύναμη των δύο μέτρων και δύο σταθμών είναι τέτοια που οι δυτικές ελίτ τείνουν μάλλον να κλείνουν τα μάτια σε ορισμένες χώρες παρά στη Ρωσία.

Εάν επικεντρωθούμε, παράδειγμα, στην τελευταία αμερικανική προεδρική εκστρατεία, είναι λογικό να πιστεύουμε ότι η Ρωσία ενδιαφερόταν για τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ. Το σχέδιό του να εμβαθύνει και να ειρηνεύσει τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις ήταν τελείως αντίθετο με την έκδηλη εχθρότητα που έδειξε η Χίλαρι Κλίντον εναντίον της Μόσχας. Ορισμένα ρωσικά δίκτυα σίγουρα εργάστηκαν για τη νίκη του Ρεπουμπλικανικού υποψηφίου, αλλά αυτό είχε μικρή επίπτωση στο τελικό αποτέλεσμα. Τίποτα που να δικαιολογούσε σε καμία περίπτωση το πολιτικό και μιντιακό βάρος που έλαβε η υπόθεση. Όπως επισημαίνει ο ερευνητής François-Bernard Huyghe, η μόνη συνέπεια της εξάπλωσης των υποτιθέμενων «ψεύτικων ειδήσεων» κατά της Κλίντον ήταν να αποφασίσουν οριστικά την εκλογική του προτίμηση ψηφοφόροι που σε κάθε περίπτωση ήταν ήδη σε ρήξη με το αμερικανικό κατεστημένο και την υποψήφια των Δημοκρατικών.

Πρωτόγονη ρωσοφοβία

Στην περίπτωση της υπόθεσης Μπεναλά, οι αντιδράσεις ορισμένων πολιτικών που κατηγόρησαν τη Ρωσία, ακολουθώντας την κεντροδεξιά ομάδα “Act”, ήταν τόσο επιθετικές ώστε η EU DisinfoLab, η βελγική ΜΚΟ που ανακίνησε την υπόθεση, σε μια οριστική μελέτη, αναγκάστηκε να μην επιμείνει τόσο στα αρχικά της συμπεράσματα και να εξηγήσει ότι δεν είχε αποδείξεις οργανωμένης παρέμβασης.

Σε τέτοιες συγκεχυμένες καταστάσεις, η στρατηγική να κατηγορούμε το Κρεμλίνο για όλα τα δεινά που υπονομεύουν τις «φιλελεύθερες δημοκρατίες» είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Αυτή η προδιάθεση συχνά στοχεύει, με τη βοήθεια μιας ορισμένης οπτικής γωνίας ανάλυσης της πραγματικότητας, να απαλλάξει τις ελίτ από τα λάθη τους και να αποφύγει να αναρωτηθούμε για τις συνέπειες των πολιτικών επιλογών κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Το Brexit, για παράδειγμα, προέρχεται από πολύ βαθιά προβλήματα εγγενή στη βρετανική κοινωνία και τη δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης: εξαθλίωση της μεσαίας τάξης και δυσαρέσκεια για τις ανισότητες, πολιτισμική ανασφάλεια και σύγχυση από τη μετανάστευση, βούληση ανάκτησης της πολιτικής ανεξαρτησίας σε ένα έθνος που χτίστηκε γύρω από την κυριαρχία του Κοινοβουλίου, κ.λπ. Εξηγώντας το μέσω του πρίσματος των ρωσικών ελιγμών δείχνουμε  εκπληκτική ανηθικότητα.

