Αρχική Blog Σελίδα 2743

Βούλιαξε το ελληνικό κύρος στους Βουλιαράτες

2

Δεν ήμουν παρών στους Βουλιαράτες. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν άλλοι αυτόπτες μάρτυρες του φονικού πέραν των ειδικών δυνάμεων της αλβανικής αστυνομίας, που ήλθαν ειδικά από τα Τίρανα. Ούτε μπορώ να γνωρίζω ποιός έδωσε την διαταγή. Γνωρίζοντας όμως την δομή της διοίκησης και την αλυσίδα των εντολών, ειδικά την Κυριακή 28 Οκτωβρίου στα Τίρανα, πιθανολογώ ότι η απόφαση ήταν πολιτική. Ολόκληρη η Αλβανία, πολιτικός κόσμος, ΜΜΕ και απλοί πολίτες, επικρότησαν ομόθυμα την πολιτική έκφραση της εκ των υστέρων επικρότησης του φονικού, όπως διατυπώθηκε γραπτώς από τον πρωθυπουργό κύριο Έντι Ράμα στις 28 Οκτωβρίου 2018.

Χρειάστηκαν δέκα μέρες για δοθεί η σορός του φονευθέντος ομογενή στην οικογένειά του. Όπως συμβαίνει και με τους νεκρούς Έλληνες του Έπους του 1940-41, η Αλβανία ακόμα και σήμερα δείχνει να φοβάται τους νεκρούς Έλληνες. Μου έκανε αρνητική εντύπωση το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν υπήρξε ομόθυμη καταδίκη του φονικού, ανεξαρτήτως τού πορίσματος της δικαστικής έρευνας (στην Αλβανία) για το περιεχόμενο του οποίου δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες.

Η εικόνα της Ελλάδος ήταν απογοητευτική μεν, αντιπροσωπευτική δε της σημερινής μας κατάστασης. Το πρώτο στοιχείο που αναδείχθηκε μέσα από τις αντιδράσεις μας ήταν η διαφωνία με την διαφορετική ιδεολογία, νοοτροπία και ίσως τον παράτολμο χαρακτήρα του νεκρού. Τα Τίρανα αδυνατούν να αντιληφθούν ότι πολλοί στην Ελλάδα προτίμησαν να λάβουν θέση με βάση την ιδεολογία, την ιδεοληψία και την κομματική ταυτότητα. Η στάση αυτή που στην Ελλάδα προφανώς κάποιοι την θεωρούν ως «ένδειξη ανωτερότητας και ιδεολογικο-πολιτισμικής υπεροχής» στην Αλβανία ερμηνεύεται ως αδυναμία.

Σε περίπτωση που ό μη γένοιτο είχαμε ένα ανάλογο φονικό στην Ελλάδα με θύμα Αλβανό πολίτη, καμιά κυβέρνηση της Αλβανίας και κανένας πολιτικός της γειτονικής μας χώρας δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του να κρίνει το θύμα προτάσσοντας την ιδεολογία και την κομματική του ταυτότητα. Για την Αλβανία είναι πρώτα από όλα Αλβανός. Ανεξάρτητα τυχόν εγκληματικών ενεργειών του στην Ελλάδα, θα είχε από την Αλβανία διαφορετική μεταχείριση.

Αυτή είναι μία θεμελιώδης διαφορά μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών. Η διαφορά αυτή αντιδράσεων αντανακλά όσο και αν φαίνεται περίεργο την περί ισχύος πεποίθηση των γειτόνων μας που στηρίζεται στο μέτρο της αποφασιστικότητας. Δεν συμμερίζομαι τις οξύτατες λεκτικές συναισθηματικές και συνθηματικές αντιδράσεις στην Ελλάδα που κατά κανόνα κρατούν μερικές ώρες ή έστω ημέρες. Αποστρέφομαι επίσης τις ανεδαφικές και επιπόλαιες συνθηματικές κραυγές -δυστυχώς ακούστηκαν και τέτοιες – για «δυναμική» αντίδραση. Ακριβώς διότι αντιλαμβάνομαι τι εννοούν. Μόνο δειλοί και ανεύθυνοι προτάσσουν τα συνθήματα και τις ανεξέλεγκτες κραυγές μέσα στα ασφαλή τείχη της Αθήνας.

Το ανησυχητικό τρίπτυχο

Το αντίτιμο της δικής τους ανευθυνότητας καταβάλλουν πάντοτε κάποιοι στην Μειονότητα και στις Δομές της. Οι ωσεί παρόντες είναι οι μόνιμοι απόντες. Εκείνο που λείπει στην Ελλάδα διαχρονικά σε σχέση με την γειτονική Αλβανία είναι η σταθερότητα πολιτικής, η αποφασιστικότητα και η συνέπεια. Αντίθετα περισσεύουν οι κραυγές, τα συνθήματα και τα πυροτεχνήματα. Ανάβουν λάμπουν για λίγο και μετά σβήνουν. Μένει μόνο το σκοτάδι. Τίποτε άλλο.

Η Αλβανία, μια χώρα που βγήκε από το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα πριν τρείς δεκαετίες περίπου και αυτοκαταστράφηκε εκ νέου το 1997, μπορεί να αντλήσει θετικά συμπεράσματα ακόμη μία φορά για την διαχείριση εκ μέρους των κυβερνητών της μίας κρίσης με την Ελλάδα. Υπάρχουν όμως και ένα ανησυχητικό τρίπτυχο το οποίο θα ήθελα να αναδείξω:

  1. Η Ελλάδα έδειξε πάλι ότι στερείται μηχανισμού έγκαιρης και έγκυρης πληροφόρησης ακόμη και σε ευαίσθητες εκτός συνόρων μας περιοχές.
  2. Στερείται θεσμικού μηχανισμού διαχείρισης κρίσεων αλλά και της προς τούτο βούλησης.
  3. Η συμπεριφορά μας έχει τα αντίστροφα του επιδιωκομένου αποτελέσματα ειδικά στις σχέσεις μας με την γειτονική Αλβανία. Αυτό θα φανεί πάλι σε πρώτη ευκαιρία.

Βούλιαξε το ελληνικό κύρος στους Βουλιαράτες

Το διαδίκτυο στη φαντασία.

0

Επικοινωνία-Καινοτομία και Διακυβέρνηση.

Εκδόσεις Ροπή.

Συγγραφέας: Robin Mansell / Ρόμπιν Μάνσελ.

Σελίδες: 470

ISBN: 978-618-5289-31-7

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 23-11-2018

 Το βιβλίο αποτελεί μια εντυπωσιακή έρευνα για τη συλλογική μας και σωρευτική κατανόηση της εξέλιξης των ψηφιακών επικοινωνιακών συστημάτων και του Διαδικτύου. Ενώ οι κοινωνίες της πληροφορίας του 21ου αιώνα θα αναπτύξουν όλο και πιο επεξεργασμένες τεχνολογίες, το Διαδίκτυοσυνιστά σήμερα ένα οικείο και διάχυτο μέρος του κόσμου στον οποίο ζούμε, εργαζόμαστε και επικοινωνούμε. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να μελετήσουμε προσεκτικά κάποια θεμελιώδη ερωτήματα – αν φερ’ ειπείν συμβάλλει στην πρόοδο, την κοινωνική συνοχή, τη δημοκρατία και την ανάπτυξη – και την ίδια στιγμή να εξετάσουμε τις πλούσιες και ποικίλες θεωρίες και οπτικές που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια ή και περισσότερο από στοχαστές διαφορετικών γνωστικών αντικειμένων.

Σε αυτό το εντυπωσιακά εμπεριστατωμένο, αλλά περιεκτικό και χρήσιμο βιβλίο η Robin Mansell συνοψίζει τα βασικά σημεία της συζήτησης και κάνει μια επισκόπηση των συμβολών μεγάλων στοχαστών στα συστήματα επικοινωνίας, την οικονομία, την πολιτική, την κοινωνιολογία, την ψυχολογία, τη θεωρία συστημάτων – από τον Norbert Wiener μέχρι τον Brian Arthur και τον Manuel Castells, και από τον Gregory Bateson στον William Davidow και τη Sherry Turkle. Πρόκειται για μια διεπιστημονική και κριτική ανάλυση του τρόπου με τον οποίο βιώνουμε το Διαδίκτυο μπροστά από την οθόνη και των δια δικασιών ανάπτυξης πίσω από την οθόνη, που στο σύνολό τους επηρεάζουν την ιδιωτικότητα, την ασφάλεια, τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας και τη συνολική διακυβέρνηση του Διαδικτύου.

Η συγγραφέας παρουσιάζει με τρόπο ισότιμο τις ιδέες των θερμών υποστηριχτών και των σκεπτικιστών και μας υπενθυμίζει τη διαρκή ανάγκη για προσεκτική, κριτική και ενημερωμένη ανάλυση των παραδόξων και των προκλήσεων του Διαδικτύου, δίνοντας τις δικές απόψεις για το πώς θα μπορούσαμε να κινηθούμε προς μια μεγαλύτερη ενδυνάμωση και προτείνοντας μέτρα χάραξης πολιτικής και προσεγγίσεις διακυβέρνησης που υπερβαίνουν τα συνηθισμένα της συζήτησης.

Αυτό το περιεκτικό βιβλίο θα αποτελέσει απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον θέλει να κατανοήσει τις προκλήσεις που παρουσιάζει το Διαδίκτυο στον 21ο αιώνα, τις συζητήσεις και την έρευνα που θα μπορούσαν να εμπλουτίσουν με πληροφορία αυτήν την κατανόηση.»

 Βιογραφικό

 Η Robin Mansell είναι καθηγήτρια Νέων Μέσων και Διαδικτύου στο Τμήμα Μέσων και Επικοινωνιών του LSE.

Το έργο της εστιάζει σε κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά ζητήματα που προκύπτουν από τις νέες τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνίας, στην ενσωμάτωση των νέων μέσων στην κοινωνία και στις πηγές αποτελεσματικότητας και αποτυχίας στη διακυβέρνηση. Υπήρξε επικεφαλής του Τμήματος Μέσων και Επικοινωνίας του LSE (2006-2009) και Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης για την Έρευνα στα ΜΜΕ και την Επικοινωνία (2004-1008).

Συγγραφέας: Robin Mansell / Ρόμπιν Μάνσελ

Μετάφραση: Έλενα Ψυλλάκου

ISBN: 978-618-5289-31-7

 

Η Τουρκία εφαρμόζει Στρατηγική του Χάους

0
Των Δημήτρη Τσαϊλά και Αλέξανδρου Δρίβα*  

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2018

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, αλλά και οι αξιωματούχοι της, αναπτύσσοντας μια επίμονη στρατηγική κουλτούρα, θεωρούν το κράτος τους πολύ ισχυρό διεθνή παίκτη στον ανταγωνισμό ισχύος απέναντι στους παγκόσμιους παίκτες, όπως είναι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη.

Για όλες τις αδυναμίες της Τουρκίας, ως “Περιφερειακή Δύναμη”, όπως πιστεύει για τον εαυτό της, και προκειμένου να αντισταθμίσει τη μακροχρόνια διάβρωση που ταλανίζει το πολιτικό της σύστημα και την εσωτερική δημοκρατική παρακμή,η Άγκυρα είναι όλο και περισσότερο πρόθυμη να αναλάβει υψηλούς κινδύνους – μερικές φορές απερίσκεπτα – ώστε να εξισορροπήσει τα μειονεκτήματά της, σε σχέση με την ισχύ των ανταγωνιστών της. Η ανάληψη/διαχείριση, υψηλού κινδύνου, είναι μια επικίνδυνη επιχείρηση για κάθε κράτος είτε έχει τη δυνατότητα να υποχωρεί ή όχι. Έτσι γεννούνται τα ερωτήματα:

1. Η μη γραμμική στρατηγική που ακολουθεί η Τουρκία μπορεί να πετύχει τους σκοπούς της;

2. Έχει πιθανότητες επιτυχίας υπέρ της;

3. Μπορεί το χάος να είναι μια στρατηγική από μόνη της;

Σύμφωνα με τις δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων, η απάντηση και στα τρία ερωτήματα είναι καταφατική. Οι Τούρκοι ηγέτες και στρατηγοί έχουν αναπτύξει ένα σύνολο μεθόδων αποσταθεροποίησης που αποσκοπούν στη διάδοση αναταραχών πέρα από τα σύνορά τους για στρατηγική δράση. Ο στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον στο οποίο η πλευρά που αντιμετωπίζει καλύτερα το χάος κερδίζει. Προκειμένου να διευκολυνθεί αυτή η στρατηγική, η Τουρκία εδώ και καιρό εφαρμόζειμεθόδους υβριδικού πολέμουκάνοντας ακόμη και χρήση απειλών, παραπληροφόρησης, και ανατροπής διεθνών συμφωνιών.

