Αρχική Blog Σελίδα 2756

«Λίγες γραμμές για να καταλάβουμε γιατί σκαλώνει το Brexit»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Ως γνωστόν ο στόχος της χθεσινής ενασχόλησης της συνόδου κορυφής με το Brexit ήταν πρωτίστως για τις Βρυξέλλες και το Λονδίνο η δημιουργία μέσων ενημέρωσης και πολιτικών συνθηκών, «το κλίμα» δηλαδή προκειμένου να υπάρξει  συμφωνία διαζυγίου αργότερα. Αυτό όμως δεν συνέβη, διότι δεν υπήρξε σημαντική πρόοδος μεταξύ των δυο διαπραγματευτικών ομάδων. Αυτό πιθανόν να πάρει «αρκετές εβδομάδες, αρκετούς μήνες», δήλωσε ο αυστριακός καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς, η χώρα του οποίου προεδρεύει στην ΕΕ. Αλλά και ο Michel Barnier, κοινός διαπραγματευτής των 27 χωρών-μελών της Ε.Ε., το είχε πει ήδη την Τρίτη στο Λουξεμβούργο: «Χρειάζεται περισσότερος χρόνος (…). Θα τον πάρουμε αυτόν τον χρόνο ήρεμα, υπομονετικά, για να βρούμε αυτήν την σφαιρική συμφωνία τις προσεχείς εβδομάδες». Αυτά αναφέρονται στις 18-10-2018 στην ηλεκτρονική έκδοση του ρεπορτάζ των δημοσιογράφων Jean-Baptiste Chastand, Cécile Ducourtieux και Jean-Pierre Stroobants στον Le Monde.fr και AFP. Άρα υπάρχει ακόμη ελπίς για ένα συναινετικό διαζύγιο με την Μεγάλη Βρετανία. 

Μέσα σε λίγες γραμμές ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί σκαλώνει το Brexit;

Παρά την παραπάνω είδηση, η απειλή ενός Brexit χωρίς συμφωνία είναι ορατή από τους ευρωπαίους και βρετανούς διαπραγματευτές.

Να γιατί δεν προχωρούν οι διαπραγματεύσεις και τι θα σημαίνει αυτό το καταστροφικό σενάριο.

Λιγότερο από 6 μήνες έχουν απομείνει από την επίσημη ημερομηνία του συμφωνημένου Brexit – που έχει προγραμματιστεί για τις 29 Μαρτίου 2019 – ο κίνδυνος εξόδου χωρίς προηγούμενη συμφωνία μεταξύ Ευρωπαίων και Βρετανών αυξάνεται. Ένα τέτοιο διαζύγιο είναι «πιο πιθανό από ποτέ», δήλωσε τη Δευτέρα ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Donald Tusk. Την Τετάρτη, η Theresa May μίλησε στις Βρυξέλλες μπροστά στους 27 και στη συνέχεια οι τελευταίοι αποφάσισαν να επιμηκυνθεί η μεταβατική περίοδος και να παραταθούν για λίγο ακόμα οι διαπραγματεύσεις, και να επανέλθουν επί του θέματος όταν υπάρξει ουσιαστική πρόοδος, ίσως τον προσεχή Δεκέμβριο.

«Ένα μεγάλο μέρος της συμφωνίας απόσυρσης της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση  – το 80 με 85% – έχει ήδη συμφωνηθεί»,  δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ο επικεφαλής διαπραγματευτής της Μισέλ Μπαρνιέ, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Thomas Liabot στις 17-10-2018 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche.

Ακολουθούν τα σημεία που έχουν ήδη συμφωνηθεί

@ Τα δικαιώματα των εκπατρισμένων και από τις δύο πλευρές της Μάγχης μετά το Brexit, δηλαδή και των κοινοτικών πολιτών και των Βρετανών.

@ Το οικονομικό κόστος του διαζυγίου.

@ Μια μεταβατική περίοδος μέχρι το τέλος του 2020, κατά τη διάρκεια της οποίας το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεχίσει να εφαρμόζει τους κανόνες της ΕΕ και να συνεισφέρει στον προϋπολογισμό της, αλλά δεν θα συμμετέχει πλέον στη λήψη αποφάσεων.

Γιατί εξακολουθεί να σκαλώνει το Brexit ;

@ Η τύχη των συνόρων μεταξύ της Ιρλανδίας και της βρετανικής επαρχίας της Βόρειας Ιρλανδίας παραμένει άλυτη. Το Λονδίνο και οι Βρυξέλλες δεσμεύτηκαν να μην επαναφέρουν εκεί πραγματικά σύνορα, αλλά αυτή η δέσμευση έρχεται σε αντίθεση με τη βούληση του Ηνωμένου Βασιλείου να εγκαταλείψει την ενιαία αγορά και την ευρωπαϊκή τελωνειακή ένωση.

@ Ο ακριβής ρόλος που θα έχει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο της ΕΕ, σε περίπτωση διαφωνίας σχετικά με την ερμηνεία της Συνθήκης απόσυρσης, δεν έχει επίσης επιλυθεί.

Γιατί αυτό είναι σοβαρό

Ένα Brexit χωρίς συμφωνία θα έχει συνέπειες για τα οικονομικά, τους τελωνειακούς δασμούς, τα σύνορα ή ακόμα και τις μεταφορές. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα επηρεαστεί ιδιαίτερα. Η κυβέρνησή του δημοσίευσε πρόσφατα μια σειρά τεχνικών σημειώσεων που αναλύουν τους κινδύνους ενός τέτοιου σεναρίου.

Αναφέρει ειδικότερα τον πιθανό τερματισμό της ισχύος των βρετανικών αδειών οδήγησης στην ΕΕ ή την επιστροφή των τελών κινητής περιαγωγής. Η τράπεζα RBS ανέφερε πρόσφατα ότι η ανάπτυξη θα είναι «μηδενική ή αρνητική», αν το Ηνωμένο Βασίλειο εγκαταλείψει την ΕΕ χωρίς συμφωνία.

Και όπως μεταδίδει από τις Βρυξέλλες το ειδησεογραφικό κανάλι France24 τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες να δοθεί περισσότερος χρόνος στην μεταβατική περίοδο του συμφωνημένου διαζυγίου, ώστε να διευθετηθούν εκατέρωθεν οι εκκρεμότητες που παραμένουν σήμερα ανοιχτές. Και αφού γίνει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις, τότε να συγκληθεί νέα Σύνοδος κορυφής για το Brexit.

 

Τι σηματοδοτεί η παραίτηση του Ν. Κοτζιά

Από
anixneuseis
-
5

Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής Ερευνών ΙΔΙΣ

Η παραίτηση Κοτζιά γίνεται σε μία πολύ κρίσιμη στιγμή για τα εθνικά θέματα.

Η Συμφωνία των Πρεσπών με τη FYROM έχει αρχίσει να «μπάζει νερά», η Τουρκία κινείται δυναμικά/επιθετικά στην Ανατολική Μεσόγειο, οι σχετικές με την ενέργεια διεργασίες μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου εντείνονται, οι διαβουλεύσεις με την τελευταία για την (τμηματική) οριοθέτηση ΑΟΖ έχουν φουντώσει, οι ελληνορωσικές σχέσεις παραμένουν παγωμένες, οι διαπραγματεύσεις με την Αλβανία είχαν περίπου καταλήξει σε συμφωνία (η οποία δεν ολοκληρώθηκε λόγω των αντιδράσεων για τη συμφωνία με τη FYROM), ο στρατηγικός διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ είναι έτοιμος να ξεκινήσει, ενώ βρίσκονται στα σκαριά ανακατατάξεις στα Βαλκάνια.

Ως προς τη συμφωνία με την πΓΔΜ, η κυβερνητική πολιτική δεν πρόκειται να διαφοροποιηθεί. Ο πρωθυπουργός θεωρεί τις Πρέσπες πολιτική του παρακαταθήκη, ενώ έχει αναλάβει και σχετικές δεσμεύσεις προς συγκεκριμένους εταίρους μας ότι θα κυρώσει η παρούσα βουλή τη συμφωνία, προσβλέποντας σε ανταλλάγματα σε άλλα πεδία, ακόμη και της οικονομίας. Ενδιαφέρον θα έχει αν ο κύριος Κοτζιάς στο μέλλον λάβει αποστάσεις από κάποιες αποφάσεις ή βρει αδυναμίες επί παραδείγματι στα πορίσματα της μεικτής επιτροπής για τα σχολικά βιβλία ή αργότερα για τα εμπορικά σήματα.

Ομοίως, με τις ΗΠΑ, ο πρώην πλέον υπουργός εξωτερικών είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με το περιβάλλον Τραμπ αλλά και τη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον. Όμως, η στροφή προς τις ΗΠΑ ήταν μία κυβερνητική πολιτική που είχε την έγκριση του πρωθυπουργού, ο οποίος άλλωστε έχει πολύ καλές επαφές με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ούτε εδώ αναμένεται κάποια ουσιαστική αλλαγή, αν και ο επικείμενος στρατηγικός διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ απαιτεί σοβαρή επεξεργασία και ολοκληρωμένο σχέδιο από πλευράς μας αντί επιπόλαιων πυροτεχνημάτων, όπως αυτά που «εκτοξεύτηκαν» την περασμένη εβδομάδα από πλευράς του υπουργού άμυνας.

Από την άλλη, από τη στιγμή που στον απόηχο της σύγκρουσης με τη Ρωσία, η Αθήνα θεωρούνταν από ορισμένους ενεργούμενο της Ουάσιγκτον, υπάρχει πλέον το περιθώριο αυτή η εικόνα να ανατραπεί. Και ένα πεδίο που θα κριθεί κατά πόσον ο κύριος Κοτζιάς είχε υιοθετήσει μία ατζέντα που δεν απηχούσε απαραίτητα τις απόψεις του πρωθυπουργού, μα κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι ολοένα και στενότεροι δεσμοί με το Ισραήλ (η πολιτική του ΥΠΕΞ κρίνονταν ως ιδιαίτερα φιλοϊσραηλινή για τα γούστα της Κουμουνδούρου).

Εδώ, ίσως η πολιτική μας καταστεί πιο ισορροπημένη σε σχέση με το παλαιστιανιακό στοιχείο, αλλά και το Ιράν, αν και αυτό είναι αμφίβολο υπό το πρίσμα των ενδυναμωμένων σχέσεων με τις ΗΠΑ (δεδομένων των σκληρών θέσεων του Λευκού Οίκου).

Σε σχέση με τη Ρωσία, οι προσπάθειες επαναπροσέγγισης θα γίνουν υπό σαφώς ευνοϊκότερες προϋποθέσεις λόγω του ότι η αντιπαράθεση με τη Μόσχα είχε λάβει προσωπικά χαρακτηριστικά, με τον πρώην υπουργό εξωτερικών στο επίκεντρο αυτής. Θα ήταν, πάντως, σώφρων, η επίσκεψη του κυρίου Καμμένου στα τέλη του μήνα να μεταφερθεί ώστε να μην προγηθεί αυτής του πρωθυπουργού.

Από εκεί και πέρα, ο κύριος Κοτζιάς είχε υιοθετήσει το δόγμα της ενεργητικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και ως προς τούτο είχε επιδείξει μία αξιοπρόσεκτη κινητικότητα. Ενδεικτικά, είχε επιχειρήσει –όχι πάντα επιτυχώς- να διαμορφώσει πολυμερή σχήματα, είτε με τους βόρειους/βαλκάνιους γείτονες μας, είτε με σειρά κρατών μέσω της Διάσκεψης  για τον θρησκευτικό και πολιτιστικό πλουραλισμό στη Μέση Ανατολή αλλά και του Φόρουμ για τους αρχαίους πολιτισμούς. Λογικά, η εξωτερική πολιτική θα γίνει πιο στατική και συντηρητική σε σχέση με τα τελευταία 3 ½ χρόνια.

Επίσης, η αδιαμφισβήτητη συγκρότηση, το «εκτόπισμα» του κυρίου Κοτζιά και το ταμπεραμέντο του είχαν καταστήσει τη διαμόρφωση και άσκηση της εξωτερικής πολιτικής αξιοσημείωτα προσωποπαγή και αυτοτελή. Ανάμεσα στα πλείστα παραδείγματα, κορυφαίο είναι η πρόσκληση που απηύθυνε ο πρώην ΥΠΕΞ στον Ερντογάν για επίσκεψη στην Ελλάδα εν αγνοία του κυρίου Τσίπρα. Πλέον, με τον πολυάσχολο πρωθυπουργό (τυπικά;) στο τιμόνι του, παρέχεται η ευκαιρία η λειτουργία του υπουργείου εξωτερικών να καταστεί πιο θεσμική, αν και σύντομα θα διαπιστώσουμε κατά πόσο θα δημιουργηθεί ένα παράλληλος ή συμπληρωματικός μηχανισμός περί την εξωτερική πολιτική εντός του Μεγάρου Μαξίμου.

Εξίσου, η ιδιοσυγκρασία του πρώην υπουργού εξωτερικών και η στοχοποίησή του από την αντιπολίτευση (ήδη αρκετά πριν τη Συμφωνία των Πρεσπών) δεν επέτρεπαν την αναζήτηση ευρύτερων συναινέσεων. Μπορεί το πολωτικό κλίμα μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης να μην αφήνει πολλά περιθώρια εξεύρεσης κοινών παρονομαστών, ωστόσο, ανοίγει υπό προϋποθέσεις μία πόρτα συνεννόησης, τουλάχιστον με την ελάσσονα αντιπολίτευση. Άλλωστε, ο παράγοντας Καμμένος δεν είναι τόσο κερδισμένος όσο φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση από την παραίτηση Κοτζιά, ώστε να επηρεάσει προς τούτο τις εξελίξεις.

