Αρχική Blog Σελίδα 2764

Minister for Europe visits Macedonia to kick off visit to Western Balkans

0

The UK’s Minister for Europe, Sir Alan Duncan, has travelled to Macedonia to hold talks with the country’s Prime Minister and Foreign Minister.

The UK’s Minister for Europe, Sir Alan Duncan, has travelled to Macedonia at the start of a two-day visit to the Western Balkans, underlining the UK’s commitment to playing an active and supportive role in the Western Balkans.

In Skopje, Sir Alan reaffirmed the UK’s commitment to the region by holding meetings with Prime Minister Zaev and Foreign Minister Dimitrov to discuss the importance of a Name Agreement for Macedonia’s Euro-Atlantic path. As part of his visit, the Minister also visited Matka Canyon to launch UK assistance to Macedonia’s energy strategy.

The Minister for Europe Sir Alan Duncan said:

The United Kingdom remains strongly committed to progress, peace, and prosperity in the Western Balkans.

This is an auspicious time for our friends in Macedonia. We have long worked with Macedonia to help them implement reforms that would strengthen the country and move towards it meeting its strategic objective to become part of the Euro-Atlantic family.

The historic agreement Macedonia concluded with Greece on the long-running Name Issue is an important step towards that objective.

The implementation of the Prespa Agreement would help the country finalise its Euro-Atlantic path and the UK stands ready to support Macedonia in achieving this.

https://www.gov.uk/government/news/minister-for-europe-visits-macedonia-to-kick-off-visit-to-western-balkans

71 countries are negotiating a new biodiversity treaty. Here’s what you need to know.

0

(NOAA/NASA/AP) The Washington Post

September 19 at 7:00 AM

On Monday, under United Nations auspices, 71 countries debated in the first round of negotiations for a new “international legally binding instrument … on the conservation and sustainable use of marine biological diversity of areas beyond national jurisdiction.”

That’s significant, given that oceans make up roughly 70 percent of the planet’s surface area — and nearly two-thirds of that will be regulated by this treaty. Here’s what you need to know about what these negotiations are up to.

1. What is “marine biodiversity beyond national jurisdiction” and why does it need a treaty?

The major international law governing the world’s oceans is the U.N. Convention on the Law of the Sea. Finalized in 1982, the Law of the Sea gave coastal nations control of resources up to 200 nautical miles from their shores. But it only lightly regulated a narrow set of activities beyond those coastal zones.

Since then, technological changes enable humans to do more with those uncontrolled areas of the oceans, such as bioprospecting (extracting marine genetic resources, for example) or overharvesting fish far from shore.

Most current laws about conserving biodiversity only work within countries’ national jurisdiction. The new treaty is meant to better regulate how countries and individuals use these broader waters. The treaty is meant to deal with four major issues: governing how countries share technologies, enabling the less-developed countries to use the scientific breakthroughs of their wealthier counterparts; creating marine conservation areas; assessing new activities’ environmental impact, and extracting and using marine genetic resources.

2. Is this really about marine biodiversity?

Yes, but not entirely. This treaty won’t set up a biodiversity protection system. Rather, it will set up a system to manage biodiversity issues, such as the declaration of marine protected areas by nations or the conduct of certain kinds of industry at sea, like genetic resource extraction.

Countries are discussing two basic types of questions: How should they protect the high seas environment; and, in an area owned by no one country, who should be able to extract resources or profits? While preparing for these negotiations, countries decided for now to set aside broader issues, like ocean acidification or plastic pollution.

3. Will the world be able to come together on this issue?

A basic schism divides countries considering how to protect biodiversity beyond national jurisdiction: Do the high seas belong to everyone on Earth, or to those who are the first to identify particular resources — especially marine genetic resources? Should they be governed under the “freedom of the seas” principle or the “common heritage of mankind” principle?

In varying degrees, Russia, the United States, Japan and South Korea are advocating for the former, which implies open access to whoever finds and claims a particular resource; respect for intellectual property rights in exploring its usefulness; and voluntary, non-monetary sharing of benefitssuch as scientific and industrial technology. Not surprisingly, countries with the technological and financial ability to exploit these resources tend to support this position.

Algeria, speaking on behalf of the 54 states of the African Group (a U.N. regional group that coordinates their responses), responded that this position would mean a “minority on this planet will appropriate marine genetic resources, is this what we want? At least two-thirds of this room don’t share this opinion.” Egypt articulated the developing countries’ preference on behalf of the 134 countries in the Group of 77 coalition: Expand the ‘common heritage’ principle, which calls for the deep seabed’s resources to be shared equally among all countries of the world. Doing so would involve requirements for notification, non-monetary and monetary benefit sharing, and access to intellectual property.

4. The biggest surprise of the negotiations was … the Vatican?

The Holy See, better known as the Vatican, surprised many with its substantive speeches during the negotiations. In fact, though the Holy See attended the past 10 years of preparatory meetings prior, its representative had spoken only once before. It does not have ships, fishing rights or even a coast line — but then again, neither do any other landlocked countries, all of whom are entitled to a share of ocean resources by the Law of the Sea.

All countries are entitled to access to the high seas. This is true even for landlocked states such as the Vatican or Switzerland, whose representative also spoke at the negotiations. But that can prove difficult because they don’t have coastal port cities of their own. Richer countries have higher levels of technology at sea — access to deep sea submersibles or remotely operated underwater vehicles, for example. They also have better scientific technology on land, with extraction equipment and better processing power to code the genome of new organisms. Thus, wrapped up in this discussion is a question about whether wealthier countries are obligated to help poorer ones gain their share of the benefits of the high seas.

The Vatican’s representative is a trade lawyer who has worked on Wall Street, and it shows. Her detailed contributions were intended to disrupt polarized positions by showing how the goals of developing countries — access, benefit sharing and technology transfer — can be achieved while respecting intellectual property rights, and without placing burdensome regulations on private companies working in the deep seas. The Holy See repeatedly pointed to the “elephant in the room” — companies and countries want to make money off ocean resources, and any negative economic impact from environmental protection needs to be formally addressed.

5. How long is this going to take?

Before the U.N. General Assembly voted to give negotiators two years to come up with a treaty — from fall 2018 to spring 2020 — many countries had spent a decade in preliminary discussions and four preparatory meetings.

Some delegates doubt that they will be able to finish the draft in time, while others think the treaty will be finalized on schedule. Readers can decide for themselves what they think: All the negotiations have been recorded and can be viewed on UN TV.

Elizabeth Nyman is an assistant professor of political science and maritime studies coordinator at Texas A&M University at Galveston.

Elizabeth De Santo is an assistant professor of environmental studies at Franklin and Marshall College.

Elizabeth Mendenhall is an assistant professor of marine affairs at the University of Rhode Island.

Rachel Tiller is a senior researcher at SINTEF Ocean.

https://www.washingtonpost.com/news/monkey-cage/wp/2018/09/19/the-world-has-begun-negotiating-a-marine-biodiversity-treaty-heres-what-you-need-to-know/?noredirect=on&utm_term=.88dec10c84ee

The Eastern Mediterranean is getting more dangerous, and it’s not because of Russia, Syria, or Iran

1

by Michael Rubin  September 18, 2018 04:46 PM  The Washington Examiner

The Eastern Mediterranean is about to get a lot more dangerous, and it’s not because of Russia, Syria, or Iran. Eastern Mediterranean used to be waters the U.S. Navy just sailed through on its way to the Red Sea and Persian Gulf, but now it is as militarily active as both.

Of course, during the Cold War, the Eastern Mediterranean was in play. In 1967, the Soviet Union formed the 5th Mediterranean Squadron to counterbalance NATO and the U.S. Navy’s Naples, Italy-based 6th Fleet. But, in 1992, after the Soviet Union’s collapse, Russia recalled the squadron and left U.S. power unchallenged in the region. This changed in May 2013, when Russian President Vladimir Putin announced a 16-ship Mediterranean task force, although these mainly focused on the waters around Syria. That Russia apparently provided Syrian President Bashar Assad with P-800 Oniks supersonic anti-ship missiles is cause for concern but, at the rate Syria and Russia are going, those missiles may pose more of a threat to the Russian task force than the U.S. Navy.

Meanwhile, Egyptian President Abdel Fattah el-Sissi’s rise to power effectively neutered Iranian ambitions to establish a Mediterranean presence as Suez Canal authorities have effectively blocked the ability of Iranian frigates to transit, even if they do so more by the Egyptian IBM (inshallah, bukra, malesh, i.e., God-willing, tomorrow, never mind) rather than outright prohibition. Hezbollah, meanwhile, brags that it is training in underwater sabotage but there is no evidence that it has been successful. That said, while Lebanon’s maritime dispute with Israelmay be a danger for the future, Lebanon has yet to find gas in the disputed region.

Rather, the looming danger comes from Turkey and the long-dormant Cyprus conflict. It has now been almost 45 years since Turkish forces invaded Cyprus, eventually seizing 40 percent of the island nation. The trigger for Turkey’s invasion was a coup in Cyprus which installed a regime which sought Greece’s annexation of Cyprus. Turkish forces ostensibly intervened to protect Cyprus’ Turkish minority, although the Turkish army ended up seizing more territory than that excuse would justify. Regardless, decades later, Turkey can neither complain about a lack of Greek democracy nor does any Greek threat to Cypriot Turks exist.

Simply put, any justification Turks once claimed is gone; Turkey’s occupation is a simple land grab. It is also Europe’s longest occupation. It has no corollary to Israel’s occupation of the West Bank because, unlike the West Bank, Cyprus was sovereign territory belonging to a recognized country at the time of the invasion.

For years, there has been an on-again, off-again United Nations-led effort to resolve the conflict but this has never resolved the fundamental problem: the Turkish occupation of Cyprus. In 1983, the Turkish Cypriots, acting at Ankara’s urging, declared themselves independent as the Turkish Republic of Northern Cyprus, an independent state recognized by no country but Turkey. In effect, Turkey pioneered the strategy which Russia would later adopt when it first invaded its neighbor’s territory and then set up and alone recognized self-styled independent republics like Abkhazia, South Ossetia, and the Donetsk People’s Republic (which only South Ossetia formally recognizes).

