Beaucoup de personnalités remarquables se sont employées – et usées – depuis des années à faire avancer la cause écologique. La dernière en date, Nicolas Hulot avec panache et conviction. Mais sans succès suffisants. En tout cas, pas à la hauteur de l’enjeu. L’urgence est maintenant de convaincre l’opinion – toute l’opinion – de la réalité, de la gravité de la dégradation écologique (et pas seulement du climat) et des risques énormes que cela entraîne et de construire un consensus large et puissant sur la nécessité absolue d’une écologisation systématique de toutes les activités humaines. Ce n’est pas le sort de « la Planète » dont il est question, mais bien plus grave, du maintien de la vie sur la terre à quelques générations de distance. Cela peut paraître outrancier, cela ne l’est pas selon les scientifiques. Cette écologisation doit être menée dans tous les domaines. C’est stérile d’opposer de façon statique et binaire l’écologie à l’économie ou, à l’inverse, les écologistes aux entreprises, etc… Il faut adopter une approche dynamique et en perspective, dans la durée. La question n’est pas : peut-on écologiser ou non ? Mais à quel rythme va-t-on, doit-on le faire ! Pour l’énergie, l’industrie (chimique et autre), l’agriculture, les transports, la construction, les finances, les communications, etc… En fait, toutes les activités sociales et économiques. Et le calcul économique lui-même qui devrait évaluer les patrimoines et pas seulement mesurer les flux.
Sur l’énergie, l’objectif est que les énergies renouvelables deviennent normalement rentables grâce à des percées technologiques et pas seulement des incitations fiscales. Il faut arrêter les affrontements idéologiques et politiciens sur le nucléaire. C’est cela qui a conduit l’Allemagne à relancer le charbon, et donc le CO2 !. L’urgence mondiale est d’abord de réduire le charbon, et on est loin du compte du fait des émergents. On se passera du nucléaire dès que ce sera économiquement et écologiquement possible, ce qu’il faut préparer sérieusement, sans fixer des dates artificielles et prématurées pour des raisons politiques. Et d’ici là il faut maintenir notre remarquable savoir-faire dans ce domaine pour ne pas dépendre demain des Chinois ou des Russes. Donc écologiser, avancer sans relâcher le rythme, malgré les « lobbies » qui ne sont, par leur action retardataire, que la forme la plus organisée de la résistance des sociétés, c’est-à-dire des gens, au changement, gens qu’il faut convaincre, au lieu de s’indigner. Et le faire sans s’enfermer non plus dans les « lubies » des écologistes politiques.
La reconversion de l’agro-alimentaire mondial, absolument indispensable, sera plus longue et difficile, et entrecoupée de nombreuses crises car elle obligera des centaines de millions de gens à pratiquer une agriculture raisonnée avec moins de pesticides et les entreprises concernées à de vraies révolutions. Mais au bout du compte, l’exigence des consommateurs l’emportera (par exemple sur le bio).
L’industrie nouvelle sera plus facile à moderniser, à rendre moins polluante, ses performances en matière d’économie d’énergie ou de recyclage sont déjà remarquables, mais diffuser partout ces nouveaux modes de production sera long… Notamment dans l’industrie chimique (qui est néanmoins indispensable et a un bel avenir devant elle avec les batteries).
La construction : on sait déjà faire des immeubles à énergie positive ! Etc.
Cela ne sert à rien d’interdire des activités pour des raisons d’affichage politique ou de dogme si on ne sait pas par quoi les remplacer tout de suite. Ces psychodrames font perdre du temps. Les gens se rebellent, on hurle contre les lobbies, tout se bloque, c’est l’impasse ! Il faut découvrir et inventer sans relâche. Il faut alerter, alarmer l’opinion, sans la paniquer, et proposer en même temps aux gens des alternatives qui deviendront dominantes puis irrésistibles.
En revanche, à tous ceux, individus, métiers, organisations, entreprises, voire administrations qui résistent et disent que pour des raisons techniques, d’emploi, de concurrence internationale, c’est impossible ! il faut répliquer : alors que proposez-vous ? Quel est votre calendrier ? Que pouvez-vous faire en trois ans, en cinq ans ? Les mettre sous pression. Il ne devrait plus y avoir une seule réunion professionnelle annuelle (genre Medef, FNSEA, ou autre…) qui ne commence par un point sur l’état d’avancement de la transition dans leur domaine. Un « conseil des générations futures » composé de scientifiques aiderait à mesurer les avancées, les stagnations, voire les reculs et à faire des propositions. Les progrès, les avancées scientifiques (il y en a sans arrêt), les bonnes pratiques encourageantes, devraient systématiquement être mises en valeur.
Il ne s’agit pas d’établir une nouvelle religion (le vrai, le faux ; le bien, le mal ; les bons, les méchants) ni de traquer les hérétiques mais d’aider, de pousser (parfois de forcer), l’ensemble du corps social à avancer plus vite en gardant en permanence le soutien d’une majorité de la population, qui pourra varier selon les sujets. De garder obstinément le cap, jour après jour, tout en développant une pédagogie d’accompagnement.
Si la France, qui n’est responsable de quasiment rien dans le détraquage écologique du monde, forgeait ce consensus ambitieux et exemplaire, elle serait bien placée pour réclamer une mobilisation internationale accrue sur une mise en œuvre renforcée de la COP, (ce qui est fait est insuffisant), un équivalent pour enrayer l’effondrement de la biodiversité, préserver les océans et les forêts, etc. Il faut trouver des leviers, des effets d’entraînement. Le vrai problème ce sont les émergents, la Russie et les Etats-Unis en passe de devenir sous Trump un Etats écologiquement « voyou ». L’opinion française (et européenne) est en tout cas prête à ces avancées si on fixe des calendriers réalistes.
Bonne chance et soutien au nouveau ministre, François de Rugy !
Η πρόληψη είναι καλύτερη από την θεραπεία. Η προσωρινή αδρανοποίηση της ιδιότητας του πολίτη, η αποχή από τις εκλογές μέχρι να έρθει ο σωστός υποψήφιος για να σώσει τον λαό από ένα διεφθαρμένο και άδικο σύστημα, δεν οδηγούν πουθενά. Από την επιλογή μεταξύ του κακού και του χειρότερου, καλύτερα να κρατήσουμε εκτός το χειρότερο.
Ο SHERVIN MALEKZADEH είναι επισκέπτης επίκουρος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Williams College.
Κάθε ψήφος που έριξα στο Ιράν έλαβε χώρα σε ένα τζαμί ή σε ένα σχολείο, που μεταμορφώθηκε για μια ημέρα σε πολιτικό αρχηγείο, ένα από τα εκατοντάδες που υπάρχουν στην πρωτεύουσα. Η πιο πρόσφατη ήταν σε ένα δημοτικό σχολείο δίπλα στην πλατεία Haft-e Tir στην κεντρική Τεχεράνη, κοντά στην πρώην έδρα της πρεσβείας των ΗΠΑ. Όπως πολλοί Ιρανοί, ήρθα με την οικογένειά μου, δυναμικά λόγω του θορυβώδους αριθμούς μας και πολύ γρήγορα «κυριεύσαμε» το σχολείο: Μια μίνι μαφία για την δημοκρατία. Είδαμε διαδρόμους με χάρτινο διάκοσμο με λαμπερά χρώματα και παιδικά έργα, με μυρωδιές και χαρούμενα εκθέματα που δεν έμοιαζαν με το γυμνάσιο της Νέας Αγγλίας όπου η αρραβωνιαστικιά μου και εγώ ψηφίσαμε στις ενδιάμεσες εκλογές μας στις 6 Νοεμβρίου 2018. Ψηφίσαμε σε αυτούς τους ίδιους διάδρομους, σκύβοντας με τις σωστές γωνίες πάνω στα μικροσκοπικά γραφεία, του είδους που θυμόμασταν από πολύ καιρό και που δεν είχαν καμία δουλειά να φέρουν το βάρος μας τώρα, με τα πόδια μας να ξεδιπλώνονται σαν ακορντεόν, όταν τελειώσαμε.
Ιρανές αφότου ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές στην Τεχεράνη, τον Μάιο του 2017. TIMA/REUTERS
—————————————————————
Βέβαια, η δημοκρατία στο Ιράν είναι [μόνο] ένα κομμάτι εκείνης που οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν στους πολίτες τους ή εκείνης που οι Αμερικανοί φαντάζονται ότι θα πρέπει να είναι μια πραγματική δημοκρατία. Οι Ιρανοί ψηφοφόροι έπρεπε να αγωνιστούν για αυτό το λίγο που έχουν, για να κάνουν το ισχνό τους μερίδιο στην εξουσία να έχει σημασία. Εάν οι προσπάθειές τους αποτύχουν -εάν το σύστημα τούς απογοητεύσει- τότε αυτά τα εμπόδια θα επιτρέψουν στον Αμερικανό αναγνώστη να αντλήσει διδάγματα από το πώς ψηφίζουν οι Ιρανοί, και το πιο σημαντικό γιατί ψηφίζουν καν, όταν όλα τα διαθέσιμα στοιχεία υποδεικνύουν ότι το παιχνίδι είναι στημένο.
ΠΩΣ ΨΗΦΙΖΑΝ
Ο μηχανισμός ψηφοφορίας στο Ιράν είναι αυστηρά αναλογικός, με τα ονόματα των υποψηφίων να αντιστοιχίζονται σε αριθμούς και να γράφονται χειρόγραφα. Η ψηφοφορία απαιτεί κάποια συγκέντρωση [προσώπων], η οποία γίνεται επί τόπου από έναν μεταφορέα εκλογικών αξιωματούχων. Ένα εθνικό δελτίο ταυτότητας (τυποποιημένο), ένα μαξιλαράκι μελάνης (παρέχεται), ένα φυλλάδιο μητρώου (στο οποίο καταγράφεται η ψήφος), ένα επίσημο έγγραφο (για να καταγραφεί εκ νέου η ψήφος, αυτή την φορά για τα αρχεία του κράτους), πατάτε με το δάχτυλο στο μαξιλαράκι, τοποθετείτε το δάκτυλο στο έγγραφο, πηγαίνετε στην ουρά στην επόμενη στάση. Πάρτε τα ψηφοδέλτια και πηγαίνετε να καθίσετε. Ψηφίστε.
Η ψηφοφορία είναι άλλως αβίαστη. Από την αρχή μέχρι το τέλος η διαδικασία διαρκεί 20 λεπτά, καθόλου όπως στους δήμους της Νέας Υόρκης, όπου στις 6 Νοεμβρίου οι κάτοικοι ήταν στην ουρά και στην βροχή [1] εξαιτίας χαλασμένων σκάνερ ή στο Snellville της Τζόρτζια, όπου οι αξιωματούχοι δεν είχαν καλώδια ρεύματος [2] για τις μηχανές ψηφοφορίας, προκαλώντας το άδειασμα των μπαταριών και δεκάδες [ψηφοφόροι] να τα παρατήσουν και να πάνε στο σπίτι τους ή στην δουλειά τους.
Η ψηφοφορία επίσης είναι φτιαγμένη για να είναι προσπελάσιμη. Οι Ιρανοί ψηφίζουν, πάντοτε, την Παρασκευή, μια ημέρα ανάπαυσης, όπως και η αμερικανική Κυριακή. Ψηφίζουν οπουδήποτε τους αρέσει. Εμφανίσου και το ψηφοδέλτιο (και το μαξιλαράκι μελάνης) θα είναι εκεί: Οποιαδήποτε τοποθεσία κάνει. Αυτή την ευκολία την έχουν αρνηθεί από τους κατοίκους του Dodge City, στο Κάνσας, όπου οι εκλογικοί αξιωματούχοι μετέφεραν [3] το επί μακρό χρόνο και μοναδικό εκλογικό κέντρο της πόλης, ένα μίλι έξω από τα όρια της πόλης, κάνοντας την ψηφοφορία ένα δύσκολο έργο για τους 13.000 ψηφοφόρους της πόλης, το 60% των οποίων είναι Λατίνοι εργάτες [4] στην τοπική βιομηχανία κρεατοπαραγωγής, οι οποίοι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να πάρουν μια ημέρα άδεια για να ψηφίσουν.
Δεν υπάρχει καμία απαίτηση στο Ιράν για εγγραφή σε εκλογικούς καταλόγους και έτσι δεν υπάρχει πιθανότητα να αρνηθούν σε κάποιον να ψηφίσει επειδή το όνομά του δεν βρέθηκε στον κατάλογο, όπως συνέβη στην Φλόριντα σε ένα πρώην μέλος του Κογκρέσου που παρατήρησε ότι η επιστολική ψήφος του δεν καταμετρήθηκε λόγω «άκυρου ταιριάσματος υπογραφής» [5] ή κάποιος άλλος κάτοικος της Φλόριντα, στον οποίον αρνήθηκαν να ψηφίσει αυτοπροσώπως την ημέρα των εκλογών, επειδή η υπογραφή του, που έγινε στο εκλογικό τμήμα με το δάχτυλο πάνω σε ένα smartpad [στμ: αντί με ένα στυλό], δεν ταίριαζε με την [υπογραφή στην] ταυτότητά του. «Η κυρία είπε, η υπογραφή σου δεν ταιριάζει», διαμαρτυρήθηκε [6] στο Twitter, «απάντησα ότι δεν υπέγραψα στην ταυτότητά μου με το δάχτυλό μου!».
ΓΙΑΤΙ ΨΗΦΙΖΑΝ
Αυτές οι διαφορές δεν οφείλονται στην βαθύτερη δέσμευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στην λαϊκή κυριαρχία, όσο στις διαφορετικές προτεραιότητές της. Μια εκλογή στο Ιράν είναι πάνω απ’ όλα ένα σχέδιο για οργάνωση, η κινητοποίηση για μια μέρα θεάματος για το εγχώριο και το διεθνές κοινό. Οι επίσημοι ενδιαφέρονται λιγότερο για το πού, πότε και πώς ψηφίζουν οι πολίτες τους, παρά για το ότι ψηφίζουν, ότι εμφανίζονται στις κάμερες. Η ισλαμική δημοκρατία θα μεταδοθεί στην τηλεόραση, με το κεντρικό της δράμα να είναι το μέγεθος και η υπομονή του πλήθους που κάθεται στην ουρά για να ψηφίσει στην Isfahan, στην Shiraz, στην Ahvaz και στην Tabriz. Επισήμως η παρουσία τους αποδεικνύει την αγάπη του λαού για την επανάσταση και την χώρα που την διαφυλάσσει, η κάθε ψήφος ένα θανάσιμο πλήγμα στον εχθρό, ο οποίος θεωρείται ότι παρακολουθεί πικραμένος στο σπίτι του. Ανεπίσημα, τις εκλογές ιδιοποιείται [7] το κοινό για εσωτερικούς λόγους που έχουν να κάνουν λίγα με το σταμάτημα των ξένων εχθρών, καθιστώντας τις ως εκ τούτου επιρρεπείς στο να παράγουν εκπλήξεις που είναι σίγουρα εχθρικές προς το καθεστώς.
Ψηφοφόροι στην Τεχεράνη παραλαμβάνουν ψηφοδέλτια στην διάρκεια των προεδρικών εκλογών του Ιράν, τον Μάιο του 2017. TIMA/REUTERS
———————————————–
Παρόλα αυτά, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν βλέπει πλεονεκτήματα στο να επιδεικνύει τις εκλογές, όχι να τις αρνείται. Η καταστολή των ψηφοφόρων φαίνεται άσχημα στην τηλεόραση. Και έτσι, σκηνές όπως αυτή στην Βόρεια Ντακότα, όπου μια νέα απαίτηση ότι οι ψηφοφόροι πρέπει να δείχνουν ότι έχουν μια τρέχουσα διεύθυνση κατοικίας εμπόδισε πολλούς χιλιάδες αυτόχθονες Αμερικανούς [8] από το να ψηφίσουν, ή στην Τζόρτζια, όπου ακυρώθηκαν περισσότερες από 650.000 εγγραφές πέρυσι και περισσότεροι από 85.000 [9] ακυρώθηκαν μέχρι την 1η Αυγούστου του τρέχοντος έτους, είναι αδιανόητες στην ιρανική περίπτωση.
Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι στο Ισλαμικό Ιράν η καταστολή πραγματοποιείται στο παρασκήνιο, μακριά από τις κάμερες. Όπως όλα τα εκλογικά συστήματα, φιλελεύθερα ή άλλα, εκείνο του Ιράν έρχεται εξοπλισμένο με διακόπτες -θεσμικούς μηχανισμούς για να εμποδίσουν τους ψηφοφόρους να παράγουν «λανθασμένα» αποτελέσματα. Αν στις Ηνωμένες Πολιτείες το Κολέγιο των Εκλεκτόρων ανέλαβε αρχικά τον ρόλο αυτό, που προοριζόταν από τον James Madison εν μέρει να διαφυλάξει την δημοκρατία από τους δημαγωγούς και τους τσαρλατάνους (τώρα αξιόπιστα παρέχει δυσανάλογη εκπροσώπηση στους αγροτικούς ψηφοφόρους και τους άδειους αγρούς [10]), τότε στην περίπτωση του Ιράν, αυτός ο διακριτικός μηχανισμός είναι το Συμβούλιο των Κηδεμόνων, μια μη εκλεγμένη 12μελής επιτροπή που αμείλικτα, επισήμως, επιλέγει λίστες υποψηφίων σύμφωνα με την «Ισλαμική ικανότητα», αλλά ανεπίσημα λειτουργεί ως μια θωράκιση της φραξιονιστικής εξουσίας. Το συμβούλιο, ένα οχυρό συντηρητικών, αξιόπιστα επιβλέπει την γενική απομάκρυνση των μεταρρυθμιστών από τα ψηφοδέλτια. Για να πάρουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα, μόνο 30 μεταρρυθμιστές [11], από μια προτεινόμενη λίστα 3.000, ή αλλιώς το 1%, είχαν τα προσόντα για τις βουλευτικές εκλογές του 2016˙ στην Τεχεράνη, ο αριθμός ήταν τέσσερις. Για να παραφράσω μια δημοφιλή φράση, οι συντηρητικοί του Ιράν δεν μπορούν να χάσουν έναν διαγωνισμό αν δεν έχουν να αντιμετωπίσουν έναν διαγωνισμό.
Με την επιλεξιμότητα των υποψηφίων, όχι των ψηφοφόρων, να διακυβεύεται σε κάθε εκλογικό κύκλο, μια από τις προσφιλείς ιδιότητες της ιρανικής δημοκρατίας είναι ότι πολλές χιλιάδες θα προσπαθήσουν πάλι να τα καταφέρουν μέσω του Συμβουλίου. Μόνο στην Τεχεράνη, 1.121 άτομα υπέβαλαν αίτηση για 30 διαθέσιμες έδρες στις βουλευτικές εκλογές του 2016. Σε εθνικό επίπεδο ένας εκπληκτικός αριθμός 12.123 ατόμων υπέγραψαν για να έχουν αυτή την τιμή, πολλοί από τους οποίους καταφεύγοντας σε δημιουργικά τεχνάσματα [12] προκειμένου να γίνουν αποδεκτοί.
Εκείνοι που επιβιώνουν [13] από την διαδικασία αξιολόγησης αντιμετωπίζονται την ημέρα των εκλογών από εκατομμύρια συμπολίτες τους, ψηφοφόρους που εμφανίζονται για να ψηφίσουν σε μια διαδικασία που, όπως μας λένε, δεν έχει νόημα. Όπως και ο Σίσυφος του Καμύ, επιμένουν όχι παρά το παράλογο, αλλά εξαιτίας του [14]. Σχεδόν πριν από 15 χρόνια, οι μεταρρυθμιστικής νοοτροπίας Ιρανοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μεγαλύτερη απειλή για την ευημερία τους δεν ήταν η έλλειψη επιλογής μεταξύ υποψηφίων για το αξίωμα [του βουλευτή], αλλά η αδιαφορία, η επιλογή της απελπισίας.
Για το μεταρρυθμιστικό κίνημα του Ιράν, η κινητοποίηση είναι μια αδιαπραγμάτευτη επιτακτική ανάγκη [15], καθώς η χαμηλή προσέλευση ευνοεί πάντοτε τους συντηρητικούς και τους κατεστημένους. Λιγότερο από 28 εκατομμύρια Ιρανοί -περίπου το 60% των ικανών για ψηφοφορία- ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές του 2005 που έφεραν τον Mahmoud Ahmadinejad στην εξουσία, μια αναιμική προσωπικότητα με βάση τα ιστορικά πρότυπα. Η κυβέρνηση που προέκυψε αποδείχθηκε καταστροφική για το Ιράν, οικονομικά και πολιτικά, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Από τότε, οι Ιρανοί ψηφίζουν σαν κάθε εκλογές να είναι πιο σημαντικές από τις τελευταίες. Για ένα χρονικό διάστημα, φάνηκε ότι οι εκλογές του 2009 θα ήταν οι τελευταίες τους. Περισσότεροι από 40 εκατομμύρια ψηφοφόροι εμφανίστηκαν [στις κάλπες] εκείνο το έτος, ένα εκπληκτικό 85% του κοινού, πολλοί από τους οποίους επεδίωκαν να αποτρέψουν την επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ για μια δεύτερη θητεία. Αυτό που ξεκίνησε ως μια εορταστική περίσταση γρήγορα μετατράπηκε σε ερείπια [16] καθώς, για πρώτη φορά από την ίδρυση της δημοκρατίας, πολλοί Ιρανοί έφθασαν να αισθάνονται ότι το εκλογικό σύστημα ήταν χειραγωγημένο τόσο πριν όσο και μετά την ψηφοφορία [17], παραβιάζοντας το σιωπηρό κοινωνικό συμβόλαιο που επέτρεψε στο σύστημα να λειτουργεί με κάποια αξιοπιστία ότι είναι δημοκρατικό, με το κράτος να προσποιείται ότι διεξάγει πλήρως ελεύθερες και δίκαιες εκλογές και τους ψηφοφόρους να προσποιούνται ότι πιστεύουν σε αυτές. Οι μεγάλες διαδηλώσεις που ακολούθησαν έστειλαν σαφή προειδοποίηση στις Αρχές ότι το κοινό ήταν διατεθειμένο να στραφεί στην βία για να υπερασπιστεί την ψήφο του και να καταστήσει το κράτος υπόλογο με τους ίδιους τους δικούς του όρους [18], όπως καταγράφηκε στο σύνθημα διαμαρτυρίας «Πού είναι η ψήφος μου»;
Μετά από αυτό, αντί να υποχωρήσουν, οι ψηφοφόροι επέμειναν. Περίπου 37 εκατομμύρια πολίτες ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές του 2013, οι οποίες έβαλαν σαρωτικά τον Χασάν Ρουχανί στην εξουσία, πλησιάζοντας σχεδόν το ρεκόρ συμμετοχής τέσσερα χρόνια νωρίτερα, παρά την «ήττα» και την βίαιη καταστολή [19] του Πράσινου Κινήματος. Οι συντηρητικοί του Ιράν τιμωρήθηκαν: Για άλλη μια φορά υπολόγισαν λανθασμένα την ικανότητα των ρεφορμιστών να ενεργοποιήσουν αυτό που φαινόταν να είναι ένας κυνικός πληθυσμός, για να μην πούμε τίποτα για την αποφασιστικότητα του εκλογικού σώματος να αξιοποιήσει στο έπακρο τις περιορισμένες επιλογές που έχει και να δει κάθε εκλογές ως έναν διαγωνισμό μεταξύ πραγματικών εναλλακτικών λύσεων. Στην πορεία μέχρι τις εκλογές του 2013, το Συμβούλιο των Κηδεμόνων θεώρησε ακατάλληλο τον άμεσο διάδοχο του Αχμαντινετζάντ [20] να διεκδικήσει εκλογή σε ανώτερο αξίωμα, ενώ οι σκληροπυρηνικοί δικαστικοί εδίωξαν τον εσωτερικό κύκλο του για «αποστασία» [21], φτάνοντας στο κοντινότερο σημείο που το κράτος που είχε ποτέ αναγνωρίσει το λάθος του για τον ρόλο του στην άνοδο και την επανεκλογή του πρώην προέδρου.
ΠΟΥΘΕΝΑ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΣ
Τα οκτώ χρόνια του Αχμαντινετζάντ δίδαξαν τους Ιρανούς ότι η απάθεια δεν προσφέρει καταφύγιο. «Μπορεί να μην ενδιαφέρεσαι για την πολιτική», παρατηρεί ο Mohammad Ayatollahi Tabaar του Texas A&M, περιγράφοντας την ζωή στο Ιράν μετά την επανάσταση, «αλλά η πολιτική ενδιαφέρεται για σένα, πάντα». Η εκστρατεία των μεταρρυθμιστών για συνεχή συμμετοχή προσφέρει την δική της παραλλαγή [22] στην ιδέα αυτή: Η πρόληψη είναι καλύτερη από την θεραπεία. Η προσωρινή αδρανοποίηση της ιδιότητας του πολίτη, η αποχή από τις εκλογές μέχρι να έρθει ο σωστός υποψήφιος για να σώσει τον λαό από ένα διεφθαρμένο και άδικο σύστημα, δεν οδηγούν πουθενά. Από την επιλογή ανάμεσα σε bad va badtar, δηλαδή μεταξύ του κακού και του χειρότερου, καλύτερα να κρατήσουμε εκτός το χειρότερο [23].
Τα δύο χρόνια του Αμερικανού προέδρου Donald Trump, φαίνεται να έχουν φέρει εκατομμύρια Αμερικανούς σε μια παρόμοια θέση κατανόησης, από όπου μπορεί να αντληθεί σοφία. Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, 115 εκατομμύρια Αμερικανοί ψήφιζαν στις ενδιάμεσες εκλογές του 2018, μια αύξηση κατά 32% από τις εκλογές του 2014. Σύμφωνα με τον πολιτικό στρατηγιστή Evan Siegfried [24], το ποσοστό συμμετοχής 49% των ψηφοφόρων είναι το υψηλότερο από το 1914 και το μεγαλύτερο από τότε που οι 18άρηδες απέκτησαν το δικαίωμα [25] να ψηφίζουν. (Ο Trump, όπως φαίνεται, επέλεξε την λανθασμένη τροπολογία [26] για να ανησυχεί κατά τις τελευταίες ημέρες της [προεκλογικής] εκστρατείας.)
Ψηφοφόροι στην Ατλάντα περιμένουν στην βροχή για να ψηφίσουν στις ενδιάμεσες εκλογές, στην Georgia, τον Νοέμβριο του 2018. LAWRENCE BRYANT/REUTERS
——————————————————
Ο Τραμπ και ο Αχμαντινετζάντ μοιράζονται μια σειρά χαρακτηριστικών [27], των οποίων το μικρότερο δεν είναι η μοναδική ικανότητα κινητοποίησης πληθυσμών, η μετακίνηση πλήθους, είτε πρόκειται για τους δρόμους και τις πλατείες της Τεχεράνης και του Λος Άντζελες [28] είτε στα εκλογικά κέντρα σε εποχές εκλογών. Η επιθυμία να αποκατασταθεί [29] η ικανότητα και η ευπρέπεια της κυβέρνησης εξηγεί γιατί πολλοί από αυτούς [τους ανθρώπους] έρχονται [στις κάλπες]. (Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν την ψήφο των γυναικών για το Κογκρέσο με διαφορά 19 μονάδες, το μεγαλύτερο περιθώριο [30] που καταγράφηκε ποτέ στα exit polls των ενδιάμεσων εκλογών˙ μεταξύ των ψηφοφόρων ηλικίας κάτω των 30 η διαφορά [31] ήταν 35 ποσοστιαίες μονάδες, επίσης ένα ρεκόρ). Αυτό που παρακαλεί για συγκριτική ανάλυση είναι το να εξηγηθεί το πώς αυτοί οι πολλοί πολίτες κινητοποιούνται, ένα καθόλου μικρό επίτευγμα δεδομένου ότι η πολιτική αποτελεί ανάθεμα σε μεγάλο μέρος του κοινού και στις δύο χώρες.
Η απόφαση για συμμετοχή στην ψηφοφορία τείνει να είναι βαθιά προσωπική για τους Ιρανούς, η οποία γίνεται συνήθως στην τελευταία δυνατή στιγμή, ενώ κάπου «20% του εκλογικού σώματος αποφασίζουν εάν θα ψηφίσουν ή όχι ουσιαστικά τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τις εκλογές», σύμφωνα με στον πολιτικό επιστήμονα Farideh Farhi [32]. Το κάνουν πολύ συχνά υπό την εντολή εκατομμυρίων νεαρών πανεπιστημιακά εκπαιδευμένων Ιρανών που πιέζουν, δελεάζουν και σέρνουν τους γονείς και τους συγγενείς τους στην εκλογική αίθουσα ως μια επίπληξη προς τους συντηρητικούς καθώς και προς την πολιτική της απάθειας που οδήγησε στην άνοδο του Αχμαντινετζάντ.
Το πρόβλημα της δημοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως μας διδάσκει το Ιράν, δεν είναι ο ξεχασμένος ψηφοφόρος [33], ο πρωταγωνιστής που στοιχειώνει αμέτρητες ευκαιριακές νεκροψίες [των εκλογών] του 2016. Ούτε είναι ο νευρικός ταλαντευόμενος ψηφοφόρος, στου οποίου τους ώμους στηρίζεται η μοίρα της δημοκρατίας, σίγουρα παθιασμένος κάθε δύο χρόνια. Αντίθετα, το πρόβλημα της δημοκρατίας είναι ο μη ψηφοφόρος [34], τα σχεδόν 103 εκατομμύρια των Αμερικανών που είτε αρνήθηκαν είτε δεν μπόρεσαν να ψηφίσουν το 2016. Για να το πω μόνο ελαφρώς διαφορετικά, η απουσία τους και η απάθειά τους ενθάρρυναν τον αυταρχισμό [35], κρυπτόμενο [36] ή όχι.
Αυτό είναι το μάθημα που προσφέρει το Ιράν: Ψήφιζε σαν να εξαρτάται η ζωή σου από αυτό –ως σαν η χώρα που σώζεις να είναι η δική σου.
Η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτουν, αναμφίβολα, θαλάσσια σύνορα. Αλλά τα θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης δεν είναι μόνο τα χωρικά της ύδατα αλλά και οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ) των κρατών-μελών της! Έτσι η ΑΟΖ αποκτά ταυτόχρονα και μια σημαντική γεωπολιτική έννοια, που έχει διαφύγει, μέχρι σήμερα, από το στόχαστρο των Βρυξελλών. Στις 7 Μαρτίου 2013, ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μιλώντας σε στελέχη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος αναφέρθηκε στην ΑΟΖ της Ευρώπης τασσόμενος σαφώς υπέρ μιας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής για τα θέματα των εξωτερικών συνόρων και της ΑΟΖ. Στην ομιλία του επεσήμανε
«Το ελληνικό ή το κυπριακό πετρέλαιο ή φυσικό αέριο είναι “ευρωπαϊκό” φυσικό αέριο και “ευρωπαϊκό” πετρέλαιο. Πότε, λοιπόν, θα μιλήσει η Ευρώπη για τις ΑΟΖ; Γιατί θα πρέπει να είναι πρόβλημα μόνο για μένα, για τη χώρα μου;».
Μάλιστα, ο σημερινός υπουργός Ενέργειας, και τότε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Σταθάκης σχολίασε πολύ θετικά την κίνηση του Αντώνη Σαμαρά να θέσει θέμα ευρωπαϊκής ΑΟΖ. Συγκεκριμένα ανέφερε:
«Όπως ξέρετε, εγώ αποφεύγω την εύκολη κριτική. Θεωρώ ότι μπορεί να αποδειχθεί καλή η κίνηση και η επιλογή αυτή. Λέω λοιπόν ότι μπορεί να αποδειχθεί μια ευφυής κίνηση, διότι απεμπλέκει την αξιοποίηση των πηγών, που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, από το εθνικό επίπεδο -και σε γεωπολιτικό επίπεδο μπορεί να αποδειχθεί ευφυής αυτή η κίνηση».
Η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά και η δήλωση του Σταθάκη έγιναν πριν πέντε χρόνια, αλλά όταν ο τελευταίος έγινε υπουργός το ξέχασε εντελώς. Τότε ήταν «μια ευφυής κίνηση», αλλά σήμερα έχει χαθεί από το προσκήνιο. Δεν υπάρχει πλέον λόγος να ασχοληθούμε αφού δεν είμαστε πλέον στα μνημόνια, αλλά έχουμε παραχωρήσει τον πλούτο μας, για 99 χρόνια, στην Ε.Ε.
Βέβαια, όταν ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός μίλησε για μια ΑΟΖ της Ευρώπης οι ειδήμονες για την υφαλοκρηπίδα έκαναν ειρωνικές δηλώσεις ισχυριζόμενοι ότι δεν υπάρχει ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δυστυχώς, η προηγούμενη κυβέρνηση, μέσα στα βάσανα της εποχής, δεν έδωσε συνέχεια στο ζήτημα.
Όμως, η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το αγνόησε τελείως με το επιχείρημα ότι είχε προτεραιότητα να λήξει ο βραχνάς των μνημονίων. Ο καθένας κρίνεται από τις πράξεις του και καλό θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιώργος Σταθάκης να ασχοληθούνσοβαρά με αυτό το κρίσιμο θέμα προβάλλοντας στους Ευρωπαίους εταίρους μας τη σημασία της αξιοποίησης της ΑΟΖ, που είναι τα πραγματικά θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης.