Εν τέλει, θα διαπιστώσουμε τις επόμενες εβδομάδες αν η παραίτηση Κοτζιά αποτελέσει θρυαλλίδα εξελίξεων στο ρευστό πολιτικό σκηνικό, καθώς και πως θα κινηθεί ο τελευταίος, απελευθερωμένος πλέον από τις δεσμεύσεις του υπουργού. Θα δοθεί άραγε συνέχεια στην κόντρα με τον Πάνο Καμμένο, θα κινηθεί συγκρουσιακά απέναντι στον πρωθυπουργό (θεωρώντας εαυτόν ξένο σώμα μετά το χθεσινό υπουργικό συμβούλιο) ή θα συμβιβαστεί βρισκόμενος στα έδρανα της συμπολίτευσης; Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του κυρίου Κοτζιά και η εύλογη πίκρα του ίσως μας επιφυλάσσουν μεγαλύτερες εκπλήξεις από τη σημερινή.

“Καθημερινή”

Λάθος κ. Κοτζιά.

Από
anixneuseis
-
10

Παρά τις διαφωνίες που μπορεί να έχει κανείς μαζί του δεν είναι να επιχαίρει για την παραίτηση Κοτζιά απο το υπουργείο εξωτερικών.
Η υπόθεση με τα Σκόπια μπαίνει σε μια κρίσιμη φάση αλλά απο εκεί δεν κινδυνεύει η χώρα.
Αντιθέτως, οι προκλήσεις της Τουρκίας κλιμακώνονται και φαίνεται θα κορυφωθούν στις 29 Οκτωβρίου.
Στο τιμόνι του ΥΠΕξ χρειαζόταν ο άνθρωπος που διαχειρίσθηκε τις υποθέσεις του τα τελευταία χρόνια.
Όποιος και αν είναι ο αντικαταστάτης του, θα χρειαστεί κάποιο σημαντικό διάστημα να ενημερωθεί, να αποκτήσει επαφές και να χειριστεί με γνώση τα θέματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Λάθος του Κοτζιά, λάθος και της κυβέρνησης.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ: Λιγότερα παιδιά, για να σώσουμε τον πλανήτη!!!

Από
anixneuseis
-
0

 Επιμέλεια: Ευάγγελος Νιάνος

[Ακούω παράξενες φωνές ή βλέπω εφιάλτες; Η Ζωή μας μπήκε ως άγνωστος ζ σε συστήματα εξισώσεων και μόνο αν μηδενιστεί έχει λύση το σύστημα: είτε πρόκειται για το ασφαλιστικό μας σύστημα είτε για την υπερθέρμανση του πλανήτη… ’’Μελέτη’’ Καναδών μας συστήνει να αποκτήσουμε ‘’ένα παιδί λιγότερο’’ αν αγαπούμε τη Γη!!!.  Και με το που έγινε γνωστή, επιστήμονες, μέσω της Le Monde (9/10), έσπευσαν να μας συμβουλεύσουν να ‘’σταματήσουμε την αύξηση του πληθυσμού’’. Μάλιστα οι Καναδοί Οικολόγοι υπολόγισαν ‘’το ένα παιδί λιγότερο’’ κατά πόσους τόνους διοξειδίου άνθρακα ελαφρύνει την ατμόσφαιρα ετησίως! Όχι, δεν υπολόγισαν το πόσο επιβαρύνει το περιβάλλον η κατασκευή ενός βομβαρδιστικού, ενός πυραύλου, μιας ατομικής ή πυρηνικής βόμβας και πόση ζημιά κάνουν όταν χρησιμοποιούνται ή όταν θα χρησιμοποιηθούν. Ο κίνδυνος για το περιβάλλον και τον πλανήτη δεν βρίσκεται εκεί αλλά στο διοξείδιο του άνθρακα…Αστεία πράγματα αν δεν ήταν επικίνδυνα. Φαίνεται ότι στο οικολογικό κίνημα άρχισαν να βλέπουν το είδωλο της φύσης φανταστικό και ανεστραμμένο και από το ‘’εργάζεσθαι και φυλάττειν αυτήν’’ – κατά το πρότυπο του Παραδείσου – οδεύουν προς μια θρησκευτική σέκτα που την αναγορεύει σε θεότητα, έναν εκσυγχρονισμένο Μολώχ, που απαιτεί όχι μόνο φυλάττειν αυτήν – πρώτιστο καθήκον μας – αλλά και να εξαλείψουμε τη ζωή εν τη γεννέσει της! Οσο δεν υιοθετούμε στη ζωή μας τη λιτότητα των μοναχών τα οικολογικά προβλήματα θα οξύνονται. Απολαύστε το κείμενο του Γάλλου ακαδημαϊκού Jean de Kervasdoué για την επιστημονική του πληρότητα και το δηκτικό του πνεύμα. Ε.Δ.Ν.]

“Ένα παιδί λιγότερο καταπολεμά την υπερθέρμανση του πλανήτη”. Αυτή είναι η σύσταση που μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) εδώ και λίγες μέρες. Αυτό το τηλεγράφημα,  για να μην πω αυτή την προκλητική δημοσιογραφική επιτυχία, μόλις φτάσει στα ΜΜΕ την αναμεταδίδουν χωρίς ανάλυση, χωρίς σχόλια, χωρίς αποστασιοποίηση και … χωρίς χιούμορ… Ακούοντας με το που ξύπνησα σε ένα κρατικό κανάλι τη μετάδοση αυτής της σαχλαμάρας, αναρωτήθηκα αμέσως ποιο παιδί μου «περίσσευε»; Το πρώτο ή το τελευταίο*; Αλλά ας προσπαθήσουμε να πάρουμε αυτή την ανακοίνωση στα σοβαρά, επειδή αυτή είναι η πρόθεσή της, όπως ίσως και οι συνέπειές της σε μη ενημερωμένα μυαλά.

Η δημοσιότητα που έδωσε το AFP σε μια επιστολή των Γουάινς και Kίμπερλυ**, η οποία, όπως θα δούμε, δεν την άξιζε, δεν συμβαίνει τυχαία. Πράγματι, γιατί βγαίνει στις αρχές Οκτωβρίου αυτό το ινφογράφημα του Ιουλίου 2017, ένα και πλέον χρόνο μετά τη δημοσίευσή του; Ίσως επειδή μόλις δημοσιοποιήθηκε η έκθεση της Διακυβερνητικής Ομάδας Ειδικών για την Εξέλιξη του Κλίμακος (ΔΟΕΕΚ) και η νέα της προειδοποίηση για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Τώρα, στην παράδοση των φιλοσόφων της πολιτικής οικολογίας, ξεκινώντας από τον Χανς Γιόνας, είναι να εκφοβίζει και ένας από τους αγαπημένους φορείς αυτού του φόβου παραμένει ο μαλθουσιανισμός***. Όμως, καθώς δεν έχουν επαληθευθεί οι παλαιότερες μαλθουσιανές προβλέψεις, ιδίως εκείνες της Λέσχης της Ρώμης που δημοσιεύθηκαν το 1972, πρέπει να αναζητηθούν νέα θέματα για να γίνει ευαίσθητος ο πληθυσμός στη σοβαρότητα της κατάστασης, στο φόβο εν γένει και στο φόβο του άλλου ειδικότερα. Η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι το πλέον ενδεικνυόμενο ζήτημα.

Πράγματι, η υγεία, η φτώχεια, η πείνα στον κόσμο, δεν προσφέρονται ως φόβητρο: το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί παντού, η φτώχεια έχει μειωθεί και μαζί τoυς η πείνα στον κόσμο, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει διπλασιαστεί! Επομένως, η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι το προτιμώμενο φόβητρο και είναι ‘’ευλογία’’ για τους στρατευμένους δημοσιογράφους, και δυστυχώς αυτό δεν είναι οξύμωρο. Επαναλαμβάνουν εν είδει τροπαρίου, με πεποίθηση, άρθρα από υποτιθέμενους επιστήμονες, στρατευμένους και αυτούς. Στη συνέχεια, αυτές οι “πληροφορίες” διαχέονται από άλλους δημοσιογράφους που δεν επαλήθευσαν τις πηγές και, έτσι, νομιμοποιούν τα δήθεν γεγονότα, ενώ είναι μόνο ιδεολογικά συνθήματα, πολύ επικίνδυνα, καθώς εμφανίζονται με τη μορφή επιστημονικών αληθειών.

Informations sur les Publicités Twitter et confidentialité

Ωστόσο, ήταν εύκολο διαβάζοντας το άρθρο να διαπιστώσετε ότι ήταν μάρκετινγκ και όχι κλιματολογία, προπαγάνδα και όχι επιστημονική έρευνα. Ο σκοπός της επιστολής των Γουάινς και Κίμπερλυ είναι σαφής: αναρωτιούνται πώς, με θέμα την υπερθέρμανση του πλανήτη, θα επηρεάσουν τις συνειδήσεις των νεαρών Καναδών, επειδή, λένε, οι έφηβοι είναι στη φάση διαμόρφωσης μιας φιλοσοφίας για τη ζωή και άρα αποτελούν “μια σημαντική ομάδα-στόχο για την προώθηση δράσεων υψηλής επίπτωσης”. Για να επιτευχθεί αυτό, ανέλυσαν τις ατομικές συμπεριφορές που πιστεύουν ότι θα είχαν σημαντική επίδραση στην υπερθέρμανση του πλανήτη· στη συνέχεια αναλύουν το πώς τα σχολικά βιβλία που διανέμουν στους εφήβους μεγάλες καναδικές επαρχίες αντιμετωπίζουν αυτό το ζήτημα και συμπεραίνουν, ειδικότερα, ότι η μεγαλύτερη επίπτωση θα ήταν το ένα παιδί λιγότερο. Θα έπρεπε, λοιπόν, αυτό το ‘’γεγονός’’ να συμπεριληφθεί στα μελλοντικά εγχειρίδια για να χαραχτεί στα μυαλά των μελλοντικών γενεών, καθώς θα έπρεπε επίσης, λένε, να εγκαταλείψουν το αυτοκίνητο, να παραιτηθούν από μια υπερατλαντική πτήση και να αγοράσουν πράσινη ενέργεια .

Πρώτο και κύριο, ξεχνούν να πουν ότι το πιο σημαντικό, και μακράν πολλών άλλων, αέριο θερμοκηπίου είναι οι υδρατμοί. Αλλά ο κύκλος του νερού στη στερεά, υγρή και αέρια φάση του δεν έχει κατανοηθεί επαρκώς. Για να κρίνουμε, δέστε τις προβλέψεις διαφόρων μετεωρολόγων που είναι πολύ διαφορετικές και συχνά πέφτουν έξω. Το ίδιο ισχύει και για το πάχος του πάγου στην Αρκτική το έτος 2100: σε ορισμένα μοντέλα θα έχει εξαφανιστεί, σε άλλα θα είναι λίγο διαφορετικό από το πάχος του σήμερα.

Η δεύτερη γενική παρατήρηση είναι ότι αν και μιλούν για πράσινη ενέργεια, έχουν ξεχάσει την πυρηνική ενέργεια. Είναι αλήθεια ότι η οικολογική θρησκεία έχει για πρώτη εντολή “αποταξέσθω την πυρηνική ενέργεια”! Ωστόσο, αν και ένας έφηβος δεν μπορεί να αποφασίσει ατομικά για την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού, δεν είναι κακό να γνωρίζει ότι αυτή η ενέργεια απελευθερώνει μόνο υδρατμούς και καθόλου διοξείδιο του άνθρακα.

Μείωσε την προσωπική σου συμβολή σε CO².

 

 Μειώσεις εκπομπών (σε τόνους ισοδύναμου CO² ανά έτος)

Χαμηλής επίπτωσης: Η αλλαγή των μπουκαλιών (0,15)

Μέτριας επίπτωσης: Το άπλωμα των ασπρόρουχων (0,2), η ανακύκλωση (0,25), το πλύσιμο ρούχων με κρύο νερό (0,3), η χρήση υβριδικού και όχι βενζινοκίνητου Ι.Χ. (0,5)

Υψηλής επίπτωσης: Φυτική διατροφή (0,8), εγκατάλειψη ηλεκτρικού Ι. Χ. (1,2), αγορά πράσινης ενέργειας (1,5), ματαίωση ενός υπερατλαντικού ταξειδιού (1,6), εγκατάλειψη βενζινοκίνητου Ι.Χ. (2,4), και τέλος, ο μεγάλος ένοχος, ένα παιδί λιγότερο (58,9)!!!

Όσον αφορά τους υπολογισμούς για το ‘’ένα παιδί λιγότερο’’ (59,8 τόνοι CO² ανά έτος), όπως καταλαβαίνω, βασίζονται στη μέση παγκόσμια ετήσια έκλυση διοξειδίου του άνθρακα από τους κατοίκους των πλουσίων χωρών· κατανέμουν δηλαδή σε κάθε γονέα το 50% της μέσης έκλυσης CO², δηλαδή 100% και για τους δύο γονείς, αλλά δεν αρκούνται σε αυτό επειδή μετράνε και τα εγγόνια που μπορεί να προέλθουν από αυτό το ένα παιδί λιγότερο (ένα τέταρτο ανά εγγόνι) και ούτω καθεξής, χωρίς να προσδιορίζουν τον αριθμό των εγγονών και των δισεγγόνων που συμπεριέλαβαν στον υπολογισμό. Σαν να ήταν όλα αυτά ευθέως ανάλογα, σαν να, με το τρίτο παιδί, είχε μια οριακή δαπάνη ενέργειας ίση με τον μέσο όρο, σαν να είχαν νόημα οι μέσες εκπομπές CO² των ανεπτυγμένων χωρών όταν, για παράδειγμα , η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στη Γαλλία απελευθερώνει 5 φορές λιγότερο CO² ανά κιλοβατώρα από την παραγωγή της ίδιας ενέργειας στην Πορτογαλία, για την οποία, άλλωστε, υπερηφανευόμαστε για τα πλεονεκτήματα όσον αφορά την ενεργειακή πολιτική … σαν να ήταν όλα αυτά σοβαρά!