Αυτή η στρατηγική είναι τόσο παλιά όσο και νέα, γι’ αυτό και δεν εκπλήσσει. Απλώς οι πόροι και η τεχνολογία αλλάζουν σήμερα. Συνδυάζει την έννοια του ασύμμετρου ανταγωνισμού που είναι αποτέλεσμα για ένα μη γραμμικό μέσο σύγκρουσηςενάντια μόνο στακράτη και περιοχές όπου η Τουρκία έχει πλεονεκτήματα. Κεντρικό στοιχείο αυτής της στρατηγικής είναι η πληροφόρηση βούλησης για έκρηξη πολέμου. Αυτό έχει γίνει μια από τις κύριες απειλές μεταξύ Τουρκίας και Ελληνισμούμε το «casus belli» και το πρωταρχικό διάνυσμα όπου η Άγκυραυλοποιεί τη στρατηγική του χάους.

Το αυταρχικό σύστημα της Τουρκίας απολαμβάνει ισχυρών πλεονεκτημάτων αλλά και αδυναμιών κατά την εκτέλεση της στρατηγικής αυτής. Η κύρια δύναμη της είναι ο ίδιος ο αυταρχισμός της,παρέχοντας στην Άγκυρα μερικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στη διαχείριση της ψυχολογίας φόβου και της πολιτικής της δημιουργίας αποσταθεροποίησης στην περιοχή. Μια πρωταρχική αδυναμία είναι ότι οι προσπάθειες εκφοβισμού στη διασπορά της αστάθειας στην περιφέρειά της,μπορεί να προκαλέσει το φαινόμενο εξοστρακισμού από τους ισχυρούς παράγοντες, όπως το ΝΑΤΟ και την Τελωνειακή Ένωση της Τουρκίας με την ΕΕ, αλλά και τηδιακοπή των ενταξιακών συνομιλιών με την ΕΕ.

Από την πλευρά μας σήμερα ο Ελληνισμός πρέπει να εξετάσει πλήρως τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να μετατρέψει τη τουρκική δυναμική και να αντιμετωπίσει τα τρωτά σημεία της Άγκυρας. Κάθε στρατηγική έχει αδύναμα σημεία, ακόμη και η στρατηγική του χάους. Για την καταπολέμηση της απειλής του χάους της τουρκικής στρατηγικής, ο Ελληνισμός με τους συμμάχους του, πιστεύουμε ότι δεν έχουν εξετάσει πλήρως τον τρόπο που μπορούν να αντιμετωπίσουν τα τρωτά σημεία της Άγκυρας με το σύνολοτων εργαλείων της εθνικής ισχύος.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε αφαιρώντας τις προβλέψιμες συνθήκες λειτουργίας αποσταθεροποίησης της Τουρκίας, για την εφαρμογήστρατηγικής χάους, και να την οδηγήσουμε προς μια βιώσιμη τελική κατάσταση στην οποία θαεπιστρέψει στα “κανονικά” στρατηγικά πρότυπα συμπεριφοράς. Αυτό μπορούμε να το επιτύχουμε με τα ακόλουθα βήματα:

1. Συνειδητοποιώντας,στο εσωτερικό της Ελλάδος , αλλά και με παρεμβάσεις στο διεθνή παράγοντα, ότι η Τουρκία βλέπει το διεθνέςσύστημα πολύ διαφορετικά από ό, τι είναι στηνπραγματικότητα.

2. Προσεγγίζοντας,τις σχέσεις μας με την Τουρκίαγια την κατανόηση ότι η χρήση των όρων όπως “Διεθνές Δίκαιο” και “εθνική κυριαρχία” είναι πρωταρχικά εργαλεία και απαιτείται σεβασμός. Οι ηγέτες της Άγκυρας προκαλούν χρησιμοποιώντας αυτές της έννοιες για adhocπλεονεκτήματα πουκαταλήγουν στον εαυτό τους.

3. Κατανοώντας, ότι η χρήση του υβριδικού πολέμου από μέρους της Τουρκίας έχει έναν σκοπό, τον αντανακλαστικό έλεγχο. (Ένας τέτοιος έλεγχος επιτυγχάνεται με λεπτότητα πείθοντας τους αντιπάλους της Τουρκίαςότι ενεργούν για τα ιδιοτελή τους συμφέροντα, και στην πραγματικότητα οι τούρκοι ακολουθούν τον εθνικό τους όρκο.)

4. Εργαλειοποιώντας με τη διπλωματία τις συμφωνίες με εταίρους και συμμάχους για επιβολή κυρώσεων στηνΤουρκία για τη συνεχή ρεβιζιονιστικήτης συμπεριφορά και τη διασπορά του χάους.

Όταν κάνουμε λόγο για ”χάος”, τότε μπορούμε να κάνουμε τους εξής συνειρμούς: Το χάος οφείλει να διαχωριστεί επιστημολογικά από τον ”υβριδικό πόλεμο” ή από την ”οξεία ισχύ”. Η μη ταύτισή τους προκύπτει από την αιτιώδη σχέση που υπάρχει μεταξύ τους. Πιο συγκεκριμένα, ο ”υβριδικός πόλεμος” είναι μέσο πρόκλησης χάους. Μια χαοτική κατάσταση, εμπεριέχει ως υποσύνολό της τον ”υβριδικό πόλεμο” ή την ”οξεία ισχύ”. Τι κατοχυρώνει το χάος σε εκείνον που το ασπάζεται; Πώς συνδέεται με την ”ανατολική στρατηγική”; Ας δούμε πώς η Τουρκία εφαρμόζει όλα αυτά.

Σύμφωνα με τον Nicholas Taleb, δημιουργό του έργου ”Ο Μαύρος Κύκνος: Ο Αντίκτυπος του εξαιρετικά απρόβλεπτου”, ένα χαρακτηριστικό του απρόβλεπτου και μη συμμετρικού γεγονότος, έρχεται αφού εκδηλωθεί. Ποιο είναι αυτό; Η a posteriori ερμηνεία του ως ”λογικού”. Η αιτιώδης σχέση που ακολουθεί αφού εκδηλωθεί έχει την τάση του τέλειου εξορθολογισμού.

Παρόλα αυτά, πριν και κατά τη διάρκεια εκδήλωσης, ο εξορθολογισμός απουσιάζει. Για παράδειγμα. Η Τουρκία 15 μέρες πριν, ζήτησε άδεια για να εισέλθει στο FIR Αθηνών. Μετά από 7 μέρες, έβγαλε 17 πλοία στο Αιγαίο. Ενώ διαρκώς εξαπολύει απειλές για πόλεμο με την Ελλάδα, δημιουργεί αρνητικό κλίμα στις ελληνοαλβανικές σχέσεις μετά την ανακοίνωση του πρώην Έλληνα ΥΠΕΞ για επέκταση των χωρικών υδάτων μας στο Ιόνιο. Στην Κύπρο η Τουρκία, λόγω της αμερικανικής παρουσίας, δεν μπορεί να κάνει πολλά. Έτσι, προσπαθεί να δημιουργήσει πρόβλημα στο ΝΑΤΟ στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, διευρύνοντας την βεντάλια απειλών (σε Βουλγαρία και Ρουμανία). Όλα αυτά, γίνονται ταυτόχρονα. Η κατάσταση χάους έχει σημαντικές επιπτώσεις για τον αντίπαλο: Στόχος της δημιουργίας χαοτικού πεδίου είναι η παράλυση του αντιπάλου. Το ανθρώπινο δυναμικό που αποφασίζει και εκτελεί τα σχέδια άμυνας μιας χώρας παρουσιάζουν κόπωση λόγω της συνεχούς άγνοιας της κατάληξης μιας τακτικής κίνησης εκείνου που απειλεί.

Ο ”υπνωτισμός” του αντιπάλου, είναι η προϋπόθεση για την εξαπάτησή του μέσω του αιφνιδιασμού. Το χάος εγγυάται και τον υπνωτισμό και την εξαπάτηση και τον αιφνιδιασμό. Στοιχεία που άλλωστε υπάρχουν έντονα στην ανατολική στρατηγική. Ένα έξοχο παράδειγμα από την αρχαιότητα, που βοηθά να κατανοήσουμε αυτού του τύπου την εξαπάτηση η οποία εκδηλώνεται με χαοτικό τρόπο, είναι η Μάχη του Υδάσπη μεταξύ του στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Ινδού Πώρου. Για πολύ καιρό, ο Μέγας Αλέξανδρος εφάρμοσε τον υπνωτισμό μέσω σημάτων εξαπάτησης (κινητοποίηση μπρος-πίσω του στρατού του κατά μήκος του ποταμού) μέχρι ο Πώρος να πειστεί ότι απλώς εφαρμόζεται ένα bluffinggame.

Σκοπός άρα της δημιουργίας χάους είναι η διάλυση όλων των συμμετρικών σχεδίων που έχουν εκπονηθεί για την αντιμετώπιση ενός εχθρού. Πώς αντιμετωπίζεται μια τέτοια κατάσταση; Με τον ίδιο τρόπο. Αν η επιθυμία μας είναι η ειρήνη τότε οφείλουμε να στοχεύσουμε στην ισορροπία. Οφείλει δηλαδή ο αντίπαλος να γνωρίζει ότι το χάος που επιθυμεί να επικρατήσει, μπορούμε να το εφαρμόσουμε και εμείς ώστε να φορτώσουμε με ερωτηματικά τους τρόπους αντιμετώπισης που επιθυμεί να σχεδιάσει.

Συμπεράσματα

Εκτιμάμε ότι η επιχειρησιακή σχεδίαση για την όποια ένταση, κρίση ή θερμό επεισόδιο, περιλαμβάνει περίπλοκα σενάρια και παιχνίδια πολέμου από όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές που αναμιγνύονται, συμπεριλαμβανομένων και των στρατιωτικών επιλογών που σχετίζονται με προηγμένα οπλικά συστήματα.

Η κλιμάκωση-αποκλιμάκωση, πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτού του στρατιωτικού σχεδιασμού μας.

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με πολύπλοκες πολιτικές και λήψη στρατηγικών αποφάσεων που περιπλέκονται ακόμη περισσότερο λόγω της αλληλεπίδρασης των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, των δυνάμεων που εμπλέκονται. Ο Ελληνισμός σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι της έναρξης εκμετάλλευσης του θαλασσίου πλούτου καλείται να διατηρήσει, με κάθε κόστος, σταθερά εδραιωμένη κυρίως τη ναυτική διπλωματία και να κατέχει ναυτική ισχύ ικανή και αποτρεπτική, με σκοπό να χρησιμοποιείται για την υποβοήθηση των θέσεων μας σε καθημερινή βάση.

* Ο Δημήτριος Ν. Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος (ε.α.) ΠΝ – Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι συντονιστής ΤΟΡΕΝΕ – ΙΔΙΣ, μέλος της Ομάδας Θαλάσσιας Στρατηγικής του ΕΛΙΣΜΕ.

Φωτογραφία: AP

liberal.gr

The Oil Price Is Now Controlled By Just Three Men

0

Bin Salman, Trump and Putin are calling the market shots. The prince may struggle to defend output cuts against a hostile Trump and indifferent Putin.

The U.S., Saudi Arabia and Russia now produce more oil than OPEC combined.

Photographer: Simon Dawson/Bloomberg

OPEC has lost what control of the oil market it ever had. The actions (or tweets) of three men — Presidents Donald Trump and Vladimir Putin and Crown Prince Mohammed Bin Salman — will determine the course of oil prices in 2019 and beyond. But of course they each want different things.

While OPEC struggles to find common purpose, the U.S., Russia and Saudi Arabia dominate global supply. Together they produce more oil than the 15 members of OPEC. All three are pumping at record rates and each could raise output again next year, although they may not all choose to do so.

Big Beasts

Whether oil output from the Big 3 continues to outstrip OPEC will depend on the words and actions of Trump, Putin and Bin Salman

Source: Bloomberg

Note: includes crude, condensates and natural gas liquids

It was Saudi Arabia and Russia that led the push in June for the OPEC+ group to relax output restraints that had been in place since the start of 2017. Both subsequently jacked up production to record, or near record, levels. U.S. output soared unexpectedly at the same time, as companies pumping from the Permian Basin in Texas overcame pipeline bottlenecks to move their oil to the Gulf coast.