Όταν η Ε.Ε. αντιλήφθηκε, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ότι μια ΑΟΖ 200 ν.μ. σύντομα θα εξαπλωθεί σε όλες τις ηπείρους, αποφάσισε να μελετήσει το θέμα για να διαπιστώσει αν πρέπει και η Ε.Ε. να αποκτήσει μια τέτοια ζώνη. Έτσι έχοντας αναλύσει τις απώλειες και τα κέρδη της Ε.Ε. κάτω από μια ΑΟΖ 200 ν.μ., η Ε.Ε. έκανε ένα σημαντικό βήμα τον Νοέμβριο του 1976 για την προέκταση των αλιευτικών ζωνών όλων των μελών της σε 200 ν.μ., αλλά η απόφαση αυτή έμεινε κενό γράμμα.
Στη συνέχεια, το 1983, η Κοινότητα ζήτησε από όλα τα κράτη-μέλη της να δημιουργήσουν μια αλιευτική ζώνη 12 ν.μ. ανεξάρτητα από το μήκος των χωρικών τους υδάτων. Η Ελλάδα δεν έκανε τότε καμία ενέργεια για να δημιουργήσει μια αλιευτική ζώνη 12 ν.μ. Αργότερα, η Τουρκία βλέποντας πολλές χώρες της ΕΕ να επεκτείνουν την αλιευτική τους ζώνη στα 12 ν.μ. και φοβούμενη ότι και η Ελλάδα θα έπραττε το ίδιο, αντέδρασε και κάλεσε στην Άγκυρα, την 25η Οκτωβρίου 1990 όλους τους τότε πρέσβεις της ΕΕ, εκτός του Έλληνα πρέσβη και τους ζήτησε να μην επεκτείνουν την αλιευτική ζώνη τους στα 12 ν.μ. στη Μεσόγειο. Δυστυχώς η ΕΕ αποδέχτηκε αυτό το τουρκικό διάβημα αλλά, ακόμα χειρότερα, συγκατένευσε και η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Όταν η ΕΕ αποφάσισε να δημιουργήσει ΑΟΖ 200 ν.μ. για όλα τα κράτη-μέλη της, η Τουρκία ζήτησε να μη δημιουργηθεί μια τέτοια ζώνη στη Μεσόγειο, μια πρόταση που εκ νέου αποδέχθηκε η ΕΕ και η Ελλάδα. Η εξήγηση που δόθηκε από την ΕΕ ήταν ότι τα ψάρια σε αυτή τη θάλασσα έχουν υψηλή μεταναστευτική τάση και έτσι δεν κρίθηκε χρήσιμο να επεκταθούν τα 200 ν.μ. και σε αυτή την θάλασσα.
Πάντως σήμερα η εικόνα έχει αλλάξει, αρχής γενομένης, από το μαρτυρικό νησί που με ηγέτη τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο, ανακήρυξε την πρώτη ΑΟΖ της Ε.Ε. στη Μεσόγειο το 2004, χωρίς να φέρει καμία αντίρρηση η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Γαλλία και η Ισπανία είχαν δημιουργήσει ΑΟΖ, αλλά όχι στη Μεσόγειο. Σήμερα και τα δύο κράτη προσπαθούν να δημιουργήσουν ΑΟΖ και στην Μεσόγειο, αλλά διαφωνούν στην οριοθέτησή της. Αυτή η κατάσταση, δηλαδή η εξαίρεση της Μεσογείου από την ζώνη των 200 ν.μ., δεν εξυπηρετούσε τα συνολικά συμφέροντα της ΕΕ και, ουσιαστικά, έχει πλέον αδρανήσει, ιδιαίτερα τώρα που η Κύπρος διαθέτει μια τέτοια ΑΟΖ.
Το UNCLOS και η Ευρωπαϊκή Ένωση
Η Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS), στο Μέρος XVIΙ και στο Παράρτημα IX δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής Διεθνών Οργανισμών αμέσως μετά τη συμμετοχή της απολύτου πλειοψηφίας των κρατών-μελών της. Ήδη όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ καθώς και η ίδια η ΕΕ έχουν επικυρώσει τη Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας. Με βάση τα άρθρα 309 και 310 δεν επιτρέπεται να διατυπωθούν επιφυλάξεις ή εξαιρέσεις όταν τα διάφορα κράτη καταθέτουν την επικύρωση της Σύμβασης. Έτσι, τα κράτη-μέλη της ΕΕ δεν μπορούν να έχουν επιφυλάξεις σχετικά με τις αρμοδιότητες που έχουν μεταβιβάσει σε αυτή. Πιο συγκεκριμένα, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψε την Τελική Πράξη της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας τον Δεκέμβρη του 1982 στο Montego Bay της Τζαμάικας έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Η Κοινότητα σημειώνει ότι τα Κράτη-Μέλη της έχουν μεταβιβάσει σ’ αυτήν τις αρμοδιότητες που αφορούν στην διατήρηση και διαχείριση των αλιευτικών τους πόρων. Επομένως, στα θέματα αλιείας μόνο η Κοινότητα μπορεί να υιοθετήσει τους σχετικούς κανόνες και κανονισμούς (οι οποίοι εκτελούνται από τα Κράτη-Μέλη) και έχει την δυνατότητα να προβαίνει σε συμφωνίες με τρίτα Κράτη ή με διεθνείς οργανισμούς. »
Σήμερα το μήκος των ακτών της ΕΕ των 28 ξεπερνάει τα 66.000 χλμ. και η Ελλάδα διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτή από όλα τη κράτη-μέλη που φτάνει τα 16,465 χλμ. καθώς επίσης και τα περισσότερα νησιά και νησίδες που είναι 3.100 με 2.463 από αυτά να βρίσκονται στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος. Βέβαια αν υπολογισθούν και οι βραχονησίδες, τότε ξεπερνούν τις 10.000. Συγκριτικά, οι ακτές των ΗΠΑ είναι 20.000 χλμ., της Λατινικής Αμερικής 25.000 χλμ., της Αφρικής 30.000 χλμ. και της Αυστραλίας 26.000 χλμ.
Πίνακας Θαλάσσιων και Χερσαίων Εκτάσεων της Ε.Ε.
Χερσαία Έκταση: 5.259.416 χλμ2
ΑΟΖ: 7.044.342 χλμ2
Υφαλοκρηπίδα: 1.923.935 χλμ2
Χωρικά Ύδατα: 1.152.126 χλμ2
Το 2013 ήταν μια σημαντική και κρίσιμη χρονιά για τα θέματα της ΑΟΖ, γιατί και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε μια νέα μελέτη με τίτλο «Βελτιώνοντας τη διακυβέρνηση του θαλάσσιου χώρου: Μια ευκαιρία για Γαλάζια Ανάπτυξη στη Μεσόγειο», που γρήγορα ξεχάστηκε. Αυτή η μελέτη αναφέρει ότι η δημιουργία Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών στη Μεσόγειο θα ωφελήσει την Γαλάζια Ανάπτυξη της Ε.Ε. Η μελέτη παρουσιάζει μια οικονομική ανάλυση για την αξία δημιουργίας ΑΟΖ από τα ευρωπαϊκά κράτη, που θα είναι προέκταση του σχεδίου «Γαλάζια Ανάπτυξη» της Ευρώπης. Η στρατηγική της Γαλάζιας Ανάπτυξης έχει σκοπό την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης και απασχόλησης στην θαλάσσια οικονομία, ώστε να βοηθήσει την οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης.
Έτσι η μελέτη αυτή προτρέπει στα κράτη της Μεσογείου να προβούν στην ανακήρυξη και οριοθέτηση των ΑΟΖ τους. Συγκεκριμένα τονίζει:
«Γύρω από αυτή την στρατηγική και κρίσιμη από κάθε πλευρά θαλάσσια λεκάνη, το λίκνον του δυτικού μας πολιτισμού, ελάχιστα παράκτια κράτη έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ. Αυτή η πρωτοβουλία της ΕΕ μπορεί να πυροδοτήσει μια σειρά από τέτοιες διεκδικήσεις με βάση τη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Ο πασιφανής στόχος είναι η εξερεύνηση του πλούτου της Μεσογείου, αλλά πιθανώς ακόμα περισσότερο τους υδρογονάνθρακες που βρίσκονται στα βάθος των βυθών της. Γιατί δεν πρέπει η ΕΕ να περιμένει καλύτερες ειρηνικές περιόδους για να προβεί στην εκτέλεση αυτού του σχεδίου. Αντιλαμβανόμαστε ότι η μελέτη γίνεται ακόμα πιο σημαντική μετά τις τελευταίες ανακαλύψεις των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή ανάμεσα στη Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει ήδη ένδειξη που υποστηρίζεται από επιστημονικά δεδομένα ότι υπάρχουν και άλλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Μέσα στις ΑΟΖ των 200 ν.μ. των κρατών-μελών της ΕΕ, το μεγαλύτερο ποσοστό της Μεσογείου όσον αφορά στην αλιεία και σε υδρογονάνθρακες θα έχει ευρωπαϊκή ιδιοκτησία. Χωρίς οι ΑΟΖ να έχουν συμφωνηθεί, να έχουν ανακηρυχθεί και να έχουν οριοθετηθεί, η εκμετάλλευση των πόρων που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια του νερού είναι αδύνατη. Επομένως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα πρέπει, με εμμονή να ακολουθήσουν μια στρατηγική με βάση αυτά τα δεδομένα. Ο στόχος δεν είναι τίποτα λιγότερο από την επίτευξη ενεργειακής αυτάρκειας στην διψασμένη για υδρογονάνθρακες γερασμένη μας ήπειρο.»
Η μελέτη αυτή, βέβαια, δημοσιεύτηκε πριν ανέλθει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία και φοβάμαι ότι την διαβάζει τώρα για πρώτη φορά. Φοβάμαι επίσης ότι εμείς δεν θα αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία για να ενημερώσουμε τους εταίρους μας στις Βρυξέλλες ότι είμαστε έτοιμοι να ανακηρύξουμε την ελληνική ΑΟΖ, όπως προτείνει η μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Επίλογος
Επομένως, σύντομα, η Ελλάδα θα πρέπει να προβεί στην ίδια ενέργεια που επιχείρησαν οι ΗΠΑ, η Ρωσία και οι περισσότερες χώρες της ΕΕ, δηλαδή να σταματήσει να πάσχει από το φοβικό σύνδρομο, να ανακηρύξει (με Προεδρικό Διάταγμα) τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην ΑΟΖ, όπως προβλέπεται στην UNCLOS και μετά να την οριοθετήσει με τα έξι κράτη με τα οποία έχει θαλάσσια σύνορα στη Μεσόγειο. (Έχω προτείνει και μια εναλλακτική λύση. Δηλαδή να αρχίσουμε τις οριοθετήσεις χωρίς να έχουμε κάνει προηγουμένως ανακήρυξη ΑΟΖ, όπως έχει πράξει το Ισραήλ)
Η Τουρκία, δεν είχε απειλήσει, μέχρι πρόσφατα, την Ελλάδα δηλώνοντας ότι η ανακήρυξη μιας ελληνικής ΑΟΖ θα είναι και αυτή casus belli για την Άγκυρα. Μετά τις τελευταίες, όμως, εξωφρενικές και παράλογες θέσεις της Τουρκίας, που φτάνει να έχει θαλάσσια σύνορα μέχρι την Λιβύη, δεν πρέπει να αποκλεισθεί τίποτα.
Εάν πάντως η Ευρωπαϊκή Ένωση δώσει εντολή να υλοποιηθεί η ανακήρυξη ΑΟΖ σε όλα τα παράκτια κράτη της, τότε η Τουρκία θα είναι αναγκασμένη και υποχρεωμένη να εξαγγείλει το casus belli και κατά της ΕΕ.
Επιπλέον, η Τουρκία προσπαθεί να ξεχάσει ότι ένας από τους όρους ένταξής της στην ΕΕ είναι η υποχρέωσή της να επικυρώσει την UNCLOS και δυστυχώς το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ξεχνάει, για χρόνια τώρα, να υπενθυμίσει στη Τουρκία αυτόν τον σημαντικό όρο, κάθε φορά που παραβιάζει τα δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο.
Έχω την εντύπωση ότι η ΕΕ, ενώ δίνει συνεχώς εντολές στα κράτη-μέλη της για διάφορα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα, δεν θα δώσει εντολή στην Ελλάδα και στα άλλα κράτη-μέλη της να ανακηρύξουν και να οριοθετήσουν ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Φαίνεται να ξεχνά ότι τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. δεν έχουν μόνο υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα.
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο φαίνεται να αγωνιά για το αποτέλεσμα των εκλογών στη χώρα του, τον ερχόμενο Μάρτιο, και προσπαθεί με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να προσελκύσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Ευτυχώς, η διεθνής κοινότητα δεν τον ακολουθεί. Η ένταση στην περιοχή είναι ελεγχόμενη και, πάντως, δεν φαίνεται να επιθυμούν να αναμιχθούν δυνάμεις πέραν της Ουκρανίας και της Ρωσίας.
Οπότε έχουμε απλώς, παιχνίδια πολέμου. Όχι πόλεμο.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ακύρωσε τη συνάντησή του με τον Ρώσο ομόλογό του κατά τη σύγκληση του G-20 στην Αργεντινή, αλλά η Ουάσινγκτον δεν είναι διατεθειμένη να εμπλακεί περισσότερο στην αντιπαράθεση Ρωσίας-Ουκρανίας. Μπορεί να την υποθάλψει για να φθείρει τη Μόσχα, αλλά άμεση δυναμική παρέμβαση δεν θα υπάρξει ούτε από τις ΗΠΑ ούτε από το ΝΑΤΟ. Οι δύο δυνάμεις (ΗΠΑ και Ρωσία) μπορεί να συγκρούονται ανά τον κόσμο δι’ αντιπροσώπων (proxy war), ποτέ όμως δεν θα τολμήσουν άμεση σύγκρουση μεταξύ τους. Ευτυχώς.
Η Ουκρανία δεν έχει τη στρατιωτική δυνατότητα να αντιμετωπίσει μόνη της τη Ρωσία. Τότε γιατί ενήργησε με τρόπο που ήταν σίγουρο ότι θα προκαλούσε κρίση; Δεν υπάρχει ούτε ένας αναλυτής που να πιστεύει πως θα μπορούσε η Ρωσία να υπαναχωρήσει και να επαναφέρει το ζήτημα της Κριμαίας στην προτεραία κατάσταση. Στην κατάσταση, δηλαδή, πριν από το 2014, οπότε η Μόσχα, με καταδρομική επιχείρηση την οποία ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι έκανε, την προσάρτησε.
Υπάρχουν δύο λόγοι που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν, για το Κίεβο, το επεισόδιο την εβδομάδα που πέρασε. Αλλά και αρκετοί άλλοι που δεν το δικαιολογούν.
Ο ένας είναι ότι ανεξαρτήτως της ιστορίας της χερσονήσου της Κριμαίας, το Κίεβο επιχειρεί να αμφισβητήσει την προσάρτησή της από τη Μόσχα. Ένας τρόπος αμφισβήτησης είναι να διέρχονται τα πολεμικά πλοία του από το στενό του Κερτς, από τον Εύξεινο στην Αζοφική Θάλασσα.
Ο δεύτερος, η επιδίωξη επαφής των ουκρανικών λιμανιών στον Εύξεινο Πόντο (Οδησσός) με το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας στην Αζοφική (Μαριούπολη). Και αυτή η επαφή καθίσταται δυνατή μόνο με το πέρασμα από τον πορθμό του Κερτς.
Βεβαίως, υπάρχει και η λεγόμενη αβλαβής διέλευση όταν ένα πολεμικό πλοίο περνά από τα χωρικά ύδατα μιας άλλης δύναμης, αλλά η Ουκρανία δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι τα χωρικά ύδατα της Κριμαίας δεν της ανήκουν. Δεν γνωρίζουμε τι παρέβη η Ουκρανία κατά την προσπάθεια αβλαβούς διέλευσης των πλοίων της από το Κερτς, αλλά η παρεμπόδισή τους και η σύλληψη του προσωπικού πρέπει να έγινε στον Εύξεινο, πριν περάσουν κάτω από τη γέφυρα.
Να σημειώσουμε επίσης πως μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας υπάρχει συμφωνία, που χρονολογείται από το 2003, η οποία προβλέπει τη συναίνεση και των δύο πλευρών για τα πλοία που μπορούν να διέλθουν τα στενά.