Όσο για την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα από το αυτοκίνητο (2,4 τόνους CO² ετησίως), οι συγγραφείς δεν προτείνουν την εγκατάλειψη μόνο του ηλεκτρικού αυτοκινήτου, όπως δημοσίευσε ο γαλλικός τύπος, αλλά την εγκατάλειψη του αυτοκινήτου ( “car free“), το αυτοκίνητο ξεκάθαρα, όλα τα αυτοκίνητα! Αλλά, όπως επισημαίνουν: “όσο οι εκπομπές που σχετίζονται με μια δραστηριότητα δεν θα εκμηδενίζονται, ο πληθυσμός θα συνεχίσει να είναι πολλαπλασιαστής της εκπομπής“. Ναι, όσο θα υπάρχουν αυτοκίνητα, θα κυκλοφορούν, όσο θα υπάρχουν άνθρωποι, θα ζουν και θα μολύνουν και όσο θα παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες, θα πληγώνονται! Η χημεία μας, όπως αυτή της ζωής επί της γης, είναι η οργανική χημεία, η χημεία του άνθρακα, του οποίου η τελική κατάσταση υποβάθμισης είναι το διοξείδιο του άνθρακα.

Τέλος, επειδή είναι απαραίτητο να σταματήσει η σφαγή, σύμφωνα με αυτούς, η μετάβαση σε μια χορτοφαγική διατροφή θα μείωνε από 0,3 τόνους μέχρι 1,6 τόνους ετησίως την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα. Τι θα κάνουμε με τις χορτολιβαδικές εκτάσεις; Η βλάστηση αυτή δεν θα σαπίζει απουσία ζώων; Εάν δεν υπάρχει κρέας, δεν έχουμε γάλα, δεν έχουμε γιαούρτι, δεν έχουμε τυρί και δεν έχουμε βούτυρο. Μια αγελάδα για να δώσει γάλα, πρέπει πρώτα να γεννήσει ένα μοσχάρι! Και γι ‘αυτούς τους λόγους, και πολλούς άλλους, δεν πρόκειται αύριο η ανθρωπότητα να γίνει χορτοφαγική, αφού μόλις οι άνθρωποι βγαίνουν από τη φτώχεια, το πρώτο πράγμα που αγοράζουν είναι κρέας, ψάρια και αυγά.

Η ιδέα ’’ένα παιδί λιγότερο’’ εκφράζει την ίδια την ουσία του μαλθουσιανισμού. Είναι περίεργο ότι εμφανίζεται στον Καναδά που δεν στερείται χώρου, αλλά ανθρώπων! Γενικότερα, δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε πολύ για να διαπιστώσουμε ότι οι πολιτικοί οικολόγοι αγωνίζονται σταθερά για την αποανάπτυξη επειδή είναι μαλθουσιανοί, απόδειξη η επίθεσή τους στη βιώσιμη γεωργία, ο φόβος τους για τα μεταλλαγμένα και ο πόλεμος κατά των φυτοφαρμάκων, λες και είναι δυνατόν να υπάρξει γεωργία χωρίς φυτοφάρμακα! Ο Κουστώ στον καιρό του ονειρευόταν έναν πλανήτη με 500 εκατομμύρια ανθρώπους, μέσα στους οποίους, εννοείται, θα ήταν και αυτός.

*Σύμφωνα με τον κουάκερο Αμερικανό οικονομολόγο Κένεθ Μπούλντινγκ (+1993): ‘’Τα παιδιά θα έπρεπε να είναι ένα εμπόρευμα, αυστηρά καθορισμένο από το κράτος, που ο καθένας θα έχει το δικαίωμα να αγοράζει ή να ανταλλάσσει’’ (Vaclav Klaus: Planete bleu en peril vert)

**Δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2017 στο βρετανικό περιοδικό  Environmental Research Letters.

***Ο αγγλικανός πάστορας Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους (+1834) ήταν ο πρώτος που έθεσε θέμα υπερπληθυσμού, αποφαινόμενος ότι τα αγαθά πολλαπλασιάζονται κατά αριθμητική πρόοδο και ο πληθυσμός κατά γεωμετρική. Όταν αυτός διαψεύστηκε, τη σκυτάλη πήρε η Λέσχη της Ρώμης – μια από τις πάμπολλες ‘’δεξαμενές σκέψης’’ στη Δύση, ενσάρκωση της Φωτισμένης Δεσποτείας – με τη μελέτη Τα όρια της Ανάπτυξης (1972)- δεκάδες εκατομμύρια αντίτυπα! – στην οποία εύρισκε ‘’υπερβολική την αύξηση του πληθυσμού’’. . Έκτοτε, υπερπληθυσμός, μείωση γεννήσεων έγιναν καραμέλα στα χείλη μη αρμόδιων (Αλ Γκορ, Μπίλυ Γκέιτς) και ‘’αρμόδιων’’: από το 1992 Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό εκτιμούσε ότι η Γη βρισκόταν ‘’στο χείλος της αβύσσου’’ και ότι η μείωση των γεννήσεων είναι η κύρια δράση κατά του φαινομένου του θερμοκηπίου.  

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/societe/2018/10/10/31003-20181010ARTFIG00336-avoir-un-enfant-nuit-a-la-planete-quand-l-ecologie-deraille.php

 

Comment by the Information and Press Department on the results of Macedonia’s referendum

Από
pcuser
-
0

On September 30, the Republic of Macedonia held a referendum on the Prespa Agreement, which stipulates changing the country’s name to North Macedonia. The 36.8 percent turnout means that the referendum cannot be recognised as valid (the turnout must be at least 50 percent). It clearly indicates that Macedonian voters chose to boycott the solutions imposed on Skopje and Athens externally – as the leading politicians from NATO and EU member states participated in this large-scale propaganda campaign directly, freely interfering in the internal affairs of this Balkan state.

Despite the fact that two thirds of Macedonia’s population did not vote in favour of the Prespa Agreement, the results of the vote were instantly hailed by the EU and NATO leaders, and in Washington as well. The desire to ensure and speed up Skopje’s accession to NATO despite the will of the people of Macedonia is evident.

Our principaled position remains the same: a long-term solution can only be agreed upon by the two parties on their own, without any external interference, and only within the framework of the law and with broad public support. The Prespa Agreement clearly fails to meet these criteria. It is inconsistent with the international law and the Constitution of Macedonia, which was repeatedly emphasised by the Macedonian President Gjorge Ivanov, including from the rostrum of the UN General Assembly.

As a permanent member of the UN Security Council, Russia is closely monitoring the development of this situation. We proceed from the fact that according to paragraph 3 of the UN Security Council Resolution 845, the results of the talks between Skopje and Athens will be considered at the UN Security Council.

http://www.mid.ru/en/foreign_policy/news/-/asset_publisher

Η Ρωσική αγωνία για την Τρίτη Ρώμη πίσω από τη ρήξη.

Από
anixneuseis
-
10

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η Ρωσική Εκκλησία ανακοίνωσε το βράδυ της Δευτέρας ότι διακόπτει κάθε επαφή με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετά την απόφασή του να αναγνωρίσει την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – Πατριαρχείο Κιέβου.

Πρόκειται για την Εκκλησία της οποίας ηγείται ο Πατριάρχης Φιλάρετος και υποστηρίζεται από τις επίσημες Ουκρανικές αρχές. Την Εκκλησία αυτή η Μόσχα την θεωρούσε σχισματική.  Η Ρωσία αναγνωρίζει μια Εκκλησία στην Ουκρανία, την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως την ονομάζει, που υπάγεται στο πατριαρχείο Μόσχας και έχει Πατριάρχη τον Ονούφριο. Στην Εκκλησία αυτή η Μόσχα έχει παραχωρήσει ευρεία αυτονομία.

Υπάρχει και μια τρίτη Ορθόδοξη Εκκλησία που ονομάζεται Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξος  Εκκλησία, αλλά η επιρροή της είναι μικρή.

Μέσα σ αυτόν τον κυκεώνα και τα πολιτικά παιχνίδια που διαδραματίζονται, το Οικουμενικό Πατριαρχείο κλήθηκε να δώσει λύση όταν η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία- Πατριαρχείο Κιέβου ζήτησε την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της και την επαναφορά στην κανονικότητα ιεραρχών της. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο απάντησε θετικά και στα δύο.

Ο Φιλάρετος, το 1995, ανακήρυξε ντε φάκτο το Αυτοκέφαλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας και ανακηρύχθηκε Πατριάρχης της. Το 1997 αφορίσθηκε από το Πατριαρχείο της Μόσχας, στο οποίο έως τότε ανήκε.

Για την φιλοδυτική και αντιρωσική πολιτική ουκρανική ηγεσία ο Φιλάρετος αποτελεί τον Ιεράρχη, που εκφράζει την ανεξαρτησία της Ουκρανικής Εκκλησίας έναντι του Πατριαρχείου της Μόσχας

Είναι εμφανή τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται και έχουν εμπλέξει και την Εκκλησία.

Όταν στην Ουκρανική πολιτική ηγεσία κυριαρχούν οι φιλορωσικές δυνάμεις, το πρόβλημα με την αντιπαράθεση των δύο Εκκλησιών υποχωρεί. Όταν στην πολιτική ηγεσία αναδεικνύονται φιλοδυτικές δυνάμεις, το πρόβλημα οξύνεται.

Σε μια τέτοια φάση όξυνσης έχουν εισέλθει οι σχέσεις των δύο Εκκλησιών (Ουκρανικής και Ρωσικής) και στην όξυνση αυτή ενεπλάκη, αναγκαστικά, και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Ελάχιστα ακολούθησε την φαναριώτικη παράδοση που επι αιώνες, διαχειρίζεται τα εκκλησιαστικά πράγματα.

Φαίνεται, όμως, πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο έφθασε στα όριά του με την τακτική της Μόσχας να θέλει να υπερβεί το ρόλο της στο πλαίσιο των Ορθόδοξων Εκκλησιών επικαλούμενη τον πληθυσμό που βρίσκεται υπο την επιρροή της. Για την Εκκλησία, όμως, οι πληθυσμοί δεν έχουν σημασία.

Θρυαλλίδα των εξελίξεων αποτέλεσε η μη συμμετοχή της Ρωσικής Εκκλησίας στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης πριν μερικά χρόνια.

Πίσω από αυτήν τη ρωσική συμπεριφορά βρίσκεται η επιθυμία της Μόσχας να κυριαρχήσει στον ορθόδοξο κόσμο.

Μια επιθυμία που έχει τις ρίζες της στις πρώτες λίγες δεκαετίας δημιουργίας της Ρωσικής Εκκλησίας.

Ο βασιλιάς Γιαροσλάβ ο Σοφός βασίλεψε από το 1019 ως το 1054 και στο διάστημα αυτό τόλμησε αν όχι να αμφισβητήσει, να θίξει το θέμα των πρωτείων της Κωνσταντινούπολης.

Αλλά οι ιστορικές ρίζες της ρωσικής επιμονής βρίσκονται στο ιδεολόγημα της Τρίτης Ρώμης.

Μετά τις περιπέτειες με τον Έλληνα Μητροπολίτη της Ρωσικής Εκκλησίας Ισίδωρο ο οποίος στη Σύνοδο της Φερράρας (1438) υποστήριξε τις θέσεις του Πάπα και επέστρεψε ως καρδινάλιος και λεγάτος του Πάπα, το 1448 η σύνοδος των ρώσων ιεραρχών εκλέγει τον επίσκοπο Ιωνά στην έδρα του μητροπολίτη Μόσχας.

Με ανησυχία περίμεναν την αντίδραση της Κωνσταντινούπολης σ αυτήν την αυθαιρεσία.

Αλλά υπο το βάρος των περιστάσεων η Κωνσταντινούπολη σιωπηλά αναγνωρίζει το δίκαιο της εκλογής, πράγμα που σήμανε την αναγνώριση αυτοκεφαλίας της ρωσικής εκκλησίας δηλαδή της ουσιαστικής ανεξαρτησίας η οποία εμπεδώθηκε με την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453.

Η πτώση του Βυζαντίου προκάλεσε σε όλον τον κόσμο δυνατό φόβο και απαισιοδοξία.

Χρειάστηκε χρόνος και πνευματική προσπάθεια  για να δημιουργηθεί νέο ιδεολόγημα που θα έδινε πνοή αισιοδοξίας στους ρώσους.

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 προκάλεσε βαθιά ταραχή στους κόλπους των ρώσων λογίων: την καταστροφή της ορθόδοξης Αυτοκρατορίας ερμήνευσαν ως τιμωρία προς όλους τους ορθόδοξους  ως μαρτυρία για το τέλος του κόσμου.

Όμως οι συγγραφείς του Χρονογράφου το έτος 1512 πέτυχαν να περιγράψουν τα ιστορικά γεγονότα με πιο αισιόδοξο τρόπο.

Η πρώτη και η δεύτερη Ρώμη εξαιτίας των αμαρτιών και της αποστασίας τιμωρήθηκαν με καταστροφή.

Αλλά τιμωρώντας τη δεύτερη Ρώμη (Κωνσταντινούπολη) ο Θεός μετέφερε την ευλογία του στη χώρα  η οποία διατήρησε σε όλα την πίστη «στον μεγάλο χριστιανισμό» και δεν παραδόθηκε ούτε στην Ουνία ούτε στα θελήματα των Λατίνων.