Perhaps the dispute would have remained dormant had it not been for the discovery of gas in Cypriot waters and its exclusive economic zone. While Eastern Mediterranean gas fields are equivalent to only one-third of proven U.S. gas reserves and less than one-tenth of what Russia has, they are important for four reasons: They are close to the European market; they bypass both Russia and Iran giving Europe energy independence from those two states; and, as Turkey’s behavior gets more problematic, gas pipelines need not transit Turkey either. This means that Turkey, which has no real energy reserves of its own, could lose billions of dollars annually.

At first, Turkey demanded no one drill in Cypriot waters until the dispute was resolved. In September 2011, Egemen Bagıs, at the time minister of European Affairs and a close aide to Turkish leader Recep Tayyip Erdogan, even threatened to use the Turkish navy against American shipping or personnel working in or around Cyprus. “This is what we have the navy for. We have trained our marines for this; we have equipped the navy for this,” he declared, adding, “All options are on the table; anything can be done.” Turkey then changed tack and began using its navy to escort its own ships drilling in Cypriot waters. In effect, it seeks to pillage Cypriot resources to subsidize Turkey’s floundering economy and, given the state of corruption in Turkey, perhaps to augment Erdogan’s own fortunes as well. Compounding the tragedy is that Turkish Cypriots increasingly want nothing to do with Turkey. Not only have decades of Turkish occupation condemned Turkish Cyprus to poverty, especially relative to unoccupied portions of Cyprus, but Erdogan’s Islamism also increasingly chafes Turkish Cypriots who traditionally have been more moderate and tolerant in their Islam.

That’s all bad enough, but why this crisis now? Increasingly it looks like Turkey is again going to shake the status quo. Turkey’s state-controlled press now signals that Turkey plans to build a Turkish military base in occupied Cyprus. On Sept. 17, Erdogan endorsed the idea. A Turkish military base on Cyprus would effectively undercut any possibility of a peaceful resolution to the Cyprus question, as it would become a fact on the ground that no future Turkish government could forfeit.

Given how Erdogan has pivoted Turkey into the pro-Hamas, pro-Russian, and Muslim Brotherhood bloc, it also poses a strategic risk to the United States and its key regional allies: Israel, Greece, and Egypt. Remember: In 1970, President Richard Nixon turned a blind eye toward the Shah’s seizure of three islands belonging to the United Arab Emirates because Iran was a U.S. ally. Today, the Iranian military presence on Abu Musa and the Greater and Lesser Tunbs pose a serious threat to the United States and international shipping. Indeed, control of the sea routes is exactly what Turkey is after. Again, from Yeni Safak, Erdogan’s newspaper of record:

“The island of Cyprus is at the center of the oil and trade routes as it stands out with its presence on the energy basin in the Eastern Mediterranean. The island controls the Suez Canal [sic], which connects the Mediterranean with the Indian Ocean. Cyprus is located on the maritime trade route between the East and West, and controls the transportation routes of Middle Eastern and Central Asian oil, which constitutes more than half of the world’s petroleum.”

Almost all U.S. administrations are reactive rather than proactive. They react when a crisis erupts but disregard the years when concentrated action might have headed it off. Fortunately, Cyprus need not be a partisan issue.

It’s time the Trump administration and Congress warn Turkey: Any base on Cyprus will mean not only increased sanctions, but also an unprecedented provision of military platforms to Greece, Cyprus, Israel, and Egypt with which to counter the Turkish threat. When Turkey becomes as much a threat as NATO adversaries, it also means cutting off cooperation with Turkey within the NATO context. Politicians might prefer political theatrics to protecting American security, but U.S. adversaries do not cease their activities whenever the circus comes to Washington. It’s time for a concerted effort to stand up for Cyprus.

Michael Rubin (@Mrubin1971) is a contributor to the Washington Examiner ‘s Beltway Confidential blog. He is a resident scholar at the American Enterprise Institute and a former Pentagon official.

https://www.washingtonexaminer.com/opinion/the-eastern-mediterranean-is-getting-more-dangerous-and-its-not-because-of-russia-syria-or-iran

Η κλιματική αλλαγή είναι μια χρόνια κατάσταση

0

Και αυτοί που χαράσσουν πολιτική πρέπει να ανταποκριθούν ανάλογα

Περίληψη:

Οι συνεχείς αλλαγές του κλίματος δεν είναι πλέον έκτακτα γεγονότα αλλά χρόνια προβλήματα, και η αντιμετώπισή τους απαιτεί μια θεμελιωδώς διαφορετική προσέγγιση από τον τρόπο που οι περισσότεροι υπεύθυνοι για την χάραξη πολιτικής σκέφτονται επί του παρόντος για την κλιματική αλλαγή.

Η KATE GORDON είναι εταίρος στην Ridge-Lane, ανώτερη σύμβουλος του Ινστιτούτου Paulson και συνεργάτις του Κέντρου Παγκόσμιας Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Columbia.
Ο JULIO FRIEDMANN είναι ανώτερος ερευνητικός ακαδημαϊκός στο Κέντρο Παγκόσμιας Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Breakthrough, και πρώην κύριος Αναπληρωτής Βοηθός Υπουργός για το Γραφείο Ορυκτών Πηγών Ενέργειας στο Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ.

Israel, Turkey hold secret talks in UAE

0
Israeli and Turkish envoys yesterday flew to Abu Dhabi in the United Arab Emirates (UAE) to hold secret backchannel talks on restoring diplomatic relations.
According to a Hebrew language report by Ynet, “an Israeli executive jet and a Turkish government executive plane took off at 09:00 [GMT] to the United Arab Emirates and stopped for a short time. The planes landed in Abu Dhabi at 14:30 and took off again [Monday] morning.” The Times of Israel added that both aircrafts flew via the Jordanian capital Amman, but while “the flights are believed to be connected to the ongoing talks […] neither government has confirmed their purpose”.

It is not known exactly what will be discussed by the two parties, but if the secret talks prove successful they are expected to return their respective ambassadors in early October, after the Jewish holiday season draws to a close, according to the Times of Israel.

Relations between Israel and Turkey have been severed since May when both countries became embroiled in a diplomatic spat against the backdrop of the US embassy move to Jerusalem and the Israeli massacre of Palestinian protesters during the Great March of Return in the besiegedGaza Strip. On 15 May, Turkey asked Israeli Ambassador Eitan Naeh to leave the country. In retaliation, Turkey’s consul general in Jerusalem Gurcan Turkoglu was summoned by the Israeli Foreign Ministry and asked to leave.
Relations were further soured when Turkish President, Recep Tayyip Erdogan, took to Twitter to condemn Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu. He tweeted: “Netanyahu is the PM of an apartheid state that has occupied a defenseless people’s lands for 60+ yrs in violation of UN resolutions. He has the blood of Palestinians on his hands and can’t cover up crimes by attacking Turkey.”
Netanyahu responded via Twitter, saying: “Erdogan is among Hamas’s biggest supporters and there is no doubt that he well understands terrorism and slaughter. I suggest that he not preach morality to us.”
The crisis deepened on 17 May when Turkish Deputy Prime Minister Recep Akdag claimed that the Israeli and Egyptian governments had prevented a Turkish aircraft from transporting Palestinians injured in the Great March from Gaza to Turkey. Akdag called on the World Health Organisation (WHO) to intervene, explaining: “I called the head of the World Health Organization and asked for support, similar to what they have done in the 2014 crisis when they put pressure on [Israel].”
That the talks are being held in the UAE will also be seen as significant in light of the Gulf state’s normalisation of relations with Israel. In September, the UAE agreed to allow the Israeli national anthem to be played and the flag to be flown at an international judo tournament slated to be held in Abu Dhabi next month. The tournament will also see Israeli and Emirati judoists compete side by side.
Israel-UAE relations have also extended to security and political fields. In August it emerged that the UAE purchases Israeli security technology via a firm called Asia Global Technology, which is run by Israeli-American businessman Mati Kochavi. In June, an exposé by the New Yorker revealed that Israel and the UAE have been engaged in secret normalisation talks since the Oslo Accords of the 1990s. These meetings discussed the possibility of the UAE purchasing F-16 fighter jets from the US, which are known to be comprised of Israeli technology. The Crown Prince of Abu Dhabi, Mohammed Bin Zayed, also gave his blessing for delegations of influential American Jews to be brought to Abu Dhabi to meet with Emirati officials and establish an intelligence-sharing relationship.
infognomon

Οι HΠΑ, η Κίνα και η λογική του εμπορικού πολέμου

0

  • του Gideon Rachman Fiancial Times/euro2day.gr

Το Πεκίνο θα αναζητήσει νέα όπλα για να πλήξει τις ΗΠΑ, καθώς τελειώνουν τα προϊόντα στα οποία μπορεί να επιβάλλει δασμούς. Η απειλή του χρέους και η επιβολή φραγμών στις αμερικανικές επιχειρήσεις.

  • Δεν τους αποκαλούν πολέμους χωρίς λόγο. Ο τελευταίος γύρος εμπορικών κυρώσεων ανάμεσα στην Κίνα και στις ΗΠΑ κατευθύνεται από τα αισθήματα του φόβου και της έπαρσης που οδηγούν και στο ξέσπασμα των πραγματικών πολέμων.
Η μία χώρα κάνει μια επιθετική κίνηση, οπότε η άλλη νιώθει υποχρεωμένη να απαντήσει με ανάλογο τρόπο. Και οι δύο πλευρές φοβούνται ότι αν κάνουν πίσω, θα γίνουν ρεζίλι στα μάτια του λαού τους και του υπόλοιπου κόσμου.

Η άποψη της κυβέρνησης Τραμπ είναι πως η Κίνα «κλέβει» στο εμπόριο για δεκαετίες. Αλλά αντί να απαντήσουν στον πρώτο γύρο των δασμών που επέβαλαν οι ΗΠΑ τον Ιούλιο με παραχωρήσεις, οι Κινέζοι αντέδρασαν ανακοινώνοντας τις δικές τους κυρώσεις. Οπότε τώρα ο πρόεδρος Τραμπ επιβάλλει δασμούς 10% σε επιπλέον κινεζικά προϊόντα, αξίας $200 δισ.

