Αρχική Blog Σελίδα 2777

Κρούγκμαν: Το πάρτι τελείωσε για την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
1

euro2day.gr

Το χρέος σε ξένο νόμισμα βυθίζει την τουρκική οικονομία σε ένα σπιράλ θανάτου, τονίζει ο Κρούγκμαν. Η επιλογή των capital controls, η διαγραφή χρέους και η δύσκολη επιστροφή σε δημοσιονομικά βιώσιμο μονοπάτι.

Δημοσιεύθηκε: 12 Αυγούστου 2018 – 08:40

H Toυρκία είναι αντιμέτωπη με μια κρίση παρόμοια με αυτήν που έπληξε την Ινδονησία και άλλες χώρες της Ασίας στα τέλη της δεκαετίας του 1990, εκτιμά σε άρθρο του στους New York Times ο Πολ Κρούγκμαν.

Όπως υποστηρίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος, το σενάριο των συγκεκριμένων κρίσεων είναι το εξής:«Ξεκινάς με μια χώρα, που για οποιοδήποτε λόγο, έγινε η αγαπημένη των ξένων δανειστών και βίωσε μια μεγάλη εισροή ξένων κεφαλαίων για αρκετά χρόνια. Το κρίσιμο είναι πως το χρέος που προκύπτει με τον τρόπο αυτό αποτιμάται σε ξένο νόμισμα, όχι σε εγχώριο (που είναι και ο λόγος που οι ΗΠΑ, οι οποίες δέχτηκαν και αυτές μεγάλες εισροές στο παρελθόν, δεν είναι εξίσου ευάλωτες, δανειζόμαστε σε δολάρια).Σε κάποιο σημείο ωστόσο το πάρτι τελειώνει. Δεν έχει τόση σημασία τι προκαλεί την απότομη διακοπή στον ξένο δανεισμό: μπορεί να είναι γεγονότα στο εσωτερικό, όπως το να τοποθετείς το γαμπρό σου ως υπεύθυνο για την οικονομική πολιτική, μπορεί να είναι μια αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων, μπορεί να είναι μια κρίση σε μια άλλη χώρα που οι δανειστές θεωρούν πως είναι παρόμοια με τη δική σου.

Όποιο και αν είναι το σοκ, το κρίσιμο είναι ότι το ξένο χρέος έχει καταστήσει την οικονομία σου ευάλωτη σε ένα σπιράλ θανάτου. Η απώλεια εμπιστοσύνης προκαλεί πτώση στο νόμισμα σου. Αυτό κάνει πιο δύσκολο να αποπληρώσεις τα χρέη σε ξένο νόμισμα. Αυτό πλήττει την πραγματική οικονομία και μειώνει ακόμα περισσότερο την εμπιστοσύνη, οδηγώντας σε περαιτέρω πτώση το νόμισμα σου και ούτω καθεξής.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το ξένο χρέος εκτινάσσεται ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η Ινδονησία μπήκε στην οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1990 με ξένο χρέος λιγότερο από 60% του ΑΕΠ, περίπου όσο και της Τουρκίας φέτος. Ως το 1998 η βουτιά της ρουπίας είχε στείλει το χρέος αυτό σχεδόν στο 170% του ΑΕΠ».

O Κρούγκμαν προειδοποιεί πως αν δεν υπάρξει αποτελεσματική αντίδραση από την τουρκική κυβέρνηση, τότε το νόμισμα θα βουτήξει και το χρέος θα εκτοξευτεί μέχρι να «χρεοκοπήσουν όλοι όσοι είναι να χρεοκοπήσουν».

Στο σημείο αυτό, σημειώνει, το αδύναμο νόμισμα θα οδηγήσει σε μια εξαγωγική έκρηξη και η οικονομία θα αρχίσει να ανακάμπτει στηριζόμενη στα μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα.

Μπορεί η Τουρκία να αποφύγει αυτή την κατάρρευση και να μειώσει το κόστος της κρίσης; Σύμφωνα με τον Κρούγκμαν υπάρχουν ακόμα περιθώρια, αλλά είναι πολύ στενά. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας συνδυασμός βραχυπρόθεσμης ανορθοδοξίας και αξιόπιστων δεσμεύσεων για επιστροφή στην ορθοδοξία μακροπρόθεσμα.

Τα βήματα που πρέπει να γίνουν κατά τον ίδιο είναι τα εξής: να διακοπεί η εκρηκτική άνοδος του λόγου του χρέους με κάποια προσωρινά capital controls και την αποκήρυξη ενός μέρους του χρέους σε ξένο νόμισμα. Εν τω μεταξύ, πρέπει να υπάρξουν μέτρα για ένα δημοσιονομικά βιώσιμο καθεστώς μόλις λήξει η κρίση. Αν όλα πάνε καλά, η εμπιστοσύνη θα επιστρέψει σταδιακά και τα capital controls θα αρθούν.

Όπως επισημαίνει, κάτι παρόμοιο έκανε η Μαλαισία το 1998 και η Νότια Κορέα την ίδια εποχή. Μια δεκαετία αργότερα, η Ισλανδία τα κατάφερε αρκετά καλά με ένα συνδυασμό capital controls και αποκήρυξης χρέους.

Η Αργεντινή τα πήγε σχετικά καλά με τις ετερόδοξες πολιτικές το 2002 και κάποια χρόνια αργότερα, αλλά η κυβέρνηση Κίρχνερ επέστρεψε νωρίτερα από ότι έπρεπε σε ορθόδοξες πολιτικές και άνοιξε το δρόμο για επιστροφή της χώρας στην κρίση.

Το παράδειγμα της Αργεντινής καταδεικνύει σύμφωνα με τον Κρούγκμαν πόσο δύσκολη είναι η αντιμετώπιση μιας τέτοιας κρίσης. «Χρειάζεσαι μια κυβέρνηση που είναι ευέλικτη και υπεύθυνη ταυτόχρονα» τονίζει ο ίδιος, επισημαίνοντας πως δυστυχώς δεν φαίνεται ότι η Τουρκία του Ερντογάν να είναι μια τέτοια περίπτωση.

euro2day.gr

Η απελευθέρωση των δύο.

Από
anixneuseis
-
1

1.-Η απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών αποτελεί θετικότατη εξέλιξη.
2.-Κατά την εξέταση των αντικειμένων που μετέφεραν δεν εντοπίστηκε υλικό που να παραπέμπει σε κατασκοπία, ειπώθηκε στο δικαστήριο. Οπότε, η κατηγορία ήταν είσοδος σε απαγορευμένη περιοχή.
3.-Εξέτισαν το μέγιστο της ποινής που προβλέπεται στην Τουρκία γι αυτό το αδίκημα.
Κατόπιν τούτων, το δικαστήριο αποφάσισε την αποφυλάκισή τους χωρίς περιοριστικούς όρους.
4.-Κάθε προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης του θέματος είναι γελοία.
5.-Αν οι διπλωμάτες του Κοτζιά, ή οι στρατιωτικοί του Καμμένου μπορούσαν να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα θα το επετύγχαναν το πρώτο διάστημα της σύλληψης των δύο στρατιωτικών.
6.-Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η υπόθεση της απελευθέρωσής τους έχει να κάνει με τη φάση στην οποία έχουν εισέλθει οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
7.-Όποιος έχει παρακολουθήσει τις αναρτήσεις μου θα γνωρίζει ότι όλο αυτό το διάστημα, στο μέτρο των δυνάμεών μου, σχολίαζα τις εξελίξεις και προσπαθούσα μαζί με πολλούς άλλους να βρίσκεται σε διαρκή επικαιρότητα το θέμα.
Τώρα πιστεύω πως δεν πρέπει να διολισθήσουμε σε υπερβολές σαν και αυτές που, ήδη, διαφαίνονται.
8.-Η πολιτεία πρέπει να φροντίσει να τους βρει μια σταθερή και αξιοπρεπή εργασία.

Ενώ η Ελλάδα χαίρεται, ο Τραμπ είναι έτοιμος να ανοίξει την πόρτα της “κόλασης” για τον Ταγίπ

Από
anixneuseis
-
0

AUGUST 15, 2018 Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Συγγενείς υποδέχονται τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς, υπολοχαγό Άγγελο Μητρετώδη (3Α) και λοχία Δημήτριο Κούκλατζη (3Δ), την Τετάρτη 15 Αυγούστου 2018, στο αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης. Τους δύο στρατιωτικούς παρέλαβαν από την Τουρκία  όπου με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη μετά τη χωρίς περιοριστικούς όρους απελευθέρωσή τους από τις φυλακές της Αδριανούπολης, όπου κρατούνταν από τον περασμένο Μάρτιο, καθώς είχαν συλληφθεί σε απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή στις Καστανιές του Έβρου. ΑΠΕ ΜΠΕ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

Οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί επέστρεψαν επιτέλους στην Πατρίδα. Ήταν μία χωρίς λόγο και αιτία ταλαιπωρία, και υπέφεραν μόνο επειδή η κράτησή τους εξυπηρετούσε τον Ταγίπ Ερντογάν και την ισλαμική ατζέντα του. Οπότε, η ελληνική πολιτική ηγεσία ας κρατήσει χαμηλά τους τόνους και ας αποφύγει τα πολλά συγχαρητήρια στον πρόεδρο της Τουρκίας, και υπεύθυνο των δεινών που υπέστησαν, ο Άγγελος Μητρετώδης και ο Δημήτρης Κούκλατζης.

Ο Ερντογάν δεν αξίζει ευχαριστιών. Αντίθετα δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ τα πάθη των στρατιωτικών μας.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που το τουρκικό πρακτορείο Ανατόλια δημοσίευσε την είδηση της απελευθέρωσης -όπως πάντα συμβαίνει- ακούσαμε παλαβά σενάρια, τα οποία δεν αξίζουν σχολιασμό. Ακούσαμε και διαβάσαμε και πολλές υπερβολές. Όπως ότι η αποφυλάκιση ήταν έργο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ. Η «είδηση» αυτή δεν επιβεβαιώνεται και προσωπικά πιστεύω ότι το διαρρέουν οι Τούρκοι -διότι απ’ εκεί βγήκε η «είδηση»- για να παίξουν ένα επικοινωνιακό παιγνίδι.

Βεβαίως, εάν αληθεύει το σενάριο που τον θέλει να έχει ζητήσει την απελευθέρωση του Μητρετώδη και του Κούκλατζη, πρέπει να τον ευχαριστήσουμε τον πλανητάρχη. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι, είναι πως και γιατί ασχολήθηκε με τους Έλληνες στρατιωτικούς, τη στιγμή που ο ίδιος αδυνατεί να απελευθερώσει τους δικούς του ομήρους.

Όλοι γνωρίζουμε το όνομα του Πάστορα Άντριου Μπράνσον, όμως οι Αμερικανοί φυλακισμένοι είναι σχεδόν δύο ντουζίνες, όπως είχε πει ο υφυπουργός Εξωτερικών, Γουές Μίτσελ.

Τα καλά νέα είναι ότι η Ελλάδα χαίρεται σήμερα για την απελευθέρωση των στρατιωτικών μας. Την ίδια στιγμή ο πρόεδρος Τραμπ και οι συνεργάτες του βγάζουν φωτιές για τον Τούρκο ομόλογό του, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν δείχνει πρόθεση ή διάθεση να επιτρέψει στον κ. Μπράνσον να επιστρέψει στην Αμερική. Και αυτό αποτελεί μείζον πρόβλημα που έχει μολύνει τις τουρκοαμερικανικές σχέσεις.

Στο σημείο που έφτασαν τα πράγματα, η απουσία εμπιστοσύνης μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας, είναι στο ναδίρ και ακόμα και αν τους έδινε τον Μπράνσον, θα νόμιζαν πως ζουν στον κόσμο της φαντασίας.

Η εκπρόσωπος του κ. Τραμπ δήλωσε χθες ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος είναι απογοητευμένος απο τη στάση της Τουρκία, ενώ άλλος αξιωματούχος, υπό καθεστώς ανωνυμίας, ανακοίνωσε ότι η Αμερική θα προχωρήσει σε νέες κυρώσεις. Ένας τρίτος αξιωματούχος τα είπε πιο σκληρά: ότι η Τουρκία θα έρθει αντιμέτωπη με μεγαλύτερη οικονομική πίεση. Πρόκειται, βεβαίως, για ευθεία απειλή.

Πιστεύω -λόγω εμπειρίας περισσότερο και όχι πληροφόρησης- ότι εάν ο Ταγίπ Ερντογάν, δεν απελευθερώσει τον Πάστορα και εάν δεν θέσει σε ισχύ τη διαδικασία για να τελειώσει και το δράμα των υπολοίπων Αμερικανών πολιτών, θα ανοίξει η πόρτα της …κόλασης για τον πρόεδρο της Τουρκίας.