Η χώρα αυτή είναι η Ρωσία, νόμιμη κληρονόμος των προηγούμενων βασιλείων , η Τρίτη Ρώμη, η οποία «υφίσταται και τέταρτη Ρώμη δεν θα υπάρξει..»

Η αποστολή αυτής της νέας Ρώμης και φυσικά και του κυβερνήτη της είναι να υπερασπίζει την Ορθοδοξία που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ορθόδοξου βασιλείου του μοναδικού που είναι ικανό να διαφυλάττει τη γνήσια πίστη στην πλήρη πρωτόπλαστη καθαρότητα και πληρότητα.

Έτσι δημιουργήθηκε η θεωρία της «Τρίτης Ρώμης».

Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της θεωρίας είναι το προφητικό- εσχατολογικό της που δημιουργούσε αισιοδοξία στην εποχή της απελπιστικής «ρωσικής μοναξιάς».

Από τότε που διατυπώθηκε ως ιδεολόγημα η θεωρία της τρίτης Ρώμης ως σήμερα, η Ρωσία προσπαθεί να επιβληθεί στον ορθόδοξο κόσμο επικαλούμενη τον πληθυσμό της. Αλλά στην Εκκλησία τα μεγέθη δεν παίζουν ρόλο.

Πίσω από την ουκρανορωσική αντιπαράθεση κρύβεται αυτή η φιλοδοξία της Μόσχας αλλά και πολιτικά παιχνίδια μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.

Η αντιπαράθεση έχει και γεωπολιτικές αναφορές τις οποίες θα δούμε στο επόμενο διάστημα παρακολουθώντας τις Εκκλησίες που θα πλησιάσουν τη ρωσική ή το πατριαρχείο.

Το 1870 ήταν  η Ρωσία που πίεσε το Σουλτάνο να υπογράψει το φιρμάνι για τη δημιουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας.

Και γύρω από το δίλημμα «με το πατριαρχείο ή με την Εξαρχία» χύθηκε πολύ αίμα στην περιοχή της Μακεδονίας.

Σήμερα, είναι πάλι η Μόσχα που θέτει το δίλημμα: με το Οικουμενικό Πατριαρχείο ή το Πατριαρχείο της Μόσχας.

Μια διάσπαση που δεν θα εξυπηρετήσει, και πάλι, τη Μόσχα.

Πολλοί θεωρούν ατυχή τη διαφαινόμενη ρήξη. Αλλά και με τη ρωσική φιλοδοξία που υπερβαίνει τα εκκλησιαστικά εσκαμμένα δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα. Ίσως, σε μια νέα Αγία και Μεγάλη Σύνοδο να μπορέσουν να λυθούν τα προβλήματα της Ορθοδοξίας. Με τη Ρωσία στη θέση που της αναλογεί.

 

 

 

 

Ο τουρκικός στρατός δεν ήθελε ούτε το Σχέδιο Ανάν: Τι λέει τηλεγράφημα των Αμερικανών

Από
pcuser
-
0

 

 

 

 

ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Αποκαλυπτικό για το πως ο Τουρκικός Στρατός αντιμετώπιζε το Σχέδιο Ανάν και πως επιχείρησε να χειραγωγήσει το αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας ως εργαλείο τις κόκκινες γραμμές που είχε θέσει στα θέματα Ασφάλειας και Εγγυήσεων, είναι το τηλεγράφημα της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Άγκυρα ,λίγες ημέρες μετα το δημοψήφισμα του 2004. Ο Τουρκικός Στρατός αν και ήταν ικανοποιημένος από τις ρυθμίσεις και προβλέψεις του σχεδίου Ανάν για τα θέματα ασφάλειας, δεν ήταν έτοιμος να αποδεχθεί μια συνολική λύση του Κυπριακού με τον φόβο των «δυσκολιών στην εφαρμογή του». Ο αρμόδιος χειριστής του Κυπριακού στο τουρκικό Γενικό Επιτελείο Mucahit Sislioglu αποκαλύπτει μάλιστα στους Αμερικανούς συνομιλητές του ότι ήδη από το Μπουργκενστοκ είχαν ενημερώσει τον Ερντογάν για την πρόβλεψη ότι οι ρυθμίσεις του Σχεδίου Ανάν στα θέματα ασφάλειας θα οδηγούσαν σε αύξηση του ΟΧΙ στην «νότια Κύπρο» κατά 20% και του ΝΑΙ στην «βόρεια Κύπρο» κατά 15%. (Το αμερικανικό τηλεγράφημα δημοσιοποιήθηκε από τα Wikileaks). 12Μαΐου 2004 09.08 Εμπιστευτικό Από Πρεσβεία Αγκυρας (04ΑΝΚΑΡΑ2664) «Ο Τουρκικός Στρατός θέλει ένα αποτέλεσμα ΝΑΙ(στον Βορρά)/ΟΧΙ (στον Νότο) Ταξινόμηση από τον DCM Robert S. Deutsch. Λόγοι 1.4 (β) και (δ). 1. (Γ) Περίληψη: Το Τουρκικό Γενικό Επιτελείο εκτιμά την βοήθεια των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου για τη δημιουργία ενός ισορροπημένου, αν και προβληματικού, Σχεδίου για την Κύπρο. Το TGS(Turkish General Staff) ήθελε το αποτέλεσμα Nαι / Oχι (σ.σ. αντίστοιχα σε Βορρά/Νότο)από τα δημοψηφίσματα, αν και δεν έχει σαφή ιδέα για το πού να τραβήξει , μετά από αυτό . . Ο Τουρκικός Στρατός ανησυχεί ότι η Κύπρος μπορεί να χρησιμοποιήσει την ένταξή της στην ΕΕ (ή να χρησιμοποιηθεί από άλλους) για να εμποδίσει την ένταξη της Τουρκίας. Τέλος Σύνοψης 2. Το TGS ήθελε την θετική ψήφο για το Σχέδιο Ανάν στη Βόρεια Κύπρο και μια αρνητική ψήφο στο νότο, σύμφωνα με τον επικεφαλής της TGS / J5 (σ.σ. διεύθυνσης)Ελλάδας / Κύπρου RADM Mucahit Sislioglu (παρακαλώ προστατεύστε τον). Είπε στον Σύμβουλο Πολιτικών Υποθέσεων στις 10 Μαΐου ότι ενώ ο Τουρκικός Στρατός ήταν ικανοποιημένος με τις προβλεψεις Ασφαλείας του Σχεδίου, υπήρχαν προβλήματα με άλλα μέρη του σχεδίου και η εφαρμογή του θα ήταν “δύσκολη”. Η μεγαλύτερη ανησυχία για το TGS ήταν το κόστος (τόσο οικονομικό όσο και ανθρώπινο) της μετεγκατάστασης των Τουρκοκυπρίων που εκτοπίζονται με τις επιστροφές γης. Ωστόσο, το TGS δεν αντιτάχθηκε στο Σχέδιο επειδή οι μετεγκαταστάσεις ήταν κυρίως θέμα κυβέρνησης και όχι του Στρατού, και επειδή το TGS υπολόγισε ότι οι Ελληνοκύπριοι θα απορρίψουν το σχέδιο. Στην πραγματικότητα, ο Sislioglu δήλωσε ότι ειπε στον πρωθυπουργό Ερντογάν στην Ελβετία κατά τις τελευταίες ημέρες της διαπραγμάτευσης ότι οι διατάξεις ασφαλείας θα αυξήσουν πιθανώς την ψήφο υπερ του ΟΧΙ στο νότο κατά 20% και θα αυξήσουν την ψήφο στο ΝΑΙ στο βορρά κατά 15%. Παρ ‘όλα αυτά, ο Ερντογάν και ο υπουργός Εξωτερικών Γκιούλ ήλπιζαν ότι το σχέδιο θα περάσει και στις δύο πλευρές του νησιού. 3. Υπενθυμίζοντας τη συνέντευξη Τύπου του επικεφαλής τού Γενικού Επιτελειου στρατηγού Ozkok, στην συνέντευξη τυπου της 13ης Απριλίου , ο Sislioglu δήλωσε ότι ο Ozkok δεν ήθελε να αντιμετωπίσει το ζήτημα δημοσίως. Παρ ‘όλα αυτά, ήταν υπό μεγάλη πίεση από “ανθρώπους” που ήθελαν να γνωρίζουν τη θέση του TGS. Ο Sislioglu δήλωσε ότι συνέταξε προσωπικά τις παρατηρήσεις του Ozkok, οι οποίες τόνισαν τις αρνητικές πτυχές της συμφωνίας, αλλά προέβλεπε ότι η δήλωση θα προκαλούσε μια ερώτηση σχετικά με τις θετικές πτυχές και θα προετοίμαζε τον Ozkok γι ‘αυτήν. Είπε ότι επέλεξε να τονίσει το αρνητικό, διότι το κοινό και η κυβέρνηση χρειάζονταν να συνειδητοποιήσουν και να προετοιμαστούν για τις δυσκολίες που θα προεκυπταν σε περίπτωση που εγκριθεί το σχέδιο. Ταυτόχρονα, οι θετικές πτυχές Ασφάλειας του Σχεδίου η απάντηση στο αναπόφευκτο ερώτημα ,θα ανησυχούσαν τους Ελληνοκυπρίους και θα καθησύχαζαν τους Τουρκοκύπριους. 4. Σχόλιο: Ο Sislioglu, ο Ozkok και ο αναπληρωτής διευθυντής του TGS Basbug ήταν οι μόνοι στρατιωτικοί που γνώριζαν ό, τι έκανε ο Στρατός με την κυβέρνηση και στις διαπραγματεύσεις. (Ο Sislioglu δήλωσε ότι το προσωπικό στο Κυπριακό δεν είχε αρκετή γνωση των Αγγλικών για να είναι χρήσιμο, γι ‘αυτό «εργάστηκε σαν υπολοχαγός», συντάσσοντας έγγραφα, ενημερώνοντας το NSC και διαπραγματευόμενος τις πτυχές ασφαλείας της συμφωνίας.) Τον περασμένο Απρίλιο υπήρξαν πολλοί “άνθρωποι” που πίεζαν για μια εξήγηση της πολιτικής του TGS για την Κύπρο, εντός και εκτός του Στρατού. Ο Sislioglu παραδέχθηκε ότι τα λόγια του Ozkok επιλέχτηκαν προσεκτικά για να στείλουν μηνύματα σε διάφορες ομάδες. Αυτό [περιλαμβάνει όχι μονο την Τουρκική κυβέρνηση και τους ελληνοκύπριους αλλα και τον Τουρκικό Στρατό επίσης Τέλος σχολίου. 5. Ο Sislioglu ήταν συμπληρωματικός της κυβέρνησης του ΑΚΡ, σημειώνοντας ότι οι διαπραγματεύσεις εξελίχθηκαν με τον τρόπο που έγιναν σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των ισχυρών πολιτικών αποφάσεων που ελήφθησαν από την κυβέρνηση . Σημείωσε ότι παρόλο που το Σχέδιο είχε στοιχεία που δεν άρεσαν στον Στρατό, ήταν το αποτέλεσμα μιας διαπραγμάτευσης στην οποία και οι δύο πλευρές έπρεπε να συμβιβαστούν. Συμφώνησε ότι το τελικό προϊόν ήταν μια ισορροπημένη συμφωνία. Εκφράζει την εκτίμησή του για τη βοήθεια των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ η βοήθεια της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου δεν ήταν εμφανής στην αρχή της διαδικασίας, είπε, ήταν σαφές στην Ελβετία ότι και οι δύο κυβερνήσεις εργάστηκαν σκληρά για να βοηθήσουν. 6.) Ο Sislioglu δεν ήταν σίγουρος για τη μελλοντική πορεία. Ανησυχούσε ότι με το πέρασμα του χρόνου, η οργή προς την ελληνική κυβέρνηση για την αντίθεσή της στο σχέδιο θα εξασθενίσει και τα διπλωματικά πλεονεκτήματα που η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι θα είχαν κερδίσει από την υποστήριξή (του Σχεδίου) θα εξανεμισθούν . Η Λευκωσία είχε πλέον το πάνω χέρι λόγω της ένταξής της στην ΕΕ και θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα στις φιλοδοξίες της Τουρκίας στην ΕΕ. Για παράδειγμα, φοβόταν ότι η Γαλλία θα μπορούσε να κρυφθεί πίσω από την Κύπρο για να εμποδίσει την Τουρκία να παρει ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων τον Δεκέμβριο. 7. Σχόλιο: Ο Sislioglu φάνηκε να θαυμάζει τον πρωθυπουργό Ερντογάν και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης του για το Κυπριακό ενώ είναι επικριτικός για την αποδοχή των εδαφικών παραχωρήσεων από την κυβέρνηση. Αν και ο Στρατός φαίνεται να ήταν έτοιμος να υποστηρίξει το Σχέδιο Ανάν, αυτό γίνονταν με κάποια απροθυμία. Αναμένουμε ότι ο Στρατός θα αντισταθεί σε περαιτέρω παραχωρήσεις εάν οι διαπραγματεύσεις ξαναρχίσουν. Τέλος σχολίου. EDELMAN

Πηγή:  https://hellasjournal.com

Το πρόβλημα με την «Βόρεια Μακεδονία». Νέο όνομα, ίδιες ψευδαισθήσεις

Από
anixneuseis
-
0
Ιωάννης Κωτούλας foreignaffairs.gr
Ένα αγόρι μπροστά από χάρτη που δείχνει τμήματα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, στην Ιδομένη, τον Μάιο του 2016. KOSTAS TSIRONIS/REUTERS
Περίληψη:

Η απάντηση στο πρόσφατο άρθρο του Victor Friedman σχετικά με το όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με τις διευκρινίσεις επί των προβληματικών ισχυρισμών του. Το άρθρο αυτό
δημοσιεύθηκε αρχικά στο foreignaffairs.com

Ο Δρ. Ιωάννης Κωτούλας είναι Ανώτερος Ερευνητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο Ιστορική γεωπολιτική της νεώτερης Ελλάδος (Εκδόσεις Λειμών, θα κυκλοφορήσει εντός του 2018).