Όπως αναμενόταν, αντί να κάνουν πίσω, οι Κινέζοι υποσχέθηκαν να απαντήσουν στον τελευταίο γύρο με περισσότερους δασμούς σε αμερικανικά προϊόντα. Ακολουθώντας τη λογική της κλιμάκωσης, ο κ. Τραμπ υποσχέθηκε ότι θα πυροδοτηθούν περισσότεροι δασμοί – ενδεχομένως στο υψηλότερο επιτόκιο του 25% – καλύπτοντας ουσιαστικά όλες τις κινεζικές εξαγωγές στην Αμερική.

Οι δύο πλευρές είναι διατεθειμένες να διακινδυνεύσουν έναν εμπορικό πόλεμο γιατί πιστεύουν ότι έχουν μια καλή ευκαιρία να κερδίσουν. Οι ΗΠΑ πιστεύουν ότι η κινεζική οικονομία αντιμετωπίζει προβλήματα και ως εκ τούτου είναι ευάλωτη στην αμερικανική οικονομική πίεση.

Ο Λάρι Κάντλοου, ανώτατος οικονομικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου, ανέφερε πρόσφατα ότι η «η οικονομία της Κίνας ακολουθεί καθοδική πορεία». Οι Αμερικανοί γνωρίζουν επίσης ότι η Κίνα απολαμβάνει ένα τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα με τις ΗΠΑ και είναι πιο ευάλωτη σε έναν πόλεμο δασμών.

Η κινεζική κυβέρνηση αντίθετα, πιστεύει ότι το αυταρχικό πολιτικό σύστημα είναι σε πολύ καλύτερη θέση να αντέξει έναν εμπορικό πόλεμο από ότι το αμερικανικό μοντέλο, το οποίο είναι εκτεθειμένο στην πίεση και την απογοήτευση των ψηφοφόρων. Το καθεστώς στο Πεκίνο θα έχει καταγράψει πως η κυβέρνηση Τραμπ έχει αναγκαστεί ήδη να υποσχεθεί ότι θα διασώσει τους αγρότες που παράγουν σόγια, οι οποίοι έχουν επηρεαστεί δυσμενώς από τους δασμούς στην Κίνα.

Όπως σημειώνει ο Τζέρεμι Σαπίρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων: «Οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι μπορούν να κερδίσουν και οπότε είναι διατεθειμένες να πολεμήσουν. Ο πόλεμος, στη γλώσσα της πολιτικής επιστήμης, είναι πάντα μια διαμάχη για το ποιος είναι πιο δυνατός, διαφορετικά δεν υπήρχε λόγος σύγκρουσης. Στην περίπτωση αυτή, ο εμπορικός πόλεμος είναι αναγκαίος για να εξακριβωθεί ποιος έχει δίκιο».

Μέχρι τώρα ο εμπορικός πόλεμος έχει διεξαχθεί κυρίως με τη χρήση δασμών. Αλλά σύντομα θα τελειώσουν τα αμερικανικά αγαθά στα οποία θα μπορεί να επιβάλλει δασμούς η Κίνα. Οπότε η κινεζική κυβέρνηση θα πρέπει να αναζητήσει άλλους τρόπους για να αντεπιτεθεί.

Είναι ήδη ορατές κάποιες αλλαγές. Διπλωμάτες λένε πως η Κίνα έχει ήδη χαλαρώσει την επιβολή των εμπορικών κυρώσεων στην Βόρεια Κορέα, που είναι σημαντικές για τις προσπάθειες των ΗΠΑ να αναγκάσουν το καθεστώς του Κιμ Γιόνγκ Ουν να ξεφορτωθεί τα πυρηνικά του όπλα.

Οι Κινέζοι είναι επίσης πιθανό να υψώσουν νέα ρυθμιστικά εμπόδια στις αμερικανικές επιχειρήσεις που λειτουργούν εντός της Κίνας. Και η Κίνα μπορεί επίσης να χειραγωγήσει το νόμισμα της για μειώσει την αξία του, το οποίο μπορεί εύκολα να αντισταθμίσει τον αντίκτυπο στις τιμές από έναν δασμό 10%.

Υπάρχουν επίσης νέες φημολογίες για το ρόλο της Κίνας ως μεγάλου αγοραστή αμερικανικού κρατικού χρέους.

Ορισμένοι υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι η Κίνα θα μπορούσε να ασκήσει πίεση στις ΗΠΑ μόνο και μόνο αν αρνιόταν να αγοράσει αμερικανικά ομόλογα, δυσκολεύοντας με τον τρόπο αυτό τη χρηματοδότηση του ομοσπονδιακού ελλείμματος των ΗΠΑ. Η Χίλαρι Κλίντον επισήμανε κάποτε πως η Αμερική θα δυσκολευόταν να «κάνει τη σκληρή» στο Πεκίνο γιατί η Κίνα είναι «ο τραπεζίτης της Αμερικής». Στα χρόνια του Μπαράκ Ομπάμα ωστόσο, η επικρατούσα άποψη είναι ότι η Κίνα δεν θα ξεφορτωνόταν ποτέ το αμερικανικό χρέος που έχει στα ταμεία της γιατί αυτό θα μείωνε την αξία των ίδιων των αποθεμάτων της. Ωστόσο, με το έλλειμμα των ΗΠΑ να βρίσκεται άλλη μια φορά σε ανοδική τροχιά μετά τις περικοπές φόρων από τον Τραμπ, οι Κινέζοι θα διερευνήσουν την πιθανότητα να χρησιμοποιήσουν την απειλή του χρέους ως αντίποινο.

Μόλις ξεσπάσει ένας πόλεμος, εξελίσσονται διάφορων ειδών όπλα. Αυτό ισχύει τόσο στην περίπτωση των εμπορικών πολέμων, όσο και των πραγματικών.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

ΝΑΤΟ και ΕΕ ενισχύουν την τουρκική επιθετικότητα κατά Ελλάδας και Κύπρου

0

[Βαθύς γνώστης της γεωστρατηγικής του Ισλάμ και των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ο καθηγητής Αλεξάντρ ντελ Βαλ αποτελεί ίσως μοναδική εξαίρεση στους δυτικούς αναλυτές καθώς αναγνωρίζει το δίκαιο της Ελλάδος στο Αιγαίο, χωρίς αναγκαστικά να επικροτεί και τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Σταθμίζει στη σοβαρότητά της την επιθετικότητα της Τουρκίας κατά της Ελλάδας και της Κύπρου και καυτηριάζει τη φιλοτουρκική στάση των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και του ΝΑΤΟ αλλά και την ‘’ισλαμική ορθότητα’’ των Δυτικών Μέσων Ενημέρωσης. Ε.Δ.Ν . ]

 O ιταλικής καταγωγής, Γάλλος καθηγητής γεωπολιτικής και διεθνών σχέσεων, Αλεξάντρ ντελ Βάλ, με ειδίκευση στη γεωπολιτική του σύγχρονου Ισλάμ, υποστηρίζει ότι ΄΄η μεταχριστιανική Δύση ουδέποτε υποστήριξε του Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής και βλέπει τη χριστιανική Ρωσία ως την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ενωση’’ 

H νεο-οθωμανική Τουρκία του Ερντογάν απειλεί όλο και περισσότερο πολλές γειτονικές χώρες:

  • Την Ελλάδα, η οποία έχει ενισχύσει στρατιωτικά τα ανατολικά της σύνορα.
  • Την Κύπρο (για το κυπριακό φυσικό αέριο και τα νησιά του Αιγαίου).
  • Το Ιράκ (αξιώσεις στο ιρακινό Κουρδιστάν).
  • Και τη Συρία (στρατιωτική επέμβαση κατά των κουρδικών πολιτοφυλακών της Αφρίν).

Ο νέος απειλητικός αλυτρωτισμός της Άγκυρας βασίζεται στον διττό φορέα του τουρκικού εθνοτικού εθνικισμού και του μετα-οθωμανικού παν-ισλαμισμού. Αυτό το κατακτητικό νεοϊμπεριαλιστικό σχέδιο είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Δεν έχει σχεδόν ποτέ παραμεριστεί από τις διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις της δεξιάς, της άκρας δεξιάς, στρατιωτικές ή κεμαλικές κυβερνήσεις, οι οποίες διαδέχθηκαν η μία την άλλη μετά τον θάνατο του Aτατούρκ.

Εντούτοις, από τότε που ανέβηκε στην εξουσία ο αντι-κεμαλιστής Ταγίπ Ερντογάν, μεγάλος νοσταλγός του τουρκο-οθωμανικού Ισλαμικού Χαλιφάτου, και ιδιαίτερα από τότε που ο Τούρκος Πρόεδρος αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο του παν-Ισλαμιστή και του «εθνικο-ισλαμιστη» κατακτητή, έχει ως στόχο την επαναχάραξη των συνόρων της περιοχής, στη Συρία και στο Ιράκ (όπου η Άγκυρα διεκδικεί περιοχές γύρω από την Aφρίν, τη Moσούλη και το Kιρκούκ), και στην Ελλάδα (νησιά του Αιγαίου) και στην Κύπρο (κατοχή του 37% του νησιού και τα  αποθέματα υδρογονανθράκων).

Εχθρότητα κατά των Ελλήνων

Πρόσφατα, ο Ερντογάν και οι συνεργάτες του της Εθνικιστικής αντιπολίτευσης (MHP) πραγματοποίησαν μια απίστευτη κλιμάκωση των προκλήσεων και των απειλών, δηλώνοντας ότι ήρθε η ώρα να καταλάβουν και πάλι και να ενσωματώσουν στην Τουρκία τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, σχέδιο – συνέχεια της κατοχής του 37% της Κύπρου από το 1974 και της εξάλειψης των Αρμενίων-Ασσυρίων και έπειτα των Ελληνορθόδοξων χριστιανικών κοινοτήτων από την σημερινή τουρκική επικράτεια. Αυτή η μακρά διαδικασία εξάλειψης των χριστιανικών λαών της περιοχής ξεκίνησε στη σύγχρονη εποχή, στα τέλη του 19ου αιώνα, με τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων-Χαλκιδονίων (Χριστιανοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και τις σφαγές και τις απελάσεις των Ελλήνων-Ορθόδοξων της Ανατολίας μεταξύ της δεκαετίας του 1920 και της δεκαετίας του ’70, από τους οποίους έχουν μείνει μόνο μερικές εκατοντάδες απόγονοι στην Κωνσταντινούπολη γύρω από ένα Οικουμενικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο, του οποίου η Σχολή είναι κλειστή (Χάλκη) από τη δεκαετία του ’70.