Με όποιο μιλούμε στην Ουάσιγκτον που έχει και την παραμικρή σχέση με τα θέματα αυτά εισπράττουμε μία άνευ προηγουμένου οργή για τον Ερντογάν. Και προσέξτε: είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που παρά τα προβλήματα που τους δημιουργούσε, τον εξυμνούσαν μέχρι τον περασμένο Απρίλιο. Διότι, μετά τις επισκέψεις Αμερικανών αξιωματούχων στην Άγκυρα, εκείνο το διάστημα, άρχισε να παρατηρείται αλλαγή στη συμπεριφορά τους.

Ήταν και η πρώτη φορά που σκέφθηκαν να κοιτάξουν πραγματικά στους χάρτες της περιοχής τους εναλλακτικούς σχεδιασμούς τους για να καλύψουν την στρατηγική -τρόπος του λέγειν- θέση της Τουρκίας. Μπροστά στον άξονα Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος, Ελλάδα και Ιταλία, δεν μπορεί καμία άλλη χώρα ή περιοχή να αντέξει την οποιαδήποτε σύγκριση.

“Ο πρόεδρος Τράμπ», είπε η κ. Σάρα Χάκαμπι Σάντερτς, «αισθάνεται μεγάλη απογοήτευση για το γεγονός ότι ο πάστορας Μπράνσον δεν έχει απελευθερωθεί, καθώς και για το γεγονός ότι και άλλοι Αμερικανοί πολίτες και εργαζόμενοι σε διπλωματικές υπηρεσίες δεν έχουν αποφυλακιστεί”.

Τη Δευτέρα, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζον Μπόλτον, είπε στον πρέσβη της Τουρκίας που τον επισκέφθηκε ότι δεν πρόκειται να γίνει καμία άλλη κουβέντα με τους Τούρκους, εάν δεν επιστρέψει ο κ. Μπράνσον στην Αμερική.  Η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, επανέλαβε ότι η απελευθέρωση του Πάστορα πρέπει να γίνει στην ουσία …χθες. Πρόοδος στις συνομιλίες είναι μόνο η επιστροφή του Μπράνσον στην πατρίδα του, επανέλαβε.

Όλες οι δηλώσεις, όλες οι ενημερώσεις, σκιαγραφούν μία κατάσταση απελπιστική για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Δεν είναι μόνο ανύπαρκτες, αλλά είναι και σε κατάσταση απόλυτης εχθρότητας.

Η Αμερική και η Τουρκία είναι δύο εχθρικές χώρες. Και αυτές οι ολίγες επόμενες ημέρες θα αποδειχθούν οι πιο κρίσιμες.

Στο ερώτημα «αν τα βρίσκουν ή τα σπάνε», δεν μπορεί να απαντήσει κανείς με σιγουριά. Την απάντηση δεν την έχουν ούτε οι Αμερικανοί, αλλά μόνο ο Ερντογάν.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι μία διχασμένη και προβληματική προσωπικότητα. Το χειρότερο όλων είναι ότι επέλεξε μία αυτοκαταστροφική πορεία και αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να τον σταματήσει κανείς.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν κλείστηκε σε ένα κλουβί δίχως πόρτες και παράθυρα… Και περιμένει κάποιον να τον διασώσει. Και αυτός σίγουρα δεν είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.

Πηγή: Ενώ η Ελλάδα χαίρεται, ο Τραμπ είναι έτοιμος να ανοίξει την πόρτα της “κόλασης” για τον Ταγίπ https://hellasjournal.com/2018/08/eno-i-ellada-chairetai-o-tramp-einai-etoimos-na-anoixei-tin-porta-tis-quot-kolasis-quot-gia-ton-tagip/

ΥΠΕΞ Αλβανίας για την συμφωνία με την Ελλάδα: «Εκκρεμούν τρία ζητήματα, δεν υπάρχει θέμα αλλαγής συνόρων»

Από
pcuser
-
0

 

Ο υπουργός Εξωτερικών, Ντιτμίρ Μπουσάτι, σε δηλώσεις προς τους δημοσιογράφους αναφέρθηκε στο θέμα των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα. Ο Μπουσάτι είπε ότι η διαδικασία απαιτεί χρόνο για να περατωθεί, πρόσθεσε ότι με την Ελλάδα, η χώρα του έχει 3 συμφωνίες για να κλείσει, σημειώνει το αλβανικό δημοσίευμα.

Ο υπουργός Εξωτερικών, μετά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, απάντησε στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα.

Ο Μπουσάτι δήλωσε ότι δεν υπάρχει συμφωνία για αλλαγή των συνόρων, αλλά μια τεχνική διαδικασία για τη συντήρηση των πυραμίδων (συνοριακών σημείων) που υπάρχουν επί της μεθοριακής γραμμής.

Ερωτηθείς για το ρόλο του προέδρου Ιλίρ Μέτα για την υπογραφή συμφωνίας, ο Μπουσάτι δήλωσε ότι ο πρόεδρος έχει δώσει την εξουσιοδότηση και ότι τον ογκώδη φάκελο (χιλίων σελίδων) μελετούν οι εμπειρογνώμονες.

Ο επικεφαλής της αλβανικής διπλωματίας δήλωσε ότι το αλβανικό Δημοκρατικό Κόμμα αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την ένταση στις σχέσεις με την Ελλάδα. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η δήλωσή του για την ΑΟΖ όπου ουσιαστικά αποκαλύπτει πως τα δεδομένα είναι διαφορετικά σε σχέση με την παλαιότερη συμφωνία που είχαν υπογράψει οι δυο χώρες το 2009.

«Υπάρχει μια μεγάλη παραπληροφόρηση, ειδικά από το Δημοκρατικό Κόμμα. Μιλάνε για τετραγωνικά χιλιόμετρα θάλασσας, για ενδεχόμενες πετρελαϊκές περιοχές, για τη διαγραφή του θέματος των Τσάμηδων, είναι προφανές ότι υπάρχει μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια να διατηρηθεί αυτή η ένταση στις σχέσεις μας. Είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε. Έχουμε ένα πλεονέκτημα σε σχέση με την Ελλάδα, έχουμε την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που μας λέει σαφώς τι δεν πρέπει να κάνουμε. Έχουμε συμμορφωθεί με αυτήν την απόφαση. Δεν πρέπει να τροφοδοτούμε την κοινή γνώμη με ψευδαισθήσεις. Η Ελλάδα δεν έχει χάσει κανέναν πόλεμο μαζί μας, ούτε εμείς μαζί της», είπε.

Ο Μπουσάτι δήλωσε ότι δεν υπάρχει συμφωνία αλλαγής συνόρων, αλλά από την άλλη πλευρά δεν έδωσε προθεσμίες. Ερωτηθείς για τη δήλωση του Χαν ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα πρέπει να κλείσουν εντός δύο εβδομάδων, ο Μπουσάτι δήλωσε ότι η διαδικασία αυτή χρειάζεται χρόνο.

Δεν απέφυγε να δώσει και μια απάντηση στον πρώην πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα που κάθε τόσο παρεμβαίνει στα ΜΜΕ.

«Ο μόνος που κάνει, σαν να μην καταλαβαίνει, είναι ο Μπερίσα, δεν πρόκειται για αναδιάρθρωση συνόρων. Πρόκειται για διεθνείς πράξεις, είναι μια τεχνική διαδικασία για τη συντήρηση των πυραμίδων. Έχουμε παρόμοια συμφωνία και με άλλες χώρες που συνορεύουμε. Ο νόμος είναι σαφής. Για κάθε γύρο διαπραγματεύσεων, ζητάμε την έγκριση του Προέδρου να υπογράψει τη συμφωνία. Οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν τελειώσει. Χρειαζόμαστε χρόνο, δεν μπορώ να επιβεβαιώσω ότι θα τελειώσουν σε δύο εβδομάδες», είπε.
Πηγή: Himara.gr

Αμεση Ανάλυση: Γιατί τους απελευθέρωσε;

Από
anixneuseis
-
1

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*

Η απελευθέρωση των δύο ελλήνων στρατιωτικών παραμονή του δεκαπενταύγουστου υπήρξε εντελώς αιφνιδιαστική. Το γεγονός έφερε ανακούφιση στις οικογένειές τους και σκόρπισε χαρά και συγκίνηση σε όλη την Ελλάδα λόγω του μεγάλου συμβολισμού που έφερε η πολύμηνη και καθ’ όλα άδικη κράτησή τους αλλά και η λύτρωσή τους παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τί όμως συνέβη και το καθεστώς Ερντογάν αποφάσισε να τους αφήσει ελεύθερους;

Όλες οι ενδείξεις συντείνουν προς το ότι η ευτυχής εξέλιξη συνδέεται άμεσα με το θέμα της συνεχιζόμενης κρατήσεως του αμερικανού πάστορα Μπράνσον και της συνεπακόλουθης εντάσεως μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ. Εκτός από τον Μπράνσον, στις τουρκικές φυλακές κρατούνται αμερικανοί, γερμανοί και γάλλοι υπήκοοι. Εδώ και λίγες ημέρες οι ΗΠΑ δεν ζητούν μόνον την αποφυλάκιση του πάστορα. Απαιτούν πλέον την απελευθέρωση όλων όσων σχετίζονται με αμερικανικά συμφέροντα (αμερικανοί αλλά και τούρκοι υπάλληλοι σε αμερικανικά προξενεία) και κρατούνται στις τουρκικές φυλακές.

Η περίπτωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών διέφερε ως προς τις άλλες υποθέσεις ξένων υπηκόων διότι δεν τους κατηγορούσαν για συνεργασία με τους Γκιουλενιστές ή τους αυτονομιστές του PKK. Κατά τα λοιπά υπήρχαν πολλές ομοιότητες. Όλοι έχουν κρατηθεί επί μακρό χρονικό διάστημα χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Όταν γίνονται γνωστές οι κατηγορίες, διαπιστώνεται ότι δεν συνοδεύονται από ισχυρά στοιχεία. Σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχει η βεβαιότητα ότι πρόκειται περί ομηρίας, όπου η τουρκική πλευρά περιμένει να πάρει κάτι ως αντάλλαγμα για να τους αφήσει ελεύθερους.

Με την αιφνιδιαστική του κίνηση ο Ερντογάν ήθελε να περάσει διάφορα μηνύματα:

•Προς τις ΗΠΑ και την Ευρώπη: Το καθεστώς δεν είναι απόλυτο και μονολιθικό. Υπάρχει ελπίδα σύντομης απελευθερώσεως του αμερικανού πάστορα και ίσως και άλλων.

•Προς τις ΗΠΑ: Οι δύο έλληνες στρατιωτικοί αφέθησαν μετά από απόφαση τουρκικού δικαστηρίου. Επομένως και η υπόθεση του πάστορα πρέπει να περάσει τυπικώς μέσα από την τουρκική δικαιοσύνη. Ήδη ένας τούρκος δημοσιογράφος, ο Αμπντουκαντίρ Σεβί, γνωστός για τις στενές του σχέσεις με το κυβερνών ισλαμικό κόμμα, έγραψε ότι η απελευθέρωση του πάστορα είναι θέμα χρόνου, εάν οι ΗΠΑ παρουσιάσουν στοιχεία για τα προβλήματα που έχει προκαλέσει στην ψυχική του υγεία η σχεδόν διετής παραμονή στις φυλακές.

•Προς τις διεθνείς αγορές: Η απελευθέρωση είναι σημάδι επιστροφής της Τουρκίας σε μία πιο λογική στάση. Οι αγορές που είναι εξαιρετικά ευαίσθητες σε σχετικές κινήσεις ελπίζεται ότι θα το καταγράψουν και θα μειωθούν οι διεθνείς οικονομικές πιέσεις προς την τουρκική λίρα.

Η απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών θα πρέπει να συνδυασθεί και με την ανακοίνωση που εξέδωσαν στις 31 Ιουλίου 18 ηγέτες θρησκευτικών μειονοτήτων της Τουρκίας. Στην ανακοίνωση αναφέρεται οι μειονότητες «είναι ελεύθερες να ζήσουν σύμφωνα με την πίστη τους και να ασκήσουν τα λατρευτικά τους καθήκοντα σύμφωνα με τις παραδόσεις τους. Δηλώσεις που αναφέρουν ή υπονοούν καταπίεση είναι εντελώς αναληθείς». Η ανακοίνωση αποτελούσε απάντηση στα σχόλια του αμερικανού αντιπροέδρου Μάικ Πένς που είχε πει ότι δεν υπάρχει θρησκευτική ελευθερία στην Τουρκία. Ουδέποτε ο Ερντογάν θα κατέφευγε σε μία τέτοια κίνηση από ανθρώπους που θεωρεί κατώτερους (γκιαούρηδες), εάν δεν αισθανόταν ότι βρίσκεται υπό τρομερή πίεση. Αυτό δηλώνει και η απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών. Εάν επιβεβαιωθεί τις επόμενες ημέρες ότι δεν πρόκειται περί τακτικού ελιγμού του Ερντογάν για να κερδίσει χρόνο, θα έχουμε μία ακόμη απόδειξη του απίστευτου ρεαλισμού του, όταν πιέζεται.