Αυτό το καλοκαίρι, η Ελλάδα και η πΓΔΜ -που είναι γνωστή διεθνώς με τον όρο βάσει του οποίου έγινε αποδεκτή στον ΟΗΕ, ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή FYROM- μπήκαν στα πρωτοσέλιδα με μια ασυνήθιστη ανακοίνωση: Υπό μια προσωρινή συμφωνία γνωστή ως «Συμφωνία των Πρεσπών», η οποία συνομολογήθηκε από τις κυβερνήσεις της Ελλάδος και της πΓΔΜ, η πΓΔΜ θα αλλάξει το όνομά της σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Οι υποστηρικτές της συμφωνίας υποστήριξαν ότι η προσθήκη του προσδιοριστικού «Βόρεια» θα διαλύσει τους φόβους της Ελλάδας ότι η λέξη «Μακεδονία» συνεπάγεται εδαφική απαίτηση για την ομώνυμη περιοχή της Ελλάδας, διευθετώντας έτσι μια μακρόχρονη διαμάχη. Ωστόσο, η διαμάχη για την ταυτότητα μεταξύ των δύο χωρών απέχει πολύ από το να τελειώσει: Μετά από πρόσφατο δημοψήφισμα σχετικά με το θέμα στην πΓΔΜ, το οποίο απέτυχε λόγω της χαμηλής προσέλευσης ψηφοφόρων, οι ηγέτες της χώρας αγωνίζονται να μαζέψουν αρκετές ψήφους για να προωθήσουν την αλλαγή ονόματος μέσω του κοινοβουλίου. Τα πράγματα δεν φαίνονται πιο ευοίωνα για τους οπαδούς της συμφωνίας στην Ελλάδα, όπου το κοινοβούλιο δεν έχει ακόμη επικυρώσει την συμφωνία και το 72% των πολιτών την απορρίπτει. Είναι απίθανο ότι και οι δύο κυβερνήσεις θα επιβιώσουν και θα δουν την συμφωνία να περνά.

15102018-1.jpg

Ένα αγόρι μπροστά από χάρτη που δείχνει τμήματα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, στην Ιδομένη, τον Μάιο του 2016. KOSTAS TSIRONIS/REUTERS
—————————————————————————–

Στο πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Affairs [1] (Το όνομα είναι Μακεδονία. Βόρεια Μακεδονία), ο Victor Friedman υποστηρίζει ότι οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της πΓΔΜ πρέπει να προχωρήσουν σε μια συμφωνία, παρά την λαϊκή αντίθεση και στα δύο κράτη: Κατά τον Friedman η συμφωνία είναι το καλύτερο στοίχημα της περιοχής για σταθερότητα, παρέχοντας στην πΓΔΜ αναγνώριση και νομιμοποίηση χωρίς να παραβιάζει την αίσθηση της εδαφικής ενότητας της Ελλάδας, και θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Το πιο σημαντικό, γράφει ο Friedman, η συμφωνία «αναγνωρίζει ότι ο ίδιος όρος –Μακεδόνας- είναι δυνατόν να έχει διαφορετικές έννοιες και νοηματοδοτήσεις ανάλογα με τον χρόνο και τον τόπο. Υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι υπάρχουν περισσότερες από μια ερμηνείες της ιστορίας». Η ανάγνωση της ιστορίας, ωστόσο, δεν πρέπει να βασίζεται σε ανακρίβειες των ιστορικών και γεωγραφικών δεδομένων, και σε αυτό το πλαίσιο οι θέσεις του Friedman είναι προβληματικές σε αρκετές περιπτώσεις.

Ας ξεκινήσουμε με το θέμα της γλώσσας. Ο Friedman ορθώς επισημαίνει ότι η γλώσσα της ΠΓΔΜ, γνωστή στην βιβλιογραφία ως Σύγχρονη Μακεδονική (Modern Macedonian), είναι εντελώς άσχετη με την Αρχαία Μακεδονική και ότι οποιοσδήποτε αντίθετος ισχυρισμός συνιστά «γλωσσικό παραλογισμό». Ωστόσο, ο Friedman θα μπορούσε να είχε προσδιορίσει με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια στο κείμενό του –ως γλωσσολόγος άλλωστε- τις επιστημονικώς διαπιστωμένες σχέσεις μεταξύ της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου και της γενικής αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Η αρχαία μακεδονική ήταν ελληνική διάλεκτος, η οποία παρουσιάζει μορφολογική συγγένεια με τις διαλέκτους της Θεσσαλίας και της βορειοδυτικής Ελλάδας [2]. Η ελληνική ταυτότητα των αρχαίων Μακεδόνων είναι αδιαμφισβήτητη στην ιστοριογραφία. Ο Friedman παρακάμπτει πλήρως το γεγονός αυτό, γράφοντας μόνο ότι «η σχέση μεταξύ Αρχαίων Μακεδονικών και Αρχαίων Ελληνικών είναι αβέβαιη».

Ο Friedman ισχυρίζεται επίσης ότι η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Σερβία εποφθαλμιούσαν όλες τους την «γεωγραφική περιοχή που ονομάζεται Μακεδονία» κατά την διάρκεια της σταδιακής διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις αρχές του εικοστού αιώνα. Ωστόσο, η ιδέα μιας «γεωγραφικής Μακεδονίας» πέρα από τα σύνορα της σύγχρονης Ελλάδας ήταν τότε μια καινοτομία εκείνης της εποχής, η οποία εισήχθη από τους χαρτογράφους στα τέλη του 19ου αιώνα [3].

Υπό την οθωμανική κυριαρχία από τον 15ο αιώνα έως το 1912, δεν υπήρξε ποτέ διοικητική οντότητα με την ονομασία Μακεδονία. Σχεδόν όλοι οι ευρωπαϊκοί χάρτες, οι οποίοι δημοσιεύτηκαν μεταξύ του 13ου και του 19ου αιώνα, τοποθετούν τα βόρεια όρια της Μακεδονίας νοτίως της περιοχής των Σκοπίων, σημερινής πρωτεύουσας της πΓΔΜ. Πριν από τον δέκατο ένατο αιώνα, εν συντομία, η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας ταυτιζόταν σε μεγάλο βαθμό με την σημερινή περιφέρεια της Μακεδονίας εντός της ελληνικής επικράτειας.

Σύμφωνα με τον Friedman, όταν τα σύνορα της Ελλάδας μετατοπίστηκαν προς τα βόρεια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, «το μεγαλύτερο μέρος του λαού της καταληφθείσας περιοχής μιλούσε Μακεδονικά, όχι Ελληνικά». Πρόκειται περί εντελώς αβάσιμου ισχυρισμού. Σύμφωνα με μια έκθεση της Επιτροπής Προσφυγικών Διευθετήσεων της Κοινωνίας των Εθνών (League of Nations’ Refugee Settlement Commission), η οποία δημοσιεύθηκε το 1926, ο πληθυσμός της περιοχής το 1913 συνίστατο στις εξής ομάδες: 42,6% Έλληνες, 39,4% Μουσουλμάνοι, 9,9% Βούλγαροι και 8,1% άλλοι (φυσικά, καθόλου «Μακεδόνες») [4]. Σύμφωνα με μια ελληνική στατιστική έρευνα, η οποία διεξήχθη τον Αύγουστο του 1915, ο συνολικός αριθμός των σλαβόφωνων στην περιοχή μόλις υπερέβαινε τα 200.000 άτομα. Με άλλα λόγια, η περιοχή διέθετε σαφή πληθυσμιακή πλειονότητα ελληνοφώνων πριν και κατά τα χρόνια αμέσως μετά την προσάρτησή της στην Ελλάδα.

Η περιοχή βορείως των ελληνικών συνόρων αρχικά ενσωματώθηκε από την Σερβία και την Βουλγαρία. Στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918, ένα μεγάλο μέρος της περιοχής αυτής ενσωματώθηκε στο νεοσύστατο κράτος της Γιουγκοσλαβίας. Αν και η Γιουγκοσλαβία θεωρείτο ξεκάθαρα πολυεθνικό κράτος, καθ’ όλη την περίοδο του Μεσοπολέμου δεν καταγράφεται επίσημη αναφορά σε «Μακεδόνες» ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα ή στην «Μακεδονία» ως διακριτή διοικητική ή απλώς γεωγραφική υποδιαίρεση. Αντ’ αυτού, η περιοχή γύρω από τα Σκόπια ονομαζόταν επαρχία του Βαρδάρη (Vardarska banovina), από το όνομα του τοπικού ποταμού Βαρδάρη/Αξιού. Στην περίπτωση της Βουλγαρίας, ο όρος «Μακεδόνες» επίσης δεν προσδιόριζε μια διακριτή εθνοτική ομάδα˙ αντίθετως αναφερόταν στους Βούλγαρους που διαβιούσαν στη νοτιοδυτική βουλγαρική επαρχία, η οποία ενίοτε προσδιοριζόταν ως Μακεδονία του Πιρίν.

Μόνο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Γιουγκοσλαβία ανασυγκροτήθηκε ως κομμουνιστικό ομοσπονδιακό κράτος υπό τον Josip Broz Tito, οι κρατικές αρχές της Γιουγκοσλαβίας άρχισαν να προωθούν την άποψη ότι ο σλαβικός πληθυσμός γύρω από τα Σκόπια σχημάτιζε μια ξεχωριστή εθνοτική ομάδα, αποκαλώντας τους Μακεδόνες [5]. Ο γεωστρατηγικός στόχος της Γιουγκοσλαβίας ήταν να αποδυναμώσει τους στενούς γλωσσικούς και ιστορικούς δεσμούς της περιοχής με την Βουλγαρία. Η ιδέα μιας ξεχωριστής μακεδονικής εθνότητας έξω από τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας είναι κατά συνέπεια σε μεγάλο βαθμό το πνευματικό τέκνο του κομμουνιστικού καθεστώτος της Γιουγκοσλαβίας, καθώς σχεδιάστηκε για αμιγώς γεωστρατηγικούς λόγους [6].

Αυτή η νέα «μακεδονική» ταυτότητα επιβίωσε των δημιουργών της, του σοσιαλιστικού καθεστώτος της Γιουγκοσλαβίας. Το 1991, καθώς η Γιουγκοσλαβία κατέρρεε ως ενιαία κρατική οντότητα υπό από το βάρος των αυξανόμενων εθνοτικών εντάσεων, η επαρχία του Βαρδάρη δήλωσε την ανεξαρτησία της ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Το νέο κράτος υποχώρησε σε ένα φαντασιακό προκομμουνιστικό παρελθόν, στο οποίο ένα υποτιθέμενο ενοποιημένο «μακεδονικό» έθνος και μία ενιαία «γεωγραφική Μακεδονία» είχε κατανεμηθεί από τα γειτονικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Στην δεκαετία που ακολούθησε, οι ηγέτες της πΓΔΜ συχνά κατέφυγαν σε εχθρική ανθελληνική προπαγάνδα. Για παράδειγμα, εξέδωσαν χάρτες που υποδηλώνουν ότι μια «ενοποιημένη» πΓΔΜ θα απαιτούσε την απόσχιση των βόρειων ελληνικών επαρχιών. Μέχρι σήμερα, το Σύνταγμα της πΓΔΜ περιέχει αναφορές σε «πρόσωπα που ανήκουν στον μακεδονικό λαό στις γειτονικές χώρες» (Άρθρο 49).

Η ιδέα μιας ενιαίας «μακεδονικής» ταυτότητας, όπως αυτή προβάλλεται από τις αρχές της πΓΔΜ, εξαιρεί επίσης την σημαντική μειονότητα των μη Σλάβων αλβανόφωνων στο εσωτερικό της πΓΔΜ. Το σχετικό ποσοστό του αλβανόφωνου πληθυσμού έχει αυξηθεί σε σημαντικό βαθμό τις τελευταίες δεκαετίες, από 13% το 1961 σε 25,2% το 2002. Πλέον οι δημογραφικές εκτιμήσεις προσδιορίζουν το ποσοστό του αλβανόφωνου πληθυσμού σε άνω του 30%. Οι κρατικές αρχές της πΓΔΜ δεν έχουν διεξαγάγει νέα απογραφή του πληθυσμού μετά το 2002, προφανώς για να μην αναγνωριστεί η πραγματικότητα ενός αυξανόμενου αλβανόφωνου πληθυσμού. Δεν είναι απίθανο η πΓΔΜ να εξελιχθεί σε μια συνομοσπονδιακή οντότητα, η οποία θα εδράζεται στην θεσμική συνύπαρξη του σλαβόφωνου και του αλβανόφωνου στοιχείου τις επόμενες δεκαετίες.

