Αρχική Blog Σελίδα 2755

Το στρατηγικό παιγνίδι παίζεται στη Μεσόγειο: Η άφιξη Μίτσελ, η γεώτρηση της Exxon Mobil

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: Secretary of State Michael R. Pompeo and Undersecretary Wes Mitchell at the United Nations General Assembly, in New York City on September 28, 2018. [State Department photo, Public Domain]

OCTOBER 20, 2018

Οι δηλώσεις του υφυπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Γουές Μίτσελ στο Atlantic Council, που προέκυψαν μετά από σχετική ερώτηση της ιστοσελίδας μας, ομιλούν από μόνες τους. Άλλωστε ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών είναι ένας αξιωματούχος που εκφράζει αυτά που σκέφτεται, χωρίς φόβο και πάθος. Θα έλεγα ότι είναι τόσο ακριβής στις δηλώσεις και στην πολιτική του, όσο ο μακαρίτης, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, που -για να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους- ήταν αυτός με τον μακαρίτη τον Γιάννο Κρανιδιώτη, που εμπνεύστηκαν τη διαδικασία εισόδου της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα συμπεράσματα που εξάγονται από τις δηλώσεις του είναι πολλά, αλλά ας περιοριστούμε στα εξής για την ώρα:

Πρώτον: Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν τις προσπάθειες για να επιστρέψει η Τουρκία στο δυτικό μαντρί. Είναι δύσκολο αυτή τη στιγμή, αν και μετά την απελευθέρωση του πάστορα Άντριου Μπράνσον οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι άρχισαν να μιλούν και να διαπραγματεύονται. Γνωρίζουν, βέβαια, ότι ο ισλαμιστής Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν έχει μεγαλύτερη και περισσότερη εμπιστοσύνη στον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν, παρά στον Αμερικανό πλανητάρχη. Όπως και ο κ. Τραμπ, έχει απωλέσει εντελώς την πίστη του στον κ. Ερντογάν, για τον οποίο είχε πει στους συνεργάτες του, ότι τον είχε προδώσει. Στην περίπτωση αυτών των δύο ηγετών, ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος, ξεχνούν.

Δεύτερον: Ο κ. Μίτσελ έθεσε δημόσια, για πολλοστή φορά, το θέμα της απόκτησης του ρωσικού συστήματος S-400 από την Τουρκία. Η Αμερική απαιτεί την ακύρωση της παραγγελίας, η οποία έχει προχωρήσει και σε μερικούς μήνες θα ξεκινήσει η παράδοση. Η Τουρκία αρνείται -προς το παρόν τουλάχιστον- να ακυρώσει την αγορά. Οπότε, ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, που μολύνει τις τουρκοαμερικανικές σχέσεις. Η αμερικανική πλευρά έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι η αγορά των S-400 σημαίνει την επιβολή κυρώσεων. Πρόσφατα ο Πρόεδρος Τραμπ άφησε ξεκάθαρα να εννοηθεί ότι η Ουάσιγκτον προτίθεται να επιβάλει κυρώσεις και στην Ινδία, που επίσης αγόρασε τους S-400, παρά το γεγονός ότι δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ, ούτε στρατιωτική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο υπουργός Εξωτερικών, Μαικ Πομπέο, επανέλαβε την Τετάρτη στον κ. Ερντογάν και στον Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ότι η αγορά των S-400 πρέπει να ακυρωθεί και πρότεινε την αγορά των Πάτριοτς.

Τρίτον: Ο κ. Πομπέο συζήτησε με τον πρόεδρο και τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας τις κυρώσεις εναντίον του Ιράν και μίλησε για την ανάγκη να τηρηθούν. Ο κ. Ερντογάν απάντησε ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει διότι η Τουρκία έχει ανάγκη το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που αγοράζει από την Τεχεράνη. Πρόσθεσε επίσης ότι οι τιμές είναι εξαιρετικά χαμηλές και δεν υπάρχουν αλλού στην αγορά. Το θέμα των κυρώσεων εναντίον του Ιράν, πιστεύεται ότι θα είναι το νέο πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας. Οι Αμερικανοί πιστεύουν -και έχουν δίκιο- ότι την κρίση αυτή υποδαυλίζει και η Ρωσία, η οποία ελέγχει σε μεγάλο βαθμό αυτό το διάστημα τον Ταγίπ Ερντογάν.

Τέταρτον: Ο κ. Γουές Μίτσελ εξήγησε ότι η χώρα του συνεχίζει τη συνεργασία με την Αθήνα και τη Λευκωσία. Και αυτό ανεξάρτητα από τις καλές ή κακές σχέσεις με την Τουρκία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα λάβουν μέρος και στην επόμενη τριμερή συνάντηση, που θα γίνει στο Τελ Αβίβ, μεταξύ του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου. Στην Ουάσιγκτον αυτή η εξέλιξη θεωρείται σημαντική για τη στρατηγική συνεργασία στη Μεσόγειο, που συνεχίζεται απρόσκοπτα. Είναι γεγονός πως ανεξάρτητα από τη σχέση της Αμερικής και της Τουρκίας, η οποία προβλέπεται να είναι τρικυμιώδης, η υπερδύναμη αποφάσισε να κτίσει ένα νέο άξονα στη Μεσόγειο από χώρες που είναι πιστές στις ΗΠΑ: το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην τετράδα οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να προσθέσουν και την Ιταλία. Η παρούσα ιταλική κυβέρνηση διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με την Αμερική. Ο κ. Μίτσελ αποφάσισε να ταξιδεύσει στην Κύπρο την πρώτη εβδομάδα Νοεμβρίου, όταν θα διεξάγονται οι τελικές προετοιμασίες για τη γεώτρηση της Exxon Mobil στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ. Θα είναι ένα μήνυμα της Αμερικής προς την Τουρκία, αλλά και η έναρξη μίας νέας στρατηγικής σχέσης της Ουάσιγκτον με τη Λευκωσία. Μας έλεγε χαρακτηριστικά ένας διπλωμάτης πως στην πρόσφατη συνάντηση του κ. Μίτσελ με τον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου, Νίκο Χριστοδουλίδη, η συζήτηση για το Κυπριακό κάλυψε το 5% μόνο της κουβέντας τους, καθώς οι Αμερικανοί βλέπουν την Κύπρο στρατηγικά και σε σχέση με τις συμμαχίες με τις γειτονικές χώρες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες «βλέπουν» κίνδυνο διείσδυσης της Ρωσίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και αυτό τους αναγκάζει να αναζητήσουν συμμάχους. Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Μίτσελ θα συζητήσει με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και την οικονομική διάσταση της ρωσικής διείσδυσης. Ως γνωστόν Ρώσοι επιχειρηματίες, αλλά και ρωσικά υπουργεία έχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων στις κυπριακές τράπεζες…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Μετά την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πρέπει άμεσα να ορίσει ένα αξιόπιστο συνομιλητή, που θα συζητά τα θέματα στρατηγικής με την Αμερική, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Οι εξελίξεις δεν περιμένουν και δυστυχώς η αποχώρηση του κ. Κοτζιά ήρθε στη χειρότερη στιγμή…

Πηγή: Το στρατηγικό παιγνίδι παίζεται στη Μεσόγειο: Η άφιξη Μίτσελ, η γεώτρηση της Exxon Mobil https://hellasjournal.com/2018/10/to-stratigiko-paignidi-paizetai-sti-mesogeio-i-afixi-mitsel-i-geotrisi-tis-exxon-mobil/

Η σημασία της απόφασης για επέκταση της αγιαλίτιδας ζώνης

1
ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ

Η ανακοίνωση για την τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, αποτελεί μια εξέλιξη η οποία αλλάζει την πάγια στάση της εξωτερικής πολιτικής στο συγκεκριμένο ζήτημα για 80 χρόνια. Τα 6 ναυτικά μίλια ισχύουν από το 1936 και έκτοτε υπάρχει μια διαρκής συζήτηση περί του αν η Ελλάδα θα πρέπει να τα επεκτείνει στα 12, βάσει του εθιμικού δικαιώματος που ορίζεται από την ίδια τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Από τον Ιούνιο του 1996 και έπειτα, το συγκεκριμένο ζήτημα κατέστη κεντρικό για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, καθώς η Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας εξουσιοδότησε το κράτος να κηρύξει πόλεμο εναντίον της Ελλάδας σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ.

Έκτοτε η κραταιά αντίληψη είναι ότι η Ελλάδα είτε θα επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη συνολικά, σε όλο το εύρος των θαλασσών και πελάγων που την περιβάλλουν (Ιόνιο, Μεσόγειος και, φυσικά, Αιγαίο) ή καθόλου. Η αντίληψη του Νίκου Κοτζιά, που όπως φάνηκε από τις δηλώσεις που έγιναν προ ολίγου συμπίπτει με εκείνη του πρωθυπουργού και πλέον και υπουργού Εξωτερικών Αλέξη Τσίπρα είναι ότι η άποψη του «όλα ή τίποτα» αποτελεί επιχείρημα της αδράνειας στην εξωτερική πολιτική. Υπάρχουν, ωστόσο και αρκετές αντίθετες απόψεις και αυτό προκύπτει ανάγλυφα από το γεγονός ότι παρά την ύπαρξη προσχεδίων των Προεδρικών Διαταγμάτων που επιτρέπουν την αρχική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ. στη ζώνη από τα Διαπόντια Νησιά βόρεια της Κέρκυρας έως και τα Αντικύθηρα, δεν υπάρχει ακόμα κάποια προώθησή τους στο τελικό στάδιο. Υπάρχει, επίσης, επεξεργασία για μια δεύτερη ζώνη, από τα Αντικύθηρα έως την Κρήτη. Και τέλος, εφόσον προωθηθούν οι απαραίτητες επεξεργασίες ακόμα μια ζώνη από τα Αντικύθηρα μέχρι τον Παγασητικό. Πρακτικά, μια τέτοια εξέλιξη επεκτείνει στην ουσία την κυριαρχία της Ελλάδας στις συγκεκριμένες ζώνες.

Ωστόσο μια τέτοια αντίληψη δεν μπορεί να είναι μονολιθική. Όσοι παρακολουθούν επί δεκαετίες τις εξελίξεις στον συγκεκριμένο τομέα διερωτώνται για ποιο λόγο επί 17 χρόνια η Ελλάδα έχει εμπλακεί με την Τουρκία σε κύκλους διερευνητικών επαφών προκειμένου, μεταξύ άλλων, να διευθετήσει και διαφορές στο Αιγαίο, ασχέτως αν η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης αποτελεί εθιμικό δικαίωμα.

Κατ’ αυτή την αντίληψη, η επιλογή της τμηματικής επέκτασης είναι εξαιρετικά προβληματική, καθώς αφαιρεί από την Ελλάδα ένα πάγιο επιχείρημα που έχει έναντι της Τουρκίας και αυτό συνδέεται, προφανώς, με την τήρηση της διεθνούς νομιμότητας και την αποφυγή μονομερών κινήσεων, ακόμα και αν αυτές αιτιολογούνται a priori από το Διεθνές Δίκαιο. Επιπλέον, κατά την ίδια άποψη, μία τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδαςζώνης, παρέχει επιχειρήματα στους ισχυρισμούς των Τούρκων, οι οποίοι περιγράφουν το Αιγαίο ως μία περίπτωση αρχιπελάγους που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί, λόγω ιδιομορφίας, με τις πάγιες προβλέψεις του Διεθνούς Θαλασσίου Δικαίου.

Οι ενστάσεις είτε συνδέονται με την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει συνολική διευθέτηση του ζητήματος, άρα να περιλάβει και τα νησιά του Αιγαίου σε αυτή την επέκταση. Είτε με την άποψη ότι η διεθνής συγκυρία και η άνευ προηγουμένου προκλητικότητα της Άγκυρας, μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι η δράση του Μπάρμπαρος.

Επίσης, στην περίπτωση του Ιονίου πελάγους αποτελεί ερωτηματικό αν η ανακήρυξη των 12 μιλίων συνδέεται με κάποιο τρόπο και με τις διαπραγματεύσεις οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη ανάμεσα στην Αθήνα και τα Τίρανα για την οριοθέτηση ΑΟΖ. Αν ναι, τότε σημαίνει ότι Ελλάδα και Αλβανία πρακτικά έχουν έναν ελάχιστο βαθμό συναντίληψης για το μέρος των θαλασσίων ζωνών που τις αφορούν, αν όχι, είναι πολύ πιθανόν η διαδικασία να αντιμετωπίσει σοβαρότατα προβλήματα, καθώς δεν υπάρχει ακόμα συμφωνία. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι εφόσον Ελλάδα και Αλβανία καταλήξουν σε συμφωνία, είναι πιθανόν να ακολουθήσει και επανακαθορισμός των υφιστάμενων ορίων της ΑΟΖ και με την Ιταλία. Ωστόσο με δεδομένες τις πολιτικές συνθήκες και στη συγκεκριμένη γειτονική χώρα, κάτι τέτοιο δεν θα πρέπει να θεωρείται παρά μια μακρινή πιθανότητα.

Οφείλει, επίσης, να προβληματίσει το γεγονός ότι ενώ, σε γενικές γραμμές το Προεδρικό Μέγαρο, το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών (τα δύο τελευταία ταυτίζονται πλέον) βρίσκονταν σε αγαστή συνεργασία για πολλά από αυτά τα ζητήματα, φαίνεται ότι πλέον αντιλαμβάνονται τη νομική υφή του θέματος που αφορά τις θαλάσσιες ζώνες με τρόπο διαφορετικό. Σε κάθε περίπτωση, καλά πληροφορημένες πηγές παρουσιάζουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ως έναν φορέα ο οποίος κινείται πάντα και μονίμως με βάση την Συνταγματικότητα. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, πάντως, οι αντικρουόμενες πληροφορίες που υπάρχουν περί του αν τα Προεδρικά Διατάγματα έχουν φτάσει ή όχι στο Προεδρικό Μέγαρο.