Επίσης, είναι βέβαιον ότι ο Ερντογάν θα σπεύσει να χρησιμοποιήσει τις ανακοινώσεις που θα γίνουν στην Ελλάδα για το θέμα. Εάν οι ανακοινώσεις είναι τμήμα της συμφωνίας για την απελευθέρωση, καλώς να γίνουν αλλά να είναι συγκρατημένες. Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα αναμένεται ιδιαίτερα μεγάλη ένταση με την Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο. Τέτοιες δηλώσεις αποπροσανατολιζουν τη διεθνή κοινότητα.

Τέλος, αυτό που συνέβη με τους δύο έλληνες στρατιωτικούς, τον πάστορα, τους αμερικανούς και γερμανούς κρατουμένους δείχνει την επιλογή της Τουρκίας κατά την τελευταία διετία να χρησιμοποιήσει αυτούς τους ανθρώπους ως ομήρους σε διαπραγματεύσεις. Δυστυχώς αυτή την αντίληψη επιβεβαίωσε η Γερμανία που εντελώς λανθασμένα αποδέχθηκε τον Φεβρουάριο του 2018 την απελευθέρωση του δημοσιογράφου Γιουκσέλ -γερμανικής και τουρκικής ιθαγένειας- με αντάλλαγμα την πώληση πολεμικού υλικού στην Τουρκία. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να ισχύει η αρχή ότι δεν διαπραγματεύεσαι ούτε με τρομοκράτες ούτε με κράτος που ακολουθεί τέτοιες πρακτικές. Ορθότατη υπήρξε η επιλογή της Ελλάδος να μην μπει στη λογική διαπραγματεύσεων. Αυτό αναφέρεται διότι η Ελλάδα γειτνιάζει με την Τουρκία και μπορεί η τελευταία να υιοθετήσει εκ νέου τέτοιες τακτικές.

Καθημερινή

Turkey’s Child Brides

Από
pcuser
-
0

Where would you like your daughter to be when she is 13? In school, or in bed with a grown man? The answer to this question is largely beyond argument in much of the world. In Islamic societies, however — including non-Arab and theoretically secular Turkey — the answer is anyone’s guess. Usually in such states, the police power of the government does not fight the patriarchal tradition; instead, as in Turkey, it supports it:

  • 40% of girls under 18 in Turkey are forced into marriage (according to Turkish Philanthropy Funds).
  • In January 2018, a government body under President Recep Tayyip Erdoğan’s jurisdiction suggested that, according to Islamic law, girls as young as 9 and boys as young as 12 could marry.
  • “Low education” means almost all of Turkey: The average schooling in the country is a mere 6.5 years.
  • In Turkey you may abuse a 13-year-old and walk free, but you may not tease the president.

Turkey’s former president, Abdullah Gül, the former ally of incumbent Islamist strongman Recep Tayyip Erdoğan and co-founder of the party that has ruled Turkey since 2002, was a 30-year-old man when he married his then fifteen-year-old bride, Hayrünnisa. Gül, nominated for the presidency by Erdoğan, was Turkey’s first Islamist president.

Conservative Turks, instead of questioning Gül’s marriage to a child, cheered his rise to the presidency. This author was privately — but not politely — warned several times by senior politicians against bringing up the issue in his column in another newspaper.

According to Turkish Philanthropy Funds (TPF), 40% of girls under the age of 18 in Turkey are forced into marriage. TPF found that the Turkish national average of female high school dropouts was 56%. It further found that early marriage is seen in families with a low education level. “Low education” means almost all of Turkey: The average schooling in the country is a mere 6.5 years. In 45 Turkish provinces, the schooling rate is below the national average.

The Islamist rule in the once secular country has added to the problem of child brides instead of combating it. In November 2017, President Erdoğan signed the “mufti law,” which allows state-approved clerics (or simply imams) to conduct marriage ceremonies, “despite concerns from civil society that this could have an impact on child marriage.”

In January 2018, the Directorate of Religious Affairs (Diyanet) — a government body under Erdoğan’s jurisdiction — suggested that according to Islamic law, girls as young as 9 years old and boys as young as 12 could marry. Diyanet is responsible for administering religious institutions in Turkey. Its website reaffirmed that, according to Islamic law, whoever had reached the age of “adolescence“ had the right to marry. This “fatwa” prompted the country’s main opposition party, a secular group, to call for an investigation into child marriages.

The arrival of around three million Syrian refugees to Turkey since civil war broke out in the neighboring country has made things worse. For instance, a social worker at the Kanuni Sultan Süleyman Training and Research Hospital in Istanbul’s Küçükçekmece district revealed that the hospital treated 115 pregnant underage girls, including 39 Syrian nationals, between Jan. 1 and May 9, 2017.

The social worker complained to prosecutors that the hospital tried to cover up the pregnancies and did not notify the authorities, as is a legal requirement for the treatment of all pregnant girls younger than 18 in Turkey. Such examples are only the “tip of the iceberg,” according to Canan Güllü, head of the Turkish Women Associations Federation.

A recent case of Syrian refugee-related child abuse is an embarrassment not only for the Turkish political culture that has nurtured the malady but also for the Turkish judiciary: Fatma C., a Syrian child refugee arrived in Ankara, the Turkish capital, with her family four years ago. In 2017, according to an indictment, she was forced to marry her relative at the age of 13, Abdulkerim J. The marriage was not civil but religious (made legal under Islam by an imam). Fatma C. got pregnant and was taken to a local health center where, because she was younger than 18, authorities informed law enforcement authorities.

Prosecutors decided that the girl’s husband and her mother, Emani B., should stand trial for forcing an underage girl into marriage. So, stand trial they did. But a court in Ankara ruled during the first hearing of the case to acquit them. The defendants maintained that they did not know the Turkish law on marriage and that the girl had married “under Syrian law.” An unusually tolerant Turkish prosecutor ruled that the “marriage took place not with the intention of committing an offense.”

“It is universal rule that not knowing the law is not an excuse when one offends,” said Ceren Kalay Eken, a lawyer from the Ankara Bar Association. “The appropriate place for a 13-year-old girl is on the school bench, not tending to the cradle.”

It is amazing how soft and tolerant Turkish law enforcement can be when the offenders act from motives derived from austere Islamic values and traditions. Around the same time as the child bride’s abusers went free during their first hearing, another Ankara court arrested four university students for exhibiting at their graduation ceremony a placard that the court deemed insulting to President Erdoğan. In Turkey, you may abuse a 13-year-old and walk free, but you may not tease the president.

by Burak Bekdil
Gatestone Institute 

https://www.meforum.org/articles/2018/child-brides-in-turkey

Burak Bekdil is an Ankara-based political analyst and a Fellow at the Middle East Forum.

Το παράδειγμα της Τουρκίας δείχνει ότι κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει.

Από
anixneuseis
-
0

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

μέλους της ΠΓ του “Μετώπου ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

και της “Πανελλαδικής Πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας και της Πατρίδας μας”

Ας ξεκαθαρίσουμε πέντε πράγματα διότι το παράδειγμα της Τουρκίας, δεν προσφέρεται απλά για άντληση αμφιλεγόμενων δήθεν συμπερασμάτων. Η ανοχή μας δε, είναι αυτή που το κάνει να προσφέρεται πρωτίστως για καλλιέργεια αυταπατών… Έχουμε και λέμε λοιπόν…

Η παράνομη κράτηση του Ευαγγελιστή Αμερικανού πάστορα, δεν είναι η αιτία, αλλά η συνειδητά παρκαρισμένη αφορμή που απλώς το υπό τον Τραμπ αμερικανικό κατεστημένο αποφάσισε για συγκεκριμένους λόγους να “ξεπαρκάρει”…

Η πραγματική αιτία βρίσκεται στην αποκάλυψη της πραγματικής ατζέντας Ερντογάν, η οποία ξεδιπλώθηκε στη σύνοδο του ASEAN στην Σιγκαπούρη…

Η δυνατότητα άσκησης νομισματικού πολέμου εκ μέρους των ΗΠΑ, οφείλεται στη δομική εξάρτηση της τουρκικής Δημόσιας ΚΑΙ Ιδιωτικής οικονομίας, και όχι στο γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει εθνικό νόμισμα. Αν τα πράγματα ήταν τόσο απλά, τότε τον μεγαλύτερο οικονομικό πόλεμο σε βάρος της τουρκικής οικονομίας θα μπορούσε να τον επιφέρει η Ελλαδαρ. Σωστά;;;

Η δυνατότητα ανταπάντησης εκ μέρους του καθεστώτος της Τουρκίας βεβαίως και είναι υπαρκτή, ακριβώς επειδή η δομική εξάρτηση είναι δυναμικά αμφίδρομη…

Σημείο κλειδί το οποίο τεχνηέντως προσπερνάται, είναι το γεγονός οτι οι ΗΠΑ, αποφεύγουν προς το παρόν να κλιμακώσουν αντίποινα σε επίπεδο γεωπολιτικό.

Ας κρατούν λοιπόν προς το παρόν μικρό καλάθι οι φανατικοί της επιφανειακής ανάλυσης…

Η  ώρα της στρατηγικής σύγκρουσης δεν έχει έλθει ακόμη. Δεν ξέρουμε καν αν και πότε θα έρθει.

Στη Γεωπολιτική, ειναι άλλο πράγμα η Τουρκία του ισλαμοπαράφρονα Ερντογάν, κσι εντελώς διαφορετικό η Τουρκία σαν ισχυρό γεωπολιτικό μέγεθος, του όποιου πρέπει να χαλιναγωγηθεί η πορεία της επόμενης μέρας.θ

Οι σχέσεις της Τουρκίας με ΗΠΑ-Ρωσία και πώς επηρεάζουν την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0
Του Βασίλη Κοψαχείλη*  Τρίτη 14 Αυγούστου 2018, liberal.gr
Οι ώρες αυτές είναι από εκείνες τις στιγμές που η Ιστορία κρατά την ανάσα της, περιμένοντας τις εξελίξεις…

Η οικονομική κρίση στην Τουρκία σε συνδυασμό με το σκληρό παιχνίδι των υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Ρωσίας, γύρω από τη γεωστρατηγική της αξία, εγείρει φόβους ότι ενδεχομένως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αποτολμήσει να παίξει το τελευταίο του χαρτί, θέλοντας να δείξει σε όλους ότι η Τουρκία είναι το αφεντικό που κρατά τα κλειδιά της Ανατολικής Μεσογείου.

Όσο και αν δεν μας αρέσει εδώ στην Ελλάδα να μας το λένε, στις διεθνείς σχέσεις το μέγεθος μετράει. Και η Τουρκία είναι ένα μέγεθος πολύ σημαντικό, που για τις υπερδυνάμεις ΗΠΑ και Ρωσία αξίζει την ανάληψη υψηλών ρίσκων και θυσιών προκειμένου να κερδηθεί. Και επειδή εμείς είμαστε ένα μικρό μέγεθος, ενδεχομένως αν συνεχίσουμε να καπνίζουμε τις δάφνες «αναβάθμισης του ρόλου μας» στην περιοχή, να βρεθούμε, ξαφνικά και ξανά, σε ρόλο Ιφιγένειας προκειμένου να ξεκλειδωθούν εξελίξεις στην Τουρκία και στην ευρύτερη περιοχή μας.

ΗΠΑ και Τουρκία

Από την ώρα που πρόεδρος των ΗΠΑ ανέλαβε ο Ντόναλντ Τραμπ, η Αμερικανική στρατηγική εξωτερικών και άμυνας δεν είναι μία αλλά δύο: η παραδοσιακή των αρμόδιων υπηρεσιών και αυτή του Ντόναλντ Τραμπ.

Η παραδοσιακή Αμερικανική στρατηγική θεωρεί την Τουρκία πολύτιμη. Πολύτιμη ως σύμμαχο, πολύτιμη ως στρατηγική θέση, πολύτιμη εναντίον της Ρωσίας, πολύτιμη για τη Μέση Ανατολή, πολύτιμη ως πύλη ενεργειακών πόρων προς τα Δυτικά, πολύτιμη ως πρότυπο κοσμικού Μουσουλμανικού κράτους, πολύτιμη και χρήσιμη για πολλές άλλες δουλειές που στην παγκόσμια πολιτική γίνονται αλλά ποτέ δεν λέγονται.

Η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ την θεωρεί πολύτιμο «λαγό», έναν γεωπολιτικό Ελβετικό σουγιά που θα του κάνει όλες τις δουλειές στην ευρύτερη περιοχή. Γνωρίζοντας και την ιδιοσυγκρασία του Τούρκου Προέδρου, ο πρόεδρος Τραμπ έχει χρήσει την Τουρκία κορυφαίο πολυεργαλείο ανακατέματος της περιοχής στη στρατηγική του.