These increases, alongside smaller downward revisions to demand growth forecasts and President Trump’s decision to grant sanctions waivers to buyers of Iranian oil, have flipped market sentiment from fears of a supply shortage to concerns about a glut in the space of three months. Oil stockpiles in the developed nations of the OECD, which had been falling since early 2017, are rising again and are likely to exceed their five-year average level when October data are finalized, according to the International Energy Agency.

Heading South for Winter

Crude tumbled on higher U.S. supply, a weaker demand outlook and Iran sanctions waivers

Source: Bloomberg

As oil prices have headed south, Saudi Arabia said it would cut exports by 500,000 barrels a day next month and warned fellow producers that they needed to cut about 1 million barrels a day from October production levels. That drew a lukewarm response from Putin and swift Twitter rebuke from Trump.

Bin Salman needs oil revenue to fund his ambitious plans to transform Saudi Arabia, while avoiding unrest from those hurt in the process. The International Monetary Fund forecasts that the kingdom will need an oil price of $73.3 a barrel next year to balance its fiscal budget. Brent crude is trading about $5 below that, with Saudi Arabia’s exports trading at a discount to the North Sea benchmark. Prolonging output cuts for a third year is the only way he can realize the price he needs.

Putin may yet decide that maintaining his improved political relationship with MBS, as the Crown Prince is known, is worth a small sacrifice. But it’s not a foregone conclusion that Russia will agree to extend output cuts when producers gather in Vienna next month. Putin says oil prices of around $70 a barrel suit him “completely.”

The opposition from Trump will — naturally — be much louder and comes at a time when he and MBS are trying to preserve their political relationship, while American senators consider harsher sanctions on Saudi Arabia in response to the war in Yemen and the killing of dissident journalist Jamal Khashoggi.

Shale Surge

U.S. oil production is expected to reach 12 million barrels a day six months sooner than thought just a month ago

Source: Bloomberg, EIA

A bigger U.S. threat to Saudi plans than Trump’s tweets will come from the Texas oil patch. American producers have added a volume equivalent to the entire output of OPEC’s Nigeria in the past 12 months. Their production could reach 12 million barrels a day by April, according to the Department of Energy. That’s six months sooner than it was forecasting just a month ago and 1.2 million barrels a day more than it foresaw in January.

Saudi Arabia will have to risk Trump’s wrath, Putin’s indifference and a booming U.S. shale industry if it hopes to balance the oil market in 2019.

This column does not necessarily reflect the opinion of the editorial board or Bloomberg LP and its owners.

To contact the author of this story:
Julian Lee at [email protected]

To contact the editor responsible for this story:
James Boxell at [email protected].

https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2018-11-18/bin-salman-trump-and-putin-control-the-oil-price-now

Τα «σύνορα» της Ρωσίας μπαίνουν στο στόχαστρο των ΗΠΑ

0
  • Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς.- Δημοσιεύθηκε: 19 Νοεμβρίου 2018 – 07:56 stratfor/euro2day.gr

Οι χώρες που περιβάλλουν τη «ρωσική αρκούδα» μπαίνουν στο στόχαστρο της Ουάσιγκτον. Η στήριξη στην Ουκρανία και οι κινήσεις σε Πολωνία, Ρουμανία και Βαλτική. Το παιχνίδι με την Αρμενία στον Καύκασο και η Κεντρική Ασία.

Η αντιπαράθεση Ρωσίας-Δύσης δεν έδειξε σημάδια αποκλιμάκωσης το 2018 και οι πρόσφατες προσπάθειες των ΗΠΑ να εντείνουν την πίεση προς το Κρεμλίνο σηματοδοτούν πως τέτοιες εντάσεις θα αυξηθούν το επόμενο έτος.

Σε μια προσπάθεια να αλλάξουν τη ρωσική εξωτερική πολιτική, οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει κυρώσεις στη ρωσική οικονομία εν μέσω απειλών για επιβολή επιπλέον κυρώσεων το επόμενο έτος. Και τώρα που οι ΗΠΑ έχουν ανακοινώσει τις προθέσεις τους να αποσυρθούν από τη συνθήκη INF για τα πυρηνικά μεσαίου βεληνεκούς, είναι αναπόφευκτο πως θα υπάρξει νέα στρατιωτική συγκέντρωση και από τις δύο πλευρές.

Ένα άλλο βασικό στοιχείο της αμερικανικής πίεσης προς τη Μόσχα επικεντρώνεται στους δεσμούς της Ουάσιγκτον με τις πρώην Σοβιετικές χώρες στην περιφέρεια της Ρωσίας, από την Ανατολική Ευρώπη μέχρι τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Λόγω έλλειψης γεωγραφικών εμποδίων στη Ρωσία, τα εδάφη αυτά σχηματίζουν κράτη-αναχώματα που προστατεύουν τον πυρήνα της χώρας από τις ξένες δυνάμεις ενώ παράλληλα παρέχουν και έναν «αγωγό» για την προβολή της επιρροής του Κρεμλίνου προς τα έξω.

Πράγματι, η άνοδος και πτώση της Ρωσίας ως περιφερειακής και παγκόσμιας δύναμης ιστορικά εξαρτιόταν από την ικανότητά της να ελέγχει αυτά τα εδάφη. Ως αποτέλεσμα, τα κράτη αυτά έχουν φυσικά παίξει κρίσιμο ρόλο στη στρατηγική περιορισμού που ακολουθούν οι ΗΠΑ για τη Ρωσία στη μετασοβιετική περίοδο. Και καθώς κλιμακώνονται οι εντάσεις μεταξύ της Μόσχας και της Ουάσιγκτον, αυτά τα κράτη στα σύνορα θα γίνονται όλο και περισσότερο κεντρικά θέατρα στον ανταγωνισμό μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Ανατολική Ευρώπη: Το πεδίο μάχης της Ουκρανίας

Στην «καρδιά» της αντιπαλότητας των δύο δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη βρίσκεται η Ουκρανία, που βιώνει τον πέμπτο χρόνο συγκρούσεων. Η Ουάσινγκτον έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη στήριξη του Κιέβου από πολιτική, οικονομική άποψη και από άποψη ασφάλειας στον πόλεμό της κατά των αυτονομιστών στην ανατολική Ουκρανία που στηρίζονται από τη Ρωσία, οι ΗΠΑ ήδη παρέχουν στήριξη στον τομέα της ασφάλειας στην Ουκρανία με τη διενέργεια κοινών στρατιωτικών αυξήσεων και την παράδοση περιορισμένων ποσοτήτων όπλων.

Οι ΗΠΑ είναι πιθανό να αυξήσουν τις πωλήσεις όπλων στην Ουκρανία το επόμενο έτος και να βοηθήσουν στις προσπάθειες του Κιέβου να ενισχύσει το ναυτικό της στη Θάλασσα του Αζόφ, που εμφανίζεται ως νέο πιθανό σημείο ανάφλεξης στην αντιπαράθεση της Ουκρανίας με τη Ρωσία. Οι εξελίξεις θα υπονομεύσουν τη διαπραγματευτική διαδικασία που πραγματοποιήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας για τερματισμό της σύγκρουσης στην Ουκρανία, καθιστώντας απίθανο τον τερματισμό της σύγκρουσης και την ανάπτυξη ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ στην ανατολική Ουκρανία το ερχόμενο έτος.

Αλλού στην Ανατολική Ευρώπη, η προοπτική απόσυρσης των ΗΠΑ από τη Συνθήκη INF θα οδηγήσει την Ουάσινγκτον να ενισχύσει τα αμερικανικά στρατιωτικά assets και να διεξάγει περισσότερες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις σε μέλη του ΝΑΤΟ όπως η Πολωνία, η Ρουμανία και οι χώρες της Βαλτικής. Επιπλέον, οι ΗΠΑ θα προχωρήσουν τις διαπραγματεύσεις για εδραίωση μιας μόνιμης στρατιωτικής βάσης στην Πολωνία, αν και η ανάπτυξή της δεν θα πραγματοποιηθεί αυτό το έτος.

Η Ρωσία θα απαντήσει με δική της στρατιωτική ανάπτυξη σε περιοχές όπως το Καλίνινγκραντ της δυτικής Ρωσίας και η Κριμαία, ενώ παράλληλα θα επιδιώξει δικές της διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία αεροπορικής βάσης στη Λευκορωσία. Σε αυτή τη μάχη για την περιφέρεια της Ρωσίας, η Ουάσινγκτον αναμένεται να προσφέρει οικονομικά κίνητρα στη Λευκορωσία, σε μια προσπάθεια να την πείσει να μην αυξήσει τους στρατιωτικούς δεσμούς της με τη Μόσχα. Η Λευκορωσία θα είναι ανοικτή στις προσεγγίσεις των ΗΠΑ, όμως θα παραμείνει στρατηγικά ευθυγραμμισμένη με τη Ρωσία σε ό,τι αφορά την ασφάλεια.

Καύκασος: «Φλερτάροντας» την Αρμενία

Στον Καύκασο, η Ουάσινγκτον θα επικεντρώσει την προσοχή της στην ενίσχυση των δεσμών με την κυβέρνηση της Αρμενίας. Η Αρμενία παραδοσιακά υπήρξε ένας από τους στενότερους και πιο πιστούς συμμάχους της Ρωσίας -η χώρα είναι μέλος της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης, της οποίας ηγείται η Μόσχα, και του στρατιωτικού μπλοκ Οργανισμός Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας-, όμως τους τελευταίους μήνες υπήρξαν πολιτικές εντάσεις μεταξύ της Αρμενίας και της Ρωσίας, μετά την άνοδο στην εξουσία του ηγέτη της αντιπολίτευσης Νικόλ Πασινγιάν με τη Βελούδινη Επανάσταση του Απριλίου.

Οι ΗΠΑ ελπίζουν να εκμεταλλευτούν αυτές τις εντάσεις μπαίνοντας «σφήνα» μεταξύ της Αρμενίας και της Ρωσίας -κάτι που έχουν ήδη προσπαθήσει να κάνουν, όπως φαίνεται από την επίσκεψη του Αμερικανού συμβούλου εθνικής ασφάλειας Τζον Μπόλτον στην Αρμενία τον Οκτώβριο, όταν εξέφρασε το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για πώληση όπλων στην Αρμενία.

Η Μόσχα θεωρεί άμεση πρόκληση την προσφορά του Μπόλντον, καθώς η Ρωσία αυτή τη στιγμή έχει μονοπώλιο πωλήσεων όπλων στην Αρμενία, καθώς και 5.000 στρατιώτες στη χώρα. Ενώ η Αρμενία είναι απίθανο τελικά να εγκαταλείψει την στρατηγική ευθυγράμμισή της με τη Ρωσία, ωστόσο οι πολιτικές εντάσεις μεταξύ των δυο θα μπορούσαν να δώσουν στις ΗΠΑ την ευκαιρία να αποδυναμώσει σταδιακά έναν βασικό σύμμαχο στην περιφέρεια της Μόσχας.

Ο κύριος αντίπαλος της Αρμενίας, το Αζερμπαϊτζάν, επίσης θα προσελκύσει την προσοχή των ΗΠΑ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την άσκηση πίεσης προς το Ιράν. Οι σχέσεις του Αζερμπαϊτζάν με τον νότιο γείτονά του θα πιεστούν, καθώς η κυβέρνηση προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία στην εξωτερική πολιτική της συμμετέχοντας στην στρατηγική των ΗΠΑ για περιορισμό της Τεχεράνης. Πράγματι, το Αζερμπαϊτζάν είχε ήδη σταματήσει να αγοράζει φυσικό αέριο από το Ιράν πριν τεθούν σε ισχύ οι αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν στις 5 Νοεμβρίου και είναι πιθανό να μειώσει τους οικονομικούς δεσμούς με το Ιράν ακόμα περισσότερο.

Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ θα αυξήσουν επίσης τη στήριξη στον τομέα της ασφάλειας και θα διεξάγουν περισσότερες στρατιωτικές ασκήσεις με τη Γεωργία, τη μόνη χώρα της περιοχής που επιδιώκει ενεργά ενσωμάτωση στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

Κεντρική Ασία: Το Ουζμπεκιστάν… γυρίζει απ’ το κρύο

Στα ανατολικά στην Κεντρική Ασία, οι ΗΠΑ είναι πιθανό να αυξήσουν τις πρωτοβουλίες τους για να αντιμετωπίσουν την τρομοκρατία και το λαθρεμπόριο ναρκωτικών στην περιοχή, ιδιαίτερα σε χώρες που συνορεύουν με το Αφγανιστάν, όπως το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Όμως η Ρωσία και η Κίνα θα διενεργήσουν δικές τους αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις, δημιουργώντας προοπτική για κλιμάκωση των εντάσεων στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων μεταξύ της Μόσχας και του Πεκίνου από τη μια πλευρά και της Ουάσινγκτον από την άλλη.

Στο οικονομικό μέτωπο, η Ουάσινγκτον θα προσπαθήσει επίσης να καλλιεργήσει καλύτερους οικονομικούς δεσμούς στην Κεντρική Ασία σε χώρες όπως το Καζακστάν και ιδιαίτερα το Ουζμπεκιστάν. Ο πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν, Σαβκάτ Μιρζιγιόγεφ, έχει βγάλει σιγά-σιγά τη χώρα του από τη σκιά, δημιουργώντας ευκαιρίες για τις εξωτερικές δυνάμεις να αυξήσουν τους οικονομικούς δεσμούς και τους δεσμούς στον τομέα της ασφάλειας με την ουζμπεκική κυβέρνηση -κάτι που φυσικά έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον της Ρωσίας και των ΗΠΑ.

Κρατώντας επιφυλακτική στάση αναφορικά με τους αυξανόμενους οικονομικούς δεσμούς της Μόσχας με το Ουζμπεκιστάν, αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ξεκάθαρα την επιθυμία τους να ανταγωνιστούν με τη Ρωσία σε όρους οικονομικών και επενδυτικών συμφωνιών. Ως αποτέλεσμα, το Ουζμπεκιστάν είναι πιθανό να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οικονομική στήριξη και από της δυο χώρες, διατηρώντας ταυτόχρονα μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ των δυο, αποφεύγοντας να εισέλθει σε οποιαδήποτε επίσημη συμμαχία.

Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να κινηθούν στα σύνορα της Ρωσίας, με τη σειρά τους, θα διαμορφώσουν τις ενέργειες της Μόσχας έναντι της Δύσης. Έχοντας πρόθεση να εκμεταλλευτεί τους διχασμούς στην Ευρώπη και να υπονομεύσει την ενότητα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, η Ρωσία θα φανεί δραστήρια στην εκστρατεία υβριδικού πολέμου της κατά της Δύσης, εμπλεκόμενη στα πολιτικά άλλων χωρών, διαδίδοντας προπαγάνδα, εξαπολύοντας κυβερνοεπιθέσεις και στήνοντας μυστικές επιχειρήσεις κατά της Δύσης και των χωρών που τείνουν πως τη Δύση, όπως η Ουκρανία και οι χώρες της Βαλτικής.

Αν και η Ρωσία μπορεί να μην πετύχει να αντισταθμίσει τις προσεγγίσεις των ΗΠΑ στις χώρες της πρώην Σοβιετικής περιφέρειας, μπορεί να υποδαυλίσει μια μεγαλύτερη αστάθεια στα σύνορά της, καθιστώντας έτσι τις περιοχές αυτές βασικά πεδία μάχης στην ευρύτερη αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας το 2019.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1649046/ta-synora-ths-rosias-mpainoyn-sto-stohastro-ton-hp.html

Τουρκικοί τυχοδιωκτισμοί επί χάρτου

1

Τις τελευταίες εβδομάδες ο Tούρκος υπουργός Aμυνας, Χουλουσί Ακάρ, παρουσιάζει διάφορους χάρτες με ακραίες τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος των ελληνικών θαλασσίων ζωνών. Οι χάρτες αυτοί δημιουργήθηκαν την περίοδο 2010-12. Είχε προηγηθεί η υπογραφή συμφωνιών μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας με Αίγυπτο (2003), Λίβανο (2007) και Ισραήλ (2010). Με αυτές η Κύπρος οριοθέτησε την αποκλειστική οικονομική ζώνη της στις νότιες και νοτιοανατολικές της θάλασσες. Ακολούθως, διαχώρισε το μεγαλύτερο τμήμα των θαλάσσιων περιοχών της σε 13 ερευνητικά τεμάχια και προχώρησε σε διεθνείς διαγωνισμούς. Η Τουρκία θεώρησε ότι οι συμφωνίες είναι νομικά άκυρες και κατά συνέπεια μη δεσμευτικές. Διεκδίκησε όλες τις θαλάσσιες περιοχές δυτικά της Κύπρου ως τμήμα της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Στην Κύπρο αναγνώρισε μόνον τα χωρικά της ύδατα. Νοτίως και νοτιοανατολικώς του νησιού η παρέμβαση της Τουρκίας υποτίθεται ότι έγινε για λογαριασμό των Τουρκοκυπρίων που απαίτησαν ό,τι είχε απομείνει. Δικαιώματα, όμως, επί της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ ασκούνται από κράτη και όχι από ομάδες στο εσωτερικό των κρατών, όπως είναι οι Τουρκοκύπριοι.

Τον Απρίλιο του 2012, λίγες ημέρες πριν από τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές, δημοσιεύθηκαν στην τουρκική εφημερίδα της κυβερνήσεως εκχωρήσεις θαλασσίων περιοχών δυτικώς της Κύπρου και νοτίως της Ρόδου και του Καστελλόριζου στην κρατική τουρκική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ. Το τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου ανάμεσα στην Κύπρο και στη Ρόδο κατέστη και επισήμως αντικείμενο διεκδικήσεως από την Τουρκία. Ολα αυτά δεν αποθάρρυναν τις ξένες πετρελαϊκές εταιρείες που αποφάσισαν να επενδύσουν στα τεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ.

Σε εκείνη τη φάση Tούρκοι στρατιωτικοί προχώρησαν σε ασκήσεις επί χάρτου με ακραία σενάρια διεκδικήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Βασικός εμπνευστής των περισσοτέρων είναι ο νυν υποναύαρχος του γενικού επιτελείου ναυτικού, Γιαϊτσί, που δημοσίευσε και σχετική μελέτη (Cihat YAYCI, «Dogu Akdeniz’de Deniz Yetki Alanlarinin PaylasIlmasi Sorunu ve Türkiye»).

Τα βασικά σημεία αυτών των χαρτών είναι τα ακόλουθα: (α) Η Τουρκία εμφανίζεται να είναι το κράτος με το οποίο πρέπει να γίνουν όλες οι οριοθετήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. (β) Οι χαράξεις βασίζονται στη μέση γραμμή ανάμεσα στις ηπειρωτικές ακτές της Τουρκίας και απέναντι κράτη. (γ) Κατά την οριοθέτηση αγνοούνται απολύτως όλα τα νησιά ανεξαρτήτως μεγέθους. Eτσι αγνοούνται η Ρόδος, η Κάρπαθος, η Κρήτη, ακόμη και η Κύπρος που είναι κράτος. Στα νησιά «αφήνονται» ως θαλάσσια ζώνη μόνον χωρικά ύδατα. (δ) Το δέλεαρ για τις παράκτιες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου είναι, ότι εάν υπογράψουν συμφωνίες με την Τουρκία, θα «κερδίσουν» σημαντικές θαλάσσιες εκτάσεις εν συγκρίσει με οριοθετήσεις με Ελλάδα και Κύπρο.

Συνολική απεικόνιση της καταστάσεως στην Αν. Μεσόγειο

Με κίτρινο σημειώνονται οι επίσημες τουρκικές εκχωρήσεις δικαιωμάτων έρευνας και εκμεταλλεύσεως επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της κυπριακής ΑΟΖ ήδη από τον Μάιο του 2012. Με την κόκκινη γραμμή απεικονίζονται οι νέες διεκδικήσεις που προβάλλει ο Tούρκος υπουργός Aμυνας Χουλουσί Ακάρ και εκτείνονται νοτίως της Κρήτης σε περιοχές που η Ελλάδα έχει ήδη διαχωρίσει σε ερευνητικά τεμάχια.

Πρόταση οριοθετήσεως Τουρκίας με Λίβανο

Η Τουρκία προτείνει στον Λίβανο να καταγγείλει τη συμφωνία που υπέγραψε με την Κύπρο (2007). Με πορτοκαλί χρώμα σημειώνονται οι περιοχές που θα κερδίσει εν συγκρίσει με τη σημερινή οριοθέτηση. Για τις ανάγκες της τουρκικής προτάσεως αγνοείται η Κύπρος. Το ενδιαφέρον είναι ότι η προτεινόμενη οριοθέτηση παραβιάζει τη συριακή υφαλοκρηπίδα, αφού εισέρχεται εμφανώς σε τμήμα της.

Πρόταση οριοθετήσεως Τουρκίας με Ισραήλ

Πρόκειται για τον πιο ακραίο από πλευράς συλλήψεως χάρτη. Η Τουρκία βασίζεται σε ένα μικρό τμήμα της ακτογραμμής της για να αμφισβητήσει την ελληνική υφαλοκρηπίδα και την κυπριακή ΑΟΖ. Η πρόταση παραβιάζει ελαφρώς και την υποτιθέμενη πρόταση οριοθετήσεως Τουρκίας – Αιγύπτου. Το δέλεαρ για τους Ισραηλινούς είναι ότι το προτεινόμενο όριο τοποθετείται δεκάδες μίλια δυτικότερα του σημερινού.

Πρόταση οριοθετήσεως Τουρκίας με Αίγυπτο

Η Τουρκία ζητεί από την Αίγυπτο να αποκηρύξει την κατατεθειμένη στον ΟΗΕ συμφωνία της με την Κύπρο (2003). Προτείνει οριοθέτηση ανάμεσα στις τουρκικές και αιγυπτιακές ακτές, αγνοώντας την Κύπρο. Επειδή επιλέγει τη μέση γραμμή, αφήνει εκτός των διεκδικήσεών της (δηλ. «εκχωρεί» στην Αίγυπτο) το επίμαχο τεμάχιο 10, όπου κάνει γεωτρήσεις η ExxonMobil. Η Αίγυπτος εμφανίζεται να «κερδίζει» πολλές χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας περιοχής (με πορτοκαλί χρώμα).

Τουρκικές διεκδικήσεις νοτίως της Κρήτης

Μέχρι το 2011 οι τουρκικές διεκδικήσεις ορίζονταν δυτικά από τα χωρικά ύδατα Ρόδου – Καρπάθου – Κάσου και ανατολικά από τα χωρικά ύδατα της Κύπρου. Οι Tούρκοι χαρτογράφοι πρότειναν να μην περιοριστούν οι Τουρκοκύπριοι στις περιοχές βορείως και ανατολικώς του νησιού (10.600 τετρ. χλμ.) αλλά να διεκδικήσουν και τις θάλασσες νοτίως (24.500 τετρ. χλμ.). Αυτό έγινε τον Σεπτέμβριο του 2011. Ο χάρτης με τις τουρκικές διεκδικήσεις νοτίως της Κρήτης (8.900 τετρ. χλμ.) εμφανίστηκε από τον Ακάρ τον Οκτώβριο του 2018.

Οι θαλάσσιες ζώνες των νησιών και το «δέλεαρ» για τη Λιβύη

Οι χάρτες αυτοί παρουσιάστηκαν από τον Ακάρ κατά την επίσκεψή του στη Λιβύη. Στον χάρτη αριστερά οι Τούρκοι προτείνουν να αγνοηθεί η υφαλοκρηπίδα Ρόδου, Καρπάθου, Κάσου και Κρήτης και να θεωρηθούν ως αντικείμενες ακτές για οριοθέτηση αυτές της Τουρκίας. Ετσι η Λιβύη θα «κερδίσει» 16.700 τετρ. χλμ. Στον χάρτη δεξιά οι Τούρκοι δεν περιορίζονται στις περιοχές που έχουν οι ίδιοι όφελος. Προτείνουν στους Λίβυους να συνεχίσουν την οριοθετική γραμμή δυτικά σε όλο το μήκος της Κρήτης, αυξάνοντας κατά 39.000 τετρ. χλμ. την περιοχή τους. Το σύνολο των προτεινόμενων τουρκικών οριοθετήσεων παραβιάζει στοιχειώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου για τις θαλάσσιες ζώνες των νησιών. Κατ’ αναλογίαν, σύμφωνα με την τουρκική λογική, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία ως νησιά δεν έπρεπε να έχουν θαλάσσιες ζώνες στον Ατλαντικό ωκεανό. Η επίκληση των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων είναι εντελώς προσχηματική. Οι Τουρκοκύπριοι έχουν «εκχωρήσει» τα σχετικά δικαιώματα στην τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ.