Με βάση αυτά τα προηγούμενα, τα οποία δεν αποτέλεσαν ποτέ αιτία μεταμέλειας αλλά υπερηφάνειας για τις διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις, η κυβέρνηση της Άγκυρας γίνεται χρόνια τώρα (μετά τις σοβαρές κρίσεις της δεκαετίας του ’90) όλο και πιο απειλητική ακόμα και για το εσωτερικό της ηπειρωτικής Ελλάδας, προσπαθώντας φανερά να εντάξει στο παιχνίδι της τις τουρκο-μουσουλμανικές κοινότητες που οι Έλληνες δεν απέλασαν (λανθασμένα) στη δεκαετία του 1920 κατά τις αμοιβαίες ανταλλαγές πληθυσμών, ενώ οι Τούρκοι δεν δίστασαν να εκδιώξουν τις τελευταίες μεγάλες ελληνικές κοινότητες της Ανατολίας, που κατοικούσαν εκεί χιλιετίες.

Η υποχωρητικότητα της ατλαντικής Ευρώπης

Λογικά, αν οι Ευρωπαίοι και οι Δυτικοί ηγέτες είχαν λίγη πολιτική αξιοπρέπεια και γεωπολιτισμική συνείδηση, οι πολύ σοβαρές απειλές που εκτοξεύονται για εβδομάδες, ειδικά εναντίον δύο χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας, μία από τις οποίες είναι μέλος του ΝΑΤΟ, θα έπρεπε να είχαν προκαλέσει την κατακραυγή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Τουλάχιστον, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να είχαν ψηφίσει εμπορικές και πολιτικές κυρώσεις κατά της Άγκυρας (που ποτέ δεν διστάζουν να κάνουν εναντίον των Ρώσων, των Σέρβων κ.λπ.): να ανακαλέσουν τους πρεσβευτές τους και να απαιτήσουν αίτηση συγνώμης για επανειλημμένες προκλήσεις εναντίον δύο χωρών της ΕΕ. Ωστόσο, λόγω της σοβαρής διπλωματικής κρίσης μεταξύ της Τουρκίας του Ερντογάν και της Γερμανίας, της Αυστρίας και του Βελγίου τον Απρίλιο του 2017, μετά τις ακυρωθείσες συναντήσεις Τούρκων πολιτικών στις χώρες αυτές που δεν ενέκριναν το δημοψήφισμα που έδωσε πλήρη εξουσία στον Τούρκο πρόεδρο, οι Ευρωπαίοι δεν αντέδρασαν στις σοβαρές και βίαιες προσβολές του Ερντογάν εναντίον της Γερμανίδας Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, της οποίας η χώρα χαρακτηρίστηκε ως «ναζιστικός εχθρός της Τουρκίας».

Οι Βρυξέλλες δεν λένε τίποτα, ούτε αγανακτούν (όπως τόσο συχνά το κάνουν εναντίον των Πολωνών και των Ούγγρων «λαϊκιστών» και Ρώσων), όταν ο οθωμανός νεο-Σουλτάνος, που ονειρεύεται να γίνει χαλίφης στη θέση του Χαλίφη αλ-Μπαγκνταντί, κάλεσε κατευθείαν τους Τούρκους Μουσουλμάνους της Ευρώπης να ενεργούν με τρόπο ώστε «οι Ευρωπαίοι να μη μπορούν να βγαίνουν από τα σπίτια τους με ασφάλεια». Αυτό είναι ένα σοβαρό λάθος από την πλευρά της Ευρώπης, γιατί κάθε φορά που υποχωρούμε στις ιδιοτροπίες, απειλές και εκβιασμούς του Τούρκου νεο-Σουλτάνου (όπως με τη συμφωνία για τη μετανάστευση μεταξύ Άγκυρας και των Βρυξελλών, η οποία μας κόστισε 7 δις. ε), ο κ. Ερντογάν γίνεται ολοένα και πιο περιφρονητικός απέναντι σε αυτή τη δειλή Ευρώπη, της οποίας περιφρονεί ανοιχτά, στις ομιλίες του, την «παρακμή», την «αδυναμία» και ακόμη τη «σήψη» … Είναι καλό να ταξιδεύεις στον Παγκόσμιο Διαδίκτυο ή να παρακολουθείς τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης για να καταλάβεις το βαθμό εχθρότητας του ΑΚΡ της Τουρκίας προς την ΕΕ. Στην πραγματικότητα, στα λεγόμενα  από τους Τούρκους ηγέτες το 2017 κατά της Γερμανίας, του Βελγίου και της Αυστρίας, ως απάντηση στην άρνηση των εν λόγω ευρωπαϊκών χωρών να επιτρέψουν την οργάνωση προεκλογικών συγκεντρώσεων υπέρ του Ερντογάν στην τουρκική διασπορά, περιέχουν απειλές κατά της Ευρώπης, όμοιες με τις εκκλήσεις για εισβολή στα ελληνικά νησιά.

Στην πραγματικότητα, οι προσβολές της Άγκυρας προς την ΕΕ και τα μέλη της, οι απειλές για εισβολή στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και η κατοχή της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό και ο επίμονος αποικισμό της ανατολικά, πρέπει να αρκούν για να τερματίσουν τη γελοία διαδικασία διαπραγματεύσεων με την Άγκυρα για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι παράλογες διαπραγματεύσεις που ξεκίνησε η Μεγάλη Βρετανία κατά την περίοδο 2004-2005 και ενθαρρύνθηκαν έντονα από τους Ατλαντικούς κύκλους και τις Ηνωμένες Πολιτείες για να καταστήσουν την Ευρώπη ακυβέρνητη και αποδυναμωμένη ακόμη περισσότερο.

Η ‘’ισλαμική ορθότητα’’ του δυτικού Τύπου

Ας επιστρέψουμε στον νεο-οθωμανικό αλυτρωτικό εθνικισμό του Ερντογάν. Δεν είναι στην πραγματικότητα υπόθεση ενός και μόνο ατόμου, θα ήταν άδικο να τον δαιμονοποιούμε ως τον μοναδικό πρωταγωνιστή. Αυτός ο απειλητικός ιμπεριαλιστής είναι στην πραγματικότητα τόσο δημοφιλής στην Τουρκία που ενώνει σε αυτά τα σημεία (κατοχή της Κύπρου, διεκδίκηση νησιών του Αιγαίου, άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων, ευρωφοβία κλπ.), τόσο τη φασιστική ακροδεξιά του MHP (Σύμμαχος του κυβερνώντος κόμματος), το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν, όσο και το Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), το οποίο εκφράζει τη λεγόμενη μετριοπαθή κοσμικο-κεμαλική αντιπολίτευση. Όλα αυτά τα ανταγωνιστικά στις εκλογές και ιδεολογικά αντίθετα κόμματα βρίσκονται εδώ και καιρό σε πλήρη συμφωνία στον εθνικιστικό-νεοϊμπεριαλιστικό στόχο της ανακατάκτησης των ελληνικών νησιών.

Οι ηγέτες των τριών αυτών κομμάτων έχουν όντως διαρκώς υπερθεματίσει στις συγκλίνουσες εκκλήσεις τους να σταλούν μια μέρα τουρκικά στρατεύματα στο Αιγαίο Πέλαγος. Αυτή η ιδιαίτερα σεισμική κατάσταση θα έπρεπε να είχε αναλυθεί ως «δοκιμασία αντίδρασης» από τους Ευρωπαίους, αλλά αυτοί, ως οσφυοκάμπτες, έστειλαν και πάλι ένα μοιραίο μήνυμα αδυναμίας μη αντιδρώντας. Ο δυτικός Τύπος και οι πολιτικοί, ακόμα και οι συνήθως ‘’επαγρυπνούντες’’ αντιφασίστες διανοούμενοι, δεν είπαν τίποτα. Οι ίδιοι οι άνθρωποι που δαιμονοποιούν συχνά τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τον Βίκτορ Ορμπαν και που ζητούν την τιμωρία της «λαϊκιστικής» Πολωνίας και της Ουγγαρίας από την Επιτροπή των Βρυξελλών, δεν έκαναν λόγο για την αποδεδειγμένη ισλαμοφασιστική εκτροπή, αυτή της νεο-οθωμανικής Τουρκίας του Ερντογάν και των Τούρκων πολιτικών, συμμάχων και  πολιτικών αντιπάλων του,  αξεπέραστων στο υπερεθνικιστικό και νεοϊμπεριαλιστικό συλλογικό τους ντελίριο.