Επί του πρακτέου, παραδείγματα τμηματικής ανακήρυξης υπάρχει και είναι, βεβαίως, η Τουρκία, η οποία έχει επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της από τα 6 στα 12 ν.μ. στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο, αφήνοντας εκτός το Αιγαίο. Πρόκειται, βεβαίως, για πραγματικότητες δεκαετιών. Μια τελευταία, αλλά εξίσου κρίσιμη παράμετρος είναι η άποψη που έχουν οι Δυτικοί γι’ αυτές τις πρωτοβουλίες της Ελλάδας. Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει δείξει έναν αξιοσημείωτο βαθμό συνεργασίας και συνεννόησης με την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες για μια σειρά από ζητήματα που ξεκινούν από τα προγράμματα λιτότητας, μέχρι τη συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και την αντιμετώπιση των απειλών άλλου τύπου στην περιοχή. Ωστόσο, η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης δεν αποτελεί άσκηση επί χάρτου αλλά, εφόσον ολοκληρωθεί, ουσιαστική μεταβολή στο στάτους της χώρας στην περιοχή. Κάτι που σημαίνει ότι, εκ των πραγμάτων, θα ακολουθήσουν εξελίξεις που θα δοκιμάσουν την αντοχή του πολιτικού συστήματος αλλά και της Ελλάδας ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή.

katimerini.gr

U.S. Spycraft and Stealthy Diplomacy Expose Russian Subversion in a Key Balkans Vote

0

Image
A voter at a polling station last month in Murtino, Macedonia, during a referendum on whether to change the country’s name.CreditCreditDimitar Dilkoff/Agence France-Presse — Getty Images

WASHINGTON — For years, Ivan Savvidis has been the Kremlin’s man in Greece.

A Greek-Russian billionaire, a former member of the Russian Duma and the owner of a professional Greek soccer team, Mr. Savvidis has moved seamlessly between the sporting worlds of both countries. He has a finger in seemingly every facet of life in Thessaloniki, the Greek port city where he lives, and is a well-known player in the often feuding world of Greek and Russian oligarchs.

All of which has made him of intense interest to American spy agencies.

United States officials say they intercepted communications in June showing that Mr. Savvidis was working as Russia’s conduit to undermine an agreement between Greece and Macedonia that would have paved the way for Macedonia to join the North Atlantic Treaty Organization. Greece has long objected to Macedonia’s entry into NATO. Moscow, which sees the expanding alliance as a major threat on its border, was determined to defeat a referendum on the deal.

In retaliation, American officials made an unusually aggressive move: They turned over the intercepts to the left-leaning Greek government of Prime Minister Alexis Tsipras. The Greek government responded by making a rare break with Moscow, expelling two Russian diplomats from Athens and barring the entry of two more.

American spies and diplomats remain elated. Although a referendum vote last month in Macedonia on the agreement was inconclusive — the Macedonian Parliament must now decide, perhaps as early as this week, whether the country joins the Atlantic alliance — American officials see the exposure of Mr. Savvidis and the expulsion of the diplomats as a rare victory in a catch-up effort against Russian disinformation campaigns in Europe and the United States.

“We’re pushing back and showing that we can play hardball too,” said Christopher R. Hill, a former United States ambassador to Macedonia. “We can tattletale, we can do things that maybe in the past we did not do.”

Image
Ivan Savvidis, the owner of the soccer club PAOK FC in Thessaloniki, Greece, was escorted out after running onto the field with a handgun in March.CreditSakis Mitrolidis/Agence France-Presse — Getty Images

The secret maneuverings occurred as President Trump traveled to Europe over the summer and publicly embraced President Vladimir V. Putin of Russia and denigrated the alliance — yet another example of the presidency and the career national security establishment seemingly working at cross-purposes. But the Macedonian story begins long before that.

When American national security officials first saw signs in the summer of 2016 that Russia was trying to interfere in the American presidential election, the State and Defense Departments, working closely with the intelligence agencies, formed what is now called the Russia Influence Group to try to counter the Russian attempts, principally in Europe. That included looking for elections in Europe where Russia might try to intervene.

Late this past spring, they saw that Macedonia was a likely target. On June 12, Macedonian and Greek officials announced that the country would change its name to North Macedonia to end a three-decade dispute with Greece, which saw “Macedonia” as implying territorial aspirations over a Greek region of the same name.

Once the country became North Macedonia, Greece would lift its veto on the country joining NATO. A formal vote to adopt the new name was set for late September.

Moscow was not pleased. At a conference in Athens three days after the agreement, a top Russian diplomat issued a stark warning to the West about the plans to invite Macedonia into the alliance.

Image

President Trump spoke in July at the NATO summit meeting in Brussels.CreditDoug Mills/The New York Times

“Sure, we will not shoot nuclear bombs,” said Vladimir A. Chizhov, Russia’s ambassador to the European Union. “But,” he added, “there are errors that have consequences.”

Mr. Chizhov’s threat prompted a series of diplomatic cables back to Washington from Geoffrey R. Pyatt, the American ambassador to Greece who was at the same conference, to warn that Moscow was going to try to stymie the upcoming referendum. The State Department, the C.I.A. and the Pentagon’s European Command, based in Stuttgart, Germany, were already on the case, officials said.

By then, opposition to the referendum had already surfaced in Macedonia. Over the summer, there would be hundreds of new websites calling for a boycott of the vote and Facebook posts urging Macedonians to burn their ballots — classic disinformation, Macedonian and American officials said, directed by Russian-backed groups.

The day of the agreement, there were also violent protests outside the Parliament building in Skopje, the Macedonian capital.

Enter Mr. Savvidis. He had been on the radar of American and Greek intelligence agencies for years as a member of Mr. Putin’s party, United Russia, when he was in the Duma, the lower house of Parliament, and had parlayed a fortune first made through a Russian tobacco company into a string of interests throughout northern Greece.

Image

A polling station last month in Zajas, Macedonia, during the referendum.CreditArmend Nimani/Agence France-Presse — Getty Images

As the owner of the Greek soccer team, PAOK FC in Thessaloniki, he famously stormed the field during a match this year against an Athens team while armed with a holstered handgun and surrounded by bodyguards. The Athens team’s players left the field over concerns for their safety and the match was abandoned.

In June, American officials determined from the intercepts of his communications — email, texts, phone calls or a combination — that he had been paying the protesters.

One senior United States official said American agencies were able to easily collect financial data that put Mr. Savvidis behind payments to citizens and soccer fans to incite violence against the Macedonia referendum.

According to the Organized Crime and Corruption Reporting Project, an investigative reporting organization, Mr. Savvidis paid opponents of the campaign to rename Macedonia at least 300,000 euros, or about $350,000.

Those who received the money included Macedonian politicians, newly established radical nationalist organizations and Vardar club soccer hooligans, who staged the violent protests in front of the Parliament building in Skopje, the project reported.

Image

Prime Minister Alexis Tsipras of Greece last month in Athens. His government announced it was expelling two Russian diplomats for trying to interfere with the Macedonian referendum.CreditAngelos Tzortzinis/Agence France-Presse — Getty Images

Mr. Savvidis strongly denied the accusations. “Totally false and highly slanderous,” his holding company said in a statement this past summer.

Conveying the American intelligence report to the Greek government in early July fell to Mr. Pyatt, a seasoned American diplomat who has been Washington’s ambassador to Athens for two years, several United States officials said. Mr. Pyatt was well prepared for such as role, having served as the United States ambassador to Ukraine from 2013 to 2016, when Russia seized Crimea and backed separatist forces in eastern Ukraine.

“There’s not a trick the Russians can pull that Pyatt doesn’t know,” Senator Christopher S. Murphy, Democrat of Connecticut and a member of the Foreign Relations Committee, said in an interview. Mr. Murphy said he had spoken to Mr. Pyatt about Russia’s meddling in the Macedonia referendum, but he declined to comment on specifics of their private conversations.

But getting the information to the Greek prime minister was one thing. Getting him to act on it was by no means assured.

The prime minister, Mr. Tsipras, who had refused to join the rest of Europe in backing Britain in blaming Russia for a nerve agent attack on a former spy, was from a political party with a historically cozy relationship with Moscow. Still, the decision to move against Moscow was made easier by the effort Mr. Tsipras had just put into breaking a 30-year logjam with Macedonia, only to see Russia try to spoil it.

By The New York Times

Recent American diplomacy helped, officials said. The Obama government stood by Greece during its yearslong financial crisis, advocating for Athens to stay in the eurozone when some European countries initially balked at bailing out Greece. Jacob J. Lew, President Barack Obama’s Treasury secretary, spent so much time on the Greece debt relief package that senior officials joked he had become the Treasury desk officer for Greece. Mr. Obama and Mr. Lew both traveled to Athens during the crisis, as did Vice President Joseph R. Biden Jr., who returned there after leaving office last year.

Mr. Trump hosted Mr. Tsipras last October at the White House, and the two countries are discussing expanding the American military’s presence in Greece, including access for United States ships and aircraft.

“If you look at geography, and you look at current operations in Libya, and you look at current operations in Syria, you look at potential other operations in the eastern Mediterranean, the geography of Greece and the opportunities here are pretty significant,” Gen. Joseph F. Dunford Jr., the chairman of the Joint Chiefs of Staff, said during a recent visit to Athens.

Within the American national security establishment, officials have been clearly seeking to nudge Athens away from its relationship with Moscow. “We are cultivating Greece as an anchor of stability in the eastern Med and western Balkans,” A. Wess Mitchell, the assistant secretary of state for European and Eurasian affairs, said in June.

On July 11, Mr. Tsipras broke with Moscow. His government expelled the two diplomats and barred two other Russians from entering Greece, accusing them of trying to bribe unidentified officials and foment demonstrations against the Macedonia deal.

Image

Defense Secretary Jim Mattis, left, met with Macedonia’s prime minister, Zoran Zaev, last month in Skopje.CreditTomislav Georgiev/Agence France-Presse — Getty Images

“The constant disrespect for Greece must stop,” the Greek Foreign Ministry said in a statement. “No one can or has the right to interfere in Greece’s domestic affairs.”

Moscow later said it was expelling Greek diplomats in retaliation.

Moments after Athens announced it was expelling the Russians, Mr. Pyatt, the American ambassador, triumphantly emailed a number of colleagues and former colleagues at the State Department and the Pentagon. Heather Nauert, the State Department spokeswoman,posted on Twitter after the announcement: “#Greece expelled two Russian officials and barred entry of two others for attempting to interfere in Greek politics. We support Greece defending its sovereignty. #Russia must end its destabilizing behavior.”

The American role in the Greek expulsion also shows how wide a gulf has developed between Mr. Trump — who has publicly questioned NATO while at the same time professing his deep admiration for Mr. Putin — and an American national security establishment that remains rooted to a deeply held belief that Russia’s efforts to meddle in elections both in the United States and among American allies is a geopolitical threat to American security.

That is a thought rarely, if ever, expressed by Mr. Trump. But it is one that a succession of American security officials repeat every day.

“The kind of mischief that Russia has practiced, from Macedonia to the United States,” Defense Secretary Jim Mattis told reporters on Sept. 11, ahead of the Sept. 30 referendum, is “always beyond the pale as far as I’m concerned.” He followed his remarks with a trip to Skopje to “make a specific statement that we stand with the Macedonian people,” he said.

Asked if there was anything the United States was doing to combat Russian efforts to interfere in the referendum, Mr. Mattis said, “Yes.” He declined to go into specifics, but Defense Department officials said that they are also launching information operations, jointly with the governments of Macedonia, Montenegro and Ukraine, to counter Russian disinformation in elections and referendums there.

None of the American behind-the-scene efforts may come to anything if the Macedonian Parliament does not agree to the name change. But Prime Minister Zoran Zaev, who sent the measure to lawmakers this week, said he will call early elections if the measure fails.

Julian Barnes contributed reporting from Washington.

A version of this article appears in print on , on Page A1 of the New York edition with the headline: Work of U.S. Spies Uncovers Russian Link in Balkans Vote.
https://www.nytimes.com/2018/10/09/us/politics/russia-macedonia-greece.html

Υπουργικό ξεκατίνιασμα

3

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Μόνο με αγοραίες εκφράσεις μπορεί να αποδοθεί αυτό που συμβαίνει στην κυβέρνηση και αποτελούσε την εξέλιξη του Υπουργικού Συμβουλίου. Μπροστά σε έναν άναυδο πρωθυπουργό, οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας αποδόθηκαν σε ένα ξεκατίνιασμα από τα πλέον ηχηρά της κοινοβουλευτικής ιστορίας της χώρας.

Από αυτήν την πλευρά, τουλάχιστον, θα περάσουν και οι δύο στην ιστορία.

Βεβαίως, το ξεκατίνιασμα έχει να κάνει με ένα θέμα που αφορά άμεσα όλους, τα μυστικά κονδύλια, και αυτό κάνει ακόμη πιο περίπλοκο το ζήτημα. Στο παρασκήνιο ακούγονται πολλά που δεν είναι ανακοινώσιμα αν δεν διασταυρωθούν. Και που δεν έχουν σχέση με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί.

Στόχος, κυρίως, των μυστικών κονδυλίων είναι οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί, και από αυτήν την πλευρά η προσπάθεια των κυβερνήσεων να χειραγωγήσουν τα μέσα ενημέρωσης είναι απολύτως καταδικαστέα.

Αλλά αν προσεγγίσει κανείς το φαινόμενο θα παρατηρήσει τα εξής:

  • Όλες οι χώρες διαθέτουν μυστικά κονδύλια, κυρίως στα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας για την προώθηση της πολιτικής τους.
  • Στην Ελλάδα φαίνεται να διατέθηκαν ποσά από μυστικά κονδύλια σε βαλκανικές χώρες για την προώθηση της επίσημης πολιτικής. Κυρίως, σε ό,τι αφορά το «Μακεδονικό».
  • Ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί κανείς ή όχι με την κυβερνητική πολιτική στο Σκοπιανό, είναι εγκληματικό, για τα συμφέροντα της χώρας, να αποκαλύπτεται πού δόθηκαν χρήματα από τα μυστικά κονδύλια όταν δεν αφορούν καταχρήσεις του υπουργού ή προσπάθεια διαμόρφωσης της πολιτικής εικόνας του αλλά προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην πλέον υπουργός Εξωτερικών, παραιτήθηκε και η παραίτησή του προκαλεί παρενέργειες οι οποίες θα εμφανιστούν το επόμενο διάστημα.