Οι χάρτες που υιοθετεί με καθυστέρηση 7-8 ετών από τη δημιουργία τους ο Ακάρ, επιχειρούν να ανατρέψουν το σύνολο των συμφωνιών οριοθετήσεως στις οποίες προχώρησε η Κύπρος με τις γειτονικές της χώρες. Η αμφισβήτηση συμπεφωνημένων θαλασσίων ορίων δεν διαφέρει επί της ουσίας από την αμφισβήτηση χαραγμένων χερσαίων συνόρων. Η προσπάθεια ανατροπής του πολιτικού χάρτη της περιοχής αποτελεί εντελώς τυχοδιωκτική επιλογή, που δυναμιτίζει τη σταθερότητα όλης της Ανατολικής Μεσογείου. Το χειρότερο είναι ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει τις θαλάσσιες ζώνες της Ελλάδας και της Κύπρου ως λεία που προτείνει γενναιόδωρα να τη μοιραστεί με τα υπόλοιπα κράτη της περιοχής.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

“Καθημερινή”

Ο Αφανισμός της Χριστιανικής μειονότητας στο Ιράκ

0

Το Πανεπιστήμιο είναι υπόθεση της κοινωνίας. Διαφορετικά τετέλεσται.

3

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ (απο την εφημερίδα “Μακεδονία” της 18.11.18).

Ποιο πανεπιστήμιο χρειάζεται η χώρα είναι θέμα που θα συζητηθεί τη Δευτέρα 19 Νοεμβρίου από τις 6μμ-9μμ στον κινηματογράφο Αλέξανδρος.

Ακούγεται λίγο παλιομοδίτικο γιατί με τέτοια συνθήματα πορεύθηκε το Πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης και οδηγήθηκε στο σημερινό εκφυλισμό. Γιατί περί εκφυλισμού πρόκειται. Είναι, όμως, παλιομοδίτικο το σύνθημα;

Η προσπάθεια που γίνεται σε ακαδημαϊκό επίπεδο είναι σοβαρή αλλά για να αποδώσει απαιτούνται ορισμένες προϋποθέσεις που, δυστυχώς, δεν συντρέχουν.

Επι παραδείγματι, η οικονομική κρίση έχει μεγάλες επιπτώσεις και στην Ανώτατη Εκπαίδευση, ενώ δεν θα έπρεπε.

Πολλά τμήματα λειτουργούν με ελάχιστο αριθμό καθηγητών και δεν υπάρχουν στοιχειώδεις οικονομικές δυνατότητες για την έρευνα που, υποτίθεται, είναι ένα από τα ζητούμενα του Πανεπιστημίου.

Παρόλα αυτά με τις προσπάθειες καθηγητών και φοιτητών το ελληνικό πανεπιστήμιο και, ειδικότερα, το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, κατέχουν αξιοζήλευτη θέση στις διεθνείς κατατάξεις.

Τα αρνητικά φαινόμενα ήρθαν το τελευταίο διάστημα έντονα στην επικαιρότητα. Και απειλούν όχι, μόνο, την εικόνα αλλά και την ουσία του πανεπιστημίου. Χωρίς καμιά προφύλαξη βαποράκια αλλά και έμποροι ναρκωτικών πουλούν την πραμάτεια τους μπροστά στις πύλες των σχολών. Και, μάλιστα, στην εμβληματικότερη από αυτές: τη φιλοσοφική. Φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενοι κινδυνεύουν καθημερινά ενώ τα σημάδια της πώλησης και της χρήσης είναι εμφανή. Παρά τις προσπάθειες των πανεπιστημιακών αρχών, δεν είναι εικόνα πανεπιστημιακού χώρου αυτή.

Η αστυνομία επικαλείται το άσυλο και δεν παρεμβαίνει, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο πως αν παρενέβαινε το πρόβλημα θα εξαλειφόταν. Έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και χρειάζεται κάτι σοβαρότερο από τις συλλήψεις. Και εδώ προκύπτει, η ανάγκη του τίτλου. Το πανεπιστήμιο πρέπει να γίνει υπόθεση της κοινωνίας. Μιλάμε για το δημόσιο πανεπιστήμιο που με τη λειτουργία του και τα στάνταρτς που κατέκτησε, βοήθησε τα μέγιστα στην κοινωνική κινητικότητα των μεταπολιτευτικών χρόνων. Πολύ περισσότερο βοήθησε στην κοινωνική κινητικότητα της μεταπολεμικής περιόδου αλλά ας μην πάμε τόσο μακριά. Ας μείνουμε στο πανεπιστήμιο που με τις δράσεις ή τις παραλείψεις μας βοηθήσαμε όλοι να καταλήξει στην σημερινή μορφή.

Παιδιά και οικογένειες ξεχασμένες από το Θεό κατάφεραν με χίλιες δύο στερήσεις να σπουδάσουν και να βρουν μια αξιοζήλευτη θέση στην κοινωνία. Αυτήν τη δυνατότητα τους την έδωσε το Πανεπιστήμιο. Αυτή τη δυνατότητα το πανεπιστήμιο μπορεί και σήμερα να την δώσει. Φτάνει να το βοηθήσουμε και εμείς. Και είναι, πάλι, υπόθεση της κοινωνίας να πει σε όσους από το εσωτερικό του, ή έξω από αυτό, το υπονομεύουν: φτάνει, ως εδώ. Πριονίζετε το κλαδί που κάθεστε και καθόμαστε. Όποιοι και να είναι αυτοί.

Το πανεπιστήμιο δεν έχει ιδιοκτήτες. Είναι θεσμός της κοινωνίας στην οποία λειτουργεί. Κανένας νεαρός που θέλει να εκτονωθεί, είτε είναι φοιτητής είτε μέλος μιας συλλογικότητας, δεν μπορεί να το καταστρέφει. Διότι αυτό που καταστρέφει δημιουργήθηκε με τον ιδρώτα και πολλές φορές με το αίμα του εργάτη ή του αγρότη που πλήρωσε τους φόρους του για να το δημιουργήσει η πολιτεία.

Από την άλλη, το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να είναι ένας καθεύδων χώρος. Δεν μπορεί να θυμίζει ησυχία νεκροταφείου. Στο πανεπιστήμιο παράγονται και διακινούνται ιδέες. Οι χώροι του αποτελούν πειραματικά επιστημονικά και κοινωνικά εργαστήρια. Εδώ θα δοκιμαστούν οι ιδέες, οι εφευρέσεις και οι ανακαλύψεις, ακόμη και με έντονο τρόπο. Αυτό το πανεπιστήμιο είναι δημιουργικό. Αυτό το πανεπιστήμιο όχι μόνο μπορεί αλλά και επιβάλλεται να έχει επαφή με την κοινωνία.

Υπάρχει, όμως, και ένας άλλος ρόλος του σύγχρονου πανεπιστημίου τον οποίο μια κοινωνία πρέπει να αναζητήσει. Το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να μείνει έξω από την παραγωγή. Πρέπει να συνδεθεί μαζί της. Οι περισσότεροι απόφοιτοί του εκεί θα αναζητήσουν εργασία. Και η εκπαίδευση δεν μπορεί να γίνεται σε φαντασιακές καταστάσεις.

Το σύγχρονο πανεπιστήμιο, στους τομείς του που έχουν σχέση με την παραγωγή, είναι πολύ διαφορετικό από το πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης. Η γνώση είναι εξειδικευμένη. Εκτός από τη γενική παιδεία χρειάζεται λεπτομερής εξειδίκευση. Το ερώτημα είναι αν αυτήν την εξειδίκευση θα την παρέχει το πανεπιστήμιο ή ιδρύματα και κέντρα που θα λειτουργούν παράλληλα με αυτό, και εκτός αυτού, για τους αποφοίτους του.

Μπορεί το πανεπιστήμιο να διατηρήσει τα κοινωνικά χαρακτηριστικά που είχε ως σήμερα αλλά, παράλληλα, να βελτιώσει και να εκσυγχρονίσει το περιεχόμενο των σπουδών του ώστε να συνεχίσει να είναι χρήσιμο και απαραίτητο. Είναι μια πρόκληση στην οποία αν δεν ανταποκριθεί θα παρακμάσει.

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που απασχολούν όσους προβληματίζονται για το πανεπιστήμιο που έχει ανάγκη μια σύγχρονη κοινωνία.

Μήπως ήρθε η ώρα να τα συζητήσουμε;

Το πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης περνά, αναμφισβήτητα, κρίση. Ποιο πανεπιστήμιο χρειαζόμαστε;

Αυτό είναι το ερώτημα που θα απασχολήσει αύριο Δευτέρα 19 Νοεμβρίου την εκδήλωση που οργανώνει ο Σύλλογος Αποφοίτων Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τις 6μμ-9μμ στον κινηματογράφο Αλέξανδρος (Εθνικής Αμύνης 1, απέναντι από το ΚΘΒΕ).

Είναι η πρώτη μιας σειράς ανάλογων εκδηλώσεων που θα αναζητήσουν το ρόλο του σύγχρονου πανεπιστημίου.

Προσκλήθηκαν στο πάνελ άνθρωποι που, ως φοιτητές, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του μεταπολιτευτικού πανεπιστημίου. Πιστεύουμε πως θα κάνουν μια κριτική της πορείας του και, γιατί όχι, μια αυτοκριτική της δικής τους συμμετοχής μέσω των οργανώσεών που εκπροσωπούσαν. Και με την πείρα που απόκτησαν ως πολίτες θα κάνουν και προτάσεις για το πανεπιστήμιο που χρειαζόμαστε.

Μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί κομματικό φέουδο το πανεπιστήμιο; Δεν είναι τεράστιες οι ευθύνες των κομμάτων για τη σημερινή κατάντια του;

Θα είναι παρόν και ο πρύτανης του ΑΠΘ που θα αναπτύξει την εμπειρία του ως ακαδημαϊκού δασκάλου αλλά και ως πρύτανη. Και, βεβαίως, θα γίνει συζήτηση με το ακροατήριο.

Η υπόθεση του πανεπιστημίου αν δεν γίνει υπόθεση της κοινωνίας θα ναυαγήσει. Στον σύγχρονο κόσμο όπου όλα αλληλοεπηρεάζονται δεν υπάρχουν αποστειρωμένοι θεσμοί. Όλα αλληλοσυμπλέκονται και όλα επηρεάζονται.

Ας σηκωθούμε από τους καναπέδες μας γιατί η ευθύνη μας, σε περίπτωση παρακμής ή αποτυχίας, θα είναι μεγάλη.

Παντελής Σαββίδης

Πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων ΑΠΘ.

 

 

 

 

Σε άμεσο κίνδυνο ο Ασάνζ (Από τον Καπιταλισμό της παρακολούθησης στο τέλος του Ανθρώπου;)

0

Σε άμεσο κίνδυνο βρίσκεται ο ιδρυτής των Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ, με την φιλοαμερικανική κυβέρνηση του Ισημερινού έτοιμη να τον εκδώσει τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι “αρμόδιες αρχές” των ΗΠΑ του ετοιμάζουν σειρά κατηγοριών.

Είναι προφανές ότι η απηνής δίωξη του Ασάνζ δεν έχει σαν στόχο μόνο τον ίδιο, αλλά την ελευθερία της πληροφόρησης παγκοσμίως. Η επιδίωξη είναι να τρομοκρατηθούν όλοι όσοι σκέπτονται να συνεχίσουν να βγάζουν τα άπλυτα των εξουσιών στη φόρα και να αποκαλύπτουν τα σχέδιά τους εναντίον του ανθρώπινου πολιτισμού.

Πρέπει να θεωρείται πολύ πιθανό ότι στην Αμερική θα προσπαθήσουν να συνδέσουν την υπόθεση Assange με τον αμερικανικό και παγκόσμιο νεο-μακαρθισμό που αναπτύσσεται τώρα αρχής γενομένης από το Russiagate, την υποτιθέμενη ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές.

Πιο αποτελεσματικό από το να τα βάζεις με δημοσιογράφους που αποκαλύπτουν αλήθειες είναι να βρίσκεις παντού “Ρώσους κατασκόπους”. ‘Εγινε κατά κόρον στην Ελλάδα μετά το 1945 και πήγε να γίνει και πρόσφατα, έγινε και στην Αμερική του Μακ Κάρθυ για να γίνει ο Ψυχρός Πόλεμος.