Η ανθελληνική πλειοδοσία στην οποία επιδίδονται όλα τα τουρκικά εθνικιστικά πολιτικά κόμματα αυτή τη στιγμή, και που η ισλαμική ορθότητα του δυτικού Τύπου αποκρύπτει, είναι τέτοια που δεν μπορούμε καν να τη φανταστούμε από τις πρωτεύουσές μας τις πτοημένες από το Μεγάλο Tούρκο: παράδειγμα, ενώ το αντι-Ερντογανικό κοσμικό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP (κόμμα του Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας), κατηγόρησε το AKP του Ερντογάν ότι επιτρέπει στην Ελλάδα να κατέχει «τουρκικά εδάφη», το κυβερνόν κόμμα σε απάντηση κατηγόρησε το CHP ότι επέτρεψε στην Ελλάδα να συμπεριλάβει εντός των συνόρων της, τα νησιά του Αιγαίου υπογράφοντας τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, τις Ιταλο-τουρκικές συμφωνίες του 1932 και τη συνθήκη των Παρισίων του 1947, οι οποίες αναγνώρισαν την ελληνική κυριαρχία σε αυτά τα νησιά του Αιγαίου. Ακολουθώντας το χαλίφη Αλ-Μπαγκνταντί του ισλαμικού χαλιφάτου (Ντάες), ο οποίος κήρυξε άκυρα και μεροληπτικά τα μετά το Χαλιφάτο σύνορα της Μέσης Ανατολής της συμφωνίας Sykes-Picot και της εντολής της Κοινωνίας των Εθνών, δηλαδή των «άπιστων», ο νεο-σουλτάνος ​​Ερντογάν δήλωσε ότι οι συνθήκες που νομιμοποίησαν τα σύνορα της Ελλάδας είναι παρωχημένες …

Ήδη το 2016, ο Τούρκος εθνο-Ισλαμιστής πρόεδρος Ερντογάν, είχε δηλώσει ότι η Τουρκία του Κεμάλ Aτατούρκ ‘’είχε πουλήσει τα νησιά του Αιγαίου που ανέκαθεν ήταν δικά μας και όπου έχουμε ακόμα τα τζαμιά μας, τα ιερά μας” αναφορά στη λογική της σαρία του Νταρ αλ-Ισλάμ, σύμφωνα με την οποία κάθε έδαφος που κυριαρχούνταν κάποτε από το Ισλάμ πρέπει να γίνει πάλι έδαφος ισλαμικό, στην προκειμένη περίπτωση τουρκο-ισλαμικό. Η μόνη πραγματική διαφορά μεταξύ Ντάες και του Οθωμανικού νεο-χαλιφάτου του Ερντογάν δεν είναι στην φύση και τους στόχους, αλλά απλώς στο βαθμό, διότι η Τουρκία είναι πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ και έχει ένα στρατό 700.000 στρατιωτών, ενώ το ισλαμικό κράτος είχε στο απόγειό του μόνο 20.000 …

Οθωμανικό Σουλτανάτο-Χαλιφάτο

Καθαρά πράγματα, εάν η Τουρκία συνεχίσει την πορεία της αυταρχικής νεο-οθωμανιικής επανισλαμοποίησης, που ξεκίνησε με έξοχο και επιτυχημένο τρόπο ο Ερντογάν από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, θα αναπαράγει αναδρομικά μια νεοχαλιφατική απειλή πολύ μικρότερη από αυτή της νέας αλυτρωτικής και κατακτητικής Τουρκίας του ΑΚΡ του Ερντογάν, ο οποίος δήλωσε επισήμως ότι θέλει να αποκαταστήσει τον Οθωμανικό Χαλιφάτο-Σουλτανάτο το 2023-2024, μόλις έναν αιώνα μετά την κατάργησή του από τον αποστάτη Ατατούρκ … Στην πραγματικότητα, τα έτη 2023-2014 συμπίπτουν με την 100ή επέτειο από την ίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας από τον Aτατούρκ, τον εθνικιστή-κοσμικό ηγέτη που θεωρείται από όλους τους ισλαμιστές του κόσμου ως «αποστάτης εχθρός του Ισλάμ», επειδή κατά την ίδια ημερομηνία κατάργησε τη Σαρία και το Χαλιφάτο- Σουλτανάτο. Ο Ερντογάν αγαπά τα ταυτοτικά και θρησκευτικά σύμβολα, σε αντίθεση με τη Δύση που μισεί το χριστιανικό παρελθόν της: κάθε έτος, με μεγάλη τελετή γιορτάζει την ημέρα της τουρκοοθωμανικής κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης από τα Οθωμανικά στρατεύματα, και ανακοίνωσε την ανάγκη να προετοιμάσει, για τις μελλοντικές γενιές, τον εορτασμό το 2071 της «1000ής επετείου της μάχης του Μαντζικέρτ «που σφράγισε τη νίκη των Τούρκων Μουτζαχεντίν της Κεντρικής Ασίας επί  των βυζαντινών χριστιανικών στρατευμάτων στο αρμενικό οροπέδιο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας …. Στους αντίποδες των ένοχων και μετανοημένων Δυτικοευρωπαίων, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έφτασε στο σημείο να επαυξήσει το γεωπολιτικό θράσος δηλώνοντας  στον τουρκικό Τύπο, το Δεκέμβριο του 2017, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στην Ελλάδα, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία καθορίζει τα ελληνικά-τουρκικά σύνορα, θα πρέπει να «αναθεωρηθεί» … Σ’ αυτό ο αρχηγός του Ελληνικού κράτους θα έπρεπε να απαντήσει με διακοπή των διπλωματικών σχέσεων και να απαιτήσει συγγνώμη, όπως θα είχε κάνει ο Ερντογάν στη θέση του. Εδώ και πάλι, η «δοκιμασία αντιδράσεων», αγαπητή των ισλαμιστών στρατηγών όλων των ειδών, ήταν θετική: ο εχθρός εκφοβίζεται.

Κατηγορητήριο κατά της Δύσης 

Ποια μεγάλη εφημερίδα ή ευρωπαίος ηγέτης τόλμησε να καταγγείλει την επικινδυνότητα και τη γεωστρατηγική βαρύτητα των λόγων του Ερντογάν, του AKP και των άλλων τουρκικών, ισλαμιστικών και εθνικιστικών, πολιτικών κομμάτων, τα οποία συνεχίζουν να διεκδικούν με όλο και μεγαλύτερη επιθετικότητα ελληνικά νησιά ; Ποιος αντέδρασε έντονα και με τον δέοντα τρόπο στις δηλώσεις των ιθυνόντων της Άγκυρας που επανέλαβαν και πάλι αυτές τις μέρες ότι ο τουρκικός στρατός «δεν θα εγκαταλείψει ποτέ την Κύπρο»; Ποιος έστω αποδοκίμασε τις πρόσφατες στρατιωτικές απειλές και τις αποστολές πλοίων του τουρκικού Ναυτικού για να  εμποδίσουν το γεωτρύπανο της ιταλικής εταιρείας ΕΝΙ και να εκφοβίσουν την Κύπρο και τις άλλες εταιρείες πετρελαίου που ανέλαβαν την εξόρυξη και την αξιοποίηση υπεράκτιων αποθεμάτων φυσικού αερίου στη νότια Κύπρο, ανοιχτά της Αμμοχώστου, που η Τουρκία διεκδικεί παράνομα; Ποιος στο ΝΑΤΟ και στις δυτικές χώρες, οι οποίοι κατηγορούν κάθε μέρα τη Ρωσία για την αποστολή στρατιωτικών αεροσκαφών στον εναέριο χώρο των χωρών της Βαλτικής, τολμά να κάνει έστω έναν υπαινιγμό στις εκατοντάδες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και των ελληνικών θαλάσσιων περιοχών από τον τουρκικό στρατό που δεν περιμένει παρά μια νόμιμη ελληνική αντίδραση για να επιτεθεί; Και αυτό πόσα χρόνια τώρα;

Η αμήχανη αντίδραση του κ. Καμμένου

Για να μην αφήσει στον Ερντογάν και στο ισλαμικό κόμμα του το μονοπώλιο του αλυτρωτικού εθνικισμού, ο αρχηγός του κεμαλικού κόμματος Kιλιντζάρογλου δήλωσε πρόσφατα στο τουρκικό κοινοβούλιο ότι «η Ελλάδα κατέχει παράνομα περίπου 20 νησιά στο Αιγαίο». Και όταν ο Έλληνας υπουργός Άμυνας, ο Πάνος Καμμένος, αντέδρασε σε αυτές τις παρατηρήσεις δηλώνοντας “αμήχανος”, κάτι που αφ’εαυτής είναι μια μάλλον μετρημένη και ακόμη και δειλή αντίδραση, που μπορεί αβίαστα να ερμηνευθεί από την Αγκυρα ως μια καινούρια ένδειξη αδυναμίας, ο υπεύθυνος των Εξωτερικών του CHP κεμαλιστής Γιλμάζ προειδοποίησε ξερά ότι «η Ελλάδα δεν πρέπει να δοκιμάζει την υπομονή των Τούρκων (…), κάθε Έλληνας υπουργός που προκαλεί την Τουρκία θα φάει σφυριές στο κεφάλι του…”
Ακόμα πιο συγκλονιστικό, για να υπερκεράσει αυτές τις απειλητικές διακηρύξεις, ο αρχηγός του ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος MHP (κοινοβουλευτικός πολιτικός σύμμαχος του ΑΚΡ), Ντεβλέτ Μπαχτσελί, είπε στο τουρκικό κοινοβούλιο: “Αν οι Έλληνες θέλουν να πνιγούν και πάλι στη θάλασσα  είναι καλοδεχούμενοι. Το τουρκικό έθνος είναι έτοιμο να το ξανακάνει. Πρέπει να υπενθυμίσουμε στην ελληνική κυβέρνηση τι συνέβη το 1921 και το 1922; Τα χιλιάδες βλήματα που θα ρίξουμε από τον ουρανό στο Αιγαίο θα είναι ένδειξη ευλογίας που θα δώσει ένα ιστορικό μάθημα στους “ahl al-salib” (τους ανθρώπους του Σταυρού) … Αυτά τα λόγια, που μόνο ένας «αντίπαλος» χαλίφης, ο Aλ-Μπαγκαντί, ηγέτης του Ντάες, θα μπορούσε να εκφωνήσει, δείχνουν ότι η στήριξη της Τουρκίας στους σουνίτες Σύρους τζιχαντιστές που πολεμούν τον κοσμικό Μπασάρ αλ Ασσάντ και ειδικά τους Κούρδους που αγωνίζονται εναντίον του Iσλαμικού Κράτους, στην πραγματικότητα εκφράζουν μια ιστορική νεο-οθωμανική λογική.