Παρά τις αντίθετες δηλώσεις των Αμερικανών διπλωματών, ο Λευκός Οίκος ενδιαφέρεται ελάχιστα για το αν τελικά θα περάσει Αζέρικο αέριο μέσω Τουρκίας στην Ευρώπη. Γιατί ξέρει καλά ότι μαζί με το Αζέρικο αέριο θα περάσει και το Ρωσικό…

Και εδώ υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων με τη στρατηγική του προέδρου Τραμπ που θέλει να πουλήσει το ακριβότερο αμερικανικό LNG στην Ευρώπη. Για να συμφέρει το αμερικανικό LNG θα πρέπει να γίνει πάρα πολύ ακριβό το Αζέρικο και το Ρωσικό αέριο στο νότο. Και αυτό συνήθως γίνεται με ένα τρόπο. Με μια γεωπολιτική κρίση που θα κάνει την Ανατολική Θράκη no – go – zone ενεργειακών συμφερόντων από την Ανατολή προς τη Δύση.

Επίσης, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν ενδιαφέρεται να κρατήσει τις ΗΠΑ εντός ΝΑΤΟ. Θεωρεί το ΝΑΤΟ αποκλειστικά Ευρωπαϊκή υπόθεση. Αντίθετα, ενδιαφέρεται να προχωρήσει σε διμερείς διακρατικές αμυντικές συμφωνίες με τα κράτη της Ευρώπης, με τις ΗΠΑ να είναι συμβαλλόμενο μέρος από θέση ισχύος και με απτά ανταλλάγματα για την Αμερικανική πολεμική βιομηχανία. Για να το καταφέρει αυτό, χωρίς οι ΗΠΑ να επωμιστούν το διπλωματικό κόστος της αποχώρησης από το ΝΑΤΟ, ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει ως «λαγό» την Τουρκία για τη «βρώμικη» δουλειά. Και φαίνεται ότι με τα λεγόμενά του ο Ερντογάν τον εξυπηρετεί, άρα δεν έχει κανένα λόγο να κάνει πίσω ο πρόεδρος Τραμπ στην κόντρα του με τον Ερντογάν… για την ώρα τουλάχιστο!

Ρωσία και Τουρκία

Από το καλοκαίρι του 2016, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν, η Ρωσία έχει προσθέσει το πετράδι Τουρκία στο στέμμα της…

Έκτοτε έχει συνδέσει σημαντικά γεωστρατηγικά της συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών, με την παραμονή του Ερντογάν στην εξουσία.

Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε το Κρεμλίνο να δει θα ήταν μια στρατηγική ήττα του Ερντογάν που θα τελείωνε το όνειρο της Ρωσίας να εισχωρήσει ενεργειακά από το νότο στην Ευρώπη, καθώς και μέσω της Τουρκίας να ελέγξει για πρώτη φορά στην ιστορία της τον άξονα Στενά Βοσπόρου – Ερυθρά Θάλασσα, αφού οι συστοιχίες S-400 προορίζονται για το Βόσπορο και τη Σομαλία αντίστοιχα, που εσχάτως απέκτησε εκεί σημαντική στρατιωτική βάση η Τουρκία.

Έτσι, αντίθετα από το Λευκό Οίκο, το Κρεμλίνο θα ήθελε τον απόλυτο έλεγχο και τη (Ρωσική) σταθερότητα στη Θράκη, ενώ θα έβλεπε πολύ θετικά μία έκρυθμη γεωπολιτικά κατάσταση στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Άρα, η Τουρκία του Ερντογάν θα μπορούσε να είναι χρήσιμο πολυεργαλείο και για την στρατηγική του Κρεμλίνου στην ευρύτερη περιοχή…
Τουρκία και περιφερειακή ασφάλεια

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα ανταγωνιστικά συμφέροντα ΗΠΑ και Ρωσίας στην περιοχή μας, συγκλίνουν στο να χρησιμοποιήσουν ανταγωνιστικά, αλλά πάντα ελεγχόμενα, την Τουρκία του Ερντογάν ως χρήσιμο «λαγό» ανακατέματος της τράπουλας και πρόκλησης αναταραχών που θα ξεκλειδώσουν εξελίξεις.

Ανάλογα με το ποιος από τους δύο θα κερδίσει, ο Ερντογάν την επόμενη μέρα θα είναι πρόβλημα ή εξιλαστήριο θύμα και για τους δύο. Έτσι, ο Ερντογάν θα θυσιαστεί και η Τουρκία με νέα ηγεσία θα παραμείνει πολύτιμη γενικά στη σφαίρα επιρροής του κερδισμένου.

ΗΠΑ και Ρωσία, η κάθε μία για τους δικούς της λόγους, έχουν κάθε συμφέρον να εξωθήσουν τον Ερντογάν στο λάθος…

Η Ελλάδα ως Ιφιγένεια;

Οι σχεδιασμοί τόσο του Λευκού Οίκου όσο και του Κρεμλίνου έχουν και την Ελλάδα στο κάδρο. Και δεν μας έχουν ως προστατευόμενους «παίκτες», όπως για παράδειγμα έχει καταφέρει να είναι το Ισραήλ, αλλά ως χρήσιμη Ιφιγένεια απέναντι στην ασταθή Τουρκία. Διότι, είτε από το βορρά είτε από το νότο, είμαστε μπλοκαρισμένοι και μόνο από τύχη δεν θα καούμε αν πάρουν τελικά σάρκα και οστά οι σχεδιασμοί…

Και αυτό είναι μια απάντηση σε όσους βλέπουν αναβαθμισμένο ρόλο της Ελλάδας, τώρα που η Τουρκία είναι στα μαχαίρια με τη Δύση… και είναι και μια απάντηση σε όσους με επιμέλεια καλλιεργούν το αφήγημα της ΑΟΖ στην κατεστραμμένη γενικώς Ελληνική κοινωνία, παραμυθιάζοντάς τη ότι έτσι θα λυθούν τα ταμειακά μας προβλήματα και όχι μόνο…

Λίγοι αντιλαμβάνονται ότι πίσω από το αφήγημα της ΑΟΖ (όχι φυσικά ως νομικής αξίας, αλλά ως τον παρουσιαζόμενο απόλυτο παράγοντα ισχύος μας) ότι κρύβεται η «μπανανόφλουδα» που πολλοί «φίλοι» περιμένουν να πατήσουμε για να προκαλέσουμε τον Ερντογάν να πατήσει και εκείνος την δική του «μπανανόφλουδα».

Γι’ αυτό επιβάλλεται η στρατηγική μας να είναι κρυστάλλινη ως προς την ανάγνωση του πεδίου και τους στόχους μας. Γι’ αυτό επιβάλλεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να μην προκαλούμε την τύχη μας πατώντας τα ευαίσθητα σημεία των υπερδυνάμεων (17Ν, Ρώσοι διπλωμάτες, κλπ) όσο και αν προκαλούμαστε από αυτές… Γι’ αυτό επιβάλλεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί στη στρατιωτική μας στρατηγική και τακτική, γιατί ανεξάρτητα από το τι θα δείχνουν οι αλγόριθμοι ή οι πολιτικοί χρησμοί, εις οιωνός άριστος… και στη σύγχρονη εκδοχή του είναι το να κερδίζουμε τις μάχες χωρίς να χρειαστεί να πολεμήσουμε!

Οι επόμενοι μήνες θα είναι ενδιαφέροντες. Από εμάς εξαρτάται αν θα είναι συναρπαστικοί ή τραυματικοί. Πάντως, την Τουρκία θα εξακολουθήσουμε να την έχουμε δίπλα μας…

*Ο Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος.

liberal.gr

ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ;

Από
anixneuseis
-
2
Καθημερινά παραβιάζουν εθνικό εναέριο χώρο και, πλέον, χωρικά ύδατα.
Συνέλαβαν α λα τούρκα, και κρατούν ομήρους δύο Έλληνες στρατιωτικούς. (Δεν ξέρω αν υπήρχε άλλος στρατός που να μην προσπαθούσε καθημερινά να τους απελευθερώσει και με στρατιωτικά μέσα)
Φθάνουν με το λιμενικό και τα ψαροκάικά τους μέχρι τις ακτές, όχι, απλώς, στη χωρική θάλασσα, των νησιών μας.
Συνεχίζετε να πιστεύετε πως υπάρχει ελληνικό κράτος;
Ναι, υπάρχει. Μόνο όταν αναλαμβάνει η γραφειοκρατία να σε ταλαιπωρήσει ή η εφορία όταν πέσει κάποιος στα νύχια της.
Αντί να παρέχει υπηρεσίες και ασφάλεια στους πολίτες, τους ζητά.

Πως ο Τραμπ κατέστρεψε την Τουρκία: Η Αμερική δεν χρειάστηκε να ρίξει καν ένα πυροβολισμό!

Από
anixneuseis
-
0

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απευθύνεται στους άνδρες και τις γυναίκες των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Φωτογραφία via Twitter, @realDonaldTrump

AUGUST 14, 2018

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Μου είπε ένας Αμερικανός συνάδελφος, με τον οποίο συζητούσαμε χθες τα νέα αρνητικά δεδομένα στις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Τουρκία, και τον κατήφορο -μέσα σε ολίγες ημέρες- της οικονομίας της ότι η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ, μπορεί να επιβάλει τις απόψεις της χωρίς να ρίξει ούτε ένα πυροβολισμό.

Προκαλεί πραγματικά ανατριχίλα όταν σκέφτεται κανείς το μέγεθος της δύναμης των ΗΠΑ, ιδιαίτερα τώρα, που έχει στο τιμόνι της ένα Πρόεδρο, ο οποίος πιστεύει ότι όλος ο κόσμος πρέπει να υποταχθεί στην Ουάσιγκτον.

ΠΑΓΩΣΕ Η ΠΩΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ F-35 ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Αυτή την άνευ προηγουμένου ισχύ είναι που αγνόησε ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος μέσα στο σχιζοφρενικό του μυαλό είχε αποφασίσει ότι ο ίδιος είναι άτρωτος και η χώρα του μία …υπερδύναμη. Διότι αυτό ήταν το μήνυμά του πριν από τις εκλογές στην Τουρκία, στις 24 Ιουνίου, και με αυτό το σύνθημα «ενέπνευσε» τα χαμηλά μορφωτικά στρώματα του τουρκικού λαού, που αλαφιασμένα τον χειροκροτούν σε κάθε εμφάνισή του.

Αγνοώντας την παντοδυναμία της Αμερικής, και πιστεύοντας ότι λόγω της στρατηγικής του σχέσης με τη Ρωσία, θα είχε και προστασία έναντι αυτών που θεωρεί εχθρούς του, ο Ερντογάν βρέθηκε στην πιο δεινή θέση, έχοντας απέναντι ένα αποφασισμένο (για όλα) και αποφασιστικό Ντόναλντ Τραμπ.

Οχυρώθηκε πίσω από τον συμφεροντολόγο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος προφανώς δεν θα τον βοηθήσει οικονομικά, διότι τα χρήματα διάσωσης της Τουρκίας είναι πολλά και καμία χώρα, εκτός της Αμερικής, δεν μπορεί να τα διαθέσει.

Βεβαίως, και να ήθελε ο πρόεδρος Τραμπ να τον σώσει -που προφανώς δεν το θέλει αυτή τη στιγμή, εκτός αν υποταχθεί στην Αμερική- τα κονδύλια διάσωσης πρέπει να περάσουν από τη φωτιά και τη λάβα του Κογκρέσου, το οποίο ΔΕΝ θα τα εγκρίνει ποτέ, ο Θεός να κατεβεί στη γη.

Ας βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά:

Εδώ και δύο χρόνια, ο πρόεδρος της Τουρκίας έχει κάνει μία απίστευτη στροφή και έχει ταχθεί σε όλα τα διεθνή μέτωπα εναντίον της Αμερικής και του Ισραήλ. Η Ουάσιγκτον έκανε για μεγάλο διάστημα τα στραβά μάτια, ελπίζοντας ότι θα συνέλθει. Οι Αμερικανοί γραφειοκράτες ζούσαν σε ένα φανταστικό κόσμο. Νόμιζαν ότι όπως έκανε την «κωλοτούμπα» με τη Ρωσία, το ίδιο θα συνέβαινε και με τη στάση του έναντι των ΗΠΑ.

Μόνο που ο Ερντογάν είχε αποφασίσει να απομακρυνθεί από τη Δύση και να λάβει μέρος στην καινούργια συμμαχία που στήνει ο πρόεδρος της Ρωσίας. Ο Τούρκος ηγέτης είναι παθολογικά αντιαμερικανός και αντισημίτης, αλλά είναι και αλαζονικός, σε σημείο που είχε πιστέψει ότι ήταν ήδη Σουλτάνος.