Η παραίτηση έγινε σε μια κρίσιμη συγκυρία κατά την οποία η Τουρκία κλιμακώνει τις αναμενόμενες αντιδράσεις της στην κυπριακή ΑΟΖ με την απειλή να πραγματοποιήσει γεώτρηση στις 29 Οκτωβρίου. Δεν είναι μια απλή κρίση σαν και αυτές που συνηθίσαμε. Η Άγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα στην ΑΟΖ της μεγαλονήσου και να διεκδικήσει δικαιώματα εκεί που δεν έχει. Υπήρξε και αμερικανική παρέμβαση, κι αυτό δείχνει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η διαχείριση αυτών των εξελίξεων απαιτεί την παρουσία στην κεφαλή της ελληνικής διπλωματίας ανθρώπου που έχει γνώση των λεπτών ισορροπιών που διαμορφώθηκαν το τελευταίο διάστημα.

Αν εξαιρέσει κανείς την ατυχή επιμονή του για λύση του «Μακεδονικού» στο πλαίσιο της Συμφωνίας των Πρεσπών, οι επιλογές Κοτζιά στην εξωτερική πολιτική και ενδιαφέρουσες ήταν, και αναμόχλευσαν μια στατική πολιτική που δεν ευνοούσε τη χώρα.

Οι προκλήσεις διαδέχονται η μια την άλλη και η ελληνική απουσία από τα τεκταινόμενα δημιουργούσε τετελεσμένα, πολλές φορές ανησυχητικά επικίνδυνα.

Στις σχέσεις με τα Σκόπια δεν ήταν προβληματικό μόνο το πλαίσιο που συμφώνησε, αλλά και ο τρόπος που χειρίστηκε την υπόθεση και στο εσωτερικό. Από την αρχή, για ακατανόητους λόγους, προκάλεσε μια όξυνση με την αντιπολίτευση πιστεύοντας, λανθασμένα, πως θα της δημιουργούσε μείζον πρόβλημα. Αλλά στα θέματα εξωτερικής πολιτικής ζητάς συναινέσεις. Δεν προκαλείς εσωτερικές ρήξεις, ιδιαιτέρως αν είναι κρίσιμα.

Στην Ανατολική Μεσόγειο τις επιλογές των τριμερών με Κύπρο, Αίγυπτο και Ισραήλ δεν τις ξεκίνησε ο πρώην υπουργός αλλά τις συνέχισε με επιτυχία. Σε αυτό βοήθησε και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τις συγκλίσεις αυτές μετά την κρίση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Φαίνεται ότι διαμορφώνεται ένας σταθερός πόλος στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι κατά ανάγκην αντιτουρκικός, αλλά αποφασισμένος να προασπίσει τα συμφέροντά του αν η Άγκυρα τα προκαλέσει. Μια εξισορροπητική διόρθωση αυτής της πολιτικής στο Παλαιστινιακό και το Ιρανικό, αν μπορούσε να επιτευχθεί, θα είχε ενδιαφέρον.

Εκεί που η παρέμβαση Κοτζιά υπήρξε θετικά καταλυτική ήταν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Απέτρεψε μια εξέλιξη που θα μπορούσε να αποδεχθεί ως λύση τη συνέχιση των εγγυήσεων και της παρουσίας τουρκικών στρατευμάτων στο νησί.

Και αυτό οι οπαδοί της όποιας λύσης δεν του το συγχωρούν.

Ο Κοτζιάς δημιούργησε μια πολυμερή κινητικότητα στην εξωτερική πολιτική προβάλλοντας προς τις ΗΠΑ έναν ρόλο της Ελλάδας που θα την καθιστούσε υπολογίσιμη παράμετρο στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή. Η πολιτική αυτή απαιτεί δυνατότητα θεσμικής διαμόρφωσης και υλοποίησής της, και όχι απλώς προσωπικό υπουργικό ενδιαφέρον.

Δεν βασίστηκε στη γραφειοκρατία του ΥΠΕΞ και έδωσε έναν υπερβολικά προσωπικό τόνο στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής. Οι επιλογές του αναγνωρίστηκαν από την Ουάσινγκτον αλλά αποτέλεσαν κόκκινο πανί για τη Μόσχα. Συνήθως, όμως, οι ΥΠΕΞ ακροβατούν για τα συμφέροντα των χωρών τους.

Η ανάληψη του υπουργείου από τον Αλέξη Τσίπρα είναι συμβολική. Με εξαίρεση το Σκοπιανό και την όξυνση των ελληνορωσικών σχέσεων, το πέρασμα Κοτζιά από το υπουργείο Εξωτερικών καταγράφεται θετικό.

pontos-news.gr

Υπόθεση Κασόγκι

0

Το χωριό Καρμιριά, πέντε χιλιόμετρα από την Καισάρεια, στους πρόποδες του Αργαίου Όρους όπου οι πάγοι στην κορυφή του δεν λιώνουν ποτέ κατά τον Στράβωνα, στην καρδιά της Καππαδοκίας, είναι γνωστό για δύο λόγους. Από εκεί κατάγεται η οικογένεια Καζαντζόγλου της οποίας απόγονος ήταν ο Ελία Καζάν. Ήταν όμως και η γενέτειρα της οικογένειας Κασικζί της οποίας ένας από τους τελευταίους απογόνους είναι (ήταν προφανώς) ο Τζαμάλ Κασόγκι, ο σαουδάραβας δημοσιογράφος που δολοφονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη εντός του Γενικού Προξενείου της Σαουδικής Αραβίας.

Elia Kazan

Όπως είναι φυσικό μία οικογένεια καζανάδων από την Καππαδοκία να καταλήξει στη Νέα Υόρκη και να αναδείξει έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του 20ού αιώνα, άλλο τόσο φυσικό ήταν μία οικογένεια «κουταλάδων» (Κασικτζί σημαίνει κουταλάς) επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να καταλήξει στη Μεδίνα της Σαουδικής Αραβίας. Η Καρμιριά ήταν ανέκαθεν ένα μικρό χωριό με πλειοψηφία Ρωμιών, μία σημαντική κοινότητα Αρμένηδων και μία μικρότερη Τούρκων. Πριν από περίπου 300 χρόνια, τρεις άνδρες της οικογένειας Κασικτζί ταξίδεψαν στη Μέκκα για να προσκυνήσουν. Έγιναν, δηλαδή, Χατζήδες. Ένας από αυτούς ήταν μουεζίνης στο Germir, έτσι λέγεται στα τούρκικα η Καρμιριά. Οι Άραβες μουλάδες στη Μέκκα αντιλήφθηκαν πως ο καππαδόκης μουεζίνης ήταν εξαιρετικός. Τον κράτησαν και τον εγκατέστησαν στη Μεδίνα. Έκτοτε ο Κασικτζί ανέλαβε να εκπαιδεύει τους μουεζίνηδες του τάφου του Μωάμεθ. Πρόκειται για μία από τις εμβληματικές και άγιες τοποθεσίες του Ισλάμ. Σιγά-σιγά, λόγω παραφθοράς, το όνομα Κασικτζί κατέληξε σε Κασόγκι. Οι «κουταλάδες» τις Καρμιριάς αναδείχθηκαν σε λειτουργούς ενός από τους ιερότερους τόπους του Ισλάμ. Έως την εποχή του Λόρενς της Αραβίας. Οι Άραβες ξεσηκώθηκαν κατά του Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Κασόγκι έμειναν πιστοί στην Οθωμανική διοίκηση. Μετά την ανατροπή ανέλαβε την τοπική εξουσία κάποιος Σερίφ Χουσεΐν, κατά την παράδοση απόγονος του Μωάμεθ. Η οικογένεια Κασόγκι εξορίστηκε στη Δαμασκό. Εκεί ο νεαρός, τότε, Μοχάμεντ Χαλίντ Κασόγκι σπουδάζει γιατρός. Μετά τη σταθεροποίηση της Εγγύς και Μέσης Ανατολής με τη Συνθήκη Σπάικς-Πικό, γύρω στο 1925, ο Μοχάμεντ Χαλίντ επιστρέφει και εγκαθίσταται στη Μέκκα. Πολύ γρήγορα αναλαμβάνει καθήκοντα προσωπικού γιατρού του βασιλιά Ιμπν Σαούντ, του ιδρυτή της Δυναστείας. Αποκτά πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων και τον Αντνάν. Τον στέλνει στο Κολοράντο για σπουδές, αλλά αυτός επιστρέφει επιχειρηματίας. Ο Αντνάν Κασόγκι εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έμπορο όπλων του πλανήτη, αλλά και σε έμπιστο και διαχρονικό φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου. Η κόρη του μεγαλογιατρού, η Σοχεΐρ, παντρεύεται τον Μοχάμεντ Αλ Φαγέντ της βασιλικής οικογένειας. Ο γιος τους ονομάστηκε Ντόντι. Ήταν ο τελευταίος εραστής της Λαίδης Νταϊάνα. Βρήκαν τραγικό θάνατο στο υπόγειο τούνελ στο Παρίσι. Πολλά ακούστηκαν και ακόμη περισσότερα γράφτηκαν για εκείνο το αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που ενδεχομένως να ήταν και δολοφονία.

Νταϊάνα και Ντόντι
ΣΧΕΤΙΚΑ

Νέες αποκαλύψεις για τον Κασόγκι: Τον ηχογραφούσαν ενώ τον τεμάχιζαν και μετά κάθισαν κι έφαγαν;

Νέες αποκαλύψεις για τον Κασόγκι: Τον ηχογραφούσαν ενώ τον τεμάχιζαν και μετά κάθισαν κι έφαγαν;

Ένας άλλος γιος του μεγαλογιατρού, ο Αχμέντ, απέκτησε  τον Τζαμάλ Κασόγκι. Τον δημοσιογράφο που εξαφανίστηκε στο Γενικό Προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Πόλη. Το όνομα Τζαμάλ επιλέχθηκε συνειδητά. Τότε, το 1959, το αραβικό έθνος ολόκληρο παλλόταν με τα εθνικιστικά συνθήματα του Νάσερ, ένα εκ των ονομάτων του οποίου ήταν Τζαμάλ.

Ο πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν

Στο πρόθυρο του Γενικού Προξενείου της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη, αργά το πρωί της 2ας Οκτωβρίου του 2018, ο Τζαμάλ Κασόγκι κοντοστάθηκε και έστριψε το βλέμμα του στη γυναίκα που τον συνόδευε. Το όνομα της, Χατιτζέ. Επρόκειτο να παντρευτούν και αυτός ήταν ο λόγος που ο Τζαμάλ έπρεπε να επισκεφθεί το προξενείο. Χρειαζόταν τα απαραίτητα πιστοποιητικά του προξενικού ληξιαρχείου.
Πριν από πάρα πολλά χρόνια, στη γενέτειρα του Τζαμάλ Κασόγκι, την Καρμιριά της Καππαδοκίας, ο τρελός του χωριού ερωτεύθηκε την κόρη του Αγά. Πήγε και τη ζήτησε αλλά ο Αγάς δεν τον αποπήρε, τρελό άνθρωπο. Του είπε όμως το εξής: «Όταν λιώσουν τα χιόνια στην κορυφή του βουνού, τότε θα την παντρευτείς». Από τον Στράβωνα έως και τον Ελία Καζάν ξέρουμε ότι οι πάγοι στην κορυφή του Αργαίου δεν λιώνουν ποτέ. Ο καππαδόκης σκηνοθέτης στο «Αμέρικα – Αμέρικα» δείχνει τον Αρμένη παγοπώλη να μεταφέρει με το μουλάρι κομμάτια πάγου από το Αργαίο μέσα στην ντάλα του καλοκαιριού.
Η παλιά αυτή ιστορία φαίνεται πως ακολουθούσε κατά πόδας και τους Κασόγκι. Κάτι σαν τον μίτο της μοίρας. Ο κύκλος έκλεισε στην πόρτα του Γενικού Προξενείου. Η Χατιτζέ δεν θα παντρευόταν ποτέ τον Τζαμάλ Κασόγκι. Η μοίρα τούς χτύπησε τη 2α Οκτωβρίου. Ήξερε άραγε ο Τζαμάλ ότι πήγαινε κατευθείαν στο στόμα του λύκου;

 
Ανδρέας Παπανδρέου

Ο Τουρκί Αλ Φαϊζάλ 

Από νέος ο Τζαμάλ Κασόγκι εντάχθηκε στις τάξεις των Αδελφών Μουσουλμάνων. Αν και έφερε το όνομα του Νάσερ εντούτοις στράφηκε από νωρίς στο Ισλάμ. Εντός και εκτός συνόρων της Σαουδικής Αραβίας έγινε γνωστός από τα ρεπορτάζ του στο Αφγανιστάν. Αυτός έκανε γνωστό τον τότε ήρωα του ισλαμικού φονταμενταλισμού, τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Όταν, δηλαδή, η Σαουδική Αραβία και οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν του αφγανούς Μουτζαχεντίν για να πολεμήσουν κατά των Σοβιετικών. Ο Τζαμάλ Κασόγκι αποκάλυψε στο αμερικανικό και το ευρωπαϊκό κοινό τον γενειοφόρο τζιχαντιστή.

Ως δημοσιογράφος και ως ρεπόρτερ στις «καυτές» ζώνες της Τζιχάντ, ο Τζαμάλ Κασόγκι βρισκόταν πάντα υπό την προστασία του Τουρκί Αλ Φαϊζάλ. Η μητέρα αυτού του ανθρώπου ήταν η Ιφέτ Χανούμ, τούρκος πολίτης. Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Ο Τουρκί Αλ Φαϊζάλ ήταν επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας για μία πολύ μακρά περίοδο. Από το 1977. Ο απόλυτος άρχων, δηλαδή. Απομακρύνθηκε μόλις το 2003, μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Προηγουμένως ο Τζαμάλ Κασόγκι είχε αναλάβει γενικός διευθυντής της εφημερίδας «Αλ Βατάν» (Η Πατρίδα) στο Ριάντ. Το 2003 ο Τζαμάλ παίρνει ευδιάκριτες αποστάσεις από την ισλαμική τρομοκρατία της Αλ Κάιντα, όταν πια η οργάνωση είχε αρχίσει να χτυπά στόχους στη Σαουδική Αραβία. Ακολούθησε τον μέντορά του Τουρκί Αλ Φαϊζάλ στο Λονδίνο και την Ουάσινγκτον, όπου ο πρώην αρχηγός των υπηρεσιών ασφαλείας ανέλαβε καθήκοντα πρέσβη. Ο Τζαμάλ εκτελούσε χρέη διευθυντή του γραφείου Τύπου των δύο πρεσβειών.