’’Λευκή επιταγή’’ του ΝΑΤΟ  στην Τουρκία

Ενώ το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέμειναν σιωπηλοί απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα και τις απειλές εναντίον Ελλήνων, Κυπρίων και Σύρων Κούρδων και ενίοτε και Ιρακινών Κούρδων, η Ατλαντική οργάνωση δεν δίστασε να επαναλάβει ότι θα διασφάλιζε την ασφάλεια της Τουρκίας με αντίποινα εναντίον “οποιασδήποτε απειλής πυραύλων που θα προέρχεται από τη Συρία”, η οποία είναι ωστόσο μια κυρίαρχη χώρα και η οποία απειλείται από την Τουρκία, η οποία, σε αντίθεση με το Ιράν και τη Ρωσία, δεν ήταν ποτέ νομικά εξουσιοδοτημένη να παρέμβει στη Συρία. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ, το οποίο δεν είναι αλληλέγγυο με την Ελλάδα και κάποτε επέτρεψε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, υποστηρίζει τον τουρκικό αλυτρωτισμό. Ακόμα καλύτερα, αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ δήλωσαν ότι “η Τουρκία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή για την επίλυση αυτής της κρίσης…’’ …
Το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε συνεχή επαφή με Τούρκους αξιωματούχους, ιδιαίτερα με τον Πρόεδρο Ερντογάν, πράγμα που σημαίνει ότι η Τουρκία είναι εξουσιοδοτημένη και ενθαρρύνεται από τους εταίρους της να συνεχίσει να σκοτώνει κουρδικούς μαχητές αντιΝτάες στο έδαφος της Συρίας. Θυμίζουμε ότι στις 20 Ιανουαρίου, η Τουρκία ξεκίνησε μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Κούρδων στη συριακή πόλη Aφρίν, αναπόσπαστο τμήμα της Συρίας, όπου οι πολιτοφυλακές του YPG που συνδέονται με τις FDS (Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις) βρίσκονται εγκλωβισμένες μεταξύ των οπαδών του χαλιφάτου του Ντάες και των οπαδών του χαλιφάτου του Ερντογάν, Το γεγονός ότι η Τουρκία εισέβαλε στη Συρία, προκαλώντας χιλιάδες νεκρούς μεταξύ των αντιτζιχαντιστών Κούρδων μαχητών, περιφρονώντας το διεθνές δίκαιο, δεν φαίνεται απασχολεί καθόλου το ΝΑΤΟ.

Για άλλη μια φορά, δυο μέτρα και δυο σταθμά από τις ατλαντικές δυνάμεις που υπερασπίζονται τα πάντα (πετρέλαιο, Τουρκία), αλλά όχι τον δυτικό και χριστιανικό πολιτισμό: Οι Ρώσοι τιμωρούνται και κατηγορούνται για την ειρηνική προσάρτηση της ρωσικής Κριμαίας μετά το αντι-ρωσικό ουκρανικό πραξικόπημα το 2014, αλλά στο Κοσσυφοπέδιο, το ΝΑΤΟ κατέστρεψε την κυρίαρχη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία και την  κυρίαρχη Σερβία για να δημιουργήσει ένα μαφιόζικο και ισλαμικό κράτος, ενώ στη Συρία οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ υποστηρίζουν μια διεθνή συμμαχία που βοηθάει και εξοπλίζει σουνίτες ισλαμιστές αντάρτες οπαδούς της σαρία… Αυτό το ΝΑΤΟ απειλεί σχεδόν με πόλεμο τη Ρωσία που παραβιάζει την κυριαρχία της Ουκρανίας, αλλά δίνει λευκή επιταγή στην Τουρκία που παραβιάζει την κυριαρχία της Συρίας, του Ιράκ, της Ελλάδας και της Κύπρου… Ένα από τα δύο: είτε η Τουρκία δεν έχει καμιά σχέση με το ΝΑΤΟ, είτε οι ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν καμιά σχέση με αυτόν τον οργανισμό που δεν υπερασπίζεται ιδιαίτερα τα συμφέροντα της ηπειρωτικής Ευρώπης και του δυτικού πολιτισμού.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Source: http://www.atlantico.fr/rdv/geopolitico-scanner/europe-occident-et-otan-neo-munichois-face-aux-agressions-et-menaces-turquie-envers-grece-chypre-kurdes-syriens-alexandre-del-3336064.html

 

Η ΕΕ, ο Όρμπαν και οι ευρωπαϊκές αξίες

4

Η μακροχρόνια οργή της ΕΕ εναντίον του Ούγγρου ηγέτη Βίκτορ Όρμπαν βρήκε διέξοδο στις 12 Σεπτεμβρίου στο Στρασβούργο, με αφορμή έκθεση της Ολλανδής βουλευτού Τζούντιθ Σαργκεντίνι. Με βάση το περιεχόμενο αυτής της έκθεσης, που κατηγορούσε τον Ούγγρο πρωθυπουργό για παραβίαση των ευρωπαϊκών αξιών (με επίκεντρο την αντι-μεταναστευτική του συμπεριφορά), επιστρατεύτηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της ΕΕ το άρθρο 7 (η πρώτη ήταν το 2017 εναντίον της Πολωνίας), προς το παρόν για να τον επιπλήξει. Η πρόταση συγκέντρωσε 448 ψήφους εναντίον του Όρμπαν και 197 υπέρ του.

Να υπενθυμίσω ότι ο Όρμπαν εκλέχτηκε θριαμβευτικά στις 8 Απριλίου του 2018, για τέταρτη φορά στην Ουγγαρία (βρίσκεται στην εξουσία από το 1998-2002), με 134 έδρες από τις 199 και με συμμετοχή 70%. Την ημέρα των εκλογών ο Οργανισμός Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), τοποθέτησε παρατηρητές στην Ουγγαρία, οι οποίοι αναγκάστηκαν να παραδεχθούν ότι «γενικώς υπήρξε σεβασμός στις ελευθερίες και στα ατομικά δικαιώματα» και ακόμη ότι «η οργάνωση, την ημέρα των εκλογών ήταν διαυγής και επαγγελματική«.

Ένα σημαντικό τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού, δηλώνει, από κοινού με τον Ούγγρο ηγέτη ότι δεν εκλαμβάνει το πολίτευμα της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» ως μοναδικό, αλλά ούτε και ως αδιαφιλονίκητα άριστο σχήμα διακυβέρνησης των σύγχρονων οικονομιών της υφηλίου.

Με επικεφαλής τον Όρμπαν, η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Τσεχία, η Πολωνία και η Ρουμανία αμφισβητούν ανοικτά την επιλογή του δυτικού μοντέλου που επιβάλλει, μεταξύ άλλων, τη χωρίς όρους, διάνοιξη των εθνικών συνόρων σε πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες. Εντελώς πρόσφατα στις παραπάνω αυτές τάσεις προστίθεται και η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του Γιάνεζ Γιάνσα στη Σλοβενία, με τη στήριξη και την πλήρη αποδοχή του Όρμπαν.

Άνοδος των αντισυστημικών

Επιχειρηματίες της Ουγγαρίας, λόγω της αυξημένης επιρροής του Όρμπαν στην περιοχή, επιδιώκουν να κτίσουν μια αυτοκρατορία ΜΜΕ με επίκεντρο την Ουγγαρία, μέσω της οποίας να δημιουργήσουν μια νέα ισχυρή πολιτική δύναμη στην Ευρώπη. Αυτή πια δεν θα έχει ως βάση το πολίτευμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Πρόκειται για τη Nova 24TV, το Scandal 24, την FPO TV.

Η πλατφόρμα αυτή, ανάμεσα σε άλλα, αποβλέπει στην εξάπλωση της επιρροής του Όρμπαν στην ευρύτερη περιοχή. Εντός της Ευρώπης, πάντοτε, τμήματα πληθυσμών στρέφονται χωρίς ενδοιασμό εναντίον της ευρωπαϊκής πολιτικής καθεστηκυίας τάξης. Αυτοί οι πολίτες εκφράζονται από πολιτικά κόμματα, όπως της Εναλλακτικής  για τη Γερμανία, των ακροδεξιών στην Αυστρία και πρόσφατα στη Σουηδία, του Εθνικού Μετώπου της Μαρί Λεπέν στη Γαλλία και του Γκερτ Βίλντερς στην Ολλανδία.

Αποτελεί, ήδη, πραγματικότητα για την Ευρώπη η ταχύρρυθμη και σημαντικών διαστάσεων υποχώρηση των παραδοσιακών δεξιών και κεντροαριστερών πολιτικών κομμάτων. Σταδιακά, παραχωρούν τη θέση τους σε νέα, τα οποία είναι περισσότερο ή λιγότερο αντιευρωπαϊκά και υπέρ της επαναφοράς του κράτους-έθνους στο κέντρο της σκηνής. Η ισχύς αυτών των αντισυστημικών κομμάτων σταθερά διευρύνεται. Πράγματι, στη Γαλλία, σε πείσμα της επικράτησης του Εμμανουέλ Μακρόν στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, τα παραδοσιακά κόμματα δεξιάς και αριστερής κατεύθυνσης ήρθαν τρίτο και πέμπτο αντίστοιχα.

Καμία αυτοκριτική

Στη δε Γερμανία, και σε πείσμα της επικράτησης της Άνγκελα Μέρκελ, τα δύο παραδοσιακά πολιτικά κόμματα από 67% το 2013, δεν μετρούσαν πια παρά 53% τον Οκτώβριο του 2017. Και το πιο απειλητικό χτύπημα για την Ευρώπη ήρθε με τον καταποντισμό στις εκλογές της Ιταλίας των δύο παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων.

Η ΕΕ παρακολουθεί με δυσαρέσκεια, αλλά και πανικό, την ταχύτατη εξάπλωση των «λαϊκιστών» στο έδαφός της, χωρίς ωστόσο να έχει, προς το παρόν, επιδοθεί σε αυτοκριτική, για το πώς και για το γιατί οι βασικές της κατευθύνσεις εγκαταλείπονται από ολοένα μεγαλύτερο αριθμό πολιτών της. Οι Ευρωπαίοι αυτοί πολίτες, που αποκαλούνται συλλήβδην και περιφρονητικά «λαϊκιστές», έχουν διαχωρίσει τις επιλογές τους από αυτές, που αναγνωρίζονται ως ορθόδοξες στους κόλπους της ΕΕ και που υπάγονται στον ευρύ χώρο της «φιλελεύθερης δημοκρατίας».