Μετά το 2014, όμως, η Μόσχα θεωρεί πως η θάλασσα του Αζόφ είναι ρωσική λίμνη. Απαιτεί από τα ουκρανικά πλοία που επιθυμούν να διέλθουν από το στενό του Κερτς να αιτούνται άδειας. Αλλά η Ουκρανία δεν μπορεί να αποδεχθεί αυτήν την εξέλιξη εφόσον διεκδικεί την Κριμαία.
Ο Ποροσένκο είχε και άλλα στο νου του: να συσπειρώσει γύρω του, με μια ένταση, τους πολίτες της χώρας του ενόψει των εκλογών, να διεκδικήσει τους υδρογονάνθρακες στην ΑΟΖ της Κριμαίας, να στείλει ένα μήνυμα στους Αμερικανούς περί συνέχισης των κυρώσεων στη Ρωσία, να υπενθυμίσει στην Ουάσινγκτον πως το θέμα της χώρας του παραμένει ανοικτό. Γιατί όχι, να διαμηνύσει ότι μπορεί να προκαλέσει ακόμη και δολιοφθορές στη γέφυρα. Η στρατηγική σημασία της είναι τεράστια. Είναι η μόνη οδική επαφή της Ρωσίας με την Κριμαία.
Να σημειώσουμε, τέλος, τη σημασία της περιοχής για την Ελλάδα: Το Κερτς είναι το αρχαίο Παντικάπαιον. Πρόκειται για την Ταυρική χερσόνησο των αρχαίων Ελλήνων. Την ονόμασαν έτσι γιατί, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, την όργωσε ο Ηρακλής με έναν γιγάντιο ταύρο. Εδώ κατέληξε η Ιφιγένεια και εδώ ήρθε ο Ορέστης, κυνηγημένος από τις Ερινύες, να βρει την αδελφή του.
Η Ταυρίδα ήταν μια μακρινή χώρα αλλά οι Έλληνες δεν άκουγαν πρώτη φορά γι’ αυτήν όταν παιζόταν η τραγωδία του Ευριπίδη (περίπου το 414 π.Χ.).
Τριακόσια χρόνια νωρίτερα, κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες προκάλεσαν τον Δεύτερο Αποικισμό και οι Μιλήσιοι έφθασαν στην Ταυρική. Δημιούργησαν αξιόλογες αποικίες ονόματα των οποίων σώζονται μέχρι σήμερα (Παντικάπαιο, Νυμφαίο, Θεοδοσία, Χερσόνησος, κοντά στη σημερινή Σεβαστούπολη κτλ.). Κυρίως, όμως, σώζεται το ελληνικό πνεύμα, παρά το γεγονός ότι από την Ταυρική (Κριμαία σήμερα) πέρασαν και κατοίκησαν πολλοί λαοί.
Η Κριμαία, με λίγα λόγια, είναι οικεία στους Έλληνες. Το κλίμα είναι φιλελληνικό. Οι κάτοικοι έχουν συνείδηση της αρχαίας ελληνικής παρουσίας στην περιοχή τους, και την θεωρούν μέρος της ιστορίας και της παράδοσής τους. Ακόμη και σήμερα ζουν στην περιοχή περί τους 3.000 Έλληνες κατά τις επίσημες στατιστικές, αλλά μάλλον είναι αρκετά περισσότεροι.
Η Κριμαία το 1783 πέρασε στη Ρωσίδα αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ τη Μεγάλη. Και εδώ η Ρωσία έχασε το 1856 τον Κριμαϊκό πόλεμο, όταν αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τις συνδυασμένες δυνάμεις της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Όταν μετά το θάνατο του Στάλιν ανέλαβε την ηγεσία του ΚΚΣΕ ο Ουκρανός Νικίτα Χρουστσόφ, θεώρησε καλό να δωρίσει την περιοχή στην πατρίδα του, την Ουκρανία, το 1954.
Το γεγονός δεν είχε ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά, όταν κατέρρευσε η αυτοκρατορία, το πρόβλημα βγήκε στην επιφάνεια.
Σε διεθνοπολιτικό επίπεδο οι Ρώσοι δεν αναγνωρίζουν αυτήν την παραχώρηση. Το 1992 το Ανώτατο Συμβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας θεώρησε ότι το ψήφισμα του Ανωτάτου Σοβιέτ σχετικά με τη μεταφορά της Κριμαίας από τη Ρωσία στην Ουκρανία δεν έχει νομική ισχύ.
Στην Κριμαία βρίσκεται και η Γιάλτα, όπου το 1945 υπογράφηκε η ομώνυμη συμφωνία με την οποία «μοιράστηκε» ο κόσμος. Το κτήριο όπου υπογράφηκε η Συμφωνία έχει και μια ελληνική διάσταση. Είναι το κτήριο όπου στα τέλη του 18ου αιώνα εγκαταστάθηκε –σε κτήμα που του δώρισε η Αικατερίνη η Μεγάλη– ο Έλληνας συνταγματάρχης του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού Λάμπρος Κατσώνης, μετά τα Ορλοφικά. Το βάπτισε με το όνομα της γενέτειράς του, της βοιωτικής πόλης Λιβαδειά. Η ντάτσα του Κατσώνη απαλλοτριώθηκε από τη σοβιετική επανάσταση και μετατράπηκε σε ξενοδοχείο με την ίδια επωνυμία, Λιβαδειά. Σήμερα φέρει επίσης το ίδιο όνομα και λειτουργεί και πάλι ως ξενοδοχείο.
Η Τουρκία του Ερντογάν προκαλεί γερούς πονοκέφαλους στους Αμερικανούς και στην Ευρώπη. Η Ελλάδα δεν αναβαθμίστηκε ούτε στιγμή ως αντίβαρο στις τουρκικές απιστίες, και αγνοήθηκαν παντελώς οι κομπασμοί ότι είμαστε όαση ειρήνης στα Βαλκάνια. Διότι τίποτα δεν ήταν αποτέλεσμα δικής μας ισχύος και μπορεί εύκολα να αναιρεθεί. Π.χ. οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν μεν νομιμότητα στο τουρκοκυπριακό «κράτος», αλλά «αποφασίζουν» ότι έχει δικαιώματα στα κοιτάσματα. Η Τουρκία παραμένει ισχυρή παρά τις απιστίες της, ή μάλλον οι απιστίες της την κάνουν πιο επιθυμητή. Αντίθετα η Ελλάδα παραμένει αδύναμη και τα παρακάλια της αφήνουν αδιάφορους τους πάντες.
Μόνο αν ο κατώτερος μπορεί να βλάψει τους άρχοντες του δίνουν παράσημο (αναβάθμιση), για να κάτσει φρόνιμα. Ή τον ναρκώνουν με πολλά «μπράβο παιδί μου» για να μείνει ήρεμος ώσπου να τον σφάξουν.
Πίσω από τις απειλές, η Τουρκία υπό τον «σουλτάνο» περπατάει στις μύτες για μην πατήσει κάλους και φάει κλοτσιά. Βήμα δεν έχει κάνει ο Ερντογάν χωρίς άδεια των ΗΠΑ ή των Ρώσων. Ούτε αστόχαστα θα επιτεθεί στην Ελλάδα, π.χ. στη Μεγίστη (Καστελόριζο). Είχαν ζητήσει οι Τούρκοι από τους Αμερικανούς, όταν ο Κωσταράκος ήταν αρχηγός ΓΕΕΘΑ, να μείνουν αδρανείς οι ΗΠΑ 72 ώρες ώστε να μας επιτεθούν απερίσπαστοι. Δεν πήραν (καλή) απάντηση. Και έμειναν με το φόβο της «παγίδας Σαντάμ»: Αυτός νόμιζε ότι του έδωσαν άδεια εισβολής στο Κουβέιτ, εισέβαλε και τον κρέμασαν. Η Τουρκία, επιγραμματικά, είχε με τους κεμαλιστές μοναδικό αφέντη τις ΗΠΑ. Τώρα έβαλε και τη Ρωσία στο κεφάλι της. Είναι η άλλη όψη του «παίζω με δύο».
Να μην μπερδευόμαστε. Η Τουρκία δεν είναι υποτελής, ποτέ δεν ήταν, όπως η Ελλάδα. Αλλά ούτε ήταν ούτε είναι ανεξάρτητη, π.χ. όπως κάθε μεσαίο ή μεγάλο δυτικοευρωπαϊκό κράτος – Ισπανία, Γαλλία κτλ. Η Τουρκία παραμένει μια χώρα υποδεέστερη.
Ο Ερντογάν ως σουλτάνος είναι αδύναμος, όπως οι προπάτορες στην παρακμή των Οθωμανών. Οι δυο Μεγάλοι, ΗΠΑ-Ρωσία, δεν θέλουν τρίτο, παρείσακτο, στα χωράφια τους. Η διαφορά είναι πως ο Ερντογάν είναι παίκτης. Η Ελλάδα δεν είναι παίκτης, είναι υποχείριο. Γι’ αυτό μας φαντάζει τρανός ο Ερντογάν. Γι’ αυτό μας βγάζουν γλώσσα ακόμα και οι Σκοπιανοί, εσχάτως και ο Ράμα. Για τις ελληνικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, τα εθνικά θέματα ήταν πάντα άχθος – δεν υπάρχουν γραμμές, ούτε κόκκινες ούτε πράσινες ούτε γαλάζιες. Ο εθνομηδενισμός είναι γνώρισμα της ελίτ, και όχι μόνο του πολιτικού προσωπικού. Με την τιμητική εξαίρεση στο σχέδιο Ανάν από τον Παπαδόπουλο και τους Καραμανλή-Μολυβιάτη.
Ο Ερντογάν έχει παρόμοιο πρόβλημα με τον Τραμπ. Και οι δυο δεν αποτελούν απλώς μια κάπως διαφορετική όψη του καθεστώτος (Δημοκρατικοί/Ρεπουμπλικανοί), αλλά αμφισβητούν βασικές του λειτουργίες και πολιτικές.
Ο Τραμπ με το σύνθημα «πρώτα η Αμερική» απαίτησε την υποταγή των συμμάχων των ΗΠΑ όχι μόνο στον στρατηγικό αλλά και στον οικονομικό τομέα. Ο Ερντογάν, ουσιαστικά με το ίδιο σύνθημα, άλλαξε το χάρτη των συμμαχιών της Τουρκίας εξισορροπώντας τις σχέσεις με τη Ρωσία. Και βρέθηκε αντιμέτωπος όχι μόνο με τις ΗΠΑ αλλά και με υπολογίσιμο τμήμα της αστικής κεμαλικής τάξης, όπως ο Τραμπ έχει αντίπαλο την καθεστηκυία τάξη των ΗΠΑ.
Η αντιπαλότητα στον Ερντογάν δεν οφείλεται μόνο στον υπαρκτό αυταρχισμό του, αλλά και στο ότι ανατρέπει κατεστημένες πολιτικές δεκαετιών και συγκρούεται με ριζωμένα συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά. Στην πράξη εξελίσσεται μια ανατρεπτική διαδικασία –μακρόχρονη– αναδιαμόρφωσης της κυβερνώσας ελίτ. Η νέα «ερντογανική» ελίτ καλείται να κολυμπήσει στη δίνη αντικρουόμενων διεθνών συμφερόντων, έξω από το λιμάνι της αμερικανικής προστασίας που εξασφάλιζαν οι κεμαλιστές.
Ο Ερντογάν δεν είναι πιο αυταρχικός από τον Κεμάλ, όπως οι πρακτικές στη Δύση δεν είναι πρότυπο δημοκρατίας, π.χ. να επιβάλεις στους Ιταλούς (ή στους Έλληνες) πολιτικές που έχουν απορρίψει. Αλλά ο Κεμάλ είχε σαφείς στόχους, να «εξευρωπαΐσει» την Τουρκία, ενώ ο Ερντογάν διστάζει ή προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια:
Η ανασύσταση μιας (Οθωμανικής) Αυτοκρατορίας είναι ελκυστικό δέλεαρ, αλλά έχει πολλούς εχθρούς, πιο ισχυρούς – ΗΠΑ, Ρωσία, Άραβες. Η άλλη επιλογή, η πορεία προς την Ευρώπη, έχει εγκαταλειφθεί και από τις δυο πλευρές.
Η στροφή στον Ισλαμισμό είναι επίσης ουτοπική. Πρώτον διχάζει την τουρκική κοινωνία σε καιρούς που απαιτούν ενότητα για να αντιμετωπιστεί η ξένη (αμερικανική) επιβουλή. Και δεύτερον ο Ισλαμισμός έχει ξεθωριάσει, ηττήθηκε διαδοχικά πρώτα στην Τσετσενία και καθοριστικά στη Συρία. Και στο πολύνεκρο Μπατακλάν (Γαλλία) αποκαλύφθηκε σύνδεση των «τρομοκρατών» με μυστικές υπηρεσίες, έτσι ώστε να δημιουργηθούν υποψίες ότι επρόκειτο όχι για μάρτυρες του Ισλάμ αλλά για πράκτορες προβοκάτορες. Γενικότερα το «ισλαμικό κίνημα» φαίνεται μάλλον σαν μια ακόμα μεταμφίεση των υποκινούμενων «έγχρωμων επαναστάσεων».
Στον Ερντογάν απομένει ως αποκούμπι ο εθνικισμός. Αλλά κάθε επιθετικός εθνικισμός αν δεν καταλήγει σε απτά και σταθερά (εδαφικά και άλλα) κέρδη, μοιραία έχει βίο βραχύ και τέλος άδοξο. Το δίλημμα αν μπορεί και σε ποιον να επιτεθεί, χωρίς στήριξη του ενός και τουλάχιστον την ανοχή του άλλου από τους δυο Μεγάλους, είναι πολύ χειρότερο από το αίνιγμα της επιλογής μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας. Αλίμονο σε όποιον έχει τα γένια αλλά δεν έχει και τα χτένια.
_____
Υ.Γ.: Η τιμή στις σακούλες των πολυκαταστημάτων υπερδιπλασιάζεται το 2019, υπέρ του περιβάλλοντος. Εναντίον αυτού του φόρου (διότι φόρος είναι) έχουν ξεσηκωθεί στη Γαλλία τα «κίτρινα γιλέκα» (αυθόρμητο λαϊκό κίνημα) για ποικίλους φόρους σε υποπροϊόντα-παράγωγα των υδρογονανθράκων όπως οι συνθετικές σακούλες. Η αύξηση αποδίδεται σε απαίτηση της «υπερελίτ». Ο Μακρόν έχει επιβάλλει τέτοιους φόρους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί.
Μαθητές γυμνασίου και λυκείου από τα σχολεία της Βορείου Ελλάδος, βγήκαν στο δρόμο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η συμφωνία ήταν η αφορμή. Οι αιτίες είναι βαθύτερες. Μπορεί να βρίσκονται, ακόμη, στο υποσυνείδητο. Όλη η ελληνική παρακμή, έπεσε πάνω τους να τους κατασπαράξει. Δεν θα το πετύχει. Γιατί η μαθητική εξέγερση είναι αυθόρμητη. Αυτό το γνωρίζουν οι συμμετέχοντες. Και γι αυτό θα συνεχίσουν. Μέχρι να εξαντληθούν. Από την κούραση και το νομοτελειακό αδιέξοδο, όχι την συκοφαντία.
Όλα τα αυθόρμητα κινήματα έχουν ένα τέλος. Διότι εμφανίζονται ως διάττοντες αστέρες. Ταράζουν τα νερά και εξαφανίζονται. Αυτή είναι και η γοητεία τους. Στέλνουν μηνύματα αλλαγής και καινοτομίας. Δηλώνουν ότι έχουν μπουχτίσει απο την παρακμή. Μπορεί και να μην γνωρίζουν, ακριβώς, τι θέλουν. Ξέρουν, όμως, πως θέλουν να τα αλλάξουν όλα. Αυτός είναι ο κοινός τόπος τους.
Συνήθως, δεν το καταφέρνουν εκείνη τη στιγμή. Αλλά γονιμοποιούν μια γηρασμένη, παρακμασμένη και διεφθαρμένη κοινωνία. Εκεί βρίσκεται το μεγαλείο τους.
Δεν υπάρχει ούτε ένας κατεστημένος θεσμός που να μην βρίσκεται, σήμερα, απέναντί τους. Ακόμη και το βαθύ χέρι του κατεστημένου, οι «αναρχοαυτόνομοι». Που αναλαμβάνουν τις βρώμικες δουλειές εναντίον όσων αναζητούν το νέο. Ο βαθύς συντηρητισμός τους, τους φέρνει αντιμέτωπος με τα παιδιά που έμειναν η μόνη ελπίδα αυτής της τελειωμένης, καθ όλα, κοινωνίας.
Είναι τελειωμένη γι αυτό που παράγει και αναπαράγει το πολιτικό της σύστημα. Έχει βαλκανιοποιηθεί απολύτως. Είναι βουτηγμένο στη διαφθορά.