Υπάρχουν βέβαια και μερικοί αναλυτές που πιστεύουν ότι την αλλαγή του την επέβαλε ο Βλ. Πούτιν, ο οποίος -όπως λένε- τον εκμεταλλεύεται για όσο διάστημα τον έχει ανάγκη για να τινάξει στον αέρα τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Είναι μία λογική εξήγηση, αν και δεν έχουμε στοιχεία που να την επιβεβαιώνουν.

Όταν προέκυψε το θέμα του Πάστορα Άντριου Μπράνσον, για τον οποίο η Αμερική δεν είχε ασχοληθεί από την αρχή, ο κ. Ερντογάν δεν πίστεψε ποτέ ότι θα αναδειχθεί σε μείζον ζήτημα. Πάλι έπεσε έξω και δεν είχε υπολογίσει την εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Αμερική. Το χριστιανικό στοιχείο στις ΗΠΑ είναι πηγή ψήφων για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ούτε υπολόγισε τη δύναμη του αντιπροέδρου Μάικ Πενς, ο οποίος έχει ψυχική σύνδεση και σχέση με τους χριστιανούς ψηφοφόρους.

Και αντί να δώσει τον Πάστορα και να ησυχάσει, επέλεξε ως ερασιτέχνης χάννος που είναι, να κοντράρει τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, και μάλιστα για ένα θέμα το οποίο και οι δύο έδειξαν πόσο τους ενδιαφέρει.

Απ’ εκεί και πέρα ό,τι συνέβη ήταν αναμενόμενο. Αυτό που πολλοί δεν υποψιάστηκαν ήταν ότι ο Λευκός Οίκος θα τον χτυπούσε αλύπητα εκεί που πονούσε. Η «αχίλλειος πτέρνα» του ήταν η οικονομία του, που είχε καταστραφεί από τη διαφθορά, που κυριαρχεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της Τουρκίας και από τα απίστευτα χαμένα δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς, σε μεγάλα έργα και στα παλάτια του. Μόνο τα παλάτια του στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη κόστισαν 1,2 δις. δολάρια στους Τούρκους φορολογούμενους!

Για να επιστρέψω στη συνομιλία μου με τον Αμερικανό συνάδελφο, αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι χρειάστηκε ένα tweet του Προέδρου Τραμπ για τους δασμούς και μία αναφορά για την τουρκική οικονομία για να έρθουν τα πάνω κάτω. Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα κατέρρευσε το τουρκικό οικονομικό «οικοδόμημα». Τινάχθηκε στον αέρα σαν φούσκα.

Την ίδια στιγμή είναι διπλά απίστευτο, πως μία απλή αναφορά του Αμερικανού πλανητάρχη, έχει τέτοια ισχύ και τόση επιρροή. Χθες, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον ζήτησε άρον-άρον να συναντήσει τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, τον «βασιλιά» των γερακιών, Τζον Μπόλτον.

Η λιτή ανακοίνωση της εκπροσώπου Σάρας Σάντερς ομιλεί από μόνη της. Μέσα στις τρεις γραμμές τα λέει όλα. Ο Τούρκος πρέσβης, που θα πληρώσει και τη νύμφη στο τέλος, πήγε να συζητήσει για τον Πάστορα. Αρκετοί στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι η νέα προσφορά της Τουρκίας ήρθε πολύ αργά. Διότι ακόμα και αν απελευθερωθεί ο Πάστορας, το ποτήρι των τουρκο-αμερικανικών σχέσεων έχει γίνει θρύψαλα, έχει κατακομματιαστεί.

Οι Αμερικανοί είναι βέβαιοι πλέον πως δεν μπορούν να έχουν καμία, μα καμία, εμπιστοσύνη στην Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν, και είναι απόλυτα αναγκαίο να σχηματιστούν νέες συμμαχίες από πιστούς συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Όντως, τα όσα συμβαίνουν στις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις είναι δύσκολο να γίνουν πιστευτά. Και αυτό λόγω του γεγονότος ότι η Τουρκία πάντα βρίσκει τον τρόπο να αρμέγει την Αμερική εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Όμως, τούτη τη φορά τα πράγματα φαίνονται πολύ διαφορετικά. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ο κλασσικός Πρόεδρος της αμερικανικής υπερδύναμης. Είναι ένας «αναρχικός» της πολιτικής, ο εγωϊσμός του οποίου τρέφεται μόνο με ανατροπές και αντιπαραθέσεις. Θέλει πάντα να νικά, νοιώθει δε ανίκητος και άτρωτος. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Τουρκίας απαιτεί να τα πάρει όλα. Και είναι βέβαιο πως επιδιώκει να δει ταπεινωμένο τον Ταγίπ Ερντογάν… Όντως, το σήριαλ αυτό, θα έχει πολλά ακόμα επεισόδια και εμείς, ως θεατές, θα τρίβουμε τα μάτια μας με τις ανατροπές…

Πηγή: Πως ο Τραμπ κατέστρεψε την Τουρκία: Η Αμερική δεν χρειάστηκε να ρίξει καν ένα πυροβολισμό! https://hellasjournal.com/2018/08/pos-o-tramp-katestrepse-tin-toyrkia-i-ameriki-den-chreiastike-na-rixei-kan-ena-pyrovolismo/

Πόλεμοι για το νερό στον Νείλο

Από
anixneuseis
-
0

Πώς η λειψυδρία και η επιρροή της Μέσης Ανατολής ανασχηματίζουν την βορειοανατολική Αφρική

Daniel Benaim και Michael Wahid Hanna  foreignaffairs.gr
13/08/2018  
Περίληψη:

Καθώς η Αιθιοπία προετοιμάζεται να λειτουργήσει το φράγμα και να εκτρέψει τα ύδατα του Νείλου για να γεμίσει τον τεράστιο ταμιευτήρα του, η διεθνής διαμάχη για το ποτάμι έχει φτάσει σε μια κρίσιμη στιγμή.

Ο MICHAEL WAHID HANNA είναι ανώτερος συνεργάτης του Ιδρύματος Century και βοηθός ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο Νόμου και Ασφάλειας της Νομικής Σχολής του NYU.
Ο DANIEL BENAIM είναι ανώτερος συνεργάτης στο Center for American Progress και επισκέπτης επίκουρος καθηγητής στο NYU.

Στην Αιθιοπία, το μεγαλύτερο φράγμα της Αφρικής και ο υδροηλεκτρικός σταθμός πλησιάζουν στην ολοκλήρωση της κατασκευής τους. Το Φράγμα της Μεγάλης Αιθιοπικής Αναγέννησης (Grand Ethiopian Renaissance Dam, GERD) στον ποταμό Νείλο έχει την δυνατότητα να μεταμορφώσει την οικονομία της Αιθιοπίας και να φέρει επανάσταση στον αγροτικό τομέα του βορειοδυτικού γειτονικού Σουδάν. Αλλά πιο κάτω, στην Αίγυπτο, όπου το 95% του πληθυσμού ζει στις ακτές του Νείλου ή στο δέλτα του, πολλοί αντιτίθενται στο φράγμα, το οποίο θεωρούν θεμελιώδη απειλή για τον τρόπο ζωής τους. Καθώς η Αιθιοπία προετοιμάζεται να λειτουργήσει το φράγμα και να εκτρέψει τα ύδατα του Νείλου για να γεμίσει τον τεράστιο ταμιευτήρα του, η διεθνής διαμάχη για το ποτάμι έχει φτάσει σε μια κρίσιμη στιγμή. Κατά το επόμενο έτος, η Αίγυπτος και η Αιθιοπία είτε θα βάλουν τις διαφορές τους στην άκρη τους και θα δημιουργήσουν ένα συνεργατικό μονοπάτι προς τα εμπρός μαζί -ένα αποτέλεσμα που είναι τεχνικά εφικτό, αλλά πολιτικά βεβαρυμμένο- ή θα αντιμετωπίσουν μια διπλωματική καθοδική πορεία.

Η ιστορία της διαμάχης γύρω από το φράγμα, ωστόσο, είναι επίσης όλο και πιο αδιαχώριστη από το εντεινόμενο «μεγάλο παιχνίδι» που εκτυλίσσεται στην ανατολική Αφρική: Καθώς η Τουρκία, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αίγυπτος, όλες τους σπεύδουν για επιρροή, η γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής πέρασε την Ερυθρά Θάλασσα [1], στρατιωτικοποιώντας και πολώνοντας το Κέρας της Αφρικής. Οι δυνάμεις της Μέσης Ανατολής ψάχνουν εκτάσεις για στρατιωτικές και ναυτικές βάσεις, διεκδικούν αρόσιμη γεωργική γη και φέρονται να αναπτύσσουν πληρεξούσιους (proxies) για να πιέζουν τους αντιπάλους τους.

13082018-1.jpg

Κατασκευές στο φράγμα “Αναγέννησης” στην Αιθιοπία, τον Μάρτιο του 2015. REUTER/TIKSA NEGERI
—————————————————————-

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αυξανόμενη επιρροή και οι πόροι των χωρών του Κόλπου βοήθησαν να μεσολαβηθούν εποικοδομητικοί συμβιβασμοί που πηγαίνουν την Ανατολική Αφρική μπροστά: Η ιστορική ειρηνευτική συμφωνία του Ιουλίου που τερμάτισε μια πολεμική κατάσταση δύο δεκαετιών μεταξύ Αιθιοπίας και Ερυθραίας διευκολύνθηκε από τις προσπάθειες διαμεσολάβησης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως της Σομαλίας, η εμπλοκή της Μέσης Ανατολής έχει καταστήσει τις ήδη ευμετάβλητες τοπικές πολιτικές ακόμη πιο εκρηκτικές με το να εξάγει δύσκολες γεωπολιτικές διαφορές πέρα από την Ερυθρά Θάλασσα.

Σήμερα, αμφότερες οι οδοί -κλιμάκωση των συγκρούσεων και εποικοδομητική συνεργασία- είναι ξεκάθαρα δυνατές, στην διαμάχη των φραγμάτων όπως και στην περιοχή ως σύνολο. Οι κίνδυνοι της αναζωπύρωσης της βίας στην ανατολική Αφρική, η αστάθεια στην Αίγυπτο, η μαζική μετανάστευση και οι απειλές κατά των κομβικών σημείων της Ερυθράς Θάλασσας υποδηλώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη και η διεθνής κοινότητα έχουν συμφέρον να εξασφαλίσουν ότι οι επί τόπου δρώντες και η Μέση Ανατολή θα επιλέξουν με σύνεση.

ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Από την εποχή των βρετανικών αποικιών, η χρήση νερού από τις χώρες του Νείλου διαμορφώθηκε πρωτίστως από μια διμερή συμφωνία του 1959 μεταξύ Αιγύπτου και Σουδάν, η οποία παρείχε στην Αίγυπτο ένα μεγάλο μερίδιο υδάτων από το Νείλο, ενώ εξαιρούσε την Αιθιοπία και άλλα έθνη στην ανάντη. Τα τελευταία, καταδίκασαν την συμφωνία, κάνοντας έκκληση για αυτό που θεωρούν πιο ισόρροπη χρήση των υδάτων, αλλά οι προσπάθειες των τελευταίων δεκαετιών για την διαπραγμάτευση μιας ευρύτερης περιφερειακής συνθήκης για την διαχείριση των υδάτων παρέπαιαν.

Παρά την συνεχιζόμενη διαμάχη, η Αιθιοπία άρχισε να κατασκευάζει το ενός μιλίου πλατύ GERD το 2010. Για τους Αιθίοπες ηγέτες στην Αντίς Αμπέμπα, το φράγμα της Αναγέννησης είναι ένα μεταμορφωτικό κρατικό έργο υποδομής και ένα σύμβολο των εθνικών φιλοδοξιών τους. Η δομή [2] θα έχει ύψος περίπου 500 πόδια και πλάτος 6,135 πόδια, με επιπλέον βοηθητικό φράγμα και ταμιευτήρα περίπου 800 τετραγωνικών μιλίων. Μετά την ολοκλήρωσή του, ο ταμιευτήρας του φράγματος θα μπορούσε να κρατήσει έως 74 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα -περισσότερο νερό από όσο απορροφά η Αίγυπτος σε ολόκληρο το χρόνο. Οι 16 τουρμπίνες σχεδόν θα τριπλασιάσουν [3] την τρέχουσα εγκατεστημένη ικανότητα της Αιθιοπίας να παράγει ηλεκτρική ενέργεια και θα επιτρέψει σημαντικές εξαγωγές ηλεκτρισμού της Αιθιοπίας σε γειτονικές χώρες. Η κατασκευή ήταν μια μακρά, επίπονη διαδικασία, αλλά, κατά τους περισσότερους υπολογισμούς, οι εργαζόμενοι θα αρχίσουν να γεμίζουν τον ταμιευτήρα και να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια μέσα στο επόμενο έτος. Επειδή το φράγμα χρηματοδοτήθηκε μέσω εγχώριων χρηματοδοτήσεων και ομολόγων σε κοινότητες της αιθιοπικής διασποράς ανά τον κόσμο, η πίεση για την ολοκλήρωση του έργου και την δημιουργία εσόδων από εξαγωγές είναι υψηλή.