Οι Ευρωπαίοι «λαϊκιστές» έχουν πειστεί ότι η ΕΕ βρίσκεται σε βαθιά σύγχυση, όταν εφαρμόζει πολιτικές, που είναι σίγουρο ότι θα την καταστρέψουν, όπως αυτές της αποδοχής της μαζικής παράνομης μετανάστευσης, της απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας, του πατριωτισμού, της ιστορίας και των εθνικών παραδόσεων. Της απεμπόλησης, δηλαδή, της εθνικής ταυτότητας των εθνικών κρατών.

Το κύμα αυτό της διεκδίκησης και διάσωσης της εθνικής ταυτότητας, με πολλές ασφαλώς παραλλαγές στις λεπτομέρειές του, έχει ουσιαστικά κατακλύσει όχι μόνο την Ευρώπη, αλλά και την υφήλιο. Είναι η Αμερική του Τραμπ, η Ρωσία του Πούτιν, η Κίνα του Σι Τζινπίνγκ, αλλά και παράλληλα πολιτεύματα της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Σε παγκόσμια, λοιπόν, βάση έχει συντελεστεί διχοτόμηση, ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, με βάση τον τρόπο διακυβέρνησης.

Το σπίτι της φιλελεύθερης δημοκρατίας

Η Δύση υποστηρίζει ότι το δικό της μοντέλο της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι αιώνιο, ανυπέρβλητο και μοναδικό. Ωστόσο, αποδεικνύεται από τις εξελίξεις ότι είναι, ήδη, ξεπερασμένο και ότι η εμβέλειά του υποχωρεί, και μάλιστα με ταχύτατους ρυθμούς. Εκτοπίζεται από αυτό που θα μπορούσε να αναγνωριστεί ως «ανατολικό» και που καλπάζει ακάθεκτο σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, συμπαρασύροντας τα πάντα στο διάβα του. Έτσι, είναι αρκετά τρομακτική η απάντηση στο ερώτημα: «τι χώρος της υφηλίου αποτελεί ακόμη το σπίτι της φιλελεύθερης δημοκρατίας«;

Χαρακτηριστική αυτής της υποχώρησης της φιλελεύθερης δημοκρατίας, ως «ασύγκριτο και μοναδικό πολίτευμα», είναι η αντιμετώπισή της από τους πολίτες. Συγκεκριμένα, άτομα πάνω από 65 χρονών θεωρούν πολύ σημαντικό το να ζουν σε δημοκρατική χώρα, ενώ αντιθέτως, ποσοστό μικρότερο από το 1/3 πολιτών κάτω των 35 ετών αποδίδουν σημασία στη διαβίωσή τους σε καθεστώς φιλελεύθερης δημοκρατίας. Να σημειωθεί, επιπλέον, ότι από τις 15 οικονομίες της υφηλίου που τώρα επιτυγχάνουν τους ταχύτερους αναπτυξιακούς ρυθμούς, τα 2/3 έχουν αυταρχικά καθεστώτα, ή οπωσδήποτε μη φιλελεύθερη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο, ότι επιβάλλεται ειλικρινής και αντικειμενικός προβληματισμός, αναφορικά με το δυτικό πρότυπο διακυβέρνησης. Όχι, βέβαια, με τις αξίες του, που σαφώς υπερέχουν οποιουδήποτε άλλου σχήματος, αλλά με το πως αυτές εφαρμόστηκαν, και τι συνέπειες είχαν μέχρι σήμερα. Και, βέβαια, προβληματισμός, για το ποσοστό της ευθύνης που αναλογεί στην ΕΕ.

Απογοητευτική ΕΕ

Επανέρχομαι, μετά από την ανάλυση που προηγήθηκε, στην απόφαση της ΕΕ να τιμωρηθεί ο Ούγγρος ηγέτης, επειδή δεν σέβεται τις «ευρωπαϊκές αξίες» (παρότι, ο ίδιος ευθαρσώς, δηλώνει ότι αντιτίθεται σε αυτές και προσπαθεί να τις αντικαταστήσει). Η ΕΕ, παρά ταύτα δείχνει να ελπίζει ότι το πρόβλημα της Ευρώπης (και όχι μόνο) επικεντρώνεται στη μη αποδεκτή από την ίδια συμπεριφορά του Όρμπαν και συνεπώς θα μπορούσε ίσως να λυθεί χάρη στην έναρξη διαλόγου μαζί του.

Αναμφισβήτητα, πρώτιστο καθήκον της ΕΕ (και όχι μόνο) είναι να προστατεύει και να επιβάλλει τις αξίες της δημοκρατίας. Το πράττει, όμως; Η απάντηση είναι, δυστυχώς, αρνητική, αφού η ίδια αλύπητα και ανενδοίαστα τις καταπατεί. Αρκεί, να επιλέξω, για του λόγου μου το αληθές, ανάμεσα βέβαια και σε πλήθος άλλων, ένα και μοναδικό τρανταχτά αποδεικτικό γεγονός, που όλοι έχουμε πρόσφατα βιώσει, στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη και την υφήλιο. Στη βίαιη, δηλαδή, και αντιδημοκρατική αλλοίωση του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, κατά το δημοψήφισμα του 2015, που περιφρόνησε με τόσο αυταρχικό τρόπο την καθαρά εκφρασμένη βούληση του 62% του ελληνικού λαού.

Με την ευκαιρία, συνεπώς, της απόφασης της ΕΕ να τιμωρήσει τον Όρμπαν, «επειδή δεν εφαρμόζει τις ευρωπαϊκές αξίες«, αμείλικτα προβάλλει το ερώτημα: κατά πόσο η ΕΕ νομιμοποιείται να κινηθεί προς την κατεύθυνση αυτή, όταν και η ίδια έχει, αδίστακτα, διαπράξει την έσχατης μορφής καταστρατήγηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Και να προσθέσω, σχετικά, ότι όπως έγινε ευρέως γνωστό, και όπως επιβεβαιώνεται και με σχετικό video, οι επικεφαλής της ΕΕ εκείνη την τραγική νύκτα για την Ελλάδα και το μέλλον της όχι μόνο δεν της υπέδειξαν να ακολουθήσει τη συνταγματική ομαλότητα, αλλά επιπλέον την ενθάρρυναν να καταπνίξει τη θέληση της συντριπτικής πλειονοψηφίας του ελληνικού λαού.

Παρότι ουδόλως υπερασπίζομαι τις όποιες θέσεις του Όρμπαν, η αντιμετώπισή του, ωστόσο, από την ΕΕ, σε συνδυασμό και με το φιάσκο του ελληνικού δημοψηφίσματος, αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη της εφαρμογής των «ευρωπαϊκών αξιών», με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Αν έτσι έχει η κατάσταση, τότε η ΕΕ σύντομα θα είναι παρελθόν.

slpress.gr

Η Ελλάδα της απαξίας και του εθνομηδενισμού.

1

του Νικόλαου Καρατουλιώτη, Υποστρατήγου ε.α.

Χθες ….. καμαρώσαμε τον αστυνομικό που ήταν υπεύθυνος για την φύλαξη της πρεσβείας του Ιράν, να γελοιοποιείται από τους ρουβίκωνες και υπό την απειλή μιας πέτρας να παραδίδει το φυλάκιο στις ορέξεις τους (αν και πάνοπλος) πλην όμως η ενδυμασία του περισσότερο παρέπεμπε σε ρεμπέτ ασκέρ, παρά φρουρό ευνομούμενης πολιτείας.

Προχθές υποδεχθήκαμε σαν ήρωες, τους στρατιωτικούς που χαθήκαν στο Έβρο (λες και ήταν η κοκκινοσκουφίτσα που χάθηκε στο δάσος). Και μάλιστα αιχμαλωτιστήκαν χωρίς να κάνουν χρήση των όπλων, λησμονώντας το «Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα τὰ ἱερὰ».

Τον Φεβρουάριο η ναυαρχίδα του λιμενικού μας, στην περιοχή των Ιμίων εμβολίστηκε από τουρκικό σκάφος της ακτοφυλακής, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Στην ίδια περιοχή των Ιμίων ο έλληνας ΥΠΕΞ με τα γεγονότα του 1996  παρότρυνε τους   στρατιωτικούς να πουν ότι «την σημαία την πήρε ο άνεμος», ενώ ταυτόχρονα ο τότε πρωθυπουργός ευχαριστούσε τους αμερικανούς εντός της βουλής, υπό τα γιουχαΐσματα του ελληνικού κοινοβουλίου.

Όταν ο σημερινός πρωθυπουργός λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του έλεγε ότι «οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα» και μπέρδευε την Μυτιλήνη με την Λέσβο.

Όταν σήμερα, οι έλληνες ψαράδες κάνουν προσφυγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τις τουρκικές καθημερινές θαλάσσιες παραβιάσεις, επειδή το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να διασφαλίσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα.

Αναρωτιέμαι, τι μέλει γενέσθαι; Πόσο χαμηλά ακόμη μπορεί να πέσει αυτός ο τόπος; Και πόσο μπορεί να πορεύεται με ιδανικά της απαξίας;

Έλληνες φοβάμαι ότι την χάσαμε την μπάλα……..   και έρχονται τα χειρότερα.

Κοζάνη 18/9/18

Νίκος Καρατουλιώτης   Υποστράτηγος Ε.Α

 

 

Τα “περίεργα” της Μεσογείου, ο Ταγίπ και οι ΗΠΑ: Ο ρόλος Αθήνας, Λευκωσίας, Καϊρου και Τελ Αβίβ

2

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: Greek Foreign Minister Nikos Kotzias shaking hands with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, during their meeting in Jerusalem, Israel, 13 September 2018. EPA, HAIM ZACH, GPO HANDOUT, ISRAEL OUT

SEPTEMBER 18, 2018

Οι επισκέψεις των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας και της Κύπρου, Νίκου Κοτζιά και Νίκου Χριστοδουλίδη, στο Ισραήλ και στη συνέχεια στην Αίγυπτο, ήταν όντως κρίσιμης σημασίας για την Αθήνα και τη Λευκωσία, που φαίνεται να έχουν αντιληφθεί, πως τα στρατηγικά τους συμφέροντα συμπίπτουν με τις δύο αυτές χώρες.