Τα ψέμματα τελειώνουν. Τόσο η οικονομική κρίση, όσο και η ανάγκη προετοιμασίας του πολέμου κατά της Ρωσίας, της Κίνας και κάθε σχετικά ανεξάρτητης οντότητας έχει απομείνει στον πλανήτη, επιβάλλουν την επιβολή καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και αναστολής των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, που γίνεται όμως κυρίως επιλεκτικά προς το παρόν, έχει κυρίως στόχο να πλήξει φορείς αντίθεσης και να τρομοκρατήσει επίδοξους μιμητές τους. Μπορεί ασφαλώς να πάρει και θα πάρει και μαζικό χαρακτήρα αν και όταν χρειασθεί.

Τρεις δεκαετίες σχεδόν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής ‘Ενωσης, ο κόσμος δεν βιώνει την “ευημερία των αγορών”, τον “θρίαμβο της δημοκρατίας” ή την “αιώνια ειρήνη” που προφήτευαν οι νικητές του Ψυχρού Πολέμου τύπου Φουκουγιάμα, αλλά την είσοδο σε μια περίοδο συγκρούσεων, βίας και οπισθοχώρησης του πολιτισμού, που έξοχα συμβολίζει η δολοφονία και ο κατατεμαχισμός του Κασόγκι – και τώρα ο σχεδιαζόμενος αποκεφαλισμός όσων διατάχθηκαν να τον κάνουν και τώρα προσφέρονται ως εξιλαστήρια θύματα μιας απίθανης, αλλά τόσο αντιπροσωπευτικής υπόθεσης.

Δεδομένων των οικολογικών και τεχνολογικών παραμέτρων της κρίσης στην οποία μπαίνουμε, δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία ότι είναι η πιο επικίνδυνη στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, αυτή που θα κρίνει την ύπαρξη και το μέλλον του Ανθρώπου.

Ελπιζουμε ότι, παρά τα πολύ μεγάλα προβλήματα και τις δυσκολίες μπροστά του, ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν θα βρει το κουράγιο να παρέμβει υπέρ του Ασάνζ.

Στη συνέχεια δημοσιεύουμε ένα άρθρο μας από τις 25.10 για τις πολύ ενδιαφέρουσες τελευταίες απόψεις του Ασάνζ για τους κινδύνους για τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Ασσάνζ: Από τον “καπιταλισμό της παρακολούθησης” στο τέλος του Ανθρώπου

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι άνθρωποι που γεννιούνται τώρα είναι η τελευταία γενηά ελεύθερων ανθρώπων στον πλανήτη. Μόνο τεχνικά πολύ ικανοί άνθρωποι θα μπορούν να επιλέγουν μόνοι τους τον δρόμο τους στο μέλλον.

Αυτή την απαισιόδοξη εκτίμηση κάνει ο Αυστραλός Τζούλιαν Ασάνζ, ένας από τους ανθρώπους που σφράγισαν, ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, τα ψηφιακά πράγματα της εποχής μας, με το Wikileaks. Περιέχεται σε μια μεγάλη, εκ βαθέων συνέντευξη, στην οποία θέτει πολλά ζητήματα που αφορούν το μέλλον της ανθρωπότητας.

Κατά την άποψη του ιδρυτή των Wikileaks αυτό που απειλεί τον Ανθρωπο είναι η ταχύτητα της διαδικασίας της πληροφορίας, που έχει πολλαπλασιαστεί εκθετικά την τελευταία επταετία, οδηγώντας κατ’ ανάγκην στην όλο και μεγαλύτερη ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, αλγορίθμων δηλαδή που, εν τέλει, θα αποφασίζουν στη θέση των ανθρώπων.

Από αυτό που ορισμένοι ακαδημαϊκοί ήδη ονομάζουν «καπιταλισμό της παρακολούθησης» (Surveillance Capitalism), και όπου οργανισμοί όπως η αμερικανική NSA επιδίδονται ήδη σε μαζική παρακολούθηση του παγκόσμιου πληθυσμού, πάμε ήδη στην επικράτηση της τεχνητής νοημοσύνης. Είναι το τέλος του Ανθρώπου πιστεύει ο Assange, ένα είδος σχεδόν ολοκληρωτισμού, διαφορετικού όμως στη μορφή από αυτόν που περιγράφουν οι διάφορες δυστοπίες.

Ο Ασάνζ συζητά επίσης, στην ίδια συνέντευξη, για την αρχή της αιτιότητας στο ψηφιακό σύμπαν, για τις δυνατότητες μικρών σχετικά εφαρμογών να προκαλέσουν μεγάλα πληροφοριακά αποτελέσματα, αλλά και για την πολιτιστική δυναμική του Ιντερνετ, εξηγώντας ότι τώρα, οι «μεγάλοι παίκτες» έχουν επικρατήσει στο διαδίκτυο.

Η κρυπτογράφηση είναι το θεμέλιο της ελευθερίας, υποστηρίζει ο ιδρυτής των Wikileaks, που έχει και ο ίδιος εκπαιδευτεί ως μηχανικός κρυπτογράφησης.

Ο Ασσάνζ υπογραμμίζει επίσης ότι οργανισμοί όπως το Facebook και η Amazon συγκεντρώνουν όλη τη γνώση της ανθρωπότητας και κάνει λόγο για μια ήδη συντελούμενη μείζονα πολιτιστική μεταβολή.

Πιο φειδωλός παραμένει σε προτάσεις για το τι μπορούμε να κάνουμε, αν και κάπου κάπως κάνει μια έμμεση αναφορά στο θέμα της αυτοδιαχείρισης του Διαδικτύου, από τους ίδιους τους χρήστες του. ‘Όπως και σε όλους άλλωστε τους άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, περιλαμβανομένης της οικονομίας, η «αυτοδιαχείριση», η ανάδυση δηλαδή ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων υποκειμένων της εξέλιξής τους και κυριαρχούντων επί των μέσων που παράγουν, οικονομικών, γνωστικών, τεχνολογικών, όχι κυριαρχούμενων από αυτά, μοιάζει η μόνη διέξοδος για τη συνέχιση του ανθρώπινου πολιτισμού.

Υπάρχει μια ψηφιοποίηση των συγκρούσεων, λέει ο Ασάνζ, υπενθυμίζοντας ότι η απόσταση Νέα Υόρκη – Ναϊρόμπι είναι μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου στον ψηφιακό χώρο και πρακτικά τα σύνορα έχουν καταργηθεί. Θυμίζει όμως ότι τα σύνορα μπορεί να τα δει κανείς και ως έναν τρόπο να σταματάνε κάπου οι συγκρούσεις και φοβάται τον πολλαπλασιασμό και τη ψηφιοποίηση των τελευταίων. Στον ψηφιακό κόσμο, τα δεδομένα παίρνουν τη θέση του κεφαλαίου.

Σκοτώστε τον τρομοκράτη!

Οι αποκαλύψεις του Ασάνζ, ιδίως σχετικά με τα μέιλ που αντήλλασσε η Κλίντον και το γραφείο της, είχαν ένα διακριτό αποτέλεσμα στις αμερικανικές εκλογές, αλλά και μας επέτρεψαν να μάθουμε πολλά μυστικά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Eίχαν προηγηθεί εξάλλου εντυπωσιακές αποκαλύψεις, μεταξύ άλλων για τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο.

Οι αποκαλύψεις των Wikileaks έκαναν τον Ασσάνζ εξαιρετικά δημοφιλή στην παγκόσμια κοινή γνώμη, εξίσου όμως μισητό σε μεγάλο τμήμα του κατεστημένου, που είδε τα «άπλυτά» του να βγαίνουν στα φόρα. Ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ έφτασε στο σημείο να τον αποκαλέσει «τρομοκράτη», ενώ άλλοι Αμερικανοί πολιτικοί ζήτησαν από τη χώρα τους να τον αντιμετωπίσει όπως την Αλ Κάιντα και τον Μπιν Λάντεν, να τον κυνηγήσει δηλαδή και να τον σκοτώσει!

Βέβαια, χωρίς να θέλει κανείς να υποτιμήσει την συνεισφορά τέτοιου είδους αποκαλύψεων στη δημοκρατία και στο τι πραγματικά «μαγειρεύεται» από τους πολιτικούς, πίσω από την πλάτη των ψηφοφόρων τους, υπάρχει πάντα ένα σοβαρό ερώτημα γύρω από τέτοιους είδους αποκαλύψεις. Αφορά τη σημασία του πιθανώς εκλεκτικού χαρακτήρα τους και της πολιτικής χρήσης τους. Υποθέτει κανείς αίφνης ότι στα μέιλς του Ντόναλντ Τραμπ και των συνεργατών του θα μπορούσε κανείς ενδεχομένως να βρει εξίσου ενδιαφέροντα ή και επιβαρυντικά πράγματα.

Εν πάσει περιπτώσει, οι αποκαλύψεις του Ασάνζ προκάλεσαν την οργή εναντίον του από μεγάλη μερίδα του δυτικού κατεστημένου. Ο Ισημερινός του Κορέα του χορήγησε πολιτικό άσυλο το 2012 και την υπηκοότητα της χώρας, αλλά ο φόβος της σύλληψης και έκδοσής του στις ΗΠΑ οδήγησε στον αναγκαστικό εγκλεισμό του στην πρεσβεία της χώρας αυτής στο Λονδίνο επί πολλά έτη, παρόλο που δεν του έχει απαγγελθεί ποτέ κατηγορία και το αρχικό σουηδικό ένταλμα σύλληψης εναντίον του έχει αποσυρθεί. Κατ’ ουσίαν είναι φυλακισμένος χωρίς όχι καταδίκη, αλλά ούτε καν κατηγορία εναντίον του. Πρόσφατα μάλιστα ετέθη ουσιαστικά σε απομόνωση, καθώς του απαγορεύθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία με τον εξωτερικό κόσμο, περιλαμβανομένης της ιντερνετικής, πλην των δικηγόρων του.

Η αλλαγή κυβέρνησης στον Ισημερινό και η φιλοαμερικανική στροφή της χώρας, προκάλεσε νέους πονοκεφάλους στον Ασάνζ, καθώς ο νέος Πρόεδρος της χώρας Λένιν Μορένο αποκάλυψε ότι σκέπτεται την άρση του πολιτικού ασύλου που του δόθηκε.

Ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης, με τη συμμετοχή σημαντικών προσωπικοτήτων, έχει δραστηριοποιηθεί ζητώντας την απελευθέρωσή του και καθιστώντας τον παγκόσμιο σύμβολο του αγώνα για ελευθερία της πληροφόρησης.

Μεταξύ άλλων την υποστήριξή τους προς τον Ασάνζ έχουν εκδηλώσει ο πρώην Πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα, ο Ρώσος Πρωθυπουργός και πρώην Πρόεδρος Ντιμίτρι Μεντβιέντεφ, ο ηγέτης των Αγγλων Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν και γνωστές προσωπικότητες όπως ο Tariq Ali, ο John Perry Barlow, ο Daniel Ellsberg, η Mary Kostakidis, ο John Pilger, ο Ai Weiwei, ο Michael Moore, ο Noam Chomsky, ο Oliver Stone κ.α.

Στον Ασάνζ έχει απονεμηθεί το Χρυσό Μετάλιο για Ειρήνη με Δικαιοσύνη της Sydney Peace Foundation (το έχουν λάβει μόνο τρία άλλα πρόσωπα, ο Νέλσον Μαντέλα, ο Δαλάι Λάμα και ο βουδιστής πνευματικός ηγέτης Νταϊσάκου Ικέντα), και το βραβείο Sam Adams.

‘Εχει επίσης πάρει το βραβείο των αναγνωστών της γαλλικής Μοντ και του αμερικανικού Τάιμ ως πρόσωπο της χρονιάς. Επίτιμο μέλος της ‘Ενωσης Δημοσιογράφων της Αυστραλίας, ο Ασάνζ τιμήθηκε με το Martha Gellhorn Prize για δημοσιογράφους , το βραβείο Walkley για την πιο εξαιρετική συμβολή στη δημοσιογραφία και το βραβείο για τα Media της βρετανικής Διεθνούς Αμνηστίας.

Αναμφισβήτητα, η μάχη για την ελευθερία, αν όχι για τη ζωή του Ασάνζ, δεδομένων των εναντίον του απειλών, είναι μία από τις πλέον εμβληματικές μάχες για την ελευθερία στην εποχή μας.