Ο γείτονας της Αιθιοπίας, το Σουδάν, είχε αρχικά παρασταθεί στην Αίγυπτο αντιτασσόμενο σε οποιαδήποτε φράγματα στην ανάντη, αλλά η θέση του στο έργο εξελίχθηκε καθώς τα πιθανά οφέλη του φράγματος στους αγρότες έγιναν εμφανή. Το Σουδάν βιώνει βίαιες εποχικές πλημμύρες, οι οποίες το εμποδίζουν να χρησιμοποιεί πάνω από ένα πενιχρό 20% της αρόσιμης γης του, σύμφωνα με την εκτίμηση ενός διπλωμάτη. Το GERD θα μπορούσε να επιτρέψει στην περιοχή της ανατολικήςGezira του Σουδάν να εκμεταλλευτεί τρεις εποχές το χρόνο και θα έβαζε τα μικρά υδροηλεκτρικά φράγματα της χώρας στον Νείλο να λειτουργήσουν παράγοντας ενέργεια, συμβάλλοντας στην μακροπρόθεσμη δυναμική του ως σιτοβολώνας [4] που θα τροφοδοτεί τους αφρικανικούς και αραβικούς γείτονές του. Η αλλαγή αισθημάτων στο Σουδάν μπορεί επίσης να οφείλεται στην αυξανόμενη εγγύτητά του με δύο περιφερειακούς αντιπάλους της Αιγύπτου, την Τουρκία και το Κατάρ. Επιπλέον, η Αιθιοπία κατασκεύασε το GERD σε απόσταση μικρότερη των 20 μιλίων από τα σύνορα με το Σουδάν, εξασφαλίζοντας έτσι στους ηγέτες του Χαρτούμ ότι το νερό δεν θα εκτραπεί [έξω] από την διαδρομή εντός της χώρας τους.

Τα οφέλη του φράγματος για την Αιθιοπία και το Σουδάν είναι σαφή, αλλά οι συνέπειές της για την Αίγυπτο, μια από τις πιο φτωχές στο νερό χώρες του κόσμου, είναι δυσοίωνες. Το 85% [5] της ύδρευσης για σχεδόν 100 εκατομμύρια Αιγυπτίους ταξιδεύει μέσω της Αιθιοπίας. Εάν η Αιθιοπία γεμίσει τον ταμιευτήρα σε λιγότερο από μια δεκαετία, η βραχυπρόθεσμη παροχή ύδατος της Αιγύπτου κινδυνεύει. Αλλά η χώρα αντιμετωπίζει ακόμη πιο σοβαρούς μακροπρόθεσμους κινδύνους όταν το φράγμα κάνει τακτική την ροή του νερού στις σουδανικές γεωργικές περιοχές. Η Αιθιοπία έχει προσφέρει γενικές διαβεβαιώσεις ότι θα γεμίσει τον ταμιευτήρα αρκετά αργά ώστε να μην προκαλέσει στην Αίγυπτο σημαντικό πόνο, αλλά [οι διαβεβαιώσεις] αυτές παραμένουν δύσκολο για την Αίγυπτο να τις εμπιστευτεί ή να τις αποδεχθεί. Επιπλέον, το φράγμα έρχεται σε μια εποχή που τα κέρδη της Αιγύπτου από τον έλεγχο της αύξησης του πληθυσμού έχουν εξατμιστεί και καθώς η εύθραυστη οικονομία της επιτέλους δείχνει κάποιες υποσχέσεις [6] μετά από οδυνηρές οικονομικές μεταρρυθμίσεις [7]. Ως αποτέλεσμα, πολλοί Αιγύπτιοι αντηχούν την δήλωση του προέδρου Abdel Fattah el-Sisi ότι η διαμάχη του φράγματος του Νείλου είναι θέμα «ζωής και θανάτου».

Από την σκοπιά ενός μηχανικού, ένας διπλωματικός αξιωματούχος χαριτολόγησε, η Αιθιοπία θα παρήγαγε την ηλεκτρική ενέργεια, το Σουδάν θα φύτευε τις καλλιέργειες και η Αίγυπτος θα έπινε το νερό. Περιττό να πούμε ότι αυτή η φόρμουλα δεν λειτουργεί για την Αίγυπτο, η οποία παραμένει κατανοητά επιφυλακτική σε οποιεσδήποτε μετατοπίσεις μακριά από το status quo.

Τα μέρη που διαμαρτύρονται έχουν κυμανθεί ανάμεσα σε θορυβώδεις και ρεαλιστικές συνομιλίες. Μια πρόσφατη θερμή περίοδος στις σχέσεις περιελάμβανε την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Αιθιοπίας, Abiy Ahmed, στο Κάιρο, την απελευθέρωση 32 Αιθιόπων κρατουμένων από την Αίγυπτο, και σχέδια να σφυρηλατηθεί ένα κοινό όραμα [8] για τον Νείλο. Αυτό θα μπορούσε να σηματοδοτήσει πρόοδο προς την επίλυση [του ζητήματος]. Αλλά οι αντιθετικοί εθνικισμοί και οι φόβοι για εσωτερική αστάθεια περιορίζουν και τις δύο πλευρές. Δεν έχουν επιτευχθεί συγκεκριμένες πρόοδοι ούτε λεπτομέρειες για το πόσα χρόνια θα χρειαστεί η Αιθιοπία για να γεμίσει το φράγμα, και τα μέρη έχουν προχωρήσει προς τα εμπρός μόνο για να επιστρέψουν σε δημόσιες καταγγελίες.

Παρά τις στρατιωτικές απειλές κατά το παρελθόν, η πιθανότητα για άμεσο πόλεμο μεταξύ Αιθιοπίας και Αιγύπτου παραμένει απομακρυσμένη, και ακόμη μικρότερη δεδομένης της πρόσφατης διπλωματικής αναθέρμανσης. Κατά πρώτον, οι μελετητές προτείνουν ότι [9] οι ολομέτωποι πόλεμοι για τα ύδατα σπάνια συμβαίνουν επειδή οι διασυνοριακές παροχές ύδατος δημιουργούν αλληλεξάρτηση (το να βομβαρδίσεις μια χώρα στην ανάντη που μπορεί να εκτρέψει την παροχή των υδάτων σου δεν είναι σοφό). Επιπλέον, η ροή του νερού σπανίως είναι “όλα ή τίποτα”, και υπάρχει μια σειρά από αμοιβαία επωφελείς τεχνικές λύσεις. Η Αίγυπτος, από την πλευρά της, προσπάθησε να κρατηθεί μακριά [10] από τον περιφερειακό τυχοδιωκτισμό, και ο στρατός της θα δυσκολευτεί για να πραγματοποιήσει ένα άμεσο χτύπημα στο φράγμα.

Παρ’ όλα αυτά, τα στοιχήματα παραμένουν μεγάλα. Πολύ πιθανότερη από τον πόλεμο σε πλήρη κλίμακα, είναι μια αποσταθεροποιητική διολίσθηση σε μάχες δια πληρεξουσίων όπου η κάθε πλευρά θα αναπτύσσει τοπικές δυνάμεις για να επιδεινώσει τα σημεία πίεσης του άλλου. Η Αίγυπτος, για παράδειγμα, κατηγορήθηκε ότι εκπαιδεύει δυνάμεις στην Ερυθραία, η οποία μόλις αρχίζει να αναδύεται από την παρατεταμένη διένεξη της με την Αιθιοπία (η Αίγυπτος αρνήθηκε σθεναρά τις αναφορές αυτές). Η Αίγυπτος μπορεί επίσης να πιέσει το Σουδάν μέσω των ένοπλων ομάδων αντίστασης που επιχειρούν στο Νταρφούρ, στο Νότιο Κορντοφάν και στον Μπλε Νείλο. Το Σουδάν, εν τω μεταξύ, εμφανίστηκε ως παράδεισος για ισλαμιστές αντιπάλους του αιγυπτιακού καθεστώτος. Όλα τα σχετικά περιφερειακά μέρη ανταγωνίζονται επίσης για την επιρροή τους στις διαφορετικές παρατάξεις στην διαλυμένη από τον πόλεμο Σομαλία. Με άλλα λόγια, τα δίκτυα πληρεξουσίων των κρατών για την αποσταθεροποίηση αλλήλων είναι ήδη στην θέση τους σε ολόκληρη την περιοχή.

ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

Τα πράγματα περιπλέκουν περαιτέρω το σε μικρογραφία “μεγάλο παιχνίδι” που προέκυψε αφότου η Μέση Ανατολή επανανακάλυψε [11] την ανατολική Αφρική κατά την τελευταία δεκαετία, καθώς και οι επιπτώσεις που αυτό θα μπορούσε να έχει για την διαμάχη περί το φράγμα. Η αραβική προσοχή στο Κέρας έχει αυξηθεί σταθερά από τότε που οι χώρες του Κόλπου άρχισαν να επενδύουν σε αφρικανικές γεωργικές εκτάσεις μετά από μια απότομη αύξηση των παγκόσμιων τιμών των τροφίμων το 2007. Εξαρτώμενα από εισαγωγές για την επισιτιστική τους ασφάλεια, τα κράτη του Κόλπου άρχισαν να αναζητούν εναλλακτικές λύσεις στις παγκόσμιες αγορές, με το να αγοράζουν γεωργικές εκτάσεις στην ανατολική Αφρική νοτίως της Σαχάρας. Από τότε, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και ακόμη και η Τουρκία έχουν επιτύχει διάφορες μορφές επενδύσεων και εμπλοκής.

Καθώς οι συμμαχίες μετατοπίζονται ταχέως με την εισροή πόρων και μετρητών, ένας ανώτερος Ευρωπαίος διπλωμάτης χαρακτήρισε τη διαδικασία ως “απόλυτο μπέρδεμα”. Οι εξωτερικοί παίκτες στην περιοχή “γνωρίζουν ότι λίγα χρήματα μπορούν να κάνουν πολύ δρόμο. Μπορείτε να κουνήσετε 50 εκατομμύρια δολάρια σε κάποιον που λειτουργεί κάποια ομάδα, και αλλάζετε εντελώς ένα παιχνίδι”. Η ταχεία και απροσδόκητη φύση αυτού του ανταγωνισμού, που χαρακτηρίστηκε ως “πειραματισμός” από την ειδική στην Ανατολική Αφρική, Annette Weber [12], σημαίνει ότι αυτή η ήδη εύθραυστη υποπεριοχή γίνεται ολοένα και πιο εύφλεκτη.

Η εμπλοκή του Κόλπου κλιμακώθηκε μετά την παρέμβαση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη το 2015 και την διπλωματική ρήξη με το Κατάρ το 2017. Ως εκ τούτου, το Κέρας έχει στρατιωτικοποιηθεί περαιτέρω και οι περιφερειακοί παράγοντες κινδυνεύουν τώρα να επιδεινώσουν τις τοπικές αντιπαλότητες. Ταυτόχρονα, η αυξημένη συμμετοχή των Αραβικών χωρών, ιδίως η δέσμευση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων για βοήθεια ύψους 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Αιθιοπία, καταδεικνύει την δυνατότητα τερματισμού των παλιών συγκρούσεων και μια καλύτερη πορεία προς τα εμπρός.

Η προσοχή από τον Κόλπο δεν είναι ο μόνος λόγος για την εισροή πόρων στην ανατολική Αφρική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα, η Γαλλία και άλλοι έχουν επίσης τοποθετήσει στρατεύματα εκεί. Αλλά η περιοχή έχει πάρει ένα υπερμεγέθη ρόλο στον στρατηγικό και αμυντικό σχεδιασμό των κρατών του Κόλπου. Τον Νοέμβριο του 2017, Σαουδάραβες αξιωματούχοι ανακοίνωσαν το άνοιγμα στρατιωτικής βάσης στο Τζιμπουτί. Το λιμάνι Assab της Ερυθραίας φιλοξενεί την πρώτη ξένη στρατιωτική βάση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από το 2015, από την οποία τα Εμιράτα προβάλλουν ισχύ στην Υεμένη.