Λίγο πριν το 2016 επανήλθε στην εφημερίδα «Αλ Βατάν». Όμως τότε άρχισαν τα προβλήματα. Μετά από ραγδαίες και καταλυτικές εξελίξεις άλλαξαν οι συσχετισμοί στον Βασιλικό Οίκο των Σαούντ. Ανέλαβε βασιλικά καθήκοντα ο ήδη ασθενής αδελφός – διάδοχος. Στην ουσία η εξουσία περιήλθε στον πρίγκιπα – διάδοχο Σαλμάν.
Ο Τζαμάλ Κασόγκι είχε στρατευθεί στην υπόθεση «Αραβική Άνοιξη». Υποστήριξε την εξέγερση των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο και την ανάδειξη στην ηγεσία της χώρας του Μούσρι (Μοχάμεντ Μόρσι). Ο Μούσρι ήταν κολλητός του Ερντογάν. Ο Ερντογάν ήταν ο μέντορας του πολιτικού Ισλάμ και βασικό γρανάζι στην Αραβική Άνοιξη της Αιγύπτου. Τότε ο Τζαμάλ Κασόγκι έγινε άνθρωπος του Ερντογάν. Και παρέμεινε έως τη 2α Οκτωβρίου.

Μετά το «Πραξικόπημα της Αυλής» στο Ριάντ και την επιβολή της εξουσίας του πρίγκιπα Σαλμάν, ο Τζαμάλ Κασόγκι περιήλθε σε δυσμένεια. Από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στον Οσάμα Μπιν Λάντεν και από εκεί στο πολιτικό Ισλάμ και την Αραβική Άνοιξη στο Κάιρο, ο δρόμος ήταν μακρύς και ολισθηρός. Ο Τζαμάλ έφυγε στο εξωτερικό αλλά πάντα διέθετε το δικαίωμα ασυλίας στην Τουρκία του Ερντογάν. Ξαναγύρισε, δηλαδή, στα «πάτρια εδάφη» της οθωμανικής Ανατολίας.

Τα γεωπολιτικά πράγματα ωστόσο είχαν αλλάξει δραματικά. Η νέα εξουσία στη Σαουδική Αραβία αποφάσισε να «περιορίσει» τον χώρο ελιγμών του Ερντογάν εντός του σουνιτικού Ισλάμ. Με αιχμή του δόρατος την υπόθεση Κατάρ, η Σαουδική Αραβία εναντιώθηκε στις πρωτοβουλίες αλλά και στα σχέδια της Άγκυρας. Ο Ερντογάν δεν θα μπορούσε ποτέ να εξελιχθεί σε απόλυτο κυρίαρχο του Σουνιτισμού, όπως ονειρευόταν. Η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος είχαν ξεκαθαρίσει τις προθέσεις τους. Ο Μούσρι ήταν πια στη φυλακή και οι άνθρωποι του Ερντογάν στο Κάιρο εκδιώχθηκαν κακήν κακώς.

Ο Τζαμάλ Κασόγκι βρέθηκε στη μέση δύο μυλόπετρων με ανεξάρτητες ροπές. Στον ενδοσουνιτικό πόλεμο μεταξύ φατριών για την εξουσία με επίκεντρο τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, τα Εμιράτα και την Τουρκία, και τον πόλεμο μεταξύ Σουνιτισμού και Σιιτισμού. Όλα αυτά πάνω στο «πτώμα» του Ιράκ και εκείνο της Συρίας. Θρησκευτικός πόλεμος με πολιτικά κριτήρια από την Κασπία έως το Ομάν και από το Αφγανιστάν μέχρι την Υεμένη.

Εκείνο το μεσημέρι της 2ας Οκτωβρίου στο Γενικό Προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Πόλη, οι κάμερες ασφαλείας αποτύπωσαν για τελευταία φορά το «στίγμα» του Τζαμάλ Κασόγκι. Λέγεται πως 15 πράκτορες με δύο Lear Jets είχαν φθάσει την προηγουμένη από το Ριάντ. Ο Τζαμάλ Κασόγκι δεν εξήλθε ποτέ του Προξενείου. Ο Ερντογάν σε δημόσια δήλωσή του είχε πει: «Εξαφανίστηκε ένας φίλος μου. Δεν μπορεί να εξαφανίζονται έτσι οι άνθρωποι».

https://www.athensvoice.gr/politics/485560_ypothesi-kasogki

Η αμερικανική δημοκρατία χάνει τον εαυτό της!

0
  • του Edward Luce Financial Times/euro2day.gr

Ο εσωτερικός «πόλεμος» στις ΗΠΑ υπονομεύει την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Οι τεκτονικές αλλαγές στην παγκόσμια σκακιέρα και οι αυταπάτες Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Τα λάθη του Τραμπ και η ιστορική πλάνη του Ομπάμα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η πολιτική στις ΗΠΑ ταλανιζόταν από το ερώτημα «ποιος έχασε την Κίνα;».

Σήμερα το ερώτημα είναι «ποιος έχασε την Αμερική;».

Οι ημέρες που οι ΗΠΑ δεν διχάζονταν για θέματα εξωτερικής πολιτικής έχουν παρέλθει. Οι δύο βασικοί αντίπαλοι της Αμερικής, η Ρωσία και η Κίνα, κατατρώνε την καρδιά της αμερικανικής πολιτικής.

Κάθε χώρα δέχεται επίθεση από ένα κόμμα -η Κίνα από τους Ρεπουμπλικάνουςτου Ντόναλντ Τραμπ και η Ρωσία από τους Δημοκρατικούς. Τα δύο κόμματα αλληλοκατηγορούνται. Οι Δημοκρατικοί πιστεύουν ότι ο κ. Τραμπ συνωμότησε με τη Ρωσία για να κερδίσει την προεδρία. Ο κ. Τραμπ ισχυρίζεται ότι η Κίνα προσπάθησε να επηρεάσει τις εκλογές του 2016 προς όφελος της Χίλαρι Κλίντον. Η Ουάσινγκτον αναλώνεται σε ένα παιχνίδι επίρριψης ευθυνών μηδενικού αθροίσματος.

Το αποτέλεσμα είναι πως οι ΗΠΑ χάνουν την επαφή με το εθνικό συμφέρον.

Αυτό δημιουργεί ένα σοβαρό πρόβλημα για τους συμμάχους της Αμερικής και αναπάντεχα οφέλη για τους αντιπάλους της. Για το μεγαλύτερο μέρος του ψυχρού πολέμου, τα δύο κόμματα είχαν επιτύχει μια ευρεία συναίνεση για τον περιορισμό των Σοβιετικών. Οι διαφωνίες τους περιορίζονταν κυρίως στην τακτική.

Αυτόν τον μήνα, ο Μάικ Πενς, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος, κήρυξε έναν νέο ψυχρό πόλεμο με την Κίνα. Η ομιλία ήταν διπλά σοκαριστική: αποσκοπούσε να στείλει ένα σήμα για μια μεγάλη στροφή στην εξωτερική πολιτική αλλά παρ’ όλα αυτά πέρασε απαρατήρητη στο εσωτερικό. Οι Δημοκρατικοί δεν έδωσαν σημασία.

Με ελάχιστα στοιχεία, ο κ. Πενς ισχυρίστηκε ότι η εικαζόμενη παρέμβαση της Ρωσίας στις εκλογές «δεν είναι τίποτα σε σχέση» με αυτήν της Κίνας. Το Πεκίνο ήθελε επιπλέον να διώξει τον κ. Τραμπ από τη θέση του προέδρου. Σε αντίθεση με τον πραγματικό Ψυχρό Πόλεμο, ο κ. Πενς δεν παρουσίασε κάποια στρατηγική για τον περιορισμό της Κίνας. Ο στόχος του ήταν να προσφέρει έναν αντιπερισπασμό στις κατηγορίες των Δημοκρατικών για τη Ρωσία.

Οι Δημοκρατικοί πάσχουν από το αντίθετο πρόβλημα. Την περασμένη εβδομάδα, ο Μπέρνι Σάντερς, ο υποψήφιος για το χρίσμα του 2016 που εξετάζει να κατέβει και το 2020, έδωσε μια μεγάλη ομιλία για την εξωτερική πολιτική στην οποία ανέφερε την Κίνα μόνο μια φορά και μάλιστα με θετικό τόνο.

Οι ΗΠΑ και η Κίνα πρέπει να συνεργαστούν από κοινού για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τόνισε. Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, είναι η κύρια αυταρχική απειλή για τις παγκόσμιες προοδευτικές αξίες.

Η σιωπή του Δημοκρατικού κόμματος για την Κίνα έρχεται σε σύγκρουση με το ιστορικό της χώρας όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι δύο Γερουσιαστές που πρωτοστατούν στην εκστρατεία κατά της Κίνας για την εικαζόμενη φυλάκιση ως και 1 εκατομμυρίου μουσουλμάνων Ουιγούρων είναι οι Μάρκο Ρούμπιο και Τεντ Κρουζ, δύο Ρεπουμπλικάνοι.

Ένα μέρος της μυωπικής στάσης της αριστεράς οφείλεται σε κεκτημένη ταχύτητα. Ο Μπιλ Κλίντον και ο Μπαράκ Ομπάμα είχαν επενδύσει πολλά στη σταδιακή φιλελευθεροποίηση της Κίνας. Καθώς η οικονομία της θα ενσωματωνόταν στον παγκόσμιο καπιταλισμό, η πίεση στο Πεκίνο για εκδημοκρατισμό θα αυξανόταν.

Πρόκειται για μια ιστορική πλάνη. Όσο πιο πλούσια γίνεται η Κίνα, τόσο πιο μεγάλος είναι ο έλεγχος της πολιτικής εξουσίας. Ο Σι Τζιπίνγκ ηγείται μιας χώρας που βρίσκεται υπό πολύ πιο σφιχτό έλεγχο, αν και είναι αρκετά πιο πλούσια, από όταν ο Χου Χιντάο ήταν πρόεδρος. Πράγματι, η Κίνα είναι λιγότερο ελεύθερη από ότι ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν η οικονομία είχε το ένα τρίτο από το σημερινό της μέγεθος.

Ωστόσο, οι Δημοκρατικοί δεν έχουν αναθεωρήσει καθόλου την ξεπερασμένη κοσμοαντίληψη τους. Παρά το γεγονός ότι η οικονομία της Ρωσίας είναι πολύ μικρότερη σε σχέση με αυτήν της Κίνας και αποτελεί έναν τεχνολογικό νάνο, η Μόσχα αντιμετωπίζεται ως η βασική απειλή των ΗΠΑ. Κολακεύουν τον Βλαντιμίρ Πούτιν αν φαντάζονται ότι ελέγχει την αμερικανική πολιτική.

Η κουλτούρα της κινεζοφοβίας και της ρωσοφοβίας φτάνει βαθιά στην εκλογική βάση του κάθε κόμματος. Συντηρητικά μέσα, όπως το Fox News, παίζουν συχνά εκπομπές για τις τεχνικές παρακολούθησης της Κίνας και το σύστημα κοινωνικής αξιολόγησης των πολιτών. Η αριστερά εν τω μεταξύ, έχει εμμονή με τα εργοστάσια με χάκερς του Κρεμλίνου και με τον στρατό υπολογιστών (bots).

Μπορεί να υπάρξει μια συνεκτική αμερικανική εξωτερική πολιτική μέσα σε αυτό το χάος; Οποιαδήποτε μέτρηση του εθνικού συμφέροντος των ΗΠΑ θα αντιμετώπιζε την Κίνα και την Ρωσία ως μεγάλες απειλές.

Η Αμερική υπνοβατεί σε ένα κόσμο ακραίας γεωπολιτικής αβεβαιότητας.Χρειάζεται επειγόντως ένα δόγμα. Ο κ. Τραμπ έχει δίκιο σε ένα πράγμα. Η Κίνα, περισσότερο από τη Ρωσία, αποτελεί μια μεγαλύτερη στρατηγική απειλή. Αλλά δεν έχει ιδέα πώς να την αντιμετωπίσει. Με τα μέτωπα που άνοιξε με συμμάχους, όπως ο Καναδάς και η Ιαπωνία και αποχωρώντας από την εμπορική συμφωνία των χωρών του Ειρηνικού (TTP), απέκλεισε τη μοναδική προσέγγιση που θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα, την άσκηση πολυμερούς πίεσης στην Κίνα να ακολουθήσει τους παγκόσμιους κανόνες.

Έχει επίσης αποξενώσει την Ινδία, η οποία μέχρι πρόσφατα αντιμετώπιζε την Αμερική ως «φυσικό σύμμαχο».

Την περασμένη εβδομάδα η Ινδία αγόρασε ρωσικούς πυραύλους αξίας 5 δισ. δολαρίων και παρήγγειλε από τη Ρωσία την κατασκευή έξι πυρηνικών αντιδραστήρων. Η Ινδία αποχώρησε επίσης από τις στρατιωτικές ασκήσεις στον Ειρηνικό ωκεανό με τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και την Αυστραλία. Είναι ο κ. Τραμπ αυτός που χάνει την Ινδία.

Καθώς η Ρωσία και η Κίνα έρχονται πιο κοντά μεταξύ τους και η Ινδία βγαίνει από τη σφαίρα επιρροής της Αμερικής, οι ΗΠΑ στρέφονται προς τα μέσα. Αντί να αναζητούν συναίνεση για το πώς θα πορευτούν σε έναν πολυπολικό κόσμο, οι Αμερικανοί πολιτικοί χρησιμοποιούν την Κίνα και την Ρωσία ως σάκους του μποξ για την επίλυση εγχώριων προβλημάτων.

Η απάντηση στο ποιος έχασε την Αμερική είναι εξαιρετικά ωμή: η αμερικανική δημοκρατία χάνει τον εαυτό της.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Η υπόθεση Κασόγκι και ο μύθος του… μεταρρυθμιστή διαδόχου

0
  • της Roula Khalaf Financial Times/euro2day.gr

Η νεότερη γενιά ηγετών στη Μέση Ανατολή αποδεικνύεται συστηματικά πιο αυταρχική από την προγενέστερη. Οι αυταπάτες και τα επαναλαμβανόμενα λάθη της Δύσης. Τι δείχνουν τα παραδείγματα της Αιγύπτου, της Συρίας, της Λιβύης και της Σαουδικής Αραβίας.