Είναι τελειωμένη εξαιτίας της βαθιάς απαιδευσιάς της αστικής της τάξης. Είναι, απλώς, τσιρικιτζίδες.
Είναι τελειωμένη διότι είναι βαθιά συντηρητική.
Αυτόν τον πολτό που γίνεται βάλτος κάποιος πρέπει να τον αναταράξει.
Οι φοιτητές βολεύτηκαν στις κομματικές καρέκλες και την κομματική σιγουριά. Δεν αναλαμβάνουν το ρίσκο. Μάλλον, κατασταλτικά, ως κομματικά ΜΑΤ, δρουν προς το παρόν. Εκτός και αν βγουν στο δρόμο για συμπαράσταση.
Η διανόηση, αν υπάρχει και όση υπάρχει, αναζητά έναν κρατικό μισθό, μια συνταξούλα ή μια δημόσια θέση την οποία εξαγοράζει με τη σιωπή της. Πολλές φορές βολεύεται στον βουλευτικό θώκο. Γιατί να μιλήσει; Είναι εξ ορισμού ακατάλληλη.
Η λοιπή κοινωνία σιγοψιθυρίζει τον πόνο της για να εκτονωθεί αλλά και να μην την ακούσει κανείς. Φοβάται. Φοβάται το μίσος και το μένος των άλλοτε «επαναστατών». Αυτών που δικαίωσαν την … «επαναστατική» παράδοση. Η οποία, μόλις καταλάβει την εξουσία μεταμορφώνεται σε αντεπανάσταση. Τα πιο αυταρχικά καθεστώτα είναι αυτά που κατέλαβαν την εξουσία επαναστατικά.
Οι εξεγέρσεις είναι κάτι διαφορετικό. Μπολιάζουν τις κοινωνίες. Εξέγερση ήταν ο Μάης του ’68 που αποτέλεσε τομή στην κοινωνική εξέλιξη. Εξέγερση, για τα ελληνικά δεδομένα, ήταν το Πολυτεχνείο. Μέχρι που το κατέλαβαν οι κομματικοί εγκάθετοι και το εκμεταλλεύτηκαν.
Στις αυθόρμητες εξεγέρσεις είναι δυνατόν να παρεισφρήσουν και στοιχεία που οραματίζονται ναζιστικούς, φασιστικούς ή κομμουνιστικούς ολοκληρωτισμούς. Αλλά δεν βάζουν αυτοί τη σφραγίδα της εξέγερσης. Δεν μπορεί η εκδήλωση μιας αγανάκτησης να αναζητά τη λύτρωση σε καθεστώτα που ματοκύλησαν την ανθρωπότητα.
Θυμηθείτε πως συκοφαντήθηκε το Πολυτεχνείο στην αρχή, όταν αυθόρμητα οι φοιτητές θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς. Τους είπαν προβοκάτορες, φασίστες, όργανα της χούντας.
Οι ίδιες δυνάμεις, που επιβιώνουν πάντοτε, επιχειρούν να συκοφαντήσουν σήμερα το μαθητικό κίνημα.
Θυμηθείτε πως χαρακτήριζαν τους φοιτητές του Μάη του ’68. Αλήτες τους ανέβαζαν, αλήτες τους κατέβαζαν.
Ο Μάης του ’68 όμως αποτέλεσε τομή. Σήμανε το θάνατο της παλιάς κοινωνίας και την ανάδυση μιας νέας. Παρήγε πολιτισμό, πολιτικές αντιλήψεις, απελευθέρωσε κοινωνικά κινήματα των οποίων η δυναμική εξαντλήθηκε.
Σήμερα έχουμε ανάγκη μιας νέας εξέγερσης. Τα κινήματα των «Αγανακτισμένων» και των «Πλατειών» ήταν το κύκνειο άσμα μιας παλιάς, συντηρητικής κοινωνίας που βολεύθηκε στο παρελθόν και βγήκε στους δρόμους όταν της το αμφισβήτησαν.
Το παρελθόν, όμως, δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Το νέο δεν εμφανίζεται καθ υπαγόρευσιν. Δεν μπορεί να περιληφθεί σε κομματικά προγράμματα.
Το νέο βγαίνει από την κοινωνία. Η μαθητική εξέγερση είναι η έκρηξη της κοινωνίας. Η πρωτοπορία του νέου δεν αναδύεται, αυτήν τη φορά, από τα συντηρητικά πανεπιστήμια και τους κομματικοποιημένους φοιτητές. Εμφανίζεται σιγά σιγά από τη γενιά που, λόγω ηλικίας, δεν υπολογίζει το κόστος. Αναζητά ταυτότητα και νέες αξίες. Δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το παλιό. Το παλιό τελείωσε. Ας το καταλάβουμε. Όσοι δεν το αντιληφθούν θα βρεθούν στο περιθώριο της ιστορίας.
Οι έννοιες Δεξιά και Αριστερά είναι, πλέον, κενές περιεχομένου. Οι συλλογικοί αυτοπροσδιορισμοί δεν γίνονται, πια, στη βάση του ταξικού συμφέροντος. Η κοινωνική αντίδραση δείχνει ότι δεν μπορούν να γίνουν ούτε στη βάση των κοινωνικών ταυτοτήτων. Δεν μπορεί να ξεριζωθεί από την ανθρώπινη συνείδηση η αίσθηση της καταγωγής. Ποιος είμαι και από πού προέρχομαι.Η αναζήτηση ταυτότητας δεν σημαίνει ούτε εθνικισμό ούτε ρατσισμό. Όποιος αναζητά τα στοιχεία της ύπαρξής του αναγνωρίζει και στον άλλο αυτό το δικαίωμα. Συνυπάρχει και δεν του επιτίθεται. Είναι σαθρό το επιχείρημα που θέλει, σώνει και καλά, να αποδώσει στην ταυτότητα επιθετικά χαρακτηριστικά. Οι ταυτότητες είναι πολυχρωμία και ιδιαιτερότητα απέναντι στον κοινωνικό πολτό που επιζητούν οι διάκονοι μιας αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης. Παγκοσμιοποίησης, όχι οικουμενισμού. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον άλλο. Και θα σπάει τα δεσμά που τον διαχωρίζει.
Η αίσθηση της καταγωγής, ο τόπος που μεγαλώνει ένας άνθρωπος, οι παραδόσεις του, η θρησκευτική συνείδηση, έστω και ως ψευδαίσθηση, του προσδίδουν ορισμένα χαρακτηριστικά που τον προσδιορίζουν. Αυτά δεν ξεριζώνονται. Όσοι το επιχείρησαν γελοιοποιήθηκαν από την ιστορία.
Η αναζήτηση νέων αξιών έχει να κάνει με το νέο περιβάλλον που διαμόρφωσε με τις ανακαλύψεις του ο άνθρωπος. Ζούμε σε άλλη εποχή από αυτήν που θέλει να αναπαράγει ένα σαθρό κατεστημένο. Αυτή την αλλαγή εποχής την βιώνει με τα μέσα που χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά της η νέα γενιά που βρίσκεται στην γυμνασιακή ηλικία.
Δεν έχει τη δυνατότητα να την συγκεκριμενοποιήσει και γι αυτό εκφράζεται δυναμικά. Εξεγερτικά. Δεν έχει τους φιλοσόφους που ευτύχησε να αναδείξει ο Μάης’ 68 για να την προβληματίσουν. Αγωνίζεται μόνη της, εναντίον όλων. Αυτή η ανάγκη αναζήτησης του νέου έπρεπε να αποτελεί στόχο του σχολείου. Δεν το κάνει. Αναπαράγει το πιο αρρωστημένο παρελθόν. Δυστυχώς, οι μαθητές έχουν απέναντί τους και τους δασκάλους του που έμειναν σε μια παρωχημένη εποχή. Στην εποχή που ήταν οι ίδιοι νέοι. Η εποχή αυτή, όμως, πέρασε. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Δεν θα ξημερώσει αύριο μια νέα εποχή. Θα χρειαστεί πόνους στη γέννα. Και το Κίνημα των μαθητών θα βρεθεί, κάποια στιγμή, σε αδιέξοδο. Αυτή είναι η μοίρα των κινημάτων. Αλλά, η αρχή έγινε. Θα υποστηρίξουμε το νέο ή θα αμυνθούμε με το παλιό αποκαλώντας τα νέα παιδιά, γυμνασιακής ηλικίας, αλήτες και φασίστες;
Του Στέλιου Φενέκου*
Με έκπληξη και απαξία ταυτόχρονα ακούσαμε τον πρώην υπουργό εξωτερικών κ. Κοτζιά, να δηλώνει δημόσια σε συνέντευξή του:
«Ο στρατός αρνείται να αναγνωρίσει τα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας. Ο στρατός πρέπει να κάνει κάποιες ενέργειες για να εκφραστεί η αναγνώριση των συνόρων και δεν τις κάνει…..Υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα που δεν αναγνωρίζουν το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, των Παρισίων, οι οποίοι ανατρέχουν σε πρωτόκολλα του 1914, όπως είναι αυτό της Κέρκυρας, το οποίο δεν είναι νομικώς ζωντανό.»
Η συνέντευξη αυτή, όπως ήταν φυσικό, έγινε αμέσως αντικείμενο εκμετάλλευσης από την αλβανική πλευρά.
Η θέση του κ. Κοτζιά, πέραν του ότι είναι εσφαλμένη διεθνολογικά (από πλευράς διεθνούς δικαίου), παρουσιάζει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας ως επιθετικές προς τους γείτονές τους, ότι δεν υφίστανται πολιτικό έλεγχο και ότι προβαίνουν σε ενέργειες που υπερβαίνουν τις αρμοδιότητές τους και την συνταγματική τάξη της Δημοκρατίας μας.
Επίσης είναι απολύτως αυθαίρετη και εναντίον της εθνικής μειονότητας της Β. Ηπείρου, η επιχειρούμενη από την πλευρά του ακύρωση του πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (1914), ενώ ταυτόχρονα αποδέχεται την ισχύ των πρωτοκόλλων της Φλωρεντίας (1913 και 1924).
1. Πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, ενώ ταυτόχρονα αποδέχεται τα πρωτόκολλα που όρισαν το αλβανικό κράτος την ίδια εποχή.
2. Αν δεχθούμε το επιχείρημά του, ότι η παλαιότητα και μόνο του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας του 1914, του στερεί την νομική υπόσταση, τότε θα πρέπει να πούμε το ίδιο και για όλες τις συνθήκες της εποχής εκείνης, με τις οποίες έληξαν πόλεμοι, δημιουργήθηκαν κράτη, ρυθμίστηκαν σχέσεις και έγιναν ξεριζωμοί.
3. Το πρωτόκολλο της Κέρκυρας, όταν υπογράφηκε, είχε την αποδοχή των Μεγάλων Δυνάμεων, της Ελλάδος, των Βορειοηπειρωτών και βεβαίως της Αλβανίας η οποία το συνυπέγραψε. Αυτό το γεγονός και μόνο του δίνει ιδιαίτερο κύρος.
4. Δεν έχει ακυρωθεί το περιεχόμενό του από καμία μεταγενέστερη σύμβαση, υπογεγραμμένη από οποιαδήποτε από τις πλευρές που το υπέγραψαν και διακήρυξαν την αποδοχή του.
5. Η μεταγενέστερη συνθήκη των Παρισίων του 1946 ορίζει ξεκάθαρα ότι το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα είναι ανοικτό και θα επιλυθεί μετά το Αυστριακό (το οποίο έκλεισε το 1955).Και ποτέ δεν επιλύθηκε.
6. Ταυτόχρονα αποκρύπτει την εντολή των τότε μεγάλων δυνάμεων το 1914 για κατάληψη της Β. Ηπείρου από την Ελλάδα, ως αναγνώριση φυσικά της ταυτότητας και της αυτονομίας της Β. Ηπείρου, αλλά και την ανακατάληψη που έγινε το 1940, γεγονότα που απεικονίζουν τον Ελληνικό χαρακτήρα της περιοχής, ο οποίος αναγνωρίζεται και εξ αυτού προκύπτει και η εκκρεμότητα των συνόρων στην συνθήκη των Παρισίων.
7. Ερμηνεύει συνεπώς την συνθήκη των Παρισίων επιλεκτικά εις βάρος μας, για να επιβεβαιώσει αποκλειστικά και μόνο τις ιδεοληψίες του.
Καταλήγοντας:
Συνεπώς το πρωτόκολλο όχι μόνο ισχύει, αλλά θα πρέπει να το επικαλεσθούμε ως διαπραγματευτικό μας όπλο για να προστατεύσουμε και να υποστηρίξουμε τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας στη Β. Ήπειρο.
Η διάσταση που δίνει δημόσια και διεθνώς για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, δημιουργώντας υπόνοιες ότι δεν υφίστανται πολιτικό έλεγχο, είναι εξόχως υπονομευτική και δυσφημιστική για την υπόσταση της ίδιας της χώρας, των θεσμών της Δημοκρατίας και της πολιτικής διακυβέρνησης.
Πέραν των διεθνών επιπτώσεων των δηλώσεών του, οι οποίες είναι σοβαρές και θα αξιοποιηθούν σε κάθε περίπτωση από την απέναντι πλευρά, (διότι τις κάνει ένας πρώην υπουργός εξωτερικών), αποκαλύπτει τις κρυφές και άνομες προθέσεις και ιδεοληψίες του εις βάρος των συμφερόντων της χώρας.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Ας δούμε εν συντομία τις συνθήκες με τις οποίες καθορίζονται τα ελληνικά και τα αλβανικά εδάφη στην Ήπειρο.
1. Η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία, ήθελαν να υποστηρίξουν τα συμφέροντά τους στα Βαλκάνια, επερχόμενης της πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τον Δεκέμβριο του 1912, υπόγραψαν μυστική συμφωνία η οποία επισημοποιήθηκε στη Ρώμη, αρχές Μαϊου του 1913, για να διαμοιράσουν την Αλβανία σε σφαίρες επιρροής. Η Ιταλία ήθελε την περιοχή που είναι το λιμάνι της Αυλώνας και η Αυστροουγγαρία, την Αλβανία ως «ειδική ζώνη επιρροής».
2. Την 30η Μαΐου του 1913, με βάση τη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου, ανατέθηκε στις Μεγάλες Δυνάμεις η ρύθμιση των συνόρων της Αλβανίας. Τον Ιούλιο του 1913, η συνδιάσκεψη των πρέσβεων με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, ανακήρυξε την Αλβανία ανεξάρτητο κράτος, χωρίς να καθορίσει τα σύνορά της. Η Ελλάδα δεν κατάφερε να υποστηρίξει με συγκεκριμένο σχέδιο τις θέσεις της για την Βόρειο Ήπειρο και το αίτημά της για δημοψήφισμα στη περιοχή και για αυτοπροσδιορισμό, απορρίφθηκε λόγω των αντίθετων συμφερόντων που υπήρξαν. Αποφασίσθηκε η δημιουργία επιτροπής για τον καθορισμό των συνόρων, η οποία μετά από επιμονή της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας και με την ανοχή της Μεγάλης Βρετανίας και της Γερμανίας, κατέληξε στο να υπογραφτεί το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας τον Δεκέμβριο του 1913, που οριοθετούσε τις Βόρειες περιοχές της Ηπείρου στην κυριαρχία της Αλβανίας, μετονομάζοντάς τες σε «Νότιο Αλβανία», οι δε Έλληνες κάτοικοι της χαρακτηρίστηκαν ως «Ελληνική Μειονότητα».
3. Την παραχώρηση της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία, ακολούθησε ένοπλος αγώνας των Βορειοηπειρωτών εναντίον του αλβανικού στρατού, ο οποίος κατευθυνόταν από Ιταλούς και Ολλανδούς αξιωματικούς, με αποτέλεσμα να κηρυχθεί η αυτονομία της Β. Ηπείρου τον Φεβρουάριο του 1914 και στη συνέχεια να υπογραφεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας στις 5 Μαΐου 1914.