Στο πλαίσιο αυτό των έντονων εθνοτικών διαιρέσεων η πΓΔΜ θα ήταν προτιμότερο να επανεφεύρει τον εαυτό της ως πολυεθνικό κράτος υιοθετώντας μία ουδέτερη προσδιοριστική ονομασία, όπως «Νοτιο-ευρωπαϊκή Δημοκρατία» ή «Δημοκρατία του Βάρδαρη». Κατ’ αυτόν τον τρόπο η νέα ονομασία θα μπορεί να ενσωματώσει όλες τις ετερογενείς εθνοτικές ομάδες της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των σλαβοφώνων και των αλβανοφώνων, των Ρομά, των Βλάχων και των Τούρκων. Ο προσδιορισμός «μακεδονικός», ο οποίος προωθείται από το σλαβόφωνο στοιχείο της χώρας, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ενωτικός δεσμός του πολυεθνοτικού κράτους της πΓΔΜ. Δυστυχώς, η Συμφωνία των Πρεσπών ενδυναμώνει κατά κάποιο τρόπο την έννοια μιας κυρίαρχης μακεδονικής ταυτότητας στην πΓΔΜ: Κατά την συμφωνία, η εθνικότητα των πολιτών της Βόρειας Μακεδονίας θα είναι «Μακεδόνας / πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» -ένα παράδοξο καθ΄εαυτό και αρνητική πρωτοτυπία, καθώς η εθνικότητα δεν αντιστοιχεί στην προτεινόμενη ονομασία του κράτους.

Η υπόθεση του Victor Friedman για την συμφωνία Πρεσπών είναι εν μέρει ρεαλιστική: Η συμφωνία θα επιτρέψει την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, εξέλιξη, η οποία, όπως ισχυρίζεται ο Friedman, θα αυξήσει την περιφερειακή σταθερότητα. Ωστόσο, η ιδέα ότι η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ θα εξαλείψει με μαγικό τρόπο την διακρατική ένταση της πΓΔΜ με γειτονικά κράτη, όπως η Αλβανία και η Βουλγαρία φαίνεται υπερβολική. Η Ελλάδα και η Τουρκία εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ το 1952, γεγονός, το οποίο δεν συνέβαλε ιδιαιτέρως στην εξάλειψη των εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών. Αν μη τι άλλο, η είσοδος της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ απλώς θα επιβάρυνε την συμμαχία με περισσότερες διακρατικές εντάσεις.

Ούτε η πΓΔΜ είναι σε θέση να προσφέρει ορατά οφέλη στην Ατλαντική Συμμαχία. Το ΝΑΤΟ έχει ήδη εξασφαλίσει την ανασχετική λειτουργία στην ανατολική πλευρά του έναντι της Ρωσίας με την ένταξη της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Η Ελλάδα και η Τουρκία σχηματίζουν τη νότια πλευρά του. Η προσθήκη της πΓΔΜ –ενός γεωγραφικού περίκλειστου κράτους μόλις 25.713 τετραγωνικών χιλιομέτρων- δεν θα μετέβαλλε ουσιωδώς την ισορροπία ισχύος στην ευρύτερη περιοχή και δεν αποτελεί παράγοντα ενίσχυσης της Συμμαχίας.

Ποια, λοιπόν, είναι η πιο λογική πορεία προς τα εμπρός για την πΓΔΜ; Μια ρεαλιστική στρατηγική για την πΓΔΜ, ένα κράτος εξαρτώμενο από το ελληνικό λιμάνι της Θεσσαλονίκης για εισαγωγές ενέργειας και εμπορευμάτων, θα ήταν να βελτιώσει τις τεταμένες σχέσεις της με την Ελλάδα. Παρά τα πρόσφατα δεινά της η Ελλάδα, κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, εξακολουθεί να είναι το πλουσιότερο και ισχυρότερο κράτος της ευρύτερης περιοχής των Ευρωπαϊκών Βαλκανίων. Το μέλλον της πΓΔΜ συνίσταται στην διαμόρφωση μιας ειδικής σχέσης με την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ίσως με βάση το πρότυπο που διέπει τους στενούς οικονομικούς δεσμούς της ΕΕ με την Τουρκία. Ωστόσο, οποιαδήποτε μακροπρόθεσμη πρόοδος εξαρτάται από την ικανότητα των κυβερνώντων ελίτ της πΓΔΜ να απελευθερώσουν την χώρα τους και τον πολυεθνοτικό τους πληθυσμό από τις κρατικά επιβληθείσες ψευδείς ιστορικές ταυτότητες της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/greece/2018-10-12/problem-north-…

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/greece/2018-10-01/names-macedoni…
[2] A. Panayotou, ‘The Position of the Macedonian Dialect’ in A.-F. Christidis (ed.), A History of Ancient Greek: From the Beginnings to Late Antiquity, Cambridge University Press, Cambridge 2007, 433-58• M.B. Hatzopoulos, ‘Macedonia and Macedonians’, in R.J. Lane Fox (ed.), Brill’s Companion to Ancient Macedon: Studies in the Archaeology and History of Macedon, 650 BC-300 AD, Brill, Leiden and Boston 2011, 44.
[3] R.M. Wilkinson, Maps and Politics: A Review of the Ethnographic Character of Macedonia, Liverpool University Press, Liverpool 1951.
[4] A. Angelopoulos, ‘Population Distribution of Greece Today According to Language, National Consciousness and Religion’, Balkan Studies 20:1 (1979), 123.
[5] G.W. White, Nationalism and Territory: Constructing Group Identity in Southeastern Europe, Rowman & Littlefield, Lanham, MD 2000, 236.
[6] S. Palmer & R. King, Yugoslav Communism and the Macedonian Question, Archon Books, Hamden, CT 1971, 199-200.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Το μήνυμα της Βαυαρίας έφτασε στο Βερολίνο

Από
anixneuseis
-
0
ΞΕΝΙΑ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

«Χαστούκι, καταστροφή, σεισμός, πανωλεθρία». Είναι μερικές από τις λέξεις που μπορείς να διαβάσεις σήμερα στον -κατά κανόνα φειδωλό στις εκφράσεις του- γερμανικό Τύπο.

Και το κεντρικό άρθρο της «Μπιλντ» λέει: «Ο μεγάλος συνασπισμός είναι ένας τάφος». Οντως οι Γερμανοί Χριστιανοκοινωνιστές (CSU) πραγματοποίησαν τη χειρότερη εμφάνισή τους από το 1950, οι σοσιαλδημοκράτες (SPD) υποδιπλασίασαν τα ποσοστά τους στη Βαυαρία και έφτασαν σε μονοψήφιο ποσοστό και οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της Ανγκελα Μέρκελ δεν αισθάνονται και τόσο καλά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Ολοι οι ηγέτες των κομμάτων που  συμμετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό του Βερολίνου αμφισβητούνται:

Ο Χορστ Ζεεχοφερ (CSU), η Αντρέα Νάλες (SPD) και η ίδια η Ανγκελα Μέρκελ (CDU). Αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις ότι οι Χριστιανοδημοκράτες θα σημειώσουν σοβαρές απώλειες και στην Εσση σε δύο εβδομάδες, τότε τίποτα δεν είναι πλέον σίγουρο.

Η επιλογή του CSU να μονομαχήσει με την «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) σε επίπεδο λαϊκίστικης, ξενοφοβικής ρητορικής, αποδείχθηκε ατυχής. Θα παραιτηθεί όμως από ηγέτης του CSU και υπουργός Εσωτερικών ο  Ζεεχοφερ; Ηδη το απέκλεισε με το επιχείρημα ότι αυτός δεν είχε καμία εμπλοκή στην προεκλογική εκστρατεία. Το βαυαρικό Σύνταγμα λέει ότι μέσα σε 22 μέρες πρέπει να έχει συγκληθεί η τοπική βουλή και μετά από μια εβδομάδα να έχει διοριστεί πρωθυπουργός. Τα νούμερα βγαίνουν, οι Χριστιανοκοινωνιστές θα μπορούσαν να συγκυβερνήσουν με τους ιδεολογικά συγγενείς τους, «Ελεύθερους Ψηφοφόρους» στη Βαυαρία.

Ο Βαυαρός πρωθυπουργός Μάρκους Ζέντερ διαισθάνεται ότι δεν είναι η ώρα για έναν αλληλοσπαραγμό στο CSU, ο Ζεεχοφερ διατηρεί ακόμη ερείσματα στο κόμμα και είναι αρκετά νέος για να αποστρατευτεί πολιτικά. Ούτε καν 70 ετών. Αλλωστε κανείς δεν επιθυμεί στην παρούσα φάση κάποιου είδους μακράς διάρκειας περιδίνηση στο Μόναχο, που θα συμπαρέσυρε και το Βερολίνο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο είναι οι σοσιαλδημοκράτες. Για τον Ζεεχοφερ δεν πρόκειται να κλάψει η Μέρκελ, είναι ο πιο επίμονος και συντηρητικός ενδοκυβερνητικός αντίπαλός της, άρα ενδεχόμενη παραίτησή του ίσως είναι και για καλό. Οι σοσιαλδημοκράτες όμως; Στελέχη τους ζητούν ήδη να εγκαταλείψουν τον μεγάλο συνασπισμό γιατί η συμμετοχή τους εμφανώς τους φθείρει. Από την καγκελαρία του Γκέρχαρντ Σρέντερ και μετά, την διαβόητη ατζέντα 2010, που αναστήλωσε τη γερμανική οικονομία αλλά κατέστρεψε τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία, το SPD βρίσκεται σε διαρκή καθίζηση.

Οι Πράσινοι φαίνεται ότι υποκαθιστούν πλέον τους σοσιαλδημοκράτες στον εκλογικό χάρτη. Από ένα ακραία ριζοσπαστικό κόμμα με προκλητικές θέσεις και πρακτικές κατά την ίδρυσή τους στα τέλη της δεκαετίας του 70 εξελίσσονται σε ένα αστικό, οικολογικό, κεντροαριστερό κόμμα, το οποίο συμμετέχει μάλιστα με τους Χριστιανοδημοκράτες στις κυβερνήσεις κρατιδίων, όπως στη Βάδη Βυτεμβέργη. Ενας από τους λόγους που οι Πράσινοι κερδίζουν έδαφος από τους σοσιαλδημοκράτες είναι ότι το SPD έχει εγκαταλείψει εντελώς την φιλοπεριβαλλοντική του ατζέντα, ενώ στη Γερμανία υπάρχει μακρά παράδοση οικολογικού ακτιβισμού και η κλιματική αλλαγή είναι μία από  τις μεγάλες προτεραιότητες του εκλογικού σώματος.

Είναι λοιπόν οι χθεσινές εκλογές στη Βαυαρία πολιτικός σεισμός; Οχι, ακριβώς. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία ((AfD) δεν πήγε τόσο καλά με 10,2%, τα δύο μεγάλα στρατόπεδα (Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά) χοντρικά διατηρήθηκαν ακέραια, απλώς τα μεγάλα κόμματα αποσυντίθενται προς όφελος μικρότερων, λιγότερο συστημικών ή και αντισυστημικών κομμάτων: οι Πράσινοι απορρόφησαν σχεδόν τις απώλειες των σοσιαλδημοκρατών και η Afd αυτές των Χριστιανοκοινωνιστών. Ο πολιτικός Εγκέλαδος όμως αναμένεται να χτυπήσει του χρόνου το φθινόπωρο, με δύο αναμετρήσεις σε πρώην ανατολικογερμανικά κρατίδια, τη Σαξονία και την Θουρηγγία , όπου η ξενοφοβική Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) είναι πιθανό να αναδειχθεί πρώτη δύναμη.

Οσο για το μήνυμα της Βαυαρίας προς τη Μέρκελ, ούτε αυτό είναι εντελώς ξεκάθαρο. Ναι μεν έχει ξεκινήσει η αμφισβήτησή της, αλλά δεν υπάρχει κάποιος αξιόλογος δελφίνος που μπορεί να συσπειρώσει το κόμμα και να τη διαδεχθεί στο συνέδριο του κόμματος, τον Δεκέμβριο. Η Ανεγκρετ Κραμπ Καρενμπάουερ, η μίνι-Μέρκελ που δημιούργησε η ίδια η καγκελάριος για την γενική γραμματεία του CDU, δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής.

Ο Γιενς Σπαν, υπουργός Υγείας και εξαιρετικά φιλόδοξος θεωρείται νέος και άπειρος στους κομματικούς μηχανισμούς. Οι άλλες γυναίκες του κόμματος, η Ουρσουλα φον ντερ Λάιεν και η Γιούλια Κλέκνερ, υπουργός Αμυνας και υφυπουργός Προστασίας του Καταναλωτή αντίστοιχα, επίσης δεν είναι στελέχη με ανάλογο εκτόπισμα με αυτό της Μέρκελ. Ο μόνος που θα μπορούσε να τη διαδεχθεί, αλλά μόνο προσωρινά λόγω ηλικίας, είναι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ο οποίος σε περίπτωση παραίτησης της Μέρκελ θα αναλάμβανε να οδηγήσει το κόμμα στην επόμενη αναμέτρηση.

Το business as usual, παρά τις διαμαρτυρίες στελεχών και δημοσιογράφων θα διατηρηθεί μάλλον για κάποιο διάστημα στο Βερολίνο.
“Καθημερινή”

«Ο Salvini διέταξε την αποχώρηση των προσφύγων από το χωριό Riace»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό αναφέρει η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LE MONDE στις 14-09-2018 σε σχετικό ρεπορτάζ της.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή αυτού του διαγραφόμενου ιταλικού σίριαλ.

Όλοι ζούμε τους λεονταρισμούς και την αθυροστομία του Matteo Salvini από τότε που έγινε υπουργός εσωτερικών και αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης συνασπισμού. Κυρίως απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες και στους «γραφειοκράτες των Βρυξελλών», όπως τους αποκαλεί, οι οποίοι αντιτίθενται στις υπερβάσεις δαπανών του ιταλικού σχεδίου προϋπολογισμού 2019.