Ο λαός, ο οποίος δεν έχει λόγο στις αποφάσεις, ελπίζει ότι ο γιος θα είναι καλύτερος από τον πατέρα. Οι δυτικές κυβερνήσεις πείθονται πως θα είναι και σπεύδουν να τον βοηθήσουν να επιτύχει.

Την τελευταία δεκαετία, η πολιτική της Δύσης προς τη Μέση Ανατολή έχει βασιστεί, ξανά και ξανά, στον μύθο του νεαρού Άραβα μεταρρυθμιστή.

Έχει εμφανιστεί με διάφορα ονόματα: ο Μπασάρ αλ Άσσαντ της Συρίας (γιoς του για πολλά χρόνια ηγέτη Χαφέζ), ο Σαΐφ αλ Ισλάμ της Λιβύης (γιoς του Μουαμάρ Καντάφι), ο Γκαμάλ Μουμπάρακ της Αιγύπτου (γιoς του πρώην προέδρου Χόσνι) και πιο πρόσφατα ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας (γιoς του Βασιλιά Σαλμάν).

Όλοι τους είχαν διαφημιστεί και επευφημηθεί στις δυτικές πρωτεύουσες, με λιγότερο ή περισσότερο ενθουσιασμό. Χωρίς εξαίρεση, αποδείχθηκαν το ίδιο καταπιεστικοί με τους προκατόχους τους και μερικές φορές ίσως και να ήταν ακόμα πιο βάναυσοι.

Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και με τον 33χρονο πρίγκιπα Μοχάμεντ της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος έχει απομακρυνθεί από μια πιο εκλεπτυσμένη μορφή καταπίεσης που ακολουθούσαν οι παλιότεροι πρίγκιπες – μια ομάδα που περιλάμβανε τον πατέρα του – προς έναν ολομέτωπο πόλεμο ενάντια σε οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί του.

Ένα πιθανό θύμα του ήταν ο Τζαμάλ Κασόγκι, ο Σαουδάραβας δημοσιογράφος που εξαφανίστηκε πριν από δύο εβδομάδες μετά από επίσκεψη στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη. Η εικαζόμενη δολοφονία του προκάλεσε τη διεθνή κατακραυγή και εκδηλώσεις πένθους από τις χώρες της Δύσης που είχαν πιστέψει το μύθο του μεταρρυθμιστή πρίγκιπα.

Πολύ προτού η Δύση γοητευτεί από τον πρίγκιπα Μοχάμεντ, υπήρχε το ρομάντζο με τον Γκαμάλ Μουμπάρακ. Θυμάμαι δυτικούς διπλωμάτες στο Κάιρο να υποστηρίζουν ότι ο Γκαμάλ ήταν ο πιο κατάλληλος για να διαδεχτεί τον Χόσνι, παρόλο που η Αίγυπτος δεν ήταν μοναρχία και ο πρώην τραπεζίτης είχε επιδείξει ελάχιστες αρετές που να δικαιολογούν ένα τόσο υψηλό αξίωμα. Στο τέλος, η διεφθαρμένη κουστωδία του Γκαμάλ αποξένωσε το στρατιωτικό κατεστημένο και έθρεψε την αγανάκτηση του κόσμου κατά του πατέρα του.

Όταν ξέσπασε η επανάσταση το 2011, ο λαός και ο στρατός συντάχθηκαν σε έναν κοινό σκοπό και ο Μπουμπάρακ ανατράπηκε.

Ακόμα πιο γελοίοι ήταν οι τεμενάδες των διπλωματών και των επιχειρηματιών προς τον Σαϊφ αλ Ισλάμ, τον καλοντυμένο, αγγλοτραφή γιο του εκλιπόντα δικτάτορα πατέρα του. Όταν οι Λίβυοι εξεγέρθηκαν κατά του Καντάφι, ο Σαϊφ αλ Ισλάμ μετατράπηκε σε κανονικό πολεμιστή, εκτοξεύοντας το ίδιο δηλητήριο με τον πατέρα του. Σε ομιλία που έδωσε στο ξεκίνημα της λαϊκής εξέγερσης το 2011, υποσχέθηκε ότι το καθεστώς «θα πολεμήσει μέχρι τον τελευταίο άνδρα, την τελευταία γυναίκα, την τελευταία σφαίρα».

Θυμάμαι επίσης τις πρώτες ημέρες του Μπασάρ αλ Άσσαντ, του οφθαλμίατρου με την χλιδάτη γυναίκα που τράβηξε την προσοχή των Ευρωπαίων ηγετών, κάνοντας τους να πιστέψουν ότι ήταν έτοιμος να επαναφέρει μια εχθρική Συρία στην τάξη. Μια δεκαετία αργότερα αντιμετώπισε μια λαϊκή εξέγερση με μια αγριότητα που έκανε την βαναυσότητα του πατέρα του να φαίνεται ήπια.

Ακόμα και στα πιο φωτισμένα μέρη της Μέσης Ανατολής, οι ηγέτες της νέας γενιάς είναι πιο αυταρχικοί από τους πατεράδες τους. Οι γιοί του ευρέως σεβαστού εκλιπόντα ηγέτη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του σεϊχη Ζαγιέντ μπιν Σουλτάν αλ Ναγιάν, δεν δείχνουν κανένα ίχνος από την ανεκτικότητα που χαρακτήριζε τον πατέρα τους.

Τι είναι αυτό που συντηρεί το μύθο του νεαρού Άραβα μεταρρυθμιστή; Σε ένα βαθμό είναι η πεποίθηση ότι σε μια μη δημοκρατική Μέση Ανατολή, η συνέχεια έχει αξία και η αλλαγή είναι πολύ ριψοκίνδυνη (μια δυτική άποψη που ενισχύθηκε από το χάος που ακολούθησε την Αραβική Άνοιξη).

Είναι ακόμα η θετική εντύπωση που κάνουν οι νεαροί ηγέτες που μιλούν για οικονομικές μεταρρυθμίσεις, ακόμα και όταν διαιωνίζουν συστήματα χωρίς διαφάνεια και λογοδοσία.

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχει καμία βάση για τους ευσεβείς πόθους της Δύσης. Είναι αλήθεια πως τα νιάτα έχουν περισσότερη ενέργεια. Αλλά η απειρία μπορεί να διοχετεύσει την ενέργεια αυτή σε λάθος κατεύθυνση. Η απειρίασυνοδεύεται από την ανασφάλεια: η ανάγκη των γιων να εδραιώσουν τη δύναμη τους τούς οδηγεί στον παραγκωνισμό γηραιότερων συμβούλων. Κυβερνούν με μικρότερη βάση εξουσίας και διολισθαίνουν σε παρανοϊκά ένστικτα.

Το επαναλαμβανόμενο λάθος των δυτικών πολιτικών κατεστημένων είναι ότι συγχέουν τα νιάτα με μια δέσμευση για αλλαγή και υποθέτουν ότι οι νεαροί ηγέτες που ταξιδεύουν στο εξωτερικό, δείχνουν ένα ενδιαφέρον για την τέχνη και τον ψηφιακό κόσμο, είναι πιθανό να δράσουν υπεύθυνα.

Δυστυχώς η Μέση Ανατολή δείχνει πως μια μοντέρνα συμπεριφορά δεν είναι ασύμβατη με την σκληρότητα.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Οσο δεν κινδυνεύει το ευρώ, η Ιταλία δεν είναι πρόβλημα

0
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ABHINAV RAMNARAYAN, RITVIK CARVALHO / REUTERS

Ενδεχομένως ο όρος «περιφέρεια της Ευρωζώνης» να μην έχει πλέον λόγο να υφίσταται μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην Ιταλία. Αν και κατά περιόδους οι αποδόσεις των ιταλικών ομολόγων είχαν εκτιναχθεί, ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε το φαινόμενο ντόμινο και δεν συμπαρασύρθηκαν και άλλοι κρατικοί τίτλοι των περιφερειακών χωρών της Ευρωζώνης, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία ή η Ελλάδα. Και αυτό μάλλον θα χαροποιήσει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία βλέπει ότι αποδίδουν οι προσπάθειές της να συγκρατήσει τη μετάδοση των προβλημάτων από τη μία χώρα στην άλλη. Για του λόγου το ασφαλές, οι αγορές μέχρι στιγμής έχουν χειριστεί το ακανθώδες θέμα του ιταλικού προϋπολογισμού ως ένα εσωτερικό θέμα της συγκεκριμένης χώρας. Η έντονη αντιπαράθεση μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών για τα όρια του δημοσιονομικού ελλείμματος ελάχιστα επηρέασε τις αποδόσεις των ομολόγων της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.

Τόση ήταν η αποστασιοποίηση των επενδυτών, ώστε η διαφορά μεταξύ των αποδόσεων των ιταλικών και των ισπανικών δεκαετών ομολόγων έφθασε τα υψηλότερα επίπεδά της τα τελευταία 20 χρόνια. «Βρισκόμαστε σε μία περίοδο, κατά την οποία η αλληλεπίδραση μεταξύ των χωρών της περιφέρειας είναι πολύ περιορισμένη», επισημαίνει ο Φρέντερικ Ντικροζέτ, υπεύθυνος στρατηγικής διεθνών κεφαλαιαγορών της Pictet Wealth Management. «Από την οπτική της αγοράς είναι η πρώτη φορά που ένα μείζον συμβάν στην Ευρωζώνη δεν λογίζεται ως απειλή για το συνολικό σύστημα του ευρώ». Ενας λόγος είναι πως οι ανησυχίες για τον προϋπολογισμό της Ιταλίας είναι περιορισμένες εντός της χώρας. Βέβαια, στο παρελθόν ανάλογης υφής ανησυχίες είχαν διαχυθεί σε όλες τις αγορές ομολόγων της νότιας Ευρώπης, όπως συνέβη το 2017 με την Καταλωνία. Ενας δεύτερος λόγος είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει εδραιωμένη η πεποίθηση πως το πρόβλημα του δημοσίου χρέους δεν απειλεί τη συμμετοχή της Ιταλίας στο ευρώ. Ο κυβερνητικός συνασπισμός της Ιταλίας, ο οποίος τηρεί στάση αντισυστημική, αποπειράται με διάφορους τρόπους να πείσει το ακροατήριό του ότι δεν θέλει να εξέλθει η χώρα από το ευρώ. Κατά τον Αρνό-Γκιλέμ Λαμί, διαχειριστή χαρτοφυλακίου στην BNP Paribas Asset Management, μόνον εάν φανεί πως διακυβεύεται το μέλλον του ευρώ, θα εμφανιστεί και πάλι το ενδεχόμενο της μετάδοσης του κινδύνου.

Επιπλέον, όπως παρατηρούν άλλοι διαχειριστές κεφαλαίων, εάν αυτή τη στιγμή δεν επιθυμείς να έχεις στο χαρτοφυλάκιό σου ιταλικούς τίτλους, τότε η μόνη ρεαλιστική επιλογή είναι τα πορτογαλικά και τα ισπανικά ομόλογα. Η Ισπανία, άλλωστε, είναι σε εντελώς διαφορετική θέση από ό,τι ήταν το 2012. Πρωτοπόρησε στην ανάκαμψη της Ευρωζώνης το 2016 και το 2017 με ρυθμό ανάπτυξης άνω του 3%, ενώ η ανεργία έχει υποχωρήσει. Επιπλέον, διεθνείς οίκοι αξιολόγησης έχουν αναβαθμίσει την πιστοληπτική της ικανότητα. Η Πορτογαλία, τώρα, είχε μέχρι πρότινος ομόλογα, τα οποία ήταν στη βαθμίδα των «σκουπιδιών». Πέρυσι αναβαθμίστηκαν από τη Moody’s και η οικονομία της αναπτύχθηκε 2,7%, ξεπερνώντας τον μέσον όρο της Ευρωζώνης. Οι δύο χώρες ωφελήθηκαν από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Ωφελημένες αποδείχθηκαν και χώρες όπως η Κύπρος και η Ελλάδα. Η Κύπρος αναπτύχθηκε εντυπωσιακά κατά 3,9% και η Ελλάδα εξήλθε από το μνημόνιο

“Καθημερινή”

Αυτή δεν είναι η Σαουδική Αραβία που γνωρίζαμε

0
Η υπόθεση Khashoggi αποκαλύπτει την απερισκεψία του MBS
Ιατροδικαστές καταφθάνουν για να εξετάσουν το Προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη, τον Οκτώβριο του 2018. OSMAN ORSAI / REUTERS.
Περίληψη:

Το ιστορικό του πρίγκιπα-διαδόχου Mohammed bin Salman στην εξουσία στην Σαουδική Αραβία είναι θλιβερό, παρά τις φανφάρες περί οικονομικής μεταρρύθμισης της χώρας. Το ερώτημα είναι λοιπόν: Τι θα χρειαστεί για να συγκρατηθεί ο αχαλίνωτος πρίγκιπας-διάδοχος του βασιλείου;

Ο DANIEL BENJAMIN είναι διευθυντής του Κέντρου για την Διεθνή Κατανόηση John Sloan Dickey στο Dartmouth College. Διετέλεσε Συντονιστής για την Αντιτρομοκρατία στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ από το 2009 έως το 2012.

Μετά την δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Jamal Khashoggi [1], άναυδο το παγκόσμιο ακροατήριο παρακολούθησε σε πραγματικό χρόνο ένα θέαμα που συνήθως προορίζεται για τα πιο ανώτερα επίπεδα μιας κυβέρνησης: Την δημιουργία ενός απενοχοποιητικού φύλλου συκής για μια φρικαλεότητα.