Μπορείτε να δείτε ολόκληρη τη συνέντευξή του, στην οποία αναφερθήκαμε και που είναι η τελευταία πριν τhν θέση του σε απομόνωση, στον παρακάτω σύνδεσμο

Generation being born now is the last to be free – Assange in last interview before blackout

Τουρκία: φωνάζει και απειλεί χωρίς αποτέλεσμα.

0

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ (Απο τη “Μακεδονία της Κυριακής” 18.11.18.

Υπάρχει και άλλη πολιτική εκτός διπλωματίας είπε ο τούρκος υπουργός Μεβλούτ Τσαβούσογλου, μιλώντας στην τουρκική εθνοσυνέλευση για τα ελληνοτουρκικά. Μην μας εξαναγκάζετε στην Ανατολική Μεσόγειο, τόνισε με τη σειρά του ο Ταγίπ Ερντογάν.

Η Τουρκία, φωνάζει, απειλεί αλλά είναι πολύ δύσκολο να κάνει κάτι. Επιδιώκει ένα θερμό επισόδιο για να γκριζάρει περιοχές που της ενδιαφέρουν αλλά στην Αθήνα γνωρίζουν καλά τις προθέσεις της και προσέχουν.

Η Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια, επιχειρεί για πρώτη φορά μακριά από την περιοχή του άμεσου ενδιαφέροντός της. Είναι παρούσα στην Ανατολική Μεσόγειο για να υποστηρίξει την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και τον εαυτό της. Ουσιαστικά συμμετέχει σε μια επιχείρηση που μπορεί να αμφισβητήσει τον ρόλο της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης.

Η Κύπρος χρησιμοποιεί τα ενεργειακά αποθέματα που βρίσκονται στην ΑΟΖ της για οικονομικούς λόγους αλλά, πρωτίστως, για να ενώσει την χώρα που η μισή, περίπου, βρίσκεται υπο κατοχήν υπο τα αδιάφορα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας.

Για να είμαστε σαφείς: η Ελλάδα έχει υποχρέωση να βοηθήσει ένα τμήμα του ελληνισμού που, για διάφορους λόγους, έμεινε εκτός εθνικού κορμού. Αλλά συμφέρει και στην ίδια η εμπλοκή της στο κυπριακό. Μια κακή λύση θα αποθρασύνει την Τουρκία και θα αρχίσει να υλοποιεί τη συνέχεια του σχεδίου της: Αιγαίο, Θράκη. Τότε θα είναι αργά για τις μετανοούσες μωρές παρθένες.

Αντιθέτως, μια βιώσιμη λύση θα βάλει την Τουρκία σε μια κανονικότητα στην περιοχή.  Κανείς δεν την θέλει απέναντί του. Όλες οι δυνάμεις της περιοχής θέλουν τη συνεργασία μαζί της αλλά υπο όρους ισοτιμίας και χωρίς αναχρονιστικούς μεγαλοιδεατισμούς. Ο κύπριος πρόεδρος, άλλωστε, της πρότεινε συνεργασία στα ενεργειακά αποθέματα αλλά αφού πρώτα βοηθήσει στη λύση του κυπριακού.

Η Κύπρος είναι ένα νησί με ελληνικό πληθυσμό γύρω στις 700 χιλιάδες. Αλλά αν η Αθήνα ωθήθηκε δύο φορές να ακολουθήσει μια επιτυχή, όπως αποδείχθηκε, πολιτική ήταν κύπριοι αυτοί που τη διαμόρφωσαν.

Η πρώτη ήταν η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια πολιτική σύλληψη του Γιάννου Κρανιδιώτη ο οποίος και διαμόρφωσε τις τακτικές κινήσεις.

Η δεύτερη ήταν η οριοθέτηση της ΑΟΖ της με τις γειτονικές χώρες. Ήταν η πολιτική του Τάσου Παπαδόπουλου που έπιασε στον ύπνο την Τουρκία.

Αυτή η δεύτερη πολιτική βρίσκεται στη φάση της υλοποίησής της. Η Τουρκία προσπαθεί να την ανακόψει αλλά δεν είναι εύκολο. Με την εξαίρεση της Ιταλικής ΕΝΙ ήταν επιτυχής ο συλλογισμός να δοθούν τα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ σε εταιρίες ισχυρών χωρών που θα υποστήριζαν τις ενέργειες των μεγάλων επιχειρήσεών τους.

Η όλη υπόθεση δεν αφορά μόνο την Κύπρο αλλά και άλλες χώρες της περιοχής όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος με τις οποίες Ελλάδα και Κύπρος συνήψαν τις γνωστές τριμερείς. Τα θετικά αποτελέσματα αυτών των τριμερών, τα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες.  Τίποτε δεν θα μπορούσε να γίνει αν η Κύπρος και η Ελλάδα ήσαν μόνες. Ευτυχώς, τα ευρύτερα συμφέροντά τους συμπίπτουν με τα συμφέροντα των δύο άλλων χωρών της συνεργασίας. Και, όπως επισημάνθηκε, η μείζων διακύβευση, ίσως, είναι πολιτική και όχι οικονομική.

Στην Ανατολική Μεσόγειο ο Ερντογάν δοκιμάζει το όραμά του να οδηγήσει την χώρα του στα σύνορα της καρδιάς του. Θα τα καταφέρει;

Προς το παρόν αντιμετωπίζει δυσκολίες. Όχι μόνο από τις τριμερείς συνεργασίες που προαναφέρθηκαν αλλά και από την ανάμιξη άλλων δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ, οι οποίες τον προειδοποίησαν σε αυστηρό τόνο να μην επιχειρήσει να εμποδίσει το γεωτρύπανο της EXXON στο οικόπεδο 10.

Δυσκολίες αντιμετωπίζει και στην προσπάθειά του να εξοβελίσει την Ελλάδα από την περιοχή και, ίσως, και από τη Μεσόγειο.

Η Τουρκία έχει σαφείς στόχους.

Ο πρώτος, που καθορίζει και τους επόμενους, είναι να γίνει περιφερειακή δύναμη.

Δεν θα μπορέσει να το πετύχει αν δεν αποκτήσει κάποιας μορφής ενεργειακή αυτονομία. Γι αυτό και θα κάνει τα πάντα για να συμμετάσχει στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου.

Η τακτική της, τώρα.

Στο κυπριακό θέλει να διατηρήσει πλήρη έλεγχο του νησιού με την παρουσία της στρατιωτικής της δύναμης. Δεν θα πετύχει τον πλήρη έλεγχο διότι δεν συμφέρει κανέναν. Θα διατηρήσει, όμως, όπως θέλει τα κατεχόμενα και θα δυσκολέψει τη συνεννόηση των δύο κοινοτήτων.

Προσπαθεί να μην επιτρέψει στην Κυπριακή Δημοκρατία να αξιοποιήσει τα ενεργειακά αποθέματα από την ΑΟΖ της. Δεν τα καταφέρνει και εδώ διότι η EXXON, ήδη προβαίνει σε γεώτρηση.

Επιχειρεί, ή θα επιχειρήσει, να δημιουργήσει τετελεσμένα υπέρ της σε άλλα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ. Ένα θέμα το οποίο προβληματίζει την κυπριακή ηγεσία.

Επιχειρεί να γκριζάρει περιοχές που θα ακύρωναν τις  βλέψεις της Αθήνας για επαφή της ελληνικής ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας  με την ΑΟΖ της Κύπρου και της Αιγύπτου. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο το οποίο η Ελλάδα πρέπει να προσέξει. Από τη μια δεν πρέπει να επιτραπεί στην Τουρκία να επιχειρήσει παράνομα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, από την άλλη πρέπει να αποφευχθεί ένα θερμό επεισόδιο μικρής διάρκειας με την Τουρκία που θα της έδινε τη δυνατότητα να δημιουργήσει τις γκρίζες ζώνες που επιθυμεί.

Η Τουρκία, επίσης, επιδιώκει να περάσουν μέσω των αγωγών που διέρχονται από το έδαφός της τα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής.

Πρώτο μέλημά της να ακυρώσει τον υπο προετοιμασία αγωγό East Med που θα μεταφέρει αέριο  από το Ισραήλ και την Κύπρο, μέσω Κρήτης και ηπειρωτικής Ελλάδας, στην Ευρώπη.

Ο αγωγός αυτός κατά τους σχετικούς σχεδιασμούς περνά κάτω από την Κρήτη. Από εκείνες, ακριβώς, τις περιοχές, που βρίσκονται μέσα στους χάρτες του ιέρακα Χουλουσί Ακάρ, του τούρκου υπουργού άμυνας. Θεωρεί τις περιοχές , ακόμη και κάτω από την Κρήτη ως ανήκουσες στην τουρκική ΑΟΖ και επιχείρησε να φέρει την Ελλάδα σε αντιπαράθεση με τη Λιβύη ως προς τον ορισμό των ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών.

Δεν τα κατάφερε. Η Τουρκία αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη διάσκεψη του Παλέρμο για τη Λιβύη όταν χώρες της περιοχής δεν την έκαναν δεκτή σε μια συνάντησή τους με το στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ που ελέγχει τις ανατολικές περιοχές της χώρας και έχει επαφή με την Αίγυπτο.

Αλλά και οι σχέσεις της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή δεν είναι καλές. Έκανε το λάθος να «το παίξει» μεγάλη δύναμη προκαλώντας το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Συνεργάστηκε και πατρόναρε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους τους οποίους οι Άραβες θεωρούν καταστροφή για τις χώρες τους και την πολιτική τους.

Εποφθαλμιά τα πετρέλαια του Κιρκούκ και της Μοσούλης αλλά δεν μπορεί να καταφέρει να πετύχει τίποτε απο αυτά.

Επικαλούμενη μείζονες λόγους ασφαλείας (Κουρδικό) έπεισε τη Ρωσία και τις ΗΠΑ να έχει παρουσία στη Βόρειο Συρία. Προσπαθεί να διατηρήσει θύλακες αλλά η πολιτική και οι σκοπιμότητες των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας δεν έχουν διαφανεί πλήρως στην περιοχή.

Το κουρδικό είναι ένα ζήτημα το οποίο με τη μια ή την άλλη μορφή, στο τέλος των εξελίξεων- αν υπάρξει τέλος- θα πάρει μια πολιτειακή υπόσταση. Αυτός είναι ο απόλυτος φόβος της Τουρκίας τον οποίο δεν θα μπορέσει να ελέγξει.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με επιλεγμένες δυνάμεις που αποσκοπούν στην αποτροπή. Οι φρεγάτες που εναλλάσσονται ανά μήνα εμποδίζουν τα τουρκικά πλοία να ενεργήσουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα αλλά και η πυραυλάκατος που βρίσκεται στο Καστελόριζο έχει στην εμβέλειά της και το τουρκικό γεωτρύπανο και το ερευνητικό πλοίο της γειτονικής χώρας. Τα υποβρύχια, δε, αποτελούν το συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας.

Ανάλογα υποβρύχια θα αποκτήσει και η Τουρκία στα επόμενα χρόνια (θα τα αγοράσει από τη Γερμανία) αλλά μέχρι τότε, πρέπει να ολοκληρωθεί η αγορά νέων φρεγατών από το ελληνικό ναυτικό. Θα είναι εγκληματικό να εγκαταλειφθεί για οποιουσδήποτε λόγους ο εξοπλισμός της χώρας. Σε συνδυασμό, δε, με την αναβάθμιση των F-16 η αποτρεπτική δύναμη των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων αυξάνεται.

Η στρατιωτική ικανότητα είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη για να πετύχει η Ελλάδα τους διεθνώς νόμιμους στόχους της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Χρειάζονται και οι συμμαχίες. Με καταλύτη το Ισραήλ και τις πολιτικές του επιδιώξεις, Αθήνα και Λευκωσία συνήψαν δύο τριμερείς συνεργασίες (με Ισραήλ η μια και με Αίγυπτο η άλλη) οι οποίες εξελίσσονται ως οι σταθεροποιητικές συνεργασίες στην ευρύτερη περιοχή. Στις συνεργασίες αυτές εκδήλωσε ενδιαφέρον να συμμετάσχει και η Ουάσιγκτον. Η όλη υπόθεση φαίνεται να εξελίσσεται σε ένα επιτυχημένο πείραμα που θα δώσει και στις ΗΠΑ τη δυνατότητα να αναπτύξουν μια εναλλακτική πολιτική απέναντι στις ιδιοτροπίες της Άγκυρας.