Ενθυμούμαστε δε ότι έχει υποσχεθεί ο Salvini στους ψηφοφόρους του προεκλογικά ότι θα εκδιώξει από την Ιταλία 500.000 πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες. Διάβασα δε χθες στο fb ότι ζήτησε να επιστρέψει στην πατρίδα του ένας αιγυπτιακής καταγωγής Ιμάμης, εγκατεστημένος στην Ιταλία, για παράνομη δραστηριότητα. Όλα αυτά του διογκώνουν τη προσωπική δημοτικότητα, φέρνοντας σε αμηχανία τους συμπράττοντες εταίρους του των 5 αστέρων.

Και αφού αποδίδει δημοσκοπικά επί του παρόντος αυτή η πρακτική του, θα αφήσει ανέγγιχτο ένα 20ετές πετυχημένο παράδειγμα οικονομικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης προσφύγων στο ιταλικό χωριό Riace που του χαλάει σαφέστατα το πολιτικάντικό του αφήγημα ; Αν είναι δυνατόν ; Εδώ αρχικά είχε δαιμονοποιήσει ολόκληρη την νότια Ιταλία των «τεμπέληδων» και τους πρόσφυγες για να ανέλθει στην εξουσία. Και θα αφήσει τώρα έναν φιλο-κομμουνιστή Δήμαρχο του Riace να συνεχίσει να δρέπει παγκόσμια βραβεία «κοινωνικής καινοτομίας» μέσα από την ειρηνική ενσωμάτωση κατατρεγμένων προσφύγων στο χωριό του των γερόντων και του οικονομικού μαρασμού ;

Για τους ενδιαφερόμενους αναγνώστες μου, σχετικά με το διάσημο παράδειγμα του Riace Καλαβρίας, τους παραπέμπω στην προηγηθείσα σχετική αρθρογραφία μου στις Ανιχνεύσεις :

στις 25-04-2016 http://www.anixneuseis.gr/?p=143496

στις 4-10-2018  http://www.anixneuseis.gr/?p=196435

καθώς και στην επιβεβαιωθείσα είδηση που είχα δώσει ότι στις 6-10-2018 θα διοργανώνονταν αντι-ξενοφοβική  διαδήλωση στο  Riace για συμπαράσταση του Δημάρχου του Domenico Lucano, όπως δείχνουν οι σχετικοί σύνδεσμοι :

https://www.kar.org.gr/2018/10/07/riace-xiliades-diadilosan-gia-na-symparastathoyn-ston-italo-dimarcho/

https://www.facebook.com/grekakis/posts/1855646447890270?notif_id=1539029868751233&notif_t=tagged_with_story

Ο γράφων δεν υπερασπίζεται σε καμία περίπτωση κάποιον Δήμαρχο, αν όντως διέπραξε τα αδικήματα για τα οποία σήμερα θεωρείται ύποπτος τέλεσής τους. Υπερασπίζεται όμως τις εφαρμοζόμενες «Πολιτικές Υποδοχής ατόμων και οικονομικών δραστηριοτήτων στην ύπαιθρο», εξ ου και τα απονεμηθέντα δικαίως παγκόσμια βραβεία στον Domenico Lucano. Ο γράφων διάβασε στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στις 11-10-2018, σελ. 10 : «σε μπούμεραγκ αποδείχθηκε η προσπάθεια του Ματέο Σαλβίνι να δημοσιοποιήσει βίντεο με τις δηλώσεις {αγανακτισμένου} κατοίκου της πόλης Ριάτσε εναντίον της πολιτικής του Lucano, προκειμένου να καταδείξει την ορθότητα της σύλληψης του αιρετού για την φιλική προς τους μετανάστες πολιτική του. Και τούτο γιατί αποδείχθηκε σχεδόν αμέσως πως ο {αγανακτισμένος} ονόματι Πιέτρο Τζούκο είχε συλληφθεί το 2011 ως άνθρωπος-βιτρίνα μιας οικογένειας της εγκληματικής οργάνωσης Ντραγκέτα».

Ο Matteo Salvini συνεχίζει την πάλη του εναντίον του δημάρχου του Riace, Domenico Lucano. Ο ηγέτης της άκρας δεξιάς Λέγκας, διέταξε, το Σάββατο 13 Οκτωβρίου, τη μεταφορά σε κέντρα φιλοξενίας μεταναστών τους πρόσφυγες που είναι ενσωματωμένοι στο μικρό ιταλικό χωριό. Ο υπουργός Εσωτερικών θέλει να περιορίσει τα έργα που είναι εμπνευσμένα  από το παράδειγμα του Riace και να ομαδοποιήσει τους αιτούντες άσυλο σε μεγαλύτερα κέντρα υποδοχής τους. Η μεταφορά μεταναστών του Riace σε άλλα κέντρα θα ξεκινήσει την επόμενη εβδομάδα, σύμφωνα με το υπουργείο. Άρα μάλλον θα ζήσουμε κι άλλα επεισόδια αυτού του σίριαλ.

Αυτή η ανακοίνωση του  Salvini έρχεται λίγες μέρες μετά τη σύλληψη του Domenico Lucano και τον κατ ‘οίκον περιορισμό του.

Σύμφωνα με την παραπάνω πηγή, ο Matteo Salvini εξέφρασε τη χαρά του για τη σύλληψη του εν λόγω δημάρχου, καταγγέλλοντας «τις ψεύτικες καλές συνειδήσεις που θα ήθελαν να γεμίσουν την Ιταλία με μετανάστες».

Ο Lucano από την πλευρά του διερωτάται : «Πώς είναι δυνατόν να καταστραφεί το {μοντέλο του Riace} που έχει περιγραφεί από αμέτρητους πολιτικούς, διανοούμενους και καλλιτέχνες ως μια εξαιρετική εμπειρία; Θέλουν να μας καταστρέψουν».

Το πού θα οδηγηθεί αυτή η υπόθεση είναι άγνωστο. Θα την παρακολουθήσουμε.

Πάντως ο  Matteo Salvini δεν αποκλείεται να συμβάλλει, άθελά του με αυτήν την υπόθεση, στην ανασυγκρότηση της ιταλικής αριστεράς, εκτιμά η ταπεινότητά μου.

 

Η αναγνώριση του Αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Ουκρανίας από το Φανάρι και το πολιτικοεκκλησιαστικό παιγνίδι

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει: Γιώργος Καραγιάννης*

• Οργή στη Μόσχα • Πανηγυρισμοί στην Ουάσινγκτον • Και τώρα η σειρά της «Μακεδονικής Εκκλησίας»;

Όποιος δεν έχει καταλάβει ακόμη το πολιτικοεκκλησιαστικό παιχνίδι που παίχτηκε και παίζεται με την ανακήρυξη του Αυτοκέφαλου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην  Ουκρανία και το ρόλο που έπαιξε σ’ αυτό ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μαζί με τους άλλους Φαναριώτες μητροπολίτες δεν έχει παρά να διαβάσει την θριαμβευτική δήλωση που έσπευσε να κάνει ο ειδικός εκπρόσωπος για θέματα της Ουκρανίας του Στέιτ Ντηπάρτεμντ  Κερτ Φόλκερ, μόλις έγινε  γνωστή η απόφαση της Ιεράς Συνόδου στο Φανάρι:

«Ο διαχωρισμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας από το Πατριαρχείο Μόσχας -είπε ο Φόλκερ- θα τονίσει το γεγονός ότι, σε πολιτική διάσταση, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχασε την Ουκρανία».

Η Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και η Δύση

Και συνέχισε αποκαλύπτοντας όλους τους στόχους που επεδίωκε η Ουάσινγκτον με το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία:

«Οι Ρώσοι ηγέτες απομακρύνουν τον ουκρανικό λαό από τις ιστορικές σχέσεις του με τη Ρωσία. Η Ουκρανία σήμερα είναι πιο ενωμένη, περισσότερο εθνικιστική και πιο προσανατολισμένη προς την Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και τη Δύση από ποτέ άλλοτε. Αυτό είναι άμεσο αποτέλεσμα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και της δολοφονίας Ουκρανών»…

Καθαρά πράγματα: Ποιοί ιεροί κανόνες, ποια εκκλησιαστικά ταλμουδικά, ποιες κανονικές σχέσεις Εκκλησιών και «λίαν αγαπητών εν Χριστώ αδελφών»; Με δεδομένο το ιστορικό βάρος της Ορθοδοξίας στους σλαβικούς λαούς προέχουν τα σχέδια του Τραμπ, του ΝΑΤΟ, της Δύσης, της Ευρωπαικής Ένωσης για την ενσωμάτωση της Ουκρανίας. Και το κυριώτερο: η πολιτική, οικονομική , στρατιωτική και τώρα εκκλησιαστική περικύκλωση και απομόνωση της Ρωσίας του Πούτιν  .

Και σ’ αυτή την ιστορία στο εκκλησιαστικό της μέρος , μη γελιόμαστε μεγάλοι άνθρωποι ήμαστε και δεν πιπιλάμε το δάχτυλο , το Φανάρι έπαιξε καθαρά το ρόλο του ατζέντη των ΗΠΑ του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του φιλοφασιστικού ουκρανικού καθεστώτος του Ποροσένκο (βλέπε και τα σχετικά σημειώματα στον Ημεροδρόμο «Αμερικανική βοήθεια στο Βαρθολομαίο στο πολιτικο εκκλησιαστικό ζήτημα της Ουκρανίας», 28.9.2018 και«Βαρθολομαίος και Κύριλλος κι από πίσω Τραμπ και Πούτιν», 17.9.2018).

Το σχίσμα είναι γεγονός

Εκεί που έφτασαν τα πράγματα η ουσία είναι μία. Το σχίσμα στο χώρο των Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι γεγονός.

Από τη μια μεριά το Φανάρι το οποίο από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου έχει ως βασική πυξίδα στην στάση του την πολιτική των εκάστοτε αμερικανικών κυβερνήσεων. Και από την άλλη το Πατριαρχείο της Μόσχας με το συντριπτικά μεγαλύτερο αριθμό πιστών στον ορθόδοξο κόσμο, άκρως συντηρητικό και κράτος εν κράτι στη Ρωσία του Πούτιν. Η αντίδραση της , όπως προκύπτει και από τις πρώτες δηλώσεις των εκπροσώπων της που μίλησαν καθαρά για μια «σχισματική ενέργεια» και «διάσπαση  της Ορθοδοξίας», θα είναι σκληρή. Όσο για τον Πούτιν, όλοι ξέρουν πια ότι δεν αφήνει τίποτα χωρίς να αντιδράσει. Μόνο που διαλέγει αυτός το χρόνο.

Προς το παρόν ο εκπρόσωπος του Πούτιν Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι το Κρεμλίνο παρακολουθεί με ενδιαφέρον τα εκκλησιαστικά πράγματα αλλά δεν ανακατεύεται (σ.σ. εμένα μου λες;) και  προειδοποίησε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι «εάν παρατηρηθούν παράνομες πράξεις τότε ασφαλώς η Ρωσία θα προστατεύσει τα δικαιώματα των ρωσόφωνων της Ουκρανίας, όπως άλλωστε έχει δηλώσει επανειλημμένα ο ίδιος ο Πρόεδρος Πούτιν, ότι θα προστατέψει τα δικαιώματα των Ορθοδόξων, είναι μία απόλυτα κατανοητή και δικαιολογημένη στάση».

Πίσω από αυτές τις δυο πλευρές θα στοιχηθούν ανάλογα με τους συσχετισμούς  και τα άλλα Πατριαρχεία και Ορθόδοξες Εκκλησίες. Όσο για την ίδια την Ουκρανία ένα πράγμα είναι βέβαιο: Η πόρτα του ( εκκλησιαστικού) φρενοκομείου άνοιξε διάπλατα και δεν αποκλείεται να  δούμε καταστάσεις που δεν έχουμε ξαναζήσει σε εκκλησιαστικές διαμάχες εδώ και αιώνες.

Το Φανάρι στο τέλος της ανακοίνωσης για την αναγνώριση του Αυτοκέφαλου έκανε έκκληση  «προς πάσας τας εμπλεκομένας πλευράς να αποφεύγουν καταλήψεις Ναῶν, Μονῶν καί άλλων περιουσιακῶν στοιχείων, ως και πάσαν πράξιν βίας καί εκδικητικότητος, εις επικράτησιν τῆς ειρήνης καί της αγάπης του Χριστοῦ».

«Ελπίζω ότι μετά την απόφαση για Αυτοκεφαλία, δεν θα υπάρξουν διαμαρτυρίες και βία στην Ουκρανία, καθώς αυτό θα είναι μια τραγωδία», κατέληγε στη δήλωσή του και ο Αμερικανός Φόλκερ.

Ζήτημα παγκόσμιας γεωπολιτικής

Και ο Ποροσένκο, αφού χαρακτήρισε την απόφαση «ζήτημα παγκόσμιας γεωπολιτικής» έσπευσε να εγγυηθεί ότι το ουκρανικό κράτος  «θα σεβαστεί την επιλογή των ατόμων που αποφασίζουν να μείνουν στη δομή της Εκκλησίας, που θα διατηρήσει την ενότητα της με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία».

Ωραίες κουβέντες, λόγια του αέρα όμως για όποιον έχει ζήσει την ουκρανική πραγματικότητα από το 1991 και τις καταλήψεις εκκλησιών και τις διώξεις που υφίστανται οι πιστοί ( και είναι οι περισσότεροι, κυρίως στις ανατολικές περιοχές ) που ακολουθούν το μητροπολίτη Κιέβου που υπάγεται στη Ρωσική Εκκλησία. Διώξεις από ομάδες ακραίων εθνικιστών και φασιστών που, όπως είναι γνωστό, αλωνίζουν ασύδοτες στη σημερινή Ουκρανία.