Αυτή η δουλειά έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Η Σαουδική Αραβία εμφανίζεται στα πρόθυρα να πει την ιστορία της σωστά, για το πώς μια ανάκριση πήγε τρομερά λάθος αλλά δεν είχε καμία σχέση με τον πρίγκιπα-διάδοχο Mohammed bin Salman [2], γνωστό ως MbS. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει σχεδόν ολοκληρώσει ένα πρόσχημα για να συνεχίσει να πωλεί όπλα στο Ριάντ και να διατηρεί στενή σχέση με την σαουδαραβική ηγεσία. Η Τουρκία ίσως να δεχθεί ακόμη μια εισροή μετρητών για την προβληματική οικονομία της με αντάλλαγμα να κάνει τα «στραβά μάτια» για τα καταδικαστικά αποδεικτικά στοιχεία της δολοφονίας στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Όσο ηχηρές όμως κι αν είναι οι διαμαρτυρίες περί αθωότητας, μόνο οι πιο ηθελημένα τυφλοί θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο άνθρωπος που κυβερνάει στην πραγματικότητα την Σαουδική Αραβία δεν εξουσιοδότησε την επιχείρηση που κόστισε την ζωή του Khashoggi.

19102018-1.jpg

Ιατροδικαστές καταφθάνουν για να εξετάσουν το Προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη, τον Οκτώβριο του 2018. OSMAN ORSAI / REUTERS
————————————————————————

Η κακοφτιαγμένη ανάκριση -εάν πράγματι αυτό συνέβη- έχει προκαλέσει δικαιολογημένη ηθική οργή. Έχει επίσης κάνει επείγουσα και αναπόφευκτη την ανάγκη να επανεξεταστεί η αμερικανο-σαουδαραβική σχέση. Ο MbS, ο 33χρονος που ονομάστηκε διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας μόλις πριν από δύο χρόνια, και απεικονίστηκε ως φιλόδοξος μεταρρυθμιστής, μετέτρεψε σύντομα το modus operandi της κυβέρνησής του εγχωρίως, αλλά κυρίως στο εξωτερικό, από βαθιά ριζωμένη σύνεση σε βάναυση παρορμητικότητα. Με αυτόν τον τρόπο, έχει επιδείξει μια απερισκεψία που έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Δείτε την απόσταση που διανύθηκε από την παραδοσιακή σωφροσύνη της σαουδαραβικής βασιλικής οικογένειας: Πριν από τον θάνατο του βασιλιά Αμπντουλάχ, προκάτοχο του κυβερνώντος, αν και όχι υπερβολικά ζωηρού, βασιλιά Σαλμάν, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας θα έμπαιναν σε δράση. Το αποτύπωμα των σαουδαραβικών δυνάμεων από την εποχή του πολέμου του Κόλπου το 1990 ήταν η αποστολή 1.000 στρατιωτών στο Μπαχρέιν το 2011, στο πλαίσιο μιας αποστολής του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) για να βοηθήσει την κυβέρνηση να καταστείλει τις διαμαρτυρίες της Αραβικής Άνοιξης. Το βασίλειο είχε μια όρεξη για αγορές όπλων πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά όχι για έναν πραγματικά ικανό στρατό˙ το κοινό μυστικό ήταν ότι ο [οίκος των] Al Saud προτιμούσε μια δύναμη «ασφαλή από πραξικόπημα». Αλλά αυτός ο υπολογισμός έχει αλλάξει. Από το 2015, ο στρατός της Σαουδικής Αραβίας βάλτωσε σε μια καταστροφική σύγκρουση στην Υεμένη, ενάντια στους αντάρτες Houthi και τους φυλετικούς συμμάχους τους που τώρα ελέγχουν την [πρωτεύουσα] Sanaa.

Για όσους είχαν εργαστεί με τους Σαουδάραβες σε θέματα ασφάλειας στο παρελθόν, η κίνηση στην Υεμένη σαφώς έστελνε το μήνυμα: Αυτή δεν είναι η Σαουδική Αραβία [της εποχής] του πατέρα σας. Ομοίως ανησυχητική ήταν η απότομη εξαφάνιση ενός άνδρα που υπήρξε κεντρικό στοιχείο στην συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και Σαουδικής Αραβίας, του πρίγκιπα Mohammed bin Nayef. Ως υπουργός Εσωτερικών και σε διάφορες άλλες θέσεις εργασίας, ο MbN, όπως είναι γνωστός, ήταν ο επικεφαλής της σαουδαραβικής αντιτρομοκρατίας και θεωρήθηκε ευρέως ως ο καλύτερος φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών στο βασίλειο. Υπό τον MbN, η συνεργασία της Σαουδικής Αραβίας σε αυτό το θέμα έγινε όλο και πιο πολύτιμη -μέχρι το σημείο που θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ήταν σημαντικότερη για την διμερή σχέση από όσο η σαουδαραβική βοήθεια για την διατήρηση των τιμών του πετρελαίου σταθερών. Σε περισσότερες από μια περιπτώσεις, η δουλειά του MbN έσωσε αμερικανικές ζωές. Όταν ο Salman έγινε βασιλιάς, ο MbN ονομάστηκε πρώτος πρίγκιπας-διάδοχος και αργότερα πρίγκιπας-διάδοχος.

Το 2017, ο Σαλμάν τον έβαλε στο περιθώριο και έκανε τον γιο του Μοχάμεντ διάδοχο. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο MbN βρίσκεται υπό κατ’ οίκον περιορισμό και πολλοί από τους κορυφαίους βοηθούς του έχουν απολυθεί. Όταν ρωτούνται σήμερα για τον MbN, αξιωματούχοι των ΗΠΑ μιλούν αόριστα για την κατάστασή του και φοβούνται ότι στην εποχή του φλερτ μεταξύ του προεδρικού ανώτερου συμβούλου, Jared Kushner, και του MbS, κανείς δεν τολμά να αναφέρει το όνομα του MbN. Οι ημέρες των βολικών συνταξιοδοτήσεων για τους βασιλικούς συναγωνιστές φαίνεται να έχει τελειώσει.

Το ίδιο και οι ημέρες μιας ελάχιστης ευγένειας με τους γείτονες στον Κόλπο. Οι τριβές μεταξύ των Al Saud και των Al Thani, οι οποίοι κυβερνούν το Κατάρ, έχουν ιστορία δεκαετιών, αλλά οι παρελθούσες συγκρούσεις έχουν υποχωρήσει επανειλημμένα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποσυμπιέζουν περιστασιακά κάποιες εντάσεις για να διατηρήσουν κάτι που να μοιάζει με ενότητα στο GCC. Τον περασμένο Μάιο, ωστόσο, η σαουδαραβική κυβέρνηση προχώρησε σε αποκλεισμό του Κατάρ. Μαζί με πολλές άλλες σουνιτικές δυνάμεις που συντάχθηκαν -και κυρίως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα- το Ριάντ προσπάθησε να σπρώξει το Κατάρ στο σημείο κατάρρευσης και μάλιστα φάνηκε να υποστηρίζει ένα επαναστατημένο μέλος των Al Thani ως αντικαταστάτη του εμίρη.

Η Σαουδική Αραβία και οι εταίροι της εξέδωσαν ένα τελεσίγραφο με 13 αιτήματα -συμπεριλαμβανομένων των απαιτήσεων όπως το κλείσιμο του Al Jazeera, την τερματισμό της κατασκευής μιας τουρκικής αεροπορικής βάσης, και την υποβάθμιση των σχέσεων με το Ιράν, συνιδιοκτήτη μαζί με το Κατάρ, του μεγαλύτερου στον κόσμο κοιτάσματος φυσικού αερίου- που κανένας κυρίαρχος κυβερνήτης δεν θα μπορούσε να δεχθεί. Ο MbS και οι σύμβουλοί του φαίνεται να μην είχαν σκεφτεί [το ενδεχόμενο για] μια στεγνή απόρριψη από τη Ντόχα. Όταν αυτή ήρθε, το Ριάντ δεν είχε σχέδιο «Β». Οι χώρες έχουν κλειδωθεί έκτοτε σε ένα παράξενο αδιέξοδο.

Αυτό μας φέρνει στον Khashoggi. Η ταπείνωση από την σκέψη ότι τα πράγματα πηγαίνουν στραβά ήταν ένας σημαντικός περιορισμός στην συμπεριφορά της Σαουδικής Αραβίας εδώ και δεκαετίες. Η επιχείρηση που πήγε στραβά στην Κωνσταντινούπολη ήταν κάτι το οποίο πολύ πιο τολμηρές χώρες, με πιο εξειδικευμένες υπηρεσίες πληροφοριών, σπάνια θα σκέπτονταν. Βεβαίως, υπάρχει μια μακρά ιστορία βασανιστηρίων στην Σαουδική Αραβία -ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο μέχρι σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν [υπογράψει αμοιβαία] συνθήκη έκδοσης [κατηγορουμένων] με το βασίλειο- αλλά όχι μια διεθνής μυστική σύλληψη [και ανάκριση] ή δολοφονία. Πριν από τον Khashoggi, αυτά δεν ήταν επιχειρήσεις που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κανείς ότι θα προσπαθούσαν οι Σαουδάραβες.

Κάποιοι ίσως να υποστηρίξουν ότι μια τέτοια απροσεξία απλώς εκδηλώνει τους αυξανόμενους πόνους μιας νέας Σαουδικής Αραβίας –μιας χώρας που θα μεταρρυθμιστεί, θα διαφοροποιήσει την οικονομία της και θα αποτινάξει το συνηθισμένο χαμηλό προφίλ της στις διεθνείς υποθέσεις για να γίνει πιο αποτελεσματικός, αποφασιστικός παίκτης. Όμως, τα στοιχεία -συμπεριλαμβανομένης της σύντομης και εκπληκτικής ομηρίας του πρωθυπουργού του Λιβάνου και της διαμάχης με τον Καναδά σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα- υποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει εξέλιξη που να συμβαίνει εκεί. Υπάρχει μόνο ανυπομονησία και υπερβολική φιλοδοξία.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το κόστος της υποβοήθησης προς τον Mohammed bin Salman αυξάνεται. Ο αποκλεισμός του Κατάρ απειλεί να καταστρέψει ό, τι έχει απομείνει από το GCC, το οποίο η Ουάσινγκτον έχει υποστηρίξει από παλιά ως προπύργιο σταθερότητας στην περιοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αεροπορική βάση -τη μεγαλύτερη στην περιοχή και το επίκεντρο για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους (γνωστού και ως ISIS)- στο Κατάρ και, συνεπώς, σε μια χώρα αποκομμένη από τους γείτονες εταίρους της Ουάσινγκτον. Αυτό είναι τουλάχιστον προβληματικό: Οι διοικητές των ΗΠΑ παραπονούνται ότι ο σχεδιασμός μεγάλης απόστασης είναι εξαιρετικά δύσκολος. Η πολιτική αστάθεια στην περιοχή υπονομεύει επίσης τις προσπάθειες των ΗΠΑ να διατηρήσουν ένα ενωμένο μέτωπο για να περιορίσουν το Ιράν. Ακόμα κι αν κάποιος πιστεύει ότι η διοίκηση Trump έχει υιοθετήσει μια υπερβολικά εχθρική, προκλητική προσέγγιση έναντι της Ισλαμικής Δημοκρατίας -και έχει κινηθεί πολύ κοντά στην συγκρουσιακή στάση της Σαουδικής Αραβίας- οι συνεργάτες που φιλονικούν [μεταξύ τους] δεν είναι χρήσιμοι για την προώθηση των στόχων των ΗΠΑ στην περιοχή.

Οι μάχες στην Υεμένη έχουν προκαλέσει χειρότερους δαίμονες. Μακρινός και με ανεπαρκή πληροφόρηση προς τον κόσμο, ο πόλεμος στην Υεμένη έχει γίνει στο μυαλό των περισσότερων μια «διαμάχη σε μια μακρινή χώρα μεταξύ ανθρώπων για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τίποτα». Δεν υπάρχει αξιόπιστος αριθμός για τους θανάτους πολιτών από την βία και την χολέρα, αλλά το όριο των 10.000 έχει ξεπεραστεί πριν από δύο χρόνια και οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι ή και περισσότεροι κινδυνεύουν από πείνα τους επόμενους μήνες. (Οι παρατηρητές της Υεμένης σημείωσαν ότι η δολοφονία του Khashoggi κινητοποίησε ασύγκριτα μεγαλύτερη δημόσια αντίθεση απέναντι στους Σαουδάραβες απ’ ό, τι όλες οι ειδήσεις από την Υεμένη, συνδυασμένες). Ο πρόεδρος Trump δεν έδειξε πολύ ενδιαφέρον για τις ανθρωπιστικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό, αλλά εάν υπάρξει λιμός σε αυτή την κλίμακα, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς -και απωθητικό να το πιστέψει- ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα κάνουν τίποτα.

Το χάος στην Υεμένη απειλεί να ενισχύσει την τρομοκρατική απειλή, όπως ακριβώς συνέβη και αλλού στην περιοχή. Οι τζιχαντιστές ευδοκιμούν στις ζώνες πολέμου, όπου η στρατολόγηση αυξάνεται και η απόκτηση εμπειρίας με τα όπλα και τα εκρηκτικά είναι εύκολη. Αν και οι περισσότεροι από αυτούς τους μαχητές δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ την Υεμένη, οι αυξανόμενοι αριθμοί τους αυξάνουν και τις πιθανότητες ότι κάποιοι θα το κάνουν -ενδεχομένως με νέες τεχνικές και δυνατότητες. Πολλοί ειδικοί προειδοποιούν ότι το ότι αφέθηκε ο πόλεμος να μαίνεται, έδωσε μια ευκαιρία στην Αλ Κάιντα και στο ISIS να ανοικοδομηθούν.