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία και το Κατάρ, οι στρατηγικοί αντίπαλοι των Σαουδαράβων και των Εμιρατινών που προηγουμένως είχαν λίγες επενδύσεις στο Σουδάν, υπέγραψαν συμφωνίες ύψους περίπου 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων με το Χαρτούμ κατά το τελευταίο έτος. Οι συμφωνίες περιλαμβάνουν σχέδια για μίσθωση και ανάπτυξη ενός λιμανιού της οθωμανικής εποχής στην Ερυθρά Θάλασσα στο νησί Suakin, με συνομιλίες για την δημιουργία μιας ναυτικής περιοχής [13] για πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς ως η τρίτη υπερπόντια στρατιωτική βάση της Τουρκίας [14] παράλληλα με εκείνες στο Κατάρ και την Σομαλία. Η Τουρκία και το Κατάρ έχουν επίσης επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στην κεντρική κυβέρνηση της Σομαλίας. Πρόσφατες εκθέσεις [15] δείχνουν ότι και η Ρωσία μιλάει με το Χαρτούμ για ένα ναυτικό κέντρο εφοδιασμού στην Ερυθρά Θάλασσα.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν τα πιο επιθετικά [16] στην επέκταση της στρατιωτικής συνεργασίας στο Κέρας της Αφρικής. Από το 2014, τα Εμιράτα ξεκίνησαν να βοηθούν την σομαλική κυβέρνηση στην εκπαίδευση και την ανάπτυξη των ενόπλων δυνάμεών της. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχουν χειροτερέψει οι σχέσεις, καθώς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κατηγόρησαν την κυβέρνηση στο Μογκαντίσου ότι είναι πολύ θερμή με τους αντίπαλους τους, το Κατάρ και την Τουρκία, ενώ οι Σομαλοί υποπτεύονται ότι τα ΗΑΕ υποστηρίζουν αντίπαλες τοπικές δυνάμεις. Η συνεργασία σταμάτησε ξαφνικά [17] στα μέσα Απριλίου, όταν οι σομαλικές δυνάμεις ασφαλείας κατάσχεσαν 10 εκατομμύρια δολάρια από χρήματα των ΗΑΕ από ένα αεροπλάνο των Εμιράτων.

Ωστόσο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν φτιάξει ένα ευρύ δίκτυο και έχουν δώσει προτεραιότητα στην απόκτηση νέων περιφερειακών εταίρων έναντι της υπεράσπισης της θέσης τους στην Σομαλία. Πρόσφατα ενέκριναν ενίσχυση ύψους 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Αιθιοπία και βοήθησαν στη μεσολάβηση της επαναπροσέγγισης της χώρας με την Ερυθραία -έναν άλλο αποδέκτη της γενναιοδωρίας των Εμιράτων. Κάποιοι πιστεύουν ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτήν την πρόσφατα αποκτημένη μόχλευση στην Αιθιοπία, για να διασφαλίσουν ότι το GERD θα γεμίσει αργά, και ένας ανώτερος Εμιρατινός αξιωματούχος επιβεβαίωσε αυτή την πρόθεση σε έναν από τους συγγραφείς [του άρθρου]. Αυτό θα αποφύγει τις βραχυπρόθεσμες ελλείψεις νερού στην Αίγυπτο, προστατεύοντας την πολύ μεγαλύτερη επένδυση των Εμιράτων στην εγχώρια σταθερότητα της κυβέρνησης του Sisi στο Κάιρο. Έτσι, καθώς η γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής μπαίνει στην περιοχή, θα μπορούσε πράγματι να συμβάλει στην καθοδήγηση της διαμάχης του Νείλου προς μια διπλωματική λύση.

Η πρόσφατη ειρηνευτική διαμεσολάβηση των Εμιράτων είναι μια πολλά υποσχόμενη εξέλιξη. Εάν διατηρηθεί, θα σηματοδοτήσει μια πιο εποικοδομητική πορεία από όσο τα ΗΑΕ και άλλοι περιφερειακοί φορείς έχουν επιδιώξει μέχρι σήμερα. Η επιλογή των Εμιράτων να δώσουν προτεραιότητα στην εμπλοκή των τοπικών παικτών στις δεσμεύσεις τους στην ανατολική Αφρική έναντι της εξαγωγής των μεσανατολικών ανταγωνισμών, θα μπορούσε να βελτιώσει σημαντικά τις προοπτικές της ειρήνης στην περιοχή.

Ένα τέτοιο αποτέλεσμα, ωστόσο, απέχει πολύ από το να είναι προκαθορισμένο. Εν τη απουσία συντονισμού ή διαβεβαιώσεων μεταξύ των εξωτερικών παικτών, ο κίνδυνος των διλημμάτων ασφάλειας παραμένει, πιέζοντας άλλους δρώντες να ανταγωνιστούν. Η Αίγυπτος, για παράδειγμα, επιτάχυνε τις προσπάθειες ναυτικού εκσυγχρονισμού της και διεύρυνε τις στρατιωτικές προμήθειές της, ακόμη και καθώς διεξάγει μια έντονη στρατιωτική εκστρατεία κατά των ανταρτών στο Σινά και επιβάλλει μέτρα λιτότητας που βασίζονται στο ΔΝΤ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η συσσώρευση αποσκοπεί εν μέρει στην εδραίωση της ισχύος της Αιγύπτου στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου πρόσφατα δημιούργησε μια Διοίκηση Νότιου Στόλου [18], όπου είναι αγκυροβολημένο ένα από τα γαλλικής κατασκευής αμφίβια επιθετικά πλοία της. Θα χρειαστεί συνεχής προσέγγιση και διαβεβαίωση για να διασφαλιστεί ότι οι αξιωματούχοι της Αιθιοπίας δεν θα ερμηνεύουν τέτοιου είδους βήματα ως την πραγματοποίηση των μακροχρόνιων φόβων τους για μια περικύκλωση από Άραβες.

13082018-2.jpg

Ένας εργάτης στο φράγμα Grand Renaissance της Αιθιοπίας, τον Μάρτιο του 2015. REUTERS/TIKSA NEGERI
————————————————————————-

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΣΗ;

Καθώς οι δυνάμεις της Μέσης Ανατολής έχουν εντείνει την παρουσία τους σε ολόκληρη την περιοχή, οι Δυτικές δυνάμεις και οι διεθνείς οργανισμοί δεν έχουν μέχρι στιγμής αφήσει το σημάδι τους στην διαμάχη για το φράγμα. Τα τελευταία χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν μια προσέγγιση τύπου “μη εγγίζετε” για το θέμα, με την πολιτική τους για τη Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική να έχει εκπαιδευτεί αντ’ αυτού σε επαναστάσεις, σε εμφύλιους πολέμους και στο ISIS. Αυτές τις μέρες, το περιθώριο για εμπλοκή των ΗΠΑ περιορίζεται επίσης από την χαοτική διαδικασία της διοίκησης του Trump και το περιορισμένο εύρος της. Σε τεχνικό επίπεδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρότεινε διάφορες λύσεις και η Παγκόσμια Τράπεζα παραμένει ανοικτή για να διευκολύνει τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών. Μέχρι πρόσφατα, οι προσπάθειες αυτές χτύπησαν σε έναν τοίχο δυσπιστίας, εθνικισμού, περιφερειακών αντιπαλοτήτων και έλλειψης προσοχής των ΗΠΑ σε υψηλό επίπεδο. Όμως, καθώς το φράγμα αρχίζει να γεμίζει, μια αφηρημένη μελλοντική απειλή γίνεται η καθημερινή πραγματικότητα που χρειάζεται διαχείριση, και μια περίοδος διπλωματικών αντιδικιών βρίσκεται ενόψει.

Για τους αξιωματούχους των ΗΠΑ, η πτήση κάτω από το ραντάρ και η δουλειά σε τεχνοκρατικό επίπεδο μπορεί να έχει πλεονεκτήματα. Αλλά μπορεί να έρθει με το κόστος της έλλειψης αξιωματούχων υψηλού επιπέδου που να θέσουν εποικοδομητικές λύσεις στους ξένους ηγέτες. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ασχοληθούν πιο βαθιά, θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τις μακροχρόνιες σχέσεις με την Αίγυπτο, να αυξήσουν την μόχλευση στο Σουδάν χάρη στα πρόσφατα διπλωματικά ανοίγματα και την σημαντική [οικονομική] βοήθεια και την βοήθεια ασφαλείας των ΗΠΑ προς την Αιθιοπία. Οι εσωτερικές προκλήσεις της διοίκησης Trump περιπλέκουν τα πράγματα, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν και πρέπει να προωθήσουν ήσυχα και εποικοδομητικά την προληπτική διπλωματία μεταξύ των παραποτάμιων κρατών.

Για [κάποιους] αξιωματούχους των ΗΠΑ, η πτήση κάτω από το ραντάρ και η εργασία σε τεχνοκρατικό επίπεδο μπορεί να είναι επωφελής. Αλλά μπορεί να έρθει με το κόστος της έλλειψης αξιωματούχων υψηλού επιπέδου που θα θέσουν εποικοδομητικές λύσεις σε ξένους ηγέτες. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ασχοληθούν πιο βαθιά, θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τις μακροχρόνιες σχέσεις με την Αίγυπτο, αυξάνοντας τη μόχλευση για το Σουδάν χάρη στα πρόσφατα διπλωματικά ανοίγματα και τη σημαντική βοήθεια και βοήθεια ασφαλείας της Αιθιοπίας στις ΗΠΑ. Οι εσωτερικές προκλήσεις της διοίκησης του Trump περιπλέκουν τα πράγματα, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν και πρέπει να προωθήσουν ήσυχα και εποικοδομητικά την προληπτική διπλωματία μεταξύ των παράκτιων κρατών.

Η διαμάχη για το φράγμα παρουσιάζει μοναδικές προκλήσεις για τους υπευθύνους χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ. Θέματα που περικλείουν την περιφερειακή εξειδίκευση και την λειτουργικό έδαφος και εμπειρογνωμοσύνη, μπορούν να πέσουν μέσα από γραφειοκρατικές ρωγμές. Η διένεξη του Νείλου εκτείνεται στα γραφεία για τη Μέση Ανατολή και την Αφρική στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και στο Πεντάγωνο και απαιτεί επίσης τεχνική εξειδίκευση στις διασυνοριακές διαφορές περί υδάτων. Ορισμένοι αξιωματούχοι του Υπουργείου Εξωτερικών έχουν κάνει μια αξιοθαύμαστη προσπάθεια να γεφυρώσουν αυτά τα ρήγματα και να επιτρέψουν στους Αμερικανούς διπλωμάτες να παρουσιάσουν ένα ενωμένο μέτωπο στο Κάιρο, το Χαρτούμ και την Αντίς Αμπέμπα. Αυτές οι προσπάθειες -καθώς και η σαφής και σταθερή υποστήριξη από την ηγεσία- είναι ζωτικής σημασίας για να διασφαλιστεί ότι η διαδικασία της πολιτικής δεν θα στρεβλώνεται από πελατειακές σχέσεις ή υπερβολική έμφαση στα πολιτικοστρατιωτικά ζητήματα εις βάρος της λειτουργικής εξειδίκευσης.

Η επιτυχής δέσμευση των ΗΠΑ θα απαιτήσει επίσης την συμμετοχή των διαφόρων ενδιαφερομένων διεθνών οργανισμών. Αυτό ξεκινάει με την δουλειά παράλληλα με την Ευρωπαϊκή Ένωση -η οποία έχει ορίσει σοφά έναν συντονιστή για την Ανατολική Αφρική- καθώς και τους Σκανδιναβούς δωρητές και τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς που παρέχουν τεχνικές συμβουλές και χρήματα ως κίνητρα για την συνεργασία των τοπικών μερών. Τα κράτη του Περσικού Κόλπου και η Τουρκία πρέπει επίσης να συμμετέχουν σε κάθε περιφερειακό διάλογο: Όπως ακριβώς ο ανταγωνισμός δια πληρεξουσίων μπορεί να επιδεινώσει τις τοπικές διαμάχες, τα διπλωματικά τους γραφεία, η βοήθεια και οι επενδύσεις σε τομείς όπως η αποδοτικότητα των υδάτων και οι διασυνοριακές ηλεκτρικές υποδομές θα μπορούσαν να βοηθήσουν να έρθει κοντά η περιοχή ειρηνικά. Όπως μας προειδοποίησε ένας διπλωμάτης, “αυτό που δεν μπορούμε να αντέξουμε είναι μια πολιτική που αποσυνθέτει την περιοχή σε μια σειρά χωρών. Όλα αποστρακίζονται σε αυτήν την περιοχή”.

Οι προκλήσεις που εγείρει η διαμάχη για το φράγμα είναι σίγουρο ότι θα επανεμφανιστούν σε άλλα πλαίσια. Πρώτον, οι αραβο-αφρικανικοί δεσμοί γίνονται όλο και πιο σημαντικοί. Οι χώρες του Περσικού Κόλπου, με τον τεράστιο πλούτο τους αλλά την φθίνουσα παραγωγή τροφίμων, ηγούνται της εφόρμησης. Εν τω μεταξύ, η κίνηση των τρομοκρατών και των λαθρεμπόρων στην έρημο του Σαχέλ που συνδέει το αραβικό Μαγκρέμπ με την υποσαχάρια Αφρική έχει δείξει ότι τα προβλήματα ασφάλειας του αύριο είναι απίθανο να ταιριάζουν με τις υπάρχουσες γραφειοκρατικές γραμμές των ΗΠΑ. Το ερώτημα δεν είναι κατά πόσον τέτοιοι αραβο-αφρικανικοί δεσμοί θα εμβαθύνουν, αλλά αν μπορούν να εμβαθύνουν εποικοδομητικά -και πώς η αραβική εμπλοκή στην βορειοανατολική Αφρική θα μεταβληθεί μόλις τελειώσει τελικά ο πόλεμος της Υεμένης στην άλλη πλευρά της Ερυθράς Θάλασσας.