 

 

Έχει θεσμικούς εκπροσώπους η αντίσταση κατά της δικτατορίας;

9
Τα χθεσινά επεισόδια και οι προπηλακισμοί με αφορμή το Πολυτεχνείο ήταν απαράδεκτα. Αποτελούσαν, όμως, νομοτελειακή εξέλιξη ενός κλίματος που καλλιέργησε ο Συριζα όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση.
Αυτό θα μπορούσε να ξεχαστεί.
Εκείνο που θα τα αναπαράγει και θα τα κάνει βιαιότερα είναι η αντίληψη που έχει το κυβερνών κόμμα (και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης) όπως εκφράστηκε στην παρακάτω παράγραφο ανακοίνωσης του Συριζα Θεσσαλονίκης:
“Αντιπροσωπεία του Συλλόγου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967-1974, εμποδίστηκε σήμερα το μεσημέρι από ομάδα συγκεντρωμένων φοιτητών, να καταθέσει στεφάνι στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης.Τα μέλη του συνδέσμου, ο οποίος αποτελεί το φυσικό και θεσμικό εκπρόσωπο της αντίστασης κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών, προπηλακίστηκαν από κάποιους οι οποίοι θεωρούν εαυτούς ιδιοκτήτες της Ιστορίας και των αγώνων του λαού”.
ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!! Έχει η αντίσταση θεσμικό εκπρόσωπο; Την οποία αντίσταση ο θεσμικός εκπ΄ροσωπος θεωρεί ιδιοκτησία του;
Συντρόφια, αρκετά το ξευτελίσατε. Μέχρι εδώ. Του χρόνου, εξαιτίας σας, τα πράγματα θα είναι χειρότερα. Γιατί σ αυτόν τον εξευτελισμό και σ αυτήν την εξαργύρωση αντιδρά ο κόσμος.
Τι ήταν, επάγγελμα η αντίσταση;

DEBATE: What Happened to Arab Support for the Palestinians?

0

By November 16, 2018

BESA Center Online Debate No. 15, November 16, 2018

Q: While the continuing influence of the Palestinians on the Arab world should not be underestimated, the current landscape in the Middle East is bringing new policy priorities to the fore. As Israel’s ambassador to Washington, Ron Dermer, recently observed, “The Arab states are no longer dancing to the Palestinians’ tune.” BESA joins the debate by posing the question: What has happened to Arab support for the Palestinians?

Respondents: Sarah Feuer, Jonathan Schanzer, Asaf Romirowsky,
Michael Wilner, Hillel Frisch, Neri Zilber, James Dorsey

Sarah J. Feuer, Research Fellow, Institute for National Security Studies, Tel Aviv

I would perhaps reframe the question. It’s not that Arab countries have decided to withdraw their support for the Palestinians, but rather the nature of that support has become fragmented. This shift reflects the more general fragmentation afflicting the Arab world since the uprisings of 2011. With some states still reeling from the aftershocks of the “Arab Spring,” a resultant prioritization of domestic security and economic concerns on the part of key countries such as Egypt, as well as intra-Arab disputes that continue to simmer or intensify, the geopolitical bandwidth of many Arab countries has narrowed at the expense of the Palestinian cause. It has been downgraded from the top spot it traditionally enjoyed in these states’ foreign policy priorities (in rhetoric, if not always in action). The ongoing schism within the Palestinian national movement has likewise undermined Palestinian efforts to solicit and receive assistance.

Still, we should be careful about interpreting the fragmented nature of Arab support for the Palestinians as a decline in that support. For one thing, countries such as Qatar have continued to openly and generously support (certain) Palestinians, financially and politically. For another, even in states lacking the largesse of their Gulf peers, support flows in symbolically powerful ways. Consider Tunisia, where the 2014 constitution enshrined the population’s dedication to the Palestinian cause, and where the legislature will soon take up a bill criminalizing ties with the Jewish state. Even in Saudi Arabia, where Crown Prince Muhammad Bin Salman made headlines for tacitly acknowledging the Jewish people’s right to their own homeland, King Salman thereafter issued a strong rebuke of the Trump administration’s decision to recognize Jerusalem as Israel’s capital, as did the imam of the Grand Mosque in Mecca. Arab support for the Palestinians may no longer be coming from traditional forums like the Arab League, but support remains if one knows where to look for it.

Jonathan Schanzer, Senior Vice President, Foundation for Defense of Democracies, Washington DC

The Obama administration’s decision to embrace the Muslim Brotherhood in 2011 and then enter into the Iran nuclear deal in 2015 rattled the Sunni Arab states to their core. Washington, the historic guarantor of Arab security, undertook two decisions that threatened these countries directly. That’s when the Sunni Arab world began to draw closer to Israel, the region’s strongest military power with a track record of successfully countering the Brotherhood and Iran. This dynamic has become more pronounced during the Trump administration. Trump has strong ties to both Jerusalem and Riyadh, and is actively working to solidify the new and evolving “regional architecture” between Israel and its neighbors.

All the while, the Trump administration has actively weakened core Palestinian negotiating positions in anticipation of a new peace deal. The Palestinians have vociferously opposed this deal, while the Sunni states have not. The Arab states may not have given up on the Palestinian cause entirely, but it is increasingly clear that the Palestinian cause is no longer a core national interest. Given this remarkable turn of events, it’s worth asking whether it was a core national interest in the first place.

Asaf Romirowsky, Fellow at the Middle East Forum, and coauthor with Alex Joffe of Religion, Politics, and the Origins of Palestine Refugee Relief

The Palestinian narrative sees Israel’s 1948 War of Independence as the Nakba – “the catastrophe.” More to the point, it is the original sin. The birth of a sovereign Jewish state is perceived as the root of all evil because it supposedly solidified the theft by a small Jewish community of the Palestinians’ land.

That is the recurring mantra found in Arab historiography – a hypersensitive focus on discrimination and inequality. In general, Arab scholars tend to ignore most of the huge corpus of materials in the archives on the war and zoom in on what are legitimate or illegitimate claims, using UN resolutions as the be all and end all.

These feelings and attitudes have not dissipated within the Arab-Palestinian collective memory. As the Arab state architecture weakens, the Palestinian leadership is finding it harder and harder to sell “the struggle for Palestine” to the Arab world as the cause célèbre of the day. The ongoing crisis in Syria is receiving more attention than the evergreen Palestinian cause.

Finally, as the large Arab Sunni states are trying to ensure their stability while dealing with the growing threat of Iran, the Palestinian cause has become secondary.

Michael Wilner, Washington bureau chief and White House correspondent for The Jerusalem Post

It’s not that the Palestinians don’t enjoy support from Arab countries – they certainly do. The Palestinian cause still resonates with the people of the region. It’s that Arab interest is waning in the face of significant, arguably existential pressures on regional governments, which have shed a new light on Israel as a potential strategic ally.

For the first time, the Israelis benefit from direct communication and collaboration with Arab leaders who give them an opportunity to make their case, show their own humanity, and share their side of the story. Arab capitals gained respect for Israel’s PM Benjamin Netanyahu when he so publicly confronted former President Barack Obama over the 2015 nuclear deal with Iran, and have since viewed him as a reliable partner in intelligence-sharing – a critical exercise in building trust. And the Iranian threat to Arab world stability, for now, brings with it a sense of urgency in the region more so than the Palestinian file, which has remained largely stagnant for decades.

The real question is whether the Palestinians can make their cause urgent and relevant again. For the time being, it seems the Arab world feels it is preoccupied with more pressing matters.

Hillel Frisch, Professor of Political Studies and Middle East Studies at
Bar-Ilan University

One of the few achievements of Yasser Arafat’s otherwise destructive leadership of the Palestinian movement was his ability to achieve a measure of independence from Arab state meddling in Palestinian affairs, while at the same time demanding and receiving their support in international fora. The political, ideological, and geographical split between two entities, the PA and Hamas, has completely erased Arafat’s legacy in this regard. Arab states are once again playing a key role in keeping the Palestinians divided, though they continue to give rhetorical support to the idea of a Palestinian state, whose prospects will be determined by facts on the ground rather than in international platforms. The prospects for a Palestinian state look dimmer than ever.

Neri Zilber, journalist based in Tel Aviv and adjunct fellow of the
Washington Institute for Near East Policy, for which he co-authored State with No Army, Army with No State: Evolution of the Palestinian Authority Security Forces 1994-2018

The Israeli government has, for a few years now, been marketing the notion that the Palestinian question no longer troubles the rest of the Arab world; that with the rise of Iran, shared security threats, and untold economic and technological opportunities, the Jewish State and the moderate Arab states are on a path to normalization irrespective of the Israeli-Palestinian conflict. Some have even referred to it as the “outside-in” paradigm, whereby progress regionally would dictate the future course of events in the Palestinian Territories (as opposed to vice versa). This notion is appealing as it absolves Israel of any responsibility for forward movement on the peace process. It also happens to be mistaken.

While not as central as it perhaps once was in Arab capitals – and even this centrality is debatable given the checkered history of Palestinian-Arab relations – the Palestinian question still resonates widely. Arab leaders – from Egypt’s Sisi to Jordan’s Abdullah to Saudi’s Salman – consistently emphasize the need for a two-state solution based on the 2002 Arab Peace Initiative, including East Jerusalem as the Palestinian capital.

More to the point, in their actions, too, Arab leaders are still heavily engaged with the Palestinian file, precisely because they view it as important in their own politics and societies. Egypt has attempted to facilitate the resumption of peace talks between Israel and the Palestinian Authority; it is now mediating both a Gaza ceasefire deal and a Fatah-Hamas reconciliation. Qatar is the largest donor state to the Gaza Strip (with Israeli encouragement). Jordan is, arguably, the strongest advocate for the Palestinians in Washington and is heavily invested in Jerusalem affairs, especially the Al-Aqsa Mosque. Saudi Arabia, despite generational differences within its leadership, reemphasized the importance of Israeli-Palestinian peace and Jerusalem at a recent Arab League summit; it continues to provide financial aid to the PA.

None other than President Donald Trump undermined the “outside-in” paradigm when he relayed that 12 Arab leaders had approached him at a summit meeting in Riyadh, all saying the same thing: “You can’t have peace in the Middle East without peace between the Israelis and the Palestinians.” Despite the real warming of relations between Israel and certain Gulf kingdoms, this is still largely the case, even if Israel wishes it weren’t.

James Dorsey, Senior Fellow, S. Rajaratnam School of International Studies, Singapore

Lack of Gulf support for the Palestinians at a time that key tenets of the Palestinian negotiating position are being attacked by the Trump administration has raised the specter of a slackening of Arab support. That is true at one level for Saudi Arabia and the UAE, but it appears far more complex on a closer look at Saudi and UAE maneuvers as well as the responses of other Middle Eastern players. What is certainly true is that the days of Palestine serving Arab autocrats as a lightning rod that distracted from more immediate problems at home and offered a release valve for pent-up anger and frustration ended with the 2011 popular Arab revolts.

However, the reduced utility of Palestine does not necessarily mean that Palestine has slipped into obscurity. On the contrary. The UAE and Saudi Arabia are working behind the scenes, so far with limited success, to reengineer Palestinian politics in their mold and counter Qatar’s role in seeking to mediate some kind of sustainable formula for Gaza as well as Turkish moves in Jerusalem. Moreover, with Turkey having adopted the mantle of the Islamic world’s leader in opposing the Trump administration’s policies, and Jordan, for domestic reasons, refusing to align itself with the Saudi-UAE approach, Palestine remains on the agenda even if the dynamics have changed.

Finally, King Salman of Saudi Arabia has made clear that he has not budged on the kingdom’s position on Palestine. He has publicly countered his son, Crown Prince Muhammad bin Salman, though that has not stopped Muhammad from cooperating with Israel on confronting Iran and political Islam. King Salman’s position indicates that Palestine remains an emotive issue for leaders even if they have become more pragmatic in their attitude towards Israel.

Greater pragmatism, moreover, does not mean that Palestine remains an emotionally charged issue among the publics of the Middle East and the larger Islamic world. The popular revolts of 2011, and more recent waves of protest in Morocco, Jordan, Iran, and Iraq demonstrate that autocratic leaders ignore public sentiment at their peril – never more than at a time when they are unilaterally rewriting social contracts.

Dr. George N. Tzogopoulos
Dr. George N. Tzogopoulos

Dr. George N. Tzogopoulos (Ph.D. Loughborough University) specializes in media and international relations as well as Chinese affairs. Email: [email protected]

https://besacenter.org/online-debates/palestinians-arab-support/