Οι προηγούμενες αμερικανικές διοικήσεις συχνά εξέφραζαν δυσφορία για την χρόνια διστακτικότητα των Σαουδαράβων κυβερνώντων. Αλλά η ταλάντευση τόσο βαθιά προς το άλλο άκρο φαίνεται να είναι χειρότερη. Το ιστορικό του MbS στην εξουσία είναι θλιβερό, παρά τις φανφάρες περί οικονομικής μεταρρύθμισης. Το ερώτημα γίνεται λοιπόν: Τι θα χρειαστεί για να συγκρατηθεί ο αχαλίνωτος πρίγκιπας-διάδοχος του βασιλείου; Φήμες κυκλοφόρησαν πριν από την δολοφονία του Khashoggi ότι ο βασιλιάς Σαλμάν ήταν αρκετά ανήσυχος ώστε να εξετάσει το ενδεχόμενο να βάλει κάποια χαλινάρια στον διάδοχό του. Είτε το κάνει είτε όχι, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να καθιερώσουν κάποια απόσταση από τον ισχυρογνώμονα πρίγκιπα –και το να του μειώσουν τις προμήθειες όπλων μπορεί να είναι ένα καλό μέρος για αρχή. Το να καθίσταται ικανός δεν μας βοηθάει.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/saudi-arabia/2018-10-18/not-his-…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.washingtonpost.com/politics/wait-and-see-amid-global-outrage…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/middle-east/2018-03-19/fresh-prince

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Το σχέδιο του Ερντογάν να κερδίσει τα Βαλκάνια, απέτυχε: Η σύγκρουση με τον Γκιουλέν

1

President of Turkey Recep Tayyip Erdogan delivers a speech during his visit in Comrat, Gagauzia, 112 km South from Chisinau, Moldova, 18 October 2018. EPA, DUMITRU DORU

OCTOBER 19, 2018

Η γερμανική εφημερίδα Die Welt στην έντυπη έκδοσή της δημοσίευσε ανταπόκριση με τίτλο «Πώς ο Ερντογάν θέλει να κερδίσει τα Βαλκάνια και αποτυγχάνει» και υπότιτλο «Η Τουρκία αναζητά περισσότερη επιρροή στη Nότιο-ανατολική Ευρώπη. Αν και σημείωσε μεγάλη πρόοδο τα προηγούμενα χρόνια, τώρα βρίσκεται σε τέλμα», αναφέρει η εφημερίδα.

Η Τουρκία είναι Κόσοβο και το Κόσοβο είναι Τουρκία… Το δημοσίευμα ξεκινά με την περιγραφή της Πρίστινα, η οποία, σύμφωνα με τον αρθρογράφο θυμίζει την Κωνσταντινούπολη. Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν είχε δηλώσει το 2013 ότι «η Τουρκία είναι Κόσοβο και το Κόσοβο είναι Τουρκία». Ο Eρντογάν αρέσκεται σε αυτού του είδους τις δηλώσεις, όπως: «Πρέπει να είμαστε εκεί που κάποτε ήταν οι πρόγονοι μας», σχολιάζει συντάκτης.

Σε ομιλία του το 2012 για το μέλλον της εξωτερικής πολιτικής του, είχε αναφέρει ότι «μας κινητοποιεί το πνεύμα της ίδρυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας». Το ίδιο σκέφτεται και σήμερα, , διότι θεωρεί εαυτόν ιδρυτή μιας αυτοκρατορίας. Αυτό γίνεται περισσότερο αντιληπτό στη Μέση Ανατολή, υπογραμμίζει ο συντάκτης, αναφέροντας ότι τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται στη Συρία, το Ιράκ και το Κατάρ, ενώ το αναβαθμισμένο εξοπλιστικά -τα τελευταία χρόνια- πολεμικό ναυτικό χρησιμοποιείται ως απειλή έναντι της Ελλάδας, της «Νότιας Κύπρου» (sic) και του Ισραήλ. Όμως, ο Ερντογάν θέλει να κερδίσει ως σφαίρες επιρροής και τις κάποτε ευρωπαϊκές κτήσεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια και τη Νοτιο-ανατολική Ευρώπη, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, όχι με όπλα, αλλά μέσω της πολιτιστικής και θρησκευτικής στήριξης, των σχολείων, των φοιτητικών εστιών, των επενδύσεων και των δανείων.

Για το λόγο αυτό ο όγκος της ροής κονδυλίων προς τις εν λόγω κοινότητες αποκτά οικονομική σημασία για αυτές. Προπάντων όμως αφορά μια συμβολική ‘κατάκτηση’ της χώρας κατά το πρότυπο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, σχολιάζει ο αρθρογράφος.

Στα Τίρανα, οικοδομείται με έξοδα της Τουρκίας ένα τεράστιο τζαμί, που θα είναι έτοιμο το 2019. Το 2015, η ρουμανική κυβέρνηση υπέγραψε μια παρόμοια συμφωνία με την Άγκυρα για την οικοδόμηση ενός γιγαντιαίου τζαμιού που θα εξυπηρετεί 2.000 πιστούς. Το 2017, η Δ/νση για θέματα θρησκείας Diyanet δημοσιοποίησε τα σχέδια.

Τα Τζαμιά ως μέσον διείσδυσης σε Βαλκάνια και Ευρώπη

Ενώ η Diyanet αποτελεί εργαλείο στήριξης της θρησκείας από την Τουρκία – παράλληλα είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία των τζαμιών και πληρώνει τους ιμάμηδες στη Γερμανία και σε άλλες δυτικο-ευρωπαϊκές χώρες- λειτουργεί υπό την αιγίδα της και μια υπηρεσία υπό τη συντομογραφία Tika που ασχολείται τόσο με τον πολιτισμό όσο και με την τεχνική συνεργασία και την αναπτυξιακή βοήθεια.

Υπό τον Ερντογάν έχει καταστεί ένα εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, όπως αναφέρεται. Η Tika ασχολείται με την αποκατάσταση τζαμιών και αρχιτεκτονικών μνημείων από την οθωμανική περίοδο και στηρίζει έρευνες που στην Ουγγαρία οδήγησαν στη ανακάλυψη της τοποθεσίας θανάτου του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς.

Όλα αυτά τα τζαμιά για τα αρχιτεκτονικά μνημεία, όπως το μαυσωλείου του πασά Γκιουλ Μπάμπα στη Βουδαπέστη ήταν για τους Οθωμανούς- αλλά και για τους σημερινούς Τούρκους- «μια συμβολική κτήση», δηλώνει ο Νόρμπερτ Μπαπ του Παν/μίου Pecs, που διεύθυνε τις έρευνες για τον εντοπισμό της τοποθεσίας θανάτου του Σουλεϊμάν. Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν το εμπόριο, οι επενδύσεις και τα δάνεια.

Στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατασκευάζεται αυτοκινητόδρομος με τουρκική χρηματοδότηση, ενώ στη Σερβία, Τούρκοι επενδυτές κατασκευάζουν 20 εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας και θα αναλάβουν τη λειτουργία τους.

Για το Κόσοβο, η Τουρκία είναι ο τρίτος σημαντικότερος εμπορικός εταίρος, ενώ στη Σερβία, συγκαταλέγεται στην πρώτη δεκάδα των σημαντικότερων επενδυτών.

Η μεγαλύτερη αλβανική τράπεζα και ο εγχώριος πάροχος τηλεπικοινωνιών βρίσκονται σε τουρκικά χέρια. Τουρκικά ηλεκτρικά προϊόντα και θυγατρικές τουρκικών τραπεζών είναι ευρέως διαδεδομένα στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τις χώρες που αποτελούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα.

«Soft power» το ονομάζει η τουρκική κυβέρνηση στην Άγκυρα και θέλει να εξωραΐσει την εικόνα της στην περιοχή- και, όπου είναι εφικτό, να προσδέσει πολιτικούς διαφορετικών κυβερνήσεων στο άρμα της.

Σχολεία και φοιτητικές εστίες με τουρκική χρηματοδότηση έχουν στόχο να κερδίσουν μακροπρόθεσμα τους νέους των χωρών αυτών. Μέχρι το 2016, η Τουρκία είχε καταφέρει με αυτό τον τρόπο να γίνει ένας παίχτης με σχετική επιρροή στην περιοχή.

Ζουν μόνο 10.000 τουρκικής εθνικότητας πληθυσμοί στις χώρες αυτές, αλλά 7 εκ. Μουσουλμάνοι, σχεδόν όλοι σε Αλβανία, ‘Μακεδονία’, Κόσοβο και Βοσνία.

Οι μουσουλμάνοι της Βοσνίας έχουν καλό λόγο να διατηρούν στενές σχέσεις με την Τουρκία, όπως αναφέρει ο συντάκτης, καθώς κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Γιουγκοσλαβίας αισθάνθηκαν ότι είχαν αφεθεί μόνοι τους. Το γεγονός ότι στο κέντρο της Ευρώπης τη δεκαετία του 1990 δεκάδες χιλιάδες άμαχου πληθυσμού σκοτώθηκε, χωρίς η Δύση να μπορέσει να το σταματήσει, εξηγείται από την πλευρά των Βοσνίων στη βάση του ότι αφορούσε θύματα που ήταν ‘μόνο’ Μουσουλμάνοι.

Εξάλλου, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), πολλά εκατομμύρια Μουσουλμάνων έφυγαν για την Τουρκία. Οι απόγονοι τους αισθάνονται τους δεσμούς με την περιοχή μέχρι σήμερα και πολλοί Μουσουλμάνοι από τα Βαλκάνια έχουν συγγενείς στην Τουρκία. Όλα αυτά δημιουργούν δεσμούς.

Η απόπειρα πραξικοπήματος τροχοπέδη στα τουρκικά σχέδια στην νοτιο-ανατολική Ευρώπη

Όμως από το 2016, η τουρκική εξάπλωση στη νοτιο-ανατολική Ευρώπη αποτελματώθηκε, εξαιτίας της απόπειρας πραξικοπήματος (2016), της μεταναστευτικής κρίσης που ξεκίνησε το 2015 και της οικονομικής κρίσης της φετινής χρονιάς. Το πραξικόπημα συνδέεται στο βαθμό που η οικοδόμηση σχολείων και φοιτητικών εστιών στηρίζονταν από το κίνημα-Γκιουλεν, δηλαδή από τους υποστηρικτές του ισλαμιστή ιεροκήρυκα που ζει στις ΗΠΑ.

Οι υποστηρικτές του Γκιουλεν ήταν σύμμαχοι του Ερντογάν, μέχρι που υπήρξε ρήξη στις σχέσεις τους και ο Τούρκος πρόεδρος τους κατηγόρησε για την οργάνωση της απόπειρας του πραξικοπήματος. Έκτοτε, η Άγκυρα ασκεί πίεση στις κυβερνήσεις των βαλκανικών κρατών για το κλείσιμο όλων εκείνων των σχολείων που κάποτε εξυπηρετούσαν να αναθρέψουν μια τουρκόφιλη γενιά στην Ευρώπη.

Οι νοτιο-ανατολικοευρωπαίοι γίνονται ξαφνικά αποδέκτες ενός πολύ αυταρχικού τόνου. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η απέλαση έξι δασκάλων από το Κόσοβο στην Τουρκία, οι οποίοι δίδασκαν σε σχολεία του κινήματος Γκιουλέν. Όταν η κυβέρνηση του Κοσόβου ζήτησε εξηγήσεις, η απάντηση που πήρε από την Άγκυρα ήταν «Να γνωρίζετε τη θέση σας!» Το σχέδιο για την οικοδόμηση του μεγάλου τζαμιού στη Βουδαπέστη θεωρείται αδιανόητο μετά τη μεταναστευτική κρίση. Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, που ήταν αρχικά υποστηρικτής της ιδέας, τώρα παρουσιάζεται ως σωτήρας της Δύσης, διότι δεν αντέχει πολιτικά τη δημιουργία τζαμιού. Το ζήτημα δεν είναι πλέον επίκαιρο και η εκεί μουσουλμανική κοινότητα θέλει να επιστρέψει το οικόπεδο της δωρεάς στην πόλη, διότι η οικοδόμηση είναι «πολύ ακριβή». Όπως φαίνεται λείπουν οι πόροι από τους οικονομικούς κύκλους. Πηγή: Die Welt, Π. Βαλασόπουλος ΚΥΠΕ

Πηγή: Το σχέδιο του Ερντογάν να κερδίσει τα Βαλκάνια, απέτυχε: Η σύγκρουση με τον Γκιουλέν https://hellasjournal.com/2018/10/to-schedio-toy-erntogan-na-kerdisei-ta-valkania-apetyche-i-sygkroysi-me-ton-gkioylen/

Η πτώση του κ. Κοτζιά

1
ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

Ο παραιτηθείς υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς υπήρξε μία μείζων «σταθερά» των δύο κυβερνήσεων του κ. Αλέξη Τσίπρα, από την άποψη ότι ήταν ο μόνος ο οποίος είχε επαρκή γνώση της δομής, της λειτουργίας και του αντικειμένου του χαρτοφυλακίου που ανελάμβανε. Η σύγκρουσή του όμως με τον υπουργό Εθνικής Αμύνης και πρόεδρο των ΑΝΕΛ, Πάνο Καμμένο, κατέστησε τον κ. Κοτζιά παράγοντα μείζονος ασταθείας για την επιβίωση του ανορθόδοξου κυβερνητικού συνασπισμού, και αυτός ήταν ο λόγος που οδήγησε στην πτώση του.

Με εξαίρεση τους «παλαίμαχους» κομμουνιστές του στενού πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, ο παραιτηθείς υπουργός Εξωτερικών ήταν ο μόνος που είχε εσωτέρα αντίληψη του ΚΚΕ, έχοντας διατελέσει ιδεολογικός καθοδηγητής πολλών στελεχών, συμπεριλαμβανομένου του νυν αντιπροέδρου της κυβερνήσεως Γιάννη Δραγασάκη.

Αυτή η «θητεία» του και το γεγονός ότι στην πρώτη εμφάνισή του στο συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. υποστήριξε εκθύμως τον μετριασμό των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας δημιούργησαν την εντύπωση ότι διατηρούσε κάποιας μορφής «ειδικές σχέσεις» με το Κρεμλίνο. Φυσικά, δεν επρόκειτο περί αυτού.

Αντίθετα, όχι απλώς εστήριξε ενθέρμως την απέλαση των δύο Ρώσων διπλωματών, όταν ανέκυψε το θέμα περί της ρωσικής χρηματοδοτήσεως οργανώσεων που αντετίθεντο στη λύση του μακεδονικού ζητήματος, αλλά υπερέβαλε στην κριτική του εναντίον της Μόσχας. Σε σημείο ώστε να δημιουργήσει πρόβλημα στον κ. Τσίπρα.

Πολύτιμος και δύσκολος συνεργάτης ο κ. Κοτζιάς, φέρεται ως εμπνευστής παρεμβάσεως του κ. Γιώργου Παπανδρέου προς τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, που είχε ως συνέπεια την απομάκρυνση του κ. Θόδωρου Πάγκαλου από το υπουργείο Εξωτερικών, μετά την «υπόθεση Οτσαλάν». Αλλά κατόπιν, η σύγκρουσή του με τον κ. Σημίτη και τον Νίκο Θέμελη στο θέμα της «διασυνδέσεως» των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Κύπρου με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας είχε ως συνέπεια την περιθωριοποίησή του.