Αυτή η πρωτόγονη ρωσοφοβία θέτει τελικά ένα τελευταίο μείζον πρόβλημα, διότι δικαιολογεί την εκ νέου επίθεση σε μια ελευθερία έκφρασης που ήδη έχει θρυμματιστεί πολύ στη Γαλλία τα τελευταία σαράντα χρόνια. Το νομοσχέδιο για τις ψευδείς ειδήσεις, για παράδειγμα, προβλέπει, στο τρίτο άρθρο του,  στο Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο να τιμωρεί, κυρίως με αφαίρεση αδειών, τα ξένα μέσα ενημέρωσης που ασκούν «παραπληροφόρηση». Είναι προφανές ότι το μέτρο αυτό δεν στοχεύει το  al-Jazeera, αλλά το RT και το Radio Sputnik, δηλαδή τα μέσα ενημέρωσης που επιδοτούνται από το Κρεμλίνο, με τα οποία ο Εμμανουέλ Mακρόν έχει προσωπική διαμάχη. Ο Γάλλος πρόεδρος τα κατηγορεί ότι είχαν όντως συνωμοτήσει για να αποτρέψουν την άνοδό του στην εξουσία. Έτσι, λόγω μιας αντιρωσικής παράνοιας και στο όνομα μιας έννοιας «ψεύτικων ειδήσεων» με εξαιρετικά ασαφή περιγράμματα, επιτίθενται στο οικοδόμημα που επιτρέπει τον δημοκρατικό διάλογο και την άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών. Αν και η πραγματικότητα ποτέ δεν  κατανοείται από μία μοναδική οπτική γωνία, διαφωνίες για τα γεγονότα και την ερμηνεία τους χρησιμεύουν ως πρόσχημα σε όσους ασκούν την εξουσία να ενοχοποιούν μια κοσμοθεωρία ή να αποκλείουν έναν ιδεολογικό αντίπαλο. Η πολιτική καταντά έτσι αγώνας μεταξύ του στρατοπέδου της αλήθειας, του γνωστού «κύκλου της λογικής» του Aλαίν Μινκ και των πλήθους που χειραγωγείται από τη Μόσχα και ευρύτερα από τους λαϊκιστές και ένοχους επειδή δεν ψήφισαν σωστά.

‘’Θα σας στερήσουμε τον εχθρό’’

Αυτό το τελευταίο σημείο είναι θεμελιώδες, διότι η σχεδόν συστηματική ρωσοφοβία που εκδηλώνεται σήμερα στη Δύση μας λέει ότι η πολιτική έχει γίνει μια μανιχαϊκή αντιπαράθεση μεταξύ του ανθρωπισμού και των εχθρών του. Αποδίδοντας στη Ρωσία τα χαρακτηριστικά του κακού στην χημικά καθαρή του μορφή σημαίνει ότι αρνούμαστε τόσο την ουσία της πολιτικής όσο και το γεγονός ότι η ένταση μεταξύ καλού και κακού εκδηλώνεται παγκόσμια. Ισως ο Ρώσος στοχαστής, Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν, καταγράφει καλύτερα τους κινδύνους αυτής της παρέκκλισης στο έργο του Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ: «Λίγο και λίγο, ανακάλυψα ότι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ καλού και κακού δεν χωρίζει κράτη ή τάξεις ή κόμματα, αλλά περνάει από την καρδιά κάθε ανθρώπου και ολόκληρης της ανθρωπότητας ».

Όσοι αρνούνται την πολυπλοκότητα του κόσμου, από ειλικρινή ανησυχία για το μέλλον του φιλελευθερισμού στις κοινωνίες τους ή από αδυναμία ανοχής του γεγονότος ότι η Ρωσία έχει ανακάμψει μετά τον διαμελισμό της ΕΣΣΔ, δεν εξυπηρετούν τη δημοκρατική αντιπαράθεση που ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν. Την αποτρέπουν και άρα συμβάλλουν να γίνει πιο σκοτεινή η  πραγματικότητα.

Το 1991, ο διπλωματικός σύμβουλος του Γκορμπατσόφ, Γκεόργκι Αρμπάτοφ είχε προειδοποιήσει τους Δυτικούς με την ακόλουθη πρόβλεψη: “Θα σας προσφέρουμε τη χειρότερη υπηρεσία, θα σας στερήσουμε τον εχθρό!” Ο Αρμπάτοφ έκανε λάθος. Ο ρωσικός εχθρός είναι ακόμα παρών. Όπως και η συνωμοσία, αλλά όχι πάντα εκεί που την περιμένουμε.

Mετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2018/08/09/31001-20180809ARTFIG00172-bots-russes-dans-l-affaire-benalla-en-finir-avec-la-russophobie-pavlovienne.php

 Του Σάββα Καλεντερίδη

Τι γίνεται και τι θα γίνει μεταξύ ΗΠΑ – Τουρκίας –

Η εννεαμελής τουρκική αντιπροσωπεία που πήγε στην Ουάσιγκτον με επικεφαλής τον υφυπουργό εσωτερικών Σεντάτ Ονάλ, επέστρεψε άρον άρον στην Τουρκία, αφού έζησε δύσκολες στιγμές στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (Πέμπτη 16:00), η τουρκική λύρα χάνει 2.61% της αξίας της έναντι του δολαρίου και σχέση των δυο νομισμάτων διαμορφώνεται ως εξής: Ένα δολάριο, ίσον 5.4105 λίρες Τουρκίας.

Επίσης, σχεδόν την ίδια ώρα, ο μοναδικός αρμενικής καταγωγής βουλευτής στο τουρκικό κοινοβούλιο, ο οποίος εκλέχτηκε για δεύτερη φορά με το Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP), ο Γκάρο Παϋλάν, έγραψε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα το 2008 στην Τουρκία ήταν 11.000 δολάρια, ενώ ο Ερντογάν είχε θέσει ως μείζονα εθνικό στόχο, το 2023, που συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, το κατά κεφαλήν εισόδημα να ανέλθει στις 25.000 δολάρια! Ο αρμενικής καταγωγής βουλευτής υπενθύμιζε στον Ερντογάν ότι σήμερα, μετά την καταβαράθρωση της αξίας της τουρκικής λίρας, το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Τουρκία έχει πέσει στις 7.200 δολάρια!

Επίσης να αναφέρουμε ότι τις 2 Ιανουαρίου 2017 ένα δολάριο ΗΠΑ είχε 3,51920 λίρες Τουρκίας και σήμερα 5.4105, που σημαίνει ότι το εθνικό νόμισμα της Τουρκίας έχει χάσει το 44% της αξίας της σε 19 μήνες.

Νομίζω ότι είναι περιττό να κάνουμε οικονομική ανάλυση, τα δεδομένα είναι τόσο εύγλωττα, που τα λόγια περισσεύουν.

Φυσικά οι λόγοι δεν σχετίζονται αποκλειστικά με τις κυρώσεις που επιτέλους αποφάσισαν να επιβάλλουν οι ΗΠΑ στην Τουρκία, για την απαράδεκτη πρακτική που έχει αρχίσει να εφαρμόζει, με τις συλλήψεις ξένων υπηκόων, τους οποίους κράτα ως ομήρους, για να εκβιάζει απροκάλυπτα ξένες κυβερνήσεις και να εξασφαλίζει πολιτικά οφέλη.

Όμως στο άρθρο αυτό δεν θα αναφερθούμε στα δομικά προβλήματα της τουρκικής οικονομίας, που άλλωστε δεν είναι και της αρμοδιότητάς μας, αλλά στην εξέλιξη της κρίσης που έχει ξεσπάσει, με την απόφαση της Τουρκίας να συλλάβει τον Αμερικανό πάστορα Άντριου Μπράνσον, τον Οκτώβριο του 2016.