4. Το πρωτόκολλο αυτό, με το οποίο αναγνωριζόταν η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, υπογράφηκε μεταξύ της αλβανικής κυβέρνησης, επικεφαλής της ήταν ο πρίγκιπας Βηντ, και του προέδρου της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου» Γεωργίου Χρηστάκη-Ζωγράφου,. Η κυβέρνηση της Β. Ηπείρου αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά την 1 Ιουνίου 1914 το επικύρωσαν και λίγες μέρες αργότερα η αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε τελικά την συμφωνία και στις 23 Ιουνίου 1914, απέδωσε το υπογεγραμμένο επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στην αυτόνομη κυβέρνηση. Η αποδοχή της συμφωνίας ανακοινώθηκε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου. Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν αναιρέθηκε ποτέ από οιαδήποτε μεταγενέστερη συνθήκη, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
5. Μετά τον Α’ΠΠ, τον Νοέμβριο του 1921, ακολούθησε διάσκεψη πρέσβεων η οποία αποφάσισε για την ενσωμάτωση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία. Η απόφαση αυτή υπογράφηκε τον Δεκέμβριο του 1923 από την Μ. Βρετανία, Ιταλία, Γαλλία και Ιαπωνία. Επίσης αποφασίστηκε η σύσταση τετραμελούς διεθνούς επιτροπής για τη διαχάραξη των νοτίων και νοτιοανατολικών συνόρων της Αλβανίας. Τον Μάρτιο του 1924, η διεθνής επιτροπή υπέβαλε το πόρισμά της και κατέληξε ότι η Ελλάδα έπρεπε να δώσει στην Αλβανία, εκτός της Βορείου Ηπείρου, και πρόσθετο ελληνικό έδαφος, 14 συνολικά χωριά κοντά στις Πρέσπες!
6. Η οριστική απόφαση για παραχώρηση της Β. Ηπείρου και των 14 χωριών στην Αλβανία επικυρώθηκε στις 27/11/1925, με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, που υπογράφτηκε από Ιταλία, Γαλλία, Βρετανία και Ελλάδα.
7. Στις 30 Αυγούστου 1946, η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε επίσημα στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι, την ένωση της Β. Ηπείρου με την Ελλάδα. Οι εκπρόσωποι της ΕΣΣΔ και της Ουκρανίας αντέδρασαν σθεναρά, και κατέθεσαν προσφυγή κατά της χώρας μας. Τα υπόλοιπα κομμουνιστικά κράτη συντάχθηκαν με την Ε.Σ.Σ.Δ. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1946, η Αθήνα, υποχρεώθηκε να αποδεχθεί την υπαγωγή του θέματος, υπό τη δικαιοδοσία της Συνδιάσκεψης των τεσσάρων Μεγάλων Δυνάμεων.
8. Έτσι, το τελικό κείμενο της Συνδιάσκεψης, υπογράφτηκε με επιφύλαξη από τον Έλληνα αντιπρόσωπο, ο οποίος δήλωσε ενώπιον της επιτροπής της Συνδιάσκεψης για την Ιταλία, ότι η αναγνώριση της Αλβανίας σε σχετικό άρθρο του σχεδίου Συνθήκης, δεν προδικάζει την έκβαση του ζητήματος των ελληνοαλβανικών συνόρων.
9. Στις 10 Φεβρουαρίου 1947, υπογράφτηκε η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία (γνωστή ως Συνθήκη των Παρισίων). Σ’ αυτήν ΔΕΝ περιλήφθηκε όρος για την εδαφική ακεραιότητα της Αλβανίας (όπως επιδίωκαν τα κράτη του ανατολικού μπλοκ) μετά από εντονότατη αντίδραση της Ελλάδας η οποία πρότεινε μόνο την αναγνώριση της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Αλβανίας.
10. Επίσης η Ελλάδα πέτυχε να καταχωρηθεί στα πρακτικά η εξής δήλωση: «Προς αποφυγή πάσης αμφιβολίας, η αντιπροσωπεία της Ελλάδος δηλώνει ότι η Ελληνική Κυβέρνηση, προσυπογράφουσα την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Αλβανίας, δεν θα εγκαταλείψει σε καμία περίπτωση και με κανέναν όρο τα προαιώνια και απαράγραπτα δικαιώματά της επί ενός ελληνικού εδάφους, το οποίο το αίμα των παιδιών της ένωσε με την Μητέρα πατρίδα, διατηρούσα στο ακέραιο τις επιφυλάξεις της μέχρι το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα να διακανονισθεί κατά τρόπο σύμφωνο με την δικαιοσύνη».
Το θέμα των συνόρων με την Αλβανία, παραμένει ως σήμερα ανοιχτό, αφού οι διασκέψεις των Μεγάλων Δυνάμεων που ακολούθησαν και στις οποίες είχε παραπεμφθεί το ζήτημα, ολοκληρώθηκαν στη Γενεύη το 1955, χωρίς αυτό να συζητηθεί. *Ο Στέλιος Φενέκος είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ και Πρόεδρος της «Κοινωνίας Αξιών» Πηγή: Liberal
[Στους εκκαθαριστικούς λογαριασμούς της ΔΕΗ εμφανίζεται μια κατηγορία δαπανών ως ‘’Ρυθμιζόμενες χρεώσεις’’. Μέσα σ’ αυτές κρύβεται και το κόστος για την προώθηση της πράσινης ενέργειας. Γιατί κοστίζει υπέρογκα και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς επιδοτήσεις. (Στο λογαριασμό που έχω μπροστά μου ανέρχονται στα τρία τέταρτα (!) της Χρέωσης Προμήθειας Ρεύματος). Ο Πρόεδρος Μακρόν δεν αρκέστηκε σε αυτές αλλά ανέβασε την τιμή του πετρελαίου κίνησης στο επίπεδο της βενζίνης …για να σώσει τον πλανήτη!
Μετά την κατάρρευση της κομουνιστικής ουτοπίας, οι έχοντες και κατέχοντες επινόησαν μια άλλη, την οικολογία η οποία, όπως αποδείχτηκε εν τοις πράγματι στη Γαλλία, είναι το ίδιο καταπιεστική και ανάλγητη. Δεν έχει σημασία αν το κλίμα της Γης αλλάζει με τους δικούς του ρυθμούς. Τώρα βρήκαν το αίτιο: είναι το διοξείδιο του άνθρακα! Ένα λόμπι πράσινων ειδικών και ‘’ειδικών’’ στο περιβάλλον μετατρέπει, με τη βοήθεια των ΜΜΕ, ερμηνείες σε επιστημονικές αλήθειες, ενδεχόμενα ή και φαντασιώσεις σε γεγονότα: θα καταστραφεί η οικονομία των ΗΠΑ, θα ανεβεί η στάθμη της θάλασσας… Αλλά φαίνεται ότι η οικονομική μας επιβάρυνση είναι το λιγότερο που μας ζητούν. Αύριο θα ζητήσουν να ρυθμίζουν και τα της κρεβατοκάμαράς μας…γιατί τα παιδιά είναι ο πλέον επιβαρυντικός παράγοντας της ατμόσφαιρας!(Δες http://www.anixneuseis.gr/?p=196854). Ε.Δ.Ν. ]
Δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή της μετέωρης κλιματολογικής πολιτικής της κυβέρνησης από τη νεκρανάσταση της Μαρίας Αντουανέτας που έκαναν τα Κίτρινα Γιλέκα.
Δεν έχουν πετρέλαιο κίνησης; Ας πάρουν το ηλεκτρικό αυτοκίνητο!
Δημιουργώντας λαϊκή συμπάθεια ενάντια στον φόρο του διοξειδίου του άνθρακα, τα Κίτρινα Γιλέκα εκμηδένισαν τις παλιές ιερότητες οι οποίες έσωζαν τον πλανήτη. Κωφός ωστόσο σε αυτό το, σαφές και ορθολογικό, μήνυμα, ο Εμμανουέλ Μάκρον γελοιοποιεί τον εαυτό του διαρρέοντας μέσω της Ζουρνάλ ντυ Ντιμάνς (ΖνΝ) τη δημιουργία ενός «Ανώτατου Συμβουλίου για το κλίμα». ”
Καιρός ήταν να αρχίσει μια ιδεολογική και μέχρις εσχάτων μάχη.
Στην πλάτη των φτωχών
Από τη μια πλευρά βρίσκεται η θεσμική εξουσία. Αυτή, με το “φόρο διοξειδίου του άνθρακα”, που προγραμματίστηκε από τον Φρανσουά Ολάντ, προτίθεται από μόνη της να σταματήσει την υπερθέρμανση του πλανήτη, με μέτρα για τον αντικοινωνικό χαρακτήρα των οποίων αδιαφορεί. Το Γαλλικό Παρατηρητήριο Οικονομικών Συνθηκών (ΓΠΟΣ) έχει δείξει ότι τα “οικολογικά” μέτρα της σημερινής κυβέρνησης λειτουργούν σε βάρος των πλέον μειονεκτικών στρωμάτων.
Τότε, η μόνη αντίδραση σε αυτή την έκθεση ήταν η ενόχληση κάποιων. Πρέπει να σώσουμε τον πλανήτη και τι θέλετε: δε φταίνε καθόλου οι πλούσιοι αν οι φτωχοί δεν είναι ενάρετοι.
Οχυρωμένος πίσω από τις βεβαιότητές του, ο Εμμανουέλ Μακρόν, γνωστοποίησε ότι θα προχωρήσει ακόμη περισσότερο, ανακοινώνοντας αυτή την Τρίτη, σύμφωνα με μια διαρροή στην ΖνΝ, τη δημιουργία ενός νέου Κόλπου Το Οποίο θα Ασχολείται Με Το Κλίμα. Αυτή η διαρροή είναι ό,τι πρέπει για να ηρεμήσει το παιχνίδι (γέλια):
‘’Θα το προικίσουμε με τόσα μέσα ώστε να μπορεί να έχει μεγάλη επιρροή στις πολιτικές του κράτους’’.
Να λοιπόν ένα μέρος της απάντησης στο ερώτημα “Τι κάνετε τα λεφτά;” που έθεσε η Ζακλίν Μουρώ στο διάσημο βίντεο της, προοίμιο των Κίτρινων Γιλέκων: αυτό το “χρήμα” χρησιμεύει ιδιαίτερα για τη δημιουργία μιας νέας παντελώς άχρηστης επιτροπής για το κλίμα.
Είναι αλήθεια ότι, σε όρους θεσμικών δομών αφιερωμένων στην «κλιματική κρίση», η εξουσία μέχρι τώρα αναγκαζόταν να αρκείται σε μια οργάνωση που κανείς δεν θα δίσταζε να χαρακτηριστεί πολυδαίδαλη [Ακολουθεί κατάλογος δέκα περίπου οικολογικών υπηρεσιών σε εθνικό, τοπικό και περιφερειακό επίπεδο].
Ο περιορισμός αυτού του καταλόγου, μακριά από το να είναι εξαντλητικός, δείχνει την απόλυτη επιταγή να προστεθεί σε αυτόν μια ακόμα υπηρεσία για τη συνειδητοποίηση των μαζών. (Πολύ περισσότερο μιας και τα μέλη όλων αυτών των υπερήφανων ιδρυμάτων εργάζονται σίγουρα σε εθελοντική βάση και δεν προκύπτει κόστος λειτουργίας· το ίδιο πιθανώς θα συμβεί και με το νέο «Ανώτατο Συμβούλιο Κλίματος».)
«Θα βγάλουμε το μήνα;»
Σε αυτές τις μέρες φορολογικής εξέγερσης, οι ασκούντες την εξουσία έκριναν ότι είναι επείγον και πρόσφορο να πετάξουν τρελά χρήματα λέγοντας και ξαναλέγοντας ότι “η επιστήμη αποφάνθηκε” και ότι χωρίς ανεμογεννήτριες δεν υπάρχει σωτηρία.
Η σοβαρότητα του θέματος επιβάλλει να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Το μέτρο σημαίνει: “συνεχίζουμε την ίδια πολιτική”. Το σύνολο των προσωπικοτήτων που αναμένεται να στελεχώσουν το νέο θεσμικό κόλπο αποτελείται όντως από καραμπινάτους ‘’εχθρούς’’ του διοξειδίου του άνθρακα, το πολιτικό σχέδιο των οποίων κατέβασε σήμερα τους Γάλλους στο δρόμο. Από τα ονόματα που ακούστηκαν, υπάρχει η βεβαιότητα ότι η κλιματιστική ορθοδοξία θα διαφυλαχτεί καλά, και μαζί της, οι πιο μισητές πολιτικές εκτροπές των διαδηλωτών. Από το “ανώτατο συμβούλιο”, απουσιάζει μόνο ο Φρανσουά – Μαρί Μπρεόν, ορκωτός κλιματολόγος, σύμφωνα με τον οποίο “ο αγώνας υπέρ του κλίματος είναι αντίθετος στις ατομικές ελευθερίες“.
Εχουμε λοιπόν βάσιμους λόγους να φωνάξουμε και μεις αυτό το τόσο πετυχημένο σύνθημα των Κίτρινων Γιλέκων:
«Η ελίτ ανησυχεί για το τέλος του κόσμου, εμείς ανησυχούμε αν θα βγάλουμε το μήνα».
Από την πλευρά της κυβέρνησης, συνεχίζουν τη στρατηγική να καταστήσουν τη Γαλλία την πιο κλιματικά συμμορφούμενη χώρα: στο Παρίσι υιοθετήθηκε με μεγάλη προβολή η συμφωνία που προέκυψε από την COP21, ο πρόεδρος μας υπερηφανεύεται να κάνει τον πλανήτη great again με το δικό του One Planet Summit (ήδη σε δεύτερη έκδοση), ο Δήμαρχος της πρωτεύουσας μπήκε επικεφαλής του C40 (ένα «δίκτυο μεγάλων πόλεων του κόσμου για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής»), ο πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, χωρίς να ενοχλείται από τις συγκρούσεις συμφερόντων, ωθεί ένα πομπώδες «παγκόσμιο σύμφωνο για το περιβάλλον»… Για να μην αναφέρουμε την «ενεργειακή μας μετάβαση» η οποία αποσκοπεί, με πολύ ασυνάρτητο τρόπο, στην κατάργηση της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας (η οποία δεν εκπέμπει CO2), αυτό το βιομηχανικό εργαλείο που μας έκανε υπερήφανους και για το οποίο, για πρώτη φορά , όλος ο κόσμος είχε κάποιους λόγους να μας ζηλεύει.
Αλλά οι ειδήσεις δεν μπορούν πάντα να είναι κακές και οι άνθρωποι των Κίτρινων Γιλέκων δείχνουν ότι η χώρα μόλις συνειδητοποίησε ότι τα συνθήματα της “ενεργειακής μετάβασης” και της “πολιτικής για το κλίμα” δεν είναι μόνο μαγικοί τύποι για τη σωτηρία του πλανήτη: αυτά είναι επίσης σχέδια που έχουν κόστος. Αυτό το κόστος, οι Γάλλοι θέλουν να καταστήσουν σαφές στους κυβερνήτες μας ότι δεν είναι έτοιμοι να το πληρώσουν. Και έχουν απόλυτο δίκαιο.
Υπεύθυνη θέση
Θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί την άνοδο της αμφισβήτησης ακολουθώντας, για παράδειγμα, σε ένα ελαφρώς διαφορετικό κατάστιχο, τις δράσεις της Ομοσπονδίας Αειφόρου Περιβάλλοντος, η οποία αντιτίθεται σθεναρά στην αυθαίρετη και παράλογη εγκατάσταση ανεμογεννητριών και εκνευρίζει τους πωλητές αιολικής ενέργειας χρόνια τώρα. Σε αυτόν τον άλλο αγώνα παρατηρείται επίσης αυτή η υπεροψία των Ειδημόνων έναντι του λαού και αυτές οι χωρίς αντίλογο συζητήσεις στις οποίες αυτοί που μετράνε έχουν πράγματι λάβει την απόφασή τους πριν από οποιαδήποτε συζήτηση. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα: μέχρι ακόμη και στην Ανώτατη Σχολή Διοίκησης γνωρίζουν το πρόβλημα.
Η δημοσκόπηση της ΖνΝ που δημοσιεύθηκε την [περασμένη] Κυριακή αποδεικνύει ότι με τα Κίτρινα Γιλέκα δεν έχουμε να κάνουμε με έναν κοινότατο υπέρμετρο ενθουσιασμό τύπου “notinmybackyard“: το 62% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η αγοραστική δύναμη είναι πιο σημαντική από την ενεργειακή μετάβαση. Η στήριξη για το κίνημα έγινε ισχυρότερη την επόμενη εβδομάδα, οπότε είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι ο αριθμός αυτός θα αναθεωρηθεί σίγουρα προς τα κάτω κάποια στιγμή. Ακόμα και ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν τάχθηκε με το μέρος του κινήματος, αν και η δήλωση της υποψηφιότητάς του για τις προεδρικές εκλογές του 2017 ήταν μια ανοιχτή ιδιαίτερα έξαλλη έκκληση για κλιματική δράση.
Η Γαλλία, με τη σειρά της, παρασύρεται από αυτή την ορμή επιστροφής στη λογική, της οποίας ήταν απλός θεατής για πολλά χρόνια. Την εκδηλώνει με την παλιά εθνική παράδοση των οδοφραγμάτων. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι ως αποκατεστημένος μικροαστός που είμαι, θα ένοιωθα κάποια στιγμή συμπάθεια για μια τέτοια διαδήλωση, από την οποία δεν έλειψαν απλουστευτικά συνθήματα, δυσάρεστες καταστροφές και αυταρχικοί πειρασμοί. (Ακόμα και αν συμφωνώ με τα Κίτρινα Γιλέκα, θεωρώ ότι αυτοί που ανάγκαζαν τους αυτοκινητιστές να δηλώσουν την υποστήριξή τους κορνάροντας ή κράζοντας “Μακρόν παραιτήσου” άξιζαν μια μόνο απάντηση: Νοnpossumus – Δεν μπορούμε).