Άλλωστε, παρά τις διαβεβαιώσεις του Ποροσένκο για τις προθέσεις του καθεστώτος του Κιέβου, ιδιαίτερα αποκαλυπτικά είναι αυτά που είπε πριν από λίγες μέρες ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Θρησκειών και Εθνικοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού της Ουκρανίας, θέτοντας θέμα αφαίρεσης από την υπαγόμενη στο Πατριαρχείο της Μόσχας μητρόπολη του Κιέβου των μοναστηριών («Λαύρες») των Σπηλαίων στο Κίεβο και της Κοιμήσεως Θεοτόκου Ποτσάγιεφ. Μια κίνηση που μπορεί να οδηγήσει σε αιματοκύλισμα αφού τα δύο μοναστήρια θεωρούνται οι κοιτίδες της ρωσικής Ορθοδοξίας.

Και τώρα η σειρά μας;

Και μετά την Ουκρανία τι; Ένα καίριο ερώτημα που μας αφορά και άμεσα. Όλα δείχνουν πως θα είναι η Εκκλησία στα Σκόπια όπου ( όπως και στην περίπτωση της Ουκρανίας μέχρι την Τετάρτη δεν αναγνωρίζεται από καμία άλλη ορθόδοξη Εκκλησία) η «Μακεδονική Εκκλησία» που αποσχίσθηκε από το Πατριαρχείο της Σερβίας και τώρα ζητά από το Φανάρι, με την υποστήριξη του Ζάεφ, ο οποίος έστειλε και σχετική επιστολή στον Βαρθολομαίο, να κηρυχθεί Αυτοκέφαλη  (βλέπε και το σημείωμα στον Ημεροδρόμο «Ο Βαρθολομαίος και η εκκλησιαστική πλευρά του ζητήματος των Σκοπίων», 19.9.2018). Η πρώτη απάντηση του Φαναρίου ήταν ενθαρρυντική. Θα προχωρήσουν μέχρι τέλους κι αυτή τη «δουλειά» οι Φαναριώτες, ανάβοντας φωτιές και στην Ελλαδική Εκκλησία, που αναγνωρίζει και τιμά μόνο τον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη, που συνδέεται με το σερβικό Πατριαρχείο; Μόνο ένας Θεός το ξέρει. Κυρίως ο επίγειος, του οποίου τυγχάνουμε (τρομάρα μας) και  «κύριοι στρατηγικοί εταίροι», που βιάζεται να κλείσει όλες τις εκκρεμότητες και στη γειτονιά μας. Κι ας καούν και όλα τα εκκλησιαστικά παλιάμπελα…

* Ημεροδρόμος

http://www.ekypros-news.com.cy

Πως θα αποφύγουμε την επόμενη οικονομική κρίση

Από
anixneuseis
-
0

Financial Times/ euro2day.grΔημοσιεύθηκε: 13 Οκτωβρίου 2018 – 08:55

Tα τελευταία στοιχεία του ΔΝΤ αποκαλύπτουν τo βαθύ πλήγμα που προξένησε η κρίση του 2008. Ποια είναι τα τρία μεγάλα στοιχήματα για το μέλλον. Τα διδάγματα από το ρόλο των κεντρικών τραπεζών και τη διστακτικότητα των κυβερνήσεων.

H χρηματοοικονομική κρίση του 2008-2009 και η επακόλουθη ύφεση αποτέλεσαν ένα ιστορικό ορόσημο.

Ο κόσμος της προ κρίσης εποχής ήταν αυτός της παγκοσμιοποίησης, της πίστης στις αγορές και των γεμάτων αυτοπεποίθηση δημοκρατιών. Ο σημερινός είναι το ακριβώς αντίθετο.

Οι οικονομικές επιπτώσεις σίγουρα δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Αλλά είναι η αρχή. Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας προσφέρουν μια πολύτιμη εμπειρική ανάλυση των συνεπειών. Δύο είναι τα σημεία που επισημαίνει: ο αντίκτυπος είναι μακροπρόθεσμος και έχει εξαπλωθεί πολύ πέρα από τις χώρες που υπέστησαν τραπεζικές κρίσεις.

Ο προφανής τρόπος για να μετρήσει κανείς τον οικονομικό αντίκτυπο των κρίσεων είναι να συγκρίνει την οικονομική επίδοση μετά την κρίση με το τι θα είχε συμβεί αν συνεχίζονταν οι προ κρίσης τάσεις. Ωστόσο, οι προ κρίσης τάσεις ήταν σε ένα βαθμό μη βιώσιμες. Οπότε, η ανάλυση του ΔΝΤ προσαρμόζει την προ κρίσης τάση της ανάπτυξης στην εκρηκτική πιστωτική επέκταση.

Το ΔΝΤ σημειώνει ότι «91 οικονομίες, που αντιπροσωπεύουν τα δύο-τρίτα» του παγκόσμιου ΑΕΠ με όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης, είδαν το ΑΕΠ τους να μειώνεται το 2009. Πρόκειται για το μεγαλύτερο αρνητικό σοκ στην μεταπολεμική εποχή. Επιπλέον, όσο μεγαλύτερες ήταν οι απώλειες βραχυπρόθεσμα, τόσο μεγαλύτερες ήταν και μακροπρόθεσμα. Οι χώρες που αντιμετώπισαν μια απότομη πτώση του ΑΕΠ, εμφάνισαν επίσης μεγαλύτερες αυξήσεις στην εισοδηματική ανισότητα, σε σχέση με τα προ-κρίσης επίπεδα.

Ποιες χώρες σημείωσαν τη μεγαλύτερη πτώση στο ΑΕΠ και πόσο ακριβώς έχασαν; Για να απαντήσει στην ερώτηση αυτή το ΔΝΤ χωρίζει τις 180 χώρες που εξετάζει σε αυτές που υπέστησαν και σε αυτές που δεν υπέστησαν τραπεζικές κρίσεις.

Η πρώτη ομάδα περιλάμβανε 24 χώρες, οι 18 από τις οποίες είναι χώρες υψηλού εισοδήματος. Το ΔΝΤ διαπιστώνει ότι το 85% εμφανίζει ακόμα χαμηλότερο ΑΕΠ σε σχέση με την τάση. Για τις χώρες που υπέστησαν τραπεζικές κρίσεις η μέση υστέρηση στο ΑΕΠ την περίοδο 2015 και 2017, σε σχέση με την προ κρίσης τάση, ήταν κοντά στο 10%. Αλλά ορισμένες από αυτές αντιμετώπισαν απώλειες μεταξύ 20 ως 40%.

Ωστόσο, το ΑΕΠ παραμένει κάτω από τις προ κρίσης τάσεις στο 60% των χωρών που δεν χτυπήθηκαν από τραπεζικές κρίσεις. Η μέση πτώση στην κατηγορία αυτή ήταν περίπου η ίδια με τις χώρες που επλήγησαν από κρίσεις, αν και οι μέγιστες απώλειες ήταν μικρότερες.

Η μεγάλη εξάπλωση των απωλειών δεν πρέπει να προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη: η κρίση αυτή ξεκίνησε από τον πυρήνα της παγκόσμιας οικονομίας και προκάλεσε μεγάλη πτώση στην παγκόσμια ζήτηση. Το αποτέλεσμα ήταν βαθιές υφέσεις, οι οποίες ρίχνουν βαριές σκιές στο μέλλον.

Αν και οι ανεπτυγμένες οικονομίες δέχθηκαν ιδιαίτερα βαρύ πλήγμα, οι αναδυόμενες οικονομίες δεν τα πήγαν και πολύ καλύτερα. Αυτή ήταν μια δυτική χρηματοοικονομική κρίση, αλλά ήταν και μια παγκόσμια οικονομική κρίση. Το πρόγραμμα τόνωσης της Κίνας μεγέθους 10% του ΑΕΠ περιόρισε σημαντικά τον αντίκτυπο.

Οι εύλογες εξηγήσεις για τις τεράστιες απώλειες στο ΑΕΠ ήταν η βουτιά στις επενδύσεις: ως το 2017, κατά μέσο όρο, οι επενδύσεις ήταν κατά ένα τέταρτο χαμηλότερες από τα προ κρίσης επίπεδα.

Αυτή η αδύναμη επένδυση μπορεί επίσης να εξηγήσει τα χαμηλά επίπεδα καινοτομίας, που είναι ιδιαίτερα ορατά στις χώρες που χτυπήθηκαν άμεσα από την κρίση. Η νέα τεχνολογία ενσωματώνεται συχνά σε νέους εξοπλισμούς: πάρτε για παράδειγμα τα ρομπότ.

Κατά μέσο όρο, οι χώρες που βίωσαν τραπεζικές κρίσεις αντιμετώπισαν μια μεγαλύτερη πτώση του ΑΕΠ κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες την περίοδο 2011-2013 από τις υπόλοιπες. Όσες είχαν μεγάλες μακροοικονομικές ανισορροπίες πριν την κρίση, κυρίως μη βιώσιμα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, σημείωσαν και αυτές μεγάλες απώλειες. Το ίδιο και αυτές με λιγότερο ευέλικτες αγορές εργασίας.

Και πάλι, αυτές που οι εξαγωγές τους ήταν πιο εκτεθειμένες στις αγορές που χτυπήθηκαν από την κρίση, δέχθηκαν μεγαλύτερο πλήγμα. Οι χώρες που ήταν πιο εκτεθειμένες στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα υπέστησαν επίσης μεγαλύτερες απώλειες. Η έλλειψη δημοσιονομικών περιθωρίων αποδείχθηκε εξίσου ακριβή, όπως και η έλλειψη ευελιξίας στη συναλλαγματική ισοτιμία. Το τελευταίο αποτελεί σίγουρα μια εξήγηση, αν και όχι τη μοναδική, για την εξαιρετικά κακή επίδοση της ευρωζώνης.

Η νομισματική πολιτική που ακολούθησαν οι χώρες υψηλού εισοδήματος στον απόηχο της κρίσης έχουν προκαλέσει αντιδράσεις σε πολλές αναδυόμενες αγορές. Είναι πολλοί και αυτοί εντός των χωρών υψηλού εισοδήματος που έχουν υποστηρίξει ότι η εξαιρετικά χαλαρή νομισματική πολιτική ήταν ένα λάθος. Ωστόσο τα στοιχεία που δείχνουν ότι οι απώλειες στο ΑΕΠ ήταν σωρευτικές, ακυρώνει το επιχείρημα ενάντια σε μια ισχυρή και σταθερή νομισματική στήριξη. Αλλά αν η αντίδραση από την πλευρά της δημοσιονομικής πολιτικής ήταν ισχυρότερη, η ανάγκη μια τόσο παρατεταμένη περίοδο αντισυμβατικών νομισματικών πολιτικών θα ήταν μικρότερη.

Εξίσου αμφιλεγόμενες ήταν και οι κεφαλαιακές ενέσεις και οι εγγυήσεις που προσφέρθηκαν στον χρηματοοικονομικό τομέα κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ενδεχομένως, θα μπορούσαν να βρεθούν τρόποι για την διάσωση των τραπεζών χωρίς τη διάσωση των τραπεζιτών. Αλλά όσο πιο ισχυρή η στήριξη στον πληγωμένο χρηματοοικονομικό τομέα, υποστηρίζει το ΔΝΤ, τόσο ισχυρότερη η ανάκαμψη. Η θέση αυτή έρχεται σε σύγκρουση με την άποψη υπέρ των ρευστοποιήσεων, που θεωρεί τις χρεοκοπίες τραπεζών και τις υφέσεις ως μια θεμιτή κάθαρση.

Στο σημείο αυτό μπορώ να υποδείξω τρεις αποστολές και ένα μάθημα.

Η πρώτη αποστολή είναι αυτή της ομαλοποίησης της νομισματικής πολιτικής σε έναν κόσμο που έχει υπερβολικό χρέος. Τα υψηλότερα επιτόκια στις ΗΠΑ έχουν ήδη αποκαλύψει την αδυναμία πολλών αναδυόμενων οικονομιών. Φαίνεται πολύ πιθανό να ακολουθήσουν περαιτέρω αναταράξεις.

Μια δεύτερη αποστολή αφορά το ποια θα είναι η απάντηση σε μια ακόμα μεγάλη ύφεση, όταν τα περιθώρια των κυβερνήσεων και των κεντρικών να απαντήσουν είναι τόσο περιορισμένα. Η τελευταία αποστολή έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των πολιτικών επενεργειών της κρίσης. Η πτώση της αξιοπιστίας και της σχετικής ισχύος της Δύσης και η άνοδος των δημαγωγικών δυνάμεων είναι πραγματική, ισχυρή και επικίνδυνη.

Το μάθημα είναι πως οι μεγάλες χρηματοοικονομικές κρίσεις είναι – δεν αποτελεί έκπληξη – πολύ επιβλαβείς.

Από τη στιγμή που προκληθούν, είναι ήδη πολύ αργά. Η ανάλυση του ρυθμιστικού πλαισίου από το ΔΝΤ δείχνει πως πρέπει να αγνοήσουμε τις διαμαρτυρίες των τραπεζιτών κατά του αυστηρού ελέγχου: πάνω από όλα πρέπει να κρατήσουμε σε υψηλά επίπεδα τις κεφαλαιακές απαιτήσεις.

Η ανάκαμψη θα μπορούσε να ήταν ισχυρότερη με μια σταθερή δημοσιονομική και χρηματοοικονομική δράση, ειδικά στην ευρωζώνη. Αλλά το κόστος της κρίσης θα ήταν και πάλι υψηλό. Το «ποτέ ξανά» πρέπει να είναι το σύνθημα.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.
1...2,7552,7562,757...3,032Σελίδα 2,756 από 3,032