Οι ΗΠΑ μέχρι πριν λίγους μήνες προσπαθούσαν να λύσουν το πρόβλημα δια της διπλωματικής οδού και μέσω διαπραγματεύσεων, για να διαπιστώσουν ότι έχουν απέναντί τους μεγαλομανείς νεοοθωμανούς, οι οποίοι, για να απελευθερώσουν τον πάστορα, ζητούσαν την έκδοση του Γκιουλέν, την απελευθέρωση του τραπεζίτη Αττίλα Χακάν, ο οποίος ξέπλενε ιρανικό χρήμα με την πολιτική κάλυψη του Ερντογάν, μέσω της τράπεζας Χαλκ Μπανκ, για την οποία ζητούσαν επίσης να μην της επιβληθούν κυρώσεις. Τέλος, με «εργαλείο» εκβιασμού τον Μπράνσον, οι Τούρκοι ζήτησαν και το πέτυχαν, την αποπομπή των Κούρδων του YPG από την στρατηγικής σημασίας Ιεράπολη/Μένπετζ και τον έλεγχό της από κοινού με τους Αμερικανούς στρατιώτες, μοντέλο που ζητούν να εφαρμοστεί και για τις άλλες πόλεις ανατολικά του Ευφράτη που ελέγχουν οι Κούρδοι.

Και ενώ είχαν φθάσει σε ενός είδους συμφωνία, δηλαδή, να απελευθερωθεί ο Μπράνσον, στη συνέχεια να επιστρέψει στην Τουρκία ο φυλακισμένος στις ΗΠΑ Αττίλα Χακάν και να μην επιβληθεί μεγάλο πρόστιμο στη Χαλκ Μπανκ, και ενώ οι ΗΠΑ έπεισαν τον Νετανιάχου να απελευθερώσει μια Τουρκάλα που μετέφερε βοήθεια στη Χαμάς, το δικαστήριο της Σμύρνης, τις 18 Ιουλίου 2018, αντί να αποφασίσει την απελευθέρωσή του, αποφάσισε τη συνέχιση της προφυλάκισής του.

Εδώ να θυμίσουμε στους αναγνώστες μας την παροιμία που λέει ότι αν αποφασίσεις να τραβήξεις το σχοινί, πρέπει να υπολογίσεις αν κοπεί ποιος θα έχει τις βαρύτερες συνέπειες.

Εκεί λοιπόν, όπως φαίνεται εκ των πραγμάτων, το σχοινί κόπηκε και ξύπνησε μέσα στους Αμερικανούς κυβερνώντες και αξιωματούχος ο γνωστός καουμπόι του άγριου Φαρ Ουέστ.

Την επομένη της απόφασης του δικαστηρίου της Σμύρνης ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλτ Τραμπ έγραψε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης: «Ο Ερντογάν δεν έκανε τίποτα για να αφεθεί ελεύθερος αυτός ο υπέροχος χριστιανός. Ο άνθρωπος αυτός δεν έχει κάνει τίποτα και η οικογένειά του τον έχει ανάγκη».

Μετά από αυτό, το δικαστήριο της Σμύρνης, τις 25 Ιουλίου, αποφάσισε να μετατρέψει την προφυλάκιση του πάστορα σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Όμως η κίνηση αυτή προφανώς θεωρήθηκε ως άλλη μια προσπάθεια διαχείρισης ή και εμπαιγμού των ΗΠΑ και έτσι, την επόμενη ημέρα ο Τραμπ επανήλθε δρυμίτερος με το εξής μήνυμα και πάλι σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης: «Οι ΗΠΑ θα επιβάλουν βαριές κυρώσεις στην Τουρκία, επειδή κρατάει φυλακισμένο για μεγάλο χρονικό διάστημα τον Άντριου Μπράνσον».

Αυτό ήταν. Μετά τον Τραμπ τη σκυτάλη πήρε με ακόμα σκληρότερη δήλωση ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Μάικ Πενς, ο οποίος είναι εξέχον μέλος της Ευαγελικής εκκλησίας, στην οποία ανήκει και ο Μπράνσον.