Για πρώτη φορά, η χώρα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αντίθεσης σε ψευδοπεριβαλλοντικά, ασυνάρτητα και ιδεολογικά οπισθοδρομικά μέτρα. Δεν χρειάζεται πλέον να παρακολουθούμε τα ξένα τραίνα της απόσυρσης των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Συμφωνία των Παρισίων, τις κινεζικές διατάξεις να συνεχίσουν να αυξάνουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα έως το 2030, τις πολιτικές υπέρ του άνθρακα στην Ινδία ή την Ιαπωνία, την εξαγωγή σχιστολιθικού φυσικού αερίου στο Ηνωμένο Βασίλειο, την πιθανή απόσυρση της Βραζιλίας από τη Συμφωνία των Παρισίων, τις ρεαλιστικές για το κλίμα δηλώσεις των ηγετών της Αυστραλίας ή της Ρωσίας …
Αυτή τη φορά προσπαθούμε και εμείς επίσης να βγούμε από το δίχτυ του κλίματος, στο οποία η θεσμική και στρατευμένη εστίαση στο διοξείδιο του άνθρακα μας έμπλεξε χρόνια τώρα. Με άλλα λόγια: εμείς δεν το πάθαμε από ένα Τραμπ ή ένα Μπολσονάρο. Προς το παρόν, τα Κίτρινα Γιλέκα καταφέρνουν να μην κολλήσουν οποιαδήποτε από αυτές τις ετικέτες. Αρκεί να κρατήσουν.
Αύριο ίσως, τα Κίτρινα Γιλέκα θα βυθιστούν στη διαίρεση. Θα καπελωθούν από την άκρα αριστερά, την άκρα δεξιά ή και από τις δύο. Θα αποτύχουν να οργανωθούν, άλλα ατυχήματα θα πλεονάσουν στις μελλοντικές διαδηλώσεις και τελικά θα οδηγήσουν στο θάνατο του κινήματος. Αυτή είναι συχνά η τύχη των “εξεγέρσεων”, όταν οι αντάρτες, ελλείψει δομημένου και συνεκτικού αντίθετου σχεδίου, αποτυγχάνουν να γίνουν επαναστάτες.
Επιτέλους, έχουμε μια ελπίδα
Ωστόσο, αυτό που ήδη έγινε θα αφήσει βαθιά πληγές. Είχαμε καταφέρει να υποβιβάσουμε τους Κόκκινους Σκούφους στην τάξη του “περιφερειακού” κινήματος (μπουρτζόβλαχοι) “που οργανώθηκε υπό την κάλυψη του γαλλικού ΣΕΒ (φασίστες, λοιπόν), αλλά τώρα δεν θα είναι πλέον δυνατό να αγνοούμε ότι και οι δύο μεγάλες φορολογικές εξεγέρσεις της εποχής μας αφορούσαν στους λεγόμενους “οικολογικούς” φόρους. Μπορούμε λοιπόν να πιστεύουμε ότι οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων θα σκεφτούν δυο φορές πριν εμφανιστούν υπερήφανοι δίπλα σε οποιοδήποτε «κλιματικό τρένο», διότι καμιά συζήτηση για τον φόρο διοξειδίου του άνθρακα δεν θα γίνεται χωρίς αναφορά στα Κίτρινα Γιλέκα. Και αρχίζουμε να ονειρευόμαστε ότι ακόμη και οι πιο περιορισμένοι αγωνιστές δημοσιογράφοι των σελίδων «Πλανήτης» της Lemonde θα μπορούσαν να νοιώσου ό, τι λέγεται πέρα από την περιφερειακή οδό … Όχι, αστιεύομαι.
Το κλίμα αυτό καθαυτό δεν είναι το αντικείμενο των Κίτρινων Γιλέκων. Δεν έχει νόημα να τους κατηγορούμε γι’ αυτό, επειδή το κλίμα δεν είναι επιπλέον η ανησυχία των ηγετών μας – δεν θα επιτίθονταν στην πυρηνική ενέργεια αν όντως το διοξείδιο του άνθρακα τους ανησυχούσε τόσο όσο ισχυρίζονται. Επομένως, με μια νόμιμη αδιαφορία για την παράλογη προέλευση του κλιματικού φόβου, το λαϊκό κίνημα αυτών των ημερών επικεντρώνεται σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία για την κοινωνία μας: όλες αυτές τις ολέθριες αποφάσεις που λαμβάνονται στο όνομα του πλανήτη, οι οποίες εκτρέπουν τη συλλογική προσοχή από τα όντως σημαντικά θέματα.
Δεν θα συνταχτώ ποτέ με τους λαϊκιστές του “όλοι σάπιοι”, και χαίρομαι που πολλοί πολιτικοί φαίνεται να έχουν λάβει το μήνυμα. Αυτό θα κάνει την επιμονή του Εμμανουέλ Μακρόν όλο και πιο δύσκολη, αν και τα μέλη του κόμματός του φαίνεται να επιμένουν σε υποχώρηση.
Ορισμένοι φιλοκυβερνητικοί επιχείρησαν να υποστηρίξουν ότι η πτώση της τιμής του αργού μείωσε την τιμή του καυσίμου στην αντλία ή ότι η τιμή αυτή είχε πιάσει την ανώτερη τιμή πριν κάποια χρόνια. Δεν έχουν καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην τιμή του καυσίμου αλλά στην ίδια την αρχή του φόρου διοξειδίου του άνθρακα. Δεν κατάλαβαν ότι, αυτές τις μέρες, οι άνθρωποι βγήκαν από το λήθαργό τους για να επιτεθούν με τσεκουριές σε έναν από τους πυλώνες του κλιματιστικού κάστρου.
OFFICE OF PREPUBLICATION AND SECURITY REVIEWFY19 NDAA Sec 1282 Report Department of Defense
Status of the U.S. Relationship with the Republic of Turkey
Unclassified Executive Summary
Turkey, in its unique geostrategic position on NATO’s southeastern flank-at the confluence of Europe, Russia, the Middle East, and the Caucasus – shares key regional interests with the · United States. Turkey is a critical NATO ally, possessing the second largest military in NATO, as well as the willingness to use that military to advance NATO’s interests. Turkey has a credible plan to reach two percent of GOP in defense spending by 2024. It is also a critical player in the long-term strategic competition with revisionist powers, sustained efforts to deter and counter rogue regimes, and the ongoing campaign to defeat ISIS and other transnational terrorist groups.
Despite bilateral tensions, Turkey remains a productive military partner in many areas, patticularly for basing and access, as well as a key contributor to NATO missions. Turkey permits U.S. military operations and logistical supply through the Turkish straits, over its skies, and from its bases and ports. Over 2,000 U.S. troops and dozens of air and radar assets in Turkey support various U.S. European Command, U.S. Central Command, and NATO priorities, including Defeat-ISIS operations in Syria and Iraq. The U.S. Mission in Turkey features personnel representing over 20 U.S. agencies at facilities in Ankara, Istanbul, Adana, Gaziantep, and Izmir.
Turkey shares key regional interests with the United States, although Turkey’s cooperation with Russia and Iran, illiberal domestic trajectory, and unjust detention of U.S. citizens and locally employed Turkish staff have been key bilateral irritants. From the Turkish perspective, U.S. support for the Kurdish Peoples’ Protection Units (YPG) in Syria and perceived inaction in response to its request to extradite Fethullah Gulen have undermined U.S.-Turkey relations. Turkey perceives growing regional security threats from aircraft and ballistic missiles, and is frustrated with its protracted, decade-long search for an air and missile defense system. It is in the context of these tensions that Turkey first announced an agreement to procure the S-400 surface-to-air missile system from Russia in July 2017.
Impact of Turkey’s S-400 Acquisition
The Turkish Government has repeatedly and publicly stated that it has concluded an agreement to procure the S-400. The initial delivery date will reportedly occur as early as July 2019. In response, the U.S. Government has made clear to the Turkish Government that purchasing the
S-400 would have unavoidable negative consequences for U.S.-Turkey bilateral relations, as
well as Turkey’s role in NATO, including:
potential sanctions under Section 231 of the Countering America’s Adversaries Through
Sanctions Act (CAATSA);
risk to Turkish participation in the F-35 Joint Strike Fighter (JSF) Program (both aircraft acquisition and industrial workshare);
UNCLASSIFIED
-1-
UNCLASSIFIED
risk to other potential future U.S. arms transfers to Turkey, and risk of losing broader bilateral defense industrial cooperation; ·
reduction in NATO interoperability; and
introduction of new vulnerabilities from Turkey’s increased dependence on Russia, including sanctioned Russian defense entities, for sophisticated military equipment.
CAATSA Section 231 requires the President to impose sanctions on any individuals or entities that engage in a significant transaction with the Russian intelligence or defense sector. The specific effects of the sanctions would depend on the entities targeted and the exact type of sanctions imposed. However, any sanctions would likely further complicate U.S.-Turkey bilateral relations, including U.S.-Turkey cooperative defense programs? and the suppl y to the United States and its partners of Turkish-made defense parts and components. Turkish acquisition programs that could be affected inclu de but are not limited to the F-35 Joint Strike Fighter, PATRIOT Air and Missile Defense System, CH-47F Chinook heavy lift helicopter,
U H-60 Black Hawk utility helicopter, and the F-16 Fighting Falcon aircraft.
Turkey’s Participation in tbe F-35 JSF Program
Turkey has been an important program partner nation since it joined the Joint Strike Fighter (JSF) Program in 2002. Turkey has invested more than $1.25 billion towards the JSF Program, with a planned procurement of 100 F-35As. Turkey is also a significant industrial participant under the multilateral Memorandum of Understanding Concerning the Production, Sustainment, and Follow-On Development of the Joint Strike Fighter. Turkey is established as a national-level Fl35 Engine Final Assembly and Check Out provider and has been selected as a Regional Fl35
Maintenance, Repair, Overhaul, and Upgrade Facility. Turkish industry manufactures various
aircraft parts for all F-35 variants and customers. The Administration will reassess Turkey’s continued participation as one of eight partner nations should they continue with their purchase ofthe S-400.
U.S. Alternative to tbe S-400
The Administration has developed an alternative package to provide Turkey with a strong, capable, NATO-interoperable air and missile defense system that meets all of Turkey’s defense requirements. Parts of the package require Congressional Notification. Congressional support for Foreign Military Sales and Direct Commercial Sales to Turkey is essential to provide a real alternative that would encourage Turkey to walk away from a damaging S-400 acquisition.
Russia’s provocations in the Kerch Strait aren’t just a challenge to Ukraine. Like Beijing in the South China Sea, Moscow is seeking to undermine international maritime law.
Sunday’s encounter between Russian and Ukrainian vessels in the Kerch Strait, the entryway to the Sea of Azov east of the Crimean peninsula, revived an age-old question in international politics: Can a coastal nation own the sea? International law says no; authoritarian states such as China and Russia say yes. Which view prevails may depend on whether seafaring societies band together and push back effectively against Moscow and Beijing.
Russian ships detained two Ukrainian gunboats and a tugboat after an exchange of fire and after deliberately ramming the tugboat. As of this writing, a Russian judge has ordered 12 of the 24 captured Ukrainian mariners to be held until trial in late January. It was the culmination of an increasingly provocative Russian policy.
In recent months, Moscow has taken to treating the Kerch Strait as a border checkpoint—a point of entry to sovereign Russian territory. Guards demand that Ukrainian ships request permission before transiting the strait; Ukraine rejects Russia’s right to regulate passage through the sole gateway to Ukraine’s southeasterly seacoast.
Moscow has upped the stakes because it can. Russia annexed Crimea in 2014, granting Russian border guards physical control of both sides of the strait. The new policy flouts a 2003 bilateral agreement designating the Kerch Strait and Sea of Azov “historically internal waters of the Russian Federation and the Ukraine.” The pact guarantees ships flying the flags of both countries “free navigation” through these seaways. The two governments further pledged to negotiate a boundary between waters they control. They never did.
Analyses of the recent conflict at sea make much of how it relates to the shadowy land war in eastern Ukraine. Barricading the Kerch Strait makes the Sea of Azov a Russian lake
Barricading the Kerch Strait makes the Sea of Azov a Russian lake
; the Russian Navy can use the sea while the Ukrainian Naval Forces cannot. In other words, Russia’s navy now has the luxury of projecting power ashore or running in supplies from that safe haven while barring its foe from doing the same—a time-honored strategy of stronger naval powers. The U.S.-led coalition made short work of Saddam Hussein’s navy in 1991. Sinking most of the Iraqi fleet and bottling up the remnants in port allowed the coalition to bring in supplies in bulk by sea and pummel Iraqi targets with missile and airstrikes from offshore. (I know; I helped sink the Iraqi Navy.)This is a maritime flanking movement of considerable import for both combatants. Ukraine finds itself geographically and diplomatically isolated—the best of all worlds for a big power intent on bullying a smaller one. Might now makes right in the Sea of Azov. And might favors Russia lopsidedly.
But Moscow may have more ambitious goals. Indeed, imposing control of the strait helps Russian President Vladimir Putin and his government chip away at the U.S.-led legal order of the seas, much as President Xi Jinping’s China has eroded navigational freedoms in the South China Sea. Both Beijing and Moscow covet the right and power to dictate what happens in offshore waters. They have resorted to armed force to buttress their extralegal claims and are counting on competitors to be unable or unwilling to contest those claims effectively.
China manufactures, arms, and fortifies artificial islands to uphold its maritime claims. Russia is leveraging its control of a vital strait. Given time and sufficient physical strength, the Chinese-Russian entente may rewrite the rules governing seaborne endeavors in both Southeast Asia and the Black Sea basin. They could forbid surveillance flights, naval flight operations, underwater surveys, and a host of other activities permitted under the law of the sea. That would leave Western forces unfamiliar with potential battlegrounds—and thus at a marked disadvantage in future conflicts.
Take the South China Sea. China’s People’s Liberation Army (PLA) has erected what U.S. Pacific Command boss Adm. Phil Davidson terms a “Great Wall of SAMs,” referring to the surface-to-air missiles now deployed on islands and atolls dotting the sea. Russia can do China one better. The South China Sea is a vast expanse where many coastal and seagoing states have a stake in maritime freedom. The Sea of Azov, by contrast, is a compact theater cut off geographically from the larger Black Sea. It’s also a theater where both parties to the quarrel agree they’re the only two stakeholders.
Geography, physical might, and diplomacy render it virtually impossible for NATO and other outsiders to intercede on Kiev’s behalf.
Geography, physical might, and diplomacy render it virtually impossible for NATO and other outsiders to intercede on Kiev’s behalf.
Unlike the broader Black Sea—where NATO members, namely Turkey, are players and potential opponents for Russia and where access for all navies through the Bosporus and Dardanelles straits is regulated by the 1936 Montreux Convention—there is no such regime for the Sea of Azov, an inland sea of the Black Sea.Over the longer term, Russia can hope to browbeat Ukraine into acceding to its de facto sovereignty over the Sea of Azov, just as China has evidently cowed the Philippines (and is attempting to cow Vietnam and other maritime claimants) into tacitly accepting its possession of reefs and atolls such as Scarborough Shoal and Mischief Reef. China’s navy and coast guard ensconce themselves on islands and atolls and dare outmatched opponents to dislodge them. This is happening despite a 2016 international court rulingpronouncing China’s seizure of features within the Philippine “exclusive economic zone” unlawful.
A view of the bridge across the Kerch Strait on Nov. 25 after Russia blocked access to the Sea of Azov. (Alexei Pavlishak/TASS via Getty Images)
Sovereignty is at the heart of all these controversies. Students learn in International Relations 101 that sovereignty means a monopoly on the legitimate use of force within certain lines on the map we call borders. The government wielding the monopoly of force makes laws and regulations and others obey.
Under the traditional understanding of maritime law, as codified in the 1982 U.N. Convention on the Law of the Sea, sovereignty applies only to dry land and to a 12-nautical-mile “territorial sea,” or strip of sea immediately offshore. Neither China nor Russia appears to accept that landbound doctrine. The two countries seem to think they can redefine water as national territory.
If they get their way, lawmakers in Beijing and Moscow will make the rules stipulating what navies and merchant fleets may do there. They will restrict military activities in particular. Beijing aspires to enforce “indisputable sovereignty” within a “nine-dash line” it has sketched on the map enclosing most of the South China Sea. Beijing based its claims to nautical sovereignty on the notion that Chinese seafarers have made use of South China Sea’s waters since time immemorial. (The U.N. convention expressly forbids such historical claims.) Moscow is attempting something similar within the solid rim that encases the Sea of Azov.