Η θετική συμβολή προς τον κ. Τσίπρα ήταν ότι, διαρκούσης της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ, ο κ. Κοτζιάς αποκατέστησε την επαφή με το επιτελείο του κ. Ντόναλντ Τραμπ, και φυσικά η συμφωνία των Πρεσπών. Η «υπόθεση Κοτζιά», υποστηρίζουν ορισμένοι, ενδέχεται να οδηγήσει σε πτώση της κυβερνήσεως. Ο χρόνος θα δείξει.

“Καθημερινή”

Η σχισματική τακτική του Πατριαρχείου Μόσχας προς τους Ρώσους της διασποράς.

0

του Κυριάκου Παπαδόπουλου, Επ. Καθηγητή Kuwait University. 10/15/2018

Βρέθηκα στο Έξετερ της Αγγλίας στα δεκαοχτώ μου, φοιτητής στο πανεπιστήμιό του. Πρώτη μου προτεραιότητα ήταν να βρω Ορθόδοξη εκκλησία, να εκκλησιάζομαι. Εξεπλάγην όταν μου μετέφεραν ότι η Ορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Άννης βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τις εστίες όπου διέμενα, στην οδό St Sidwell: αντίκρυ μου έβλεπα, από το παράθυρό μου, ένα πέτρινο εκκλησάκι, γοτθικού ρυθμού, κατάμαυρο από την υγρασία, και όχι έναν Ορθόδοξο ναό από αυτούς που συνηθίζουμε στις πατρίδες μας. Πετάχτηκα απέναντι, και διάβασα το πρόγραμμα των ακολουθιών, πάνω στην παλαιά ξύλινη πόρτα. Το φθινοπωρινό κρύο και υγρό πρωινό της Κυριακής με βρήκε έξω από την πόρτα της Αγίας Άννης: ήδη άκουγα όμορφες μελωδίες, η ένταση των οποίων αυξήθηκε όταν άνοιξα την πόρτα, και τι αντίκρυσα: ζεστασιά, ένα όμορφο εκκλησίασμα με φωτεινά πρόσωπα, που συμμετείχε σε όλη την ακολουθία, χωρίς ίχνος κούρασης και βαρεμάρας. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν αγάπη για τον Χριστό, για την Εκκλησία Του: ήταν μέλη του Σώματός Του. Από εκείνη την μέρα, δεν σταμάτησα να εκκλησιάζομαι σε αυτή την μικρή όαση, όπου για πρώτη φορά ίσως μεταλάμβανα και ένιωθα όλο το εκκλησίασμα ως κομμάτι του εαυτού μου.
Δεν μπορώ πια να ανακαλέσω την ακριβή ημερομηνία, αλλά θυμάμαι ότι μια Κυριακή τοποθετήθηκε στο Νάρθηκα η φωτογραφία του Οικουμενικού μας Πατριάρχη, κ.κ. Βαρθολομαίου, να προσκυνά και να ευλογεί αυτή την ενορία, ενόψει της τιμητικής διάκρισης του πανεπιστημίου του Έξετερ στο πρόσωπό του. Ένιωσα μεγάλη χαρά, διότι αν και η εκκλησία αυτή ήταν “ρωσική”, θεωρήθηκε μεγάλη τιμή η επίσκεψη του Πατριάρχου μας, σε αντιδιαστολή με την από τότε επιθετική και σχισματική ρητορική του Πατριαρχείου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών.
Πνευματικός πατήρ της ενορίας μας υπήρξε μια μεγάλη ορθόδοξη μορφή, ο μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ.Θυμάμαι, από τα παιδικά μου χρόνια, βιβλία αυτού του γέροντος να παρελαύνουν στο σπίτι μας: βιβλία εμπνευσμένα, τα οποία ανακάλυπτα στα εφηβικά μου χρόνια. Μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι δεν βρέθηκα στο Έξετερ τόσο τυχαία, όσο πίστευα στην αρχή.
Ο μητροπολίτης Αντώνιος εκοιμήθη το 2003, όταν έφυγα από το Έξετερ για την επόμενή μου στάση. Αποχωρίστηκα την Αγία Άννα με μεγάλη θλίψη: πού θα ξανάκανα τέτοια Χριστούγεννα, τέτοιο Πάσχα, με μια τράπεζα αγάπης, μετά τον εκκλησιασμό, όπου ένιωθα πραγματικό μέλος μιας Κοινότητας προσωπικοτήτων. Δεν μπορώ να σας το περιγράψω αυτό το αίσθημα, πρέπει να διεκδικήσετε να εκκλησιαστείτε στην Αγία Άννα του Έξετερ, για να με καταλάβετε! Δυστυχώς, όταν ακριβώς εκοιμήθη ο μεγάλος αυτός Γέροντας, τότε ξεκίνησε και η σκληρή επίθεση από την Μόσχα, έναντι της ρωσικής Διασποράς που δεν δήλωνε διοικητική υποταγή: μια επίθεση, όπου γνώρισε μεγάλη αντίσταση. Διότι η Μόσχα δεν υπολόγισε ότι στην τοπική ρωσική Εκκλησία του Σουρόζ, είχαν ήδη ενταχθεί άνθρωποι άλλων δογμάτων και θρησκειών, όπου βαπτίστηκαν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, έχοντας πλήρη συναίσθηση του τρομερού αυτού Μυστηρίου. Τέτοιους ανθρώπους, τέτοιες ψυχές, δεν τους αγγίζει το εκκοσμικευμένο πνεύμα ενός υπουργείου εξωτερικών ενός πατριαρχείου, όσο “ισχυρού” και να δηλώνει. 
Για την μετωπική σύγκρουση του Πατριαρχείου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών, ενδεικτικό είναι το κείμενο του αρχιδιακόνου Peter Scorer, από το Έξετερ, με τίτλο Current Developments in the Relationship between the Moscow Patriarchate and the Russian Orthodox Diocese in the UK, το οποίο μπορεί κανείς να βρεί διαδικτυακά, και στο οποίο αποκαλύπτεται η τακτική του υπουργού εξωτερικού του ρωσικού Πατριαρχείου, που δεν είναι σχισματική μόνο ως προς την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, αλλά και προς τον ίδιο τον ρωσικό λαό της Διασποράς.
Για να μην με θεωρήσει ο αναγνώστης ως αντι-Ρώσο, κάτι που θα θεωρούσαν ως αστειότητα οι κοντινοί μου άνθρωποι, που γνωρίζουν την ρωσοφιλία μου, θα ήθελα να προσθέσω κάτι. Η αγάπη μου για τον ρωσικό πολιτισμό είναι αδιαπραγμάτευτη. Η μητέρα μου μού διάβαζε Ντοστογιέβσκυ για να κοιμηθώ. Επί χρόνια παρακολουθούσαμε το κανάλι Soyuz, της επισκοπής του Αικατερίνμπουργκ, με τις ακολουθίες σε απευθείας μετάδοση, και τις τόσο όμορφες εκπομπές για την Ορθοδοξία. Δύο φορές αξιώθηκα να επισκεφθώ τα άγια χώματα της Ρωσίας, και να βρεθώ στα προσκυνήματά της. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους παλαιούς ναούς του Μεγάλου Νόβγκοροντ, την μυρωδιά των κέδρων, τις εικόνες του Αντρέι Ρουμπλιώβ. Δεν μπορώ όμως να μην απαντήσω, ως ελάχιστος και ασήμαντος άνθρωπος από την μια, αλλά ως μέλος τους Σώματος του Χριστού από την άλλη, στις συκοφαντίες της επίσημης ρωσικής Εκκλησίας σε βάρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Παρατήρησα, με τα χρόνια, ότι τα ρωσικά τηλεοπτικά προγράμματα δεν αναφέρονται στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Σαν να μην υπάρχει, ένα πράγμα! Ακόμα και στην ταινία του ηγουμένου Τύχωνος Σεβκουνώφ, “Το βυζαντινό μάθημα”, δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά στην ρωμαϊκή Ορθόδοξη Κοινότητα της Πόλης! Είναι χαρακτηριστικός ο επίλογος, όπου η Ορθόδοξη παράδοση “αποχωρεί” από την αιώνια Πόλη, και βρίσκεται σ’ ένα χιονισμένο εκκλησάκι, κάπου στον Βορά, μέσα στην ζεστασιά μιας ρωσικής ενορίας. Μα, τέτοια ασχετοσύνη πια;! Να μου επιτρέψετε την αγανάκτηση, και να με συγχωρέσετε για μια ακόμα αναφορά στην ταπεινότητά μου μια ακόμη προσωπική αναφορά: ως γόνος Τραπεζουντίων και Κωνσταντινουπολιτών (Μπαλουκλιωτών) από τον πατέρα μου, δεν μπορώ παρά να μην πάρω προσωπικά αυτή την συκοφαντία: Ρωμαίοι Χριστιανοί, Ορθόδοξοι, υπήρχαν πολυάριθμοι στην Πόλη, και το 1925 (η τότε απογραφή τους φέρνει ως την δεύτερη πληθυσμιακή ομάδα στην Πόλη), και το 1955, και το 1963. Από το 1964, αγαπητοί Πατέρες του ρωσικού Πατριαρχείου, άρχισε η συρρίκνωση του ρωμαϊκού πληθυσμού, με τις τότε απελάσεις, λόγω της πολιτικής αστάθειας. Σίγουρα δεν μπορούσατε να βοηθήσετε τότε, διότι βρισκόσαστε υπό κομμουνιστικό καθεστώς, όμως τώρα χτυπάτε με μανία τους ολιγάριθμους καταγεγραμμένους Ρωμαίους, όπως σας χτυπούσε κάποτε το κομμουνιστικό καθεστώς, και συγκρίνετε αριθμητικά τα εκκλησιάσματα: λες και η Ορθοδοξία αναφέρεται μόνον στους ζωντανούς… λές και δεν συμπεριλαμβάνει τους κεκοιμημένους και τους αγέννητους!
Σεβαστοί Πατέρες του ρωσικού Πατριαρχείου, στην Μόσχα: η Ρωμηοσύνη υπάρχει, ζει, μέσα από τους κεκοιμημένους της, τους ζώντες και τους αγέννητους της. Η σημερινή Τουρκία είναι ένα Κράτος, το οποίο φιλοξενεί την Ορθοδοξία και φιλοξενείται από αυτήν, στα χώματα που την γέννησαν και την αναγέννησαν. Αναρίθμητοι Τούρκοι Μουσουλμάνοι κατακλύζουν τα ρωμαϊκά προσκυνήματα, όχι μόνον στην Πόλη και στα Πριγκηποννήσια, αλλά σε ολόκληρη την τουρκική Επικράτεια. Διότι ο σημερινός κάτοικος της Τουρκίας βιώνει την ρωμηοσύνη ως κομμάτι της υπόστασής του. Γι’ αυτό και Τούρκοι αρχαιολόγοι αναστηλώνουν τα μνημεία και τα προσκυνήματα, με έναν τρόπο και με ευλάβεια που δεν έχω δεί ποτέ σε δυτικό κράτος. Γι’ αυτό και αποκαλύπτονται νέες τοιχογραφίες και ψηφιδωτά, και αναδεικνύονται σε ολόκληρη την Επικράτεια του τουρκικού Κράτους. Αυτά αποσιωπάτε, αυτά αποφεύγετε να αναδείξετε εσείς, σεβαστοί Πατέρες, στο ρωσικό ποίμνιο, διότι –απ’ ό,τι καταλαβαίνει η ταπεινότητά μου- δεν φαίνεται να ενδιαφέρεστε τόσο για την πνευματική ανάσταση της Ορθόδοξης Οικουμένης, αλλά για την καθιέρωση μιας ρωσικής πρωτοκαθεδρίας! Μήπως κάνουμε λάθος; 
Η μακάρια Άννα Νοταρά, κόρη του μεγάλου Δουκός της Κωνσταντινούπολης, Λουκά Νοταρά, έγραφε μεταξύ άλλων στην διαθήκη της στην Βενετία, μετά την Άλωση:
Πρώτον. Να με μνημονεύουν εμέ και τους αυθέντας τους γονείς μου και τους εδικούς μου κατά την τάξιν των Ρωμαίων Χριστιανών. Ακόμη, να κτίσουν ή να καλλιεργήσουν μίαν εκκλησίαν ρωμαίϊκην εις τους τόπους της αυθεντίας της Βενετίας, με τρόπον ότι πάντοτε και αιωνίως να είναι ρωμαίϊκα και εις ιερείς Ρωμαίους, χωρίς αναντιότιτι, δια τας ψυχάς των αυθεντών των γοναίων μου και των εδικών μου και δια την ημετέραν ψυχήν. Ακόμη, να εξαγοράσουν έναν αμάλωτον από τους Τούρκους, Χριστιανόν, και να τον ελευθερώσουν για την ψυχήν της κερα Φροσύνης, της αδερφής μου, καθώς το επάφεικεν εν τη ώρα του θανάτου αυτής. 
Πέντε αιώνες έχουν περάσει, και η κυρα-Άννα η Νοταρά μνημονεύεται ακόμα κατά την τάξιν των Ρωμαίων Χριστιανών, στην ρωμαϊκή εκκλησία η οποία θεμελίωσε με την περιουσία της, με λειτουργία στα ρωμαίϊκα και ιερείς Ρωμαίους.
Και όλοι όσοι μεταλαμβάνουμε από το ίδιο Ποτήριο, Σώμα Χριστού, κεκοιμημένοι, ζωντανοί και αγέννητοι, δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι έτσι θα γίνεται, όπως το επιθύμησε η κυρα-Άννα Νοταρά, μέχρι το τέλος του Κόσμου. Διότι η Ρωμηοσύνη δεν είναι εθνοτική ταυτότητα, αλλά Υπόσταση, σεβαστοί Πατέρες του ρωσικού Πατριαρχείου.
Κυριάκος Παπαδόπουλος 
Επίκουρος Καθ. Kuwait University
https://fanarion.blogspot.com/2018/10/blog-post_46.html