Ενώ η ισοτιμία δολαρίου λίρας όταν τις 26 Ιουλίου ο Τραμπ δήλωσε ότι θα επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία, ήταν 1:4,86, όταν τις 1 Αυγούστου ανακοινώθηκαν οι κυρώσεις εις βάρος των υπουργών Εσωτερικών και Δικαιοσύνης της Τουρκίας, άρχισε η κατρακύλα και η ισοτιμία έγινε 1:5,06!
Έκτοτε και αφού η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας έκαψε πολλά δις από τα συναλλαγματικά της αποθέματά της που σύμφωνα με δημοσιεύματα είναι οριακά, η ισοτιμία της λίρας ανεβοκατεβαίνει, μέχρι που όταν προχθές έφθασε το 1:5,45, η Τουρκία αποφάσισε να ρίξει… λευκή πετσέτα.

Τι σημαίνει αυτό;

Ο Ερντογάν αποφάσισε να ζητήσει από τις ΗΠΑ να γίνει δεκτή στην Ουάσιγκτον μια εννεαμελής αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον υφυπουργό Εξωτερικών Σεντάτ Ονάλ και στελέχη από τα υπουργεία Εξωτερικών, Δικαιοσύνης, Οικονομίας και Οικονομικών.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα έγκριτων αμερικανικών εφημερίδων αλλά και εφημερίδων της Τουρκίας, οι ΗΠΑ ακολουθούν σκληρή γραμμή και στην πρώτη συνάντηση που έγινε προχθες, Τετάρτη, απαίτησαν την άνευ όρων απελευθέρωση όχι μόνο του Μπράνσον, αλλά και άλλων 15 ατόμων. Πρόκειται για 12 υπηκόους των ΗΠΑ, δύο Τούρκους πολίτες που εργάζονταν σε προξενεία των ΗΠΑ στην Τουρκία και έναν τουρκικής καταγωγής υπάλληλο της ΝΑΣΑ, που συνελήφθη ενώ πήγε στην Τουρκία για διακοπές.

Και σαν να μην έφθανε αυτό, οι Αμερικανοί ζήτησαν έγγραφη διαβεβαίωση από την Τουρκία για την απελευθέρωση των προαναφερθέντων.

Η τουρκική αντιπροσωπεία, υπό το βάρος των εξελίξεων στον οικονομικό τομέα, φέρεται να δίνει πλέον βαρύτητα στις κυρώσεις που θα αρχίσουν να ισχύουν εναντίον του Ιράν από τον προσεχή Νοέμβριο, από τις οποίες ζητεί να εξαιρεθεί η Τουρκία για τα συμβόλαια που είναι εν ισχύ και αφορούν προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου από το Ιράν.

Κλείνοντας να πούμε ότι η Τουρκία έχει ήδη πέσει η ίδια στο λάκκο που έσκαψε για τις ΗΠΑ. Φυλακισμένος δεν είναι μόνο ο Μπράνσον, αλλά και η ίδια η Τουρκία, η οποία πήγε για μαλλί και μάλλον βγαίνει όχι απλά κουρεμένη αλλά γουλί!

Να συμπληρώσουμε ότι έρχονται κι άλλα δύσκολα, τη φορά αυτή στη σχέση της με τη Ρωσία και θα τα δούμε να εκτυλίσσονται στο Ιντλίμπ, το Αφρίν και την Αλ Μπαμπ, το επόμενο διάστημα, θέματα τα οποία θα θίξουμε στο άρθρο μας της Κυριακής.

Απλά να κλείσουμε αυτό το μακροσκελές άρθρο, με την υπογράμμιση ότι η τακτική που ακολουθεί η Ελλάδα στο θέμα των δυο φυλακισμένων αξιωματικών δεν είναι απλά λανθασμένη αλλά καταστροφική.

Εγκαταλείψτε την κι αρχίστε με ένα προξενείο. Κλείστε ένα προξενείο, κάντε λόμπι στην Ε.Ε., τώρα που η Τουρκία την έχει ανάγκη, και θα δούμε αν αφήσει τα δυο παλληκάρια μας ελεύθερα ο Ερντογάν.

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα δημοκρατία και το pontos-news