If strong coastal states make unlawful claims and no one reverses them, they could redefine freedom of the sea out of existence
If strong coastal states make unlawful claims and no one reverses them, they could redefine freedom of the seaout of existence
—and repeal the law of the sea in areas where they brandish superior military might.These controversies are the latest round in a very old—and, we thought, settled—argument over freedom of the sea. Back in the 17th century, the father of international law, the Dutchman Hugo Grotius, and the English jurist John Selden debated whether coastal states could own the sea. Grotius said no, Selden an emphatic yes.
Grotius published a treatise titled Mare Liberum in 1609 arguing that the sea is no one’s property. It is a mostly ungoverned expanse that belongs to everyone and no one. No coastal state acts as lawgiver. Not so, insisted Selden. The English scholar issued a belated rejoinder in 1635 with Mare Clausum, insisting that the English crown was sovereign over the seas lapping against the British Isles. Geographic position coupled with naval power entitled London to control the approaches to northwestern Europe—including Grotius’s Netherlands.
In Selden’s view, English rulers made the laws governing merchant and naval shipping, and fellow European rulers were bound to obey. Under Selden’s doctrine of the closed sea, oceans and seas belonged to whichever sovereign boasted a navy strong enough to crush rival claimants.
Until recently, Grotius appeared to have won out. The framers of the U.N. convention codified his idea of the open sea, sharply circumscribing coastal states’ authority beyond their territorial seas. But Russia and China seem bent on gradually—almost imperceptibly—resuscitating the closed-sea doctrine. The slow pace of change makes it hard for allies to summon the sense of urgency that propels multinational undertakings. If Moscow and Beijing succeed in the Sea of Azov and South China Sea, they will have abridged the legal order premised on free use of the sea. And they will damage the United States’ geopolitical standing in the process.
If Moscow and Beijing succeed in the Sea of Azov and South China Sea, they will have abridged the legal order premised on free use of the sea. And they will damage the United States’ geopolitical standing in the process.
During World War II, the Yale geopolitical scholar Nicholas Spykman pointed out that Great Britain could assemble and rule a liberal maritime empire because its Royal Navy commanded the “marginal seas” abutting the Eurasian periphery. In other words, British seafarers, soldiers, and diplomats enjoyed ready access to the continental landmass from the Baltic Sea, Persian Gulf, South China Sea, and other peripheral seas. They could radiate power inland at will to advance British interests.
While the United States doesn’t rule an empire per se, it has no strategic position in the coastal regions of Western Europe, East Asia, or South Asia without guaranteed access to allies in the marginal seas. Take away access to bases in Italy, Japan, or Bahrain and the U.S. Navy and fellow armed services must fall back. Spykman’s logic thus holds in this post-imperial world. In the end, the Black Sea and South China Sea disputes aren’t just about the legal order; they’re about geopolitical power and influence. If aggressors get their way in local disputes, they will stage further challenges in hopes of winning a seismic victory over time.
As Russia and China seek to extend their legal jurisdiction and military control, engineering works have become a major weapon in their arsenals. PLA engineers built Mischief Reef from a mostly submerged atoll into a military installation by 1998, while the United States and its allies were embroiled in Balkan wars and other controversies and paying little attention to Southeast Asia. That set a bad precedent. Beijing followed up starting in 2013—giving rise to today’s network of island fortresses that threaten any navy or coast guard that cares to oppose Chinese claims to sovereignty. That applies not just to the U.S. Navy and Southeast Asian navies and coast guards but to the Royal Australian Navy and Indian Navy, as well.
For their part, Russian engineers constructed a bridge spanning the Kerch Strait after Russia annexed Crimea. Visually speaking, the bridge completes the southern rim of the Sea of Azov. But it constitutes a barrier to nautical movement in more than a metaphorical sense. The main span of the Kerch bridge is just 108 feet high, capping the height and thus the size and capacity of merchant and military vessels that can pass beneath. A public infrastructure project has, in effect, disrupted Ukraine’s logistics and constrained its combat power off its own coast.
Russian President Vladimir Putin inspects the road section of the bridge over the Kerch Strait on March 14. (Yuri Kochetkov/AFP/Getty Images)
In October 1939, British Prime Minister Winston Churchill depicted Russia as a “riddle wrapped in a mystery inside an enigma.” It remains so. But in that BBC broadcast, Churchill hastened to add: “perhaps there is a key. That key is Russian national interest.”
The national interest in Putin’s eyes is regaining control of geographic space adjoining Russian frontiers. Moscow considers maritime space part of the effort. And its interest in seaborne affairs is nothing new. In 1988, for instance, the Soviet Navy dispatched a vessel to deliberately—albeit delicately—collide with a U.S. Navy cruiser passing within Soviet territorial waters in the Black Sea. The “Black Sea bumping incident” expressed Soviet leaders’ displeasure with Western naval operations too close to home.
As Churchill prophesied, Moscow has pursued strategic interests with admirable consistency. Yet it dependably deploys unpredictable methods and tactics to advance its strategic quest.
Moscow has pursued strategic interests with admirable consistency. Yet it dependably deploys unpredictable methods and tactics to advance its strategic quest.
Indeed, the Kremlin has dusted off its Cold War playbook. Soviet strategy sought to layer these offshore waters and the skies above into a “blue belt of defense,” or buffer zone against Western naval operations. A latter-day blue belt is in the offing.To combat Russia’s low-level aggression, the United States and its allies must first admit they have a problem. Freedom of the sea is indivisible. If Russia makes itself the de facto sovereign of the Sea of Azov, future moves in its incremental strategy will soon follow. Its strategy will imperil the broader Black Sea and eventually the eastern Mediterranean Sea and the Baltic Sea.
Second, fashion a Hippocratic strategy: Do no harm. Reversing Russian gains in the Sea of Azov may prove impractical for the United States and its allies. But Western diplomats must do nothing to abet Russian strategy. At the same time, they must go out of their way, early and often, to state that no coastal state may modify the law of the sea by fiat. It will be far easier for the West to contest the wider Black Sea and other peripheral waters than the Sea of Azov. If and when Moscow overplays its hand, Washington should rally fellow seafaring states to oppose Russian encroachment. Such Russian overreach could translate into Western advantage.
Finally, the U.S. government must devise a strategy and develop the military tools to restore American mastery of the marginal seas. Force ultimately underwrites the international legal order, including its saltwater component. Russia and China have deftly integrated shore-based weaponry—anti-ship and anti-air missiles, fast patrol craft and submarines, and the like—into their maritime defenses. Their goal is to make things tough for the U.S. Navy, which presides over freedom of the sea, should the American fleet ever venture into their environs.
The logic of “anti-access” cuts both ways, however. The United States and allied militaries should harness it, fielding access-denial forces and strategies of their own to make things just as tough on Russia and China. Seashores and coastal waters bristling with armaments are hardly a desirable solution. But it’s the best of a bad lot. A feeble response would endanger a system that serves the seagoing world well.
The Trump Organization reportedly planned to give Russian President Vladimir Putin the $50 million penthouse in the now defunct Trump Tower Moscow.
Michael Cohen, President Donald Trump’s former longtime lawyer who oversaw the project, reportedly discussed the idea with a spokesperson for Dmitry Peskov, Putin’s press secretary.
Cohen was in touch with Peskov’s office in early 2016 to discuss getting Russia’s approval for the deal. After Cohen gave Peskov’s spokesperson details about the project and asked for help in pushing it forward, she said she would forward his request to others in Russia.
Felix Sater, the Russian-born businessman who worked with Cohen on the deal, confirmed the Trump Organization’s plan to give Putin the penthouse.
“My idea was to give a $50 million penthouse to Putin and charge $250 million more for the rest of the units,” he said. “All the oligarchs would line up to live in the same building as Putin.”
When it was pushing to build a Trump Tower in Moscow, the Trump Organization reportedly wanted to give Russian President Vladimir Putin the penthouse in the building.
According to BuzzFeed News, two law-enforcement officials said Michael Cohen, who was President Donald Trump’s personal lawyer and fixer at the time, discussed the idea with a spokesperson for Dmitry Peskov, Putin’s press secretary.
Cohen pleaded guilty on Thursday to one count of lying to Congress about his involvement in the Trump Tower Moscow project.
Cohen talked about the deal in a statement to the committee in September 2017 and expanded on it when he appeared before the panel the next month.
Many of the questions focused on Cohen’s email exchanges about the deal with the Russian-born businessman Felix Sater, as well as whether Russia had any involvement in the Trump Organization’s push to build the tower during the election.
In a criminal information unsealed on Thursday, prosecutors wrote that Cohen knowingly misled investigators by giving a false timeline of when the project ended and how extensively he discussed it with others in the Trump Organization, including Donald Trump and his family members.
Prosecutors wrote that Cohen gave “the false impression that the Moscow Project ended before” the Iowa caucus, which took place on February 1, 2016, “in hopes of limiting the ongoing Russia investigations.”
In fact, Cohen was in touch with Sater about the deal until as late as June 2016.
Cohen first got in touch with Peskov in January 2016, when he asked him for the Russian government’s help in pushing the deal through. Around January 20, Cohen got a response from a personal assistant to Peskov who said she had been trying to reach him and requested that he contact her using a Moscow phone number.
Shortly after, Cohen called the assistant and spoke to her for 20 minutes, the information says. After Cohen gave her details about the project and asked for help in pushing it forward, she said she would forward his request to others in Russia.
The next day, prosecutors said, Sater wrote to Cohen and asked to speak with him on the phone. “It’s about [Putin] they called today,” Sater said.
Felix Sater and Donald Trump. Grant Stern/The Trump Organization
On Thursday, Sater told BuzzFeed he and Cohen thought giving Putin the penthouse would prompt other wealthy Russian buyers to scoop up apartments in the building.
“In Russia, the oligarchs would bend over backwards to live in the same building as Vladimir Putin,” Sater said. “My idea was to give a $50 million penthouse to Putin and charge $250 million more for the rest of the units. All the oligarchs would line up to live in the same building as Putin.”
The scrapped Trump Tower Moscow project is at the center of the special counsel Robert Mueller’s investigation into Russia’s interference in the 2016 election. As part of the inquiry, Mueller is examining whether members of the Trump campaign colluded with Moscow to sway the race in Trump’s favor.
News that the Trump Organization sought to establish direct financial ties to Putin at the height of the election will likely interest prosecutors who are, among other things, said to be looking into the motivation behind Trump’s repeated deference to Russia and his willingness to trust Putin’s word over that of his own intelligence agencies.
A source close to Trump’s legal team confirmed to INSIDER on Thursday that he answered questions from Mueller related to the deal. And although Trump’s lawyers branded Cohen a “liar” and said “we can’t trust him,” they said that Trump’s version of events related to the project lined up with Cohen’s.
File Photo: O γραμματέας της ναζιστικής Χ.Α. Νίκος Μιχαλολιάκος (Κ) και οι βουλευτές του κόμματος Ελένη Ζαρούλια (ΚΔ), Γιώργος Λαγός (ΚΑ) και Χρήστος Γερμενής (Κ-2Α) στη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής για την επέτειο των Ιμίων, έξω από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΕΛΤΕΣ
NOVEMBER 29, 2018
Το καταφέραμε και αυτό στην Ελλάδα. Να χαρίσουμε το μαθητικό κίνημα στους ναζί της Χρυσής Αυγής. Διάβασα την ανακοίνωση της εγκληματικής οργάνωσης και έφριξα. Και συμβαίνει αυτό, διότι η λέξη Πατρίδα προκαλεί φόβο και στα δύο συστήματα: Και στο «νεοφιλελεύθερο» και στο «διεθνιστικό».
Οι εκδηλώσεις των μαθητών για τη Μακεδονία ξεκίνησαν από τον γνωστό αυθορμητισμό των νέων. Ναι, πιστεύω ότι δεν υποκινήθηκαν από κάποιο κόμμα ή οργάνωση. Είναι η γνώμη μου και την υποστηρίζω. Συζήτησα το θέμα με φίλους γονείς μαθητών από τη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι με διαβεβαίωσαν περί αυτού. Το τι συνέβη στη συνέχεια, ήταν αναμενόμενο. Είχε κανείς αμφιβολία ότι επειδή οι κινητοποιήσεις αφορούσαν τη Μακεδονία δεν θα τις εκμεταλλεύονταν οι ναζί της Χ.Α. και οι ακροδεξιοί;
Προσωπικά δεν είχα και το έλεγα σε όποιον ενδιαφερόταν να ακούσει. Οι περισσότεροι περίμεναν ότι οι κινητοποιήσεις θα τελείωναν με το που άρχισαν. Διαψεύστηκαν. Απ’ εκεί και πέρα, πρέπει να αποδεχθούμε όλοι -και ειδικά οι κυβερνώντες- ότι:
Πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα, που αποτελούν την πλειοψηφία είναι εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών. Οι δημοσκοπήσεις ανεβάζουν το ποσοστό στο 70%. Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να είναι εθνικιστές ή οπαδοί της Χρυσής Αυγής; Ούτε κατά διάνοια. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν τα δύο συστήματα, το «νεοφιλελεύθερο» και το «διεθνιστικό» είναι ότι η υπόθεση της Μακεδονίας ξύπνησε τον αληθινό πατριωτισμό των ανθρώπων, που δεν έχει καμία σχέση με τον κακό εθνικισμό.
Το ίδιο θα συμβεί και όταν η Αθήνα και η Λευκωσία επιχειρήσουν να επιβάλουν στον κυπριακό λαό, τη φιλοτουρκική λύση που εκπονείται με τη συνεργασία όλων. Η αρνητική ψήφος στο δημοψήφισμα θα είναι ένα απίστευτο χαστούκι. Και οι άνθρωποι που θα πουν πάλι το «όχι» σίγουρα δεν είναι εθνικιστές. Κάθε άλλο. Αντιδρούν διότι αγαπούν την Πατρίδα. Είναι αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι «νεοφιλελεύθεροι» και οι «διεθνιστές», που καμώνονται πως είναι κάτι που δεν θα γίνουν ποτέ. Τα δύο συστήματα, αντί να χαρακτηρίζουν τους μαθητές ως ακροδεξιούς, ακόμα και ως χρυσαυγίτες, καλά κάνουν να τους ακούσουν. Διότι το πολιτικό σύστημα με τη στάση του χαρίζει τα παιδιά στη ναζιστική Χρυσή Αυγή.
Οι πολιτικοί, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο, δεν έχουν καταλάβει ότι οι άνθρωποι έχουν ξυπνήσει. Σταμάτησαν να είναι αρνιά και να ακούνε τα απατηλά μηνύματα των κομματαρχών. Αυτή η πραγματικότητα είναι συνάμα και οδυνηρή, διότι φεύγουν από το σύστημα, που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία, και στρέφονται προς τη ναζιστική Χ.Α., το εξαδελφάκι της στην Κύπρο, το ΕΛΑΜ, και γενικά στους εθνικιστές και στους ακροδεξιούς.
Σοβαροί άνθρωποι εκφράζουν φόβους ότι στις εκλογές, και ειδικά στις ευρωεκλογές, οι πολίτες θα ξεσπάσουν. Και δυστυχώς από το ξέσπασμά τους θα ωφεληθεί η ακροδεξιά. Δεν γνωρίζω πως θα διορθωθεί αυτή η δυσάρεστη κατάσταση, αλλά θα ήταν καλό να σταματήσουν οι πολιτικοί, και στην Ελλάδα, και στην Κύπρο, να είναι τα «καλά παιδιά» και οι «επιτήδειοι πρόθυμοι» των ξένων. Τα μέλη των εν λόγω συστημάτων, του «νεοφιλελεύθερου» και του «διεθνιστικού» πρέπει να μέμφονται τα λάθη και τις παραλείψεις τους, αλλά πάνω απ’ όλα την απαράδεκτη συμπεριφορά τους στους απλούς ανθρώπους, που κράτησαν τη χώρα ζωντανή και όρθια επειδή την αγαπούσαν. Και η αγάπη στην Πατρίδα δεν σημαίνει ότι από τη μία στιγμή στην άλλη έγιναν εθνικιστές. Το αντίθετο. Επέστρεψαν στο σωστό δρόμο, που τον είχαν εγκαταλείψει και τον είχαν χαρίσει στη ναζιστική οργάνωση Χ.Α.
HUBERT VEDRINE
Τι μπορούν να μας διδάξουν οι εκλογές στο Ιράν σχετικά με την ψήφο στις ΗΠΑ
του Θόδωρου Καρυώτη 
του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
του Απόστολου Αποστολόπουλου
του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
UNCLASSIFIED
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