Σε μία στιγμή κατά την οποία ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν απειλεί να αιματοκυλίσει την κυπριακή ΑΟΖ, τον Οκτώβριο, οι επισκέψεις στο Τελ Αβίβ και το Κάιρο, αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Οι πληροφορίες που έχουμε συγκλίνουν ότι ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου αναδείχθηκε στον «αντ’ αυτού» του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στη Μεσόγειο και έχει επιλεγεί ως ο ηγέτης που θα υλοποιήσει τα σχέδια για νέες στρατηγικές συμμαχίες της Αμερικής στην ευρύτερη περιοχή.

Στο επίκεντρο αυτών των συμμαχιών βρίσκονται τα ενεργειακά κοιτάσματα του Ισραήλ, της Κύπρου και της Αιγύπτου, που πλέον είναι ορατά και θα μπορούσαν να αλλάξουν εντελώς τις ισορροπίες στη Μεσόγειο.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει πλέον πάρει τις οριστικές του αποφάσεις σε ότι αφορά την Τουρκία, υπό το φως και των πληροφοριών ότι οι «απεσταλμένοι» του Ερντογάν στη Γάζα υλοποιούν καταστροφικούς σχεδιασμούς για το Εβραϊκό Κράτος.

Η Τουρκάλα ακτιβίστρια, που απέλασε ο κ. Νετανιάχου μετά από παρέμβαση του προέδρου Τραμπ, ο οποίος πίστευε ότι πέτυχε συμφωνία με τον Ερντογάν στις Βρυξέλλες για ανταλλαγή της με τον Πάστορα Άντριου Μπράνσον, ήταν μέρος αυτού του σχεδίου εναντίον του Ισραήλ, το οποίο την είχε καταγράψει ως μέλος τρομοκρατικής ομάδας, που εστάλη από την Τουρκία στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

O Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης τέλεσε την Πέμπτη στη Λάρνακα τα εγκαίνια του Κέντρου Εβραϊκής Κοινότητας και παραβρέθηκε στην κατάθεση θεμέλιου λίθου για το Εβραϊκό Μουσείο Ολοκαυτώματος. Η απόφαση του να παραστεί στις τελετές αυτές αποδεικνύει τη στενή σχέση της Κύπρου με το Εβραϊκό Κράτος. Δήλωσε ότι η τριμερής συνεργασία της Κύπρου με το Ισραήλ και την Ελλάδα είναι στρατηγικής σημασίας, είναι μια εταιρική σχέση που αντικατοπτρίζει την κοινή αποφασιστικότητα να δημιουργήσουμε ένα πολυθεματικό πλαίσιο συνεργασίας, προς όφελος των χωρών και των λαών μας, αλλά και της περιοχής μας.

Το τελευταίο διάστημα συμβαίνουν περίεργα, για άλλες εποχές, πράγματα μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας, που χαρακτηρίζονται πρωτόγνωρα. Εάν ευοδωθούν, ιδιαίτερα εάν οι Αμερικανοί αποφασίσουν να δουν το συμφέρον τους, και όχι την Τουρκία, που από τη δεκαετία του ’50 απομυζά τις ΗΠΑ, η Ελλάδα και η Κύπρος θα έχουν οφέλη σε όλα τα επίπεδα…

Φαίνεται ότι μετά την οικονομική συνεργασία, που άρχισε να αποδίδει καρπούς, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να προχωρήσουν και σε στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα, ανεξάρτητα τι θα συμβει με την Τουρκία, οι σχέσεις με την οποία βρίσκονται στο χειρότερο σημείο της ιστορίας τους.

Η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να αδράξει την ευκαιρία και να επενδύσει σε όλους τους τομείς στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της απόφασής της να αντιμετωπίσει τον ρωσικό κίνδυνο σε όλα τα επίπεδα.

Η αμερικανική νίκη στα Βαλκάνια εις βάρος της Ρωσίας του Βλ. Πούτιν, επιτεύχθηκε επειδή βοήθησε η παρούσα ελληνική κυβέρνηση. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Αλλά και οι Αμερικανοί δεν πρέπει να τρέφουν αυταπάτες. Η Ελλάδα είναι ένας γνήσιος και πιστός σύμμαχος, που δεν εγκατέλειψε την Αμερική ποτέ, ούτε όταν επέβαλε την δικτατορία των συνταγματαρχών, ούτε όταν βοήθησε την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο, το 1974.

Οι ΗΠΑ έχουν υποχρεώσεις απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο και πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Έχουν μοναδική ευκαιρία να επιβάλουν μία νέα στρατηγική συμμαχία στη Μεσόγειο και δεν έχουν ανάγκη πλέον την Τουρκία. Το έχουν καταλάβει και οι Αμερικανοί γραφειοκράτες, που σαν τυφλοί ακολούθησαν μία φιλοτουρκική πολιτική, η οποία έθεσε σε κίνδυνο τα αμερικανικά συμφέροντα.

Με την Ελλάδα και την Κύπρο στο στρατόπεδο τους, δεν θα χάσουν. Αλλά πρέπει να διορθώσουν τα λάθη του παρελθόντος και να σταματήσουν να “ρίχνουν” την Αθήνα και τη Λευκωσία, προς όφελος της άφιλης Τουρκίας. Όπως πολύ σωστά τόνισε ο Πρόεδρος Τραμπ, η Τουρκία πάντα απομυζούσε την Αμερική. Και αυτό πρέπει να σταματήσει, αν θέλουν την υποστήριξη της Ελλάδας και της Κύπρου. Η ελληνική αριστερή κυβέρνηση στάθηκε στο πλευρό της Αμερικής, και συγκρούστηκε με τη Ρωσία, όταν οι άλλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ ερωτοτροπούν με τον Πούτιν. Πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτό; Όχι για πάντα…

Πηγή: Τα “περίεργα” της Μεσογείου, ο Ταγίπ και οι ΗΠΑ: Ο ρόλος Αθήνας, Λευκωσίας, Καϊρου και Τελ Αβίβ https://hellasjournal.com/2018/09/ta-quot-perierga-quot-tis-mesogeioy-o-tagip-kai-oi-ipa-o-rolos-athinas-leykosias-kairoy-kai-tel-aviv/

UK wages rise faster than expected amid lowest jobless rate in 40 years

0

The Guardian

Falling number of EU workers in Britain compounds businesses’ recruitment woes

A recruitment centre in central London.
 A recruitment centre in central London. Average weekly wages are still lower than the levels achieved before the financial crisis in 2008. Photograph: Carl Court/AFP/Getty Images

Pay growth for British workers has unexpectedly increased at the strongest rate for three years amid the lowest levels of unemployment since the mid-1970s.

The Office for National Statistics said average weekly earnings excluding bonuses in the three months to the end of July increased by 2.9% compared with a year ago, up from 2.7% in the quarter to the end of June. Total pay including bonuses picked up from 2.4% in June to 2.6% in the three months to July.

The gradual increase for workers’ pay will provide welcome relief for UK households struggling with higher levels of inflation since the EU referendum, when the sudden drop in the pound pushed up the cost of imports to Britain. Regular pay growth was last higher than 2.9% in July 2015.

The latest snapshot from the jobs market could suggest workers’ bargaining power is gradually rising on the back of the lowest levels of unemployment for four decades, with the jobless rate of 4% the lowest since the winter of 1974-75. Fewer people for companies to hire can help drive up demands for better pay and working conditions.

However, economists warned the growth in pay remained below the levels seen before the collapse of Lehman Brothers a decade ago. They also suggested there could be trouble ahead for British workers because of Brexituncertainty.

Samuel Tombs, chief UK economist at Pantheon Macroeconomics, said that while the strongest pay growth was among people moving jobs, workers may be increasingly opting to stay put while the risk lingered of no deal with the EU. “It would be a mistake to extrapolate the recent pickup in wage growth [into a trend],” he said.

Businesses across the country are also becoming increasingly concerned about the mounting difficulty of hiring workers, compounded by falling number of EU workers in the UK jobs market as Brexit approaches.

The latest figures from the ONS showed a record for the number of job vacancies in Britain, reaching 833,000 unfilled positions in the three months to July, the highest level since comparable records began in 2001.

The latest pay figures suggest average earnings are finally starting to pull away from inflation, helping to improve household spending power across the country. The ONS said real pay growth – taking account of inflation – edged up to 0.5% excluding bonuses, and 0.2% including them.

The latest reading is likely to be welcomed by the Bank of England after Threadneedle Street raised interest rates above the level set since the financial crisis, taking them to 0.75% last month from 0.5%.

The central bank had forecast growth in pay, although a number of economists disagree, warning that the precarious nature of the jobs market and high usage of zero-hours contracts has eroded the bargaining power of workers. Sign up to the daily Business Today email or follow Guardian Business on Twitter at @BusinessDesk

John McDonnell, the shadow chancellor, used a speech to the TUC conference in Manchester on Tuesday to pledge greater powers for workers in the gig economy, as well as an increase in the minimum wage to £10 an hour from £7.83 at present.

Esther McVey, secretary of state for work and pensions, said: “Since 2010 we have delivered significant growth in jobs, and in the last six months we’ve seen real terms wage growth.”

Average weekly wages are still lower than the 2008 levels achieved before the financial crisis, remaining £31 below the pre-crisis average. The annual rate of growth in pay is still lower than the averages seen in the run-up to the financial crisis, when wages often rose by about 5%.

The Resolution Foundation said real wage growth has not hit 1% since 2016, and 3% since 2003, emphasising the size and scale of what it called Britain’s long-running disaster on pay.

Stephen Clarke, senior economic analyst at the Resolution Foundation, said: “While Britain continues to enjoy near record employment levels, the key benefit of historically low unemployment – stronger pay growth for those already in work – is only slowly materialising.”

https://www.theguardian.com/money/2018/sep/11/unexpected-rise-uk-pay-growth-jobless-total-40-year-low

The U.S.-Turkish Unraveling and the Arabs

0
N+ PROBLEMS

The security ramifications of a permanent break between the United States and Turkey would be far greater than commonly realized.

Published on: September 3, 2018
Adam Garfinkle is editor of The American Interest.
https://www.the-american-interest.com/2018/09/03/the-u-s-turkish-unraveling-and-the-arabs/