Ομοίως, δεν χρειάζεται να δεχτεί κανείς το επιχείρημα [19] ότι η κλιματική αλλαγή συνέβαλε στο ξέσπασμα των αραβικών εξεγέρσεων του 2011, για να αναγνωρίσει ότι όλο και περισσότερο οι προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής ανακύπτουν στην διασταύρωση της φύσης και της εθνικής ασφάλειας, όπου η κλιματική αλλαγή και άλλες περιβαλλοντικές αλλαγές που προκαλούνται από τον άνθρωπο επιδεινώνουν τις διπλωματικές διαφορές. Αυτές οι υβριδικές προκλήσεις δεν συνδέουν μόνο τις συνήθως ξεχωριστές σφαίρες της χάραξης πολιτικής της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, αλλά και τις παραδοσιακές πολιτικοστρατιωτικές ανησυχίες των περιφερειακών ειδικών και την λειτουργική εξειδίκευση των υδρολόγων και των μηχανικών. Από την κρίση του πόσιμου νερού στην Γάζα [20] έως την απειλή ενός μαζικού τσουνάμι [21] από ένα καταρρέον φράγμα στην Μοσούλη που εκτροχιάζει την μάχη κατά του ISIS στο Ιράκ, οι πολιτικοί ηγέτες θα πρέπει όλο και περισσότερο να επεξεργάζονται διαδικασίες που να αξιοποιούν τα ταλέντα ενός μεγαλύτερου εύρους τεχνικών εμπειρογνωμόνων. Καθώς η κλιματική αλλαγή επιταχύνεται και προκαλεί περαιτέρω εκτοπίσεις [πληθυσμών], υπάρχουν όλοι λόγοι να πιστεύουμε ότι αυτή η τάση θα εντατικοποιηθεί.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/africa/2018-08-09/water-wars-nile

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.criticalthreats.org/analysis/the-new-scramble-for-africa
[2] http://www.atlanticcouncil.org/blogs/africasource/grand-ethiopian-renais…
[3] https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/rankorder/22…
[4] https://www.sudantribune.com/The-Republic-of-South-Sudan,39942
[5] http://carnegie-mec.org/diwan/73491
[6] http://www.internationalinvestment.net/regions/middle-east/egypts-econom…
[7] http://www.latimes.com/world/middleeast/la-fg-egypt-koshary-snap-story.html
[8] https://www.reuters.com/article/us-egypt-ethiopia/egypt-ethiopia-agree-t…
[9] http://www.slate.com/articles/technology/future_tense/2015/12/water_wars…
[10] https://www.foreignaffairs.com/articles/egypt/2018-01-04/egypt-first
[11] https://www.forbes.com/sites/dominicdudley/2018/04/04/uae-qatar-horn-of-…
[12] http://www.agsiw.org/gulf-rising-gcc-horn-africa-relations/
[13] https://www.reuters.com/article/us-turkey-sudan-port/turkey-to-restore-s…
[14] http://www.mei.edu/content/article/turkeys-move-red-sea-unsettles-egypt
[15] https://www.sudantribune.com/spip.php?article65611
[16] https://www.economist.com/middle-east-and-africa/2018/07/19/the-uae-is-s…
[17] https://www.crisisgroup.org/africa/horn-africa/somalia/260-somalia-and-g…
[18] http://english.ahram.org.eg/NewsContent/1/64/255116/Egypt/Politics-/Look…
[19] https://www.americanprogress.org/issues/security/reports/2013/02/28/5457…
[20] https://www.haaretz.com/middle-east-news/palestinians/.premium-expert-wa…
[21] https://www.newyorker.com/magazine/2017/01/02/a-bigger-problem-than-isis

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Τουρκία: Τι πήγε στραβά και πώς μπορεί ενδεχομένως να διασωθεί

Από
anixneuseis
-
0

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑΣ, ONUR ANT, TUGCE OZSOY/BLOOMBERG

Οι οικονομικές προοπτικές της Τουρκίας έχουν επιδεινωθεί τόσο πολύ, ώστε τραπεζίτες και χρηματιστές έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν πως απαιτείται διάσωση από το ΔΝΤ, ζήτημα ταμπού μέχρι πρόσφατα. Μάλιστα, ορισμένοι ανησυχούν πως ο πρόεδρος Ερντογάν θα επιβάλει ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων σε μια ύστατη προσπάθεια να αποφύγει την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού ώστε να σταματήσει την υποτίμηση της λίρας. Μετά τις εκλογές του Ιουνίου, που έδωσαν στον Ερντογάν ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο επί της οικονομίας, εντείνεται η ανησυχία πως θα υιοθετήσει ορισμένες από τις μάλλον ανορθόδοξες απόψεις του και πως θα οδηγήσει την ήδη υπερθερμασμένη τουρκική οικονομία στον γκρεμό. Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ έχουν ανάψει τη σπίθα νομισματικής κρίσης με νέες κυρώσεις κατά της Τουρκίας εξαιτίας της υπόθεσης του Αμερικανού πάστορα Μπράνσον.

Τι έχει πάει στραβά με την τουρκική οικονομία;
Το μεγαλύτερο διάστημα των 16 ετών που βρίσκεται ο Ερντογάν στην εξουσία, η τουρκική οικονομία αναπτυσσόταν με ρυθμό παρόμοιο με της Κίνας. Ομως, σε αντίθεση με την Κίνα, η οποία είναι πρωταθλήτρια στις εξαγωγές και διαθέτει πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, η Τουρκία έχει ένα από τα υψηλότερα ελλείμματα στον κόσμο διότι η οικονομική της ανάπτυξη βασίστηκε στον εξωτερικό δανεισμό. Πράγμα που φαινόταν πως δεν αποτελεί πρόβλημα όσο οι κεντρικές τράπεζες ενίσχυαν τις αγορές με μετρητά ώστε να βοηθήσουν τις οικονομίες να ξεπεράσουν την κρίση. Οχι πλέον, όμως, καθώς ανεβαίνουν παγκοσμίως τα επιτόκια δανεισμού και οι επενδυτές, όχι πια τόσο ερωτευμένοι με τις αναδυόμενες αγορές, μετακινούν τα κεφάλαιά τους από αυτές προς τις ανεπτυγμένες αγορές. Η Τουρκία έχασε την ευκαιρία να κατευθύνει, τα προηγούμενα χρόνια, τα δεκάδες δισ. που έλαβε από το εξωτερικό σε επενδύσεις που θα ενίσχυαν, μακροπρόθεσμα, την παραγωγικότητα, σπαταλώντας μεγάλο μέρος τους σε κατασκευαστικά έργα και σε εμπορικά κέντρα.

Πώς είναι η κατάσταση σήμερα;
Οχι πολύ καλή. Ο πληθωρισμός υπερβαίνει το 15%, είναι δηλαδή υπερτριπλάσιος από τον στόχο που έχει θέσει η τουρκική κεντρική τράπεζα. Οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων έχουν ανέλθει σε επίπεδο-ρεκόρ και η τουρκική λίρα έχει καταρρεύσει. Ολα αυτά όχι μόνο πλήττουν την καταναλωτική εμπιστοσύνη και το πορτοφόλι των Τούρκων, αλλά και οδηγούν πολλές εταιρείες πιο κοντά στη χρεοκοπία. Επιχειρήσεις που έχουν δανειστεί μεγάλα ποσά σε ξένο νόμισμα είναι πλέον αντιμέτωπες με όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες εξαιτίας της υποτίμησης της τουρκικής λίρας και του αυξανόμενου κόστους εξυπηρέτησης του χρέους. Ο Ερντογάν, αντί να περιορίσει το κρατικό χρέος και να αναθέσει στην κεντρική τράπεζα να ρίξει τον πληθωρισμό υιοθετώντας υψηλότερα επιτόκια δανεισμού, θέλει να συνεχίσει το πάρτι, διατηρώντας χαμηλά τα επιτόκια δανεισμού ώστε να χρηματοδοτεί περισσότερα κατασκευαστικά έργα.

Γιατί έχει καταβαραθρωθεί η τιμή των ομολόγων;
Η Τουρκία αντικατέστησε την Αργεντινή στη θέση τής αγοράς κρατικών ομολόγων με τις χειρότερες επιδόσεις. Η απόδοση του δεκαετούς ομολόγου έχει ανέλθει σε επίπεδο-ρεκόρ, άνω του 20%. Ενας λόγος που έχουν τρομάξει οι επενδυτές. Το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών προβλέπεται πως θα υπερβεί εφέτος το 6% του τουρκικού ΑΕΠ – από τα μεγαλύτερα στον κόσμο– και αναγκάζει την Τουρκία να πρέπει να αντλεί συνεχώς εξωτερική χρηματοδότηση. Η τουρκική κυβέρνηση πρέπει παράλληλα να κρατήσει υπό έλεγχο τον πληθωρισμό ώστε να μην τρομάξουν ακόμη περισσότερο οι επενδυτές, ιδιαίτερα τώρα που αναμένεται δραματική επιβράδυνση της τουρκικής οικονομίας. Αν και η κεντρική τράπεζα έχει αυξήσει τα επιτόκια δανεισμού κατά 5% από τον Απρίλιο, η παρέμβαση αυτή δεν έχει σταθεί ικανή να σταματήσει την άνοδο του πληθωρισμού και οι επενδυτές φοβούνται πως ο Ερντογάν θα εξακολουθήσει να την πιέζει να μην τα αυξήσει περισσότερο.

Γιατί έχει υποτιμηθεί τόσο πολύ η τουρκική λίρα;
Στα αίτια περιλαμβάνονται η πολιτική αναταραχή μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 αλλά και η αυξανόμενη ένταση στις σχέσεις της Τουρκίας με ΗΠΑ και Ε.Ε. Ομως, η λίρα έχει καταβαραθρωθεί και εξαιτίας της πολιτικής «ανάπτυξη με κάθε κόστος» που έχει ακολουθήσει η τουρκική κυβέρνηση και η οποία έχει τροφοδοτήσει τον πληθωρισμό. Στην περίπτωση της Τουρκίας μεγαλύτερη ανάπτυξη σημαίνει μεγαλύτερο χρέος. Η υποτίμηση της τουρκικής λίρας είναι ιδιαίτερα επίπονη για μια οικονομία που ακόμη και οι εξαγωγές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές, περιλαμβανομένης της ενέργειας, και που οι επιχειρήσεις έχουν καθαρό δανεισμό σε ξένο νόμισμα ύψους 210 δισ. δολ.

Γιατί είναι τόσο υψηλός ο πληθωρισμός;
Οντας στο 15,85%, ο πληθωρισμός αυξάνεται αλματωδώς, διότι η υποτίμηση της λίρας αυξάνει το κόστος των εισαγωγών. Οι περισσότερες κεντρικές τράπεζες θα είχαν αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυξάνοντας τα επιτόκια δανεισμού προτού αρχίσει η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Ομως, οι επενδυτές πιστεύουν πως ο Ερντογάν κρατά δέσμια την κεντρική τράπεζα, όντας αντίθετος στα υψηλά επιτόκια δανεισμού και έχοντας ιδιαίτερες απόψεις για το τι προκαλεί τον πληθωρισμό. Το αποτέλεσμα ήταν πως όταν τελικά αύξησε η τουρκική κεντρική τράπεζα τα επιτόκια δανεισμού η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Θα χρειαστεί η Τουρκία οικονομική διάσωση από το ΔΝΤ;
Αυτό θα ήταν ένα πικρό ποτήρι για τον Ερντογάν, ο οποίος είναι ιδιαίτερα υπερήφανος που αποπλήρωσε πλήρως τα δάνεια από την προηγούμενη οικονομική διάσωση της Τουρκίας και υποστηρίζει πως η χώρα έχει κερδίσει, επιτέλους, οικονομική ανεξαρτησία. Ομως η πραγματικότητα είναι πως η Τουρκία εξακολουθεί να εξαρτάται από την εξωτερική χρηματοδότηση όπως πάντα, ενδεχομένως και ακόμη περισσότερο σήμερα. Αν σταματήσουν οι ξένες τράπεζες να μετακυλίουν τα δάνεια που έχουν χορηγήσει προς τουρκικές τράπεζες και εταιρείες, θα «παγώσει» η τουρκική οικονομία. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, οι οικονομολόγοι προβλέπουν πως η Αγκυρα θα αναγκαστεί τελικά να χτυπήσει την πόρτα του ΔΝΤ.

Καθημερινή

1...2,7762,7772,778...3,032Σελίδα 2,777 από 3,032